Archieven

2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

« Vasteland | Home | 2012 »

Mooie haven

Vrijdag 30 december 2011 @ 13:52

Puerto Bello is de spaanse vertaling. Toen Colombus (wie anders, die man heeft nogal wat plekken gezien en benoemd), in 1502, de baai hier deze naam gaf, was het hip om de namen aan elkaar te koppelen en toen werd het Portobelo. Het is hier inderdaad erg mooi, een baai omringt door alle schakeringen groen op de heuvels. Er tussendoor liggen een drietal ‘forts’, sommige niet meer herkenbaar vanwege enorm verval of overgroeid door het groen. Het plaatsje is niet groot, maar toch is er veel. Drie (Chinese) supermarkten, een paar restaurantjes, enkele toeristenwinkels en verder een hoop gebouwen. Een schitterende kerk en een waanzinnig mooi gebouw dat vroeger werd gebruikt om het goud te tellen. Dat spreekt toch tot je verbeelding.

En, ze hebben hier Captains Jack, een gezellige bar, met internet!! Het was fijn om na een hele tijd weer mail binnen te halen en al die berichtjes van iedereen te lezen. We zijn ook weer bij met de websites van anderen en het NL’se nieuws. Dat is dan wel weer grappig, als je Nu.nl opent, dan krijg je de headlines van dat moment te zien. Na een maand daar weer eens op kijken is het eigenlijk bizar om te zien dat de thema’s van de berichten altijd hetzelfde zijn; oorlog, dood, ontucht, brand en corruptie. Ze zouden een site moeten maken met ‘gezellig’ nieuws, haha!

Verder hebben we ook kunnen zien dat we de 22e in de BN/de Stem hebben gestaan. Weer een leuk artikel. Zie hieronder, de kopie van het internetartikel.

In de baai hier liggen zo’n 30 boten. En ook weer wat bekenden (Stardust, Laelia en Jean Marie), dus dat is wel gezellig voor Oud&Nieuw. Vandaag maar eens kijken of we kunnen inklaren, wat boodschappen doen (rum is echt supergoedkoop en ze hebben weer vlees!), nog wat internetten (misschien wat skypen) en vanavond gaan we (als het restaurantje gevonden wordt) chinees eten met de Lealia. Howard is Chinees van origine, dus dat komt wel goed.

Klik hier voor het krantenartikel

Vasteland

Donderdag 29 december 2011 @ 03:09

We hebben inmiddels Kuna Yala, de San Blas, weer verlaten. Vanochtend vroeg zijn we van Chichime naar Isla Linton gevaren waar we nu liggen. Het is vanaf hier nog zo'n 30 mijl varen naar Colon. En vandaag was een goede 45 mijl. Het was een schitterend zeildagje! Met de hele dag zo'n 20 knopen wind, scheurden we met 6 knopen vooruit. Er stond nog wel een aardige zeegang, waardoor de gangboorden weer schoongespoeld zijn.
.
We hebben dus de eilanden verlaten en komen nu bij het vasteland. Isla Linton is nog wel een eiland, maar ligt bijna tegen het vastenland aan. Het is hier weer heel anders dan in de San Blas. Hoge bergen, hoge kusten helemaal begroeid. Vlakbij de kustlijn staan dan hoofdzakelijk weer palmbomen, maar daarachter is ook andere vegetatie. Waar we nu liggen is het druk! We kwamen eerst al langs verschillende resorts en ik denk dat hier zeker zo'n 50 boten liggen.
.
Morgen gaan we een klein stukje verder naar Portobello. Dat moet een leuk plaatsje zijn, waar ook verschillende cruisers liggen. We willen daar Oud&Nieuw vieren. Gek, nog een paar dagen en dan is het jaar weer om. Ik ben er dit jaar veel minder mee bezig dan anders...ik ben veel meer met het Panama kanaal bezig. Vind het namelijk wel spannend! Het is ook weer een sprong naar een heel ander deel van de wereld. En voor mijn gevoel, de andere kant van de wereld. Vind dat toch wel spannend. Maar ik ben ook wel benieuwd naar dat stuk. Het moet nog mooier zijn dan hier en Venezuela, terwijl dat voor mij al hoogtepunten waren. Eerst het kanaal maar eens door...dat is al een avontuur op zich.
-----
At 28-12-2011 21:30 (utc) our position was 09°36.74'N 079°35.24'W

Jingle Bells, Jingle Bells

Dinsdag 27 december 2011 @ 05:39

It's Christmas time in the San Blas...Here them ring... dadaddaaaa….

Zo moet dat ongeveer geklonken hebben vanaf de Cayes Holandes, gisteren. Zo'n 65 cruisers hadden zich verzameld voor het kerstgebeuren op BBQ-island. Zoals ik al zei moest iedereen 'finger-food' meenemen. Ongelooflijk hoe inventief iedereen is. De meesten zijn al maanden hier op de San Blas, waar dus weinig eten en ingredienten te koop zijn. En dan toch… hele taarten en pizza's, stonden op de tafel van wrakhout. Maar ook gewoon wat simpelere dingen, grote meloen en super lekkere sinaasappels. En hetzelfde gold voor de cadeautjes… een hangmat (helaas hadden wij die niet), thermo-mokken (ook niet voor ons), een ventilator (hebben wij!) en nog meer van dat soort dingen. Maar ook wat creatief gefreubel stond erbij, een schaal eigen gebakken koekjes, eigen gemaakte pannenlappen (tja, herinner je je nog de leeftijd van de gemiddelde cruiser hier..) en een pak wijn. Het ging om het idee en dat was leuk. Al waren we voor zo'n 'spelletje' eigenlijk met veel teveel.

We eindigden met kerstliedjes zingen. Degene met een instrument gaven de maat, de rest zong. Geweldig!! Toen iedereen, maar dan ook echt iedereen die nog op het eiland was, Jingle Bells mee zong, gaf dat toch wel kippenvel. Heel bijzonder!! Het is dan ook weer fantastisch om te zien, dat er cruisers zijn die een complete synthesizer aan boord hebben! Het was erg gezellig en we hebben weer veel gezellige mensen ontmoet. Een geslaagde kerst!

Opmerkelijk is wel dat wij een van de weinigen zijn die, zeg maar, op doorreis zijn. De meesten zijn al heel lang onderweg, met pensioen, en zijn ook al jaren bijna alleen maar in de San Blas. Misschien soms niet heel het jaar, maar toch wel de helft! 'Not my cup of tea', maar ja, als je met pensioen bent en je kunt kiezen tussen 'achter de geraniums' of 'het blauwe water van de San Blas'... Is volgens mij de keuze niet moeilijk.

Toch gaan we een aantal van de meezingende cruisers van gisteren weer zien in de Pacific. Helaas de Boto niet. We hebben dan ook afscheid van hun genomen, na een zeer geslaagd kerstdiner. Vanochtend zijn wij namelijk alweer ankerop gegaan. De wind neemt deze week wat af en wij willen daar gebruik van maken om wat rustiger naar Colon te varen. Een paar dagen geleden hadden ze het nog over meer dan 4 meter golf buiten. Hier heb je er weinig last van omdat je vaak achter een groot rif ligt, maar tijdens ons tripje naar Colon blijven we niet achter het rif. We liggen nu in de Chichime Cays. Een heerlijke naam; spreek uit als tszjitszjimee. En een erg mooi plekje weer. Rechts en links een eiland, waar Kunas op wonen, voor je de grote zee, maar tussen jou en de zee een groot rif waar de golven op breken. Je ligt dus heerlijk beschut, terwijl je de golven ziet en hoort. Beter dan zo'n cd met golf-geluiden, al kun je dan trouwens wel af en toe even op pause drukken…
-----
At 26-12-2011 18:08 (utc) our position was 09°35.25'N 078°52.88'W

Smile

Zaterdag 24 december 2011 @ 21:36

"Stretch yourself out up in the air and smile." Ik kijk omhoog en zie de palmbladeren bewegen. De bladeren ruisen in de wind en de golven slaan met veel herrie op het rif. Ik voel wat stekels door mijn yogamatje in mijn voeten prikken. Daar sta ik dan, samen met andere cruisers, verspreid tussen de palmbomen. We gehoorzamen Suzanne en staan stuk voor stuk naar de hemel te lachen. De yogales krijgt zeker een extra dimensie als je omhoog staat te kijken naar de kokosnoten, je realiserend dat je op een tropisch palmeneiland staat.
.
Het was heerlijk vanochtend de yogales. Daarvoor waren we al een keertje naar het eilandje gecrosst omdat de 'veggie-boat' uit Nargana was gearriveerd. Ze hadden daar de schitterendste groenten en fruit uitgekozen voor ons cruisers. Bier en wijn hadden ze ook meegenomen. De cruisers kwamen erop af stormen. Wel grappig, het werd aangekondigd over de marifoon en ineens zag je vanaf overal dinghy's komen scheuren. Maar ja, wij dus ook. Wij hebben weer sinds lange tijd schitterende tomaten en een meloen.
.
De tomaten komen goed van pas voor de salade voor vanavond. Samen met de Boto gaan we aan het kerstdiner. We hebben allebei nog een rollade en met wat aardappeltjes, groente en een sausje komt dat helemaal goed. Morgen is het kerst en is er 's middags een kersthappening op het eilandje hier, zogenoemd BBQ-Island. Iedereen neemt drinken en 'fingerfood' mee en een cadeautje. Ook nemen we allemaal wat mee voor de Kuna familie die hier op het eiland woont. Ik ben benieuwd, het zal wel een gezellige boel worden. Het zijn hoofdzakelijk Amerikanen die hier liggen en een paar Canadezen. Daarnaast toch ook aardig wat Duitsers. Wij zijn de enige Nederlanders hier en tevens ook de jongste cruisers hier in de 'Swimmingpool'. Het merendeel is al een aardig tijdje met pensioen en verblijft het grootste gedeelte van hun tijd, hier in de San Blas. Dat is weer een hele andere type cruiser.
.
Het weer is de laatste dagen wel droog, maar zeer winderig! Alles is dan ook zout binnen. Het luik, voor in de punt, staat altijd open. Dit geeft een heerlijk windje door de boot, maar ook een hartstikke zout windje. De golven die voor ons met een noodgang te pletter slaan op het rif produceren een aardige nevel. Het tochtje met de dinghy naar het strand, tegen de wind in, is dan ook een waar waterballet. De strandlanding in de hoge golven gaat goed, maar je bent al zeiknat van de golven tijdens het varen. We kijken dan soms ook met argusogen naar de Amerikanen met hun dinghy. Zulke grote auto's ze in Amerika rijden, zulke dinghy's hebben ze hier. Een gigantische Carieb met harde v-bodem en 15 pk erachter. Maar och, onze Mr. Ed brengt ons ook overal. En ik weet uit ervaring dat je in zo'n mega dinghy soms toch ook echt nog steeds hartstikke nat wordt. Het beste wat je dan kunt doen is, de opdracht volgen die onze yogalerares Suzanne (SY Nauti Bear) ons vanochtend voor de dag gaf, lachen.
.
PS Check BN/de Stem!! We staan er weer in met een leuk verhaal, voor de kerst nog. Dus dat is of al gebeurd of vandaag….
-----
At 24-12-2011 13:48 (utc) our position was 09°35.41'N 078°40.39'W

Bijna kerst...

Donderdag 22 december 2011 @ 20:03

En daarom...vanuit een winderige, maar zonnige 'Swimmingpool' hier op Cayes Holandes, in de San Blas, hele gezellige feestdagen! Geniet van elkaar en het lekkere eten. ;-)
-----
At 22-12-2011 13:48 (utc) our position was 09°35.41'N 078°40.39'W

Click for image

Na regen...

Woensdag 21 december 2011 @ 04:43

...komt zonneschijn! Jawel, ook hier in de Kuna Yala (de San Blas). Vandaag was dan ook weer zo'n schitterende dag, dat je het je bijna niet meer kunt voorstellen dat het de afgelopen dagen van dat slechte weer is geweest.
.
Gisteren zijn we daarom nog blijven liggen op de Cocos Bandera Cays. We lagen goed beschut en hadden weinig zin om in de stromende regen en veel wind verder te gaan. Al was het dan maar een paar mijl. We hebben die dag dan ook maar weer brood gebakken, wat geknutseld, geklust en gelezen. Weinig anders kun je doen op zo'n dag.
.
Vandaag was het dan ook weer een heerlijkheid. De kuip en kussens waren droog, de zon scheen alsof haar leven ervan afhing. Het was meteen weer warm, erg warm. De lucht was blauw en het waaide licht. Ankerop dan maar meteen en naar de Cayos Holandes. Vraag me niet waarom ze zo heten, ik ben er ook nieuwsgierig naar, maar zowel de pilot als de Lonely Planet geeft geen uitleg. Ik vermoed, of beter, in mijn fantasie, is er in de zeventiende eeuw een Nederlandse piraat geweest die op deze eilandengroep zichzelf bekeerd heeft tot een vreedzamer leven met de Kunas. Dat er nu geen kip meer woont op deze eilanden komt niet door deze NL'se piraat, maar door de latere 'inquisitors'. ;-)
.
Door de heldere lucht met de zon, kon je de riffen weer goed zien en gaat 'eye ball navigation' weer een stuk beter. Het water is super helder. De foto is gemaakt vanuit de dinghy naar de bodem, met de camera boven water. Het is hier dan ook weer waanzinnig mooi, met onbewoonde palmeilandjes. We hebben een heel eind gesnorkeld, met een aardige stroom mee op de terugweg. We hebben verschillende blue-spotted- en eagle-stingrays gezien. Heel gaaf! Wat wel een beetje als een indringer voelt…we drijven nu boven de woonplaats van 8 sepia's. Heel leuk om te zien, maar voor deze sepia's vermoedelijk wel stressvol.
.
Terwijl ik dit zit te tikken, het is al erg donker, hoor ik achter me in het water een gigantische plons en ik krijg de waterspetters in mijn nek. Etienne steekt z'n hoofd naar buiten en vraagt "wat was dat?" Het klonk als een dolfijn. Ik grijp de zaklamp en we schijnen over het water. Ja hoor, dolfijnen!! We hadden ze vanochtend ook al bij de boot. Maar dit is gaver, het is pikkedonker en we schijnen over het water. Daar komen vissen op af en de dolfijnen jagen rond de boot. Kippenvel moment!!
-----
At 20-12-2011 17:36 (utc) our position was 09°35.14'N 078°41.76'W

Donkere dagen voor de kerst

Maandag 19 december 2011 @ 03:16

Gisteren schreef ik dat het aan het regenen en onweren was toen ik het berichtje schreef, nou, dat was pas vanochtend verdwenen. Het is beestenweer geweest vannacht en we hebben daardoor verschillende rondjes rond ons anker gedraaid. We liggen tussen twee eilandjes met riffen en dat draaien dat 'ken net', zeg maar. Vandaag was het redelijk, af en toe een bui, maar ook een enkele keer de zon. De donkere dagen voor kerst zijn ook hier. En nu, nu regent het weer ontzettend hard. De wind trekt bij een bui ook goed aan, dus het huilt door het wand. Als NL'er met veel wind en regen in NL zou je er toch bijna aan gewend moeten zijn. Nou, regent went volgens mij nooit.
.
Tijdens het voorzichtige zonnetje vanmiddag heeft Etienne het rif van het andere eilandje rondgezwommen. Ook weer erg schitterend, met hele grote triggerfishes.
.
Wat wel erg grappig is, elke ochtend tijdens het Panama-cruisersnet wordt met grote hoop en vraagtekens gevraagd waar en wanneer de boot komt die groenten en fruit bij zich heeft. Op de verschillende eilandengroepen hier boven in de San Blas zijn geen dorpjes en je verblijft hier toch wel een aardige tijd. Het is dan ook feest als deze 'fruit&veggie-boat' langskomt en wat aardappelen, eieren en kool heeft. Een waar maal voor de cruiser. Dat kun je je vast niet voorstellen als je bij de Appie in de groenteafdeling loopt te verzinnen wat je zult meenemen. Maar wees gerust, met kool, wortel, ui, rijst, eieren en verschillende kruiden kun je een heerlijke 'nasi' maken!
-----
At 19-12-2011 1:47 (utc) our position was 09°30.61'N 078°36.95'W

Klusjes en knutselen

Zondag 18 december 2011 @ 04:53

Op het moment dat ik dit schrijf is het hier bij ons half 8 's avonds. De regen komt met bak en al uit de hemel en de donder en bliksem gaan rakelings langs ons. Ik ben geen fan van dit weer. Alles nat en we kunnen niet buiten zitten. Het blijft hier ook aardig hangen, het is dit weer al zeker een aantal uren. En dat terwijl het vandaag prima weer is geweest. Zonnig met een paar wolken.
.
We zijn vandaag wat aan het klussen en knutselen geweest. Etienne heeft een kokosnoot zo bewerkt dat het een leuk lampenkapje is geworden. Gewoon het 'kontje' eraf en dan gaatjes erin boren. Een klusje waarvoor je geduld moet hebben. Echt iets voor Etienne dus. Het lampenkapje is erg leuk geworden en Etienne heeft nu provisorisch een lampje aan elektriciteitsdraad gesoldeerd en dan via de sigarettenaansteker werkt het prima en kost het weinig stroom.
.
De zonnescreens voor de ramen zijn al een dikke week klaar en in eentje zit sinds gisteren ook al zwaar de schimmel. Ik snap er niets van. Dat nu iets gaat stikken als het opgerold heeft gezeten, maar nee, de screen heeft gewoon heel de tijd open buiten gehangen. Balen. Inmiddels ben ik met een nieuw project bezig, een hor voor de ingang naar binnen. We hebben daar altijd wel iets tijdelijks, maar nu wordt het 'officieel'. Ik heb van de Boto gaas gekregen en ander materiaal zodat ik het nu goed kan maken. Helaas hebben we te weinig stroom voor mijn naaimachine, dus is het handwerk. Ook een geduldklusje, maar ik heb niet zo veel geduld als Etienne, helaas.
.
Vanmiddag was het weer eens goed zonnig en zijn we een van de eilandjes rond gaan snorkelen. Met name langs het buitenrif van dit eiland. Schitterend!! Het zicht is hier niet heel goed, maar heel veel vis, koraal en al het andere spul. Echt genieten, al was het best een zwemtripje. Door al het weinige zwemmen laat mijn conditie zwaar te wensen over.
.
Vandaag heb ik ook weer wat kerstversiering opgehangen. Ik het wat minder het kerstgevoel als vorig jaar toen we aan het oversteken waren. Elke ochtend is er een cruisersnet op de SSB en vanochtend hoorde je dat sommigen al aan het plannen zijn voor kerst. Tjeetje, het duurt nog een week. Maar ik geloof dat we nu wel weten waar het wat drukker is met cruisers. Wordt het dit jaar waarschijnlijk geen kerst op open zee met z'n tweetjes maar op een palmenstrand, heel romantisch met andere cruisers. ;-)
-----
At 18-12-2011 1:25 (utc) our position was 09°30.63'N 078°36.96'W

Waar ligt de grens?

Zaterdag 17 december 2011 @ 03:39

De grens van een land, van tolerantie, een schijnbare grens, van normen en waarden, van acceptatie. Wij zijn inmiddels al aardig wat landsgrenzen overgegaan. Meestal via de zee. Hier in de San Blas heb je een schijnbare grens. Een grens van wel cruisers en geen cruisers. Er lopen maar weinig cruisers de zuidelijke San Blas eilanden aan, de meeste gaan meteen omhoog naar Povenier. We hadden tot gisteren dan ook maar een enkele cruiser gezien, dit veranderde bij Nargana. Hier lagen er verschillende, wel zo'n 11. Vandaag zijn we verkast naar de Coco Bandera Cays en ook hier, weer andere cruisers, zo'n 7. Heel grappig deze schijnbare grens tussen wel cruisers en geen cruisers.
.
Een andere grens die je hier tegenkomt op de San Blas is de afvalgrens. Afval en dan met name plastics is een groot probleem. Iedereen heeft wel eens gehoord van het grote plastic 'eiland' dat op de oceaan drijft. Maar hier drijft het af en toe nog, maar spoelt het voornamelijk aan. Aan op de meest mooie eilandjes. We liggen nu ook naast een paar van dat soort eilandjes. Witte stranden en verder alleen maar palmbomen. De ene kant, geweldig, schitterend, een plaatje voor in een dromenboek. En de andere kant, de oceaan kant, is net een vuilnisbelt. Al het oceaan-afval spoelt op zo'n eilandje aan en blijft daar liggen. Gaat het weer eens hard waaien met veel golven spoelt er weer wat weg, maar dan drijft het op een ander eilandje wel weer aan wal. Zonde is dit!!! De Kunas doen er ook niets aan. We hebben nog nergens gezien dat ze afval deden verbranden. Het is dus voor ons ook een probleem, waar wij met onze afvalzak heen moeten. Voorlopig is onze ankerbak nog niet vol, gelukkig.
.
En dan heb je een grens van tolerantie of normen en waarden. Op het hele mooie 'picture postcard' eilandje waar wij nu van in de achtertuin liggen, staan een paar grote vuilniszakken met afval. Het schip, de cruiser, naast ons heeft gisteren een leuke barbecue op dit eiland gehad en zijn afval dan nog wel in zakken gedaan, maar deze wel daar achtergelaten. Dit kan niet!! Helaas kunnen wij de zakken ook niet aan boord nemen, dat past niet in de ankerbak. Maar ik vind dit de grens. Dat de Kunas misschien ook niet goed met afval omgaan, da's ook erg, maar het is hun land. Maar zij, jij, wij en ik, als cruiser, als mens, moeten toch beter weten. Wij weten allemaal hoe het met afval gesteld is, hoelang het duurt dat dit of dat afbreekt en met dat in je achterhoofd sorteer je je afval. Wat kan meteen overboord, wat moet klein gemaakt worden, wat kan ik hergebruiken en wat mag vooral niet het water in. De laatste categorie is het meest duidelijkste, dat is plastic. Vroeger kon je alles de natuur in gooien, het kwam van de natuur en werd daar ook weer in opgenomen. Zo zullen de Kunas ook opgegroeid zijn, maar nu met de nieuwe westerse dingen, werkt dat helaas niet. Maar laten wij dan ajb daar niet aan mee doen en een beetje opletten met wat we weggooien of hoe we scheiden. En dat geldt ook voor in NL! Het zou toch jammer zijn dat jouw, mijn, ons plastic flesje hier uiteindelijk op een waanzinnig mooi tropisch eiland aanspoelt.
-----
At 16-12-2011 23:34 (utc) our position was 09°30.61'N 078°36.94'W

Weer naar school

Vrijdag 16 december 2011 @ 04:08

Net zoals je af en toe wil kunnen snorkelen, wil je soms ook wel weer eens kunnen internetten of uit eten. Je snapt het al, onze luxe dingen. Dus gisteren weer verder gevaren naar Nargana. Nargana is een dorp waar de Kunas hun Kuna gewoonten hebben laten gaan. Er lopen dus nog wel vrouwen in traditionele kleding, maar ook heel veel gewoon in Westerse. Tussen de houten hutjes staan grote stenen huizen. Of is het meer andersom? Tussen de (grote) stenen huizen staan houten hutjes. Het is in ieder geval weer anders.
.
Wat wel hetzelfde is, is de volledige bebouwing van het eiland. Van de noordkust tot de zuidkust en van de westkust tot de oostkust. Het eiland is vol. Vol met gebouwen. Er zijn verschillende 'tiendas', winkels. En goedkoop! We hebben wat groenten en eieren gekocht. En, drank. Bier en wijn zijn voor de verandering weer eens erg goedkoop.
.
Wat we vandaag ook zagen, waren verschillende albino's. Op de andere eilanden hadden we er een enkele jongen gezien, maar nu zelfs een oudere vrouw. Heel sneu voor deze mensen, die zo anders zijn dan de anderen hier.
.
Vanochtend zijn we naar school geweest, maar dan niet verder dan het computerlokaal. Even internetten!! Erg grappig, maar traag! Pfff, na een dik half uur hadden we de vele emails eindelijk binnen. Wel fijn, ik had vandaag weer (na een hele lange tijd) een beetje last van heimwee en dan helpt het lezen van al die mails nog voor mijn verjaardag enorm. (Bedankt iedereen!!) Helaas waren een aantal websites geblockt, zoals Facebook en Kok Watersport. Ze konden dit wel vrijgeven, maar dan moest je toestemming vragen aan de directeur van de school. Laat maar!! We kijken in Colon wel. Haha.
.
Eind van de middag hebben we met de Boto weer wat gedronken bij het restaurantje aan het water. Gisteren hadden we daar met z'n allen (Boto en Happy Bird) ook al gegeten, kip of vis was de keuze. En dat voor 4 dollar. Dus vandaag was de keuze makkelijk, wij gingen weer uit eten. Ed en ik namen kreeft. Mijn eerste! Vicky en Etienne gingen weer aan de 'pollo', kip. De kreeft was zalig! En ik weet meteen hoe ik hem zelf kan klaarmaken. Er komen namelijk geregeld kano's langs die kreeften verkopen en ik durfde er tot nu toe niet aan te beginnen.
.
Omdat er een feest was ter ere van de diploma-uitreiking van de studenten hier op het eiland, werden wij aan een tafel buiten gezet. De studenten waren schitterend gekleed, kregen hun diploma en heerlijk te eten, terwijl hun familie eromheen zat. De leerlingen gaan nu naar een universiteit, in Panama of hier op het eiland. De universiteit op het eiland hier, geeft toerisme en informatica .Elke leerling werd ook uitgebreid beschreven in een toespraak van de directeur. Hierdoor eindigden wij aan tafel met een Engelsman en twee Denen. Heel gezellig. Zij waren hier al wat maanden aan het rondvaren. Toen we de kreeft gingen uitzoeken kwam ik ook aan de praat met twee Italianen, het was weer erg internationaal. Wat heel grappig was…toen de heren bij ons aan tafel schoven vroegen ze of ik uit NL kwam. Ze hadden een 'weddenschapje' gemaakt, nadat ze mij hadden horen praten eerder, in het Engels en Spaans. Zij moet wel uit NL komen, dacht de Engelsman. Lachen!! Ik vroeg quasi gechoqueerd of het door mijn 'steenkolenengels' kwam (Engels met een zwaar NL's accent) maar nee, dat was het niet. In NL leren ze veel talen en kunnen dit dan ook nog erg goed, dus ik moest wel uit NL komen, was zijn overtuiging. Haha!!! Zou het een compliment geweest zijn of heeft hij gewoon de NL'se vlag gezien? ;-)
.
By the way, we hadden vandaag ook nog bezoek! Een krokodil bij de boot!! We waren al gewaarschuwd door andere zeilers, maar toen we hem zo zelf rond de boot zagen zwemmen, besloten we het zwemmen toch echt maar even achterwege te laten!
-----
At 15-12-2011 19:44 (utc) our position was 09°26.63'N 078°34.97'W

Dup

Woensdag 14 december 2011 @ 03:43

Zo onderhand hadden we wel weer eens zin in mooi blauw water om in te snorkelen. Maar door al die regen hier en dan het rivierwater wat de zee instroomt, was het tot nu toe alleen maar bruine drap. Ratones Cays, oftwel Aridup (dup is ook het woord in Kuna voor eiland), wordt in de pilot verkocht als schitterend eiland, met excellent helder water. Tja, de foto's in de pilot waren zowieso al uit een betere tijd genomen, maar Aridup ligt verder van het vaste land met geen rivier in de buurt, dus het proberen waard.
.
Het was vandaag een schitterende dag. Veel zon en warm. Perfect weer om te gaan snorkelen. En om de riffen te zien bij de eilanden. We hebben heerlijk gesnorkeld! Het was erg leuk om na zo'n lange tijd weer eens in het water te liggen. Het zicht was prima en het onderwater leven is schitterend!! Heel veel koraal! Veel anemonen en groot ook. Echt weer genieten. Het water was wel koud. Nou ja, ik moet me niet aanstellen natuurlijk, laten we zeggen dan, fris. In ieder geval weer kouder dan in Colombia.
.
Eenmaal weer uit het water ging het steeds harder waaien. Niet erg, maar wel zo dat we niet meer beschut achter het eiland voor anker lagen. Even de kaart raadplegen en maar ankerop naar een ander eilandje vlakbij het vasteland in Snug Harbor. Het is hier ook erg mooi. Helaas was het weer bij het vasteland stukken slechter dan op ons snorkelplekje. We liggen nu dan voor Apaidup. En inmiddels is het pikkedonker! Het enige geluid naast de golven en de vogels op de kant zijn de kersnummers uit mijn Ipod.
-----
At 13-12-2011 21:07 (utc) our position was 09°19.71'N 078°14.99'W

Tannaquetupu

Dinsdag 13 december 2011 @ 04:13

Oftewel 'mono island'. Of ook wel San Ignacio de Tupile. Het is wat met al die namen. Het was weer anders. Nog meer stenen gebouwen en een aantal met steen en hout en dan een rietendak. De mensen waren erg vriendelijk en ook zeer nieuwsgierig naar ons.
.
Op het schoolplein hadden ze een vlaggenmast helemaal versierd als zijnde kerstboom. Ook zag je nu meer huizen waar kerstfrutsels hingen. Ze zijn toch meer versierderig hier, er waren zelfs stukjes wat veel weg had van tuintjes. Het ziet er allemaal erg leuk uit en heel grappig, overal hangen schillen van kokosnoten te drogen. Deze gebruiken ze dan weer als brandstof voor hun open haardje waar ze op koken. En dan met de nadruk op open haard, het is niet meer als een vuurtje op de grond van hun hut en dan vertrekt de rook door een gat in het dak naar buiten. Toch wel primitief eigenlijk al zien de hutten er gezellig uit. Maar zelfs de stenen huizen hebben een paar witte plastiek tuinstoelen, zelf getimmerde tafel en kasten, een paar hangmatten om in te slapen en een fornuis als enige vulling. Dit alles op een zand-vloerbedekking, met dan wel weer een rietendak.
.
Je loopt door de modderige straatjes, de diepste plassen ontwijkend (het had namelijk heel de dag weer geregend) en dan kom je langs een schitterende stenen kerk, waar een koor van kinderen prachtig aan het zingen is. Loop je verder zie je het standbeeld van de beschermer van de Kunas, omringt door telefooncellen en achter hem een grote satelliet! Heel bijzonder!! Wij vroegen ons af of we ook naar NL zouden kunnen bellen. Een volgende keer ga ik het proberen.
.
In een van de winkeltjes heb ik poedermelk gekocht en van Yvonne (Happy Bird) een paar scheppen yoghurt gehad. Actie voor morgen: yoghurt maken.
.
Eind van de dag zijn we, door de Boto, nog getrakteerd op bitterballen tijdens Happy Hour bij de Happy Bird aan boord. Smullen!
-----
At 12-12-2011 18:32 (utc) our position was 09°17.36'N 078°09.23'W

Zomaar een dag

Maandag 12 december 2011 @ 07:21

Toen Etienne me vanochtend wakker maakte stortregende het weer eens en de onweer, die heel de nacht al hard van zich liet horen, was ook nog niet verdwenen. Formeel is de regentijd hier in december over. Maar ja, zoals het heel de reis al gaat, is het weer van slag en regent het deze maand nog harder dan het voorheen deed. Hetzelfde als toen we een Portugese noord (wind) moesten hebben, deze, toevallig in het jaar dat wij er waren, een Portugese zuid (tegenwind dus) was. En zo kan ik nog meer voorbeelden noemen van het van slag zijnde weer, sinds wij weg zijn. Al kan ik me niet voorstellen dat hier enig causaal verband tussen bestaat.
.
De onweer vertrok terwijl wij ons ontbijtje aten; eigen gebakken brood met kaas en pate. De yoghurt was helaas al op. Toch maar eens proberen zelf te gaan maken. De regen werd steeds minder en toen ik mijn tanden stond te poetsen, waren het nog maar een paar druppels. We besloten snel van dit droge-even gebruik te maken, zodat ik nu eens droog het anker op kon halen. Haast was achteraf niet nodig geweest, het heeft heel de dag niet meer geregend.
.
En haast….dat hadden we toch al niet, maar nu helemaal niet. Met wegvaren tussen de ondiepten door belanden we namelijk hoog en droog op een zandbank. Shit!!! Ik vind dat altijd zo'n k-gevoel als je voelt dat je vastloopt. Het ging zachtjes en gelukkig was het zand of modder en geen koraal. De kaarten op onze computer, waar wij normaal mee navigeren, zijn hier niet goed. We liggen of op het land of schampen een eiland, terwijl dat in werkelijkheid ver genoeg van ons vandaan ligt. We varen dus 'blind' op de coordinaten uit de pilot. Deze zegt daarbij ook dat je altijd ook zelf moet kijken naar ondiepten, eyeball navigation. Daar zijn we inmiddels mee gewend, zeker na Venezuela. De pilot laat ook de meest schitterende luchtfoto's zien van de eilanden, met blauw water en mooie riffen eromheen. De voorwaarden voor dit zichtnavigeren zijn simpel; het water moet helder zijn, niet te veel golven en de zon moet hoog aan de hemel staan. Duidelijk. Niet te veel golven, check. De zon aan de hemel, negatief. Het is zwaar bewolkt. Maar al was het super zonnig… het water is alles behalve helder. Het is een bruine moddersoep, waarin een drijvende kokosnoot net te onderscheiden is. Daar gaat het eyeball navigation dus, met als gevolg dat je een zandbank, of eventueel erger, een koraaltoren niet ziet. We hebben een paar rondjes gedraaid op de zandbank en hem zo, voor eventuele andere onfortuinlijke cruisers, wat dieper gemaakt. Eenmaal weer in dieper water gaat het varen op de coordinaten van de pilot (de Bauhauss Cruising Pilot) vlekkeloos. Ik lees mijn boek uit, af en toe opkijkend naar de heel veel mooie 'picture postcard' eilandjes en we arriveren begin van de middag bij San Ignacio de Tupile oftewel Tannaquetupu.
.
Hier is de moddersoep erg verdund met zelfs redelijk helder water. De ondiepten zijn dus te zien, maar we zien dan weer niet de zak die zich in onze schroef verdraaid en onze motor laat stoppen. He, liggen we nu weer stil, maar we zitten toch niet vast? Het anker maar laten vallen, we waren toch al redelijk op onze plek. De motor gaat uit en de stilte valt over ons. Het water is vlak, er is geen wind en de vissers in de houten kano's kunnen hun zeiltje ook niet gebruiken. Even nadat we ons late-lunch-vissoepje op hebben, arriveert de Happy Bird en we vernemen dat zij ook een zandplaat hebben geeffend. De Boto volgt morgen.
.
Als de Happy Bird na de biertjes terugroeit naar hun boot, warm ik het restje nasi van gisteren nog op. Het is niet veel meer, dus eten we er een eigen gebakken broodje met satesaus bij, onder het licht van de olielamp en wat waxinelichtjes. Een feestmaal volgens Etienne. Het is windstil, maar gelukkig hebben de muggen ook een dagje vrij en kunnen we ongestoord buiten zitten. Terwijl ik dit zit te tikken, piept de, alweer kleiner wordende, volle maan tussen de zware bewolking door. Er zijn geen sterren te zien, een paar lichtjes verder verraad waar de Happy Bird ligt en waar het eilandje is. In de verte denderen de golven met veel lawaai op het rif. Het is nacht, pikdonkere nacht...
-----
At 11-12-2011 02:215 (utc) our position was 09°17.36'N 078°09.23'W

Mola

Zondag 11 december 2011 @ 03:52

De Kuna's houden nog steeds volop vast aan hun tradities. Een van de traditionele handwerken waarmee ze wereldberoemd zijn, is de mola. Het is gebaseerd op het vroegere bodypainten van de Kuna's. Dat doen zij nu niet meer en dragen gewoon kleren. Daarom hebben ze de patronen zeg maar 'overgezet' op stoffen. Het zijn dan ook veel gekleurde lappen stof, die op elkaar genaaid zijn en zo verschillende patronen laten zien. Er zijn veel verschillen in. Je hebt er die maar uit een kleur bestaan, uit twee kleuren of meerdere kleuren (morgonikat). Deze stoffen worden door middel van hele kleine steekjes op elkaar genaaid. Het lijkt daardoor soms alsof het borduurt is, maar als je goed kijkt zie je echt een klein strookje stof, vastgenaaid aan de laag eronder.
.
De mola is ook een onderdeel van de traditionele kleren van de Kuna vrouwen. Zij maken van de mola een kleurrijke blouse door aan de langwerpige mola een bovenstuk en mouwtjes te naaien. Mola betekent in het Kuna dan ook shirt of kleding. De meest schitterende kleuren combinaties zie je hierdoor. Zij dragen daaronder een soort wikkelrok van een simpeler patroon en versieren zich verder met hele lange arm- en beenbanden die bestaan uit miljoenen kleine kraaltjes. Verder dragen ze graag goud, in hun oren, neus en om hun nek.
.
We zijn vanmiddag Achutupu eens gaan bekijken. Het is weer een heel ander dorp dan Tupbak. Meer gebouwen van gedeeltelijk steen en een hele grote school die uit verschillende, stenen gebouwen bestaat. Er zit ook een batelion van het leger en heel veel kleine winkeltjes. Maar alles in eerste instantie echt voor henzelf en niet voor de toeristen. We konden hier gewoon rondlopen en wat foto's maken. De vrouwen willen je allemaal molas verkopen, dat is dan weer wel toeristisch, want ze maken ze voor zichzelf zelf. Wij zijn bij een gezinnetje gaan kijken. Oma showde alle molas die zij en haar dochters hadden gemaakt. Schitterend waren ze!!! De kleuren!!! De prijzen vielen ons reuze mee, dus hebben we er eentje gekocht. Het was moeilijk te kiezen en oma bleef maar tegen Etienne bezig dat hij toch wel meer overhad voor mij en hij er best nog een kon kopen. Heel lachen!!!
.
De kinderen zijn overal hetzelfde! Met een bal of een vlieger vermaken ze zich een hele dag. Je kunt bediscussiëren of het rondstappen in zo'n dorp een soort 'menselijke zoo' is. Je kijkt rond, verwonderd je, maakt foto's en praat erover. Tja, daar is wat voor te zeggen. Maar wij waren vandaag voor de dorpelingen op Achutupu ook een attractie. Het werd namelijk steeds drukker in de hoofdstraat toen wij er liepen. Grappig!! Men was heel vriendelijk en iedereen wilde een praatje met je maken. De vraag blijft dan natuurlijk altijd wie nu de grootste attractie was……
-----
At 11-12-2011 2:12 (utc) our position was 09°11.64'N 077°59.21'W

Achutupu

Zaterdag 10 december 2011 @ 03:10

What an adventure…ziek was ik gisteren en vandaag, letterlijk, van de vele muggenprikken. Verdikkeme, die verdraaide steekbeesten. Er zijn hier irritante zoemversies, maar ook weer van die 'no see ums', die je dus niet ziet. Ik smeer me helemaal in met van alles, maar niets helpt. Gelukkig gaat het vanavond weer goed met me, we zijn ook met een bijna panisch, drastisch anti-muggenbeleid begonnen.
.
Gisterenmiddag hebben we, samen met de Boto en de Happy Bird, geluncht bij David, onze Kuna indiaan annex reisleider. Yvonne van de Happy Bird had van alles uit hun voorraad aan boord gegraven voor de kinderen van David, wat natuurlijk met open armen werd ontvangen. Onze voorgeschotelde lunch was echt Kuna-eten, waarbij wij allemaal weer blij waren dat wij geen Kuna's waren. Het was cocossoep met yams (zoete aardappel), met de nadruk op water. Gerookte bananen (erg lekker!), wat uien en een visje.
.
's Middags zag Etienne een bekende boot aanvaren, de Kind of Blue. Hij is even gezellig gaan bijkletsen, hopelijk zien we ze de komende dagen weer ergens.
.
De eilanden en een strook vaste land van 226 km lang, heet de Archipelago de San Blas. De Kuna indianen noemen het Kuna Yala, Comarca de Kuna Yala. En zo is het met wel meer eilanden hier, alles heeft een Panameese naam en een Kuna naam. We liggen nu, alweer zo'n 20 mijl verder, bij Achutupu, oftewel Dog Island. De eilanden in de buurt hebben namen als Mamitupu, Ustupu, Uagitupu enz. Waaruit je dus kunt concluderen dat het Kuna woord voor eiland, tupu is.
.
De Kuna's regeren de Kuna Yala als een autonome regio met minimale invloeden van de nationale regering. Ze hebben hun eigen 'regeringssysteem' en economie en mogen ook hun eigen taal behouden. Daarnaast hebben ze wel gewoon volledig stemrecht binnen Panama. De Kuna's kwamen in 1502 door Colombus het eerst in contact met buitenlanders. Nu komen er op deze eilanden nog steeds veel buitenlanders, maar toch hebben ze tot nut toe hun eigen tradities en gewoontes kunnen behouden. Kuna Yala bestaat uit zo'n 400 eilanden, waardoor de Kuna's zeggen: een eiland voor elke dag. Niet alle eilanden zijn bewoond, maar een handje vol. En dan wetende dat er 32.000 Kuna's op de eilanden wonen…..hoezo druk?
-----
At 10-12-2011 1:24 (utc) our position was 09°11.64'N 077°59.21'W

Tupbak

Donderdag 08 december 2011 @ 02:09

tgfZoals ik gisteren al vertelde liggen we voor anker tussen het vasteland en Isla Pinos, of op z'n Kuna's 'Tupbak'. Wat dus in het Kuna's walvis betekent. Deze liggende walvis is 150 meter hoog en duidelijk zicht- en herkenbaar als je hierheen komt varen. Een duidelijke 'landmark' dus. Dit vonden de piraten en zeilers eeuwen geleden al. De wereldberoemde piraat, Sir Francis Drake, plande in 1571 vanaf hier dan ook een grote aanval.
.
Waar we nu voor anker liggen is een goede 'all weather' ankerplaats. Aan de noordkant is de doorgang beschut door ondiepe riffen. Helaas is het water bruin van de modder, waardoor het niet de moeite is om te snorkelen. De omgeving is hier wel prachtig, zo groen! En ja, dat komt omdat het vaak regent, wat dus ook weer blijkt uit de vele heftige buien van vannacht en vanmiddag.
.
Vanochtend hadden we onze eerste 'close encounter' met een indiaan. Hij kwam niet met pijl en boog, maar met een waar bonnetje en de mededeling dat we 10 USD moesten betalen, een soort van ankerfee cq eilandbetredingsfee cq landingsgeld.
.
We zijn met de Happy Bird het dorpje ingegaan. David, reisleider van beroep op vele andere (Kuna) eilanden, leidde ons rond. We moesten eerst een bezoekje brengen aan de 'chief', het opperhoofd. Even gedagzeggen en als we wat wilden kopen moesten we dat eerst aan de chief vragen. Dat hoeft niet voor boodschappen, zoals brood (10 USD cent) en suiker (50 USD cent) enzo, maar wel voor speciale dingen.
.
De Kuna's hebben duidelijke gedachten over het maken van foto's. Geen probleem, behalve het maken van foto's van mensen. Toestemming moet je altijd eerst vragen en het kan zijn dat men daar dan geld voor wilt. Dit had ik ook al gelezen, maar ja, deze mensen moeten ergens van leven en willen dan ook overal geld voor.
.
De chief wilde wel op de foto voor ons, in ruil voor een printje daarvan. Maar dat mocht niet zo liggend in z'n hangmat, hij ging zich eerst omkleden. Wat verwacht je dan dat daar uit de tent komt voor de foto? Een indiaan, met verentooi, rieten rok en speer. Blijkbaar is mijn beeld van indianen niet juist, dit beeld, gevormd door boeken en films staat mijlenver van de realiteit. Het indianenstamhoofd annex 2011 verschijnt voor de foto in pantalon, overhemd, stropdas en hoed. Gelukkig lopen de vrouwen nog wel in traditionele(re) kleding, waardoor het toch nog een beetje een indiaans gevoel krijgt, zo'n foto. ;-)
.
De Kuna's wonen in hutjes van hout en bladeren, de wegen zijn van zand en gras. Ik kreeg een deja vu naar Gambia. David heeft echt van alles verteld over hun leven. Elke dag komt het dorp samen in het 'congres' om de dagelijkse zaken te bespreken. Als je bijvoorbeeld wilt scheiden, dan wordt dat daar besproken. Je kunt gewoon scheiden, geen probleem. De eerste keer is gratis, de tweede keer kost je zo'n 70 USD, de derde keer wat meer enz enz. Eigenlijk kan alles hier….een Colombiaan was hier geweest en had, met toestemming van de man, met een vrouw geslapen. Zij werd zwanger, kind werd geboren. Toen de Colombiaan weer kwam, moest hij 500 USD betalen aan de chief en kon dan het kind meenemen. Het kind was duidelijk geen Kuna en zou toch geen leven hebben in de groep. Tja. In het dorp staat, naast een huis van steen, een grote satelliet. Die man had ook tv in huis, drugsgeld werd ons uitgebreid uitgelegd.
.
Heel bijzonder hoe zo'n volk zo nauw met elkaar leeft, het is gewoon een grote familie die alles met elkaar bespreekt en deelt, open en bloot in het 'congres'. Lijkt me toch wel erg benauwend. Morgen, tijdens het Kuna-iaanse Moederdag, gaan wij bij David lunchen. Another adventure to come…
-----
At 7-12-2011 23:21 (utc) our position was 08°59.97'N 077°45.60'W

On the move

Woensdag 07 december 2011 @ 03:49

Ja, sinds 5 december 8 uur in de ochtend, waren we weer op pad. Op weg naar de San Blas eilanden, bij Panama. Nadat de Sint en Zwarte Piet ons dit jaar niet vergeten waren, zijn we vertrokken. Zo'n 140 mijl voor de boeg.
.
Eergisteren, 4 december avond, zijn we bij de Boto gaan eten. De Glod, een Noorse boot die hier ook lag, was ook uitgenodigd. Het was een super gezellige avond, met als dessert, een heuse taart met kaarsjes!! Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst kaarsjes op een taart heb uitgeblazen. Super leuk!
.
Met Islas del Rosario achter ons, rolden we de zeilen uit. De wind was prima, de golven waren redelijk hoog. Dit hadden we wel verwacht. De ronding die we nu oversteken, lijkt qua golf en weer wat op de Duitse Bocht. Drukke golven, wat stroom en alles verzamelt daar en draait wat rond. We zagen dan ook heel veel drijfplanten en hele boomstammen!! Met name in het donker, hoorde je de (soms denk ik aardig dikke) takken onder de boot door rollen. Al met al was het een redelijk tochtje, we hebben goed kunnen zeilen en maakte een aardige snelheid.
.
Maar toen we voor de laatste keer van wacht wisselde vanochtend (om 6 uur) ging het mis. De ene bui, na de andere bui rolde over ons heen. De regen kwam urenlang met bakken naar beneden. Vreselijk! We waren allebei zeiknat. Af en toe zat er ook aardig wat wind bij een bui (dik over de 30 knopen). We waren dan ook blij dat we, nog steeds in de regen, een eiland in de vorm van een walvis zagen opdoemen, Isla Pinos. Of Tupbak, zoals de Kuna Indianen dit eiland noemen naar de vorm, walvis.
.
Net na de middag lieten we ons anker vallen achter de beschutting van het eiland. Het stopte toen ook spontaan met regen. Tsss, ik had net nog in de regen het anker laten zakken was dus ook weer zeiknat. Het eiland en het vaste land, waar we tussen liggen, is echt schitterend!! Groen, in alle schakeringen. Langs het witte strand staan tig enorme palmbomen, waarachter het regenwoud zich ontvouwt. Dit is het leefgebied van de Kuna Indianen. 's Middags zag je in de bergen plukjes 'wolk' opstijgen, de eerste wolken worden weer gevormd. We hebben vandaag verder alleen maar gegeten en geslapen, morgen kan de normale dag weer beginnen. We zullen dan ook weer eens bijkletsen met de Happy Bird, die hier ook net aankwam, de Boto en nog twee andere Duitse boten. Voor nu, weer slapen…;-)
-----
At 7-12-2011 2:17 (utc) our position was 08°59.97'N 077°45.60'W

Verjaardagsfeestje

Zondag 04 december 2011 @ 23:50

En dit jaar ben ik jarig in Colombia, het land wat in eerst instantie niet eens op onze planning stond! Er is alweer een jaar voorbij. Een jaar sinds wij, mijn vorige verjaardag dus, vierden op de Kaap Verden, terwijl wij ons aan het klaarmaken waren voor de grote oversteek naar de Carieb. Goh, en nu zijn we alweer een jaar hier, in de Carieb. Ik hoef niet te zeggen dat ik benieuwd ben waar ik volgend jaar mijn verjaardag vier. Dat staat al, mits we ons aan de planning kunnen houden, vast. Maar dat duurt nog even, we hebben nog een heel nieuw jaar voor de boeg!!
.
Etienne had de boot versierd, de gekleurde vlaggetjes flapperde luid in de wind. Gisteren had ik van Pablo en Antonio, twee jongens in een kano, twee mooie kettingen van schelp gekocht, waarvan een gekleurde. Mijn verjaardagscadeautje. Leuk als je de taal toch redelijk beheerst, je kunt dan wat praatjes maken en leert zo meer over de omgeving en het leven. Eigenlijk was het mijn tweede verjaardagscadeautje trouwens, want in Santa Marta had ik al een leuk jurkje gekocht.
.
Vanochtend kwam de Boto op de koffie met taart. Erg gezellig en wat een luxe, we zijn vanavond weer bij hen uitgenodigd om te komen eten. Daarnaast brachten ze ook een schattig portemonneetje mee. Ik ben dus super verwend! Op zich komt dat portemonneetje wel goed uit, want ik had eergisteren mijn leren weggegooid. Leer schimmelt vreselijk als je het niet gebruikt. Ik denk dat mijn leren rugzakje er ook nog achteraan gaat, dat schimmelt dan wel niet, maar door het bruine leer met zweet worden al mijn kleren bruin, wat er moeilijk uit gaat. Leer op de boot? Niet aan te raden!
.
Verder hebben we vandaag het eiland rondgelopen. Er zitten 9 hotels cq resorts op dit kleine eiland. Het was dus rondlopen en om de paar minuten een strand danwel resort of hotel tegenkomen. Het is wel een mooi eiland, weer schitterende witte stranden en helder blauw water.
.
Gisterenavond liet ons weer zien waarom we niet een film hoeven te kijken. We zaten nog even in de kuip met een biertje totdat we verschillende lichtballen in een sliert door de lucht zagen gaan. Het klinkt als zijnde ufo's ofzo, maar nee, het was 'gewoon' (tenminste dat denken wij) een meteoriet die door de dampkring ging. Zo bijzonder!!!
-----
At 4-12-2011 21:50 (utc) our position was 10°10.48'N 075°43.83'W

Mr. en Miss Krab

Zondag 04 december 2011 @ 03:21

Naast de afwas, de was en water en diesel halen, hebben nog meer klusjes een terugkerend ritme. Een van die klusjes is het onderwaterschip schoonmaken. Voor niet-boters; het gedeelte van de boot wat continu in het water is, heeft een aparte soort 'verf', wat voorkomt dat algen, schelpen en andere waterplanten en - dieren zich aan de boot vasthechten. Er zijn heel veel verschillende soorten van die 'verf'. Wij hebben ons laten adviseren door ex-vertrekkers en dat peperdure spul er lekker dik opgesmeerd. Maar helaas, dit blijkt zeker niet afdoende, danwel gewoon, niet werkend. We hebben continu ons eigen 'aquatisch milieu' onder de boot. Als Greenpeace het zag, zouden we het er niet meer afmogen halen, vrees ik.
.
Maar, zolang Greenpeace nog geen spandoek tegen onze romp heeft geplakt, zijn wij, of eerlijker, is Etienne, druk bezig met schrobben. We liggen nu weer in helder water en is het geen straf. Alleen is het niet 'even'. Etienne is bijna heel de dag bezig geweest en nog niet klaar. Er zitten schelpjes, zeepokken, algslierten en kalkplekken. Ook hebben we nog steeds Mr. WC-krab, Mr. Gootsteen-krab en Mr. Roer-krab bij ons. Inmiddels is wel gebleken dat een van de misters, waarschijnlijk een misses was, want er zijn vele kleine krabjes bij gekomen. Ze hebben de komende dagen iets minder te eten door het schoonmaken, maar gelukkig voor hen en erg jammer voor ons, duurt dat niet lang. De zeepokken en ander gespuis zijn zo weer terug.
-----
At 4-12-2011 1:12 (utc) our position was 10°10.48'N 075°43.84'W

Verder

Zaterdag 03 december 2011 @ 04:25

Alweer de laatste dag in Cartagena gisteren. Vandaag zijn we naar Islas del Rosario gevaren, waardoor we weer een paar mijl dichterbij bij Panama zijn. Op het moment als de wind goed wordt, dan gaan we naar de San Blas eilanden in Panama, een tochtje van weer een nachtje door. We willen in januari in Colon zijn, om het Panamakanaal door te gaan. De tijd vliegt weer.
.
Gisteren dus druk met boodschappen doen, drinken inslaan en water halen. De komende maand verwachten we weinig te kunnen kopen bij de Kuna Indianen op de San Blas. We hebben nog even geprobeerd te skypen met de familie, maar internet is erg brak hier. In de ochtend hadden ze met werkzaamheden aan een flat, een elektriciteitspaal omgereden en was er geen elektriciteit. Tja, dan is er ook geen internet.
.
Gisterenavond zouden we met een groep de oude stad in gaan, als een soort afscheid. Wij gingen vandaag weg, de Boto in eerste instantie ook, maar volgt morgen. En wij moesten alweer afscheidnemen van de Celtic Dream. Helaas dunde het groepje steeds verder uit door zieken (tja, zelfs in een warm klimaat kun je de (Colombiaanse) griep krijgen) en moest uiteindelijk de Celtic Dream helaas ook nee zeggen. Dawnelle kreeg haar eindexamen wat later dan verwacht en dat moest ze natuurlijk meteen maken. We zijn uiteindelijk alleen met de Boto op stap gegaan. Het oude gedeelte is, ook 's avonds, schitterend! Mooi verlicht, maar niet zoveel kerstverlichting als in Santa Marta. We hebben heerlijk gegeten in het meer 'bohemien gedeelte' van de oude stad, waar een super relaxte sfeertje hing.
.
Inmiddels liggen we voor anker bij Isla Grande, het (zoals de naam al verklapt) grootste eiland van de Islas del Rosario groep. Het is hier stil, erg stil. Geen wolkenkrabbers of containerterminal, maar een klein resortje en verder allemaal mangroves. Het enige is dat je op zo'n plek bijna wel zeker weet dat je geen internet hebt en dus weer afhankelijk bent van de SSB. Wat niet erg is, want die is eigenlijk veel betrouwbaarder dan internet. ;-) Vandaar ook nu pas het berichtje van donderdag hieronder.
-----
At 3-12-2011 1:41 (utc) our position was 10°10.48'N 075°43.84'W

Shopping mall

Zaterdag 03 december 2011 @ 04:25

Cartagena is groot! Erg groot! Er wonen meer dan een miljoen mensen. Er is dus een oud gedeelte, een hyper modern werk gedeelte en een woon gedeelte. De haven waar wij voor anker liggen zit op 'Manga Island', een 'eiland' met het woon gedeelte, een paar wolkenkrabbers en locale winkels en restaurantjes. Als je door de straten loopt, worden de meest waanzinnige mooie gebouwen afgewisseld met appartementencomplexen en 'urbanizacions', of zoiets als woongemeenschappen. Het zijn leuke huizen achter een groot afgesloten hek. Er zit hier vlakbij een waanzinnige supermarkt, redelijk groot met een exclusief assortiment. De prijzen zijn wat lager dan in NL, dus voor hier, waar je voor zo'n 4 euro een pizza kunt eten, redelijk hoog. Ze hebben er wel alles en we genieten er volop van. De komende maand zitten we voornamelijk op eilanden en eten we uit blik, is de verwachting.
.
Al deze miljoen mensen moeten ook shoppen. En dat doen ze hier, op z'n westers, in grote shopping malls. En met groot, bedoel ik echt groot! Er zit dan ook van alles, veel schoenen en kledingzaken (ze houden hier van sexy met hoge hakken;-)). En erg grappig om weer eens door een 'Gamma' te lopen. Ook heel handig, maarre… wat is 'vetspuit' ook al weer op z'n Spaans?
.
Op de tweede verdieping zit een 'foodcourt'. Een ideaal concept vind ik. Een enorme (helaas wel vreselijk ongezellige) ruimte vol met tafels en stoeltjes. Daaromheen zitten allerlei counters van restaurantjes; een pizzeria, een hamburgertent, een 'mexicaan', een sushi-bar, enz enz. Voor ieder wat wils en daarom zo ideaal. Wil jij een hamburg? Jij sushi? En jij een pizza? Prima, we zitten toch gezellig samen aan dit tafeltje.
.
Woensdag is hier in Cartagena 'cruisersnight', met happy hour bij de pizzeria. Het is redelijk druk hier in de baai van Cartagena met cruisers. Merendeel is Amerikaan, een fiks aantal Fransen en een enkele Duitser, Zweed en Canadees. En 1 Nederlander…;-) Happy Hour hier bij de pizzeria is wat anders dan wij tot nu toe gewend zijn, maar daardoor misschien wel wat beter voor de gezondheid. Je zit gewoon aan een tafeltje, drinkt wat biertjes, eet een pizza (super lekker) en kletst met de Amerikaan naast je. Dit keer kwam de locale Capoeira groep een presentatie geven. Dit is een martial art uit Brazilie, een soort 'droog vechten', waardoor het op een dans lijkt, met veel acrobatische toeren. Geweldig om te zien!!
-----
At 3-12-2011 1:40 (utc) our position was 10°10.48'N 075°43.84'W

Shit dag

Dinsdag 29 november 2011 @ 21:43

“It was one of those days….” zouden onze Amerikaanse vrienden hebben gezegd. Een echte, letterlijke en figuurlijke, shit dag! Heel de nacht had het al geregend. Niet af en toe, en niet een beetje, nee, met bak en al. En toen we uit bed kwamen, was het nog steeds net een Nederlandse herfstdag. Nou hadden we niet echt iets gepland om te gaan doen, dus ok. Maar dat veranderde toen ik, net uit bed, nog voor het ontbijt naar de wc ging…. Ja hoor, jullie voelen het al…. De s-tank zat weer verstopt, maar dusdanig dat het er bovenuit liep, tussen de slangenklemmen door, de kast achter de wc in. Ok, snel alle deuren dicht en eerst maar ontbijten. Wat zal ik nog meer over vertellen? Willen jullie details? Ik denk het niet, mijn maag hield alles net binnen vandaag. De tank lag al bijna overboord, we zijn dat ding kots beu, of gepaster poepzat, dat snappen jullie. Alle details besparend, hij zit inmiddels weer op z’n plek, maar zonder functie anders dan ‘kastvulling’. De wc gaat nu rechtstreeks naar buiten. Nog even op zoek naar de juiste doppen om te zorgen dat de tank niet gaat uitdampen en dan mag hij blijven hangen, vinden we geen doppen, gaat hij alsnog van boord. Waarom wij hem vandaag dan toch hebben gehouden? Niet uit nostalgie of gehechtheid hoor. Misschien omdat we er tegenwoordig wel lol om hebben…. Bij Etienne liepen vanochtend de tranen over z’n wangen…van het lachen.. “niet weer dat ding he?!” Nee, het is meer uit praktisch en misschien kostenbesparend oogpunt, als we ergens komen waar we niet in het buitenwater mogen lozen, hebben wij altijd nog een (ontstopte) vuilwatertank, die we alleen maar hoeven aan te sluiten.

Wel eens gehoord van ‘de wet van Murphy’? Op sommige dagen, momenten gaat alles fout? Ik zei toch al dat het een shit dag was….. Laten we zeggen dat we een lange werkdag (> 8 uur) aan de wc hebben besteed. Toen we namelijk alles weer op z’n plek hadden, ik de hele boel grondig ontsmet had, we lekker hadden gedoucht en we dachten weer lekker naar de wc te kunnen gaan….pompte hij niet meer weg. Aaaarrgggghhhh!! Er zijn mensen op de wereld die hun huizen bouwen en bekleden met uitwerpselen van dieren. Wij weten sinds vandaag dat dat inderdaad erg goed gaat, er is niets zo hard als ingedikte str…. En daar gaan slangen door dichtzitten. Toevallig dat we daar vandaag ook tegenaan liepen? Ik weet het niet, het was gewoon een van de mindere dagen. Al hebben we wel gelachen, tussen de buien door. ;-)

PS Internet is hier even wat minder geweest. Er staat hieronder nog een nieuw berichtje, met hopelijk wat foto’s. Zo niet, wordt vervolgd…..

Lost

Maandag 28 november 2011 @ 00:00

Nederlanders kom je echt overal tegen. We zijn een reizend volk, wat met name begonnen is in de vroegere eeuwen, met de Oost Indische Compagnie, de VOC en ga nog maar even door. We zitten nog steeds verspreid over de hele wereld, met allerlei vredesmissies, als missionarissen, baggeraars, vissers, ingenieurs of gewoon als wereldreizigers. En hoe grappig is het dan, als je in een land, waarin je het niet verwacht, maar achteraf wel kan begrijpen, een stukje NL’s tegenkomt. Zoals hier in Colombia.

Colombia is veroverd door de Spanjaarden, tja, wie niet. Heroverd door de, weet ik veel wie, en toen kwamen die weer enz enz. Gewoon, zoals dat vroeger ging. Dan komt er een redder, Pedro de Heredia, die sticht ergens een stad en noemt dat Cartagena de Indias, naar een andere Spaanse stad, waar hij z’n hart heeft verloren. Maar zodra er een stad is, met een hele mooie natuurlijke baai (Bahia de Cartagena), dan komt de rijke Spaanse vloot er ook en floreert er al snel een drukke handel. Zo’n stad en baai moet dan beschermt worden, zeker als je al een keer geplunderd bent door Francis Blake, een bekende piraat in de Carieb, eind 1500. En wat deden wij dan vroeger, we blokkeerden de ingangen van de baai (door tijdelijk met een ketting of permanent met een muur, zoals bij Bocagrande) en bouwden forten. Etienne en ik zijn gek op kastelen. We hebben er al veel gezien en ik vind het altijd weer fascinerend om over de eeuwenoude stenen te lopen en door de schietgaten te kijken, mezelf dromend voor te stellen, hoe soldaten, honderden jaren geleden, dat deden en wat zij dan zagen.

Cartagena werd bewaakt door Castillo San Felipe de Barajas. Het grootste en sterkste fort ooit gebouwd door de Spanjaarden. Gebouwd in 1657 en nooit veroverd. Het is gebouwd op de top van de San Lazarro heuvel. Het is een mooi, bijzonder fort. Anders dan andere forten. Het is tegen een heuvel opgebouwd, met grote hoge uitgestrekte muren. Grappig is het dan als je langs een plattegrond loopt en terwijl je loopt de beschrijving leest. Verder lopend realiseerde ik me, dat ik dat net in het NL’s heb gelezen. Even terug, ja hoor: ”Plan van de Haven Stadt en Kasteelen van Cartagena.” Wat blijkt, dit fort is ontworpen door de Nederlandse ingenieur, Ricardo Carr. Toch wel erg leuk! De naam klinkt niet echt NL’s, maar dat had je wel meer in die (Spaanse) tijd.

Het meest spectaculaire van dit fort zijn toch wel de tunnels! Ik weet niet hoeveel km tunnel er wel niet is, maar veel, heel veel. Laag, dampig, smal, af en toe stijl omhoog of naar beneden en donker, pikkedonker! De tunnels waar je door kon lopen, hadden ze verlicht met kleine lichtjes gelukkig. Maar je moest niet claustrofobisch zijn! Om de paar meter was een inham, waar men vroeger kon staan met het geweer door een klein gaatje naar buiten gericht. De tunnels waren zo ontworpen, dat geluid tot heel ver doorklonk en je dus de voetstappen, van de vijand, goed kon horen. Maar ook boodschappen doorgeven ging zo. Heel boeiend, maar ook eng, vond een Spaans stel, wat wij, ergens in de tunnels , na al een kwartier lopen, tegenkwamen. Na een hele riedel, in high speed Spaans, die niet langzamer werd na mijn vraag, “mas despacio, por vavor”, kwam er uiteindelijk een benepen woordje Engels uit; “Lost”. Uit hun kleding, die toch echt van deze tijd was, concludeerden we dat ze nog niet heel lang verdwaald konden zijn, in deze kilometers van tunnels. We zijn toen onze weg maar weer teruggewandeld en werden overvriendelijk bedankt door dit, inmiddels heftig bezwete, Spaanse stel.

Foto's volgen nog.

Oude stad

Zaterdag 26 november 2011 @ 11:57

Op 24 november is het Thanksgiving in Amerika. Zoals we hoorden van de Boto, draait Thanksgiving om eten. Nou, dat hebben we geweten…Vicky en Ed hadden toch veel eten gemaakt! Geen kalkoen, maar overheerlijke kip met ‘stuffing’, mashed potatoes, boontjes, yam en als toetje; pumpkin pie. Het is de bedoeling, beschreef Ed, dat je na het eten alleen nog maar wilt slapen, zo vol zit je. Haha!! Nou, dat was bijna zo. Het was super lekker en super gezellig. Ik denk dat wij Thanksgiving ook maar gaan ‘adopteren’. ;-)


Gisteren zijn we met de Boto naar het oude centrum van Cartagena gelopen. Het oude gedeelte staat op de Werelderfgoedlijst van Unesco. Het is er schitterend! De mooie ingang met de ‘clocktower’, de 12 km muur om de stad, de cathedral en alle beschilderde huizen, met schitterende balkonnetjes, soms bedekt met een bougainville of ander boeiende struik. Elk straatje had weer andere verassingen. Wat ik ook waanzinnig mooi vond, waren de deuren. Grote dikke houten deuren, met groot, zwaar beslag. De deurposten, waren in origineel steen en dan de muren mooi dicht gepleisterd. Zo komt de deurpost schitterend uit. Er zitten leuke restaurantjes en barretjes in het oude gedeelte en ook hier, loop je overal tegen de kerstverlichting aan. Er zijn heel veel verkopers die je van alles aan je willen verkopen van sigaren tot schilderijen en van drinken tot de schitterendste horloges. Ze zijn wat opdringeriger dan in Santa Marta, maar een vriendelijk ‘nee bedankt’, werkt altijd.

Het meest grappige vind ik… in het oude gedeelte zit, meteen op de hoek, een hele grote (2 verdiepingen) Desigual store!! Jawel! Helaas hebben ze nu de wintercollectie en dat is toch echt te warm voor hier. Verder zitten er veel schoenenzaken en juweliers die ‘emeralds’ verkopen, dé steen van Colombia.

Cartagena

Donderdag 24 november 2011 @ 15:05

Cartagena is de andere oudste stad van Colombia. Toen wij gisteren Cartagena naderden, hadden wij dit idee niet….de skyline van Cartagena bestaat uit wolkenkrabbers! Dat was een rare gewaarwording.

De tussenstops die wij voor gisteren in gedachten hadden bleken ons niet gunstig gezind, de swell stond recht de baaitjes in. Dus maar doorvaren, met als gevolg dat we in het donker Cartagena zouden moeten aanlopen. En dat is altijd spannend. De baai van Cartagena is groot en heeft twee ingangen; Bocachica en Bocagrande. Bocachica is goed verlicht en betond, alle commerciële grote schepen gaan via deze weg. Bocagrande is een ander verhaal. Om de baai beter te beveiligen tegen de piraten hebben ze deze ingang afgesloten met een muur onder water. Ze veranderden dan elke keer de doorvaart door de muur zodat de eigen schepen hier wel doorheen konden. Ik praat nu over de 18e eeuw, maar die muur ligt er nog steeds, met nu wel een vaste doorvaart, aangegeven door verlichte tonnen. Dat verkort onze reis met zo’n 5 mijl. De stad was schitterend verlicht en de kaart was perfect. Hier zouden toch de tonnen voor de doorvaart moeten zijn…. De rode zagen we al een tijdje, maar groen. Ineens zie je dan, in het donker, een ton naast je. Zonder licht, dit moet groen zijn. Zucht, we zijn erdoor.

Even verder laten wij ons anker zakken bij Club Nautico, met aan de ene kant wolkenkrabbers, de andere kant een containerterminal en in de verte zien we de oude muur van de oude stad. Is dit Cartagena? Ik mis de jongens van de haven die ons opvangen, het lekker meteen even de steiger op kunnen lopen en het vooruit zicht op een warme douche. En bovenal natuurlijk de sfeer van Santa Marta. Hmm…ik probeer mijn eerste indruk blank te houden…

Vandaag is er niet veel veranderd, dan dat het licht is en we zien hoeveel zeilboten hier wel niet voor anker liggen. We hebben al even een praatje gemaakt met de Boto, die hier gisterenmiddag aangekomen zijn. Vanavond zijn we bij hun uitgenodigd voor Thanksgiving. Gezellig!!


Ik denk dat we vanavond ook onze schoen maar zetten, want blijkbaar is Sinterklaas internationaal geworden en heeft nu ook Zwarte Pieten in de Carieb en hier in Colombia. We zagen er daarstraks namelijk al een in de mast zitten en zwaaien!!

Mr. Sam

Woensdag 23 november 2011 @ 17:30

Eergisteren zijn we inderdaad vertrokken. Dino (onze agent) bracht 's middags onze 'Zarpe', officiële toestemming om verder te mogen varen, en daarna konden we gaan. Er stond een stevig zeilwindje (25-30 knopen) en een evenzo stevige swell. We vlogen vooruit en haalden, alleen al op het grootzeil met 1 rifje, makkelijk 6 knopen, soms zelfs harder. Het ging prima, maar vertrekken in het donker is niet mijn favorietste moment. Als het donker is lijkt het er allemaal veel heftiger aan toe te gaan en stormt het voor je idee. Ik vind het idealer als je weggaat als het licht is, waardoor je wat meer kunt wennen, maar soms is het gewoon niet anders.
.
We waren onderweg naar Punta Hermosa en halverwege zouden we de mond van een 'rio' moeten oversteken. Op zich doe je dat zo'n 7 mijl uit de kust, dus kun je eigenlijk niet meer van 'oversteken' spreken. De verhalen over die rivier, met haar stroom en hoeveelheid water wat eruit zou stromen, zijn heftig. Maar zoals het vaak met dat soort verhalen gaat, wij hebben er weer niets van gemerkt. Er stond toch al een aardige swell en het verkleuren van het water (van blauw oceaan naar bruin modderig) hebben wij natuurlijk niet kunnen zien. Wat wij wel zagen waren de vele schepen die deze rivier opgingen of afkwamen. Ter hoogte van de rivier waren wij als een spin in het web met aardig wat boten om ons heen. Het voelt dan net zo'n computerspelletje, even de AIS checken en kijken of alles mis gaat. Alles ging mis, alleen moesten Mr. Sam nog wel in de gaten houden. Er stond niet wat voor schip hij was en ging maar 3,5 knoop (langzamer dan ons;-)) en dan zou het wel eens een visser kunnen zijn. De vissersboten staan niet bekend om hun koersvastheid, dus even in de gaten houden. Maar, Mr. Sam zal ook wel zoiets hebben gedacht over het heftig slingerende (door de windvaan in combinatie met mega golven, slingerden we aardig) en schuddende (we rolden ook goed, dus het toplicht bewoog ook goed)zeilscheepje voor hem. Hij ging namelijk spontaan stilliggen en we hoorden erg kort daarna; "Sailing vessel La Luna, sailing vessel La Luna, aqui Mr. Sam, Mr. Sam". Wat onze 'intenties' waren, vroeg hij in correct nautisch Engels. Na onze suggestie elkaar 'port to port' (port =bakboord =links, elkaar dus links van elkaar) te passeren, was hij helemaal blij. Hij hoefde geen koers te wijzigen en het gas ging er weer op. Ook altijd fijn om weer even bevestigd te krijgen dat we dus goed zichtbaar zijn op AIS.
.
Rond 8 uur, gisterenochtend, lieten wij het anker vallen in de heerlijk rustige baai bij Punta Hermosa. Langs het strand was een strook van rieten dakjes te zien, met daartussen een shack wat in het weekend dienst doet als bar. Het moet hier namelijk erg druk zijn op de vrije dagen van de Colombianen. Nu was daar weinig van te merken, het was er stil, erg stil, op een visser en wilde hond na. We hebben lekker bijgeslapen en begin van de middag voegde de Boto zich bij ons.
.
Vanochtend om 7 uur (een paar uur na de Boto) zijn wij weer ankerop gegaan en onderweg naar een volgende tussenstop richting Cartagena. We kunnen het net niet in het licht halen en dat is toch wel belangrijk, gezien de aanloop de baai bij Cartagena in. Vandaar dat we ergens halverwege gaan ankeren, slapen en dan morgenochtend verder, zodat we met licht aankomen. Het is wel gaaf om nu zo dicht (en in het licht) langs de kust van Colombia te varen. Het is een mooi land met vele bergen en heel veel groen. Door het lekkere warme weer is het wat heiig helaas. Op dit moment werkt de wind niet mee en tuffen we op de motor.
-----
At 23-11-2011 15:55 (utc) our position was 10°50.21'N 075°14.10'W

Elke dag wat anders

Maandag 21 november 2011 @ 10:51

Hier is er elke dag wel wat anders aan de hand en ga dus niet de stad in zonder mijn fototoestel. Er gebeurd hier altijd wel iets. Een aantal dagen geleden zagen we in het grote park, Parque Bolívar, allemaal kleine politieagentjes. Heel schattig, grote boots onder de stoere broek en witte polo. Er stond ook een grote tent met daarin ‘echte’ politieagenten. We hebben met een commandant gesproken. Vanaf zo’n 5 jaar kunnen kinderen, op zaterdag, naar de politieschool. Het zijn m.n. kinderen van politieagenten. Ze oefenen van alles en het is goed voor de bewustwording, saamhorigheid, onderwijs en vrede. Ze worden al ‘ingezet’ bij kleine civiele taken, zoals het begeleiden van optochten ofzo. Heel gaaf!! Je ziet hier namelijk ontzettend veel politie op straat, maar daar gaat niets bedreigends van uit, ze zijn ontzettend vriendelijk en behulpzaam. Voor de mensen hier, hebben zij veel goeds gebracht en is de zichtbaarheid ontzettend belangrijk om crime tegen te gaan. Als je de kinderen al jong bewust maakt van de belangrijkheid, ik denk dat dat alleen maar goed is. Voor ons is het wel een nieuw fenomeen…je moet je eens voorstellen dat in NL kinderen al lid van de politie kunnen worden…volgens mij worden die dan ook meteen gepest op school. Geloof dat ze in NL niet zo’n hoge (politie) pet op hebben van de politie als hier.


Een paar dagen geleden stonden we ineens tussen de majorettes en trommelaars. Groepen uit het hele land hadden zich hier verzameld voor een soort wedstrijd. Geen idee hoe dat precies heet, maar wel grappig om te zien en te horen. En tot pret van de mannen hebben we ook Miss Colombia in het echt gezien, eergisteren. Bovenop een (rijdende) ladderwagen van de ‘bomberos’, de brandweer.


Het zijn leuke afwisselingen tussen de kleine en iets grotere klusjes. Etienne heeft de watermaker helemaal schoongemaakt en gespoeld, terwijl ik bezig was met screens voor de ramen. Zoals ‘oude lezers’ nog weten, moest ik nog steeds een gordijntje maken. Nou, dat hoeft niet meer. In deze hitte is het namelijk beter om te zorgen dat er geen zon op de ramen komt. Ze zijn klaar, maar ik heb nog geen touwtjes om ze vast te maken, dat is het eerst waar we in Cartagena (daar zijn watersportzaken) naar gaan kijken. Verder zijn er nog wat kleine dingen gedaan. Zo is ook alles weer lekker schoon, ik had gisteren het laatste wasje. Dat kan best buiten drogen ipv de droger in. Fout!!! Het was gisteren een echte regendag! Normaal regent het hier tegen de avond of ’s avonds, maar zo’n een uur lang, goed hard, maar het begon gisteren in de middag al. Shit, het was nog natter dan toen het uit de wasmachine kwam. Op het moment dat het hier erg regent, lopen meteen de straten vol met water. Maar dat is normaal, mensen gaan ook niet, net zoals in NL, meteen rennen bij de eerste druppels, het is een heerlijke verkoeling. Alleen dat water op de weg is wel lastig, de taxi’s scheuren nog net zo hard voorbij en het is uitkijken dat je geen douche krijgt. Daarnaast zijn de stoepen wel droog omdat ze hoog zijn, maar oversteken is op sommige plekken alleen maar te doen als je gaat zwemmen. Je moet soms een heel stukje omlopen.


Toch zijn we gisteren gezellig met de Boto en Celtic Dream gaan eten bij een Palestijns restaurant. Shoarma dus, of zoals ze hier en in Marokko schrijven, Shawarma. Grappig, ben je in Colombia, eet je Arabisch.


Vandaag is het klaarmaken voor vertrek. Vanavond, rond zo’n 8 uur, gaan we deze geweldige stad weer verlaten en op naar Cartagena. We stoppen halverwege nog voor een overnachting in een baaitje en dan verder. Ik blijf een drama met afscheidnemen, nu hoeft het dan niet van de mensen (de Boto en Celtic Dream volgen een aantal uren later), maar van de stad. Ik vond de warme energie en openheid van deze stad met z’n mensen toch wel heel bijzonder….

El Libertador

Zaterdag 19 november 2011 @ 13:45

Eergisteren werd Vicky (van de Boto), 50 jaar. Conform de NL’se traditie hebben wij natuurlijk een pop in elkaar geknutseld en wat pamfletten verspreid over de haven. Ze vond het erg leuk en we hebben ’s ochtends gezellig koffie gedronken. ’s Avonds zijn we samen met de Boto en de Happy Bird, pizza gaan eten. De size XL die ze daar hadden, deed z’n naam eer aan. We hebben met z’n 6’en dan ook maar twee mediums genomen, waarna we allemaal hartstikke vol zaten. Dat zijn nog eens pizza maten.



Op z’n goed Colombiaans gebruik zijn we daarna nog even over de boulevard gaan wandelen, Paseo de Bastidas. Ik had vorige keer foto’s van de kerstverlichting laten zien. Nou, die zijn alweer zwaar achterhaald!! Wat er in de afgelopen dagen weer bij is gekomen… Ongelooflijk!! Je kunt bijna naast zo’n boom gaan zitten en gewoon een boek lezen. Maar het is waanzinnig om te zien. Ik hou toch al zo van de kerst!

Gisteren zijn we samen met Vicky en Ed (Boto) naar Quinta de San Pedro Alejandrino. De eigenaar van de ‘hacienda’ heeft in 1830 Simón Bolívar uitgenodigd om uit te rusten voor zijn reis naar Europa. Hij leed toen al aan tuberculose en is op de ‘quinta’ overleden (Chávez (president van Venezuela) betwijfeld dat hij aan tbc is overleden en heeft, in 2010, daarom zijn graf laten openen om zijn veronderstelling te staven dat Bolívar is vermoord. Ik kon niets vinden over het uiteindelijke ‘resultaat’). De ‘hacienda’ is in de 17e eeuw gebouwd en er werd gebruikt voor de suikerriet. Ze hadden zelfs een eigen distillery.

Simón Bolívar stond aan de wieg van de landen Panama, Colombia, Ecuador, Peru, Venezuela en Bolivia. Hij was een Zuid-Amerikaanse vrijheidsstrijder en staat in deze landen nog steeds bekend als El Libertador, de Bevrijder. De ‘hacienda’ had schitterende gebouwen en de tuinen moeten erg mooi zijn geweest. Helaas waren deze wat wild begroeid en oogde het geheel wat rommelig. Er waren gele, de originele, en witte gebouwen, de nieuwere. De schitterende strakke Spaanse architectuur vind ik geweldig! Veel symmetrie, dikke muren, hoge gebouwen, relatief kleine ramen met zwaar houten luiken en ‘tralies’. Grote galerijen om de zon van het huis af te houden. Schitterend!!

Kerst gekte

Woensdag 16 november 2011 @ 13:51

Het voordeel van in een haven liggen is dat je lekker zo van boord kunt stappen, vaak heerlijk kunt douchen en wat makkelijker een paar keer per dag de stad in loopt. Dat doen wij dan ook. ’s Ochtends doen we wat kleine klusjes, zoals wassen, nog wat dingen opruimen of monteren. En dan lopen we ’s middags, als het wat koeler is Santa Marta in. Ik blijf het zo’n waanzinnig mooie stad vinden. De gebouwen, de mensen, de sfeer. Ik raak er niet over uitgepraat en op uitgekeken. Elke keer lopen we weer een andere route door de stad en ontdekken weer nieuwe winkeltjes, nieuwe pleinen en nieuwe gebouwen.

Kerst is hier, in dit katholieke land, een groot feest. Het wordt thuis gevierd met de familie, maar zodra Halloween is geweest, barst de gekte los. Ik weet niet hoeveel winkels wij al hebben gezien, die helemaal, tot de nok toe vol gepakt zijn met kerstversieringen! Daarnaast staan er, naast de vele andere kraampjes op straat, evenzoveel kraampjes met kerstspullen: van hele (nep)bomen tot knipperende snoeren in alle kleuren en spuitbussen (nep)sneeuw tot dansende Kerstmannen.

Ook komen er elke dag nieuwe versieringen bij, in het park, op de boulevard en op de pleinen. Groene bomen, rode pakjes, witte bomen, rood en groene versiering aan de lantaarnpalen, je kunt het zo gek niet bedenken. We zaten een lekker verse jus te drinken en ja hoor, komt een vrachtwagen aanrijden volgeladen met, wat later als het donker is blijkt, groene cactussen. Ik hou er wel van, nu mag het even lekker kitsch. ;-)

PS De foto’s van Aruba staan in het (nieuwe) fotoalbum, klik op foto’s, links in het menu. Ook is de planning geüpdate. En ik zal langzaam maar zeker oude berichtjes (vanaf het vertrek van Aruba) erbij zetten, dus scroll ook even naar beneden om te kijken of er iets nieuws staat.

Into the bush

Maandag 14 november 2011 @ 15:48

Vanaf de haven zien we de bergen achter de stad. Een gedeelte hoort bij het Tayrona National Park. Het park heeft stranden, maar ook regenwoud en gaat van zeeniveau naar 900 meter hoog. Uurtje met de bus en een aanrader. Dus togen wij afgelopen zaterdag, bepakt en bezakt, samen met de Amerikanen van de Boto (Ed en Vicky) en de Celtic Dream (John en Dannielle)naar het park. Het lopen door de stad naar het busstation was al een avontuur. Ik waande me af en toe weer in Marokko. Stalletjes op straat die van alles verkopen, van dierenhuiden (specialiteit?) tot heerlijke aardbeien. Voorzichtig lopen want het modderwater spat anders rond je oren. Wat een drukte, wat een hectiek, maar wat een heerlijke sfeer. De bus was het volgende avontuur. Helemaal vol!! En dan springen er af en toe ineens mannen naar binnen die je koekjes willen verkopen, ijs of drinken. Achter je zit een man met een haan op schoot, waarschijnlijk voor de hanengevechten. Voor je zit een oude dame, die drie dozen op schoot heeft en heel het gangpad van de bus beslaat met andere dozen. Naar buiten kijkend passeren je allerhande stalletjes, werkplaatsen en tuincentra (?!). Later, wanneer we Santa Marta uit zijn, zie je bergen, de schitterende groene natuur en her en der een militaire post.



Eenmaal bij het park begint ook het toerisme weer. Het locale toerisme, jongeren, met name uit het binnenland komen voor een paar dagen naar het park. Het is weer een lang weekend, men is hier maandag vrij omdat Miss Colombia wordt gekozen. Waarom zijn wij in NL dan eigenlijk nooit vrij? ;-) De jeugd verblijft een paar dagen in het park op de vele (ja vele! Zo ontdekken wij later) campsites, ze zwemmen op het strand en limen de dagen door. De natuur is schitterend!! Het eerste uurtje hiken het park in, is blijkbaar niet erg interessant, dus doen we lui en nemen de bus. Vanaf dan is het of lopen of met een paard. Wij gaan lopen. De zon staat inmiddels al erg hoog aan de hemel en het is warm. De wind dringt niet tussen de bomen door. Het tropische woud wordt afgewisseld met gigantische palmbomen! Grote dikke stammen en gigantische vruchten eraan. Zo groot heb ik ze nog niet eerder gezien. Dan horen we de zee en komen we grote rotsen tegen onderweg. Hoe komen die hier? De volgende afwisseling is een stukje strand, wat erg aangenaam is, want je voelt een fris briesje, ondanks dat je dan wel in de felle zon staat. Je mag hier helaas niet zwemmen. Het Nationaal Park heeft verschillende stranden, maar op sommigen is een mega onderstroming, verboden te zwemmen dus.



Na een schitterend, maar vermoeiend tochtje komen we aan bij Arrecifes. Op dat moment heb ik de conclusie gemaakt, ik ben geen klimgeit en dat ook nooit in een vorig leven geweest. Phoe, het was best pittig, maar eigenlijk komt dat meer door de hitte, die werkt (bij mij althans) erg verlammend. In Arrecifes zijn 5 verschillende campsites. En per campsites kunnen meer dan honderd man slapen. Hmm, dit is wat anders dan wij in gedachten hadden: alleen een dak met een paar hangmatten, geen douches en een shack waar de dinerkeuze zich beperkt tot 1. Nee, honderd tenten, een paar hangmatten, uitgebreid douchegebouw en drie restaurants, waarvan (de ene waar wij gaan eten) een gigantische keuze heeft! Ook de prijzen zijn navenant en gewoon toeristisch. Niks romantisch met ons zessen alleen onder de sterrenhemel. Maar, het is daarom ook weer niet minder leuk en genieten we ook zeker wel. We lopen nog even langs wat strandjes, zwemmen in de weinig verkoelende zee en drinken een biertje met een waanzinnig uitzicht. Voor 2 euro pp meer dan de prijs voor een hangmat, heb je een tent met matje. Keuze is snel gemaakt, zeker met de geruchten over gigantische muggen en de mega nachtelijke regenbuien. Het uitzicht vanaf ons tentje, we hebben er gezellig drie op een rij, is waanzinnig, we voelen nog net het verkoelende briesje van zee. Dit is genieten!



Als het schemer wordt, komt de natuur tot leven, je hoort van alles zoemen (het valt achteraf 10.000% mee met de muggen!), ziet van alles kruipen en de gigantische brulkikkers zetten hun keel op. Nou ja, gigantisch, eigenlijk zijn ze heel klein van formaat, maar produceren een geluid! Het is geen brullen, maar eerder alsof je Mario Bros zit te spelen op je Nintendo en heel veel punten binnenhaalt. Bij het poeltje bij het douchegebouw is het een waar spelletje en wacht je onbewust op het ‘game over toontje’. Na een prima diner, duiken we al vroeg onze tent in, iedereen is toch best moe. Maar ook weer niet zó moe, want alles is de volgende morgen, met het licht worden, alweer wakker. Zelfs ik! We eten onze meegebrachte boterham met pindakaas en gaan dan een kop koffie drinken. We raken niet uitgekletst over de verschillen tussen Amerika en NL (mijn conclusie: het is nog niet zo slecht in ons kikkerlandje hoor!!), maar besluiten toch maar weer vroeg weg te gaan, om de koelte van de ochtend nog even mee te pakken. We hadden door willen lopen via Pueblito om zo via de andere poort het park weer te verlaten, maar helaas is dat niet mogelijk vanwege de vele regen van de afgelopen dagen. Jammer! We zijn dus danig vroeg op pad, zodat er nog weinig mensen dit pad hebben gelopen en dan is de kans om ‘wilde’ dieren te zien groter…. En ja hoor, we zien een soort hele grote hamster of cavia wegsprinten en volgen hem een heel eind langs ons pad. Wat gaaf!! Wat was het? In de haven even googlen, het was een Capibara!! (Het grootst levende(?) knaagdier ter wereld) Geweldig!!!!

Door al die regen en ook van de afgelopen nacht is het stuk vlakbij Arrecifes een blubberbak. De modderworstelaars zouden jaloers zijn op dit stukje. Verder hebben ze op veel stukken een pad aangelegd van planken. Eigenlijk jammer, je haalt zo het echte van zo’n woud weg. Moe, stijf, maar voldaan komen we zondags weer in de haven aan. We springen als eerste onder de lekkere douches. Het is jammer dat het park zo massaal is geworden, het is er echt schitterend, maar de charme is eraf. Zouden meerdere dit vinden of zijn wij inmiddels al zo verwend door alle schitterende stukjes die we op deze en vorige reizen hebben gezien? Buiten dat, toch een aanrader hoor!

Feestje!!

Vrijdag 11 november 2011 @ 17:59

We zijn er weer!! LaLuna-opzee is weer online! Gelukkig! Volgens onze provider was onze site gehackt. Ik dacht dat ze dat alleen bij grote, belangrijke sites deden. ;-) We kwamen erachter toen we nog in Aruba waren, de volgende dag zouden we naar Colombia vertrekken. Potverdikkeme. Helaas konden we die ochtend weinig doen en zijn we maar gewoon vertrokken naar Colombia. Na veel heen en weer mailen en bellen, hier in Colombia met redelijk internet, met de helpdesk van onze provider hebben ze onze site dan eindelijk weer online gezet. Zo balen als je afhankelijk bent van anderen. Maar, dat was, nú is nu en nu is de site er weer.

We hebben heel veel mailtjes gekregen van ongeruste lezers, zo lief en geweldig. Het motiveert als je weet dat je veel trouwe fans hebt!

Zoals jullie misschien zien, het gastenboek en het fotoboek zijn bij deze handeling overleden. Voor het fotoboek zijn we daarom overgestapt naar Picasa. Even wennen, maar zeker zo goed.

We zijn vorige week zaterdag aangekomen in Santa Marta, Colombia. Een waanzinnige stad. Het is nog even geduld voor de berichtjes tot en met nu. We gaan vanavond feestvieren, omdat de website online is natuurlijk! ;-) Maar ook omdat er een ‘potluck’ op de haven wordt georganiseerd voor alle cruisers. Morgen gaan we, voor een paar dagen, naar het National Park Tayrona. Een beetje hiken, zwemmen, snorkelen en slapen in een hangmat. Ik heb er zin in, het is schitterend hier! Dus nog even geduld voor de ‘oude’ verhalen en zoals je ziet met ons gaat alles goed, de nieuwe verhalen worden al gemaakt.

Eten, buren en frustratie

Donderdag 10 november 2011 @ 00:00

Als we in een haven liggen is het opruimen en kleine klusjes doen, gebruikmaken van alle gemakken van een haven. Maar ook lekker genieten van de stad. De afgelopen dagen dus weer regelmatig door Santa Marta gelopen. Gisterenavond hebben we in de stad gegeten, op straat. Tegen het einde van de middag komen er ineens overal kraampjes, stalletjes en wagentjes die eten en drinken verkopen. Van lekkere saté-sticks tot gevulde broodjes en gefrituurde gevulde deegbollen tot pizzapunten. Het was echt genieten en daarna een ‘cerveza’ (biertje) op de boulevard. Prima!!!

We hebben ook bekende buren gekregen, de Happy Bird, Yvonne en Roderick, die we in Curacao hebben leren kennen en even kort in Aruba ook hadden gezien. Gezellig!!!

We zijn nog steeds redelijk gefrustreerd over de website. Hoe machteloos kun je je voelen als je afhankelijk bent van anderen!! Je belt met de vraag of de site nu toch eindelijk weer online gezet kan worden. “Geen probleem, ik zet een mailtje door naar de tweede lijn.” Bel je de volgende dag, site is nog steeds niet online namelijk. “Ooh, wat vreemd. Even kijken. Ik zie het al, het mailtje is in de verkeerde box terecht gekomen.”Whaaaa….werken ze daar nog ouderwets met een doos met IN en OUT erop ofzo. Of meer in de trant van 2E LIJN en OUTPAPIER? Grrrrr…..

La Luna zit ook weer vol met diesel. Er is hier (nog) geen dieselpomp, maar er komt , als je diesel wilt, een tankwagentje. Toen we deze vanochtend spotte, meteen erheen met de jerrycans. Dat deed ook de Boto en de Celtic Dream waardoor het tevens een gezellig kletsuurtje werd.

Taganga

Dinsdag 08 november 2011 @ 00:00

Een authentiek vissersdorpje. Die hebben we nog niet zo vaak gezien ;-), dus wilde we Taganga ook wel eens bezoeken. Samen met de Amerikanen, de Boto (Ed & Vicky) en de Keltic Dream (John & Dawnelle), op pad. Je hebt hier kleinere busjes voor een korte afstand. Deze rijden af en aan in het oude centrum en omdat het veelal eenrichtingsverkeer is, is het gewoon in de straat gaan staan waarin de auto’s en bussen de juiste kant op rijden en dan zwaaien. De kleine busjes zijn over het algemeen wel slecht, vering is versleten door de slechte straten en de bekleding…tja, die is er soms niet eens meer. Maar het is een goedkoop en goed vervoersmiddel voor ons én de localen.


Je ziet weinig toeristen in Santa Marta, dus alles wat je ziet, busjes, taxi’s, maar ook alle stalletjes op straat en de vele (gewone en toeristen-) winkels, zijn dus zeker ook voor de locale zelf. Het busje bracht ons in een kwartiertje in Taganga. Santa Marta is groot!! Het ligt in een dal van de Sierra Nevada de Santa Marta. Dit was met het rijden duidelijk te zien. Eerst nog een hele tijd de stad en toen het busje langzaam ging klimmen werd het meer bebost en gingen we de bergen in.

Taganga wordt hier aangeprezen als een authentiek vissersdorpje, wat leunt tegen het Tayrona National Park. Maar, zoals de Lonely Planet ook omschrijft is het meer ‘Gringo Paradise!’. Gringo is het lokale woord voor Amerikaan, oftewel buitenlander. En ja, Taganga is erg toeristisch, al zien we weinig toeristen, maar het blijkt overduidelijk uit de vele eet- en slaapgelegenheden en de prijzen. Die zijn bijna het dubbele dan in Santa Marta. Verder is het een heel leuk relaxed dorpje. We lopen wat heen en weer en zien vele straten verwoest door de vele regen van de afgelopen dagen. We zagen het gisteren al op het nieuws, in Barranquilla zijn zelfs huizen verwoest of staan op instorten. In Santa Marta loopt het water via de straten goed weg de zee in. Wij merken er dus weinig van. Maar op de ene foto van de verwoeste straat, staat helemaal achterin een auto, per ongelijk of express?

We eten een heerlijk dagmenu aan het water, waarbij we uitkijken over het water met de verschillende vissersbootjes. Het strand is hier niets, maar je kunt voor een paar duizend pesos (delen door 2.5000) naar een schitterend strandje (zo verteld men) verder op. Taganga staat ook bekend als ‘party zone’. Daar is nu weinig van te zien, het stadje slaapt eerder. Misschien na een heftige nacht. Maar de grote disco en verschillende tentjes maken dat ik er niet van op kijk.

We zijn net terug in Santa Marta als de regen weer met bakken uit de lucht komt. Geeft niets, een uurtje, hoogstens 2 en dan is het weer over.

Informatie

Maandag 07 november 2011 @ 00:00

Santa Marta is een van oudste steden van Zuid Amerika en een van de twee belangrijkste oudste steden van de Colombiaanse Caribische kust. Er wonen zo’n 410.000 mensen. Colombia heeft jarenlang een erg slechte reputatie gehad. Hoorde je Colombia, dan dacht je aan drugs, moorden en de FARC. Dat hoeft niet meer. Met een groot project ‘Plan Colombia’ en geld van Amerika (544 miljoen USD) is Colombia een groot offensief gestart tegen de drugskartels en andere guerrilla’s. De FARC is er nog, maar een van de kopstukken niet meer. Het zal niet lang meer duren voor een nieuwe kapitein opstaat. Tja, zo gaat dat. Maar Colombia is tegenwoordig relatief veilig. En zoals de toeristische kreet nu zegt: “the only risk is wanting to stay.” Hier in Santa Marta kun je ook gewoon ’s avonds rond lopen. Het is er druk, maar voelt goed.

Het is warm hier. Meestal staat er een windje, maar dit windje houdt ook siësta en schittert van afwezigheid tijdens het heetst van de dag. ’s Avonds, zodra de zon weg is, is het zeer aangenaam. Het wordt langzaam koeler en hierdoor komt de hele stad weer tot leven.

Vandaag hebben we verschillende wassen gedraaid. Lekker weer eens alle grote handdoeken gewassen, in een wasmachine die warm wordt. Meestal zijn er her en der wel wasmachines op de eilanden, maar die wassen met koud water. Hier niet! Ik kies meteen de warmste stand op zowel de wasmachine als de droger, waardoor Etienne vreest voor z’n T-shirts.

Net na het heetst van de dag, gaan we de stad weer in, op zoek naar de ‘officina de turismo’, het VVV. Vandaag is alleen alles dicht. Het is ‘de dag van de doden’. De super-supermarkt, Exito (wat ‘succes’ betekent in het Spaans en z’n naam echt eer aan doet), is wel gewoon open. Een mega keuze aan vlees en groente lacht ons toe, nadat we de tv’s, motors, kerstspullen en kleding, uitgebreid hebben bekeken. Het VVV is nog niet zo makkelijk te vinden. We worden van rechts naar links gestuurd, totdat ik uiteindelijk het nog maar eens vraag bij een soort universiteit. Een jonge knul, die relatief goed Engels spreekt, loopt wel even met ons mee. Nee, dit hadden we zelf niet 1-2-3 gevonden. Het is een waanzinnig mooi gebouw, Casa de Magdalena. Op het bordje op de muur staat inderdaad iets van ‘turismo’. Morgen maar even terug.

Verder werken we druk aan plan B voor de site. Het is wachten op actie van de helpdesk om de site vrij te geven, lukt dat niet, moeten we wat anders. Ook weten we al dat we met het fotoboek wat anders moeten. Als we zitten te internetten komt Vicky van de Boto aan lopen, zij zijn net aangekomen in de haven. Dat is leuk!! Oude bekenden uit Grenada. We hebben heel wat bij te praten.

Bienvenida en Santa Marta!

Zaterdag 05 november 2011 @ 00:00

We hebben vannacht heerlijk geslapen en al vroeg komt de manager van de haven langs. We gaan rond 10 uur ankerop de haven in. De haven is er net een jaar en nog zo nieuw dat hij nog niet af is. We worden opgevangen, letterlijk, door de jongens van de haven. Het meest waanzinnige en gastvrije ontvangst dat wij ooit hebben meegemaakt. De Spaanse taal, is weer even wennen, maar het gaat prima.


Voordat we iets kunnen gaan doen, zullen we eerst moeten inklaren. Normaal gaan we dan zelf op pad langs de verschillende gebouwtjes en loketten. Maar nee, hier doet een agent dit voor je. Tegen betaling natuurlijk. Het wachten is dus op Dino, de agent die de marina ons aanbeveelt (Je roept de haven op kanaal 72 en meldt dan ook dat je een agent nodig hebt). Dino is hier kind aan huis, want we zien hem de andere dagen druk heen en weer lopen bij nieuwe binnenkomende en vertrekkende boten. Hij is ontzettend behulpzaam en regelt onze papieren prima. We krijgen ook meteen een kaartje van Santa Marta en hij tekent de belangrijkste dingen hierop aan; de supermarkt, wisselkantoor en ATM. Hij gaat met onze papieren nu verder langs de verschillende instanties en zal morgen de papieren en onze paspoorten terugbrengen. Dit alles doet hij voor 50 USD. We hebben hogere bedragen gehoord, dus het is nog even afwachten of dit bedrag alleen het inklaren is en we het bedrag weer moeten betalen als we uitklaren of dat het inclusief is.

Het is een grote haven, waar wat ‘sjieke’ vissersboten liggen en verder is het merendeel cruiser. We zien veel bekenden, waaronder de Windsong en de Wigwam. De douches zien er waanzinnig mooi uit, natuursteen met rvs en een glazen douchedeur. Aan het einde van de dag merk ik, dat er ook nog heerlijk warm water uit de kraan komt, terwijl de ruimte zelf lekker koel is door de airco!!



Vanaf de haven ziet de stad er niet heel bijzonder uit. We zien een paar hoge gebouwen, gebouwen die op bunkers lijken en een boulevard met palmbomen. Normaal heb ik een paar dagen nodig om aan een nieuw land, met haar geuren, kleuren en energieën te wennen, maar nu….Santa Marta omarmt me meteen. De waanzinnig mooie gebouwen, soms kleurrijk opgeknapt, maar soms nog steeds vervallen, waardoor je de geschiedenis voelt. De mensen zijn vriendelijk, kijken je open aan en lachen. De smalle straatjes vol met stalletjes, de verkoelende pleinen met schaduw van de bomen en gebouwen. En de schattige boulevard aan het, niet zo aanlokkelijk uitziende, strand, waar verkopers van ‘helados’(ijs), ‘aguila’(het locale biermerk) en ‘jugos’(vers geperste sapjes) elkaar verdringen, tussen de flanerende mensen.

Slechte nacht

Vrijdag 04 november 2011 @ 00:00

’s Nachts, onweer! En hoe! Etienne neemt mijn wacht over. Ik geef al aan dat het onweer steeds heftiger wordt en dichterbij komt. De flitsen doen gewoon zeer aan je ogen. Ik lig net in bed en voel dat de wind nu helemaal over is. Ik kruip er maar weer uit, de zeilen moeten ingerold worden. Ik slaap toch niet en het is fijn dat met z’n tweeën te doen. Op het moment dat Etienne de boom van de Genua aan het opruimen is, barst de hemel open. Met heel veel regen, mega veel wind en nog meer onweer en donder. Dit is niet leuk!! De bliksem komt kaarsrecht naar beneden en horizontaal tegelijk. Het rommelt rondom ons en we ruiken de ozon. De flitsen zijn vreselijk irritant en de regen…ja, die ook. Wat een bizar weer!! Ik kruip mijn bedje weer in, toch maar proberen te slapen. Etienne gaat voor de kajuitingang zitten, zo kan die open blijven en komt er geen regen naar binnen.

Op het moment wij weer wisselen, 3 uur later, is het over. Maar dan ook helemaal over. Geen regen, geen wind. Nog wat gerommel en geflits in de verte. De kuip droogt langzaam op en we komen weer in ons rustige ritme.

Het blijft zo heel de dag. Vanaf Cabo de Velo, Kaap van de Wind, is de wind op. Daarentegen is het wel heiig. Jammer, want zo kunnen we de besneeuwde bergtoppen nóg niet zien!

Als het begint te schemeren krijgen we een escorte van een mega groep dolfijnen! Waanzinnig! Dit zijn hele slanke, grote dolfijnen met een spitse snuit. Ik blijf net zolang op de punt totdat ik een botte kont krijg van het zitten op het dek. Het is inmiddels donker en door het schijnsel van de maan en de lichte buiken van de dolfijnen kun je ze nog prima zien. Wat genieten we weer.

Net over twaalf ’s nachts laten we ons anker vallen voor de grote stad Santa Marta. Een stad met rechts en links wat hoogbouw en verder? Dat gaan we morgen ontdekken. In ieder geval bruist de stad nog steeds zo laat. Typisch voor de Spaanse cultuur.

Cruiseschip, tonijnen en stroom tegen

Donderdag 03 november 2011 @ 00:00

Inmiddels zijn we al best wat opgeschoten. Vannacht liepen we goed door, maar met het ronden van het puntje kregen we stroom tegen. Jammer!!! Op zich raar, de stroom loopt vanaf de Atlantische oceaan, zoals wij zijn overgestoken, onder langs de Caribische eilanden de Carieb in. Hij stroomt dan door tot aan Panama, daar is natuurlijk geen doorgang en daar gaat de stroom dan omhoog om bovenin, via Cuba en de BVIs weer weg te stromen. Helaas, hier is dat dus even anders. Dit komt waarschijnlijk omdat er in deze hoek een stroomkrul ontstaat, waardoor wij dus ff stroom tegen hebben.

Wind is er nog wel, niet bizar veel, maar genoeg. We moeten nog zo'n 150 mijl, we zijn dus nog wel even onderweg. Per 24 uur doen we, nu met de stroom tegen, namelijk maar zo'n 100 mijl.

Gisterenavond hadden we wat afwisselingen. Het is een druk gebied met scheepvaart naar de verschillende eilanden en vaste land. Maar ook cruiseschepen varen hier rond. Grote, lichtbollen zie je dan komen. Op de AIS zien we al die schepen varen en waar ze naar toe gaan en hoe ver ze nog ten opzichte van ons zijn en wel of geen ramkoers. Wij zenden ook dat signaaltje uit, dus zij zien ons ook. Maar vannacht bleef de Horizon, groot cruiseschip dat we in Aruba ook aan de kant hadden zien liggen, toch verdomd lang op ramkoers. Ik hem maar opgeroepen, of hij ons had gezien? Ja, hij had ons gezien. Stilte. Verdikkeme, je gaat dan niet zeggen, “waarom zit je dan nog steeds op ramkoers?” Ik heb maar heel netjes aangegeven dat hij ons op 0,1 mijl gaat passeren en dat toch wel erg weinig is. Ooh, geen probleem, hij ging z'n koers meteen verleggen. Wat wilden wij? Bakboord uit of stuurboord uit? Naar links of naar rechts dus. Haha, dat maakt ons niet uit, als hij maar 'oprot' van deze koers. Hij week netjes uit en wenste mij een 'goede dienst'. Haha! Heel lief, alleen is mijn dienst iets anders dan die van hem, denk ik.

Het is verder mooi weer en een relatief rustig zeetje. We zien de bergen van Colombia (nog geen sneeuw op deze) al en kregen vanochtend bezoek van 4 wespen, dat was wel even minder.

Heel de dag waren er om ons heen tonijnen aan het jagen. Springen, salto’s en bommetjes. Een waanzinnig schouwspel. Ik had wel trek in een tonijntje, maar kon door de mooie kunstjes het niet over mijn hart verkrijgen om een lijntje uit te gooien…. Laat ze maar even zelf lekker eten. ;-)

Weer onderweg

Woensdag 02 november 2011 @ 00:00

We zijn onderweg naar Santa Marta in Colombia. De wind valt niet tegen. Vanmiddag schoten we af en toe met een kleine 3 knopen niet echt op, maar nu vliegen we weer met zo'n 6 knopen. Het waait ook weer wat harder waardoor ook de golven hoger worden. Dat is minder, we zitten hier relatief dicht onder de kant, dus is het niet diep, zo'n 80 meter. Hierdoor heb je steile, vervelende golven. Vannacht gaan we naar dieper water als we het puntje ronden. Hopelijk wordt het dan wat beter.

Wat baal ik dat de website nog niet werkt. Maar ja, dan maar even offline en een mailtje naar mijn moeder en Etienne z’n ouders. Hopelijk kunnen we in Santa Marta e.e.a. weer fixen.

Verder gaat alles goed. Het is weer even inslingeren, maar we zijn niet ziek. Vanmiddag zijn we nog op de film gezet door de Nederlandse Kustwacht. Zij vliegen laag over en hebben een camera vast aan de kop van het vliegtuigje, zo maken ze films van alles wat ze zien. De NL'se Kustwacht patrouilleert hier heel veel, omdat zij samen met Venezuela en Colombia de drugsrunners hier willen pakken. Gelukkig zitten wij niet in ons nakie aan dek en hebben maar even vriendelijk gelachen voor de film. Ik wilde ze nog oproepen om te vragen of wij dat stukje film mogen hebben, maar volgens Etienne zouden ze dat toch niet geven. Jammer!!!

Ik werd net even geroepen door Etienne, die buiten zit. Een hele grote groep dolfijnen!! Dat was weer even geleden. Zo waanzinnig genieten, met de oranje kleurende lucht op de achtergrond….

We hebben net macaroni gegeten. Heel simpel, maar prima voor zo'n eerste nachtje.

Dag Koninkrijk der Nederlanden

Dinsdag 01 november 2011 @ 11:37

We zitten nu voor de laatste keer aan de Frappuccino en Cappuccino bij Starbucks. Morgenochtend gaan we uitklaren en varen we naar Colombia. We verwachten er zo’n 3 nachten en 2 dagen over te doen, dus zullen in de loop van vrijdag aankomen. Er staat niet heel veel wind, maar een lekker fris briesje waardoor we verwachten toch nog wel te kunnen zeilen. De komende tijd wordt er niet meer wind verwacht en nog langer hier op Aruba…. Nee, we hebben het hier eigenlijk wel gezien.

We gaan zometeen nog even naar de Bruna (ja, die zit hier ook en met al z’n boeken, een paradijsje voor mij!!!) even voor een tijdschrift kijken. Daarna de laatste verse boodschappen halen en dan zijn we weer klaar voor een meerdaags tochtje. Een nacht door was de laatste keer in Venezuela, half juli. Dat is toch alweer zo’n 3 maanden geleden.

We verlaten met het vertrekken van Aruba ook weer het Koninkrijk der Nederlanden, met de NL’se producten. Dat vind ik wel even jammer en hoop dat ik ‘genoeg’ NL’s spul aan boord heb. In ieder geval liggen de pepernoten al klaar voor volgende maand en eten we over een paar dagen boerenkool.

Verbindingen

Zondag 30 oktober 2011 @ 16:05

Wat is een snelle internetverbinding toch een heerlijkheid. Ik heb het er al vaak over gehad, maar als je niet in NL bent is dit geen gemeengoed. Dan is het juist een luxe. En ik hou wel van luxe! ;-)

Vandaag hebben Bea, Willem en Maxima een vrije dag in Curaçao (volgens de laatste planning), dus hebben wij ook maar vrij genomen. De foto’s van Curaçao staan in het fotoalbum en de linkenpagina is geüpdate. En dat is geen straf onder het genot van een Frappuccino Caramel (koude cappuccino met slagroom en caramel) en een Cappuccino bij Starbucks.

Het is vandaag een heerlijk weertje, met veel zon en een zalig windje. Het was ook weer een lekker skypen met de familie, iets makkelijker nu, nu bij jullie de klok een uur terug is. Verschil met ons is dan nu maar 5 uur. Dit wordt binnenkort wel weer anders, want als wij naar Colombia gaan dan wordt het weer 6 uur. Raar hoor…. Wij zitten nu eind van de middag en jullie gaan al bijna slapen. Welterusten alvast!

Aruba dushi tera

Zaterdag 29 oktober 2011 @ 13:39

We hebben ze gezien! De Koningin!! Maxima en Willem-Alexander!! Heel bijzonder, echt op een meter afstand ofzo. Grappig dat je zo ver moet gaan om ze daadwerkelijk te zien. Maar, het is hier minder druk dan op een Koninginnedag in NL, dus heb je meer kans om dicht tegen het hek te staan. Het was jammer dat ze niet echt langs het publiek ging, ik heb een hand gehad van de premier Mike Eman van Aruba. Toch ook bijzonder?!;-)

’s Ochtends was het een drukte van jewelste op de boulevard, het zag er zwart van de kinderen en oranje van de mensen. Heel veel beveiligingsmensen waren er natuurlijk op de been. We stonden vlakbij waar de auto’s stopte, maar op het moment dat ze uitstappen begint alles en iedereen te gillen, te duwen en te dringen. Ook de journalisten die al een perskaart hebben en vooraan staan. Het was wel heel leuk om ze een keer live te zien. Ook de vrouwelijke parlementariërs of wat er maar een beetje bij hoorde, was in hoed, mooie jurk en waanzinnige hakken. Net zoals Maxima, die doet goed mee met de mode met haar rode stiletto’s van bijna een halve meter. Ze zag er mooi uit. Ik had nooit zo gezien dat de Koningin maar een klein vrouwtje is, die er, voor haar 73e nog best goed uit ziet. Maar toch ook steeds brozer wordt.

’s Ochtends langs het hek hadden we de meest leuke gesprekken met locals en vakantiegangers die waren komen kijken. Mensen zijn hier toch nog best NL gezind (tja, natuurlijk, anders waren ze vast niet komen kijken) en trots dat ze nog bij NL horen. Wij vinden dan weer dat Aruba het goed heeft gedaan in haar onafhankelijkheid, corruptie valt mee en het land doet het goed.

’s Middags kwam de Koninklijke familie naar het Linear Park, voor het Festival Popular. Daar was het ook een drukte van belang, een gezellige drukte. Het deed een beetje denken aan onze NL’se Koninginnedag. Bea, Maxima en Willem liepen gewoon tussen de mensen door en bezochten de verschillende podia. Daarna werden ze op het podium officieel toegesproken door de premier Mike Eman. Deze hield een waanzinnig mooie speech over de rol van het Koningshuis in NL, Aruba en de rest van de wereld. De Koninlijke familie werd uitgeleid door mensen in schitterende carnavalskostuums. Je zag Willem-Alexander en Maxima even voorzichtig ook met de heupen wiegen!

Het was een leuk dagje en ik hoop dat zij dat ook zo hebben ervaren. Wij werden op het laatst nog geïnterviewd door een journaliste van het Arubaanse dagblad Amigoe. Wat wij van de dag vonden en wat we op Aruba deden. Erg leuk natuurlijk!!

Echt

Vrijdag 28 oktober 2011 @ 04:15

We blijken qua timing elke keer precies goed te zitten om de Koningin te zien. Vandaag ook weer. We kwamen van Starbucks (lekker ge-internet) en liepen langs de boulevard. De auto's aan de ene kant van de weg moesten stil blijven staan, de andere kant was leeg. Bij het Parlementsgebouw stonden veel mensen buiten klaar met fototoestel of telefoon. Er kwamen al een paar motoragenten aanrijden. Ik naar voren gestapt en wat foto's gemaakt. Wie weet? En ja hoor, toen de dikke Lexussen mij passeerden zag ik in de eerste achterin Bea zitten! Jawel!! Geen Antilliaanse nep-koningin, maar gewoon Beatrix herself. En in de tweede auto achterin zaten Maxima en Willem-Alexander. Lachen!!!! Helaas weerspiegelen de autoramen enorm. Ik kan dus alleen de auto's laten zien. Maar het was wel grappig! Ik ben niet enorm Koningsgezind, maar hou wel van tradities en zo zie ik het Koningshuis ook een beetje. Vind het dus wel heel grappig dat wij haar hier, zo ver weg van NL, nu eens niet alleen op tv hebben gezien.
.
Mijn oranje t-shirt ligt al klaar en mijn teennagels hebben inmiddels ook al die kleur. Morgenochtend maar vroeg naar de kant. Ik ben benieuwd of het morgen druk is, wat precies het programma is en natuurlijk, of ik haar een beetje goed kan zien en ze een beetje leuk op de foto kan zetten. Een handje is vast te veel gehoopt, dus ik neem genoegen met een leuk fotootje.
-----
At 28-10-2011 01:43 (utc) our position was 12°30.55'N 070°01.93'W

Generale

Woensdag 26 oktober 2011 @ 05:43

Gisteren en vandaag waren de generale repetities voor het bezoek van de Koningin. De Koningin komt eind deze week naar Aruba. Samen met Willem-Alexander en Maxima brengt zij een bezoek aan alle Caribische eilanden die horen bij het Koninkrijk der Nederlanden; Aruba, Bonaire, Curacao (al is dat nu nog een vraagteken), Sint Maarten, Saba en Statia (oftewel Sint Eustatius).
.
De grote boulevard hier langs de kust is al volop versierd met oranje, rood, wit en blauwe slierten. Gisteren liepen we over deze boulevard die ineens afgesloten was. Voor het 'Parlamento di Aruba', oftwel het Parlementsgebouw van Aruba, zagen we dat mensen officieel werden onthaald. Wij snel gaan kijken. We zagen dat een kleine vrouw, met blauwe jurk en Koninklijke sjerp, ontvangen werd. Wij grapten nog, dat lijkt toch niet echt op onze Koningin. Ze had wel een kapsel a la Bea, ook zo'n jurk en de typische koninginneschoenen. Wij moesten al wel een beetje giechelen. Toen we het vroegen aan iemand die erbij hoorde, bevestigde zij inderdaad dat dat de Koningin moest voorstellen, ze waren aan het repeteren voor vrijdag. Wij moesten er erg om lachen, zeker denkend aan dat ze dus iemand gezocht hebben die 'op de Koningin leek' en haar dan ook nog op een bepaalde manier aankleden. Is dat echt nodig voor een repetitie? Humor!
.
Toen wij vandaag de krant lazen, stond het er zelfs in. Ze waren aan het oefenen geweest. Ze komt dus vrijdag hier naar Oranjestad. 's Middags is er een festival in een park aan de rand van Oranjestad. Wat, waar en wanneer is erg vaag. Het 'VVV' wist van niets en andere locals gaven aan dat het bewuste park nog een grote bouwplaats is. Vanmiddag hoorde we dat het park achter een hippe strandtent is, vlakbij waar wij voor anker liggen.
.
Omdat we weinig verplichtingen hadden, de Koningin is er toch nog niet, zijn we vanmiddag gaan kijken. En we vielen meteen weer in een generale repetitie! Er komen 8 podia waarop de meest vertegenwoordigde bevolkingsgroepen hier in Aruba een locale dans uitvoeren. Dat zijn dan de Filippijnen, China, India, Venezuela, Colombia, Portugal, de Dominicaanse Republiek en Aruba. Heel grappig om te zien en volgens mij dachten ze dat we journalisten waren, we kregen veel aandacht en we konden met iedereen een praatje maken. Totdat…..de 'Koningin' kwam natuurlijk. Want ja hoor, ook daar werd de 'Koningin' weer bijgehaald, dit keer met 'Maxima' (met hoed en hoge hakken natuurlijk) en 'Willem-Alexander' (weet niet goed wie dat was, hoop voor Willem, niet die dikke knul die erbij liep). Heel grappig om te zien hoe ze de 'kenmerken' van het Koninklijk Huis eruit hebben gepakt, je zou bijna denken dat het Carlo en Irene waren. Al deden die het een vorige keer stukken beter. En ja, het park…dat wordt blijkbaar officieel geopend vrijdag, maar er waren nog minstens net zoveel stratenmakers bezig als dansers.
-----
At 25-10-2011 02:25 (utc) our position was 12°30.55'N 070°01.93'W

Klompen

Zondag 23 oktober 2011 @ 14:19

Na een erg natte overtocht van de boot naar de kant gisteren, is het vandaag een stuk minder onstuimig op het water. We zijn inmiddels ook weer gaan verliggen, maar volgens mij iets te vroeg, het is nog heftig schommelen. Gisteren hebben we Oranjestad verder verkend. Wat een stad, wat een stad. Ik heb mijn eerdere indruk van poppenkast nog niet bijgesteld, al was het gisteren minder erg, zonder cruiseschip aan de wal. Het is naast de poppenkast ook een hip gebeuren hier, met hippe winkels, hippe mensen en hippe tentjes. Het is me weer overduidelijk wat de laatste mode is.

We zaten gisteren nog even te internetten bij Starbucks in een waanzinnig sjieke ‘mall’ toen er buitengewoon mooie en sjiek geklede mensen langskwamen. Binnen in die mall is een, á la Venetië, binnenwater waar bootjes mensen ophalen en brengen naar een eilandje in de buurt. En daar ging iemand gisterenavond trouwen. Leuk gezicht!!

Dit weekend ligt H.MS. van Amstel, een NL’s fregat aan de kade. De jongens hebben het beeld van de NL’ers goed in ere gehouden, met hun ‘Klompentour’ op echte klompen. Helaas konden we niet bij het fregat komen en dus geen bezoekje brengen.

Wat een poppenkast!

Vrijdag 21 oktober 2011 @ 21:47

Was het eerste wat ik dacht toen ik aan land ging in Aruba. Volgens mij is de tekenaar van de Efteling en Disney World gestrikt om de cruise ship entrance van Aruba te tekenen en nog een paar shoppingmalls in de buurt. Ik hou echt wel van gekleurde gebouwen, maar dit?! Het is gewoon net een zuurstokfestijn. In dit kleurrijk gebeuren zijn alle juweliers van de hele wereld neergestreken, de Gucci's, Bulgari's en Hilfingers en wat locale ondernemers. Ik denk dat in Oranjestad toch zeker een dikke 20 km aan shopping gebeuren is. Best leuk, maar wel met een (goedgevulde) portemonnee. Op zich is er wel altijd wat te zien, gisteren lagen er twee cruiseschepen aan de kade, dus het was een drukte van jewelste. En wat de voordelen van dit soort Amerikaanse gebeuren dan weer zijn…een Starbucks! Hoezo zijn alle drie de ABC-eilanden verschillend? Rustig Bonaire, met waanzinnige duikstekken, gezellig Curacao, met het schitterende monumentale Willemstad en Aruba met een hele cruise schip en toerisme poppenkast.
.
Maar zoals altijd, een eerste indruk kan altijd veranderd worden. Vandaag is daar weinig ruimte voor, want het regent pijpenstelen! We zijn al achter het rif gekropen vanwege de hoge golven. Rondom Aruba loopt een rif, waarachter je dus heerlijk beschut kunt gaan liggen. Eerst hadden we vanochtend een militaire ceremonie. Een NL's fregat meerde aan in Oranjestad en werd onthaald op de gebruikelijke manier, met kanonschoten en reveille met iedereen in het gangboord. Schitterend gezicht!!! Daarna begon het steeds en steeds harder te waaien. Het was voorspeld en we waren er al bang voor, we lagen namelijk zo, dat de golven in de baai steeds hoger werden. Op een gegeven moment zelfs zo hoog dat we in het golfdal de grond raakte. Dus maar snel ankerop en lekker beschut wegkruipen achter het rif. De meeste boten van de ankerplek (Paarden baai) hadden hetzelfde plan opgevat. We lagen al redelijk naast het vliegveld, nu liggen aan het begin van de landingsbaan. We zijn tussen de landingslichten doorgevaren en liggen daar net voorbij voor anker. Etienne vermaakt zich dus kostelijk met het kijken naar het landen en opstijgen van de vele vliegtuigjes, maar ook met het steeds wilder wordende water in de baai. We zagen mensen met een dingy gewoon loskomen van het water. Verder regent het al heel de tijd, dit wordt een dagje cocoonen aan boord geloof ik!
-----
At 21-10-2011 18:52 (utc) our position was 12°30.55'N 070°01.93'W

Spiegel

Donderdag 20 oktober 2011 @ 20:04

En dan zijn we weer in Aruba, de eerste in alfabet van de ABC-eilanden, voor ons de laatste in rij. Alle drie de eilanden zijn erg verschillend. Een van de reden is dat Aruba al het langste onafhankelijk van NL is, sinds 1986. Nou ja onafhankelijk, op geld, middelen voor veiligheid en buitenlandse zaken na dan.
.
Het water was gisteren, met het hierheen varen, als een spiegel, een schitterende rimpelloze zee, waarin je je haar kon kammen. Net zoals eer-eergisteren op het Spaanse Water. We zijn eergisteren naar Santa Cruz baai boven in Curaçao gevaren om zo de afstand te verkorten. Gisteren een lange dag naar Aruba, waar we nog net voor het donker ons anker lieten vallen in de Barcadera baai, onder de geur van het vuilnisbelt. Vanochtend meteen naar de steiger gevaren en ingeklaard bij de douane en immigrations. En nu liggen we hier, bij Oranjestad voor anker.
.
Eer-eergisteren was onze laatste avond op het Spaanse Water. Het was een bijzondere avond. Ik kreeg namelijk gewoon hoogtevrees toen we in Mr. Ed terugvoeren naar onze boot. Het was al donker en de wind was ook al gaan slapen. Het was een druilerige avond geweest, met verschillende regenbuitjes. Grote dikke wolken hadden zich samengepakt aan de hemel. Vanaf onze dingy in het water kijkend, zag ik de grote dikke watte wolken weerspiegeld, Maar ook alle boten konden zichzelf bekijken in het spiegelgladde wateroppervlak. Met de wolken boven en beneden me, voelde ik me zweven en licht door het vreemde gevoel van hoogte. Het was schitterend! Ik kon niets anders dan kijken naar de boten, die er erg raar uitzagen met een dikke bolletjes romp en boven en onder een mast. Met weemoed dacht ik terug aan de vele keren dat ik hier gevaren had, mopperend vanwege het zoute opspattende water. Nu, dit spiegelgladde water was het (voorlopig) laatste ritje terug naar la Luna op het Spaanse Water.
.
Het compleet rimpelloze wateroppervlak weerspiegelde ook onze laatste avond. Samen met de Panache zijn we lekker gaan eten en nog wat geborreld bij De Heeren. Het lekkere eten In de Tropen was al een cadeautje, het smaakt daar echt áltijd lekker, maar het schitterende schilderijtje van Annet was het toetje. We hebben mooie herinneringen aan Curaçao. Eens kijken wat dit naastgelegen zusje, Aruba, ons brengt.
-----
At 20-10-2011 17:48 (utc) our position was 12°30.55'N 070°01.93'W

So long farewell...

Maandag 17 oktober 2011 @ 15:55

En dan zijn er ineens alweer 5 dagen voorbij. Inmiddels hebben we ook geen internet meer aan boord en wordt het dus wel heel duidelijk dat we bijna gaan vertrekken. Vanavond uitklaren en morgen gaan we inderdaad verder. Alles heeft weer z’n vaste plekje gekregen en staat weer zeevast. Morgen eerst naar baaitje hierboven in Curacao, zo verkorten we de afstand en dan overmorgen naar Aruba.

Afgelopen 5 dagen zijn we druk met van alles geweest. Het heeft de afgelopen dagen trouwens veel geregend. Op zich niet vreemd, want het is het regenseizoen. Door de vele buien blijf je dan wat vaker aan boord of eindig je kletsnat in Willemstad, zoals afgelopen vrijdag. We zijn weer lekker naar de stad geweest. Ik vond het jammer dat het de laatste keer rondstruinen was. Ik heb wat met de ‘Willemsteden’, die in Nederland en die hier. Etienne droogde gelukkig vrij snel op en moest een nieuwe korte broek, geslaagd. Mijn slippertjes waren stuk, dus ik móest nieuwe slippertjes, ook geslaagd. Verder lekker op een terrasje gezeten, een ‘batido’ gedronken (fruitsmoothie) en de welbekende ‘Venezuelaanse hamburger’ gegeten. Tijdens het opknabbelen van de hamburger, sprak een Antilliaanse opa ons aan. “Het is vandaag de dag van de witte stok”, vertelde hij. We moesten ons hersenen maar eens kraken en bedenken wat dat dan wel was. Je kunt je vast voorstellen, wij hadden geen clou. “Het is de dag van de blinden. De dag van de witte stok”, legde hij bereidwillig uit. Heel grappig!! Ik was niet verder gekomen dan iets van de onafhankelijkheid of uit de slaventijd. Nee, heel simpel, afgelopen vrijdag was het de dag van de blinden. Toch weer leuk om te weten!

Vrijdagavond was het ook onze laatste Happy Hour hier bij Norman. Ben benieuwd hoe dat op de andere eilanden gaat zijn. Er gaan veel boten via Aruba, naar Colombia en door naar Panama. We gaan er een aantal vast weer zien, maar of het weer net zo gezellig word, met net zo’n vaste cruisers plek….dat wordt afwachten.

Zondagochtend, gisteren dus, gaf Larry (Debonair) weer een yoga uurtje. Wat een heerlijkheid! En aan het eind van de zondag was het borrelen bij de True Blue, onze vaarwelborrel, met de Panache, Alcatraz, en Rosemary. Weer borrelen zullen jullie denken, maar ook in NL kunnen jullie redenen te over verzinnen om te borrelen hoor!! Begin van de herfst, volle maan, begin van het weekend, eind van het weekend enz. ;-) Het was weer mega gezellig. De True Blue is een groot schip, waardoor we lekker ruimte hadden en wat doe je dan, dan kruip je toch met z’n tienen op een paar vierkante meter, dat is dan knusser he. We hadden allemaal zelf hapjes en drankjes meegenomen, dus er was weer te over van de lekkere dingen. Het zal vanochtend voor de paar die moesten gaan werken, wel zwaar zijn geweest. Wij gaan deze lieve mensen voorlopig niet meer zien, wie weet waar wel…bejaardentehuis in Hattum, over een paar jaar toch in de Pacific, op de terugweg in Portugal of misschien wel in een leuk restaurantje in NL. Wie weet! Het ontmoeten van mensen blijft voor mij het summum van de reis. Het gedagzeggen blijft het k&*&^##$-ste.

Bubbles

Woensdag 12 oktober 2011 @ 22:43

Wat een genot, plezier, wat een luxe, wat een rijkdom en wat een mazzelstel zijn wij eigenlijk! Dat realiseerden wij ons gisterenavond toch maar weer eens extra. Op een dinsdagavond met de meest lieve en gezellige mensen, borrelen en bbq’en.

Het begon al super sjiek met een ‘flooting bar’ van Ton en Dominique (True Blue), compleet met bubbles en blauwe kers!! Wat een cadeautje, gewoon in de zee, met een champagneglas in je hand uitkijkend over het strand of het water en het langzaam avond zien worden.

Zoals altijd is er veel te veel eten bij een BBQ. Afstemmen heeft geen zin, want iedereen denkt dat de anderen al dagen aan het verhongeren zijn. We hadden voor een weeshuis aan saté en de grootste konijnenfamilie zou ook nog overhouden van de vele salades. Er was zelfs drank over! We hebben erg genoten, samen met Jacques en Annet en bezoek Mirjam (Panache), Ton en Dominique (True Blue), Tom en Karine (Alcatraz) en Nina en Lennart (Rosemary).

Wat wel heel grappig was, dat er al vrij snel een twee front ontstond. Eigenlijk snap ik dat ook wel, want wij, de dames, hadden het over epileren en bikinilijnen. Terwijl de mannen het dan toch liever over andere lijnen en dynamo’s hebben. Ik vond het heerlijk om weer eens over girly-dingen te kletsen.

Hoe laat het is geworden? Geen idee. Ik weet wel dat ik vanochtend best brak was. (Alweer ja!!) ;-)


PS Het internet was de laatste dagen erg slecht, vandaar dat ik er nu pas de berichtjes op kon zetten. Er staan 3 nieuwe op, ff naar beneden scrollen dus.



vlnr: Karine (Alcatraz), Annet (Panache), Mirjam (Panache), Dominique (True Blue) en ik

Yoga op de visafslag

Woensdag 12 oktober 2011 @ 22:39

Jawel! Het is zoals het er staat. Maar het viel mee hoor, geen schubben tussen mijn tenen tijdens de Rots, geen vissenhoofden onder mijn knieën bij de Hond, geen smerige lucht in mijn neus tijdens de Hoofdstand en ik heb geen inktvis geplet tijdens de Cobra. Het was er netjes schoongemaakt en zo een heerlijk plekje eigenlijk. Op zondag zijn de vissers ook gezellig thuis bij vrouw, vriendin of Dushi, dus wij konden ongestoord onze stijve ledenmaten aandacht geven.

Larry, van het Amerikaanse jacht, de Debonair, was onze yogaleider. Hij deed het erg goed, duidelijk en heerlijk met heel veel uitleg. Omdat het niveau erg verschillend was, hebben we wat staande oefeningen gedaan. Maar wel hele fijne en zeker omdat ik deze aan boord ook kan doen!! Kijk, de Hond en de Cobra, dat gaat niet, maar deze wel. Volgende week zondag, gaat hij ook andere oefeningen geven, die we ook aan boord kunnen doen. Het was weer heerlijk, zo’n yogalesje! Weer mijn stijve spieren wat losser gemaakt en daardoor me ook weer gerealiseerd dat ik het echt vaker móet doen. In NL kon ik soms vreselijk stijf zijn en door de warmte hier gaat dat veel beter, maar ervaring leert dat yoga ook heel goed helpt. Dat merkte ik in NL al heel goed. Dus toch maar niet zo eigenwijs zijn, denk ik.

Tijdens de Rots, had ik, vanaf de visafslag een mooi uitzicht. Ik zag onze (tijdelijke) kanariegele autootje, met daarachter een schitterende palmboom met daarnaast af en toe het beeld van een locaal vissersbootje, met op z’n kont heel groot ‘Curaçao’. Ik kon, terwijl ik in rust ademhaalde, niet vergeten waar ik was. En ik voelde me extra ontspannen.

Kòrsou Pabien

Woensdag 12 oktober 2011 @ 22:39

Curaçao is een jaar onafhankelijk, sinds 10-10-2010. En dat was reden voor een feestje. Het was vandaag dan ook een zogenoemde ‘bankholiday’, vrije dag. En ’s avonds rees er een groot podium met tafels en stoelen voor de eregasten ervoor en podiums erachter, op het Brionplein in Otrobanda, Willemstad. Het was wel een bijzonder moment, als je even stil gaat staan en in de geschiedenis denkt.

Tot vorig jaar was Curaçao, Kòrsou, het grootste eiland van de Nederlandse Antillen, Willemstad als de hoofdstad. De Nederlandse Antillen zijn vorig jaar opgeheven en alleen Saba, Statia en Bonaire zijn NL’se gemeenten gebleven. In 1634 veroverde de West Indische Compagnie, Curaçao van de Spanjaarden. Zij wilden graag Curaçao omdat het een gunstig gelegen haven was en een van de beste in het Caribische gebied. Heel grappig is om je dan te bedenken dat door onze NL’se voorvaderen, dus die van jou ook, het hier is opgebouwd. Fort Amsterdam was een van de eerste en vanaf 1650 ontstonden hier de landhuizen. Heel veel bouwmaterialen, maar ook eten, vee enz enz, kwam vanaf NL met de WIC naar Curaçao.
Vanaf 1655 floriseerde de slavenhandel. Curaçao werd een plaats waar grote slavenmarkten waren en vanwaar de slaven werden doorverkocht. Dit vind ik dan weer een minpuntje in onze NL’se geschiedenis. Maar het eiland werd hierdoor wel een vrijhaven en Curaçao een van de welvarendste eilanden. En als je dat bent, dan willen anderen landen je graag veroveren. Na het faillissement van de WIC rond 1791 werd Curaçao een deel van het koninkrijk Nederland. Toen in 1830 de slavernij werd afgeschaft raakte de economie in het slop, de ontdekking van olie in 1914 veranderde alles weer en Shell vestigde er een olieraffinaderij. De raffinaderij heeft in de jaren van de Tweede wereldoorlog en daarna veel weelde gebracht, maar later ook veel ellende. Omdat de werknemers niet tevreden waren zijn ze in opstand gekomen, dit is helemaal uit de hand gelopen; er zijn toen grote branden aangestoken in Punda en Otrobanda. In de jaren 80 is Shell vertrokken en de raffinaderij wordt nu, door het eilandgebied, verhuurd aan de Venezuelaanse staatsoliemaatschappij. De raffinaderij is rond Willemstad overduidelijk aanwezig en zeker omdat er altijd wel meerdere fakkels branden en de lucht is benedenwinds goed te ruiken. Met een controlerend beleid door de overheid in NL, is het hier ongelooflijk om te zien dat het zo getolereerd wordt!

Samen met de Panache (Jacques, Annet en bezoek Mirjam) zijn we gaan kijken bij het grote feest op het Brionplein, ter ere van 1 jaar onafhankelijk Kòrsou. We stonden vlakbij de ‘artiestenuitgang’ oftewel ‘backstage’. Normaal trek je dan je handtekeningenboekje of je decolleté. Nou, voor de dominee, die preekte over vrijheid (in het Papiamentu) en een psalm zong, heb ik het maar niet gedaan. De dansgroep erna, was ook geen reden en de zanggroep….tja, wat zal ik zeggen. Wij zijn op tijd weer naar huis gegaan.

Eigen huis & tuin

Zaterdag 08 oktober 2011 @ 21:53

Het gras is er netjes gemaaid, de perkjes zijn kaarsrecht, daar tussen lopen nette paadjes met stoepen, goed onderhouden groenstroken, strakke buxushaagjes en mooie tuinhekjes. Nederland is net één grote tuin! Alles lijkt super gecultiveerd en volgens een schema gemaakt. Waarin het, met alle verkeers-, plaatsnaam- en straatborden, maar moeilijk verdwalen is. Net alsof iemand (het Kadaster ofzo) één groot ontwerp heeft gemaakt voor heel NL. Met daarin de heerlijke variatie van verschillende stukken, dorpen, steden, bossen, enz. Eén grote tuin met variatie, want dat is goed volgens de laatste tuinetiquette, met verre doorkijkjes en voldoende waterpartijen.

Op Curacao heeft de tuinontwerper het wat minder strak genomen. Het is een wirwar van paadjes, niet altijd goed onderhouden en weinig borden, rommelige haagpartijen, afval ligt overal en de erfafscheidingen lijken door dronkenmans handen getekend. Maar ook deze tuin heeft wel wat en is misschien zelfs wel mijn favoriet. De bebouwing is vele malen kleurrijker en het feit dat deze tuin in een klimaat ligt waar het minder regent en warmer is, is ook terug te zien in de aanplanting (cactussen en divi divi bomen), bebouwing (veel veranda’s) en waterpartijen (weinig tot geen).

Vandaag hebben we een tour gemaakt door deze grote Caribische ‘tuin’. We zijn helemaal naar het bovenste puntje gegaan, Westpunt. Aan de oostkust slaan de golven tegen de kust, wat een waanzinnig schouwspel is. We hebben het Nationaal park Shete Boka bezocht, waar je op het randje deze golven kunnen bekijken. Het water spat en spuit omhoog. Net vuurwerk! Op het punt Boka Pistol spatten de golven omhoog alsof er met een waterpistool wordt geschoten. De golven klappen daar in een inham in de rotsen. We hebben genoten van dit tafereel, met de schitterende kleuren van het water, wanneer het water zich vermengt met veel zuurstof. De kracht van water, de energie van de golven, het enige wat je kunt doen is er ontzag voor hebben!

Terug langs de kust zijn we bij Vaersenbaai gestopt met Kokomo Beach bar. Waanzinnige heerlijke hippe tent, waar het goed chillen en limen is. En, ze hebben er lekkere appeltaart!! Om de dag af te maken, zijn we bij Café de Tropen gaan eten. Daar hebben ze ’12 voor 12’, 12 gerechten voor 12 gulden (= € 4,80). Daar kun je niet voor koken en alle gerechten zijn super lekker!

Weer op La Luna voelen we ons solidair met NL, het is hier ook een beetje herfst. De wind giert namelijk door het want! Het is nog te vroeg, ik weet, maar met een bijna volle maan, loop ik te neuriën: “hoor de wind waait door het wáaànt…” en “zie de maan schijnt door het wáaànt…”

Hazes

Zaterdag 08 oktober 2011 @ 12:22

Wel eens een Antiliaan, André Hazes horen en zien coveren? Ik wel! Gisterenavond bij Norman’s. Geweldig om te zien en horen. Jammer dat ik mijn camera niet bij me had!

Het was gisteren weer een waanzinnig gezellige avond, met een heerlijke bbq bij Norman’s. Omdat ons verblijf hier nu binnenkort toch echt eindig is, hebben we met verschillende boten afgesproken om dinsdag zelf te gaan bbq’en op het strandje hier. Zin in!

La Luna ligt inmiddels weer wat dieper in het water. We hebben ingeslagen voor de komende periode. Het lijkt alsof ik steeds meer weggestouwd krijg, hier en daar. Verder hebben we veel gedaan. Etienne heeft o.a. het nieuwe lampje op de lampjes in de mast geplaatst. We zijn nu veel beter zichtbaar als we aan het zeilen zijn. Buiten het boodschappen doen en wegstouwen, heb ik twee middagen achter het naaimachine gezeten. Eerst om douchegordijnen van een bevriende boot korter te maken en gisteren voor een creatief knutsel werkje. Ik had wat leuke ideeën opgedaan, dus lekker aan het knutselen geweest. Het naaimachine staat nog op tafel, ik heb nog een leuk crea-projectje klaar liggen.

Mobiel

Woensdag 05 oktober 2011 @ 23:06

Sinds gisteren zijn we mobiel. We hebben het kanariegele autootje van Ben (Giggles) voor een paar dagen te leen. Toppie! Dat geeft nog meer vrijheid om een eiland te bekijken en om dingen te doen. Ook de praktische dingen, zoals het bevoorraden van de boot. Tuurlijk hebben ze in Colombia en Panama en de rest van de wereld ook van alles, maar hier hebben ze de NL’se dingen. Wees gerust, ik ga écht de boot niet volstouwen met stroopwafels en satésaus, maar een beetje daarvan en van nog een hoop andere dingen (ketjap, zoete chilisaus, enz enz) dat maakt weer veel. En dat is dan een mega gesjouw om dat in de ochtend met het boodschappenbusje te gaan halen.

Dus, op pad met het autootje. Gisteren met Annet (Panache) aan het toeren. Het was weer even wennen, want de Gele Kanarie is een automaatje. Dat went snel hoor. De wegen zijn hier redelijk, maar de borden ontbreken. Dat viel me al op toen we nog op Schiphol stonden; de hele vele verkeersborden, voor elke scheet hebben we er wel een, in NL!

Met Annet ben ik naar Winkelcentrum Suikertuintje geweest. We hebben heerlijk, zeker een uur (als het niet langer is) bij de Hollandse Bruna doorgebracht. Heerlijk in wat bladen snuffelen en kijken welke boeken nu in de top 10 staan. Helaas hadden ze de Lonely Planet van Colombia niet meer. Heeft iemand hem toevallig elektronisch? Er is namelijk veel te doen in Colombia en best veilig, ik ben dus heerlijk bezig met een soort van ‘vakantieplanning in het binnenland’. Een van de leukste dingen; voorpret.

Vandaag hebben we Simon (Colombe) en Shelley (North Wind) naar het vliegveld gebracht. Zij gaan ook heerlijk voor twee weekjes op vakantie naar NL.

Replica

Maandag 03 oktober 2011 @ 23:03

Ik pak een kar en terwijl ik de poortjes doorloop graai ik de laatste Allerhande mee. Ik loop door de AH. Het is er heerlijk koel. Bij de groente afdeling pak ik een zak uien en verzin wat ik vanavond wil eten. Bij de vleesafdeling twijfel ik of ik bij mijn eerste menu-idee voor vanavond blijf, of verander ik. De pittig gekruide bieflapjes zien er namelijk ook wel lekker uit. Ik pak de huzarensalade eigen merk mee, mooi voor op de boterham tijdens de lunch. Via de snijwarenafdeling, kom ik bij het brood met sesamzaadjes, wat ik altijd meeneem bij de AH. De Euroshopper worstenbroodjes zijn ook geen twijfel geval. En terwijl ik de karamelstroopwafels van het eigen merk in mijn karretje leg, krijg ik een vertrouwd gevoel. Ik luister naar het Nederlands geklets om me heen en bedenk dat boerenkool van Hak voor morgenavond best lekker is. Via de vriesvakken en de immense tijdschriftenafdeling kom ik bij de kassa. Ik laad mijn boodschappen op de band en zet mijn boodschappentassen klaar in het wagentje. De caissière met erg bruine huid scant al mijn spullen op een snelle geroutineerde wijze.

Maar dan gaat het mis.. ze vraagt niet naar mijn bonuskaart en zegt “180 gulden alsjeblieft”. Hé?! “180 gulden?!” Wat is er aan de hand? De vrouw achter mij wordt ongeduldig en rijdt met haar wagentje over mijn tenen. Auw, dat doet zeer! Ik kijk naar mijn beneden en zie mijn gelakte tenen in mijn teenslippers. Teenslippers? Nee, ik droom niet, ik ben bij de AH op Curaçao. In China maken ze replica’s van NL’se winkels. Hier op Curaçao is de AH ook zeker niet te onderscheiden van de NL’se variant!


Welkom bij Albert Heijn!

Van hetzelfde

Zondag 02 oktober 2011 @ 23:51

Ik had een goede voornemen gemaakt voor als ik weer terug op de boot zou zijn; elke dag een logberichtje. Maar helaas, dat lukte weer niet. Nou heeft het eigenlijk niets met ‘lukken’ te maken, het is meer van dat ik niet elke keer hetzelfde wil vertellen. Want dat is toch wel een beetje de tendens van de dagen hier. Terwijl het eigenlijk niet zo voelt, maar als ik dan ’s avonds achter m’n laptopje kruip en bedenk wat ik jullie nu weer eens zal gaan schrijven, dan kom ik altijd op hetzelfde uit.

En om nou weer te schrijven over een waanzinnig gezellige Happy Hour, nee, dat ga ik maar een beetje inperken. We blijken al zo’n naam daarin te hebben! ;-) Een paar dagen geleden zijn we gezellig met Simon (Colombe) en Shelley (North Wind) naar Willemstad geweest, kijk dat kan ik eigenlijk best vertellen. Maar ja, ik heb volgens mij al meerdere keren geschreven dat ik Willemstad geweldig vind, met haar terrasjes en gezellige straatjes en winkels. Dus dan wordt het toch weer hetzelfde geleuter.

Wat wel nieuw is… gisteren zijn we eind van de middag met Jacques en Annet (Panache), Shelley en Simon en Lennart en Nina (Rosemary) naar Jan Thiel Beach geweest. Op het strand staan allemaal ligbanken en grote loungesets. Er zitten verschillende hippe restaurants, zoals Zanzibar en Tinto. Het is er heerlijk zwemmen in het heldere water en daarna op het strand lekker een biertje drinken. Het was gezellig ‘limen’ met elkaar in het water en op het strand, met uitzicht op een schitterende zonsondergang!

Life is life

Donderdag 29 september 2011 @ 18:48

Vanochtend zat ik op een houten bankje, mijn voeten in het zand, een grote Benjamin Ficus naast me, 4 boodschaptassen aan mijn voeten. De wind speelde met mijn haar, de schaduw was lekker warm. Ik zag een gekko’tje (hagedisje) de straat over rennen. Op dat moment wist ik dat ik op de juiste plaats zat. Hier in Curacao,wachtend op het busje wat mij weer naar mijn ‘huisje’ gaat brengen. Ik heb genoten in NL, maar het meeste van de mensen. En die ga ik weer missen, maar ik weet nu wel, na twee weken geschampt te zijn door het jachtige leven en de razende trein in NL, dat ik hou van mijn bootje, mijn huisje en op dit moment dit leventje.

Het kwartiertje varen van de haven naar onze ankerplek op het Spaanse water was heerlijk. Veel te kort, maar het was fijn weer op het water te zijn. We liggen bijna op ‘ons’ oude stekje. Terwijl ik de spullen uit de ontplofte tassen weer een plekje gaf, ging Etienne z’n sociale rondje maken en iedereen gedag zeggen. ’s Avonds waren we verplicht tot uit eten bij Norman (het tentje waar we ook met de dinghy’s aanmeren en de Happy Hour’s zijn), want ik had nog steeds geen boodschappen gedaan. Dat was vanochtend als eerste aan de beurt, dus vanavond ga ik weer lekker koken, exotische kipsalade met stokbrood staat op het menu. Etienne heeft vanmiddag de dynamo op de motor gezet en ik ben weer met water aan het spelen geweest, oftewel ik heb de was gedaan.

Home sweet home

Woensdag 28 september 2011 @ 12:22

In zo’n 10 uur ben je van NL weer in Curaçao. Terwijl wij er met La Luna, zo’n 15 maanden over hebben gedaan.

We hadden op de terugweg een stop in Bonaire, vandaar dat deze reis wat langer duurde. Op zich was dat wel heel gaaf, want je kon Bonaire super goed zien, met Klein Bonaire en de bootjes voor Karel’s Bar. En dan is het nog maar een kwartiertje naar Curaçao, waarbij het vliegtuig laag blijft, dus zie je Curaçao ook heel duidelijk. Dat was wel een leuk einde van de vlucht, die naar onze zin, verder toch wel heel lang duurt hoor. Zoals ik al zei over de heenreis, ik zit liever die uren op La Luna!!

Zoals ik al zei reisden we veel zwaarder terug dan heen. De douane zal wel raar gekeken hebben naar onze bagage, van een dynamo tot ovenhandschoenen en van gasdrukregelaar tot spanbanden en nieuwe onderbroeken. De stuurautomaat in de handbagage wilden ze wel even zien, maar verder geen problemen gehad. Alles ligt nu nog verspreid aan boord in de salon, het is alsof er een tas ontploft is.

Jacques en Annet (Panache) kwamen ons van het vliegtuig halen. Het was een leuk weerzien! Ik voelde me echt rijk, dat ik naar NL toe een heerlijk gevoel had en nu terug zeker ook weer. Na wat gegeten te hebben bij De Tropen zijn we La Luna gaan opzoeken. Ze lag er nog mooi bij. En tot mijn grote opluchting, was La Luna niet gekraakt door grote kolonies, scholen of zwermen kakkerlakken of ander gespuis. Het was wel warm aan boord, maar ja, wat wil je met een warme buitentemperatuur. Dat was met slapen dan ook wel wennen, alhoewel ik niet mag klagen, ik weet (volgens mij voor het eerst in mijn leven) niet eens meer dat ik ben gaan liggen, zo snel sliep ik. Met het 6 uur tijdsverschil en de dag doorvliegen, was het natuurlijk een wel héél lange dag.

Ik liep daarstraks rond 8 uur naar de douches en bedacht me dat het bij jullie daar nu alweer 2 uur ’s middag is. Heel raar, we zijn alweer een dikke dag verder. Zometeen gaan we snel naar ons ankerplekje op het Spaanse Water. Zwemmen in het zoute water (goed voor Etienne z’n laatste verkoudheidsperikelen), iedereen weer even gedag zeggen en (hopelijk) weer wat wind door de boot.


Bonaire vanuit de lucht.

Heavy weight

Maandag 26 september 2011 @ 09:44

Nog een nachtje… morgen vliegen we alweer terug naar ons huisje in Curaçao. De eerste maanden van ons vertrek, 15 maanden geleden, had ik het over NL als ik het over ‘thuis’ had. En nu, maanden later is ‘thuis’ toch echt La Luna! We hebben genoten in NL, zijn ontzettend blij (bijna) iedereen weer even gezien te hebben en live te hebben geknuffeld. We gaan met een super voldaan gevoel terug naar huis.

Tuurlijk hadden we nog fijner gevonden als we écht iedereen hadden kunnen zien, maar twee weken was toch ook wel weer een mooie tijd. Inmiddels heeft de Hollandse verkoudheid bij Etienne toegeslagen. Bij mij zitten mijn holtes inmiddels aardig vol, dus als twee echte herfst wattenhoofden vliegen we weer terug naar het warme Curaçao. Ik verwacht dat dan, na een paar duikjes in het zoute water, onze sinussen wel weer snel leeg zullen zijn.

We zijn ‘light’ naar NL gekomen, maar gaan ‘heavy’ terug. Niet alleen qua eigen-gewicht, het was super eten en lekker verwend worden hier, maar qua bagage. We mogen nu 25 kilo pp mee nemen. Heen gingen we met net 17 kg! Zo ‘light’ heb ik nog nooit gereisd. Maar nu zitten we met een rugzak tegen de 25 aan en de andere is zeker 18 kilo. Helaas is die rugzak met de 18 kilo niet groter, dus kan er niet veel meer bij. Ben benieuwd of de douane zich nog gaat afvragen wat al die spullen in bagage en handbagage toch wel niet is. We zullen het wel zien. Vandaag nog afscheid nemen van mijn mams en broertje. Etienne z’n ouders brengen ons morgenochtend en dan... Curaçao, here we come!


De foto van het nieuwe clubhuis van ‘onze’ duikvereniging OSCD. Super gezellig!! En natuurlijk weer waanzinnig leuk om iedereen te zien!

Watermeloen cocktail

Vrijdag 23 september 2011 @ 07:50

De dagen vliegen nog steeds en ik vlieg net zo hard mee. Ben erg verkouden, waardoor alles ook sneller gaat, misschien dat dat scheelt. Het geeft een beetje het gevoel dat je weer in NL bent, weer op de razende trein springt en gewoon weer meegaat. En weet je wat nou het gekke is? Het voelt weer zo normaal, vertrouwt. Iedereen die we tot nu toe gezien, gesproken hebben, het is als vanouds. Net alsof ik 15 maanden geleden hier tussenuit ben gehaald (Beam me up, Scottie) en nu weer terug ben afgezakt gewoon in het leven hier. Af en toe heb ik het gevoel alsof de tijd heeft stil gestaan en soms hoor je dingen waardoor het lijkt alsof we ‘ages’ weg geweest zijn. Eigenlijk heel raar en toch ook weer zo normaal.

En tja, hoe moet ik de afgelopen dagen kort samenvatten…. Heerlijk met een vriendin bijgekletst, gezellig uit eten geweest met Etienne z’n ouders, m’n schoonzus en zwager en een waanzinnige avond met mijn ex-collegaatjes gehad. Dit woensdagavondje met mijn ex-collegaatjes was ook zo vertrouwd. Er is een hoop gebeurd en er staat een hoop te gebeuren, maar aan de andere kant was het weer zo ontzettend normaal om weer in de groep te zijn. De meiden hadden allemaal lekker eten meegenomen en waanzinnig lekkere toetjes. Daarnaast natuurlijk ook lekkere wijn en zelfs een watermeloen cocktail, die ik onderweg ook kan maken!

Vandaag, eerst een interview voor BN/de Stem (de krant weer in de gaten houden dus!) en nu zit ik op de bank Dora te kijken. Jawel! Dora en Boots gaan naar de piramide. Gerda past op Julia, dus vandaar dat de Dora liedjes door het huis schallen. Nog een uurtje en ik weet alles van Dora, Boots (de aap) en Bennie (de koe). Zo grappig!

Vanavond ga we weer naar de duikvereniging. Etienne heeft het nieuwe zwembad en clubhuis al gezien, ik ga het vanavond even bewonderen.

Eigen wil

Zondag 18 september 2011 @ 16:54

De dagen vliegen hier in NL net zo snel voorbij als in de Carieb. Onze dagen zitten ook al aardig vol, waarschijnlijk dat dat de reden is. Helaas heb ik aan de vlucht een aardige keelpijn overgehouden en vandaag zijn mijn neus en holtes aan het opspelen. Verkoudheid? Dat was alweer heel lang geleden.

Gisterenavond zijn we gezellig bij vrienden op bezoek geweest. Ik blijf me verbazen hoe normaal en weer zo gewoon het meteen is. Meteen is het weer als vanouds en gezellig. Het is gewoon net alsof we niet weg zijn geweest. Vanmiddag werd ons nichtje Julia twee jaar. Aan zo'n scheetje dat aan het opgroeien is, zie je weer wel heel duidelijk dat je toch wel een aardig tijdje weg bent geweest. Wij zijn totale vreemden voor haar. Gelukkig is ze niet eenkennig en noemde ze Etienne al snel Sien. De laatste keer dat wij haar zagen was ze net één geworden en liep ze met wankele stapjes. Nu, net twee, kletst ze je oren van je hoofd! Nog geen hele volzinnen, maar je snapt dondersgoed wat ze wil. En een willetje heeft ze duidelijk! Ik denk dat ik wel weet waar die genen vandaan komen! ;-)

Verder is zo'n verjaardagsfeestje ook weer zo leuk om anderen weer even te zien. Ik zou willen dat ik tijd kon maken voor iedereen apart, maar helaas, dat past niet in een kleine twee weken! Inmiddels hebben we ook al een paar bootschappen gedaan en kunnen we wat zaken schrappen van onze 'uit NL-meeneemlijst'. Nog maar een 'paar' te gaan.

Avond uit duizenden

Zaterdag 17 september 2011 @ 08:19

Wat een vertrouwde gezelligheid was het gisterenavond. Niet op een warm, exotisch Carribische eiland of Spaanse Ria’s. Nee, ‘gewoon’ in een gezellig appartement in Amsterdam. Het was er ook al snel warm vanwege het warme weerzien met ‘oude bekenden’. Als ik terugdenk aan gisterenavond, krijg ik een smile op m’n gezicht en wordt ik weer warm. Het was een avond met een gouden randje!

Omdat wij in NL waren, hadden Erik en Margreet (Liberty) het idee geopperd om gezellig samen te eten. Ja, leuk!! En ze nodigden ook de ‘rest’ uit. Van onze eerste maanden onderweg: de Blue Spirit, Flying Swan en de Aquaholic. Het was jammer dat Jack (Tin Hau) nog in Panama zat, anders was het clubje weer compleet. Ook de AbelT en de Wizard waren er. We kwamen aan en zagen de Blue Spirit en Aquaholic staan op de grote trappen van het appartementcomplex, wat vroeger een klooster was. Ik moest meteen terugdenken aan onze groepsexcursie naar Pontevedra in Spanje. Zo raar!!! Het was een waanzinnig weerzien met elkaar. In de ‘mannenhoek’ vlogen de knopen en de technische zaken je alweer om de oren en in de ‘vrouwenhoek’ (die rolbevestigend in de kombuis, euhh keuken, stonden) hadden we het natuurlijk meer over de emotionele en sociale zaken. Het was net alsof we elkaar gisteren nog hadden gezien, zo eigen! Dat vind ik wel het bijzondere, het is alsof je je broers en zussen weer ziet. En dan wel die waarmee je een bijzondere en super warme band hebt!!!

Gisterenochtend was ook een bijzondere ochtend. Ik val een beetje in herhalen over bijzonderheid en zo, maar dit is een ander soort bijzonderheid. We zijn namelijk naar de Amerikaanse ambassade geweest, visa aanvraag. Tjonge jonge…. Eerst was het al wachten (in het koude Amsterdam!!) buiten het hek, toen binnen, weer (buiten) wachten. Een redelijk nauwkeurige securitycheck past natuurlijk in het plaatje. En toen naar binnen. In de grote kamer van het waanzinnig mooie oude pand stonden een hoop stoelen in een bioscoopopstelling met de rug naar de loketten. Je kreeg een nummer, werd opgeroepen bij een loket, daar kon je betalen, je papieren en foto’s inleveren en toen moest je weer wachten. Je werd of bij nummer of bij naam opgeroepen, in willekeurige volgorde, en toen we opgeroepen werden (na zo’n 1,5 uur) konden we naar loket. Voor het interview. Hoezo privacy? We hadden verwacht in een statige kamer te moeten verschijnen en moeilijke, indringende vragen te moeten beantwoorden. Nee hoor, gewoon loket á la gemeentehuis, en vragen? ‘Wanneer vliegen jullie naar Amerika?’ ‘Wat doe je voor werk?’ ‘Waarom wil je een visum?’ Ze ging geloof ik niet snappen dat wij met onze boot naar Amerika gingen. Ongelooflijk. Maar ok, na een paar seconden werd verteld dat het visum wordt opgestuurd en we konden weer gaan. Euh? Ok! Nu vol verwachting wachten dat de enveloppen inderdaad dinsdag er zijn.

Eergisteren was het ook weer een heerlijk weerzien met mijn moeder, broertje en schoonzus! Zo waanzinnig gewoon weer. We zaten weer op de ‘vaste plekken’ en spraken weer over hetzelfde. Net alsof je niet weg bent geweest! Er stonden ook allerlei cadeautjes klaar, dingen die we zelf naar mama hadden laten verzenden hoor, zoals een (Omnia)oventje, stuurautomaat en navigatieverlichting. Daarnaast was mam al voor mij aan het shoppen geweest van de zomer, dus we gaan nu een grote koffer zoeken om alles mee terug te nemen naar Curacao.

NL

Woensdag 14 september 2011 @ 11:30

We zijn er!! Vanochtend, een uur eerder dan volgens de planning, landde we. Maar eer we door alle extra, extra en nog eens extra paspoort- en bagage-controles waren, was het alweer meer dan een uur later. De vlucht verliep ok, aardig wat turbulentie, maar gelukkig niet heel heftig. We waren het er wel overeens dat La Luna lekkerder schommelt en we een dag (en/of nacht) varen, fijner vinden dan een vliegreis. ;-) We hebben helaas niet geslapen, maar de man met de hamer is vanmiddag (nog) niet geweest. Het is wel raar en aan de andere kant ook weer zo normaal om in NL te zijn!

Frits en Gerda hebben ons van Schiphol opgehaald. Daarna zijn we naar Dordrecht gereden om onze auto op te halen. Super lief, gesponsord door autobedrijf Vissersdijk. Ronald, bedankt!! Vanmiddag wat 'gelimed' (post gelezen en geïnternet) en zometeen gaan we naar Daniëlle, Michel en Julia. Wat zal ik slapen vannacht!

Bijna….

Maandag 12 september 2011 @ 19:22

Op zoek naar een rustige haven? Waar niets te beleven in? De meeste boten niet bewoont zijn? En je in alle rust zelf je eigen potje kunt koken en de bewoonde wereld ook erg ver is? Er is er een in Curacao. Seru Boca Marina.

Gisteren zijn we naar de haven gevaren. Na een onwijs gezellig verjaardagfeestje bij de Kind of Blue zaterdagavond, waren we niet vroeg gisteren. En maar goed ook. Iedereen had ons ook al ‘gewaarschuwd’. Het is er warm, er is niets, enz. Dat klopte allemaal! Is het een keer super om in een haven te liggen, met een lange jurk en hakken zo de kant op. Ja, dat kan hier, maar je kunt alleen naar de wasmachine of het douchegebouw. Er is niet eens een restaurant of iets.

Daarnaast zijn we twee keer moeten verkassen omdat we elke keer op iemands plek lagen, waarvan de ‘vervangende’ havenmeester had gezegd dat het ok was. Maar aan de andere kant, we zijn wel klaar voor vertrek. Vandaag waaide het onwijs hard hier, dus warm was het niet. We konden dus lekker veel doen. De buitenkant van de boot maken we wel schoon bij terugkomst. De tassen staan gepakt, de koelkast gaat straks op ontdooien. Nog 1 nachtje slapen…..NL, here we come!

Grotten, terras en haven

Zondag 11 september 2011 @ 10:58

Het is hier even stil geweest, maar wij hebben niet stil gezeten. Het is alleen soms een beetje saai om erover te schrijven. Het is elke dag een beetje hetzelfde, zeg maar.

Eergisteren zijn we met Janet en de kinderen (Seaquest) naar de Hato Caves geweest. Wat een schitterende grotten!! Jammer dat je maar een klein stukje mag zien, maar het was wel de moeite waard. Ervoor hadden we heerlijk geluncht in Willemstad. In een gebouw waar verschillende ‘families’ eten bereiden en je zit dan met z’n allen aan lange tafels te eten. Erg lekker en erg authentiek.

Eer eergisteren waren we Willemstad nog even in geweest, het regende toen echt vreselijk! We hebben zelfs even bij een bank geschuild. Later trok het weer weg en hebben we nog lekker op een terrasje gezeten. Ik blijf het een hele gezellige, mooie stad vinden.

De andere dagen hebben we opgeruimd, gezwommen, gewassen en wat klusjes gedaan. Zometeen gaan we naar de haven, Seru Boca. En dan, overmorgen vliegen. Ineens gaat het snel! Het is hier vandaag weer super warm. De laatste dagen heeft het af en toe wat geregend en dan gaat de vochtigheid snel omhoog. Het is vandaag ook bijna windstil, de ingrediënten voor een hele warme dag! En dan gaan wij nog helemaal beschut de haven in. Pfff, ik kijk nu al uit naar de douche vanavond!

Gezapig

Donderdag 08 september 2011 @ 11:27

Soms maak je van alles mee, soms heb je van die gezapige dagen. Rustig, saai, er gebeurt weinig. Aan de andere kant is dat niet helemaal waar, want ik heb toch nog wel veel gedaan de afgelopen dagen. Onze tas voor NL is al bijna gepakt en de boot is er ook zo goed als klaar voor. Daar tussendoor doen we ook leuke dingen, zoals zwemmen met Janet (Seaquest) en de kinderen, de dinsdag-Happy Hour en gisterenavond met Jacques en Annet (Panache) uit eten.

Maar van dit soort gezapige dagen worden wij altijd allebei lusteloos en lui. En dat maakt ons onrustig. Als je het hier vergelijkt met Grenada, ondernemen de cruisers hier maar weinig. Velen liggen hier al lang, hebben alles al gezien of willen niets zien en dan krijg je een soort van slaperige baai. En sommigen vinden dat ok, da’s prima, maar wij worden er onrustig van. Nou vliegen we over vijf nachtjes al naar NL, dus hebben wij voor nu spanning in het vooruitzicht genoeg.


We zijn ons op NL aan het voorbereiden....

It's a dirty job...

Maandag 05 september 2011 @ 23:08

but someone has to do it, and that will not be me!!! Ik wil altijd helpen, maar waarom, ik weet het niet, maar hoef nooit te helpen. Ik geloof niet dat ik nu zo onhandig ben. Nee, Denise mag alleen helpen bij strontklussen. En dat bedoel ik, helaas, letterlijk.

Vanochtend, net na het ontbijt, wat een timing, ja! Wisten we het zeker...de stronttank zat weer verstopt. Vanwege het vreselijk dunne wc-papier was het alweer lang geleden. Dit dunne wc-papier, waarbij je moet oppassen dat je niet te hard veegt, anders zit je er doorheen, maar dit papier heeft dus ook zeker wel zijn voordelen. We hebben nu namelijk weer heerlijk robuust papier, maar daar gaat de tank van verstopt. Grrrr....

Nog voor het boodschappen doen, hebben we plan a toegepast. Even goed doorpompen, met een houten plug in de ontluchting. Normaal, ja normaal, hoor je dan een grote blurp en loopt de tank leeg. Niet vandaag. Vandaag houdt hij stug stand en sijpelt er uit de tank een zeikstraaltje uit, helaas ook letterlijk, de kast in. Verdikkeme.

Plan b dan maar. En dat is, met een slang via de afvoer naar binnen en wat porren zodat het hopelijk los komt. Het nadeel van plan b is heel duidelijk, de afvoer zit onder de boot, waar jij dus met je snorkel hangt en via deze afvoer loopt de tank dus ook leeg. Ik denk dat ik niet specifieker moet zijn! Aan dit plan zit duidelijk een luchtje! En jullie snappen dat Etienne dit wel een mooie taak voor mij vond. Nou, ik kan niet meer herinneren welke smoezen ik verzonnen heb, maar het werkte. Het heeft namelijk ook alles te maken met eerdere afspraken over de taakverdeling tussen captein en 1st stuurman (voor degenen die ons al langer volgen). Etienne ging dus zelf het water in en ik moest binnen pompen. Ik zag de tank verder opbollen en ineens hoorde ik een hop geblurp. Ik riep snel naar Etienne, “wegwezen!” En ja hoor, de tank liep onder veel geborrel leeg. Etienne kon inderdaad nog snel opzij zwemmen, waardoor hij gelukkig vermeed dat het wc-papier in z’n haar vast kwam zitten. ;-)

Pffff, voor vandaag hebben we gelukkig weer gewonnen van de (stront)tank.

Crea Bea @ Sea

Zondag 04 september 2011 @ 22:33

Na een dagje waarin we lekker lui zijn geweest, was het vandaag een excursiedagje, samen met de dames van de Seaquest.

Op Curacao staan aardig wat landhuizen. Mooie, grote koloniale huizen die vroeger het middelpunt van de plantages waren. Op de plantages verbouwden ze groenten en hielden ze vee, als eten voor de eilandbewoners én de slaven. Dit eiland werd namelijk met name gebruikt om slaven aan te laten sterken, na weken, soms zelfs maanden op zee. De slaven werkten op de plantages en als ze aangesterkt waren werden ze doorverkocht.

Vandaag zijn we het Landhuis Ascension gaan bekijken. Deze plantage werd in 1672 opgericht en ligt op het grondgebied van een voormalig indianendorp. Alle landhuizen zijn op heuveltjes gebouwd. Dit had als voordeel dat de passaatwind heerlijk door het huis waaide, maar zo konden ze ook andere landhuizen zien. Dit was met name van belang om elkaar te waarschuwen bij een slavenopstand (dan kwamen ze elkaar helpen) of wanneer er andere gevaren waren.

Een keer paar maand heeft Landhuis Ascension open huis. In het huis zijn dan kraampjes te vinden met allerlei creatieve huisvlijt. Met name de kunstwerken van wrakhout trokken onze aandacht en levert leuke ideeën op! De eerst volgende keer maar weer een grote (lege) tas mee naar het strand nemen. Buiten in de tuin speelt een locaal orkestje en kun je eten en drinken kopen. Het is gewoon leuk door de gigantische kneuterigheid!

Op de weg terug hebben we het atelier van Nena Sanchez bezocht, een (wereld)beroemde kunstenares van Curacao. In het centrum van Willemstad zijn verschillende reliëfbeschilderingen op de muren van haar. Erg mooi. Ze heeft een heel kleurrijk repertoire, beschilderd niet alleen muren, maar ook doeken, tafels, banken enz enz. Je wordt vrolijk van alle kleurtjes die ze gebruikt! En ook daar, weer genoeg ideeën voor mijn eigen ‘crea bea@sea’! ;-)

Ik zie ze vliegen...

Zaterdag 03 september 2011 @ 12:05

Wat vliegt de tijd! Nog een dikke week en dan vliegen wij…naar NL!! De meeneemlijstjes groeien gestaag door. Toch maar eens kijken wat ‘extra bagage’ kost. ;-)

Op Etienne z’n verjaardag hebben we niet de synagoge bezocht, maar Kura Hulandia (Hollandse tuin). Wat een indrukwekkend museum! Jacob Gelt Dekker, een Nederlandse zakenman met heel veel geld, heeft een achterstandswijk opgekocht in Otrobanda en binnen 18 maanden gerestaureerd in een schitterend hotel, restaurant en museum. Hij heeft daarna veel door Afrika gereisd waarbij hij verscheidene collecties uit de verschillende landen heeft meegenomen of gekregen. Het geheel is een indrukwekkende verzameling geworden en de moeite van het bezoeken waard. De rondleiding was ook zeker waardevol. (Tip: doe in de ochtend de rondleiding, eventueel kun je na de lunch dan nog even terug.)

De babi pangang was erg lekker en Etienne is erg verwend, met de bijpassende verjaardagsliedjes en cadeautjes.

Verder hebben we gisteren weer boodschapjes gedaan, ofcourse met de boodschappenbus. En ’s avonds was het weer een gezellige Happy Hour. Zo leuk om elke keer weer nieuwe mensen te leren kennen!!


Etienne z'n verjaardagslunch, terwijl skypend met z'n ouders.

Jarige Job

Donderdag 01 september 2011 @ 11:12

Er is er een jarig…hoera hoera….dat kun je wel zien dat is Etienne…… Vandaag is het een feestdag. Ik heb gisteren de slingers (binnen, buiten wil hij niet ;-)) opgehangen en hem vanochtend gefeliciteerd met een slaperig “Goedemorgen lieverd, Welterusten!” Ik was nog niet geheel wakker….

We gaan eind van de dag een daghap eten op het Wilhelminaplein, ze serveren namelijk Etienne z’n favoriet ‘Babi Pangang’. Janet en de kinderen komen ook, dus dat is wel gezellig. We gaan al eerder de stad al in, synagoge bekijken en nog wat andere highlights.

Voor mij wordt het weer een dagje Willemstad, ik ben gisteren namelijk gezellig met Annette (Panache) al de stad in geweest. Heerlijk winkel in, winkel uit. Gezellig op het terrasje gezeten en een schitterende galerie bekeken.

Willemstad is echt een schitterende stad. Afgelopen maandag hebben we samen met Janet, haar zus en de kinderen een stadswandeling gemaakt met een rondleidster die bij Monumentenzorg werkt. Je kijkt dan toch op een andere manier ineens naar de stad. Meer naar de geveltjes, dan naar de etalages! Hele leuke dingen ook gehoord, zoals dat alle huizen een kleurtje hebben omdat de gouverneur (rond 1800 zoveel) het aan zijn ogen kreeg en zijn oogarts verklaarde dat dat kwam omdat het wit van de huizen de zon teveel weerspiegelde. Er werd een verordening uitgedaan, dat iedereen, binnen 3 weken, z’n huis geschilderd moest hebben. In die tijd nog in de kleuren grijs en geel, maar nu is het een bont geheel geworden.


Dit is een gevel in een typische Curacao'se barok stijl, met de dikke zuiltjes en de boogjes, die vroeger een open galerij waren.

Klussen en klussen

Maandag 29 augustus 2011 @ 13:29

Naast al die gezelligheid en leuke dingen, zijn er ook zaken die gedaan moeten worden. Vrijdag en gisteren waren dan ook klusdagen. Jullie hoeven echt geen medelijden te krijgen hoor, het klussen gaat hier op z’n Cariebs…..relaxed en rustig aan. ;-)

Vrijdag heeft Etienne voor de motor gezorgd; olie ververst, filters vervangen, enz. Ik ben de klusdagen voornamelijk druk geweest met alles luchten, uithangen en eventueel wassen. In het warme, vaak vochtige klimaat, waarin wij nu bivakkeren is het voor schimmels een paradijs! Het is dus belangrijk vaak te luchten en je kleding én schoenen frequent te checken. Ik pakte laatst een paar schoenen uit een bak, helemaal onder de schimmel! Gatver!! Ook kleding wat een beetje zout is geworden, je daarna niet meteen uitspoelt maar oprolt, gaat snel ruiken en schimmelen. Daar moet je wel op letten,want je krijgt heel snel een natte kont in de bijboot, of zoute spetters op je, en dan ga je vaak niet meteen alles wassen. Het is een troost te horen dat meerdere vertrekkers er last van hebben. ;-) En met een beetje aandacht, zoet water en frisse lucht, heb ik, voor dit moment, de schimmels weer overwonnen!

Gisterenavond hebben we, als afsluiting van onze klusdag, weer gezellig geHappy-Hour’d met de To Windward, Panache en Kind of Blue. Nu eens bij een leuke, hippe tent hier in de buurt, Maxim’s. Voor herhaling vatbaar!

Vanochtend hebben we weer boodschappen gedaan met de Boodschappenbus en vanmiddag gaan we Willemstad in. Ik moet nog een cadeautje voor Etienne hebben….

Waterdag

Zaterdag 27 augustus 2011 @ 23:35

Na een gezellige Happy Hour gisterenavond, was het een brakke ochtend vandaag. Gelukkig is het hier alleen maar op dinsdag en vrijdag Happy Hour! ;-)

Op de middag kwam Huib Jan (Seaquest) ons halen om samen te gaan zwemmen bij het Hyatt Hotel. Dit hotel bevindt zich aan het begin van het Spaans Water. Tja, begin. Eigenlijk moet ik zeggen, waar je vanaf de zee het Spaans Water op vaart. Ze hebben er een schitterend strand wat afgezet is door een lange steiger waar je met je dinghy kunt aanmeren. Je kunt dan gewoon van het zwembad gebruikmaken. Super mooi hotel! Met idem strand, zwembad en stoelen.
Het was echt super gezellig en heerlijk om te zwemmen in deze warmte. Het is geweldig te zien hoe Maren (6 jaar) meer onder water door brengt dan boven water. Wat een waterrat! En ze zwemt inmiddels ook het hele zwembad al onder onderwater. Linde (3 jaar) doet zeker niet onder voor haar zus en snorkelt dat het een lieve lust is! Heel bijzonder hoor, zo jong al! En op het bodyboardje ‘liggend surfen’ achter de dinghy, dat vind ze ook geweldig. Grappig om te zien dat kinderen die echt op het water opgroeien, ook echt in het water als een vis zijn.

’s Middags zijn Etienne en ik naar Jan Thiel beach gelopen. Wat een groot strand, helemaal opgezet met stoelen en eet-& drinkgelegenheden. Een hippe bedoeling! Wij zouden gaan snorkelen met de gids van het Sea Aquarium, maar (waarschijnlijk omdat het daar toch wel heel druk is) hebben we hem niet gezien. We zijn dus zelf het water ingegaan. Het is nu de tijd dat de papagaaivissen paren. Dat hebben we helaas niet gezien, maar we vonden wel dat de papagaaivissen andere kleuren hadden, meer van het hele mooie zeeblauw. Omdat het schemerig was, zijn de vissen ook levendiger. Er was weinig koraal, maar we hebben wel heel veel verschillende soorten vissen gezien. Er was een school van zeker 100 fluweelblauw/zwarte doktervissen die grazend over de bodem gingen. Ik moest denken aan de kudde buffels die wij, zitten op een heuvel, in Africa over de savanna zagen trekken. Heel bijzonder!!

Er was een goede live band bij Zanzibar, Jan Thiel Beach, maar na zo’n dagje zwemmen en snorkelen, gingen wij weer op tijd terug naar de boot. Wat zal ik slapen vannacht, zeker als het windje zo blijft net als nu, dan is het lekker koel(er).

PS Ik ga er bijna een gewoonte van maken, maar er staan weer meerdere nieuwe berichtjes op. Ff naar beneden scrollen dus!

Boodschappenbus, dolfijnen en gado gado

Donderdag 25 augustus 2011 @ 00:00

Maar ook; ketjap, tomatensoep, rookworst, roggen, zeesterren, flamingo’s, een groen ijsdrankje en het Wilhelminaplein. Wat heeft dit met elkaar te maken? Niet veel, maar vandaag tekende dit onze dag.

Om 10 uur gingen wij deze ochtend (de 25e) met het boodschappenbusje (nee, geen Boodschappenplusbus, alhoewel het grijsgehalte hier op het Spaans Water redelijk hoog is) naar de Vreugdenhil supermarkt. Het is wel een grappig fenomeen. En voor een hoop eerder een sociaal gebeuren dan dat het om het boodschappen doen gaat. Maar het is eigenlijk gewoon handig. De watersportzaken én een grote automaterialenzaak (Napa, o.a. voor goedkopere olie dan in de watersportzaak) zitten ook in de buurt, dus je kunt het busje ook gebruiken om daar wat inkopen te doen. Het is een druk gekakel en zo licht als we allemaal heen gaan, zo vol zitten we als we terug gaan. Overal in de bus staan boodschappentassen verspreid. Waarna, terug in de haven, iedereen elkaar verdringt om als eerste de dinghy weer in te gaan.

’s Middags zijn wij met Huib Jan (Seaquest), Maren en Linde naar het Sea Aquarium gegaan. Neefje, Mattheus, ging ook mee ons, zodat Janet lekker met haar zus kon shoppen. Het Sea Aquarium is echt een aanrader! Mooie aquariums en leuke andere bakken. Een open bak met schildpadden en flamingo’s. Je kon de roggen aan én (onder begeleiding) de verpleegsterhaaien. Daarna was er nog een bak met zeesterren, zeekomkommers, conches en ander schelpen. Je mocht deze oppakken, aanraken en bevoelen. Erg leuk voor de kinderen! De dolfijnenshow was toch wel het hoogtepunt! Hoe vaak we ook al niet dolfijnen rondom de boot hebben zien springen, zo’n show is ook bijzonder. Maar, moet toch eerlijkheidshalve zeggen dat ik ze liever ‘echt’ bij de boot heb, dan maar niet zo’n hoge sprong!

Deze drukke dag hebben we afgesloten op een terrasje op het Wilhelminaplein in Willemstad, met een daghap, Gado Gado. Heerlijk! De daghap kost 10 gulden….is 4 euro!

NL'se geschiedenis

Woensdag 24 augustus 2011 @ 03:56

Elke ochtend rijdt er een bus van het Spaans Water naar de Vreugdenhil supermarkt, gratis! Dat is dus écht iets voor NL'ers, elke dag boodschappen doen en nog gratis vervoer ook. Wij zouden vanochtend (de 24e) ook met het busje meegaan, maar hadden weer mazzel en kregen een lift van de Seaquest.20

We hebben de supermarkt aan een grondig onderzoek onderworpen. Als wij Curacao gaan verlaten, moet de boot weer volgestopt worden met eten zijn. Aruba heeft nog redelijke supermarkten, maar duurder hoorden wij. En dan Colombia, Panama, Equador, Galapagos, de 4-weken oversteek en dan de eilanden in de Pacific. Dat is natuurlijk een veel te lange tijd om voor al die maanden eten mee te nemen, maar hier is nog van alles te krijgen en dat moeten we verder maar afwachten. Het is tzt bewust inslaan, van dingen die we verwachten niet meer tegen te gaan komen en dingen die ze overal hebben niet mee te nemen. Bij de Vreugdenhil supermarkt kunnen we goed inslaan en voor een altijd zaken zullen we nog even naar de AH moeten. Ja, ze hebben blijkbaar een echt Albert Heijn hier in Curacao!!!

Er rijden hier autobussen, kleine en grote. En dat is weer erg handig, want zo kunnen we ons over het eiland verplaatsen. We zijn dan ook met de bus door gereden naar Willemstad. Ik moet zo wennen aan die naam, omdat Willemstad voor mij het schitterende plaatsje in Brabant is! Maar Willemstad op Curacao mag er ook zijn. Het bijzondere is, dat de NL'ers in de 17e eeuw Willemstad hebben gebouwd. Er was toen een drukke handel tussen de verschillende plaatsen op de wereld, de WIC, Dutch West India Company. De gebouwen in Willemstad zijn schitterend! Ze hebben allemaal heerlijke kleurtjes waardoor het erg gezellig aandoet. Jammer is, dat je bijna de geschiedenis vergeet als je langs de winkels van Ralph Lauren, Lacoste, Effy, Tommy Hilfinger en elke bekende juwelier, afgewisseld met een leuk-van-kitscherigheid-toeristenwinkel loopt.

Je hebt twee wijken, Punda en Otrobanda. Het oude gedeelte in Otrobanda staat op de Unesco Werelderfgoed lijst. De wijken zijn gescheiden door een water, wat uitmond in een grote lagoon, het Schottegat. De wijken zijn dan ook weer aan elkaar verbonden door de Koningin Emma-brug. Een waanzinnig uniek exemplaar, een zogenoemde 'bootjesbrug'. Dit is een drijvende brug. Ipv pijlers, rust deze brug op bootjes. Als de brug open moet, dan 'vaart' deze naar de Otrobanda oever, waar hij aan vast blijft zitten. Snappen jullie het nog? Het is in ieder geval een heel leuk gezicht en we hadden het geluk dat de brug net open ging toen wij er waren.

We hebben heerlijk door de stad geslenterd, maar hebben echt nog niet alles gezien. Zeker het oude gedeelte in Otrobanda, willen we nog bezoeken. Ik ga me, lopend door deze mooie stad wel wat meer chauvinistischer voelen, het is nu eenmaal echt NL'se geschiedenis!

-----
At 24-8-2011 01:29 (utc) our position was 12°04.89'N 068°51.75'W

Curacao

Maandag 22 augustus 2011 @ 03:56

Guldens, kwartjes, frikandellen, 'de laatste straat', Wilhelminaplein, de Ruyterkade, autobus, Koningin Emma brug, Spaans Water, Amstel.... de eerste indruk van Curacao.
.
Eergisteren (de 22e) naar Curacao gevaren. Het was tegen de wind in, wat erg opmerkelijk is, want de wind komt hier altijd uit het oosten. Er was ook heel, heel weinig wind, dus was het 'tegen de wind' niet heel erg. Het was een lekker tochtje, schitterende zee, geen golven en een warme zon. We waren halverwege tussen Bonaire en Curacao toen we hoorden; "La Luna, La Luna, hier de Giggles!" He, dat is leuk! Even met Ben gesproken, "we komen eraan".
.
In Curacao liggen we nu in het Spaanse Water. Een beschutte lagoon. Er zijn een paar jachthavens rondom de lagoon en een paar ankerzones. Wij liggen in de ankerzone die het dichtste bij Willemstad is. Helaas is het nog wel veel te ver lopen. Curacao lijkt aan de ene kant net NL, met al die Nederlandse boten. Een aantal Duitsers, een paar Engelse en een verdwaalde Amerikaan. De rood/wit/blauw wappert hier volop! Curacao zelf hoort nog wel bij het Koninkrijk der Nederlanden, maar niet helemaal meer zoals Bonaire. Als ik het goed heb begrepen komen er nog subsidies deze kant op (jawel!) en zorgen wij voor defensie.
.
Het is hier weer een waar (weer)zien van bekenden! Zoals ik al zei, de Giggles ligt hier. De Seaquest, de To Windward en de Alcatraz. Maar we zagen, na innig mailcontact, hier ook de Panache! Etienne had vorig jaar voor het eerst met Annet gesproken, in Boulogne, Frankrijk. Wij vertelden toen dat we net waren vertrokken voor onze zeilreis en zei waren bezig een boot in Curacao te kopen. Hoe leuk is het dan dat je elkaar hier ziet!! En verder liggen hier veel bekende boten van naam en inmiddels, na een super gezellige Happy Hour, ook van gezicht; de Kind of Blue, Linea, Happy Bird, Odd at Sea en ik vergeet er nu alweer een aantal.
.
Gisteren (de 23e) ingeklaard. We kregen een lift van Huib Jan en dat was toch wel fijn. Alles ligt hier best ver uit elkaar. Het inklaren was weer een heel festijn hier. Zo makkelijk als het in Bonaire ging, zo moeizaam was het hier. Sinds een paar dagen zijn er ook weer controles voor een ankerpermit. Is niet duur, maar moet je wel even regelen. Het leek wel theater wat ze daar opvoerden! Je moet dan maar vriendelijk blijven, blijven lachen en meekletsen. En bovenal, veel, heel veel geduld hebben.
.
-----
At 24-8-2011 01:29 (utc) our position was 12°04.89'N 068°51.75'W

Regen!

Zondag 21 augustus 2011 @ 16:14

Gisteren gedoken op de laatste duikstek in het lijstje op Klein Bonaire: Z. Sampler. En grappig, dit is tevens ook onze laatste duik in Bonaire. Het was weer een schitterende duik! Het waaide minder dan de vorige keren, dus de zee was rustig, we lagen rustiger en het was super helder water! Het was een aardige drop off, schitterend begroeid. En zoveel vis! Grote scholen met kleine visjes en een paar grote jagers zwemmen ertussendoor. Toen we bijna bij de boot waren, zagen we nog twee schildpadjes! Geweldig!

Vanochtend hebben we uitgeklaard, het is de bedoeling morgen naar Curacao te varen, maar de wind werkt niet echt mee. Grappig is dan weer… de man bij de douane komt uit Schijf, een plaatsje in Brabant, vlakbij waar wij gewoond hebben. Hij zit hier voor een assignment van 9 maanden. Even leuk gekletst over Bonaire én Nederland.

Vandaag was een rare dag. Heel veel, maar dan ook heel veel regen is er gevallen. De straten staan gedeeltelijk blank. We zitten nu te internetten en Etienne is maar even terug naar de boot gegaan, alle luiken stonden gewoon nog open. Ook is de wind vandaag helemaal weg, we liggen dan ook andersom aan de mooring. Men zegt hier dat dat komt door de tropische storm Irene, je merkt daar, ook op zo’n afstand dus zeker wel wat van.

Foto’s van Bonaire staat in het fotoalbum.

Hoedenparade

Donderdag 18 augustus 2011 @ 17:45

Op de radio hoor je het nieuws uit NL met het NL'se weerbericht. Ooh jongens, ik zou jullie graag wat zon en warmte willen sturen! We liepen net over straat en in de zon is het dan net alsof je langs een groot gasfornuis loopt, de warmte komt zo op je af. In de winkels, met overal airco, is het dan ook heerlijk!

Vandaag wat boodschapjes gedaan en nog wat was. Vanaf vandaag kan ik ook meedoen met de hoedjesparade! Ik heb een gaaf rieten hoedje gekocht, heerlijk voor in de zon.

Verder heb ik weinig spannends te melden. We zijn erg bezig met het naar NL komen, er worden volop afspraken gemaakt en het ‘mee te nemen vanuit NL’-lijstje groeit met het uur.

PS De foto's van Venezuela staan in het foto-album. Hopelijk komt de schoonheid van Venezuela goed over in de foto's!
PS Het filmpje over ons 'duik-avontuur' staat bij het artikel Sharon's Serenity.


Gemeente Bonaire

Woensdag 17 augustus 2011 @ 16:41

De dagen vliegen weer eens om! Maar ja, we moeten ook van alles doen en aan de andere kant hebben we het ook wel weer rustig hoor. Gisteren de was gedaan en vanochtend op pad om boodschappen te doen. Dat is best een aardig eindje lopen. We hebben het steekwagentje dus maar meegenomen en dat is echt goud waard! Eerst twee treetjes met blikjes, dan de krat met blikken en pakken en dan de twee boodschappentassen. Mensen kijken een beetje raar, maar ja, het scheelt ons sjouwen, zo in de hitte. We hebben ons na dit pittig warm tochtje getrakteerd op een broodje kroket aan boord. Smullen! Een paar maanden geleden grapten we nog dat als we op Schiphol zijn, we eerst kroketten willen gaan eten... dat hoeft nu niet meer hoor! ;-)

Het is ontzettend grappig om te zien dat Bonaire NL's is. Je ziet een plakaat met dat je nu je studiefinanciering kunt aanvragen; "Nu kan!" staat erop. De uniformen bij de douane zijn erg NLs, de radiozender, veel mensen en de verkeersborden. Verder zijn de nummerborden totaal niet NL's, je hoort heel veel spaans en papiamento. Je kunt wel lekker NL'se spullen eten en kopen, bij de Blokker en de Etos. Maar de wegen zijn stoffig, je betaalt (sinds jan 2011) met de US Dollar, het is hier enorm warm en het water is zó blauw! Grappig dit stukje NL!

Sharon's Serenity

Dinsdag 16 augustus 2011 @ 13:35

Oftewel, duikstek H en onze derde duik hier op Bonaire. We hebben gisteren ons dagbudget aan het duiken gespendeerd. En dat geeft niets, het was de moeite waard!

De duiken waren weer grandioos! En met duiken is het net zoals met fietsen, dat verleer je nooit. We voelden ons weer als een vis in het water. Er zitten veel grote roofvissen, maar ook veel grote scholen met kleine vissen. De barracuda’s zijn ontzettend nieuwsgierig, eentje, van toch wel een aardige maat heeft heel de duik met ons mee gezwommen. Hij bekeek ons met argusogen, maar wij hem ook. Ze hebben aardige tandjes. Deze was goedgemutst en was alleen maar nieuwsgierig. Af en toe kwam er nog een andere roofvis kijken. Zowieso zijn de vis niet bang en trekken zich weinig van je aan.

Op de beide stekken was er enorm veel koraal, veel softkoraal en heel veel sponzen, in blauw, geel en paars. Sommige zijn net van die periscopen, nog nooit gezien! Het is echt genieten weer, het gewichtloze van het water en alleen je ademhaling die je hoort.

Het waaide goed hard, we zaten nog wat na te kletsen na de eerste duik toen we een klap hoorden. Wij rondkijken en ja hoor, onze mooringlijn was gebroken! Waarschijnlijk heeft hij langs het anker staan schuren, we waren los dus. Goede reden om naar een andere duikstek te verhuizen. Gelukkig dat we aan boord waren!

De tweede stek was evenzo mooi. We lagen achter Klein Bonaire waardoor we minder in de golven lagen. Etienne had de camera meegenomen en heeft een leuk filmpje gemaakt, waardoor jullie hopelijk een beetje het idee krijgen van hoe het er onderwater uitziet. Helaas verdwijnen de kleuren wel zo op de film.

Eind van de middag gingen we weer terug naar onze mooring bij Klarendijk. Het was een heerlijk dagje en voor herhaling vatbaar! We waren weer eens ouderwets moe van het duiken.

PS Er staan 4 nieuwe berichtjes op (liep een beetje achter), dus ook even naar beneden scrollen en de foto’s van Grenada staan ook in het fotoalbum.

Op pad

Zaterdag 13 augustus 2011 @ 00:00

Bonaire is niets anders dan duiken hoor je vaak. Ik kon dat niet echt geloven, dus vandaag op pad met een (huur)auto. Er waren al veel auto’s verhuurd, dus we kregen een grote Chevy mee voor de prijs van een klein jeepje. Dat was mooi! Airco! Het is hier namelijk erg warm, ook al staat er wel altijd een windje.

Er zijn verschillende grotten op het eiland. Twee hebben we er gevonden, de mooiste helaas niet. Misschien een andere keer. Het eiland is droog, dor, vol met cactussen en ander dor groen. Maar schitterend! Ik hou wel van zo’n ruig droog landschap. Het doet je een beetje denken aan Mexico. We hebben heel het eiland rondgereden. Ja, de NL’se gemeente Bonaire is niet zo groot. Er is toch best veel te zien en te doen hier. Er is een nationaal park, waar we met de (huur)auto niet in mogen. Je kunt daar ook een paar uur rondrijden, hiken en paardrijden. Verder zijn we langs de zoutpannen in het zuiden gereden. Een heel groot gebied waar zout uit het zeewater gewonnen wordt. De pannen kleuren erg roze, waardoor de wolken erboven zelfs roze zijn. Dit verschijnsel zag ik trouwens in Venezuela voor het eerst. Daar verkleurden de wolken blauw/groen van het water eronder. Heel gaaf om te zien. Zo herkenden we ook stukken ondiep in de verte. Er liggen hele bergen met zout. Je ziet daar ook overblijfselen uit de geschiedenis. Vroeger werkten daar met name de slaven. Zij sliepen door de week in bizar kleine huisjes, niet veel groter dan een hondenhok. Op vrijdag liepen zij dan 30 km naar Rincon, waar zij woonden en op maandagochtend werd deze tocht weer afgelegd naar de zoutpannen in het zuiden. Op een paar plekken zie je ook nog uit die tijd een gekleurde piramide staan. Wit, oranje en rood. Deze werden in die tijd gebruikt om aan te geven waar de schepen zout konden laden. Wapperde de rode vlag, dan moesten ze naar de rode piramide. Eigenlijk een simpel, maar efficiënt systeem.

Misschien waren de wolken niet alleen roze van de zoutpannen, maar ook wel door de roze flamingo’s. We hebben er heel veel gezien! Zowieso zie je hier veel verschillende vogels. We hebben gele parkietjes gezien (niet in een kooi) en groen/blauwe papagaaitjes! Je kunt hier ook heel goed kitesurfen en in een ‘meer’ leren windsurfen. Verder hebben we verschillende indianenschilderingen gezien. Het was al met al een heel leuk dagje! En je krijgt zo een goed beeld van een eiland. Het is volgens mij best leuk wonen hier, altijd zon, internet en NL’se producten. Het enige is dat men hier wel de regels en dus belastingen van NL heeft. En wat dan weer prachtig is….hun oude gebruiken hebben ze wel mogen handhaven. Zoals? Nou, rijden zonder helm en gordel.

Cadeautjes

Vrijdag 12 augustus 2011 @ 00:00

Af en toe moet je jezelf eens kietelen en iets extra’s doen. Nou hebben wij niet te klagen hoor, maar vandaag hebben we een paar cadeautjes voor onszelf gekocht. Ja, inderdaad, het heeft te maken met mijn vorige berichtje, onze oude liefde.

Op Bonaire zitten veel duikscholen, zoals ik al vertelde. Deze scholen hebben ontzettend veel spullen in de verhuur. Het is echt niet normaal zoveel flessen daar staan, zoveel regulators en BCD’s daar hangen! Je kunt je bijna niet voorstellen dat dat allemaal weg is in het hoogseizoen. Dan moet je in polonaise naar een duikstek denk ik. Alhoewel hier ook veel duikstekken zijn. Doordat er zoveel verhuurmateriaal is, kun je voor een leuk prijsje hier tweede hands spullen kopen. We hadden al een duiksetje aan boord voor nood. Als er een touw in de schroef zit of zoiets en Etienne heeft er al een paar keer het onderwaterschip mee schoongemaakt. In St. Vincent vonden we het toch al wel weer heel leuk dat duiken. En na het dagje met Huib Jan en Janet waren we weer helemaal verkocht. Het is hier nu eenmaal schitterend onderwater! We hebben vandaag dan ook twee stabjacks gekocht en een ademautomaat, octopus en meters. Etienne heeft z’n automaat en duikcomputer aan boord, maar we hadden voor het 7 liter flesje alleen een backpack en dat duikt nu eenmaal niet fijn. Mijn duikcomputer ligt in NL ergens in een verhuisdoos, dus die komt in september wel deze kant op, maar tot die tijd moet je wel weten hoeveel lucht je in je fles hebt.

Het was vandaag niet meteen uittesten, want ik had wat last van migraine. Maar het duiken komt heel binnenkort!

Oude liefde roest niet

Donderdag 11 augustus 2011 @ 00:00

We zijn weer helemaal verliefd!! Op een oude....

……hobby; duiken!

Dinsdag was de Seaquest ook weer gezellig gearriveerd aan de mooring naast ons. Het was super gezellig elkaar weer te zien!

Janet en Huib-Jan hebben inmiddels hun Open Water brevet gehaald en wilde graag weer een keertje gaan duiken. Zo gezegd en zo vrijdag gedaan. We konden met hun, net gekochte, duikuitrusting gaan duiken. We zijn, met de Seaquest, naar Klein Bonaire gevaren. Nou, het viel me alles behalve tegen onder water...wat schitterend!! Heel veel verschillend koraal en even zoveel verschillende sponzen. En wat een vis! Op de nummerborden staat hier 'Divers Paradise', dat is niet gelogen. Meer dan honderd duikstekken en genoeg duikwinkels, -scholen en -verhuurbedrijven. Langs de kustwegen zie je gele keien liggen, met daarop een naam. De naam van de duikstek. Je parkeert je auto bij die steen en loopt daar het water in. Rond Klein Bonaire liggen moorings, geel met daarop een naam, ook duikstekken.

Het is alweer een aantal jaar geleden dat we in Egypte waren, maar Bonaire doet er zeker niet voor onder. Dat verraste mij eigenlijk wel. We hebben super genoten van de duik. Zoveel zelfs, dat we helemaal weer verliefd zijn. Misschien toch ook maar eens kijken voor nog een duiksetje?!

Het was ook een heerlijk dagje met de Seaquest en we zijn gezellig Hollandse boerenkool blijven eten!

Erwtensoep in de zon

Dinsdag 09 augustus 2011 @ 16:27

En zoals voorspelt vliegen de dagen weer! Veel doen we niet en toch hebben we alweer aardig wat gedaan. Je kunt hier in Kralendijk heerlijk internetten bij Lilly’s - Ice Cream & Coffee. Een hele hippe tent die super lekkere koffie verkoopt en overheerlijke ijsjes. Het interieur is gezellig roze en de airco doet het goed. We zijn dus bijna alweer helemaal bij met alles en iedereen. Ook hebben we gisteren een afspraak kunnen maken met de Amerikaanse Ambassade in NL, vrijdag 16 september. Ik moet nu voor onze dagen in NL echt wel een agenda bij gaan houden. Want deze afspraak kunnen we natuurlijk niet missen en zo volgen er nog meer.

Gisteren zijn we op verkennend onderzoek uitgeweest voor een huurautootje en eventueel het huren van duikspullen. We zijn er nog niet aan uit. Gisterenavond hadden we een soort Hollandse avond bij de To Windward, met kroketten, frietjes, speculaas en stroopwafels!!

Er blijkt een andere hele grote supermarkt hier verder weg te zitten. Daar zijn we vandaag, met het steekwagentje maar naar toe gelopen. Zodra de zon hier begint te schijnen is het erg warm. Met het windje erbij gaat het wel, maar toch als je niet in de schaduw kunt lopen is het erg warm. Op weg naar de supermarkt loop je ook het merendeel in de zon, een grote fles water is dus verplichte bagage. Deze supermarkt is inderdaad groter en heeft betere prijzen. Het staat niet boven de deur, maar het is vast een Jumbo. Er worden namelijk alleen maar Jumbo producten verkocht. Wel heerlijk joh!! Naast veel frisdrank zeulden wij de erwtensoep, stroopwafels, ragout, pindasaus (ofcourse!!) en nog meer van dat Hollands lekkers naar huis. Drie keer raden wat wij vanavond eten.

Gisteren was ook weer een bijzondere dag omdat we weer in BN/de Stem stonden. Klik hier voor het krantenartikel.

Something Special

Zondag 07 augustus 2011 @ 15:00

En ineens hoor je overal NLs! We lopen langs een soort bruin café en het NLs komt je door de open deuren tegemoet. Bij Watta Burger hebben ze kroketten en patatjes pinda. Tijdens Happy Hour in Karels Bar komen ze langs met een combischotel (met nasischijfjes, bitterballen en frikandelletjes). In de supermarkt ligt speculaas en hagelslag en op het blauwe winkelmandje staat een witte AH. Tja, Bonaire is nu eenmaal een gemeente van NL. Ik had het niet verwacht, maar ik vind het me toch wennen! Het is al heel lang geleden dat we NLs op de kant hoorde praten, ik kijk elke keer om. Want ergens anders waren het vaak ook varende NL’ers. Je vraagt hier in het NLs de weg en bestelt een biertje, waarbij je dan de keuze hebt uit Heineken, Amstel en een Venezuelaans biertje.

Venezuela… het lijkt, en is, een compleet andere wereld. Eergisteren waren we nog op Aves de Sotavento en babbelden we met de Guardo Costa (kustwacht) in het Spaans. Ze kwamen ons weer even opzoeken en wilde op het gebied van veiligheid alles weten (EPIRB, flares, reddingsvesten, medicijnen, enz). Een van de jongens stapte wel aan boord met z’n vinger om de trekker van een soort uzi. Dan hoop je toch dat hij niet struikelt!! Maar ze waren erg vriendelijk! Aves de Sotavento was ook weer schitterend!! Ook onder water. Helaas wilden we door en zijn er maar een middagje en nacht gebleven. Zoals ik al eerder zei, we hadden weer eens tijd te kort.

Bonaire heeft in het noorden wat ‘heuvels’ en in het zuiden is het , met de zoutvlakten, erg vlak. Het is dus heel grappig als je op Bonaire aanloopt. Je ziet de heuvels al van ver, maar moet heel erg naar het zuiden om, om het platte land daar heen te varen, terwijl je dat niet ziet. Dan ga je ineens bosjes zien en windmolens en een radarmast. Je ziet later de auto’s over de kustweg rijden, zo dicht kun je langs het eiland zeilen.

We liggen aan een mooring bij Kralendijk. Omdat Bonaire erg zuinig is op het rif rond het eiland (en terecht!) mag je nergens ankeren en moet je aan een mooring. We liggen bijna voor Karel’s bar, hier kun je met je dinghy naar de kant en loop je zo het centrum in. Het is een grappig, gezellig plaatsje. Natuurlijk erg toeristisch en best prijzig, zeker de supermarkt. We hebben gisteren al een heel eind gelopen naar de haven om ons te melden mbt de mooring. Ondanks dat er de hele dag een windje staat, is het wel erg warm. Maar het is geen straf om hier, met je duikbril op, het water in te gaan. Onze achtertuin heet hier namelijk: duikstek nummer 54, Something Special!

Witte boobies

Donderdag 04 augustus 2011 @ 01:38

Het is weer een paar daagjes geleden dat ik wat heb geschreven. Waarom? Nou, ik vrees dat jullie mijn halleluja berichten, o.a. over Venezuela, wel spuugzat zullen zijn. Maar ja, ik kan er eigenlijk ook weinig aan doen. Of toch wel? Het is nou eenmaal zo verschrikkelijk lelijk hier. De kleuren blauw en groen zijn afschuwelijk. En de witte stranden, die heb ik inmiddels wel gezien. De zonsondergangen zijn ook het fotograferen niet waard en het heldere water? Och, wat is nieuw? Het water uit de kraan in NL is net zo helder.
.
Nee, dit wordt niets. Ik kan nu eenmaal niet op een lelijke, vreselijke en saaie manier schrijven wat ik mee maak. Alhoewel er wel iets heel vreselijk is hier. Eergisteren was het gestopt met waaien. Gewoon geen wind. Het wordt dan bloedverziekend heet. Buiten gaat het nog wel, je jumpt regelmatig het water in, mits je geen overnieuwsgierige koffervis onder de boot hebt die jou wel heel super interessant vind en je het liefst op minder dan een centimeter wilt bekijken, wat ik niet vertrouw, want heb je wel eens gezien hoe een koffervis een stuk koraal afbijt? Kortom, het is hier erg warm zonder wind, met name in het schip. En wanneer het niet waait, dan komen de muggen in grote getalen van de eilandjes naar de boten toe!! Het is dan een ware invasie, waar The Gambia niets bij vergeleken is. Mijn lichaam, en nu zelfs ook dat van Etienne (zo genadeloos zijn ze), is inmiddels mooi versierd met honderden rode stipjes. Toen ik gisteren bij het snorkelen ook nog in een kwalleninvasie terechtkwam, zijn daar wat dikkere rode vlekken bijgekomen. Venezuela is geweldig toch?
.
Ja hoor, want als ik dan op zo'n windstille ochtend, na een vroege duik (want het was zo warm die nacht) zit op te drogen op het zwemplateau met een dampende kop koffie…..dan geniet ik. Ik zie de fanatieke koffervis het trapje en het touw van Mr. Ed uitvoerig bestuderen. Daaronder liggen hele grote mooie zeesterren te schitteren. Omdat er geen wind is, is er geen rimpeltje op het water. Je kijkt door het water alsof het een glazen plaat is. Zo varen we ook weer naar buiten, tussen en over het rif. En door deze glazen plaat zie ik de grote bollen hersenkoraal, de waaierkoralen elegant waaieren en de vissen wegduiken voor de grote gevaarlijke schaduw die La Luna maakt.
.
Gisteren lagen we langs een schitterend zandstrand met weer heel veel toeristen a la 2 strandstoelen, 1 parasol en 1 koelbox. Vandaag zijn we naar Aves de Barlovento gevaren. Er is weer wind en we hebben heerlijk gezeild! Een van de eilanden van de Islas de Aves groep. Helaas alweer onze laatste eilanden in Venezuela. Morgen naar Aves de Sotavento en dan Bonaire. Je gelooft het niet, maar we hebben tijd te kort. Wat is Venezuela weer snel gegaan! Ik had hier nog best een maandje kunnen vertoeven, al hadden we dan wel geëindigd op water en brood. Onze voorraden raden nu toch echt wel gestaag op.
.
Aves de Barlovento bestaat ook weer uit kleine eilanden en we liggen bij Isla Sur. Een eiland, wat hoge mangrove heeft, waarin heel, heel veel vogels nesten. We hebben de witte Boobie met knalrode zwemvoetjes al gespot! Het is hier weer schitterend en met de hoge mangrove uitlopend in de zee, weer anders dan de witte stranden. Die hier ze hier ook hebben, hoor, om de hoek. ;-)
-----
At 3-8-2011 18:30 (utc) our position was 11°56.63'N 067°26.33'W

Barracuda, research en ondieptes

Maandag 01 augustus 2011 @ 17:05

We vissen niet heel vaak. Het ergste vind ik namelijk, om de vis, als hij nog levend en aan het spartelen is, de kuip in te moeten gooien om hem dan van het leven te beroven. Daarna maakt het mij niet zoveel meer uit, maar dat moment…. Je voelt hem al, gisteren onderweg naar Dos Mosquises hebben we weer eens gevist. Ik had zin in een tonijn. Maar je vangt nooit wat je wilt… dit keer vingen we een grote barracuda! Een echte grote barracuda, omdat zijn (of haar) naam ook Grote Barracuda is. ;-) Verder was hij of zij toch wel zo'n dikke 80 cm. Barracuda's zijn roofvissen, wat duidelijk te zien is aan hun tanden. Die zijn echt angstaanjagend. Hij kan ook lekker vechten. En dan sta je daar in je bikini met blote voeten naar zo'n vis te kijken die je alleen maar angstaanjagend kan aankijken en z'n gigantische tandjes kan laten zien. Ik vreesde meteen voor mijn tenen! Op de foto zie je de tanden niet goed, heel ironisch had hij een plukje zeewier in z'n bek toen we hem binnenhaalde. Ik zal jullie verder de (gruwelijke) details besparen. Hans (To Windward) heeft hem schoongemaakt en ons later een stukje gebracht. We hebben er heerlijk van gesmuld. Barracuda heeft weinig smaak, maar is qua structuur wel een volle zware vis. Met een lekker sausje is het smullen.
.
Wij liggen dus bij de eilandjes Dos Mosquises. Het bestaat uit een heel klein eilandje met twee palmbomen, wat heet Tres Palmeras. Ja inderdaad, ik denk dat 1 palmboom overleden is of hij is zo klein dat we hem vanaf hier niet kunnen zien. Het grotere eiland is Mosquises Sur, hierop is een research centrum ingericht. Zij onderzoeken verschillende dingen, maar een ervan zijn schildpadden. Zij verzamelen de eitjes en laten die in het centrum uitkomen en houden de schildpadjes bij hen tot ze een jaar zijn en minder prooi zullen vallen aan de roofdieren.
.
Deze twee eilandjes zijn aan elkaar verbonden door ondiepe zandbanken en koraalruggen. Wij liggen nu in het midden in een dieper stuk. Je moet dan door een kleine doorgang tussen het koraal door. In de pilot staat een waypoint en vanaf daar stuur je 60 graden recht op de twee palmbomen af, ondertussen sta ik op de punt in te schatten of de koraalstukken voor ons diep genoeg zijn om overheen te kunnen. Het is niet de meest ontspannende manier van navigeren. Normaal kijk je op de kaart en check je de ondieptes, maar de kaart klopt hier niet helemaal. Hij is wat verschoven zeg maar, dus moet je veel op het zicht doen. Gisteren was het een bewolkte dag. Niet goed voor 'eyeball navigation'! Gelukkig werkte de zon mee en ging iets feller schijnen toen we de narrow channel door moesten.
-----
At 31-7-2011 17:27 (utc) our position was 11°47.79'N 066°53.67'W

Straten van zand

Zaterdag 30 juli 2011 @ 16:29

Het zijn rustige dagen en geld uitgeven kun je hier niet. ;-) Gisteren hebben we een recordafstand van 1,9 mijl gevaren naar Cayo Pirata, Madrisqui-beach. Het eiland is redelijk hetzelfde als de anderen, plat, begroeid met 'vetplantengras' (seaside purslane), een gigantisch wit strand eromheen en stukken van het eiland zijn begroeid met mangrove. Er is een vissersdorpje, heel ienie mienie, en er zijn wat 'posada's'. Kleine hotels, c.q. pensions. We hebben geankerd op de grote ondiepe zandvlakte voor het eiland aan de kant van El Gran Roque.
.
Het is met de dinghy niet ver naar El Gran Roque, het hoofdeiland. Dit hoofdeiland is ook meteen 850 feet hoog, heeft een paar vuurtorens, een dorp en een vliegveld! Het is een druk, maar erg klein vliegveld. Ik denk dat het grootste vliegtuigje, wat we gezien hebben, een maatje is a la een Fokker 50. De rest is beduidend kleiner. Ze vliegen af en aan naar het vaste land van Venezuela. Vervoeren dagjesmensen, toeristen en goederen voor de eilanden. Het stadje op El Gran Roque is geweldig! De sfeer is relaxed, vriendelijk en gezellig. De straten zijn van zand, er rijden geen auto's. Het enige vervoersmiddel wat we hebben gezien is een fiets. De huizen zijn geweldig om te zien. Gestuukt in een gezellige bobbelige structuur en geverfd in de meest leuke kleuren. Er zijn heel veel 'posada's', waaruit blijkt dat er veel toeristen zijn. Nu is het laagseizoen en veel posada's worden opgeknapt. Er zijn een maar minimarktjes, met veel lege planken en er is een internetcafé. Aan het strand, met uitzicht op de pelikanen die de afgemeerde bootjes overmeesteren, zijn verschillende restaurantjes. De mensen zijn er aardig en erg vriendelijk. Een ideale rustige, relaxte plek om een boek te schrijven of gewoon rustig wat te werken. Ik zou er dan ook best kunnen aarden, zeker omdat ze er ook internet en stroom en een riolering hebben. ;-)
.
Hans en Lydia (To Windward) hebben een grotere (en snellere) dinghy, dus zijn we met hen meegevaren. We hebben het dorpje verkend en daarna gezellig wat gedronken aan het strand. Het is echt een prachtig plekje! En Venezuela blijft ons verbazen met z'n bijzondere plekjes!!
-----
At 30-7-2011 13:36 (utc) our position was 11°56.13'N 066°39.98'W

Vamos a la playa�

Donderdag 28 juli 2011 @ 18:34

Het is hier een echte 'holiday picture-postcard', met op elke droogvallende zandplaat een parasol, twee stoelen en een koelbox. Een enkele kitesurfende dude scheert over het water en een grote dinghy met zonnetentje ligt te wachten op de rand van de zandplaat.
.
Inmiddels liggen we voor de tweede dag in Francisquis. Los Roques bestaat uit tientallen eilanden beschermd door een groot buitenrif. Eergisteren lagen we bij Islas Vapor, een eilandje wat hoogstens 20 cm hoog was, begroeid met een grondkruipende vetplant die lekker rook en het eiland was bewoond door honderden kleine witte vogeltjes, familie van de zwaluw (terns?). Tussen de ondieptes en riffen door manoeuvrerend ga je van eilandje naar eilandje. Het is hier echt wel 'holiday picture postcard'. We voeren langs een hoopje zand, een ondiepte in het midden, met daarop een parasol, twee stoelen en een koelbox. Dat zie je hier overal! Waar men maar denkt aan land te kunnen, worden mensen 'gedropt', met een parasol, twee stoelen en een koelbox. Schitterend gezicht!
.
We liggen nu dus in Francisquis. Ik weet niet of jullie het via onze 'laatste positie' goed kunnen zien in Google maps. Francisquis zijn een drietal eilanden die, in de vorm van een hoefijzer, verbonden door zandbanken en koraalrichels aan elkaar zitten. Je ankert in het midden. Na het stille Blanquilla, Buchiyaco en Islas Vapor is het hier een drukte van belang.
.
Vakantiegangers, dagjesmensen, localen, buitenlanders, the rich & famous en vissers komen hier voor vertier, rust en werk. De stranden zijn bedekt met parasols, twee stoelen eronder en een koelbox. In het baaitje liggen speedboten en wat zeilboten. De watertaxi's varen af en aan van Gran Roque en op de kant staat her en der een grappige beachbar. We hebben gisteren dan ook een heerlijk koud Venezuelaans biertje gedronken! Als ik dit zo schets lijkt het alsof het immens druk en vol is hier. Dat is ook weer niet zo. De stranden zijn niet groot en smal. Het is echt niet net zoals Scheveningen in de zomer. Het grappige is alleen dat elke droogvallende zandplaat bewoont wordt door een parasol, twee stoelen en een koelbox!
.
Wij kuieren de eilandjes rond, snorkelen wat (veel zand, maar is er een koraalrots dan is die schitterend begroeid met veel vis eromheen), lezen wat en kijken naar de mensen. Een verhaal verzinnend bij een wit, Engels-achtig stel of een groepje jongeren met shirtjes uit Brazilië. Gisterenavond hebben wij bij Hans en Lydia (To Windward) gegeten en gezellig geborreld. Het is goed vertoeven hier.
-----
At 28-7-2011 15:20 (utc) our position was 11°57.48'N 066°38.91'W

Secret

Dinsdag 26 juli 2011 @ 16:15

Iemand zei eens over Los Roques: "the best kept secret in the Caribbean." Het is hier inderdaad erg mooi en erg ongerept. Toch is het nog best 'druk'. We lagen hier gisteren met 6 zeilboten (2 Fransen, 2 Canadezen en wij, 2 NL'ers) en twee vissersboten. Jaren geleden was het continu erg druk in Venezuela. Vanaf Grenada is het een mooie tussenstop richting de ABC-eilanden en heel veel cruisers gebruikten dat en bezochten Venezuela. En dan niet alleen de off-shore eilanden (Blanquilla, Los Roques, Islas Aves) zoals wij doen. Maar de laatste jaren heeft Venezuela een hele slechte naam omdat de crime rate erg hoog is. Het probleem met dit soort dingen is, wat is ervan waar?
.
Als je Venezuela op zoekt op de site van Buitenlandse Zaken dan wordt je het bezoek inderdaad ontraden. Maar als je een andere site bekijkt waarop de plaatsen staan aangeven waarop het veilig of niet-veilig is in Venezuela, concentreert de crime zich tot bepaalde stukken. En niet tot de off-shore eilanden. Ga je uit van de verhalen die je van andere cruisers hoort, m.n. van de Amerikanen en Canadezen, dan kun je net zo goed naar huis gaan. En zelfs dan moet je ook niet naar Amsterdam. Laten we zeggen dat overdrijven voor sommigen een 'art' is. Je weet nooit wanneer je op de verkeerde plaats op het verkeerde moment bent. Een aantal weken geleden zijn er nog cruisers berooft op Mayreau en de Tobago Cays. Twee plaatsen die als 100% veilig worden gekenmerkt. Het enige voordeel is dat als die ook op het lijstje van de Amerikanen komen als 'don't go area', het daar minder vol wordt. Maar alle gekheid op een stokje. Het zal je maar gebeuren!
.
Wij wilden graag Venezuela aandoen en hebben er ook heel veel positieve verhalen over gehoord. Het toerisme wordt belangrijker, dus het land beschermt je enigszins ook. Er zijn verhalen over cruisers die maanden lang, zelfs ook het vaste land, hebben bezocht zonder problemen. Helaas daar hebben wij de tijd niet voor. Dus hebben wij gekozen om alleen de off-shore eilanden aan te doen. Waarbij Los Testigos en Margarita afvallen omdat daar echt slechte verhalen van blijven komen. En tot nu toe bevalt ons Venezuela enorm. Het is hier schitterend!! Wij komen op eilanden waar alleen maar cruisers kunnen komen. Hoeveel NL'ers zouden hier ooit geweest zijn? De waterkleuren zijn schitterend! En het is hier zo donker 's nachts, dat de sterren net zo schitteren als tijdens een oversteek midden op de oceaan. Je ziet heel erg goed de sterrennevel (ben de officiële naam kwijt) en vallende sterren zijn er te over, ongelooflijk dat er nog sterren in de lucht zitten! ;-)
-----
At 26-7-2011 12:55 (utc) our position was 11°47.96'N 066°34.41'W

Eyeball navigation

Maandag 25 juli 2011 @ 18:17

Gisterenochtend vroeg voeren we, met grote golven in de kont, tussen de groenblauwe riffen door. Op het zicht moest je de ondieptes vermijden. En met hele hoge golven, is dat best spannend, want je herkent de ondieptes slecht.
.
We zijn op Los Roques. Wat een schitterend gebied! We moesten dus gisterenochtend tussen het rif en land door. Dan nog een hoop ondiepe riffen vermijdend om zo bij Buchiyaco te komen. Je kijkt dan wel op je diepte meter, maar bij een rif is het van 10 meter, gerust ineens maar 1 meter diep. Daar heb je dus niet zo heel veel aan. Het meeste doe je op zo'n plek dan ook op 'eyeball navigation' zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen, zichtnavigatie. Op het oog dus. Ik sta dan voorop de punt in te schatten of het zwarte stuk voor ons dit keer een diepte is of een rif. De lichte stukken kunnen zand zijn of hele ondiepten. Maar eigenlijk herken je dat wel aan het lichte blauw, dat is zand en zit er een vleugje groen bij, dan is het ondiep rif. Toen we tussen het land en rif door moesten, liepen er vreselijke hoge golven, de wind was die nacht aangewakkerd tot een windkracht 6 en dan lopen daar natuurlijk de hoge golven bij. En bij hoge golven kun je de kleuren van ondieptes niet herkennen. Eenmaal achter het rif namen de golven af en zag je de ondieptes prima. We hebben inmiddels al wel gezien dat we te vroeg waren. Hoe hoger de zon staat, hoe beter de verschillende kleuren te onderscheiden zijn.
.
We liggen voor Isla Buchiyaco. En daar is dan ook alles mee gezegd! Het is een heel klein eilandje met mangrove en daaromheen zand en rechts en links het rif wat ons beschermt tegen de Atlantische golven. Het is hier schitterend! De kleuren in het water van de ondieptes! Werkelijk waar fantastisch! Ik ga vandaag mijn best doen het op de foto te krijgen.
.
De foto hieronder is van Playa Americano op Blanquilla. Een schitterend strandje met rotsen eromheen. Na het bezoek van de marine eergisteren (ja, we hebben dus al Venezuelanen ontmoet) zijn we naar dit strandje gevaren. Het bezoek van de marine was erg aardig. Ze controleerden ons meer op veiligheid dan op wat anders. Hoeveel zwemvesten? Nummer van de EPIRB? Even de marifoon testen, enz enz. En onze oude NL'se vlag heeft ook een educatieve bestemming gekregen. Dochter van de hoogste in rang was erbij, ze had vakantie natuurlijk, was vlaggen aan het verzamelen voor school, of wij er niet nog een hadden? Is een betere bestemming voor onze oude gerafelde vlag dan de vuilnisbak toch?
-----
At 24-7-2011 12:55 (utc) our position was 11°47.96'N 066°34.41'W

Walvis

Zondag 24 juli 2011 @ 00:44

..bij de koffie vanochtend! We waren net weg van Blanquilla, toen deze enorme walvis tussen ons en de To Windward zwom. Hij proeste en blies alsof hij voor het eerst in het water lag! Geweldig!
.
We zijn op weg naar de eilandengroep Los Roques. Afstand tot Blanquilla zo'n 117 mijl. We moeten er nog zo'n 50 en gaan dus morgenochtend al aankomen. Dat is ook de bedoeling, want onze eerste bestemming op Los Roques is binnen het rif. We moeten dus goed zicht hebben. Het is weer een relaxed tochtje, met de wind in de kont en de zeilen 'melkmeisje'. We hebben net de motor bijgezet omdat de wind wat inkakt. Het is hier nu zes uur 's avonds geweest, weer tijd voor het avondeten dus. En daarna, de voorlopig laatste nacht op zee. Pas voorbij de ABC-eilanden krijgen we weer wat langere stukken. Vannacht dus maar even extra genieten van de biljoenen sterren!
-----
At 23-7-2011 22:04 (utc) our position was 11°52.21'N 065°16.50'W

Live voorstelling

Donderdag 21 juli 2011 @ 21:24

Op dit moment hebben wij een van de schitterendste achtertuinen!! Het witte strand, het azuurblauwe water, de rotsen, de groene cactussen en het ongerepte onderwaterleven. We zijn nog geen Venezuelaan tegengekomen, maar hun Blanquilla is schitterend. En wij zijn rijk dat we dit mooie stukje, even als onze achtertuin mogen hebben. Het water kleurt, door de zandbodem en de verschillende lagen koraal naar de rotsen toe, in alle kleuren blauw met vleugjes groen. Het water loopt uit op ontzettend wit zand, wit van het koraal. Het strand is een ware tentoonstelling van het leven onder en boven water. En ondanks dat veel ervan niet meer leeft, is het nog steeds even schitterend! Het strand ligt bezaaid met brokkenkoraal, sommigen tonen nog het reliëf van het specifieke soft-koraal dat eeuwen op hen heeft geleefd. Grote stukken afgebroken waaierkoraal sieren de branding. Daar tussen liggen 'gewone stenen', bepokt met zwarte lavavlekjes en een enkel kleurtje doemt er tussen op, van de verschillende schelpen. De lege schillen van allerlei krabbetjes verraden het leven in de branding. Sporen van heremietkreeften krioelen er tussendoor. Hogerop zijn de dorre vaalgroene bosjes in de meerderheid. Waar hoog bovenuit, de grote donkergroene cactussen tronen, bekend uit de Westernfilms. Een enkele palmboom aan de grens met het witte strand is het bewijs van een lang geleden aangespoelde kokosnoot. En donkerbruine, uitgedroogde keutels verraden het bestaan van andere landdieren, zoals een ezel. ;-)
.
Onderwater is het een leven op zich. Blanquilla is een eiland dat bestaat uit koraal en een poreuze steensoort. De uithollingen van de rotsen en de trapsgewijze lagen hierdoor, laten zien, dat het waterpeil in de loop der eeuwen gestegen is. Of dat door verschillende aardverschuivingen, het eiland lager is komen te liggen. Deze plateaus zijn een adembenemend veld geworden vol met koralen en gele en paarse sponsen. Waaierkoralen waaien sierlijk mee op de stroom. De vissen, in vele kleuren en maten, dansen voor de rotsen. Zoeken dekking onder een overhangend plateau voor een iets grotere soort, terwijl de barracuda's en snappers heel rustig tussen de rotsen door vliegen. Miljoenen kleine zilverkleurige visjes zijn als een soort laaghangende bewolking in het water. En vormen een afdruk van jezelf als je te dichtbij komt. Ze sluiten zich om je heen, jouw reliëf achterlatend als een open ruimte. Een groep van bijna honderd velvetzwart met felblauwe dokters komen voorbij gezwommen, zich niets aantrekkend van de grote gekke zwemmende mensen. Een kogelvis doemt op in de verte. Het is net een groot vrachtvliegtuig wat langzaam onze kant op komt. Het vrachtvliegtuig kijkt angstaanjagend en lelijk onze richting uit. We liggen vast op z'n route. Wanneer een paar grotere vissen honger krijgen, voltrekt voor onze ogen een ware dansvoorstelling van een enorme school kleine glimmende vissen. Om niet als voer te belanden in de bekken van de vissen, danst de school op de maat van de golven. Ze gaan dichter naar elkaar om een seconde later, als op een 'tjing' van een triangel, weer uit elkaar te schieten. De groep verdeeld zich en kronkelt om hun aanvaller, omsluit hem en laat hem weer los om daarna weer dicht naar elkaar te gaan. Je hoort bijna de muziek als vanzelf over je heen rollen. Gelukkig voor de visjes en jammer voor mij, hebben de grotere vissen geen enorme honger en taaien weer af. De voorstelling van het 'zwanenmeer' is over. Met een licht gevoel en een glimlach om mijn lippen, zwem ik terug naar de boot. Daar word ik weer verwelkomt door het sepia kwintet. Ze kronkelen rond de kiel en verkleuren van wit naar donker wanneer ze boven het zand respectievelijk in de schaduw zijn.
.
Als ik op de zwemtrap sta moet ik bukken, er scheren twee pelikanen over mijn hoofd, op weg naar hun maten even verderop. Er moet daar een lekker hapje zitten. Ze duiken en laten zich in het water vallen als een kanonskogel naast de rotsen. Deze pelikanen zijn niet zo sierlijk als hun witte Gambiaanse zussen, maar eerder lelijk en propperig. Toch zijn ze geweldig om naar te kijken. Ik geniet van hun duikvluchten, terwijl ik me laat opdrogen in de zon, en denk: "Ik zei nog zo: geen bommetje!!"
-----
At 21-7-2011 22:29 (utc) our position was 11°50.59'N 064°38.82'W

Dolfijnenshow

Woensdag 20 juli 2011 @ 17:50

…tijdens ontbijt! Ik zat lekker op de punt met mijn koffie te genieten van de tientallen dolfijnen die wel een uur met La Luna speelden. Super!
.
Dat was gisterenochtend, na een heldere nacht die door de maan verlicht werd. Het grappige met zo'n felle maan is dat je je eigen schaduw in de kuip ziet. De eerste nacht op zee is altijd wennen. Wij lopen wachtjes van 3 uur en je moet dus in 3 uur slapen. De eerste nacht heeft je lichaam dat nog niet in de gaten en duurt het in slaap vallen te lang. Wat ook mede komt door het schommelen van de boot en nu ook door het ronken van de motor. Omdat je te lang doet over het in slaap vallen, is de 3 uur te kort en wordt je in je diepste slaap wakker gemaakt. Ik zat mijn tweede wachtje (van 3 tot 6 uur - dat is bij jullie in NL van 9 tot 12 uur 's ochtends ;-)) aan het einde, dan ook te vechten tegen de slaap. Ben je een paar nachten op zee, dan is dat over, dan heeft je lichaam het ritme door. Val je sneller in slaap en slaap je lichter.
.
We varen samen op met de To Windward. We hebben heel de nacht gemotorsaild (motor aan en zeilen bij). Dat ging wel goed, we liepen 5,5 tot 6 knopen. Doordat er niet veel wind was, waren er ook weinig golven. De zeilen stonden 'melkmeisje' (grootzeil naar de ene kant, de genua uitgeboomd naar de andere kant). Dit zijn de voorwaarden voor een rustig en comfortabel tochtje. Ik heb gisteren zelfs nog broodjes gebakken! En weer gelukt!
.
Al vrij snel zagen we Los Hermanos, zes grote rotsen vlakbij Blanquilla. Maar van Blanquilla nog geen spoor. Het eiland is maar 50 feet (=15 meter) hoog. Pas op een 10 mijl afstand zagen we Blanquilla. Het is echt plat! Tot nu toe waren we eilanden gewend met een 'berg'. De kust loopt uit in strand en zo het water in, het lijkt zelfs een beetje op de NL'se kust. Net voor het donker lieten we gisteren ons anker vallen bij Playa Yaque. Het eiland ziet er desolaat uit. Dor, droog, een enkele palmboom, heel veel cactussen en rotsplanten. Er ligt nog een catamaran en verderop een andere zeilboot. Verder niets. Geen huis, geen shack, niets. Zometeen gaan we het leven onder water en op het land eens bekijken.
-----
At 19-7-2011 22:29 (utc) our position was 11°50.59'N 064°38.82'W

We love Grenada

Dinsdag 19 juli 2011 @ 00:55

Grenada lieten we langzaam achter ons, terwijl de motor ronkte. Langzaam werden de heuvels vager, terwijl het watervlak rondom ons groeide. Dag mooi Grenada, dag lieve mensen! Het liedje wat een local een week geleden voor ons zong, klinkt de hele dag al in mijn hoofd: "we love Grenada, we love, we love Grenada".
.
Gisterenavond hebben we iedereen gedag gezegd. Ik blijf afscheidnemen haten! Simon en Shelley gaan we hopelijk snel weer zien. Helaas, de Pas de Deux waarschijnlijk niet meer. Dit is nu eenmaal onderdeel van ons leven nu. Een aantal Amerikanen en Canadezen komen we ook wel weer tegen, anderen gaan hun weg naar huis.
.
Ik heb er weer slecht van geslapen en vond het vandaag allemaal erg saai. De gribfiles hadden het ook weer eens fout. Er is bijna geen wind. Balen! We tuffen op de motor, met de zeilen erbij, naar Venezuela. Nog 119 mijl te gaan. Pfff, da's nog een eind. Zometeen nasi opwarmen met voorzichtig bewaarde kroepoek uit Martinique erbij! Daarna de nacht in. Ik hoop dat het helder is, kan ik weer genieten van de schitterende sterrenhemel.
-----
At 18-7-2011 22:25 (utc) our position was 12°00.27'N 062°34.97'W

Modderig, modderiger, het modderigst

Zondag 17 juli 2011 @ 16:49

Gisterenmiddag hebben we ‘gehashed’. De naam voor ‘drinkers with a running problem’. De Hash was modderig, zwaar, glibberig en ook leuk! Hash is de naam voor Hash House Harriers. Maar dat zegt nog weinig.



Uitleg Hash
Ik quote de uitleg: “Stel, je bent een Engelsman in Kuala Lumpur in de jaren ’30. In het weekend zuip je je klem, want je bent ten slotte Engels en iets anders is er toch niet te doen. Om de week toch weer fris te beginnen, besluit je om met je maten ‘s avonds een rondje te gaan joggen. En wat krijg je van joggen? Juist, heel veel dorst. En wat helpt er tegen dorst? Juist, heel veel bier!
Engels als ze waren, besloten ze het meteen goed te doen en de hele zooi te gaan organiseren. Ja, je hoort het goed, rennen en drinken officieel geregeld. The Hash House Harriers waren geboren. Ook wel bekend als “The drinking club with a running problem”. Een loper, the Hare, zette een parcours uit. Alle leden renden achter de Hare aan en eindigde hun sportieve activiteit met meerdere glazen bier. “

Loodrecht
Hashes worden over de hele wereld georganiseerd. Zelfs in NL!! Maar dus ook hier in Grenada. Elke zaterdag wordt er een parcours uitgezet in het schitterende binnenland van Grenada. Het regenwoud leent zich subliem voor modderige, zware Hashes. Gisteren was onze eerste, van ons en van Simon en Shelley. Met de bus werden met de andere Amerikanen, Canadezen en Duitsers opgehaald in de Marina. We vertrokken vanaf het bezoekerscentrum bij het Nationale Park. We hebben daar al eerder gehiked, een schitterend gebied. In het begin dachten we nog dat we dezelfde trail zouden gaan lopen. Helaas, er wordt gewoon, dwars door de jungle een pad gehakt. Nou ja, pad… Het begon met een trap en toen een opstopping. Je moet je voorstellen dat je met zeker dik honderd mensen een regenwoud in rent. Wij renden dan niet, maar vele wel! Nou ja, rennen…glijden. En dan is het een dik begroeid regenwoud. Er zijn wat takken weggehakt en jij volgt het uitgezette parcours. Uitgezet door papier langs de route te leggen. Na de trap, was er dus de opstopping, vandaar was het bijna loodrecht naar beneden over een modderig pad. Het was van boom naar boom glijden, in je glijvlucht een boom, tak, wortel grijpen om maar grip te houden. En ondertussen in je ooghoek ook kijken dat er niemand naar beneden komt glijden en jouw benen onder je lijf vandaan schopt.

Tarzan en Jane
Na 10 minuten zat ik tot mijn ellebogen al onder de modder en groen van de bomen. Na 15 minuten was mijn korte broek onherkenbaar en nog een minuutje later, waren mijn wandelschoenen een en al modderbonk. Zwaar!!! Maar leuk!! We waren net Tarzan en Jane. Het is echt glijdend en glibberend van boom naar wortel. Ik heb een stukje skiënd op mijn schoenen gedaan. Gaaf!!! Het was schitterend en geweldig. Het voelt ook een beetje als weer kind zijn en lekker modderig worden. Je moet alleen, hier in Grenada, dit niet met je goede kleren gaan doen. Ook pak je soms iets vast, wat lijkt op een stronk, maar dat is inmiddels een glibberend stukje vergaan hout. Af en toe ging het bijna loodrecht naar beneden, dan hing er een touw, waar je hangend en ondertussen glijdend en grip zoekend langs naar beneden gaan. En dat doe je dan bijna 2 uur lang! Het is ook een beetje het ‘trashen’ van het regenwoud. Maar gelukkig kan zo’n woud er goed tegen. Want wij liepen vrij achteraan en het was echt een pad van vernieling waar je overheen glibberde.

Aapjes
Toen we de weg bereikten werden we getrakteerd op aapjes! Iemand had een banaan en ze kwamen meteen naar beneden. Geweldig. Het was echt optimaal genieten!! We gaan kijken of ze in Bonaire ook Hash’en! Dit is erg vermoeiend en ik heb spierpijn all over, maar het is wel erg gaaf.

Kwijt
Toen we lekker aan het bier zaten, kregen we alleen iets minder nieuws te horen. Ze waren iemand kwijt. Het signalement werd door de microfoon geroepen, ‘of iemand hem had gezien’. Nee, dat is iemand uit onze haven! Hij bleek zich nog niet hebben afgemeld. Zijn vrouw was er al, hij nog niet. Inmiddels werd het donker en zijn een aantal mensen het regenwoud terug ingegaan op zoek naar John. Vreselijk!! Het enige wat je kunt doen op zo’n moment is bij Kathy blijven en steunen. Je voelt je zo machteloos. Maar aan de andere kant…het is ook heftig en zwaar. Als je op stukken wegglijdt, dan glijd je ver weg. En in het stuk met het hoge gras ben je gewoon uit het zicht! De spanning was te snijden, terwijl de anderen (met name de locals) ontzettend aan het feesten waren en genoten van de goedkope biertjes. Wij waren inmiddels maar gestopt met drinken. En toen ineens, rond half tien, kregen we gelukkig het bericht dat John gevonden was! Wat een ontlading, met name bij Kathy natuurlijk. Inmiddels weten we dat hij buiten westen is geraakt en pas bij kwam toen het donker was. Ook heeft hij 14 hechtingen in het ziekenhuis gekregen en is weer thuis aan boord. De details zullen we straks in de marina wel horen. We waren rond 10 uur terug en zijn met Bob en Laury van de Tranquilla nog pizza gaan eten. We waren allemaal leeg, moe van de Hash, want die was echt wel zwaar, maar zeker ook leeg van de spanning. Gelukkig heeft deze avond toch weer een goed einde!

PS We staan in een locaal krantje in Zwijndrecht en Hendrik-Ido-Ambacht. Klik hier voor het artikel.

Heerlijk ontbijtje!

Vrijdag 15 juli 2011 @ 10:27

Vanochtend hadden we een heerlijk ontbijtje. Wel vaker, maar vandaag was wel speciaal. Nee, helaas niets romantisch, maar…. we hadden een eigen gebakken broodje!! Jawel!! Na, tig mislukte pogingen, heeft Etienne gisteren samen met Simon (Colombe) een brood gebakken en dat rees het blik uit. Heerlijk!! De eerdere mislukkingen komen hoogstwaarschijnlijk door het gist, we hadden meer een zuurdesem gist en dat duurt dagen voordat je dat kunt gebruiken als ‘gewoon gist’. Gisterenavond hebben we met z’n viertjes er al eentje, nog half warm, verorbert. Zalig! En vanochtend hebben we het andere broodje gegeten. Vandaag dus maar meteen wat meel en gist kopen, kunnen we vanaf nu lekker vaker zelfgebakken brood eten.

Gisterenochtend waren we ook weer op excursie met z’n viertjes. Helaas, er was geen gids aanwezig bij de Grenada Distillery, dus de ‘excursie’ heeft zich beperkt tot de hardware store (soort Gamma) aan de overkant en wat drinken bij Prickley Bay. Daarna bij ons aan boord aan het broodbakken geslagen en ’s avonds heb ik pilav gemaakt. Dat hadden Simon en Shelley nog te goed na een heerlijke BBQ bij Shelley en een lekkere curry bij Simon.

Vandaag gaan we uitklaren en naar de Grenada Mango Festival. De komende dagen zijn er weer een hele boel evenementen gaande hier op Grenada. Ik heb gewoon geen tijd om boodschappen te doen en me voor te bereiden op onze tocht naar Venezuela. Wel grappig, de mensen die hier maanden moeten blijven van de verzekering, hebben aan vertier geen gebrek. Elke zaterdag een Hash (doen we morgen aan mee, dus dan zal ik dit fenomeen nader verklaren), dinsdag en donderdag volleyballen, dinsdag Jazz, vrijdag Texas BBQ en dan nog allerlei activiteiten richting carnaval. Zó jammer dat we weggaan!!


We hadden gisterenochtend een verstekeling in de dinghy. Een inktvisje. Mr. ED stinkt meteen verschrikkelijk! :-(


Bekend

Woensdag 13 juli 2011 @ 23:49

"Als je op straat herkent wordt, dan is het voor ons tijd om verder te gaan." zei een Australisch stel deze week. Ai, zover is het bij ons hier ook al. Als we het restaurant van de marina binnenkomen zegt de serveerster al "Hi Etienne!" En bij de supermarkt worden we ook al herkent. Het is voor ons dus ook tijd om te gaan. Met pijn in mijn hart zal ik me maandag weer losrukken van het schitterende Grenada en haar geweldige mensen. Maar ook van de lieve cruisers hier. En van Simon en Shelley natuurlijk. Hmm, moet er nog maar even niet bij stilstaan. We kunnen nog een aantal keren Happy Hour'n, pizza eten (bij de marina) en gezellig kletsen met iedereen. Het is nog geen maandag! En eigenlijk heb ik toch ook wel weer zin in een nieuw land. Eens kijken hoe de off shore eilanden van Venezuela zijn. Je moet er schitterend kunnen snorkelen! Misschien verzacht dat de pijn of wordt het wel slecht weer, zodat we nog niet kunnen gaan...;-)

Realitysoap

Maandag 11 juli 2011 @ 13:18

Internet is bij mij gestegen op de ladder van Maslov, eigenlijk gedaald moet ik zeggen. Ik vind het bij de eerste levensbehoeften horen! Sommigen vinden mij nu vast ‘geen echte cruiser of boater’ meer. En zen is het helemaal al niet. Maar, ik vind internet met al de sociale media, verhalen van mensen en waanzinnig veel informatie, nu eenmaal geweldig! Kan me niet meer voorstellen hoe dat vroeger was. De TV ging aan op gezette tijden, want tot die tijd had je testbeeld. (Loekie de Leeuw mis ik wel!) De jeugd van nu weet dat niet eens. Haal die oude koeien nog eens uit de sloot, dan voel je je ineens oud! Wij weten nog dat er geen mobiele telefoons waren, dat internet er net was, of nog eerder, de computer zijn opmars deed. Nu is het toch niet meer uit het dagelijkse leven weg te denken. En wat denk je van Wikipedia?! De encyclopedie op internet. Vroegûh, hadden wij nog een schitterende tig-delige bovenop de kast staan. Die pluisde ik toen al helemaal uit, om zo mijn informatiehonger te stillen. Ik kan me voorstellen dat het voor onze opa’s en oma’s eigenlijk gewoon niet meer te volgen is. Alles maar via en door dat kastje. Je hele levensverhaal online. Net een realitysoap, maar dan in schrift. Voor iedereen die het maar wil lezen! En het grappige is, veel -heel veel - mensen zijn ook nog geïnteresseerd in jouw verhaal. Realitysoaps op TV worden ook niet voor niets ‘gevreten’. Mensen zijn nu eenmaal nieuwsgierig en benieuwd naar andermans belevenissen, misstappen en hilarische momenten. Twitter! Elke seconde van de dag kun je een berichtje de wereld in zenden. Hilarisch Twittergrapje is dat je vroeger 300 mensen moest bellen om te vertellen wat je had gegeten, nu Twitter je het. Sommige mensen vind het een afvlakking van de sociale contacten. Ik vind het een verrijking! Maar, zoals met alles, je moet wel een balans erin houden. Ik ben een persoon die altijd nog het liefst écht, fysiek, contact met mensen heeft. Tegenover elkaar met een kopje koffie of een biertje kletsen over van alles. Dat zijn voor mij de mooiste momenten. Dat is alleen soms niet mogelijk. Zeker niet nu wij zover weg zijn. En op dat soort momenten vind ik internet geweldig! Daar bevredig ik mijn informatiehonger, contactendrang en schrijfwoede mee.

Voor degene die graag beelden bij onze La Luna-realitysoap hebben: ik heb nieuwe foto’s geupload. In de BVI-folder staan er ook verschillende van ons, dus jullie kunnen ook weer eens kijken of wij nog wel goed eten, niet té veel bierdrinken (bierbuikjes) en toch wel erg grijs worden (ik! Help!). Voor degene die niet geïnteresseerd zijn in mijn kont, in de map Antigua & Barbuda, heb ik heel veel mooie foto’s van andere kontjes gezet. De schitterende jachten tijdens de Antigua Classic Yacht Regatta. In het album St. Maarten zijn ook de foto’s aangevuld en er is een nieuwe map ‘Terug naar zuidelijk Carieb 2011’ van onze laatste bezoeken op weg naar Grenada.

En voor de echt nieuwsgierigen is gisteren Zen@Sea live gegaan. Een ander stukje van mij op het wereldwijdeweb. Een plekje, naast onze La Luna-realitysoap, waar ik mijn gedachten de vrij loop kan laten gaan over andere onderwerpen dan onze reis. Gewoon wat andere gedachtespinsels, ideeën, overpeinzingen en nog meer van dat soort ‘onzin’. Zodat de La Luna-realitysoap de La Luna-realitysoap kan zijn.

Nieuwsgierig? www.zen-sea.tk

No Jumping!

Zondag 10 juli 2011 @ 15:55

Seven Sisters Falls. Zeven watervallen bij elkaar. Twee daarvan zijn na een redelijke hike goed te bereiken. De anderen zijn té pittig voor ons, tenminste voor ons op slippers. Maar de Two Sisters waren schitterend! Boven elkaar, met donderend lawaai vielen ze naar beneden. Bij het startpunt werden we uitdrukkelijk geïnstrueerd. Voor tweeën terug, niet springen, op het pad blijven en dat pad loopt zo en zo. En allemaal een grote wandelstok mee. Oke, wat staat ons te wachten?

Een paar honderd meter verder liepen we een local tegen het lijf. Een schattig manneke, wat hartstikke doof bleek. Hij liet ons allerlei kruiden en vruchten zien die daar groeiden en werd zo onze gids naar de watervallen. Ondanks dat hij hartstikke doof was, sprak hij redelijk Engels. Hij was ontzettend begaan met ons, of eigenlijk met name met Shelley en mij. Hoe vaak we niet te horen kregen “No jumping!! No jumping off the falls!” Er was kortgeleden een vrouw gesprongen en met haar knie op een steen terechtgekomen. Ziekenhuiswerk. Nou was ik toch zeker niet van plan om te springen, maar na de zoveelste waarschuwing wisten we het wel. Het was een redelijke hike, met erg veel modder en gladde stukken door de vele regen van gisteren. Het was ook aardig wat klimmen en klauteren. Ik voel vandaag mijn bovenbenen dan ook goed! Onze gids paste goed op ons en net na tweeën waren we weer terug bij het beginpunt. Wat gegeten in St. Georges bij het Nutmeg Restaurant en op tijd in de haven voor Happy Hour. De dag afgesloten met een biertje en pannenkoeken bij ons aan boord.

Verschillen

Vrijdag 08 juli 2011 @ 00:00

18 cruisers uit Amerika en Canada en 2 NL’ers zaten op een vrijdagavond gezellig bij elkaar in Port Louis Marina. Het gaat slecht met de huizenmarkt in Amerika, nog steeds héél slecht. In Europa stabiliseert het wat en in Canada zijn alleen de regels nóg scherper geworden. Terwijl ze geen last van de crisis hadden. “Hoe oud zijn jullie? En zijn jullie al met pensioen?” Dit was geen vraag aan ons, maar aan een Canadees stel tegenover ons. Uitleggend dat in NL de pensioenleeftijd zojuist verhoogd is, maakte ik een foutje met het woord ‘upgraded’. Moest natuurlijk ‘downgraded’ zijn. ;-) Het waren zeer interessante gesprekken, waarbij ik helaas moest concluderen dat de beelden uit Amerika over al die arme mensen die hun huis uit moeten en ernaast op straat leven waar zijn. Vreselijk!

Ze zijn ook altijd zo vol bewondering over alle talen die wij spreken. Dat zouden ze ook graag willen kunnen. Toen ik met een knipoog vertelde, dat ik in NL ook gewoon een talencursus gevolgd heb en dat ze die vast ook in Amerika hebben, moesten ze wel lachen. “That’s true!” Na afloop neemt men hier de pizzastukken die over zijn gewoon mee naar huis, in een doggybag. Is dat normaal in Amerika? Ja!! Niet in NL? Nee, daar is het meer ‘not done’. Eigenlijk raar, terwijl het wel typisch NL’s is.. “K’ep er toch voor betaald!” Het was een hele gezellige avond, waarbij we ook veel nieuwe interessante mensen hebben ontmoet. Het is grappig om te zien dat de Amerikaanse en Canadese cruisers heel anders zijn dan de Amerikanen en Canadezen die je ontmoet als ze een zeilboot hebben gehuurd. Deze laatste groep snapt niet, dat wij soms naar een Engels woord moeten zoeken. En NL? Waar ligt dat? Moet je daar de oceaan voor over? Dat gaat er niet in. Leuk hoe verschillend de mensen zijn. Om over de cultuurverschillen nog maar niet te praten. Iedereen bijzonder, uniek en interessesant op zijn of haar manier.

Van kwaad tot erger

Donderdag 07 juli 2011 @ 16:59

Toen we hier aankwamen, hebben we een paar dagen later onze dynamo weggebracht om te laten repareren. Dat was een dikke 2 weken geleden. Etienne is om de dag erheen gegaan, “nog niet klaar”, “de onderdelen zijn er nog niet”, enz enz. Afgelopen dinsdag heeft hij ze een ultimatum gegeven, "donderdag neem ik hem, hoe dan ook, mee". Vanochtend ging hij dus voor de zoveelste keer naar het werkplaatsje. Andere Nederlanders (To Windward) hadden ook hun dynamo daar laten reparen en dat was, na wel een keer terug, redelijk goed gegaan. Zoals verwacht was de dynamo vandaag nog niet klaar. Geen probleem zei Etienne, ik neem hem gewoon mee, zonder te betalen dus. Niet gerepareerd = geen geld. Daar waren ze niet geheel blij mee. Maar eenmaal aan boord, was het maar goed ook dat hij geen cent heeft betaald. De dynamo was in een nog slechtere staat dan toen wij hem erheen brachten! Ze hadden nieuwe koolborstels erin gezet, waren inmiddels ook alweer stuk. De fases waren opnieuw gewikkeld, maar te ruim waardoor het niet meer in de huls paste. Hebben ze wel willen doen, dus alles in elkaar geslagen waardoor de wikkels erg beschadigd waren. En door het rammen en slaan, was het huis krom. Moet ik nog even doorgaan? Hij was niet total-loss toen we hem wegbrachten, nu is hij klaar voor de schroot. Etienne heeft alles eruit gesloopt, we hebben hem nodig als we de motor willen laten draaien. Hij kraakte en piepte met alles eruit. Alles was gewoon scheef. Een hamer doet wonderen en hij loopt niet meer aan. Morgen weer monteren. Nog steeds geen stroom dus, maar we kunnen weer varen.

Een ander frustratiemomentje was vanochtend. In september zijn we twee weken in NL en moeten dan bij de Amerikaanse ambassade langs ivm onze visa-aanvraag. Iedereen liep te roepen dat het erg druk was en je op tijd moest bellen voor een afspraak. Nou, dat was ook weer een van de, vast goedbedoelde, maar foutieve informatie, wat door andere verstrekkers wordt verspreid. In Antigua (april) hadden we de aanvraag elektronisch ingevuld, maar waren we véél te vroeg met bellen voor een afspraak. Dag 15 euro!! Het kost dus 15 euro om de USA Ambassade te bellen met een vraag. Wij protesteren via de mail, kreeg een mail, vanaf 1 juli kon ik bellen voor een afspraak in september. Je voelt hem vast al….vanochtend gedaan, maar de agenda voor september was nog niet open! Dag 15 euro! Ik was lichtelijk boos, wat de telefoonbeantwoorder helaas moest ontgelden. Wij hebben nu een afspraak gemaakt voor augustus en ik heb een code waarmee ik de afspraak gratis (!) kan verzetten. Da’s beter. Volgens hem kun je dus eerst vragen of een agenda open is als je belt, maar dat lukte me vorige keer ook niet, je móet eerst je creditcard opgeven. Dus eers die 15 euro betalen. Vriendelijk land!!


Dan maar helemaal slopen....

Spicy dagje

Woensdag 06 juli 2011 @ 16:51

Alle specerijen en fruit die je maar kunt bedenken groeien hier. Gewoon in het wild. Het is ontzettend grappig om te zien, dat als je ergens langs de weg loopt, je gewoon de bananen, mango’s, papaya’s en nootmuskaatnoten kunt plukken. Inmiddels weten we dat de bomen niet echt wild zijn, maar van iemand zijn. Je plukt dus niet zomaar een boom met mango’s kaal. Woensdag (gisteren) was weer een excursiedagje en zijn we (samen met Simon en Shelley) naar Laura’s Spice Garden gegaan. Helaas had Laura een cassettebandje van buiten geleerd met alle informatie over de kruiden in de tuin. Daarnaast had ze ook geen cursus in het vriendelijk ontvangen van toeristen gehad. Maar de tuin was erg leuk!! We kregen van al de verschillende specerijen een blaadje om te ruiken. Heerlijk!! Rozemarijn, thijm, lemongrass, munt, basilicum, enz enz. Ze vertelde, of meer ratelde, bij elk kruid wat het was en waar je het voor kon gebruiken. Het ging té snel om het te onthouden en het was erg veel info. Mijn boek voor de aromatherapie (Aromecum) of google, nog maar eens raadplegen.

’s Middags zijn we naar de Westerhall Rum Distillery geweest. De grootste van Grenada, volgens de rondleider. Het bedrijf heeft in 1975 brand gehad en sindsdien doen ze niet alles zelf meer. Het was een leuke rondleiding, een schitterend gebied met waanzinnige tuin. En de rum? De Westerhall Vintage Rum smaakte subliem! Helaas was de prijs dat ook… ;-)


De medewerkers zijn druk aan het werk! Domino aan het spelen, met een biertje ernaast en op een bierkratje zittend. En ja, dit is bij de Rum Distillery!



Boze oma

Dinsdag 05 juli 2011 @ 17:43

“You know where my house is! Who’s sleeping now?” riep een omaatje vanaf de achterbank in de bus. “Bring me back home!” Heel de bus lag in een deuk. De buschauffeur kon niets anders doen dan in z’n achteruit en terug. Het ‘hulpje’ van de chauffeur hielp oma uit de bus en zette haar tas op de veranda. Nederlanders kunnen mopperen, maar oma sloeg alles. Phoe, phoe, phoe, dat ze haar vergeten waren!

We waren maandag weer op pad met Shelley en Simon. In Sauteurs hebben we een grot bezocht en een plek waar de vroegere Caribs massaal vanaf sprongen omdat ze niet in handen van de Fransen wilde komen. Bizarre plek. Daarna op pad naar de chocoladefabriek, niet van Sjaakie, maar van Grenada. Helaas, deze was niet open voor rondleidingen (was de vrouw van het toeristenbureau even vergeten te vertellen). Zowieso bijzonder, het was gewoon in een woonhuis! En dat terwijl ze per jaar zeer veel chocolade exporteren naar Nederland en Duitsland! Het was wel jammer, want inmiddels was het alweer zo laat dat we te laat waren om nog ergens anders heen te gaan.

Toch was het weer een hele bijzondere dag. Door oma in de bus. En in Sauteurs kochten we 3 bananen om meteen op te peuzelen, super lekker en 0,75 EC… dat is toch wel zo’n 20 eurocent! Geweldig!! We hebben maar aan boord gegeten en Happy Hour overgeslagen. Het was al wat avonden erg laat. Dus een keertje rustig aan, is dan ook niet verkeerd.

PS Misschien heb je het gemist, maar hieronder staat ook een nieuw berichtje (+ filmpje) van zondag.

Onafhankelijk

Zondag 03 juli 2011 @ 17:37

‘Independence Day’. Dat vieren ze in Canada en Amerika, begin juli. Daarom hadden wij afgelopen zondagavond een groot feest in de Marina. Wel grappig, wij hebben Bevrijdingsdag. Maar volgens mij voelt dat voor ons anders dan ‘Independance Day’ voor de Amerikanen en Canadezen. Zij dachten dat wij ook wel zo’n dag hadden nadat we de Spanjaarden ‘hadden uitgezwaaid’, eeuwen geleden. Dat we Bevrijdingsdag hebben sinds de Tweede Wereldoorlog was nieuw voor hun. Het is grappig om te horen wat hun beeld over Nederland en de geschiedenis is. Ze denken ook altijd dat Holland een ‘staat’ is in Nederland. Dat is met Noord- en Zuid-Holland ook wel een beetje zo. Maar voor ons is dat anders. Wij zijn Nederlanders en de Amerikanen zijn bijvoorbeeld meer Texanen dan Amerikanen. Ik denk dat ze helemaal niet meer weten hoe het zit als ik me voorstel als Denise uit Brabant. Haha.

Het was zondagavond erg gezellig en druk. Heel veel Canadezen en Amerikanen, nog aardig wat Nederlands en dan een handjevol Zweden, Fransen en Britten. Er was een goede dj en een prima bbq. We (Shelley en ik) hebben weer eens lekker staan te swingen. Het is leuk, zoveel andere nationaliteiten te ontmoeten. Na afloop hebben we nog wat gedronken, aan boord van de Tranquilla. Bob, de kapitein, is een gezellige Amerikaan, die z’n roeping als entertainer heeft gemist. Kijk en luister maar naar het filmpje. Erg gezellig en een gouden momentje, zo’n afsluiting van de avond!

Jazzed

Zaterdag 02 juli 2011 @ 13:17

Was de titel van de flyer. Vrijdagavond in het National Museum of Grenada. Het was jazzy, het was poëzie, het was bijzonder. Het gebouw van het National Museum of Grenada is schitterend, ik hou van oude gebouwen. Gebouwen met hoge plafonds, hoge ramen, onpraktische indeling, oud glas en een krakende houten vloer. De (sopraan) saxofoon klanken rolden door de grote hoge openslaande deuren, vanaf de eerste verdieping, het balkon over en zo de straat op. Op de eerste verdieping van het museum was het oude zaaltje gevuld met een groot podium en een hele hoop klapstoeltjes. De ventilator aan het plafond zwiepte mee op de maat van de muziek. De (sopraan)saxofonist, de drummer en de man achter de synthesizer speelde schitterende muziek. Ze werden ondersteund door verschillende mensen die hun gedicht voordroegen, of op djembe’s mee trommelden. Het sfeertje vond ik subliem, in dit oude pand (uit 1704, gebouwd door de Fransen), de mooie jazz-klanken. Het deed me terugdenken aan Cuba, de mooie oude gebouwen, van waaruit de muziekklanken de lucht vullen.

De saxofonist zette je af en toe ook aan het denken, met z’n gesproken teksten. Zo challengende hij of ‘education, the key to success’ was. Hij schetste de problemen in de wereld in vergelijking met scholing. Daarvoor had iedereen een woord moeten noemen wat de avond schetste. Het waren woorden als music, jazz, peace, love, joy, togetherness, etc. Deze woorden noemde hij daarna, in zijn vergelijk met de wereldproblemen en scholing. En dat deze woorden misschien wel meer ‘the key to success’ waren. Maar deze werden niet op school gegeven, “je kunt geen bachelor degree in togetherness halen” schetste hij. Tja, wat is nu ‘the key to success’? Zo’n avondje heerlijk even zweven op muziekklanken is voor mij wel een ‘success’!


Haringen...

Donderdag 30 juni 2011 @ 10:58

.... in 'n ton, sardientjes in een blik, ratten in de val, cacaobonen in hun vrucht, sugarcane in de perser. Of 20 personen in een 'mini-van' (waar je in NL met negen personen maximaal in mag). Dat is het bus rijden, hier in Grenada. Bij sommige schud je met z'n allen mee op de dreun van de muziek, vandaag was het meer lounge muziek, dus geen ‘gehos’ in de bus. Het is ook weer niet heel warm, de ramen staan wagenwijd open, waardoor je je zonnebril op moet houden voor de wind. Maar het is een waanzinnig vervoersmiddel, hier in Grenada en op sommige andere eilanden. Je ziet veel van het eiland en je komt erg goedkoop van a naar b. Eigenlijk zouden ze dit systeem ook in NL op moeten zetten. De grote, dure, bussen eruit. Niet op tijd rijden, maar gewoon als zo'n klein busje (half-) vol is, gaan.

Gisteren waren we weer op pad met de bus, samen met Shelley en Simon. Eerst naar de Rivers Rum Plantage en toen naar Belmont Estate, waar ze m.n. cacaobonen verwerken, nootmuskaat en andere specerijen. De rumplantage was nog enigszins in de oude staat, met gebouwen en machines van een bijna 200 jaar geleden. We kregen natuurlijk wat te proeven, erg lekker, maar het was pas 11 uur, dus een beetje te vroeg. Daarna zijn we naar het Belmont Estate gelopen. Deze plantage bestaat ook al lang en was een grote cacao plantage met veel slaven. Nu is dat niet meer, het is meer een verwerkingsbedrijf van de cacaobonen, waarbij verschillende farmers de bonen komen brengen. Het cacaobonen seizoen is meer gedurende de wintermaanden, dus het was nu relatief rustig. Ze verwerkten nu de nootmuskaatbonen en andere specerijen. Later hoorden we dat een het grootste gedeelte naar NL en Duitsland wordt verscheept. Het was heerlijke chocolade, zeker degene met de meeste cacao, van die hele bittere!!

Op de terugweg zijn we in Grenville (het tweede grootste plaatsje hier op Grenada) gaan eten. Echt heel lokaal, met een locale roti en locale vruchtensap. Lekker! Het was inmiddels donker toen wij de bus weer pakten naar huis. En dat was net een kermisattractie, in het donker, op volle speed de bergen op en af.

Rustig

Woensdag 29 juni 2011 @ 09:47

De dagen vliegen hier voorbij. Zelfs als je weinig doet. We zijn met wat kleine klusjes en opruimklusjes bezig geweest de afgelopen dagen. Alle lijnen zijn nu vervangen door de schitterende Marlow lijnen (op 1 na). En dat was ook niet zonder slag of stoot. Zoals ik al schreef moest Etienne daar de mast voor in en een val hebben we maar even laten ‘vervallen’. Als we ergens zijn waar we rustiger liggen, dus niet zo’n swell, dan gaan we de mast wel weer in. Ons wateropvangtentje krijgt ook steeds meer vorm en zo worden nog wat andere klusjes gedaan.

Gisteren kon Etienne de dynamo op gaan halen. Vol spanning wachtte ik aan boord. Helaas de dynamo was nog niet klaar. Jammer! Eind van de middag nog even langs. Verbetering alom, ze waren er aan bezig. Gisteren hebben we gezellig bij Shelley en Simon geborreld op de Colombe. Het was weer laat en vanochtend relatief vroeg. We gaan weer op pad met z’n viertjes, het binnenland in. Het weer werkt vandaag vrees ik alleen niet mee, het regent. Bah. Verder is het hier nog steeds prima. We worden al echt opgenomen in het cruiserswereldje van de Amerikanen en Canadezen die hier vier maanden moeten vertoeven ivm het orkaanseizoen. Zondag is er een big party naar aanleiding van de ‘Independence Day’ in Canada én Amerika. Gezellig!!

Jungle Book 2

Maandag 27 juni 2011 @ 10:25

En weer, geen Mowgli en Baloe beer. Maar wel een Mano aapje en een hele grote eekhoorn!! Eergisteren zijn we weer op pad geweest. Etienne en ik waren zaterdagochtend eerst naar de markt gegaan. Heel veel fruit en groente te koop voor weînûg! Een hele zak limoenen voor 2 EC. Dat is iets meer dan 50 eurocent. We hebben daarna Fort George bekeken, maar dat viel zwaar tegen. Toen we terug naar de boot gingen, kwamen we Simon (Colombe) tegen, of we die middag naar de aapjes meegingen. En zodoende waren we zaterdagmiddag weer met z’n viertjes op pad naar het Grand Etang National Park en Crater Lake. Dit was erg mooi en een hele andere vegetatie dan bij de Concord Falls. Het was weer Jungle Book, maar dan een andere jungle. Deze hike was ook pittig, wat voornamelijk door de blubber kwam. Je schoof geregeld een stukje weg. Toch zijn we allemaal, buiten onze voeten, redelijk schoon uit de strijd gekomen. Ze hadden er wel hele gemene planten. Een grassoort, echt vlijmscherp met karteltjes. Als je langsliep, zette dat zich vast in je kleding of huid. We hebben dus allemaal wel een paar snijwondjes. Wat ook erg grappig was, het leek of af en toe een alarm, danwel een telefoon ging. Er waren vogeltjes die een soort alarmachtige roep/getilp/gefluit laten horen.

Gisteren was het een klusdagje. Er zitten weer een paar nieuwe lijnen in de mast. Dat ging niet helemaal soepel, een van de vallen schoot in de mast. Gatver! Etienne de mast in om een nieuwe lijn te laten zakken. Sinds een paar dagen loopt er een swell hier langs de kant, waardoor we redelijk liggen te rollen. Het was dus geen pretje bovenin de mast. Na een aantal klusjes hebben we ons gisterenavond beloond met een gezellige Happy Hour en daarna een lekkere pizza.

13e breedtegraad

Vrijdag 24 juni 2011 @ 11:03

Corpus Christi was het gisteren dus, een feestdag hier in Grenada en op een aantal andere eilanden. We weten nog steeds niet wat ze hier 'vierden'. We wisten dat de winkels dicht waren, maar hadden nog hoop dat de bussen wel (al was het minder) zouden rijden. Nou, toen we aankwamen bij het lege busstation, wisten we (Shelley, Simon en wij) dat het vandaag geen aapjes kijken werd. Geen bus, geen winkel open en maar een paar restaurantjes. We zijn bij het ‘Schnitzel Haus’ (drie keer raden uit welk land de eigenaar komt) op het terras wat gaan drinken en hebben gezellig gekletst. Daarna maar terug naar de boot en om vijf uur bij Happy Hour in de marina aangeschoven. Dat was wel gezellig en snel erg laat met een Canadees en een Amerikaans stel (Molly Bloom).

Het is wel grappig om de verschillen te horen, wij (als NL’ers) moeten voor de verzekering in het orkaanseizoen onder de 13e breedtegraad zijn. De Amerikanen krijgen een eiland ‘toegewezen’ waar ze in een haven moeten gaan liggen tot en met december. Om zo het orkaanseizoen ‘uit te zingen’. Dit Amerikaanse stel kan dus wel wat heen en weer zeilen rond Grenada (eigenlijk officieel ook niet), maar ligt hier dus nog wel wat maandjes. Gelukkig is onze NL’se verzekering flexibel en kunnen wij gewoon gaan en staan waar we willen, mits we onder de 13e breedtegraad blijven dan.

Vochtig

Donderdag 23 juni 2011 @ 10:01

Grenada is geweldig, maar het weer soms… dat is toch vrij nat. Het is dan ook regenseizoen. Gisteren bijvoorbeeld! Heel de dag harde regenbuien. Zo hard dat het schuim op de ramen stond. Eereergisteren waren we al op pad geweest voor onze dynamo. Gisteren zouden we de dynamo gaan wegbrengen om te laten repareren. Maar helaas…. De To Winward (een andere NL’se boot hier) klopte gisterenochtend al vroeg aan. Onze bijboot was door de wind op z’n kop gedraaid, met motor en al! Shit! Een buitenboordmotor die op z’n kop in het zoute water ligt, da’s niet zo best voor het ding. En inderdaad, hij wilde niet meer starten. En drogen, met heel de dag buien, ging ook niet zo best. Pas toen Etienne , eind van de middag, de bougie liet drogen in de oven (jawel!) wilde hij starten. Gisteren dus niets aan het dynamo-hoofdstuk gedaan. Eigenlijk helemaal niets gedaan, alleen maar geprobeerd ons opvangsysteem voor regenwater werkend te krijgen. En zelfs dat is maar half gelukt.

Vandaag dan met de dynamo op pad? Nee, ook niet. Het is hier vandaag een feestdag met de meeste winkels dicht. Feestdag? Ja, Corpus Christi. Nou ben ik wel redelijk katholiek opgevoed, maar van Corpus Christi heb ik nog niet eerder gehoord. We gaan vandaag waarschijnlijk dan maar lekker weer op pad met de bus, naar het mooie binnenland, samen met Simon (Colombe) en Shelley (Northwind).

PS Foto's bij het vorige artikel is vandaag wel gelukt!!!

Junglebook

Woensdag 22 juni 2011 @ 11:56

We verwachten elk moment Mowgli of Baloe tussen de bomen door te zien komen. Zo echt was het jungle gevoel gisteren. Groen, groener, groenst en bomen, bomen en planten. Samen met Simon (Colombe) en Shelley (Northwind) zijn we naar de Concord Falls gegaan. De grootste watervallen van Grenada. We zijn met de bus naar het plaatsje Concord gegaan en vandaar was het al een hele tocht naar boven naar het begin van de watervallen. Het eiland is schitterend groen en elke vensterbankplant uit NL groeit hier in het wild. Ook hebben we veel vruchten in het echt zien hangen; bananen, mango’s, papaya’s, limoenen, ‘appeltjes’ (ben de lokale naam kwijt), cacoa, … En ook nootmuskaat natuurlijk. Het nationale kruid, wat zelfs op de vlag weergegeven wordt. Na de eerste waterval bij de parkeerplaats zijn we naar de ‘level 2 fall’ gegaan. Dat was pittig! Het was natuurlijk warm, met een hoge luchtvochtigheid. En dit was een tochtje dat niet over het asfalt ging. Nee, gewoon banjerend door het hoge gras, over de stenen bij het water, boomstronken enz. Heel erg leuk en daardoor kregen wij dus het Junglebook gevoel. De ‘level 2 fall’ was erg mooi. We hebben een heel tijdje zitten uitrusten op de stenen bij de waterval. En het mooie was, als je omkeek waar we vandaan kwamen, zag je alleen maar het regenwoud met het water en de stenen. Je kon ons ‘pad’ niet meer herkennen. We hebben genoten! Simon en Etienne zijn nog naar de ‘level 3 fall’ gaan kijken, maar Shelley en ik zijn op een bruggetje gaan zitten.

Een aantal locals fungeren als een soort boswachter/parkwachter. Zij controleren de ‘paden’ en de falls. Wat ze nou eigenlijk precies doen? Want de ‘paden’ zijn niet meer dan een plat getrapte strook van gras. Wat ze met name doen is verbouwen. Je ziet stukjes langs het ‘pad’ waar een moestuintje is aangelegd. Het blijkt dat deze boswachters ook elk een stukje grond hebben. Richting ‘level 3 fall’ kwamen we ook een local tegen die vertelde dat dat zijn land was en hij daar van alles verbouwde en de paden in de gaten hield enzo. Hij liep met een grote emmer met bananen, tomaten, komkommers enzovoort weer terug naar huis. De visser viste op rivierkreeft in het riviertje en had ook al een aardig maaltje voor de avond.

De tocht heeft wel 1,5 slipper opgeëist. De slipper van Simon kon gemaakt worden door een locale die bij de falls een werkplaatsje heeft, maar de slipper van Etienne was echt overleden. Gelukkig kregen we halverwege onze tocht naar beneden naar de bushalte een lift van de boswachters! Als afsluiting zijn we gaan eten bij ‘Patrick’s local’. Een locaal restaurant hier vlak bij de haven. We hebben alle soorten locale groente en gerechten gegeten. Lekker en een geweldige afsluiting van een locaal dagje!!!

Zitten we later nog een biertje te drinken bij de haven, worden we aangesproken door een man die in Enschede heeft gestudeerd bij de universiteit van Twente. Hij vond NL zo geweldig en hij hoopte dat wij Grenada net zo geweldig vonden. Tot nu toe wel hoor!!!

Hete bliksem

Zondag 19 juni 2011 @ 13:10

Ik was thuis al bang voor onweer. En dan heb je een dak boven je hoofd, nu zat ik in mijn bikini in de kuip op zee met als hoogste punt ons bootje. Slik!! We hadden gisteren bizar weer van Carriacou naar Grenada. Regen! Regen! Af en toe ook aardig wat wind, maar voornamelijk veel regen. En dus ook onweer! Het was best beangstigend. Het regende zo hard dat het water dood sloeg, je zag de kant niet meer en het flitste en donderde om onze oren. Etienne zat in z’n zeiljas, doorweekt. Ik gewoon maar in mijn bikini. Ik had het sinds hele lange tijd weer eens keer koud. Het is allemaal goed gegaan, geen inslag of niets gelukkig. We wilden ergens gaan snorkelen voordat we naar St. Georges zouden gaan. Maar het was gisteren niet echt uitnodigend. We zijn dus maar door gevaren en lieten eind van de middag het anker vallen in St. Georges.

Net toen Shelley (Northwind) en Simon (Colombe) uit het stadje terugkwamen. En wat eigenlijk voor het eerst was, sinds we weg zijn uit NL….we hebben binnen geborreld en gegeten. Ik had nog een extra groot zeil gespannen om droog te kunnen zitten in de kuip. Helaas, het regende zo hard, dat we het niet droog hielden. Dus met z’n viertjes maar naar binnen. Het was echt ‘sauna La Luna’. Zeker toen ik ook nog ging koken. Maar het was super gezellig en we hebben lekker gekletst.

Vandaag is het zondag, uitslapen dus. Zeker na zo’n latertje als gisterenavond. Inmiddels was er in het zeil een aardige plas water komen te staan, dus Etienne heeft net geknutseld en dat in de watertank laten lopen. Toch zonde om dat water meteen weer weg te ‘gooien’.

Muzikale familie

Vrijdag 17 juni 2011 @ 23:50

Nee, niet mijn familie. Ik kom niet uit een muzikale familie en Etienne ook niet. Ik heb vroeger wel blokfluit gespeeld (wie niet van mijn generatie?), maar verder kom ik ook niet. De ‘familie’ die vanavond optrad bij Lambi Queen hier in Tyrell Bay, Carriacou, was daarentegen wel super muzikaal. Wouw, wat een ritme, wat een muziek! Er waren drie steelpan variatie, twee groepen (Shell)oliedrumvaten, een ‘normaal’ drumstel en djembe’s. Na elk nummer was er een soort ‘trommel-dans’, waarbij de familieleden een andere trommel gingen bespelen. Maar het woord ‘trommel’ is gewoon denigrerend voor het geluid wat ze produceerden. Geweldig!!! Alles (en dan bedoel ik écht alles) stond te swingen. Paps gaf de melodie, terwijl mams hem ondersteunde en de dochters de oliedrums besloegen. Een oom swingde de pan uit en een zoon en zwager ondersteunde de rest. Onder het genot van een rumpunch, met andere ‘yachties’ (o.a. de Giggles en de Boto) genieten van het calypso ritme van de steelpan’s… da’s pas Carieb!

Carriacou is een nieuw eiland voor ons en ik vind het weer geweldig. De jongen bij de Immigrations vroeg ons de oren van het hoofd waar wij in NL onze stroom vandaan halen. Hij wist dat Duitsland de grootste supplier van zonnecellen is en dat wij (NL) veel windmolens hebben. En hier waar hij woont (Carriacou), daar schijnt altijd de zon en waait het altijd hard. Waarom hebben zij dan nog steeds hun elektriciteit uit een centrale generator? Kost ze 150 EC per maand (5x zo duur als een paar jaar geleden), wat veel is voor een gezin. Tja, het antwoord op die vraag weet ik ook niet. Hij wilde weten hoe wij dat deden op de boot en hoeveel een windgenerator opbrengt, enz enz. Erg grappig om zo’n gesprek te hebben. En, daardoor hoefde we geen ‘immigration-costs’ te betalen! Bespaarde ons 2 EC’s = ongeveer 50 cent. Haha!!

Morgenochtend kunnen we de was ophalen (bij de jachtclub) en dan gaan we door naar Grenada.

Hondenzwemles

Donderdag 16 juni 2011 @ 10:19

Hoe leren hondjes zwemmen? Nou, gewoon door ze midden op zee uit je boot te schoppen en ze dan naar de kant te laten zwemmen, over een zo groot mogelijke afstand. Althans, zo doen ze dat hier. We zaten gisteren gezellig bij Ben en Anya, aan boord van de Giggles, toen Ben opmerkte drie honden te zien zwemmen. Wij kijken en ja hoor, er kwamen 3 hondjes aangezwommen. Ze hadden het moeilijk, dat zag je zo. Eentje was helemaal de weg kwijt en zwom meer in rondjes en weer terug. Nou ja, terug? Waar kwamen ze vandaan? We zagen niemand er achteraan komen in een bootje, niemand roepen, niets.
We vonden het wel heel zielig en de hondjes kwamen steeds dieper in het water te liggen. Ben z’n bootje in en wij de kleinste, die allemaal rondjes zwom, geroepen. Die ging maar wat graag meteen het bootje in. Nummer twee volgde al snel, terwijl nummer drie nog driftig naar de kant aan het zwemmen was. Etienne er achteraan in Mr. Ed en pikte nummer drie gewillig uit het water. Op dat moment zag ik iemand op de kant staan te zwaaien en springen. Die hoorde vast bij de honden. Ik grapte nog dat het misschien helemaal de bedoeling niet was geweest om ze op te pikken omdat ze moesten leren zwemmen of hij er vanaf wilde. Etienne bracht nummer drie naar de zwaaiende local en de hond sprong, al kwispelend, naar de man toe. Deze bedankte Etienne en vertelde dat de honden aan het leren zwemmen waren. Dan gooien ze ze ergens in het water en moeten ze naar de kant zwemmen. Tjeetje, dat is inderdaad ook een manier. En op zich geen vreemde manier…wij hebben in Egypte eigenlijk hetzelfde ervaren toen de zoon van de schipper (van de boot waarmee we gingen duiken) moest leren zwemmen. Geloof dat het ook wel een efficiënte manier is, maar of het nu een humane danwel ‘hondane’ manier is? Etienne pikte bij ons hond nummer een en twee op, die trouwens helemaal moe in het bijbootje van de Giggles lagen. De ene wilde kijken, maar kon z’n kop niet omhoog houden en legde hem zo schattig op de drijver. Wij waren weer gerust dat de hondjes aan de kant waren. En bij een volgende zwemles, hoop ik dat er weer onwetende toeristen de hondjes helpen. ;-)

Herfst

Woensdag 15 juni 2011 @ 15:56

Regen, wind, regen, wind. Het lijkt wel een Nederlandse herfst, hier op Union Island. Tussen de buien door hebben we wat boodschappen gedaan en uitgeklaard. Straks even borrelen bij de Giggles, een Nederlands jacht. Omdat er verder weinig te melden is vandaag, maar wat foto's ter vermaak.

Turtle Love

Dinsdag 14 juni 2011 @ 22:18

Ben de tel kwijt geraakt. Zoveel schildpadden heb ik de afgelopen dagen gezien! De meeste met snorkelen, maar ook gewoon tijdens het zeilen. Ze zijn geweldig!!

We zijn gisteren naar de Tobago Cays gevaren en ’s middags meteen gaan snorkelen; Baradal Island rond. Phoe, dat was best pittig. Eerst giga stroom mee (heerlijk!), daarna vet stroom tegen (puf puf hijg). Was te verwachten want stroom gaat nu eenmaal niet vaak, heel het eiland mee rond. Maar het was weer waanzinnig! Die schildpadden! Ze zijn daar niet schuw voor mensen en houden je met een schuin oog (ja echt!) in de gaten en voor de rest zijn ze gewoon wat zeegras aan het eten en gaan af en toe naar de oppervlakte om adem te halen. Ik vind ze zo mooi, zo koddig en nog zo prehistorisch. En bovenal ben ik best jaloers op ze…. Ze zijn redelijk op gewicht en toch, met maar één armbeweginkje schieten ze jouw al voorbij. Als je het schilt ook goed bekijkt met die tekeningen, mooi! Ik vind het toch altijd bewonderenswaardig hoe de natuur die kleurentekeningen maakt; de ene veer is wit, de andere zwart, de ene schub is blauw, de andere geel en ga zo maar door.

Om niet te lang door te zwijmelen over de schildpadden, we hebben ook nog veel ander moois gezien. Waaierkoralen, veel softkoralen, koffervissen, kogelvissen, roggen, doktervissen, enz enz. En… net toen we aan boord wilden gaan en het fototoestel al hadden weggelegd… een HAAI!! Ik wilde zojuist aan Etienne voorstellen om vanavond een nacht-snorkel te maken… dat hebben we dus maar niet gedaan. Na twee keer uren gesnorkeld te hebben (gisterenmiddag en vanochtend) zijn we vanmiddag naar Union Island gegaan. Morgen boodschappen doen en uitklaren en dan op naar Carriacou en Grenada. Nieuwe eilanden om te ontdekken, met, volgens de boeken, ook erg mooie snorkelstekken.

Gezellig

Maandag 13 juni 2011 @ 00:20

Al een paar dagen (of zijn het weken) heb ik het erover hoe stil het is hier overal. Nu we wat zuidelijker komen is het gelukkig wat drukker. Hier in Bequia liggen niet veel ‘yachties’, maar wel wat. En zelfs nog bekenden!! We zijn vanavond gaan borrelen en eten op de Pas de Deux, van de Duitse Gaby en Stefan. Wij hadden ze o.a. op Antigua al ontmoet en hebben heerlijk bijgekletst. Het was dan ook snel laat. En voordat we vertrokken naar de Pas de Deux zag ik een dinghy onze kant op komen. Ik dacht het al te zien en ja hoor, Tony en Jaklien van de Jakker!! Erg gezellig om elkaar weer te zien en even bij te kletsen. Allemaal gaan we verder naar het zuiden, dus het was nu geen afscheid, maar een ‘tot gauw!!’ En dat was ook wel weer eens heel fijn.

Dyna-nee

Zaterdag 11 juni 2011 @ 23:08

Na mijn stukje pech en/of geluk, hadden we gisteren toch echt wel pech. De dynamo heeft het (weer) begeven. De reparatie op de BVI’s heeft helaas maar even volgehouden. We denken dan ook dat het probleem toch meer in de regelaar zit. Of het daar zit of niet, het ding doet het niet meer. En dat betekent dat we, als de motor draait, we de accu’s niet meer opladen. Omdat onze dynamo een extra grote was, hadden we, als we kort op de motor voerden, al vrij snel weer veel power in de accu’s. Nu moeten we het hebben van de zon (zonnecellen) en de sleepgenerator. Dus zodra we gaan varen, gaat de sleepgenerator over boord. De afgelopen dagen, van St. Lucia via St. Vincent naar hier, Bequia, waren heerlijke zeildagen. De sleepgenerator heeft dus goed werk verricht. En omdat het lekker waaide bracht de Hydrovane (die geen stroom kost) ons ook prima op onze bestemming. Het is dus geen groot probleem, geen dynamo, alleen lastig. Je wordt je zo wel weer heel mooi bewust van de verspilling van veel dingen, als je er eenmaal genoeg van hebt. Nu moeten we dus weer goed opletten met stroom (geen uren met de laptop, enz) en de startaccu af en toe even opladen met de zonnecellen. Wanneer er een nieuwe dynamo komt? Tja, dat weten we niet. Als we hier een Mastervolt dealer tegenkomen, misschien al snel. Anders nemen we hem waarschijnlijk gewoon uit NL mee. Zoveel hebben we toch al niet mee terug naar de boot te nemen…;-)

Pech en/of geluk

Vrijdag 10 juni 2011 @ 01:43

That’s the question! Heb je pech als de dop van het tankje van je buitenboordmotortje in het water valt? Of heb je geluk als je die dop dan, na even zoeken met een duikflesje, in het vreselijk troebele water op zo’n 7 meter diepte, toch nog vind? Toen Etienne de dop had gevonden, zei ik “goh, wat hebben weer een geluk!” En bedacht dat wij toch eigenlijk wel vaak geluk hebben. Maar daarna dacht ik ook meteen, dat we pech hadden dat de dop overboord viel. Tja, wat heb je dan? Pech of geluk? Of pech en geluk?

Of we nu pech of geluk hebben, vandaag lagen we nog heerlijk rustig hier in Marigot Bay in St. Lucia. Dat vind ik toch meer geluk dan pech! Het is echt zomer hier, heel warm. Maar ook is het laagseizoen, het is heel rustig. Toen we hier een paar maanden geleden waren, lag de baai tjokvol en de ankerplek was ook erg druk. Nu…wij zijn de enige voor anker en de baai is nagenoeg leeg. Wie er dan nu, al heel de avond, luidkeels aan het ‘karaoken’ is?

Party in het politiebureau

Woensdag 08 juni 2011 @ 22:31

Toen we het anker lieten vallen, hier in Marigot Bay, St. Lucia, kwam de karaoke muziek ons al tegemoet. Na een paar biertjes bij de bar aan het water, toch maar op onderzoek uit naar waar deze herrie vandaan kwam. Het was overduidelijk, vanaf het terrein bij het politiebureau! We werden meteen naar binnengehaald, kregen een bekertje ijs met rode wijn en meedansen was het motto. Hé?! Daar sta je dan, bij het politiebureau, met alcohol, mee te swingen met de locals op ‘One Love’ van Bob Marley. En we zijn niet eens ingeklaard, dus zwaar in overtreding. En morgen inchecken bij dezelfde gasten als waar we nu mee gedanst hebben? Laten we dat maar niet doen. (Ter info: officieel genomen mag je niet aan land als je niet ingeklaard ben) Het was een feestje van de politie omdat in mei 4 politieagenten jarig waren. Het is een korps voor heel het eiland wat 1.000 (!) politieagenten telt, waarvan een kwart vrouw. Zo vertelde de chief, die, met een Heineken in z’n hand, in uniform, de boel in de gaten hield. Een ander agent, ook on duty, kwam met z’n motor binnencrossen (echt zo’n motor van de serie Chips!). Een andere police-officer stond de rest te entertainen. Wat bleek… als hij niet in zijn politie-uniform loopt, dan zingt hij! Hij heeft zelfs al in Engeland en Duitsland opgetreden. Jawel! Speciaal voor ons zong hij een van zijn nummers en het nummer wat hij volgende maand bij het Carnaval zal zingen. Geweldig!! Alles stond te swingen, te zingen (karaoke), te schuren en te draaien. Wel of niet in uniform, dat maakte niet uit. Geweldig!!! Ik had helaas mijn fototoestel thuisgelaten (gebeurt dus nóóit meer). Maar de politie van St. Lucia, die kan feesten, geloof me!

Geen bier, wel wijn

Dinsdag 07 juni 2011 @ 04:51

De afgelopen dagen zijn wij hard aan het werk. Nou ja, hard ;-)…we zijn aan het werk op de Caribische stijl. De meeste lijnen hebben een mooi oog gekregen en de uiteindjes zijn netjes afgewerkt, de meesten zitten ook al op hun plekkie. Vandaag hebben we een nieuw blok in het gangboord geïnstalleerd voor de rolgenua. Dit zit robuuster dan eerst met een katrol met curry-klem aan de scepter (sorry voor het zeilersjargon) en is ook veiliger. Bij de vorige versie, was het met veel wind moeilijk de lijn los te krijgen en had je hem los dan moest je erg opletten dat je niet met je vingers klem kwam te zitten.
.
Daarnaast hebben we vanochtend de grootste tijd doorgebracht in de wachtkamer van de dokter. Don't worry, niets aan de hand! Ik heb nu eenmaal een erg gevoelige maag en darmen, die met deze warmte, het wat eenzijdiger eten en te weinig drinken, op gaan spelen. Ik weet het inmiddels, maar had de laatste dagen erge pijn op een specifiek plekje rechts in mijn buik. Het 'Geneeskundig handboek van de scheepvaart' bevestigde mijn zorg, dat ter hoogte van dat plekje inderdaad je blinde darm zit. Toen het vandaag dus nog niet over was, toch maar op zoek naar een Engels sprekende dokter. Dr. Gutman (nee, ze was niet Duits) heeft praktijk aan huis. Je loopt de overvolle wachtkamer in en ziet twee deuren. En nu? Mijn Frans is niet optimaal en ik dacht te begrijpen dat je een afspraak nodig had. Shit! Toen een van de deuren openging en de dokter de volgende patient kwam halen, heb ik het maar even nagevraagd. Ja, normaal is dat zo, maar niet op maandag. Gelukkig. Ik moest gewoon gaan zitten en op mijn beurt wachten. Het gaat op volgorde van binnenkomst. Rond 11 uur deed ze de deur op slot. De wachtkamer zat inmiddels weer, en nog steeds, goed vol. Nou, met zo'n overvolle wachtkamer… we hebben er dus bijna heel de ochtend gezeten. Dr. Gutman kon mij geruststellen dat het niet mijn blinde darm was. Je moet dan koorts hebben (had ik niet) en meestal geef je dan ook over (ik ben alleen maar misselijk). Gelukkig! Ik heb een drankje en wat pillen meegekregen en het advies om veel, heel veel te drinken (geen bier, geen appelsap en geen koolzuur). Ze had nog van dat soort tips, en bezweet van de niet-ge-airco-de-wachtkamer stonden we begin van de middag weer buiten. Vanavond heb ik bij het eten maar weer eens een wijntje gedronken, want alcohol mocht (heeft ze expliciet gezegd), maar geen bier. En wijn is hier in Martinique (Frankrijk) geen straf hoor.
.
Vanavond hadden we hele verre verbinding via de SSB. Wel een paar duizend mijl. De vertrekkers die nu onderweg zijn naar de Azoren (o.a. Vivente, Moonrise, Seamotions) hebben een SSB-netje zoals we ook hadden toen we de Atlantische oceaan overstaken. Gisterenochtend konden we ze niet horen, vanavond wel. Het was grappig om even met ze te spreken. Zij zitten weer midden op de oceaan en wij liggen hier voor anker. Gelukkig is het weer nu weer beter aan het worden voor ze en kunnen ze met volle vaart verder.
-----
At 6-6-2011 01:57 (utc) our position was 14°27.92'N 060°52.05'W

Een jaar onderweg

Zondag 05 juni 2011 @ 06:36

Al 365 dagen op weg, al 52 weken op het water, al 12 maanden deze nieuwe levensstijl. Al 365 dagen geen tv, al 52 weken geen files, al 12 maanden geen seizoenen. Maar wel bijna 8.000 mijl verder, 22 landen gezien en ontelbaar herinneringen rijker. Vorig jaar op deze dag maakten we de touwen los in Stad aan 't Haringvliet. Raar, aan de ene kant herinner ik het me nog als de dag van gister, aan de andere kant lijkt het 'ages ago'!
.
Ik heb erg moeten wennen aan mijn nieuwe levensstijl. Etienne duidelijk minder. Ik had erg last van heimwee en van het gevoel van 'nutteloosheid'. En dan met mijn zeeziekte, was dat af en toe echt wel voer voor het even niet-leuk-meer-vinden. Maar, dat is nu helemaal over. Ik heb mijn draai gevonden. Mijn heimwee is vrijwel over, sinds ik weet dat ik iedereen in september even kan knuffelen en ik ben met verschillende projectjes gestart om wat te doen en het gevoel van 'nutteloosheid' op te vangen. Ook slik ik nu trouwer aan het begin van een langere zeiltocht een dagje mijn zeeziekte pillen en heb nergens last meer van. Kortom wij genieten!
.
Spijt? Nee dus! Soms bekruipt je om wat voor reden ook wel even 'vroeger-kon-dat-wel' ofzo, maar ik ben blij dat we gegaan zijn. En als we terugkomen zien we wel weer. Alles komt goed!
.
Wat vinden we het heerlijkste van deze reis? Dat is toch wel de vrijheid. Het gaan en staan waar je wilt, met je huisje is echt de ultieme vrijheid. Het is natuurlijk daarnaast ook super dat het altijd mooi weer is (met af en toe een bui). Ik mopper daar soms wel over, het is met slapen namelijk erg warm en ik kan niet zo tegen de hitte, maar ja, mopperen hoort er als NL'er bij toch? Het is ook geweldig om zo dicht bij de natuur te leven. Je bent echt afhankelijk van het weer. De natuur is onvoorspelbaar. En aan de andere kant ben je echt met je eerste levensbehoeften bezig; eten, drinken, diesel. Het is bizar om te zien dat je nu van zonne- en waterenergie leeft (resp. zonnecellen en sleepgenerator) en dat gaat prima. Je moet zuinig met water doen en je gaat bewust met je afval om. In NL kijk je wat dat betreft nergens naar, er staan hele dagen continu allerlei stroomvreters aan en over afval maak je je helemaal al geen zorgen.
.
Wat daarnaast een van de meest bijzondere dingen aan de reis tot nu toe is, dat zijn de mensen die je ontmoet. De medevertrekkers en de locale bevolking. Dat is echt goud waard! Familie en vrienden zitten ver weg en daardoor zijn de andere mensen die je ontmoet erg belangrijk en worden een soort surrogaat familie. Het elke keer weer afscheid nemen van die mensen blijft dan ook vreselijk, iets waar we nooit aan zullen wennen, vrees ik.
.
Verder zijn er hoogtepunten op velerlei gebied: de natuur op Dominica, het snorkelen bij de Tobago Cays, de gastvrijheid in Gambia, de kroketten op St. Maarten, Marokko met haar vele gezichten, de stranden van Barbuda, de Classic Regatta in Antigua (en de zeilerscene) en Barbados als onze landingsplaats na de Atlantische oversteek. Maar ook het winnen van de Dyneema Experience Team 2011 is toch ook wel een hoogtepuntje en, terugkomend op het mensen-stuk, het lezen van jullie reacties en persoonlijke mails. We hebben het er soms echt druk mee, zeker met af en toe maar internet, maar we genieten er ontzettend van.
.
De planning, tja, zoals ik vaak zeg (naar een goed Engels gezegde), "wij schrijven onze plannen, in het zand, op laag water". Dat bleek wel toen we besloten om in de Carieb te blijven en volgend jaar pas door Panama te gaan. Een beslissing waar we nog geen moment spijt van hebben gehad. De Carieb is zeker de moeite waard! En de plannen verder? Geen idee. We beslissen op verschillende punten. Nieuw-Zeeland zal het volgende punt worden. De planning daarna hangt erg van de piraten af, misschien gaan we wel niet meer rond. Maar er zijn meerdere wegen die naar NL leidden?.
-----
At 4-6-2011 02:34 (utc) our position was 14°27.92'N 060°52.05'W

Mr. Ed in de overbelasting

Zaterdag 04 juni 2011 @ 06:20

Soms lopen dingen toch wat anders dan in eerste instantie gedacht. Maar we hebben de lijnen!!! Gisteren waren we al naar het havenkantoor geweest, dicht. Vanochtend meteen weer erheen. Ik zal het verhaal kort maken…wij moesten naar het DHL-kantoor bij het vliegveld. Taxi kost hier zo'n 80 euro, huurauto minder dan 26 euro. Dus, autootje gehuurd. Ik had mijn rijbewijs bij op dat moment, dus moest ik rijden. Dat was toch wel even wennen, al is het net met fietsen, je verleert het nooit. Maar tjeetje, wat gaat dat hard! Zeker harder dan met de boot! De laatste keer dat ik had gereden was in NL, bijna een jaar geleden.
.
Het was een leuk autootje, de kleinste Renault, met airco! Maar….eigenlijk te klein voor al die dozen met lijnen. Dat was even passen en meten, wat ook gold voor al die dozen in de bijboot. Mr. Ed was meer een pakezel vandaag en als het echt het sprekende paard was geweest, had hij vast geprotesteerd.
.
Maar wat een genot toen alle lijnen uitgepakt en aan boord lagen! Ze zijn mooi! De gele is mijn favoriet. En ze voelen ook wel erg serieus. Nooit gedacht dat je met lijnen zo in je nopjes kon zijn. Haha! Het is er waarschijnlijk 'fijner' zeilen mee en het huisje wordt er mooi mee aangekleed. In NL nam ik nog wel eens een andere kleur kussentjes en kaarsjes voor in huis. Dat gaat nu niet, dus jippie nieuwe lijnen. Haha. Marlow, een super actie! Bedankt!
.
Martinique is een mooi eiland! We hebben met Etienne z'n ouders vorige keer al veel baaitjes gezien, maar nu even het 'binnenland' in, dan zie je weer een ander stukje. Martinique heeft zelfs her en der een soort regenwoudbegroeiing. Maar verder is het ook super geciviliseerd, met een prima wegennet.
.
Omdat we dus voor vandaag ineens een autootje hadden, later ook maar naar de goedkope supermarkt gecrost en heel veel drinkwater en ander eten ingeslagen. Scheelt ons weer wat knaakjes en sjouwen. De pakezel Mr. Ed, kan trouwens veel hebben hoor. Aardig wat kilos en dan wij er nog bij.
.
Vanavond op ons gemak al wat lijnen afgewerkt en gekeken om er een oog aan te splitsen. Eer alles weer op z'n plek zit, zijn we echt wel een paar dagen verder. Drie keer raden wat het gesprek van de komende dagen wordt (en al was van de afgelopen dagen)….;-)
-----
At 4-6-2011 05:57 (utc) our position was 14°27.92'N 060°52.05'W

Veel, maar eigenlijk weinig

Donderdag 02 juni 2011 @ 04:15

Er zijn van die dagen, dat er veel gebeurt, maar ik er eigenlijk weinig over te vertellen heb. Klinkt vaag? Nou, het is gewoon zo. Gisteren zijn we op Martinique geland bij Fort de France, heel de dag gezeild. Vette golven, veel wind. Achter het eiland een hele grote groep dolfijnen bij de boot! Dat was weer super leuk. 's Avonds bij de McDonalds even mail gecheckt. Vanochtend ingeklaard in Fort de France, boodschappen gedaan en nu liggen we aan de overkant in een baai. Wat winkeltjes gekeken, een beetje geshopt en lekker op het terrasje een pilsje gedronken. Met name de mail gecheckt om te kijken waar de lijnen van Marlow blijven. Vandaag was het laatste bericht dat ze in de bus van de koerier liggen. We verwachten dus dat ze vandaag of morgen bij de haven in Le Marin aangekomen zijn. En daar gaan wij morgen ook heen. Ik ben benieuwd, want er is volgens de Caribische Evenementen Agenda een regatta bij Le Marin. Het zal dus wel erg druk zijn.
.
Wat zei ik? Veel gebeurd, maar eigenlijk weinig over te vertellen. Ik kan me namelijk voorstellen dat jullie niet op een én-toen-én-toen-van-boodschappen-naar-McDonalds-verhaal zitten te wachten. Wat het uiteindelijk wel een beetje geworden is??
-----
At 1-6-2011 15:47 (utc) our position was 14°33.58'N 061°03.28'W

Waar zouden we zijn zonder de trein?

Maandag 30 mei 2011 @ 22:16

Een slogan van de NS van tig jaar geleden. Ik zou hem nu om willen bouwen tot ‘Waar zouden we zijn zonder internet?’ Alleen rijmt dat niet. Ik heb ook even geen inspiratie om het rijmend te maken. Maar de boodschap is vast en zeker duidelijk...wij zijn blij met internet. Als we geen internet hadden, zouden wij nog wel gewoon hier zijn, maar jullie zouden dat niet weten. En dat zou toch jammer zijn. Had ik naar iedereen apart een handgeschreven brief moeten sturen. Die dan weken later pas aan kwam. Daarin zou dan staan “Wij zijn in Dominica.” Maar daar waren we dan al niet meer. Al lang niet meer. En jullie zouden (hopelijk) een handgeschreven brief terugsturen. Poste restante naar de haven in Martinique. Omdat in mijn brief ook stond dat we daar morgen naar toe zouden gaan. Maar eer dat die brief in Martinique zou zijn... Stel dat jullie meteen zouden antwoorden op mijn mooie handgeschreven brief, die al twee weken later bij jullie was. Dan zou jullie handgeschreven brief er weer twee weken over doen. Kwam die brief dus 3 weken te laat op Martinique aan. Er vanuit gaande dat de brieven er inderdaad maar 2 weken over doen. Dan lag die brief daar. “Poste restante: La Luna, Capitainerie Le Marin, Martinique.” Die brief zou daar dan maanden blijven liggen. Maar niemand die hem afhaalde. Totdat iemand het vergeelde documentje uit het postvakje L zou halen en hem zou weggooien. Er was al die maanden niemand om hem geweest. En wij...wij zouden vanaf Grenada weer een brief sturen. Maar niet meer zo uitbundig en niet meer zo passievol. Want ja, wij horen maar niets meer terug uit NL. Totdat we na een tijdje ook maar niets meer schreven. Misschien nog een snel kaartje aan de ouders. Denkend dat niemand meer geïnteresseerd is in ons. Terwijl er op allerlei plekjes in de Carieb, handgeschreven brieven zouden liggen te wachten. Om afgehaald te worden door La Luna. Ben ik even blij dat er internet is. Het is dan wel niet handgeschreven, maar de reacties komen sneller. En zo weet ik dat het jullie daar in NL nog wel interesseert wat wij hier doen...

‘Wie tegen de wind spuwt, krijgt een vuile baard’

Zondag 29 mei 2011 @ 23:40

Dat de wind snel weg kan zijn, wisten we al, maar zó snel! Binnen een seconde, weg wind! We vertrokken vroeg uit Guadeloupe voor weer eens echte zeildag, 20 knopen scherp aan de wind. We gingen als een speer naar Dominica. Totdat we net achter het eiland kwamen…pats, ineens de wind weg. Nog maar 2,5 knoop wind. Gewoon ineens niets meer! Heel bijzonder, vaak krult de wind mee het eiland om. Nee, nu niet hoor. Dus de laatste mijlen de motor maar weer aan. Weer goed voor de stroomvoorraad.

Het was trouwens wel een schitterend tochtje, lekker kunnen zeilen en toen we bij het eiland waren een walvis!! We zagen hem al even spuiten en voor de film krulde hij mooi het water uit. Schitterend!!

Hier bij Roseau, hoofdstad van Dominica, is het rustig. Erg rustig. Wij liggen hier samen met een Fransman en weer geen cruiseschepen. Morgen kunnen we onze gasflessen weer oppikken, zitten ze weer vol. Ook even tanken en wat boodschapjes. Dan weer verder naar Martinique.

Ik zocht een gezegde over ‘de wind’ om te gebruiken in mijn tekst. Zoals jullie lezen is dat niet gelukt. Maar goh, nooit geweten dat er zoveel gezegden over ‘wind’ zijn! Heel veel bekende, maar ook een paar minder bekende. De leukste was toch wel degene in mijn kop….’Wie tegen de wind spuwt, krijgt een vuile baard’. Betekent: ‘wie actie onderneemt, kan een reactie terug verwachten’.

Hoogste golf

Zaterdag 28 mei 2011 @ 04:01

Nooit gedacht dat wij nog eens de hoogste golf op de oceaan zouden maken. Nou, gisteren deden we dat toch echt! Blijkbaar kon de zee nog vlakker zijn, dan de vorige keer. Het schoonmaken van het onderwaterschip wierp zijn vruchten ook af, we gingen 1,5 knoop harder dan normaal. Hierdoor kwamen we vannacht al aan op Guadeloupe, Deshaies.
.
Vandaag ingeklaard en rustig aan gedaan. Duikfles gevuld en bij geslapen. Aan het eind nog wat bij Hemingway gedronken, een super mooie tent met uitkijk op de baai. De baai, die tot onze verbazing vol bleef stromen! Ik schat dat er hier nu wel meer dan 50 boten liggen! En dat terwijl bijna alle tentjes op de kant dicht zijn, heel raar!
.
Net even het grotere zusje van onze La Luna bezocht. Hele vriendelijke Amerikanen uit Maine. Hieronder een foto van de grootste La Luna uit de familie, gezien in Antigua. Zijn dinghy was bijna net zo groot als onze La Luna.........
.
-----
At 27-5-2011 4:15 (utc) our position was 16°18.47'N 061°47.88'W

Verstekelingen

Woensdag 25 mei 2011 @ 23:22

Na vandaag weten we het zeker, we hebben al langere tijd verstekelingen aan boord. We hebben ze gezien. Nee, geen kakkerlakken of ander eng spul. Gewoon een stuk of 4 krabben! Omdat ze ons nooit in de weg zitten, niet ons brood op eten of ons bier op drinken. En we eigenlijk (nog) geen last van ze hebben, hebben we ze gewoon laten zitten. We hebben ze zelfs geadopteerd tot onze huisdieren, met het officieel geven van een naam. Ik ben normaal wel crea in het verzinnen van namen, maar kwam vandaag niet verder dan Schroef, Roer, Wc en Gootsteen. Naar de namen van de open holletjes onder de boot waar ze zich in verscholen toen we dichterbij kwamen. Voor degene die het nog niet helemaal snappen….er zitten 4 (we denken 5 maar dat hebben we nog niet met zekerheid kunnen bevestigen) krabben onder onze boot. Deze leven daar, verschuilen zich tussen het roerblad en de romp of in andere gaten (‘uitlaat’ van de gootsteen en de ‘uitlaat’ van de wc). Ja echt, geen geintje! Etienne ging vandaag het onderwaterschip maar eens serieus schoonmaken en toen zag hij Schroef en Roer weer. Maar ook Wc en Gootsteen. Schroef en Roer dacht hij al eens eerder gezien te hebben, maar na een grondig onderzoek vandaag weten we het zeker. Deze lui wonen onder de boot. Gezellig toch!

Serieus schoonmaken van het onderwaterschip? Ja, het was vandaag weer klusjesdag. Etienne is daardoor ook meteen weer helemaal verknocht aan onze oude hobby, het duiken! We hebben een duikflesje aan boord voor dit soort klusjes of voor noodgevallen: als het net van eergisteren bijvoorbeeld wel écht goed vast had gezeten. Dus alle duikspullen verzameld en Etienne ging te water. Na een aantal minuten kwam z’n koppie alweer stralend boven, “dit is toch wel weer erg leuk!” Ik snapte toen al dat hij het over het duiken had en toch echt niet over het schrappen van de onderkant van de boot met een ijskrabber. Want ja, ook al hebben we agressief spul op de boot gesmeerd, de aangroei is hier nog agressiever. Maar eigenlijk ook wel leuk, anders hadden we nooit Schroef, Roer, Wc en Gootsteen leren kennen.

By the way: we liggen nu op Nevis. Het was vandaag weer super weer en eigenlijk een heerlijk dagje! Onderwaterschip dus schoongemaakt en ik heb ook nog even wat ‘gedoken’. Geborreld in de gezellige strandtent, waar het heerlijk relaxed is! En daarna gegeten bij de… jawel, Chinees!! (Vivente, ze vroegen nog naar jullie!)

Morgen starten we de motor weer en gaan we verder. We gaan weer een nachtje door naar Guadeloupe. En goed nieuws: de Marlowlijnen (van het Dyneema Experience Team 2011) zijn nu ook écht onderweg naar Martinique!! Ja, we hebben zelfs een track-and-trace nummer dus het gaat gebeuren. Ik verwacht dat de lijnen er zelfs eerder zijn dan wij....


Rustig

Dinsdag 24 mei 2011 @ 21:09

Dat is het woord van vandaag. De wind was rustig, wij waren rustig, de motor liep gewoon rustig en hier bij St. Kitts is het ook errug rustig. We hebben vannacht en vandaag ook gewoon weer gemotord. Elke keer als ik weer aan mijn wachtje begin, de lichten aan boord uitgaan en Etienne z’n bedje in kruipt, verbaas ik me weer over hoe mooi de nachten zijn. Ik heb ze vervloekt aan het begin van de reis. Maar ik heb ervan leren houden. Het pikzwarte van de hemel, met daarin miljoenen en miljoenen kleine kristalletjes die om het hardst schitteren. Zo ontzettend mooi, eigenlijk gewoon niet te beschrijven……

Rond vijf uur vanmiddag lieten wij het anker vallen bij St. Kitts. We willen slapen zonder het getok van de motor. Maar wat een verschil hier met de laatste keer dat we hier waren! Er ligt nog 1 catamaran hier voor anker, waar vorige keer wel 30 boten lagen. De hoofdstad van St. Kitts oogt vanaf de ankerplaats ook niet echt sprankelend, dus het was even een triest gezicht. Bij de BVI’s zag je nog heel veel charter- en huurboten, het seizoen is daar nog niet over. Ik vrees dat dat bij de eilanden hier wel zo is en dat het bij de aankomende eilanden dus net zo rustig zal zijn als hier.

Een leuk nieuwtje; bij de eerste challenge van het Dyneema Experience Team 2011, ben ik 9e geworden van de 40! Toch leuk! De 2e challenge gaat over hoe je je hebt voorbereid op dit seizoen en de nieuwe lijnen. Nou, de nieuwe lijnen hebben we nog niet. Wij zijn op weg naar Martinique en als het goed is, mijn lijnen ook. Etienne en ik hebben al een weddenschap wie er het eerste is…. Ik vrees het ergste.
Voorbereiden op dit zeilseizoen? Daar moet ik nog even over nadenken. Bij ons was het meer voorbereiden op de reis en daar kan ik een boek over schrijven. Is misschien wel een idee voor de creatieve prijs? Het is toch heel grappig te zien wat andere teams ervan maken, de twee raceboten halen echt alles uit de kast. Van hele voorstelrondjes in een filmpje tot een zelfgemaakt lied over Dyneema, akoestisch met gitaar. Tja, aan dat laatste zal ik maar niet beginnen….denk dat ze spontaan de lijnen niet meer opsturen! ;-)

Een blauw laken

Dinsdag 24 mei 2011 @ 02:37

…met enkele kreukels. Zo zag de oceaan er vandaag uit. Ook een strakke lucht, met her en der een wolkje. Met andere woorden; heel de dag de motor aan dus. Geen wind! Wel een oceaandeining, dus we rollen nog wel een beetje.

Al met al een rustig dagje, met ook nog een spannend momentje.

Net voor douchetijd..….ineens zakt de motor in toeren en stopt zowat met draaien, maar blijft wel aan. Op de meters niets raar, maar het toerental blijft variëren. Het klinkt alsof er iets in de schroef zit. Raar, we hebben niets gezien. Geen vissersboeitjes niets. We zetten de motor uit. Tjeetje, schiet er dan door je hoofd, als het maar niets ergs is. Er staat geen wind, er komt ook niet echt wind aan. We hebben water en eten genoeg, maar zonder motor zullen we hier nog lang zijn. Etienne pakt zijn snorkel, stapt op het trapje en gluurt onder de boot. Hij ziet iets groot donkers onder de boot… niet wetend wat het is, stapt hij toch nog maar even terug aan boord. Op dat moment ziet hij een net onder de boot uitkomen. Was dat dat grote donkere ding? Is het er al uit de schroef? Het is zo'n zwaar dik net. Hij gaat toch maar even kijken en op veel helderheid en heel veel vis (!) ziet hij niets onder de boot of in de schroef. Ik start de motor en de schroef draait ook normaal. Pfffieuwwwww!!! Het zal dat net dus wel geweest zijn, wat 'klem' of zo heeft gezeten waardoor we in toeren teruggingen. Nou ja, het is er gelukkig onderuit en Etienne is een klusje bespaard gebleven. De motor wordt weer op toeren gezet en alles klinkt normaal. Nog even inspectie binnen op de schroefas, maar niets raars. Wat een mazzel weer! Ik ga onze mazzel dus nu maar even niet tarten door meer wind te wensen, we motoren maar fijn verder ;-)
-----
At 24-5-2011 0:07 (utc) our position was 18°06.37'N 063°58.93'W

Zeiltochtje

Maandag 23 mei 2011 @ 09:22

We hebben weer een langer tochtje voor de boeg. Zometeen vertrekken we naar het zuiden. Alleen...dat wordt de motor starten en waarschijnlijk niet meer uit zetten. Er is geen wind en is er wat wind staat die tegen. We hebben besloten toch te gaan. Het wordt de komende tijd niet beter en we moeten nu eenmaal gaan zakken ivm het orkaanseizoen. We weten ook nog niet waar we gaan stoppen, dat hangt af van de (misschien toch wat) wind en of we het zat zijn. Het kan St. Kitts zijn, of Nevis, of Guadeloupe, of Dominica, of Martinique. Jullie lezen het wel. Het weer is verder wel met ons, het is sinds gisteren weer goed zonnig, met af en toe een enkel buitje. Daar hebben we dan weer geluk mee.

Hoogste punt bereikt

Zaterdag 21 mei 2011 @ 10:26

Het hoogste punt van de reis is voorlopig bereikt! We zitten op de 18e noordergraad en zullen voorlopig niet meer zo hoog gaan komen. Tortola was dus ook het hoogste eiland in de Carieb. Overmorgen gaan we weer zakken. En zelfs aan de andere kant van Panama zullen we voorlopig niet hoger dan de 18e noordergraad gaan komen. Voor de beeldvorming; NL ligt op de 51e noordergraad. Aardig stukkie hoger dus!

We hebben ook een diepste punt ;-) We zinken bijna van al het regenwater op dek en in de kuip. Het is hier net herfst in NL, maar dan vele malen warmer. Wat een baggerweer!! Gisteren hebben we 2 uurtjes gevaren en net die 2 uurtjes (gelukkig!) geen regen gehad. Voor de rest, van 's nachts tot de andere nacht, regen en regen. Ook nu weer. Ik geloof dat het vanochtend vroeg droog was, maar we willen zo (eigenlijk moeten we zo) naar de kant, maar het stortregent echt weer ontzettend hard. Jullie zullen het tussen de regels door wel lezen, maar wij zijn die regen inmiddels goed zat! Gisteren twee filmpjes gekeken en verder maar wat gehangen. We moeten zo gaan uitklaren, tanken en boodschappen doen, dus we gaan maar in vol zeilpak naar de kant. Jammer hoor, had zo graag de BVI gezien met stralend blauwe lucht, de mooie groene heuvels en lekker kunnen snorkelen. Helaas, wij hebben andere herinneringen over de BVI's. Het grappige is dat een hele hoop andere boten nu onderweg zijn naar Europa weer. Wij weten nog niet of wij ook weer hier gaan komen en vanaf hier naar NL terug gaan. Geen idee nog. Er zijn vele (vaar)wegen die naar NL leiden.

Vanochtend ook weer gezellig even via de SSB met de Moonrise en de Vivente gesproken. De Moonrise en de Seamotions zijn inmiddels op Bermuda. Verwachting is dat de Vivente morgenavond aankomt, ze moeten nog 130 mijl. Helaas is het voor hun nu motoren, ze hebben weinig wind en willen voordat de wind gaat draaien (en dus tegengaat) in Bermuda zijn, dus ze moeten een beetje opschieten.

Trellis Bay

Donderdag 19 mei 2011 @ 21:25

Een relaxed artist place. Helaas dat we, door de bijna continue bewolking, de schoonheid van deze plek niet op z'n best zien. Het is hier wel super relaxed met de leuke barretjes en een paar artistieke winkeltjes. Waarvan de prijs ook artistiek hoog is.

Het is hier bijna net zo relaxed als wij zijn. Wij zijn de laatste dagen wat futloos. Geen zin om te hiken, geen zin om wat dan ook te doen. Een beetje uit ons doen, zeg maar. En met de vele regen heb je gewoon ook geen zin om naar de kant te gaan. Dus hangen we, net als echt plakkers, wat rond, in en om de boot. Morgen toch maar verder om weer eens een ander baaitje te 'bekijken'.

Sailing = my life

Woensdag 18 mei 2011 @ 23:08

#DET2011 | Answering the question what sailing is for me is very simple at this moment. It’s my life! It’s my way of living! The first challenge of Dyneema Experience Team 2011 is about this question. And as everyone say; sailing is about freedom, teamwork and about savoring the journey. For me, that’s so, so true!!

[Voor de NL’se versie: scroll verder naar beneden]

Sailing is all about teamwork.
Teamwork is crucial. Especially, when it is just the two of us, me and my husband. It’s important for the good spirit and your safety. On the ocean, with much wind, with no wind. But also on the dock. Dyneema, with the Marlow ropes, can help me with that! It will be a good, reliable and solid crewmember. It will make my way of life saver. And... it will look good on my home ;-)

Sailing is all about freedom and savoring the journey.
I quit my work, sold my house and went on sailing with La Luna. What about freedom? The wind is the only one that can change my route for the day. Freedom is at its most, if you are out on the big ocean, only you, the waves and the sea creatures. And during the night..only the noise of La Luna gliding through the water and the splashes of the waves. Looking at the immense sky above you, with all the bright stars flickering down. In the water, there are the little lights that mark your trail.

Freedom is also; lifting the anchor on a beautiful day, with a stunning blue sky in a even so blue water and just going where you want to go. Meeting new people, talking for hours and hours. And the next time you meet, it suddenly pops up, late in the afternoon, “let’s have a BBQ on the beach.” Checking the fridge what food you have and enjoying the night on the beach, overlooking the sea with the most beautiful sunset. Go sleeping, a little tipsy of the good rum with a big smile on your face. A new beautiful day to come.

__________________________________________________________________________________________________

Zeilen = mijn leven

De vraag ‘wat zeilen voor mij betekent’, is voor mij nu erg makkelijk te beantwoorden. Het is mijn leven! Het is mijn manier van leven! De eerste challenge van het Dyneema Experience Team 2011, is deze vraag te beantwoorden. En zoals iedereen zegt; zeilen gaat over vrijheid, samenwerken en het genieten van de reis. En dit is zo ontzettend waar!!

Zeilen gaat over samenwerken.
Samenwerking is cruciaal. Helemaal als je, net zoals wij, met z’n tweetjes bent. Het is belangrijk voor de goede sfeer en voor de veiligheid. Op de oceaan, met veel wind of met weinig wind. Maar ook in de haven, aan de steiger. Dyneema en Marlow ropes helpen mij daarbij. Dyneema is een goed, betrouwbaar en solide bemanningslid. Het zal mijn manier van leven veiliger maken. En daarnaast…. het zal mooi staan op mijn huisje ;-)

Zeilen gaat over vrijheid en het genieten van de reis.
Ik heb mijn baan opgezegd, ons huis verkocht en ben vertrokken met La Luna. Hoezo vrijheid? De wind is de enige die mijn bestemming kan veranderen. Vrijheid op z’n grootst, als je op de oceaan bent, alleen, met de golven en de dieren in de zee. Of ’s nachts…alleen het geluid van La Luna die door het water glijdt en het spetteren van de golven. Boven je, de immens grote hemel, met de ontzettend vele sterren. In het water, de vele lichtjes die jouw sporen volgen.

Vrijheid is ook: het anker ophalen op een stralende dag, met een azuurblauwe lucht en een evenzo blauw water, gewoon op weg naar waar je naar toe wilt. Nieuwe mensen ontmoeten en dan uren kletsen. En de volgende keer als je elkaar zit, pas aan het einde van middag ineens roepen “zullen we op het strand gaan BBQ’en?” Even snel checken wat voor eten je nog hebt en dan gewoon genieten van de avond op het strand, uitkijkend over de zee, met een waanzinnige zonsondergang. Een beetje aangeschoten van de rum val je later in slaap, maar met een grote glimlach. Op naar een volgende mooie dag.


Spa & sauna La Luna

Dinsdag 17 mei 2011 @ 10:30

Met hete stoomcabine en warme zoutbaden. Dat dekt zo ongeveer de lading van de laatste dagen hier aan boord. Het is net een continue stoommachine, zo vochtig en warm. De vochtigheidsgraad is hier erg hoog, hoger dan bijvoorbeeld in Gambia. Daar was de temperatuur hoger, maar het voelde lang niet zo warm als hier. Het regent ook veel. Op zo'n moment moet alles weer dicht hier aan boord voor het inregenen. Lekker doorwaaien is er dan ook niet bij. Waardoor het binnen warm, klam en benauwd wordt. Geen pretje! Ik verlang af en toe naar de lekkere koele NL'se nachten....

Het onweert de laatste dagen ook bizar veel! Wij hebben medelijden met de mensen die in deze periode hier in de BVI's, een zeilboot hebben gehuurd, à zevenduizend euro per week. Het is heel veel regen en continue bewolking, dus geen zonnige witte stranden met helblauwe zee en evenzo blauwe lucht. Het is schitterend hier in de BVI, maar deze dagen is daar helaas weinig van te zien. Zonde!

Door de wind konden we helaas ook niet naar Jost van Dyke, want de wind liep daar recht de baaien in. Dus zijn we gisteren rechtsaf gegaan, naar een baaitje bovenin Tortola (Cane Garden bay).

We spreken elke ochtend nog, al is het krakerig, de Vivente. Zij zijn onderweg naar Bermuda. Ze moeten nog 560 mijl, dus schieten aardig op. Helaas hebben ze, net zoals wij hier, veel regen.


Zonder regen



Tijdens de regen



Zo kan het ook als je dienblad vol is!

Dansen op de ankerplek

Zondag 15 mei 2011 @ 23:14

Dat hebben we vanavond gedaan, samen met alle andere boten hier in Soper’s Hole, Tortola. En dan is het leuke, of eigenlijk juist het niet-leuke; catamarans dansen anders dan zeilboten. Hierdoor maak je met elkaar mooie figuren, maar soms is het alsof je samen met een cat(amaran) aan het walsen bent. En La Luna walst graag, maar niet met een Lagoon.;-) Die duwt ze ruw weg. Waardoor de eigenaar prompt aan dek staat. Wij zijn dus maar gaan verkassen om La Luna genoeg dansruimte te geven op deze windstille avond.

Na een rustig motor-zeiltochtje zijn we vanochtend van Road Town hier naar toe gevaren. Een baai waar het vreselijk druk is met schepen, maar wel gezellig op de kant. De Rapy arriveerde vanmiddag ook hier. En we hebben aan de bar gezellig zitten praten met Phil van de mooie (Nederlandse) klassieker Alert, die we ook op de Antigua Classic race hebben gezien.

Marlow ropes

Zondag 15 mei 2011 @ 11:00

We are still waiting for The Marlow Lines, we get from the Dyneema Experience Team 2011. But We’re a step closer already. I’m so excited!

[Voor de NL’se versie: scroll naar beneden]

The second phase of the Dyneema Experience Team 2011 is started. The second phase consist of 6 challenges and if you win all those challenges, you will win a master class on the
Puma Ocean Racing yacht, one of the Volvo Ocean Race 2011-2012 contestants.Five of the challenges are about a theme and you have to prove your skills on the social media area (Twitter, Facebook, Logs, YouTube, enz) The sixth challenge is about getting more crewmembers.

The first challenge is about explaining what sailing meant for you and what Dyneema can add to that. Well, I’ll get back to that, but actually it’s quite simple for me: Sailing is my life!

For the sixth challenge, we’ll need more ‘virtual’ crewmembers. As I’ve said before; you don’t get wet, you don’t need to be able to sail and you can stay at home in your lazy chair. For Dyneema it’s more that they can see h0w many people are supporting us. So go to my profile page on Dyneema. And go to ‘Follow me’! You won’t get an email to register afterwards, just filling in this little form is enough.

On my profile page you can see my twitters and messages about Dyneema and on top what the other contestant send.

We’re still waiting for the ropes, but they promised to ship them to the Carieb. So that’s good news! I hope we can have them in Martinique. I can’t wait to ‘dress up’ La Luna!!!!

_____________________________________________________________________________________________

Marlow lijnen!

We wachten nog steeds op de Marlow lijnen van de Dyneema Experience Team 2011. Maar we zijn al wel een stapje verder. Ik ben zo benieuwd!

De tweede fase van de Dyneema Experience Team 2011 is begonnen. De tweede fase bestaat uit 6 challenges. Je kunt daarmee een masterclass winnen, op de Puma Ocean Racing yacht, welke meedoet met de Volvo Ocean Race 2011-2012! Vijf van de maandelijkse challenges zijn inhoudelijke challenges over hoe enthousiast je bent van zeilen en je moet je skills tonen op het gebied van de sociale media (Twitter, Facebook, Logs, YouTube, enz). De zesde is het verzamelen van zoveel mogelijk crewmembers.

Voor de eerste challenge moet je aangeven wat zeilen voor jou is en wat Dyneema daaraan kan toevoegen. Daar kom ik in een volgend berichtje nog uitgebreid op terug, maar eigenlijk is dat nu voor ons heel simpel: Zeilen is ons leven!

Voor de zesde challenge zoeken wij dus weer ‘virtuele’ crewmembers. Zoals ik al eerder zei, je wordt niet nat, hoeft niet te kunnen zeilen en je kunt gewoon in je ‘luie stoel’ blijven zitten. Het gaat erom dat Dyneema een soort teller heeft waarmee zij kunnen zien hoeveel mensen ons steunen. Dus ga naar mijn profielpagina op Dyneema. En meld je aan (‘Follow me’). Je krijgt nu geen mail meer waarbij je je moet registreren, gewoon aanmelden is genoeg.

Zoals je op mijn profielpagina kunt zien, komen daar automatisch mijn twitters en berichtjes over het Dyneema Experience Team en bovenaan de berichten van de anderen.

Verder is het voor ons nog even wachten op de lijnen, ze gaan ze hier naar de Carieb verschepen. Ik hoop dat we ze in Martinique krijgen. Maar ik kan niet wachten om La Luna weer mooi ‘aan te kleden’!!!

Bye Bye

Zaterdag 14 mei 2011 @ 16:53

...riep ik vanochtend naar de Vivente. Ik zwaaide net zolang tot ze om de hoek verdwenen waren. Vijf maanden lag er altijd een tweemastertje met een NL’se vlag bij ons in de buurt. Het was vanochtend dan ook erg leeg op de ankerplek, ook al lagen er genoeg Amerikanen en BVI’ers. Na weer veel gezelligheid de laatste dagen, zijn Patrick en Judith begonnen aan de oversteek naar Bermuda. Als de grib-files gelijk hebben, gaan ze een prima tochtje krijgen. Wij zullen ze in ieder geval best gaan missen, het was altijd ontzettend gezellig. Wij blijven nog even een weekje of anderhalf hier, voordat wij weer afzakken naar het zuiden. Met z’n tweetjes in dit geval....

Gisteren hadden wij ook even goed pech. Omdat het al een aantal dagen goed bewolkt is, laden de zonnecellen niet heel veel op en starten we even de motor om bij te laden. Motor geen probleem, dynamo begon te roken, stikken en laadde niet zoveel bij als normaal. Shit!!! Etienne meteen de dynamo maar gedemonteerd om te kijken. Tja, veel ellende zag je er niet aan. We hebben heel de dag gelopen, van een Mastervolt-dealer (ons dynamo is van Mastervolt), die hem kon bestellen, naar een andere zaak, die er heel veel hadden liggen, maar niet de goede. Toen weer naar een ander zaakje en die verwees ons naar Al’s Marine. Een hoopje portacabins bij elkaar. Die konden hem wel repareren voor ons. Na een uitvoerig gesprek met de monteur hadden we er wel hoop in. Maar, met van daar naar daar lopen, waren we al ontzettend ver van de boot. Besloten om dus vanochtend de dynamo te brengen. Etienne al in alle vroegte op pad. Ze zouden om 8 uur open zijn. Het is hier alleen nog steeds Carieb…dus rond 9 uur arriveerde de monteur. Je gaat hier blijkbaar om 8 uur van huis…. De monteur van deze ochtend wist er niet veel raad mee. Etienne baalde. Er zat nog een andere monteur in die ruimte, zat ja, want die was binnengekomen, neergestreken op een stoel en daar een paar uur later nog niet van opgestaan. En ook nog niets gedaan, dan alleen maar gezeten. Wat een leventje hebben die monteurs hier! ;-) Na een tijdje kwam er een vrouw binnen, die schold de monteur-in-stoel zijn huid vol. Hij zou haar ophalen thuis, had hij niet gedaan, dus moest zij helemaal lopen! Ai… Suzette zette daarna de monteur aan het werk die Etienne hielp en ging zelf met de dynamo aan de slag. En ze wist waar ze het over had, want een paar uurtjes later, was onze dynamo weer opgelapt. (Voor de technisch geïnteresseerden: er was een veld doorgeslagen.) Eenmaal aan boord, meteen weer gemonteerd en gestart. En ja hoor, hij doet het!! Helaas laadt hij niet zoveel meer als eerst, nu nog zo’n 60 Amp, maar je hoort ons niet klagen. Zestig ampère is ook al aardig wat. Vandaar dat ik nu dus weereven achter de laptop kan en dit berichtje kan tikken. Internet is fijn, maar stroom is belangrijker!


Bye bye, Vivente!!

Ontslag

Donderdag 12 mei 2011 @ 17:49

Ik zie mezelf nog staan, het was best fris in Willemstad. Maar ook erg gezellig, de rondwandeling en daarna heerlijk gelachen tijdens het afscheidsetentje met 'de korte gang', oftewel mijn collega's. Goh, dit lijkt een eeuwigheid geleden. In werkelijkheid zijn we maar een jaartje verder. Vorig jaar op 12 mei was mijn laatste werkdag en mijn afscheid van mijn werk. 's Ochtends had ik al afscheid genomen van mijn 'Moerdijkcollega's' en 's middags dus met mijn naaste collega's. Een periode van 12 jaar werd daarmee afgesloten. Raar om daar vandaag even weer zo aan terug te denken. Heb ik mijn werk gemist? In het begin wel een beetje ja. Ik moet nu eenmaal wat om handen hebben. Heb ik mijn collega's gemist? Ja heel veel en af en toe nog wel een beetje. Al die lieve mensen om je heen als je in NL bent (je vrienden, familie en collega's), dat is dan gewoon normaal. Je merkt pas hoe rijk je daarmee was als je even weg bent. En dan is het mooi als je in deze moderne tijd gewoon op verschillende manieren contact kunt houden!

Jullie daar in NL en ik hier op de bloedhete BVI's. Tortola op het moment, het eiland met de 'hoofdstad' van de BVI's. En met, volgens Columbus, schreeuwende vogels. Daarom noemde hij dit eiland Tortola, Spaans voor zoiets als 'dove schildpadden'. Hij had best humor die Columbus. ;-)

Hier in Road Town is niet zoveel te beleven, wat winkels en wat eet en drinktentjes. Niet de meest inspirerende plek, zeg maar. De laatste paar dagen is het hier windstil en zodoende bloedverziekend warm! Met ook nog een hoog vochtigheidsgehalte zweet je verschrikkelijk. Hopelijk gaat het snel weer een beetje waaien. Kunnen we ook weer zeilen, ipv motoren.

Een hoop keien

Dinsdag 10 mei 2011 @ 23:25

Hoe bijzonder kunnen die zijn? Nou, toch wel hoor. Zeker hier bij The Baths. Ik had erover gelezen; de trekpleister van de BVI's, grote keien op het puntje van Virgin Gorda. Gisterenmiddag heb ik ze onderwater bekeken en vandaag boven water. En ik moet zeggen…dit hoopje keien is het bekijken waard! Onderwater ook. Schitterend! Veel vis, veel koraal, veel waaiers en alle kleuren softkoraal. Boven water is het helemaal bijzonder. Het lijkt alsof de stenen zo uit de hemel zijn komen vallen en even tegen elkaar zijn aan geschud. Je kunt er tussendoor klauteren, overheen klimmen, onderdoor kruipen en erlangs zwemmen. Met de lichtval tussen de keien door in het grotje, mooi mooi mooi! Helaas hadden wij vanochtend ook veel regen. We waren samen met de Rapy op pad, om de mooie lichtspelingen vast te leggen. Nou, het waren mooie waterspelingen. Het regende goed, maar dat maakte niet uit, we waren al nat van de zee en het is hier toch wel warm.
.
Het was ook niet zo erg omdat we zo all het alcohol van gisteren eruit konden zweten. Met sommige mensen zie je het ochtend worden, gewoon omdat het gezellig is, gewoon omdat de verhalen en gesprekken goed en ongedwongen zijn. Gisterenavond was ook zo'n avond. Niet dat we de zon alweer op zagen komen. Nee, het was meer een moondown (en geloof deze gaat hier midden in de nacht weer onder). We zaten heerlijk te borrelen met de Vivente en de Rapy, tot laat. Gewoon omdat het super gezellig was!! En de rum vloeide dit keer misschien iets te rijkelijk. Daarom was het maar goed dat we vandaag even actief bezig waren.
.
Het heeft even geduurd eer ik weer wat schreef, dat komt omdat ik dacht dat jullie wel even wat tijd kwijt zouden zijn met het kijken van al de foto's. ;-) Aan de andere kant was het ook te mooi weer om binnen achter de computer te zitten, zowel in NL als hier. Toch heb ik het (op gisteren en vandaag na) wel lekker gedaan! We hadden in de andere baai een goede internetverbinding, dus ik heb me weer op wat andere projectjes kunnen storten. Tja, het lijkt wel een lange vakantie, maar ik moet wat om handen hebben. En voor degene die nu helemaal denken dat het hele dagen feest is hier.... tussendoor zijn er ook nuttige klusjes gedaan hoor! De koelkast is bijvoorbeeld weer helemaal uitgesopt. ;-)
.
-----
At 9-5-2011 16:45 (utc) our position was 18°26.26'N 064°26.71'W

Dikke maagd

Vrijdag 06 mei 2011 @ 20:33

Nee, niet ik! Ik ben gelukkig wat afgevallen en (sorry mams) ook niet meer maagd. We hebben al veel maagden gezien; in Muros werd er zelfs vuurwerk voor afgestoken en heel wat dagen feest gevierd. Maar ik weet niet of ze dat ook voor deze dikke maagd doen. We zijn op het eiland Virgin Gorda, in de Britse Maagden Eilanden (BVI). Virgin Gorda, oftewel dikke maagd in het Spaans.

Even wat geschiedenis: Columbus was hier in 1493 en was zo ‘enchanted’ (betoverd) door de eilanden dat hij ze ‘Santa Ursula y las Once Mil Virgenes’ (‘St. Ursula and The eleven Thousand Virgins’) noemde. Waarbij hij ook, niet echt betoverend, de 11.000 maagden herdacht die samen met de prinses Ursula, in de 4e eeuw, in Cologne, verkracht en vermoord werden door de Huns. Het was hier een prima piratennest, met NL’se, Britse en Franse piratenschepen verborgen tussen de eilanden, wachtend op een Spaanse schip vol met schatten. Het heeft de Engelse Sir Francis Drake , de NL’se Joost van Dijk en de beroemde piraat Blackbeard geen windeieren gelegd, als succesvolle piraten. Na jaren van oorlog en piraterij werden de ‘Eleven Thousand Virgins’ bruut van elkaar gescheiden. De Engelsen settelden zich al snel op de eilanden die nu de BVI’s zijn (Virgin Gorda, Tortola, Jost van Dyke (naar de NL’se piraat), Anegada en vele kleinere). De andere eilanden (St. Croix, St. John en St. Thomas) waren toen in handen van ons (jawel!), Fransen en de Denen. Toen ze begin 19e eeuw allemaal in handen waren van de Denen hebben zij deze overgedragen aan de USA, vandaar dus de huidige US VI (Amerikaanse Maagden Eilanden.

Wij hebben nog geen visum voor Amerika, dus zullen nu alleen de Britse bezoeken. Maar zoals ik heb gehoord, zijn dit de mooiste ‘Virgins’.

Na een tochtje van 80 mijl waarvoor we gisterenochtend om 8 uur zijn vertrokken, zagen we vannacht de lichten van de eilanden al opdoemen. Het was weer lang geleden dat we een nachtje door zijn gegaan. Naar Union Island vanaf Barbados (in januari) was de laatste keer. Ik zag er tegenop, maar de nacht was hier ook ‘enchanted’! Een hele heldere lucht vol met sterren en weer de lichtjes in het water! Het was dus eigenlijk gewoon weer genieten, de rust, de stilte, de ruimte. De wind viel niet tegen, het was niet veel, maar we schoten (met af en toe de genaker op) lekker op. Vanochtend lieten dan ook al vroeg ons anker vallen bij Spanish Town. Een naam die niet teruggaat naar de Spaanse tijd, maar de stad heette vroeger Penniston. Zoals het verhaal gaat, naar de blauwe stof waarmee de kleren voor de slaven werden gemaakt. Penniston is later verbasterd naar Spanish Town. Er is niet veel te doen en na het inklaren en wat gedronken te hebben, kwam de vermoeidheid toch door. Je komt na 1 nachtje niet echt in het wachtritme waardoor je te weinig slaapt. Etienne heeft vanmiddag de Vivente geholpen met de nieuwe windgenerator installeren. Zij zijn klaar voor de oversteek naar Bermuda. Nog even van de BVI’s genieten, nog gezellige dingen samen doen en de goede wind afwachten.

Ik ga op vakantie en ik neem mee...

Woensdag 04 mei 2011 @ 15:02

….dit keer niet de boot. Nee, wij gaan met het vliegtuig op vakantie dit jaar. Naar Nederland!!!! Yeeeh!!! We gaan in september 2 weekjes op vakantie naar NL. Het gaat met mijn heimwee ook meteen stukken beter. Ik kijk er zo naar uit iedereen weer heel even in levende lijve te zien. We vliegen vanaf Curacao, dus de planning voor het einde van het jaar is ook meteen duidelijk. September, oktober en november zijn we op de ABC-eilanden (Aruba, Bonaire en Curacao). Het zal wel druk worden deze twee weken vrees ik. We willen namelijk ook een afspraak plannen met de Amerikaanse ambassade voor een visum voor Amerika en een bezoekje aan de tandarts lijkt ons verstandig (maar wel minder leuk!). De lijst met dingen die ik uit NL mee terug wil nemen groeit, gelukkig heb ik maar een erg kleine tas om mee naar NL te gaan, kan ik de grote juist weer mee terug nemen.
 
Op dit moment zijn we nog steeds in St. Maarten. Morgen varen we naar de BVI. Nog even samen met de Vivente, want zij zullen over een paar weken naar Bermuda vertrekken. Wij gaan na de BVI’s waarschijnlijk naar Martinique, waarna we verder zullen afzakken naar het zuiden.
 
We liggen aan de Franse kant in de Lagoon, hier in St. Maarten. Deze kant is minder gezellig dan de NL’se hoor. Ik mis Lagoonies hier (lekker internetten en prima Happy Hour) en de ‘Yachties’ daar (de bootjesmensen). Hier zijn ook genoeg restaurants, maar het is moeilijker contact maken wanneer veel Fransen bij elkaar zijn, daar kom je gewoon niet  tussen, zelfs al spreek je Frans. Eergisteren hebben we in Lagoonies nog gezellig geborreld met Hans en Anja (Fiddlesticks) en Gerard en Adrienne (Bleufin). We hebben afscheid genomen van de Fiddlesticks, ook zij gaan richting NL. De Bleufin gaan we misschien in het zuiden weer zien. Het was voor ons trouwens een heel toer om hier te komen, de Lagoon is niet echt diep te noemen namelijk. En wij met onze 2 meter, steken wel aardig diep. Het was dus even vastlopen, geultje ‘baggeren’ en weer verder. ;-)
 
Het internet is hier aan de Franse kant wel iets sneller, vandaar dus weer een filmpje en weer mega veel foto’s (sorry, ik kan zo moeilijk kiezen…) in het fotoalbum (Montserrat, St. Kitts, Guadeloupe, Dominica, Antigua & Barbuda, Martinique, St. Lucia, Carnaval St. Maarten). Veel kijkplezier!

Omver geblazen

Dinsdag 03 mei 2011 @ 19:02

Speciaal voor het lieve bezoek van de Vivente...... we hebben jullie uitgezwaaid en zelfs Pat heeft aan het hek gehangen !!! ;-) En oh ja, we denken aan jullie hoor... met een lekkere Carib, halve prijs tijdens Happy Hour.......

Dagvullend

Zondag 01 mei 2011 @ 19:40

Met de carnavalsoptocht hier in St. Maarten ben je een hele dag zoet. Zoals echte NL'ers hadden alle Nlse boten voor Koninginnedag de vlaggen gehesen. En ook als echte NL'ers gingen we om 10 uur naar de kant, de optocht zou om 10 uur starten. We dachten, leuk plekkie uitzoeken en klaar. Ahum, dat was weer echt Europees gedacht. We zijn in de Carieb! Dus die optocht begint niet om 10 uur. Nee, rond drie uur kwam de optocht voorbij!! Het was dus weer al met al een dagvullend programma. 

Het was wel waanzinnig leuk en gezellig! Samen met de Vivente en bezoek en de Rapy, stonden we bij de Heineken tent. De beste plek. We hebben nog een tijd met de PR- persoon gekletst, da's leuk werk. Gewoon met een Heineken in je hand, t-shirts, bandana's, petten en kettingen uitdelen.....ik denk dat ik ook maar zo'n baantje zoek als we terug zijn. ;-)

Na afloop zijn we door Wietse, Wilma en Henk (het bezoek van de Vivente) heel lief getrakteerd op een super lekker diner, helaas hun laatste afscheidsmaal. Want vandaag hebben we hen helaas alweer moeten uitzwaaien. 

Daarna hebben we in Maho Beach aan het hek gehangen toen hun vliegtuig opsteeg. Jullie hebben nog veel filmpjes en foto's tegoed, zodra internet een keer snel is ergens komt dat hoor!!

Gekortwiekt

Vrijdag 29 april 2011 @ 16:55

"Yes, beauty. I've time for you." glimlachte de lokale kapster tegen Etienne gisteren. Hij is nu aardig wat van z'n blonde lokken kwijt, maar het is nog steeds wel lang. Ze knippen hier prima, op St. Maarten. Het model is alleen niet helemaal hip misschien. Bij mij heeft ze daarna ook goed de schaar erin gezet. Ze had beter met de verf aan de slag kunnen gaan, want ik ben me toch grijs! En onderin ben ik blond van de verlepte verfkleur. Klinkt vreselijk nietwaar? De kapster wilde ook het liefst er veel afhalen, maar ik wil even geen kort koppie. Even maar wat meer mijn haar vast dus, of met een doek ;-)

We liggen in Philipsburg, St. Maarten, de NLse kant. Hier komen elke dag minimaal 2 cruiseboten, de boulevard (oftewel boardwalk) en Frontstreet zijn helemaal ingericht voor de cruiseboten. Dat houdt ook hier in; juweliers, juweliers, duty free shops, juweliers en juweliers. Ongelooflijk!! Alles sjokt in de hitte over straat met een biertje in de hand. Je krijgt zo echt een vertekend beeld van de 'cruiseschippende' mensen. In Backstreet is het meer 'local'. 

Wat dan zo grappig is om te zien bij de lokale supermarkt....vlokken van De Ruijter!! En vruchtenhagel, muisjes en oliebollenmix van Koopmans! Ik eet morgenochtend dan ook lekker een boterham met vlokken. Hmmmmm!!!!

St. Barths

Woensdag 27 april 2011 @ 11:34

Spreekt bij mij tot mijn verbeelding. En dan van grote dikke jachten, glitter en glamour, champagne en de ‘rich and famous’. En dat is het ook wel een beetje. Er liggen hier inderdaad grote jachten, maar we hebben inmiddels al grotere gezien, het is ook wel glitter en glamour, maar die winkels zijn in elke stad waar cruiseschepen aankomen. Dus het is wat minder dan ik in mijn gedachten had. Wat het wel is, onvriendelijk. Je mag daar niet ankeren, je mag daar niet liggen en dan moet je weg “binnen 5 minuten, ja!!!” Dat hebben we nog nergens zo meegemaakt. Aan de Vivente werd zelfs voorgesteld dat ze maar beter naar een ander baai konden gaan. Valt nog mee toch? Ze hadden ook kunnen voorstellen dat ze naar een ander eiland moesten. Ik moet me inhouden om dan niet meteen in de generalisatie te vervallen en uit te roepen “het is weer Frankrijk!” Dat is niet eerlijk voor alle Fransen die wel vriendelijk zijn. Maar eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen, dat mijn neiging tot generalisatie helaas niet uit de lucht komt vallen…..

Wij hebben ons niet laten wegjagen en zijn gisteren met z’n allen (Vivente en bezoekers en wij) lekker gaan eten op de kant in Gustavia. We gaan vandaag wel naar een ander baai, maar dat is meer omdat er gewoon weinig te doen is hier. We hebben de ‘stad’, met hippe tenten, luxe juweliers en kledingzaken (met galajurken, waar ik nu eenmaal niets aan heb aan boord) inmiddels wel gezien. En willen vanavond weer gewoon lekker simpel bbq’en. Niets luxe en fancy’s aan…want het regent vandaag wel heel veel….:-(

Valsspelen

Maandag 25 april 2011 @ 15:46

St. Maarten is voor de helft Frans en voor de ander helft Nederlands. Nou ja, helft. Het Franse gedeelte is groter dan het Nederlandse. De legende gaat dat een Fransman en een Nederlander naar elkaar zouden toelopen en waar ze elkaar tegenkwamen, zou de grens komen. Zo gezegd, zo gedaan. Alleen, de Fransman is gaan rennen en niet, zoals afgesproken en de Nederlander netjes heeft gedaan, gaan lopen. Vandaar dat de Franse kant groter is.
.
De economie op het eiland aan de NL-se kant floreert wel met al die zeilers. De watersportzaken zijn er redelijk goedkoop, er is echt van alles, maar van alles te krijgen. Er zijn ook heel veel zaakjes die je met alles kunnen helpen, zeilen, rigger, electronica enz enz. Er wordt door de zeilende vloot dus aardig wat geld achter gelaten op het eiland. Dat hebben wij ook gedaan. We hebben bijvoorbeeld een nieuwe ankerlier gekocht. Daarnaast ben ik met Adrienne van de BlueFin boodschappen gaan doen, zij hebben een huurautootje omdat ze langer op St. Maarten zijn, dus dat was super de luxe.
.
Het was er zowieso erg gezellig, bij Lagoonies, een heel gezellige bar was het aan het einde van de middag even internetten en daarna Happy Hour'n. We hebben ook de Fiddlesticks weer gezien en kennisgemaakt met de BlueFin en de Rebel. Een paar dagen geleden zijn ook de vrienden van de Vivente aangekomen. Wij zijn toen naar Maho Beach gelopen, waar je bij de SunsetBeachBar Van Dobben kroketten kunt eten (maar veel duurder van bij Marty's!). Het grappige daar is dat de vliegtuigen erg laag overkomen omdat na een 100 meter van strand en een weg, het hek van de landingsbaan begint. We hebben super leuke filmpjes gemaakt. Het grappigste is als een vliegtuig gaat opstijgen en dan met z'n kont naar het strand, tegen het hek staat. Je kunt je voorstellen dat die straalmotoren gigantisch blazen! Op het strand wordt je echt gezandstraald en als het vliegtuig opgestegen is, dan ligt er een strook met kleding, handdoeken, parasols, schoenen en petten in het water. Ik was ook niet ver genoeg weggelopen, het zand zat in mijn oren, neus, overal! Och, ben ik weer een keer goed gescrubd. (zodra we weer een keer snel internet hebben volgen de filmpjes)
.
-----
At 24-4-2011 13:21 (utc) our position was 18°06.87'N 062°59.37'W

Kroketten en een bamischijf

Donderdag 21 april 2011 @ 15:41

We hebben ze gegeten hoor!! Kroketten!! Bamischijven, patatje pinda! Lekker!! Bij Marty's, vlakbij waar we liggen. (Voor a.s. vertrekkers; Marty's zit naast Toppers, op de weg naar het vliegveld, maar dan juist de kant op van het vliegveld weg, net voorbij de brug zit een groot hotel, daar voorbij, dan een parkeerplaats, dan heb je Toppers en meteen daarnaast zit Marty's. Op hetzelfde terrein zeg maar.)
Na nog een lange zeildag, zijn we eereergisteren op St. Maarten aangekomen. Het was wel grappig, want het werd al donker en in de verte zag je het eiland met alle lichtjes opdoemen. Schitterend is dat altijd. Maar wat ook erg grappig was, als je van zee komt ruik je het land. Alleen dit maal roken we een enorme hasj-lucht. We moesten wel lachen: "we zijn weer op NL's 'grondgebied' en we ruiken de hasj al weer!" Haha!!
De volgende dag (eergisteren dus) zijn we eerst gaan inklaren aan de Franse kant (goedkoper) en toen meteen naar de grote watersportzaken. Wat een feest! Island Water World en Budget Marine zijn echt super grote zaken hier, tussenin zit nog Electec, met alles op het gebied van elektronica en watermakers. Het is hier ook goedkoop. De dollar staat laag tov de euro, je kunt hier duty free kopen én wij krijgen dan nog een korting. Dat is erg gunstig dus. Alhoewel je toch genoeg uitgeeft hier hoor.
Wat ook grappig is, de Franse kant moet erg concurreren met de NL´se kant. In het Franse gedeelte is het mini-Frankrijk met de euro. Aan de NL'se kant is echt de Antillen met de Antiliaanse Gulden of de US dollar. Wat doen ze aan de Franse kant, je kunt daar ook met dollars betalen en dan is 1 dollar = 1 euro! Dat is voor ons dus dubbel goedkoper als je met US dollars betaald. Heel grappig fenomeen.
-----
At 21-4-2011 13:04 (utc) our position was 18°01.86'N 063°05.97'W

Mannenrok

Zondag 17 april 2011 @ 22:29

Met pijn in mijn hart haalde ik vanochtend het anker op. Dit is het eerste eiland waarbij ik het echt, maar dan ook heel erg echt, moeilijk vind om te vertrekken. En wat het is? Ik weet het niet. Een van de dingen is wel de sfeer die hier is. En ja, ik weet dat die waarschijnlijk door de races komt, het is erg druk en na de races is het weer super stil. Maar toch, ik vond het niet leuk om Antigua te verlaten.

En die sfeer….hoe zal ik die omschrijven? Het waren met name allemaal cruisers die wij ontmoeten. Zoals ik al eerder schreef uit allerlei landen en van allerlei pluimages. Cruisers die al heel lang onderweg zijn en sommige nog maar net. Sommige blijven lang op een plek, andere trekken als een speer rond. Sommigen zijn alleen, anderen zijn met hun partner. Maar wat deze cruisers allemaal hebben, of eigenlijk niet hebben, dat zijn vooroordelen of het beoordelen. Je bent gewoon wie je bent en wordt zo geaccepteerd. Die sfeer voelt gewoon goed. Het maakt niet uit of je een kleine of een grote boot hebt, het maakt niet of je goed Engels of slecht Engels spreekt, het maakt niet uit hoe je eruit ziet, het maakt niet uit hoe je haar zit, je bent gewoon wie je bent. Een voorbeeld: Ongeveer een week geleden ontmoette ik een Australiër, een super leuke, gezellige vent, met een mooi, lieve vrouw. Een paar dagen geleden zag ik hem weer in een sarong! Inderdaad, een sarong…zo’n doek, die normaal gesproken vrouwen rond hun middel wikkelen als rok, had hij nu aan. En dat stond hem echt erg leuk!! Een dag later, hij weer met een andere sarong, deze vond ik wat minder, had namelijk echt zo’n Carieb printje. Maar niemand, maar dan ook niemand hier keek raar of beoordelend. In NL zou je echt meteen buiten de boot vallen, raar zijn en niemand sprak meer met je. Hier niet. Je bent gewoon zoals je bent. Etienne is nog aan het nadenken over een sarong..….;-)

Gisterenavond was het dus weer een avond van afscheid nemen. Na de zoveelste ‘Mount Gay Rum Promo Party’ (we hebben nu wel super gave t-shirts!), hebben we eerst Pam en Jeff (Foggy Mountain) uit Florida gedag gezegd. Daarna moesten we helaas ook van Jan en Susanne van de Peter Pan afscheid nemen, hoogstwaarschijnlijk gaan zij een hele andere koers varen dan wij. Ik moest me echt inhouden, wilde niet gaan huilen. Hopelijk heb ik ze over kunnen halen om met Koninginnedag naar Sint Maarten te komen! ;-) Wie ik hoop dat daar dan ook weer zijn…de Rapy! Daar hebben we geen afscheid van genomen, maar gewoon gedag gezegd. Maar ook gedag zeggen is soms wat minder.

We (de Vivente en wij) liggen nu in St. Kitts, onze tussenstop naar Sint Maarten. Het was een heerlijke zeildag! Echt genieten en ook weer dolfijnen gezien. Morgen weer een hele lange dag, weer dik 50 mijl. Ik ga voor net zo’n lekkere zeildag als vandaag!

Lekker kontje

Vrijdag 15 april 2011 @ 17:20

“Ooh, dat is een mooi rond kontje, lekker hoog…mooie lijn!!” Het is niet wat jullie denken, we zaten vandaag enorm te genieten van de Antigua Classic Race! We zijn met La Luna naast het parcours gaan liggen. Wat was dat genieten!! Ik heb mijn hart helemaal op kunnen halen met foto’s maken. Wat een mooie schepen, wat een mooie lijn, ze glijden gewoon door het water, schitterend die hele grote jongens, maar ook de kleinere. En zeker ook de authentieke Cariaccou sloepen. Patrick en Judith (Vivente) en Barbara en Henk (Rapy) waren ook aan boord. Lekkere pannenkoeken van Barbara gegeten en gewoon heel gezellig gezeild en de schepen bewonderd.

Ik heb veel foto’s gemaakt, moet ze nog selecteren, maar hieronder een voorproefje.

Extra handjes en gewicht nodig?

Donderdag 14 april 2011 @ 12:10

“You need some extra hands and weight for the race?” was mijn vraag gisteren bij verschillende mooie grote classic yachts hier in Falmouth Harbour. We hoopten te kunnen aanmonsteren voor de races. Sommige vroegen naar ons cv, tja, die hebben we wel, maar geen enorm zeilrace-cv. We konden alleen maar zeggen dat we nu al meer dan 8000 mijl hebben gevaren vanaf Nederland naar hier. Op zich was dat ook ok, maar ze moesten nog tellen. Daarnet even gecheckt en helaas pindakaas, ze hebben niemand meer nodig. Het is zo’n enorm ‘wie je kent helpt’ gebeuren! We stonden op Mike te wachten (kapitein van de Bolero) en er kwam een man vragen of hij nog mee kon, hij was die en die en kende die en die. En ja hoor, die kon nog mee. Dus helaas, dan gaan we maar ergens hoog zitten om foto’s te maken.

Zoals ik al zei wordt het nu steeds drukker en is er elke avond wel een feestje ergens. Gisteren bij de Antigua Yacht Club met gratis drank (rum, bier, wijn). Wij hadden ook een beetje een feestje want de Rapy heeft ook haar anker laten vallen in English Harbour, erg gezellig en we hadden wel wat bij te kletsen na onze laatste gesprek in Gambia. Ook de Bes ligt hier en met z’n achten (Vivente, Rapy, Bes en wij) zijn we eerst gaan happy hour’en voordat we naar de yacht club gingen. Daar waren ook de Pas de Deux (Duits zeiljacht), de Peter Pan en een heleboel andere bekenden en onbekenden. Super gezellig dus!

Het is grappig. Je ontmoet veel andere mensen van andere nationaliteiten hier. Allemaal cruisers, onderweg, al jaren onderweg of gewoon dit jaar hier met hun boot en volgend jaar weer ergens anders. De gesprekken zijn leuk, enorm vermakelijk, maar zo oppervlakkig! Met Nederlanders en Duitsers (als je die al wat langer kent zoals bijvoorbeeld de Peter Pan), krijg je meer gesprekken die echt ergens over gaan. Grappig zijn de onderwerpen van de oppervlakkige gesprekken. En heel grappig zijn de verschillen in cultuur. Bij de Amerikanen is alles geweldig en ik verbaas me elke keer weer over de gedetailleerdheid van hun herinneringen over iets waar ze 10 jaar geleden geweest zijn. Australiërs zijn drukker, maar op een hele andere manier dan de Amerikanen. En Canadezen, dat hangt ervan af waar ze vandaan komen. Wat me trouwens wel min of meer choqueerde was dat een Canadees vertelde (heeft zus in Frankrijk wonen) dat de kinderen op school Engels leren, mét het ‘Alo, Alo’-accent!! Dat geloof je toch niet!!!

Rum, visa en werkeloos

Dinsdag 12 april 2011 @ 14:32

Blijkbaar is het in Amerika normaal en niet belangrijk dat de vrouw niet werkt en niet geschoold is?! Of zet ik nu een vooroordeel danwel stereotype neer? Onze visa aanvraag voor Amerika is bijna afgerond. Nog pasfoto’s regelen en dan een datum prikken. Wat een vragen!! En het moet allemaal in speedy snelheid, want je hebt maar een bepaalde tijd voor een gedeelte. De vragen liepen uiteen of dat we daar als prostitué gingen werken of ons gaan aansluiten bij een terroristische organisatie? Of we bekend zijn met chemische bommen? Zoals ik al zei, zijn ze ook wel erg ouderwets, ohnee, conservatief in hun rollenpatronen. Na het antwoord dat Etienne werkeloos is, moest hij zijn laatste werkgever invullen en heel zijn geschiedenis in onderwijs. Ik? Niets! Ik moest alleen invullen waarom ik werkeloos ben en daar was het mee klaar. Het was op zich niet erg, want de hele lijst met scholen (adres, plaats en opleiding) en je oude werkgever, dat is toch wel aanpoten met intikken. We moesten ook nog best zoeken voor de adressen, school zit daar niet meer enz. Bij Etienne vroegen ze ook welke landen hij in de laatste vijf jaar heeft bezocht. Nou, dat zijn er toch al wel 16 sinds ons vertrek! Ik zat dus als een gek tegen de klok in al die dingen in het systeem te selecteren. Maar tot nu toe zit alles in het systeem, nu nog even naar de pasfoto’s kijken. Mogen niet ouder zijn dan én moeten vierkant zijn… dat wordt weer fotograafje spelen denk ik.

Het is lekker als je langer op één plek bent. Je weet je weg, je herkent de mensen, weet waar je kunt internetten, waar je geen ijs moet eten (my god, dat je zo ziek kunt zijn van ijs!) en je hebt je loopje elke dag. Je ziet de havens hier langzaam steeds voller worden. Het wordt daardoor gezellig druk overal en tot en met de race is er elke avond wel ergens een meet-and-greet of promo-party.

Gisterenavond was er in Mad Mongoose, een super leuke bar waar het overdag goed en gezellig internetten is, een Mount Gay Rum promo party. Jawel!! Wij drinken de rum al sinds Barbados en zijn erg fan. Bij deze promo party was de rum goedkoop en bij 3 drankjes kreeg je een t-shirt. Er waren alleen maar zeilers, dus het was super leuk kletsen! We hebben veel leuke mensen leren kennen, uit Australië (zij hebben een beetje hetzelfde plan als ons de komende maanden), Amerika, Canada en Duitsland. Erg internationaal dus. En super grappig om dan met een Canadese gewoon in het Nederlands te kunnen praten!

Crea Bea

Zondag 10 april 2011 @ 15:57

Thuis had ik geen tijd om crea te zijn, had ik wel voor meer dingen geen tijd, maar nu?! Ik heb gisteren zelfs wol gekocht om te gaan haken! Jawel! Nou niet hard gaan lachen, dit is echt leuk! Ik vind de patronen alleen nog wel moeilijk. Maar oefening baart kunst, ga ik maar vanuit, dus ik oefen hard door. Eventuele kunstwerken zal ik trots tonen per foto.... ;-)

We zijn gisteren met de Vivente naar St. Johns gegaan. De hoofdstad van Antigua en de stad met de meeste winkels. Het is een leuke stad, met inderdaad veel en leuke winkels. Eergisteren waren we de Peter Pan weer tegen gekomen, Duitse vertrekkers. Even gezellig bijgekletst, zij zijn hier ook nog wel even dus dat is wel leuk.

Vanochtend was het geen zondag rustdag. We hebben de boot van binnen grondig gereinigd. Dat is altijd een k-klus met de warmte hier. Maar het is dan weer lekker afkoelen in het water. En sommige dingen moeten nu eenmaal gebeuren.

Antigua Nice

Vrijdag 08 april 2011 @ 10:14

...staat er op de glazen hier op de kant. Tussen de ondiepten met de daarop slaande golven laverend zijn we Mamora Harbour ingelopen. Een beschutte kom aan de zuid-oost kant van Antigua. Volgens de pilot voor de rich and famous. Nou, we verblijven al dagen bij dat soort resorts, dus eentje meer kan er ook wel bij. Maar juist hier, valt het reuze mee. Het is een redelijke prijs voor wat drinken, je kunt er internetten en we worden niet meteen van het terrein gebonjourd.

Het is een resort met huisjes gebouwd tegen een heuvel. Heel leuk gedaan, het is net een Grieks dorpje, met smalle straatjes en trappen en veel wit pleisterwerk. Het strand is schitterend, het zwembad idem. We hebben even wat geinternet en gedronken. Daarna zijn we aan boord gaan eten en genoten van de steelpan-band op de achtergrond. Halverwege moesten we alleen naar binnen vluchten voor een gigantische regenbui. We zagen ook lichtelijk gedoe in de eetzaal. Deze schitterende zaal kijkt uit over het water en is open naar alle kanten. Met een giga regenbui tegen de normale windrichting in, kunnen jullie het wel raden. Het zal er binnen net zo nat zijn geweest als bij ons in de kuip! Zit je daar in je avondjurk?! ;-)

We hebben ontzettend veel reacties gekregen op het broodbakken. Het kan gewoon niet anders dan dat het nu moet gaan lukken, alhoewel de meeste tips en adviezen niet heel anders waren dan wij al deden. We gaan gewoon door. Het is een beetje moeilijk om een hapje te beloven, maar een foto moet lukken.

Twee dagen geleden schreef ik over Parham, een uniek plaatsje. We hebben een heel kort filmpje bij het stukje gezet. Een sfeerfilmpje van ons op het terras, het park en de veranda met geweldige muziek.

Net echt

Donderdag 07 april 2011 @ 11:01

Gisteren was een super zeildag! Laverend tussen de ondiepten, zijn we naar de beschutting van een ander eiland gevaren. Het was, ondanks af en toe tegen de golven in, eigenlijk een prima tochtje. We liepen aardig en het was echt zeilen. Vaak zet je de zeilen en haal je die naar beneden als je er bent, nu was het weer verschillende keren overstag. Uitkienen of we de volgende waypoint lijn net wel of net niet gingen halen.

We liggen nu bij Green Island, een schitterend natuurgebied. Helaas was het onderwater wat troebel, maar je kon nog wel zien dat het mooi was. Vandaag zakken we verder af naar beneden.

Het rijst de pan uit

Woensdag 06 april 2011 @ 05:16

Na een aantal dagen voor anker zonder stadje raken de verse voorraden aan boord op. Vandaar dat we gisteren naar Parham zijn gegaan. Zoals de pilot beschrijft een bijzonder dorpje. Vroeger was het een bruisende havenstad, nu is het een heel rustig plaatsje met een grote visafslag. De supermarkt was erg goedkoop, maar niet heel goed gevuld. We hebben gelunched bij een locale hamburgertent. Dat was super, gewoon op het terras op straat, schuin tegenover het park van Parham. En aan de andere kant zaten twee ouderen van het dorp op de veranda te 'limen'. Er klonk goede muziek uit de boxen, die mannen hebben het niet slecht! De burgers waren super en deze atmosfeer maakte ze nog lekkerder.
.
.
Vandaag waaide het erg hard, 7 bft. We zijn terug bij Long Island. We willen via de oostkant van Antigua naar English harbour terug, maar het moet even wat minder gaan waaien, morgen een volgend stapje naar beneden.
.
Omdat het vandaag wat minder weer was en we toch niet bij het resort het eiland op mogen zijn we maar weer gaan kijken of het broodbakken nu eens niet wil gaan lukken. Etienne heeft er zo ongeveer z'n missie van gemaakt. Hij had gehoord dat het valt of staat, of eigenlijk rijst of niet, met goede kneedtechnieken. Het arme deeg… maar helaas, het mocht nog steeds niet erg goed rijzen. Het brood smaakt prima, maar het is nog een beetje vol van smaak zeg maar. De Vivente had vandaag ook brood gebakken, op een andere manier dan wij en ook bij hen rees het niet. Hoop doet leven, dus er is een nieuwe strategie bedacht voor het volgende brood.
.
-----
At 6-4-2011 02:18 (utc) our position was 17°09.26'N 061°45.77'W

Cocoa point

Zondag 03 april 2011 @ 11:19

Geen idee waarom dit punt op Barbuda zo heet. Ik heb geen chocolade gezien. Alleen maar een wit zandstrand met vreselijk blauw water. Helaas niet heel helder, maar helder genoeg om verschillende roggen te spotten!! Schitterend! Leuk om te zien als ze zich ‘ingraven’ in het zand. Hij deed z’n best, maar ik zag hem toch, aan z’n oogjes boven het zand.

Etienne is heel de middag met z’n harpoen op pad geweest. Hij wilde jagen voor een avondmaaltje. Helaas was degene die hij te pakken kreeg ondermaats, dus werd het uiteindelijk pannekoeken voor het avondeten. Ook niet slecht!

Eind van de middag kwam de Seaquest bij ons liggen. Super gezellig!! Ik heb nog heerlijk met Maren en Linde op het strand gespeeld. Dan kun je weer eens legaal je creativiteit in het zand laten gaan, zonder dat mensen medelijden met je krijgen. ;-) Na het eten nog even geborreld bij de Seaquest. Het duurt wel weer even voor wij hen weer gaan zien. Waarschijnlijk augustus of september op Curacao.

Vandaag weer terug naar Antigua. We liggen nu bij Long Island. Een eiland waarop een super de super de super luxe resort is gevestigd. De huizen worden verhuurd inclusief 7 man personeel, waaronder een eigen kok. We hoeven vanavond om twee redenen dus niet op zoek naar een restaurant op de kant; waarschijnlijk is er geen restaurant en als die er al zou zijn, dan is die vast niet voor onze portemonnee. Wordt het nasi vanavond. Ook super lekker!

Beautiful Barbuda

Zaterdag 02 april 2011 @ 16:22

...staat er op de 'reclamefolder' van het plaatselijke VVV. Barbuda heeft schitterende stranden en is verder bijzonder met een groot binnenmeer en een van de grootste fregatkolonies ter wereld. Deze kolonie is alleen hier tijdens het broedseizoen en dat is nu. Daarna vliegen ze naar Galapagos. Wij plannen dan ook om ze daar te gaan zien, in plaats van hier op Barbuda.
.
De mensen hier zijn afwisselend super vriendelijk (King Goldy Locks) tot vreselijk arrogant en onvriendelijk (Salaman). Goldy Locks konden we niet vinden toen we het meer over wilde en Salaman was volgens mij met het verkeerde been uit bed gestapt. We zijn uiteindelijk dan alleen maar met hem naar de hoofdstad, Codrington gevaren. Het binnenmeer over, wat toch een redelijk tochtje was, met zelfs een natte kont in deze grote boot. Hoofdstad is een heel groot woord voor een dorpje met wat mooie, vervalen en zelfs ruine-achtige gebouwen. We sjokken het stadje wat rond in de verzengende hitte. We drinken en nemen een ijsje bij het dorpscafe en nemen kip voor 's avonds mee bij de bbq-kraam langs de weg. Deze man heeft het record op pittige saus!20
.
Gisteren wilden we naar een baaitje in het zuiden van Barbuda, maar de wind en hele hoge golven maakten het daar niet aangenaam. We zijn dan ook maar weer een stukje teruggegaan langs het immens lange strand. Bijzonder is dat je hier, zo'n 500 meter van de plek waar we eerst lagen, weer hele andere schelpen op het strand tegenkomt.
.
Vandaag gaan we toch kijken of we niet ergens aan de zuidkust kunnen liggen. Het strand is schitterend, het water mooi blauw, maar troebel, we willen gewoon nog een ander plekkie van Barbuda zien.
-----
At 2-4-2011 14:11 (utc) our position was 17°36.33'N 061°51.33'W

Wit met roze

Woensdag 30 maart 2011 @ 00:00

Toen we Barbuda eindelijk zagen, zagen we een heel lang, enorm wit strand met een vleugje roze. Heel bijzonder. Met 6,5 tot 7 knopen snelheid scheurden we naar Barbuda. Het was een heerlijk dagje, de wind was half en het was eens niet stampen. Barbuda is klein (160 km2) en vlak (hoogste punt is 60 meter). Het duurde dus erg lang eer we het eiland zagen. Het kleine eilandje pretendeert de langste standen te hebben. Nou, we voeren ook langs alleen maar strand. Achter deze smalle zandstrook ligt een binnenwater. Het is echt een heel bijzonder eiland.

Meteen het strandje op en Judith (Vivente) en ik zijn weer wat mooie schelpen rijker. We liggen vlakbij een schitterend, klein resort (9 kamers). Toen we rondliepen arriveerden er nieuwe gasten per helikopter! We werden even later dan ook vriendelijk verzocht op het strand te blijven omdat het terrein privé terrein is. Biertje drinken bij de bar mocht, dat geloofden wij ook wel ja, voor 10 USdollar per bier. We hebben happy hour dan ook maar verplaatst naar de La Luna.

Wraksnorkelen

Dinsdag 29 maart 2011 @ 00:00

De wind is goed, maar in een keer naar Barbuda is toch wel ver. Dus een tussenstop in Deep Bay. Het was een heerlijk zeildagje. Met alleen de genua gingen we lekker rustig naar het noorden. Een dagje zoals een zeildagje moet zijn.

Deep Bay is mooi, wit strand, rotsen, palmbomen. Er ligt een groot wrak midden in de baai. Helaas iets te diep en het zicht was (waarschijnlijk door de wind) wat slechter, maar het was er toch mooi snorkelen. We hebben bij het hotel een biertje gedronken, maar de prijzen worden steeds hoger, dus aan boord gegeten.

Adembenemende hoogten

Maandag 28 maart 2011 @ 00:00

Wat een uitzicht! Maar wat toeristisch. Shirley Heigths ligt boven op een berg, 145 meter hoog. Je kijkt uit op (van onder naar boven) English Harbour, Nelsons Dockyard en Falmouth Harbour. Het is schitterend! Dan een mooie zonsondergang en krijg je uitzicht by night. Het is alleen dat Shirley ook weet welke prijzen ze kan vragen. Maar, toen de grootste stoet mensen was vertrokken kwam er een andere band en wat meer locals. Het was een super sfeertje!

Dinsdag weg, dus boodschappen doen, mail checken en (oud) zeil bietsen voor een creatieve uitspatting. ’s Avonds geborreld met de Flying Swan en de Seaquest. De Seaquest gaan we nog zien binnenkort, maar de Flying Swan voorlopig niet. Het was super gezellig met elkaar en afscheid nemen blijft niet leuk.

Hemel op aarde

Zondag 27 maart 2011 @ 15:13

Boeken, pilots, kaarten, almanakken, Lonely Planets en nog eens boeken. Paradijs voor Denise! Er zit, in Falmouth Harbour, een winkeltje (boven bij de supermarkt) wat helemaal vol met boeken zit. Ik word daar altijd helemaal blij van. Maar ook een beetje hebberig. Mbt boeken ben ik echt een verzamelaar. Ik wil ze het liefste allemaal hebben! Dat gaat natuurlijk niet, zeker niet aan boord, en houd ik me in en mijn handen in mijn (rok)zakken. We hebben een boek gekocht over Panama. Schitterend ook die eilanden daar! Jawel, het duurt nog even, maar begin volgend jaar zal ik aan schrijfstof waarschijnlijk geen gebrek hebben, als we door Panama gaan. Ik stond ook met de Lonely Planet in mijn hand van de South Pacific. Daar moet ik nog even de laatste uitgave datum van opzoeken. Maar ooh, wat geniet ik daarvan!

Wat ook genieten is, er draaiden gisteren verschillende wasmachines en drogers voor de La Luna. Heerlijk ge-internet met een koude Ginger Ale. En alle lijnen doorgegeven aan Dyneema.

Straks gaan we met de andere NL’ers (Vivente, Seaquest, Flying Swan en Fiddlesticks) naar Shirley Heights, bbq’en onder het genot van live muziek. Het leven is soms best prima. ;-)

Marlow testteam

Zaterdag 26 maart 2011 @ 13:57

Meten, meten, Engelse benaming opzoeken, meten en meten. Wij krijgen, zoals jullie weten, nieuwe lijnen omdat we geselecteerd zijn voor het Dyneema Experience Team. Gisteren kregen we een mailtje dat wij de Marlow lijnen mogen gaan testen! Gaaf!!!

Bij de email zat een invulsheet om aan te geven welke lijnen we nodig hebben. Dus was het vanochtend meten en schrijven. Mijn hemel, wat heb je dan een hoop lijnen! La Luna is een Beneteau First, de race lijn van Beneteau. We hebben dan ook overal wel een lijntje voor, grappen wij altijd.

Bedoeling is dat we voor 21 april de lijnen aan boord hebben, dus vandaag aan het inventariseren geweest welke en wat voor lijnen we nu precies aan boord hebben. Als zeiler-zonder-zeilopleiding weet ik soms de NL'se benaming al niet eens, laat staan de Engelse. Daar is het met de halyards, sheets, cutters en jammers af en toe wel lachen. Google is ook nu weer echt goud waard!

Admiraaltje leef je nog...

Zaterdag 26 maart 2011 @ 11:55

Als je ergens lang blijft liggen, zijn de dagen aardig hetzelfde en voor een leuk berichtje hier, niet echt interessant. Van Jolly Harbour zijn we eergisteren naar English Harbour gegaan. English Harbour met Nelson’s Dockyard ligt naast Falmouth Bay. Het is leuker dan Jolly Harbour.

Nelson’s Dockyard en English Harbour spreken wel tot je verbeelding; Horatio Nelson was een belangrijke en dus goede admiraal in het Engelse leger in de 18e en 19e eeuw. Hier in de baai zijn de resten van het fort nog te zien en duidelijk is dat deze baai goed te verdedigen was. Op de kant staan nog oude gebouwen en zijn opgeknapt. Customs en immigration zitten in een heel oude ruïne, die ze mooi tot kantoorruimte hebben aangepast. Als er dan ook nog een schip tegen de kade ligt met een vlag die zo uit de riddertijd komt, waan je je helemaal eeuwen geleden.

Wij doen onze dagelijkse dingen, dingen die ze in de 18e eeuw ook deden. De was (met de hand en, in deze moderne tijd, ook in het machine), de boodschappen, onderwaterschip schoonmaken, wat hangen en elke namiddag, palaver. Oftewel, nu in onze tijd, borrelen danwel Happy Hour!

Antigua...

Woensdag 23 maart 2011 @ 12:58

...mooi, azuurblauw, netjes, chagrijnige customs, kakkerlak, pizza en andere NL'ers.

Eergisteren hier aangekomen, we liggen voor anker bij Jolly Harbour. In het azuurblauwe water. Met de Vivente en de Fiddlesticks zijn we heerlijk uit eten geweest. 

Toen we gisteren wilden inklaren, troffen we een iets minder vriendelijk Antigua. Wat doe je dan? Niet inklaren? We hebben de bus gepakt naar English Harbour en daar ingeklaard. Geen probleem! 

Meteen rondgekeken en morgen gaan we daarheen. Jolly Harbour is toeristisch en wat duurder. In het zuiden zijn er wat meer verschillende barretjes, cafeetjes en restaurantjes. Vandaag nog even borrelen met de Flying Swan, Luna Verde en de Seaquest! 

"No Woman, No Cry"

Maandag 21 maart 2011 @ 02:43

Aan het einde van de middag sta ik op het trapje achterop La Luna, tot aan mijn knieen in het kraakheldere azuurblauwe water. Ik kijk langs het schip naar het witte strand vol met palmbomen en gekleurde 'shacks' (strandtenten), terwijl Bob Marley over het water galmt en de zon achter mij al aan het zakken is. Ik zeep mijn haar in en duik in het water. Dit is douchen van een zeiler in de Carieb.
.
We liggen nog bij St. Kitts, Frigate Bay. Vandaag is de Tarpan aangekomen en liggen de 5 NL'se boten gebroederlijk op een rij naast elkaar voor het strand. Etienne is vanmiddag aapjes gaan kijken (letterlijk!) en ik heb bijgekletst met Martine (Flying Swan) en wat geschreven. Net als gisteren aan het eind van de dag weer naar ShipWreck voor een biertje. Erg gezellig weer!!
.
Morgen een lange zeildag naar Antigua. Ik hoop dat de wind uit de goed richting komt! ;-)
-----
At 20-3-2011 01:30 (utc) our position was 17°16.31'N 062°40.50'W

Vertrekkersdag van Zeilen

Zaterdag 19 maart 2011 @ 09:44

Vandaag, zaterdag, is de Vertrekkersdag van Zeilen 2011. Tjeetje, dat roept herinneringen op. Herinneringen van alweer een jaar geleden dus! Daniëlle, een a.s. vertrekker, gaf in haar reactie op ons vorige berichtje dat zij vandaag naar de Vertrekkersdag gaan. Ik vond dat vorig jaar best spannend, want met al dat soort ‘evenementen’ en ‘uitstapjes’ bevestigden we voor mijn gevoel steeds meer dat we écht, maar dan ook écht, weggingen. En dat was af en toe ook nog een beetje onwerkelijk. Gaan wíj inderdaad écht weg?

Het antwoord op die vraag is inmiddels duidelijk, ja dus! Wij zijn écht weggegaan. De Zeilen Vertrekkersdag was m.n. leuk omdat je ‘iedereen’ ziet die hetzelfde jaar als jij gaat vertrekken. Dat is ook handig, want niet dat het altijd nodig is, maar op het moment dat je met je dingy gaat ‘hangen’ bij een andere boot was het ijs tijdens de Vertrekkersdag al gebroken.

En dan is het mei-nummer van Zeilen nog leuker, want daar staat iedereen in. Wij hebben hem meegenomen aan boord. Spotte we een NL’s schip en wisten we niet precies wie dat waren, even opzoeken. Inmiddels hebben wij bijna iedereen van de Vertrekkersdag ontmoet. Het zijn allemaal mensen met dezelfde passie, het zeilen, het varen, het onderweg zijn, het reizen, nieuwsgierig naar nieuwe landen, nieuwe mensen, gezelligheid, genieten. Mensen die je in het normale dagelijkse leven zo voorbij zou lopen, daar zit je nu een avond (of langer) mee aan de borrel en je raakt niet uitgekletst.

Vertrekkers van 2010


Ik zei al eerder dat je tijdens deze dag ‘bijna’ iedereen ziet, er komen namelijk ook een heleboel vertrekkers niet naar die dag. Die ontmoet je onderweg. Hé, een NL’se vlag!! (Die grote rood-wit-blauwe lakens spot je al van ver!) Die kennen we helemaal niet? Zodra we het anker hebben laten vallen, gaat Etienne altijd wel even een praatje maken. Dan merk je, er zijn heel veel NL’ers onderweg. Ik denk dat het in ons bloed zit, van vroeger, van de VOC, van de piratentijd of zelfs van nog eerder.

Hier in St. Kitts liggen we nu ook weer met 4 NL’se boten. De Vivente en wij natuurlijk, gebroederlijk zoals al een hele tijd. En eergisteren lag er ineens de Fiddlesticks! De Fiddlesticks, van Hans en Anja, is in 2005 vertrokken. Het was een van de eerste vertrekkersboten die wij volgden, eigenlijk heel die lichting. Het was voor ons dan ook erg grappig hen te zien. Daarbij komt dat zij ook een Beneteau First hebben en zij hebben ook in Stad aan ’t Haringvliet gelegen. Hoe grappig!!

En wie is die vierde boot dan? De Flying Swan!! Yeah! Na een dikke 4 maanden heb ik Willem en Martine even weer lekker een knuffel kunnen geven. Met de Flying Swan zijn we vanaf La Coruna opgevaren en hebben hun later op de Canarische Eilanden weer even gezien. Kom je ‘oude’ bekende tegen voelt het net alsof je weer familie ziet, erg warm en leuk dus. En met sommige familieleden heb je dan ook nog een hele speciale band.

Yeah!! Dyneema Experience Team member!!

Donderdag 17 maart 2011 @ 12:03

Groot nieuws! Wij zitten in het Dyneema Experience Team!!
Eerder vroeg ik om crewmembers, iedereen die zich heeft aangemeld super bedankt!! We zitten in het team. Concreet: we krijgen allemaal nieuwe lijnen van Dyneema om ze te testen! En dat zal een makkie zijn, want het zijn super lijnen heb ik gehoord! Leuke reden voor een Happy Hour straks ;-)

Eergisteren zijn we op ons gemak naar St. Kitts gezeild. Nou ‘op ons gemak’ we vlogen met bijna 5 knopen, met alleen onze hele kleine fok, naar het grote broertje van Nevis. In een rustig stil baaitje, waar we alleen met de Vivente lagen, overnacht. Er lag een wrak waar Patrick en Etienne zich heerlijk op hebben vermaakt. Heel het wrak is uitgekamd door die twee.

Gisteren naar Basseterre waar we nu voor de haven liggen. Een leuk plaatsje. Er komen hier veel cruiseschepen (gisteren 2, vandaag 1 + 3 klippers, w.o. de Stad Amsterdam!) en er is een heel minidorp met allemaal duty free shops en ander toeristisch geneuzel. Aan de ene kant is dat jammer, maar aan de andere kant, de cruiseschepen zijn goed voor de locale economie en wij pikken hier ook van mee. Er zijn leuke barretjes, we kunnen winkeltjes kijken en het is een gezellige drukte.

Ik sta er toch echt bij, ja!

Swingend Nevis

Dinsdag 15 maart 2011 @ 10:23

Zit je de ene avond in de kerk mee te swingen, de andere avond swing je mee met de karaokenummers. Welkom op Nevis!

Een klein, redelijk mooi rond eiland. De mensen zijn weer erg vriendelijk en er is niet heel veel te doen. De eerste avond hier, zaterdagavond, hebben we wat door Charlestown gelopen en wat gedronken. Etienne heeft toen bij een vrouwtje op straat een knoflookbroodje gekocht. Erg lekker! Een tijdje met haar staan praten en zij vertelde dat de chinees daar en daar op de tweede verdieping erg goed was. We hadden verschillende Chinese restaurants zien zitten.

Zondag was er niets te doen, er lag een cruiseschip van Club Med voor de baai, maar verder erg rustig. We zijn dus gaan chinezen, bij het genoemde restaurant. En dat was lekker! Super! Op de weg terug naar het strand (we liggen aan een mooring bij het strand) kwamen we langs een kerk waaruit heerlijke swingnummers kwamen. Wij heel zachtjes de trappen op. Wat geweldig om te zien! Heel de kerk swingt! Men zingt mee, staat te klappen, heeft een ‘rammelaar’ meegebracht of zit wat mee te knikken. De pastoor (weet niet of dat bij die kerk ook zo heet) zag ons meteen en wenkte dat we binnen konden komen. Wij voorzichtig op de achterste bank geslopen. Wat geweldig om dit te zien. In NL gaat het er dan toch wel vreselijk stug aan toe hoor, in die kerken. Bij iedereen werden de voeten gewassen, maar gelukkig bij ons niet. Wij lieten een spoor van zand achter. We werden op een moment nog aangehaald door de pastoor, erg grappig en super leuk zo op de zondagavond.

Gisteren rustig aan gedaan en eind van de middag voor een biertje naar de leuke tenten hier op de kant. We hadden geen zin om zelf te koken, maar waar we waren was het eten niet zo. Laten we naar de Chinees gaan?! Heel erg, maar we zijn dus weer naar de Chinees geweest, het was nu nog goedkoper (nog geen tientje, incl. drinken, per persoon) en weer super lekker. Daarna terug naar Chevy’s waar elke maandagavond karaoke is. Wat een heerlijkheid om dat te zien. Mensen genieten zo van het zingen, het klinkt alleen voor geen meter. Haha!!!

Indrukwekkend, treurig en gastvrij

Zaterdag 12 maart 2011 @ 11:40

Ondanks de rollende ankerplek toch besloten een dagje te blijven en Montserrat te gaan bekijken. Bij het hek van de haven werden we meteen al aangesproken door George Christian een hele aardige man, die ons wel rond wilde rijden. Een leuk prijsje afgesproken en daar gingen we. George vertelde honderduit, over wat we onderweg allemaal tegenkwamen (van Tina’s restaurant tot de grootste hardware store en de belangrijkste makelaar) en over zichzelf. Het was erg leuk en zeer informatief. Montserrat is heel lang Brits gebleven en ik weet niet precies hoe het nu zit, maar ze krijgen nog wel geld van Engeland en alle inwoners hebben een Brits paspoort. Het eiland doet ook erg Engels aan, heel netjes, straatnaamborden op elke hoek en men is zeer beleefd.

De dorpsnamen zijn af en toe hilarisch! Cudjoe Head is er zo een. Deze naam is ontstaan omdat twee broers ruzie hadden en de ene bij de andere zijn hoofd af hakte… Cudjoe Head. En dan is er nog een Runaway Ghaut, wat zo heet omdat daar twee militairen zijn gevlucht. Heel grappig!

Wat minder grappig is en erg imposant is de stroom van as en ander los materiaal wat uit de vulkaan komt. In 1995 is de grootste uitbarsting geweest, geen doden, iedereen was geëvacueerd. Door een grote aswolk is de hoofdstad, Plymouth, toen ook verdwenen, onder het as. In 1997 is er weer een uitbarsting geweest, deze heeft aan 19 mensen het leven gekost. De laatste en recente uitbarsting was vorig jaar februari. Waar ze ook veel last van hebben, tijdens regenvallen komen de resten van de vulkaan naar beneden. Wij zijn in een rivierbedding geweest waar zo’n 15 meter hoog de keien, zand en stenen liggen. We liepen daar over het dak van een huis. De rest van het huis was bedolven! Zo bizar!

Vanaf Gibraldi Hill keek je uit over Plymouth, de voormalige hoofdstad met kleurige gebouwen en veel bedrijvigheid. Er konden 3 ferryschepen tegelijk aankomen, in de jaren voor de orkaan en de vulkaanuitbarsting kwamen er jaarlijks 30.000 toeristen naar het eiland. Dat is allemaal weg en dus over. De mooie stad is weg, de mooiste toeristische trekpleisters zijn weg of je mag er niet komen omdat het te dicht bij de vulkaan ligt. Treurig was het woord wat wij veel hebben gebruikt.

Om Montserrat ook te proeven hebben we als lunch het lokale gerecht genomen, Goat-Water. Het klinkt echt super vreselijk, maar het is eigenlijk gewoon ‘geitensoep’. Niet dat dat nu zo lekker klinkt, maar het smaakt prima. Het is gewoon soep, met geitenvlees. Smaakt een beetje naar ossenstaart soep, dat vinden we ook lekker maar klinkt ook vies als je er over na denkt.

Heel veel inwoners zijn na de uitbarstingen in ’95 en ’97 vertrokken naar Engeland. De rest heeft zich in het noorden van het eiland gevestigd. Daar zijn ze nu druk doende om het plaatsje Little Bay uit te breiden tot nieuwe hoofdstad. Het is een schitterend eiland!! Echt mooie natuur, netjes en de mensen zijn er ontzettend vriendelijk! Ik kreeg een knuffel van George toen hij ons aan het einde van de dag weer afzette. We hebben bijzondere gesprekken gehad met de vele locals en buitenlanders die gevestigd zijn op het eiland. Het is jammer dat ze het niet voor elkaar krijgen meer toeristen naar het eiland te trekken. De ferry vanaf Antigua was in reparatie, dus nu kwam er helemaal bijna niemand. Ik hoop dat het eiland het redt. We hebben twee nachten slecht geslapen vanwege de rollende ankerplek, maar de dag op het eiland en de hartelijke inwoners, hebben dat meer dan gecompenseerd!

Geen slapende vulkaan wakker maken

Vrijdag 11 maart 2011 @ 04:00

Vandaag heel zachtjes langs Montserrat gevaren, om de redelijk wakkere vulkaan niet helemaal (met een bijbehorend ochtendhumeur) wakker te schudden. Montserrat heeft, zoals ik gisteren al schreef, een vulkaan die in 1995 is uitgebarsten en nu nog wat af en toe na puft en pruttelt. In 1997 is hij weer tot uitbarsting gekomen en een paar maanden later heeft een hete aswolk de toenmalige hoofdstad, Plymouth, volledig verwoest.
.
Omdat de Soufriere Hills Volcano dus af en toe nog puft en pruttelt wordt aangeraden via de oostkant van Montserrat gevaren, om zo uit de rookwolk te blijven. Het is duidelijk te zien dat de vulkaan redelijk wakker is. Grote wolken zie je uit de vulkaan komen en erboven hangen. Ook zie je verschillende 'stroompjes' van rook naar beneden gaan. Een bijzonder gezicht!
.
Het was een lange zeildag, met wind weer op kop en op het laatst zo weinig dat we de motor maar bij hebben gezet. Net voor het donker lieten we het anker zakken in Little Bay. De swell (golven) was vandaag noord-noord-oost, maar draaide mooi mee het eiland rond, waardoor we hier in de baai onwijs liggen te rollen. Het wordt vannacht dus of in slaap gewiegd worden of een onrustig nachtje.
.
Helaas ging vanochtend de Wizard richting Antigua, dus moesten we van hen ook afscheid nemen. De meeste vertrekkers gaan in mei/juni richting huis (via Amerika of Bermuda en Azoren), terwijl wij weer zuidwaarts zullen gaan om daar het orkaanseizoen door te brengen. Jammer, jammer, jammer, dat wij dus elke keer weer gedag moeten zeggen tegen deze vertrekkers. Wetende, dat de kans dat wij al deze lieve mensen op korte termijn weer gaan zien, steeds kleiner wordt. Deze lieve mensen die bijna als familie aanvoelen en waar je in een erg korte tijd zo eigen mee bent geworden. Dit afscheid nemen komt mijn heimwee zeker niet ten goede...
-----
At 10-3-2011 02:15 (utc) our position was 16°48.11'N 062°12.43'W

Dag met uitersten

Donderdag 10 maart 2011 @ 05:40

Rood, groen, groen, rood, wit, groen, groen. Lichtjes in de mast, lichtjes als navigatielichten en een paar boeien. Om 4.10 uur ging de wekker. Guadeloupe heeft de vorm van een vlinder. Wij lagen, bij Pointe-a-Pitre, al bij het lijfje onderaan, vandaag zijn we via Riviere Salee, het lijfje doorgevaren. Een riviertje wat de twee vleugels van Guadeloupe scheidt. Het is een riviertje door de mangrove, het leek dus heel erg op Gambia, zeker met alle kleine steek muggetjes. Het was alleen wel heel vroeg omdat we twee bruggen moesten hebben en die draaien voor de spits, om 5 uur en om 5.30 uur. Na de tweede brug zijn we met z'n allen (Wizard, Moonrise, Vivente en wij), heel netjes op een rijtje ;-), voor anker gegaan, wachten totdat het helemaal licht zou zijn, want om half vijf in het donker zag je kant nog wal! Het was wel weer heel apart om zo het riviertje door te varen. Het was ook zeker net Gambia (Oyster Creek), omdat wij bij de laatste tonnen hoopten dat het inderdaad erg zachte blubber was waar we doorheen gingen. En dat was het gelukkig ook, nog zachter dan in Gambia, want we zagen 1,5 meter onder het vlak (terwijl we 2 meter steken) en we konden gewoon doorvaren. Een super belevenis weer en geweldig om dit zo met z'n viertjes te doen.
.
Eenmaal het riviertje door, zette de Moonrise koers naar Antigua. Ik ben erg benieuwd of we elkaar nog weer gaan zien, maar vrees het ergste. Dat wordt misschien pas over een paar jaar in NL helaas...maar soms weet je het nooit helemaal zeker.
.
Met de Wizard en de Vivente zijn we een leuk ankerplekje gaan zoeken. Ilet d'Caret leek wel wat op de kaart, nou, in het echt overtrof het alle verwachtingen! Het was, zoals Annelies (Wizard) het noemde, het eilandje van de windowsscreensaver! Zo'n tien palmbomen, wit strand en super super blauw en helder water. Helaas was het overdag wel erg druk met 'dagjesmensen', maar dat mocht de pret niet drukken. Wat een dag van uitersten. Eerst de mangrove op een erg smal riviertje en nu in het hel blauwe water bij een wit strandje! Heerlijk gesnorkeld, helaas weinig kleur, maar veel veel vis (3 sepia's weer gezien, zeewolf enz enz) en veel verschillend koraal. Zelfs echt een mega groot tafelkoraal gezien, echt wel een paar meter doorsnede en meerdere 'tafels' boven elkaar!
.
Het plan was dan ook al snel geboren om te gaan bbq'en op het strand. Omdat er zoveel dagjesmensen komen staan er picknicktafels en 'braai's' (bbq's op z'n Zuid- Afrikaans). We hebben van alles bij elkaar gezocht en Annelies had lekkere sate gemaakt. Het was weer een super afsluiting van een wel heel bijzondere dag. Het bleef vroeg vandaag omdat we natuurlijk om 4 uur al ons bed uit waren. Verder lagen we gisterenavond nog in bed na te stuiteren op de klanken van carnaval (later meer over de optocht met flimpjes en foto's. Optocht in NL vind ik wel leuker...;-). Ik zal dus zo heerlijk slapen denk ik. En morgen? Morgen gaan we naar Montserrat. Een eiland waarvan de helft is afgesloten (incl. een vaar-area eromheen) ivm een redelijk wakkere vulkaan. Hoezo uitersten?
-----
At 9-3-2011 01:53 (utc) our position was 16°21.17'N 061°37.70'W

Peter

Dinsdag 08 maart 2011 @ 16:13

Er was eens, heel heel lang geleden in 1654, een Nederlands Joodse verkoper, die Peter heette. Hij werd uit Brazilie gezet en kwam toen terecht op Guadeloupe. Met zijn verkopergevoel begon hij een vismarkt, op een stukje nog ongerept land aan het water. Het gebied werd al snel bekend als 'Peter's Point' en groeide uiteindelijk uit tot, jawel, Point-a-Pitre. Wat nu inmiddels de grootste stad van Guadeloupe is, waarbij het havenstukje met de vismarkt nog steeds het interessantste plekje is.
.
Wij liggen al een paar dagen in een nieuwere haven, iets zuidelijker van de stad. Haven?! Yeh, weer eens een haven! Lekker zo de kant op, geen natte kont, warme douches en gewoon makkelijker heen en weer lopen. De haven van Point-a-Pitre is prima, met douches op z'n frans. Verder gewoon water en elektriciteit op de steiger, de accu's zijn dus weer lekker vol. Het was ook een beetje als in Mindelo, op de Kaap Verden met al die NL'se boten: Moonrise, Wizard, AbelT en de Ech'O. Zowieso is het erg leuk, dat je ook nu regelmatig andere buitenlandse bekenden weer ziet daar of daar.
.
De afgelopen dagen hebben we wat karweitjes gedaan, bijgekletst met iedereen en alle watersportwinkeltjes afgestruind. We gaan zometeen de haven uit en dan de carnavalsoptocht in Point-a-Pitre kijken. En misschien Peter's vismarkt nog even bekijken.
.
-----
At 8-3-2011 14:49 (utc) our position was 16°13.30'N 061°31.77'W

Promotiedagje

Zondag 06 maart 2011 @ 03:08

Sommige dagen komen zo uit de promotiefolder: "Zeilen in de Carieb". Gisteren was zo'n dag. Van Dominica naar Guadeloupe was het weer eens heerlijk zeilen! Lekker zonnetje, rustig zeetje, prima windje. Geweldig! We zijn al een paar dagen samen met de Vivente, Moonrise en de Wizard. 's Ochtends in Dominica was het idee al geopperd om 's avonds te gaan bbq'en. Dat is altijd een geweldig idee! Dus lieten we het anker vallen bij een lief strandje op Ilet Cabrit, Les Saintes in Guadeloupe.
.
Etienne ging samen met Marcel (Moonrise) en Patrick (Vivente) inklaren en vlees halen voor op de bbq. Groenten hadden ze niet in de supermarkt, dus werd er rechts en links geïmproviseerd, met als resultaat weer heerlijk eten! Het was een knus strandje (helaas wel onder de gevaarlijke Manchineel tree, maar niets van gemerkt), zonder zandvlooien, onder een schitterende sterrenhemel, met weer ontzettend gezellige mensen!
.
Als toetje hadden we marshmallows boven het vuur en als ultieme afsluiter, een kopje koffie met amaretto van de Moonrise!! We kwamen gewoon niet van het strandje af, het bleef gezellig en we kwamen niet uitgekletst. Na dit soort heerlijke dagen, val je zoutig, zanderig, rozig en moeiig in je bed, waarop je met een brede smile op je gezicht in slaap valt!
.
-----
At 5-3-2011 01:39 (utc) our position was 15°52.24'N 061°35.13'W

Jungle Book

Vrijdag 04 maart 2011 @ 03:18

Al een paar dagen zijn wij erg solidair met Nederland, het is hier 's nachts en 's ochtends grauw, grijs en nat. Erg nat! De regen stort naar beneden. Het is een beetje hetzelfde als in St. Vincent, de vegetatie op het eiland is daar ook tropisch net als hier en ja, daar horen ook regenbuien bij. Alhoewel Morty, onze gids vanochtend, vertelde dat het nu toch wel heel erg veel regent en dat dat niet echt normaal is hier.
.
We gingen vanochtend dan ook in onze zeiljas op weg naar de rivier in het dorp Portsmouth. We zijn inmiddels verkast van Roseau naar Portsmouth. Met Morty als gids, zijn we vanochtend de Indian River opgevaren. Werkelijk waar, schitterend! Je vaart zo de jungle in. Helaas heb ik Mowgli en Balou niet gezien, maar wel het woongebied van kabouters en ander klein gespuis. Ze hebben hier bomen, waarvan hun wortels boven de grond als soort schuttingen uitgolven. Voor ons te laag als schutting, maar voor kabouters werkt dat goed. Deze bomen stonden aan de oever van de rivier en dan waaieren de wortels het water in, het was een beeld wat echt tot je verbeelding spreekt en menig sprookje kwam weer naar boven.
.
Op de bomen en tussen de bladeren schieten de leguanen weg, hele kleine, maar ook een paar grote. Veel landkrabben gezien, reigers en de hummingbird (familie van de kolibrie). Het was gewoon schitterend, met de bloemen en alle kleuren groen. De gids van een andere boot maakte voor zijn gasten een werkje van bladen met een mooie bloem. Deze gids kreeg van 'onze' Morty toch op z'n donder eenmaal weer aan de kant! Morty vond, samen met een aantal andere gidsen, dat je bloemen aan de bomen moet laten. Het werd een schreeuwende discussie, waarbij Morty bijna vergat zijn geld bij ons te halen. Wel goed dat ze zo op elkaar 'letten'. Het is ook zonde, de bloemen zijn schitterend, aan de boom en niet in je haar.
-----
At 3-3-2011 20:45 (utc) our position was 15°34.80'N 061°27.67'W

Happy tax

Dinsdag 01 maart 2011 @ 23:45

“Sweetie, It’s five minutes for Happy Hour”, fluisterde de barkeepster Etienne in z’n oor. Zij herkende hem meteen toen wij vanavond met de Wizard, Moonrise en Vivente de Garage binnenkwamen. Etienne had gisteren nog een Happy Hour (3 bier voor 10 EC = nog geen 3 euro) erbij gekletst toen het al na zevenen was en met haar een discussie gevoerd over de tax (belasting) die wij ook nog moesten betalen over al dat bier. (5 Happy Hours = 50 EC + 1 biertje van 6 EC, dan betaal je 64 EC = 8 EC belasting?!) Dus wat nu precies de reden was waarom ze hem herkende?

Het was super gezellig en weer even heerlijk met iedereen bijgekletst. In hoeverre dat ging terwijl de locale beats weer uit de speakers dreunde. Tijdens het eten wist de 12 koppige Nederlandse groep, de serveerster helemaal dol te maken, met die zonder salade en die weer wel met salade en alles door elkaar te roepen. En toen het bier op was, waren de poppen helemaal aan het dansen. Maar of het nu echt aan ons lag of aan haar begrip, dat laten we maar even in het midden. Wij hebben in ieder geval gelachen!

Over tax en belasting gesproken. Vandaag hebben we, heel plichtsgetrouw, het belastingformulier ingevuld. Jawel! Een ode aan de moderne tijd, dit gaat gewoon net alsof je thuis zit, maar nee, je zit nu, in je korte broek achter je pc’tje op Dominica de verschillende bedragen bij de verschillende boxen te zetten. Alhoewel dat ook weer heel simpel is, want de belastingdienst vult tegenwoordig al een hoop voor je in. Buiten dat het moeilijk te zeggen welk formulier wij nu daadwerkelijk in moeten vullen (als woonachtig in het buitenland zonder adres en geld in NL hebbend), geldt toch echt wel de kreet: “leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker.” Ook niet helemaal waar trouwens. Want als onze berekening klopt, dan vind ik de belastingdienst nog ontzettend leuk ook!




Lokaal verzetje

Maandag 28 februari 2011 @ 22:38

Happy Hour terwijl er geen kroegen open zijn? Dat kan je overkomen, op zondagavond in Dominica. Wij hebben dat gisteren ervaren. Het plan was om naar de Happy Hour in de Garage te gaan. Maar dat moet je niet op zondag doen, dan is de Garage dicht. Net zoals de meeste andere tenten hier in Roseau. En dat zijn er nogal wat!! We hebben een kroegentocht gehouden in de locale kroegjes die nog open waren, op zich was dat wel een belevenis. We kwamen bij een kinderfeestje terecht waar moeders stond te 'dirty dancen’ met pa en bij de andere kroeg kon je alleen maar buiten op de stoep zitten bij de lokale zwervers.

Maar de Happy Hour daarnet in de Garage, was ook leuk! Na een dag, waarin Roseau wordt platgetrapt door de ferryboot toeristen, is het een heerlijk relaxed chilly sfeertje in de stad, wanneer de ferry zijn touwen losgooit. Iedereen is moe en platgewalst door de hele stroom van zo’n paar duizend Engelsen en Amerikanen, die Roseau bezoeken. Een groot gedeelte springt meteen een taxibusje in op weg naar een toeristische attractie of een vette hike. Alhoewel ik me afvraag hoeveel er inderdaad een hike gaan maken. Als je sommigen de ferrysteiger af ziet komen, dan geloof ik dat de busrit wel gaat, maar verder?

Wij zijn vandaag ook op excursie geweest, maar gewoon heel basic, met de locale bus. Gelukkig was de bus vol toen wij instapten dus vertrok hij meteen, hobbelend en schuddend de steile wegen omhoog, op het ritme van de muziek die uit de vette speakers klonk. En waar kom je nu nog een buschauffeur tegen die gewoon even bij de bakker stopt, als jij nog een broodje wilt kopen? En wanneer jij dit, een paar dorpen verder, ruilt voor een zak aardappelen, laadt de chauffeur deze gewoon even voor je in. Oma eet daarom vanavond aardappelpuree ipv een boterham.

Het is heerlijk swingen op de muziek in de bus en je krijgt meteen de hipste lokale nummers te horen. Het verzacht het hotsen en botsen en gieren door de bochten. Ik ben wel tig keer gaan verzitten, maar kreeg het stuk pijp van de zitting maar niet uit de buurt van mijn stuitje. Toen hij met piepende remmen stopte in Scotts Head, het zuidelijke puntje van Dominica, kwam ik nog na stuiterend (of was het swingend?) de bus uit. Scotts Head is ook het zuidelijke plaatsje van Soufriere Bay, wat tevens een marine reservaat en bekend staat om de mooie snorkel- en duikstekken. Het was mooi, erg mooi, maar ik heb al mooiere stekken gezien. Ja sorry, we zijn verwend. Maar de verzetjes van de afgelopen dagen met een lokaal tintje waren geweldig, al heb ik nu (nog steeds) spierpijn in mijn kuiten en een beurse reet.

Hike to fall

Zaterdag 26 februari 2011 @ 22:44

Een keer een waterval zonder regen gezien, terwijl het water toch over mijn gezicht stroomde en mijn rug zeiknat was. Het was namelijk een hele hike naar de Middleham Fall. Een tochtje van 1,5 uur door het regenwoud, springend van balk naar balk en van boomwortel naar boomwortel. Het was er werkelijk schitterend! Dominica wordt het ‘Nature Island’ genoemd. Die naam mag het eiland echt wel hebben. Mijn kuiten en bovenbenen hadden het zwaar vandaag. De klim en klauterpartij was daarentegen wel leuk, het was in een schitterend groene omgeving. Alle kleuren groen kwamen voorbij en heel veel soorten bomen, struiken, varens, planten, paddenstoelen en bloemen. De Middleham fall is meer dan 90 meter hoog! Een imposante waterval die bulderend naar beneden stort. Etienne en Patrick hebben nog gezwommen in het ijs, ijskoude water. We hadden een taxi geregeld in Roseau, James alias Shyguy, was onze chauffeur voor vandaag. Ik zal morgen best spierpijn hebben, vrees ik.



Een impressie van de hike en de waterval

Roseau in Dominica

Vrijdag 25 februari 2011 @ 23:47

Ik had vandaag een baaldag, nergens zin in. Dat kun je wel eens hebben, maar ja, dat is zonde als je weer ergens nieuw bent. Dus toen Etienne terugkwam van het uitklaren met Patrick (Vivente), toch maar mee om Roseau te verkennen. Het is een leuk stadje. En met elke dag een cruisschip aan de steiger, ook bruisend en gezellig druk. Er zijn veel winkeltjes, van alles wat en vandaag was er een grote markt. De mensen zijn hier weer erg vriendelijk en we hebben een tijdje met Rambo (jawel!) staan kletsen. Een locale gids met veel humor. Tussen de middag hebben we bij een ‘Maggi-standje’ een kipje gehaald, super lekker met verse jus.

Het waait vandaag wel erg hard en ik ben blij dat we niet weg hoeven. Het waait zelfs zo hard dat we het voorluik dicht hebben, anders wordt het te koud in de boot. Dit wil je niet geloven.

Buiten dat Dominica erg mooi is en Roseau erg leuk, hebben we ook weer eens een super snelle gratis internetverbinding op de boot. Op Martinique konden we geen internet oppikken, terwijl we dat daar wel verwacht hadden. Maar hier, wat we dus nooit hadden gedacht, internet-netjes in overvloed. Het was dus weer heerlijk even bij lezen op de verschillende sites en het nieuws. Dat was wel schrikken, met alle verhalen over Libië enzo. Het is raar dat je nieuws anders beleeft dan toen we nog in NL waren. Ik weet niet goed hoe ik het moet verwoorden, maar je voelt je meer betrokken bij het buitenlandse nieuws. Ik weet niet wat het precies is, maar het lijkt harder binnen te komen. Misschien omdat je ook echt in het ‘buitenland’ bent, terwijl het voor ons eigenlijk alleen nog maar een verhaal op een nieuwssite is, gelukkig.

Het was weer ‘douwen’

Donderdag 24 februari 2011 @ 23:54

Gisterenochtend (woensdag dus) zijn we in aller vroegte naar het vliegveld gelopen. We lagen dichtbij de mangrove in de Fort de France bay, waar aan de andere kant meteen de landingsbaan is. Tussen de mangrove is zelfs nog een klein haventje. De localen hebben in de mangrove steigerplanken gemonteerd zodat ze van hun bootje, aan de zelf geïmproviseerde steiger, naar de kant kunnen lopen.

Het was een klein half uur lopen naar de vertrekhallen op de luchthaven. Eerst de koffers inchecken, dan een ontbijtje bij de Delifrance en toen was het tijd. We hebben Frits en Gerda uitgezwaaid bij de douane. Ik had het er toch wel slecht mee... Dat die drie weken zó snel gegaan zijn! Maar ja, dat is vaak als het leuk en gezellig is, dan vliegt de tijd!

Terug aan boord was het ineens wel heel erg stil. We zijn terug gevaren naar Fort de France waar ook de Vivente weer lag en we hebben samen uitgeklaard. Ik ben de hele dag van slag geweest, had ook meteen weer super last van heimwee. ’s Avonds hebben we bij de Vivente heerlijke nasi gegeten, wat de ‘pijn’ wel een beetje verzachtte.

Vanochtend was het weer vroeg dag, het doel was, voor het donker in Dominica. Het is hier namelijk ’s avonds rond zeven uur alweer donker. Achter Martinique leek de wind ons in de steek te laten, het was motoren met de zeilen, die weinig deden. Eenmaal tussen de twee eilanden trok de wind vet aan en ook de golven waren weer overduidelijk aanwezig. Met een koers van rond de 60 graden was het weer ‘douwen’, zoals ik deze koers oneerbiedig noem. Je vaart scherp, waardoor de snelheid soms niet is wat je zou willen en de golven komen schuin van voren. Voor mijn gevoel ben je dan heel de dag aan het ‘douwen’. Op zich was het wel een heerlijk dagje, voor dat we vertrokken (om 7 uur), regende het nog, daar hebben we vandaag verder geen last van gehad. Ook liet de snelheid ons nu ook niet in de steek en met een dikke 6 bft wind, stoven wij met meer dan 6 knopen snelheid naar Dominica.

We liggen voor anker bij Rosseau. Even kijken waar we moeten liggen? Hé, zie ik daar een NL’se vlag? Ja hoor, de AbelT! En ook de Irun (de Brazilianen) liggen hier. Samen met de Vivente en de Zwitsers die we in Mindelo hadden ontmoet hebben we bij de AbelT, gezellig geborreld. Wij mochten daarna nog lekker een prutje mee-eten bij de AbelT en zijn weer heerlijk bijgekletst.


PS De foto’s van Gambia zijn (eindelijk) geupload en de foto’s van Mayreau staan erbij.

Gewend aan de warmte of gewoon een kou-kleum?

Dinsdag 22 februari 2011 @ 22:44

Snorkelen was weer super! Vanuit de baai even naar buiten het hoekje om en dan het water in. Het was bijzonder helder! In 10 meter diep kon je nog makkelijk de bodem zien. Mooi waaierkoraal, sponzen in alle kleuren, veel doktersvissen enz enz. Ik vond het vroeger altijd belachelijk, in Egypte doken de instructeurs met dikke pakken of zelfs in droogpak. Nu snap ik het. Ik had het na een uur snorkelen ook erg koud! Misschien toch volgende keer met snorkelen met pak aan.
Ook 's avonds koelt het af en toe wat af (nog wel zo'n 24 graden) en ik trek lange mouwen aan. Nooit gedacht dat je zo zou wennen aan de warmte. Het valt ook eigenlijk nu pas echt op, omdat Frits en Gerda het nog lang niet koud hebben.
De afgelopen dagen hebben we bij Fort de France gelegen. De hoofdstad van Martinique. Het is ook een hele grote stad. Met de boot lig je tegen het centrum aan, dus dat is wel fijn. Ze hebben zelfs een heuse autovrije winkelstraat! Verder zitten er de Leader Price en de Carrefour. We hebben de stad doorgelopen en de schitterende oude bibliotheek bezocht. Verder 's avonds bij de hangjeugd op het parkeerterrein aan het bier gezeten en gisterenavond lekker bij de Mexicaan gegeten samen met de Vivente. Het eten was weer super lekker en gezellig!
Vandaag zijn we verder de baai ingevaren om zo dichterbij het vliegveld te liggen. Want helaas, Frits en Gerda moeten morgen alweer naar huis. Zoals ik al eerder schreef, de tijd is omgevlogen! Ze zijn alweer 3 weken bij ons geweest. Het was echt super super gezellig. Het zal voor hen ook vast weer even wennen zijn in het koude Nederland.
-----
At 22-2-2011 21:10 (utc) our position was 14°35.62'N 061°01.21'W

Snelle tijd

Zondag 20 februari 2011 @ 15:49

Aan de zuidkust van Martinique zijn veel baaitjes en elk baaitje heeft ook weer wat specifieks. St. Anne was erg leuk. Het loopt over het strand helemaal door naar een schitterend palmenstrand waar Club Med zit. Wij zijn over het strand een heel eind gelopen, het was een leuk toeristisch stuk met een mooi strand met veel bomen en schaduw, leuke strandtentjes en restaurantjes. Lekker ergens wat gedronken met de voeten in het zand.
.
Gisteren met de genaker heerlijk gezeild naar Anse d'Arlet. Het weer is de laatste dagen wel aan het verbeteren, het waait minder hard en het regent minder. Hierdoor is het wel veel warmer. Het windje gaf altijd een lekkere verkoeling. We kwamen voor de zoveelste keer langs de zogenoemde 'Diamond Rock'. Het is grappig als je de geschiedenis hier leest, de Engelsen en Fransen hebben nogal wat battles gevoerd over de verschillende eilanden. Zo ook hier bij Diamond Rock. Het verhaal gaat dat de Britten heel lang stand hebben gehouden tegen de Fransen hier. Na zo'n 1,5 jaar veranderden de Fransen van tactiek, zij lieten verschillende boten vol met rum-vaten op de rots lopen. De Britten die op de rots zaten om hem te bewaken werden erg dronken van de rum, waardoor de Fransen de rots konden veroveren. Het verhaal zal niet te vinden zijn in een Engels geschiedenisboek, vertelt de pilot. ;-)
.
We liggen nu bij het dorpje, heel karakteristiek met het kerkje aan het water en de gekleurde huisjes die tegen de berg omhoog liggen. Het dorpje is erg klein, eromheen liggen, zoals bij zoveel dorpjes, appartementen oftewel Residenties. Langs het strand zitten weer verschillende strandtentjes en hebben we weer lekker wat 'gelimed'. Bij de locale pizzeria zijn we pizza gaan eten. Gewoon een keet in het zand, je zat zelf onder een afdak met je voeten in het zand, maar de keet had wel een echte pizza-oven. En dat proefde je… het waren super heerlijke pizza's! Anse d'Arlet heeft een marktje, een supermarkt en een paar restaurantjes. Op het einde langs het strand zitten de toeristische strandtentjes en eettentjes. De mensen zijn er super vriendelijk en de sfeer is heerlijk. En, dit plaatsje heeft een bioscoop! (met maar 1 scherm)
.
Helaas gaat het voor Frits en Gerda al opschieten, nog een paar dagen. Dinsdag moeten we alweer vlakbij het vliegveld liggen, want woensdagochtend vliegen ze vroeg naar St. Lucia. We gaan daarom nu even hier snorkelen en dan naar Fort de France. Kunnen we morgen de 'grote' stad bekijken. Wat vliegt de tijd toch, de dagen zijn zo voorbij. Alles gaat hier relaxed, maar de klok tikt daarentegen gewoon snel door.
-----
At 19-2-2011 14:42 (utc) our position was 14°29.35'N 061°04.91'W

Heen en weer zeilen

Vrijdag 18 februari 2011 @ 04:21

Een lekkere lange zeildag, waarbij het ook nog eens een heerlijk zeilen was. Niet zo heel veel wind, waardoor het opkruisen ook weer niet zo heel erg was. Het was ook een dag met weinig wolken, waardoor er weinig regen was vandaag. Het lijkt er dus op, dat het nu meer het normale weerbeeld voor de Carieb wordt (of wil ik dat te graag en kun je dat nog niet zeggen na 1 dagje?). Hoe dan ook, het zou wel fijn zijn!
.
Tijdens het varen hoorden we ineens "Ech'O, Ech'O, hier de AbelT". Omdat de Ech'O niet reageerde, wij de AbelT maar even opgeroepen. Wat bleek, ze zaten heel dichtbij. Even lekker via de marifoon bijgekletst, wat weer erg gezellig was en afgesproken om nu naar elkaar te zwaaien en de volgende keer wordt het een borrel. Later zagen we ook de Seamotions de baai van Le Marin invaren. Helaas kregen we geen marifooncontact met hen.
.
Wij liggen nu in St. Anne. Het dorpje ten zuiden van de baai 'Cul de sac du Marin'. Zijn jullie hier niet al eerder geweest? Ja en nee. We zijn al eerder hier voorbij gevaren naar Le Marin, maar niet gestopt bij St. Anne. Omdat we nog een dikke week met Frits en Gerda hebben, hebben we besloten een paar leuke baaitjes en dorpjes alsnog aan te doen. Dus vandaar even heen en weer.
.
Gisteren in Anse Mitan was toch ook wel erg leuk, rond de jachthaven waren heel veel toeristische winkels en eettentjes. Erg leuk toch wel! Alleen altijd slecht voor de portemonnee. Ik heb nieuwe slippers (dat was echt nodig, ik heb er weer een paar versleten) en een erg leuk rokje (was niet nodig, maar wel erg leuk ;-)). Lekker heen en weer gelopen en 's avonds na lange tijd (voor Etienne en mij dan) weer eens chinees gegeten!
.
St. Anne is een leuk dorpje, het is meer een locaal Caribisch dorpje met verschillende toeristische winkeltjes en verschillende eet- en drinkgelegenheden. Morgen maar eens bij daglicht het plaatsje verkennen. Ook liggen we weer erg dicht bij de Vivente. Eens kijken of we die morgen kunnen bellen (marifoon) of even langs kunnen sjeesen (met Mr. ED).
-----
At 17-2-2011 02:10 (utc) our position was 14°26.11'N 060°53.01'W

Caribische logica of mijn Frans

Dinsdag 15 februari 2011 @ 20:03

Nu we langer op Martinique blijven kunnen we erg rustig aan doen. Toen ze vanochtend dan ook het zeilschip, wat op het strand was geslagen, gingen vlot trekken, zijn we maar op ons gemak blijven kijken. Ook was het Franse leger ‘hard’ aan het oefenen hier, er was dus genoeg te zien.

Het is weer schitterend snorkelen hier. Gelukkig is Frits ver van de zee-egels gebleven, dus is alles goed gegaan. We hadden vandaag rond de boot al verschillende keren schildpadden gezien en toen ik terug zwom met snorkelen zag ik hem op de grond zitten. Helaas zag hij mij ook en ging er als een speer vandoor, ik zwemmen, maar moest hem laten winnen. Dit keer dus geen foto van hem of haar. Hoe kun je eigenlijk zien of het een mannetje of vrouwtje is? Volgens Etienne heeft een vrouwtjes schildpad namelijk vlechtjes, ik geloof dat niet zo. Bob Marley had toch ook vlechtjes…

Op de kant zijn we lekker met onze voeten in het zand wat gaan drinken én een ijsje gaan eten. Dat ijsje eten had de meeste voeten in het zand….we bestelden, oftewel, ik bestelde in mijn beste Frans, 3 coupe Banane Split en 1 coupe Antilles. Gelukkig hadden we ondertussen wat te drinken, want het bleef duren. Na een dik half uur kwam de man-van vertellen dat ze geen bananen meer hadden. Geen probleem, ik bestel ipv 3 Banane Splits, 1 Dame Blanche en 2 coupe Antilles. Weer in mijn beste Frans. Na weer een half uur wordt er op tafel een coupe Antilles en een Dame Blanche neergezet. Dat was het. Wij roepen misses nog een keer en ik leg uit dat we dus nog 2 Antilles willen. Ze staat me echt heel wazig aan te kijken. Loopt weg en na, ja let op, 5 minuten komt ze terug met een coupe Antilles. En loopt weer weg. Wij weer gewenkt… er moet er nog 1 komen. Nou, ze kunnen hier heel veel blikken opzetten, van erg verveeld tot heel vriendelijk, de blik nu was wazig en vermoeiend. Maar binnen 2 minuten stond er weer een coupe Antilles. Ongelooflijk! Zou het aan mijn Frans hebben gelegen of aan de Caribische logica?

Het filmpje van het voorproefje van Carnaval in Anse d'Arlet


Nog meer Martinique

Maandag 14 februari 2011 @ 21:59

Vandaag echt een recordafstand van nog geen 5 mijl, naar Anse à l’Ane. Heel grappig, we werden erg vrolijk verwelkomd door een Engelse boot met “Happy Valentines day!”. Oja, het is vandaag de 14e. Dus voor jullie allemaal… alsnog een “Happy Valentine!” want hier bij mij is het nu nog de 14e, maar tegen de tijd dat jullie dit lezen in NL is het alweer de 15e.

Anse à l’Ane is een leuk baaitje met een mooi strandje met palmbomen, tegenover Fort de France. Er zitten wat restaurantjes en barretjes op de kant, een supermarkt, leuk souvenirwinkeltje en voor de rest, appartementen en appartementen.

We hebben een heel zwak internet aan boord, waardoor we de terugvlucht van Frits en Gerda naar St. Lucia konden boeken. De tijd vliegt, want ze zitten ‘op de helft’, de 23e gaan ze alweer terug. Na veel rondkijken naar zogenoemde ‘inter island flights’ (vluchten tussen de eilanden) en de komende eilanden en afstanden bekeken, hebben we besloten dat zij terugvliegen naar St. Lucia vanaf hier, Martinique dus. Wij zullen dus de komende dikke week Martinique nog verder gaan verkennen. Verschillende baaitjes bekijken, naar Fort de France, enz. Dat gaat vast helemaal goed komen!

De gevaren van de zee

Maandag 14 februari 2011 @ 04:08

Sommige dingen lijken onschuldig en zijn dat soms inderdaad, maar soms ook niet. En andere dingen zien er gevaarlijk uit en zijn dat meestal ook. Helaas heeft Frits dat vanmiddag ervaren tijdens het snorkelen. Hij heeft de grote zwarte zee-egel ontmoet, ze hebben elkaar een hand en een voet gegeven. Dat was vervelend, maar gelukkig heeft hij er nu nog weinig last van, het kan namelijk goed pijnlijk zijn.
.
Maar, het snorkelen is schitterend hier! Het zicht onder water is super en er is veel te zien; allerlei soorten sponsen en koraal en veel verschillende vissen. En… we hebben zelfs 3 sepia's gezien! Super dus!
.
Waar zijn we? Nog steeds op Martinique, maar nu in Anse d'Arlet. Een super gezellige baai, met terrasjes, restaurants en barretjes langs de boulevard. Echt de Carieb! Erg leuk voor Frits en Gerda natuurlijk om dit gevoel ook mee te krijgen.
.
En hoezo Carieb… toen we lekker aan een biertje zaten, met onze voeten in het zand zaten onder een rieten parasol hoorden we muziek aankomen. De locale carnavalsgroep was aan het oefenen! Super super leuk! Wat een geswing! Ze hebben twee rondjes gelopen en we hebben ze zeker 1,5 uur gehoord. En maar trommelen die mannen en die dames maar met hun heupen zwaaien. Er volgt een filmpje zodra we internet hebben. Het was een leuk voorproefje voor het Caribisch carnaval.
-----
At 13-2-2011 02:30 (utc) our position was 14°29.92'N 061°05.18'W

Warm bad

Zondag 13 februari 2011 @ 04:18

Lig je in Martinique, een grote baai met veel winkels, veel boten en erg geciviliseerd, heb je niet eens een onbeveiligd internetnetwerkje... grrr! Er is een leuke tent, Mango Bay, waar je gratis kunt internetten, alleen moet daar dan wel het internet werken. Dus vandaar, het was even stil vanaf onze kant. Het zenden met de SSB gaat in een baai ook niet altijd even makkelijk.
.
De afgelopen dagen waren weer druk, nuttig en super gezellig! Etienne heeft met z'n vader uitgebreid de motor gecontroleerd en de kleppen gesteld. Er zitten nieuwe scharnieren op de ankerbak en Mr. ED heeft wat sieraadjes gekregen (ogen, sluitingen en extra lijnen) waardoor we hem naast de boot kunnen ophijsen. We hebben ook weer goed boodschappen gedaan. En als toetje...'s avonds hebben we genoten van een heerlijk warme douche! Er is nu nog geen code of hek, dus we konden heerlijk bij het havenkantoor douchen. Ik geloof dat mijn laatste warme douche op de Canarische eilanden was...het was dus even heerlijk genieten. ;-)
.
Gisteren was het met name weer erg gezellig! We kwamen Jan en Susan (Peter Pan) weer tegen, 's avonds zaten we wat te drinken met de Vivente, zien we Daniel en Christine (Irun) en later is er nog een grotere verrassing; de Ech'O blijkt ook hier in de haven te liggen! Super leuk weerzien. We hadden ze natuurlijk in Marigot Bay al heel even gesproken, maar nu hadden we wat langer de tijd om uitgebreid bij te kletsen. Het is gewoon zo leuk om bekenden weer te zien, al is het alweer na een weekje.
.
Vanochtend hebben we de baai bij Le Marin weer verlaten. Het is weer tijd om verder te gaan kijken. De Vivente is meegegaan, maar gaan morgen alweer terug. Dinsdag en woensdag arriveren hun bestellingen in Le Marin. Het was vanavond dus een klein afscheidje, maar ook weer niet helemaal, want we gaan ze binnenkort vast weer zien. We liggen nu in Anse Ceron, een heerlijk rustig plekje tussen de ondieptes. Toen de zon vanmiddag scheen kon je onderwater genieten van het verschillende koraal, de kokerwormen en de verschillende visjes. Helaas is het water wel erg troebel.
.
-----
At 12-2-2011 01:43 (utc) our position was 14°28.53'N 060°58.89'W

Watersportzaken en supermarkten

Donderdag 10 februari 2011 @ 11:23

Hoe snel wen je aan luxe en gemak? Snel! Hier in Le Marin zijn heel veel watersportzaken. Dichtbij de haven en nog een paar aan de andere kant bij de andere haven. Verschillende zeilmakers en zaakjes waar je van alles en nog wat kunt laten repareren. En dat is handig! Nu hebben wij (gelukkig) niet veel nodig, maar het is wel heerlijk om te zien dat er van alles te krijgen is. Ook zijn er verschillende supermarkten.

We zijn vandaag alle watersportzaken afgegaan. We hebben niet veel nodig, maar je weet maar nooit wat je tegen komt. ;-) We hebben wat schroefjes gekocht en zijn niet geslaagd voor een ankerlier. Helaas, ergens anders maar even kijken. Etienne is nog even de mast in geweest, kijken of alle stagen er nog goed uitzien en hoe de lijnen boven in de mast zijn, de katrollen enz. Dat was gelukkig nog allemaal prima.

Aan het einde van de middag naar de supermarkt. Wat een heerlijkheid! Wij liepen ons weer helemaal te verlekkeren. Ze hadden weer betaalbare wijn, allerlei soorten groenten, kipfilet en overvolle vriezers. Eigenlijk gewoon heel veel ‘Hollandse’ producten, of nee, ik moet eigenlijk zeggen ‘Westerse’ producten. Morgen gaan we weer even wat groter inslaan, frisdrank, wijn, bier (alle drie errug belangrijk) en blikken, crepesmeel, enz. Heerlijk om weer de proviand aan te vullen. Grappig om dan te zien dat Frits en Gerda de AH heel normaal vinden natuurlijk. Als ze vertellen dat ze daar dat en dat weer hebben, zitten wij te kwijlen. In NL is dat zo normaal en besef je dat niet, dat het wel erg lekker is dat je kan eten wat je op dat moment wilt eten, wanneer dan ook.

Etienne is nog even bij de Vivente in de mast geklommen en daarna zijn we met z’n allen weer gezellig gaan eten.

Frankrijk met een Caribisch sausje

Woensdag 09 februari 2011 @ 04:02

Soms heb je het wel eens over "wat als we weer in NL zouden zijn.." Ik weet dat ik nu veel dingen mis uit NL, ten eerste jullie, de mensen (!). Daarnaast AH (met al z'n spulletjes, wat je ook maar wilt eten), HEMA (lekker makkelijk), dropjes, hachee, de afhaalchinees en ook sommige tijdschriften (bijvoorbeeld de Happinez, lekker even voor zitten met een kop thee). Maar vandaag weet ik ook wat ik, als we ooit weer terug zouden zijn en we weer moeten gaan werken, heel erg ga missen. Vrijheid.
.
En dan meer in de zin van tijd. We gingen net na de lunch naar de kant, even rondkijken en boodschappen doen. Inmiddels is het dik tien uur en zijn we net terug.. Dat overkomt ons heel vaak, je wilt iets gaan doen en het gaat toch anders dan gedacht. Gewoon omdat niets moet. Morgen weer een dag. Er zijn maar weinig dingen die echt, maar dan ook echt, perse vandaag moeten gebeuren. Je laat je makkelijk 'overhalen' of 'weerhouden' van je voorgenomen actie om wat anders te gaan doen. Wij gingen vanmiddag wat drinken, zit daar de Vivente. Dat werd langer drinken, nog even ergens anders wat drinken en toen konden we alweer gaan eten. Super gezellig en dus morgen maar verder kijken en boodschappen doen. De supermarche loopt echt niet weg. ;-)
.
Het inklaren gaat hier op Martinique super makkelijk. Tja, het is ook een beetje Europa. We liggen nu in de baai bij Le Marin. Een hele grote baai, met heel, heel veel boten. We kwamen gisteren de baai in en wisten niet wat we zagen. Alle kleine inhammen rechts en links liggen ook al erg vol. Inmiddels hebben we een leuk plekje, dichterbij de haven. Aan de steiger liggen mega grote zeilboten, waartussen charterboten liggen.
.
Er zijn verschillende watersportzaken en zo op het eerste gezicht kun je hier van alles wel laten maken. We hebben ook al aardig wat gekocht, wat vlaggen voor de komende maanden, slotje, ogen enz. Nog geen ankerlier. Morgen nog even naar een andere watersportzaak. Het is wel heel anders hier dan de afgelopen tijd; iedereen praat Frans, de meesten zijn blank en je betaalt gewoon met de euro. Omrekenen is dus geen probleem. We hebben al een Delifrance gezien en bij een van de hippe tenten langs het water kon je weer croque monsieurs (tosti's) eten. Het is hier net Frankrijk met een Caribisch sausje...of toch meer Carrieb met een Frans sausje?
-----
At 8-2-2011 02:04 (utc) our position was 14°27.45'N 060°52.11'W

Piet Paulusma in de Carrieb

Zondag 06 februari 2011 @ 22:13

Het was alsof Piet Paulusma het weer vandaag had voorspeld en het een keer bij het goede eind had; “bewolkt met af en toe een bui, hier en daar de zon, de wind trekt af en toe aan van matig tot hard. Oât man!”

Vanochtend lekker ’s zondags ontbeten met een eitje. We hadden afgesproken naar Pigeon Island te gaan samen met de Vivente. Pigeon Island is vernoemd naar een admiraal die duiven fokte. Inmiddels is het geen eiland meer, maar een schiereiland. Al heel lang geleden hebben ze het eiland met het vaste land verbonden. Het zijn twee heuvels, waartussen een bergkam loopt. De heuvels zijn vrij steil. Ik ben niet meegegaan en ben lekker rustig aan boord gebleven.

De anderen hebben de heuvels beklommen, in de volle zon. Het was een aardige klim en naar de hoge top zelfs nog best een hike over verschillende keien. Het fort dat daar vroeger heeft gestaan was nu niets meer, maar het uitzicht was geweldig! Je keek zo over de baai en helaas was het niet helder, anders kon je zeker ook Martinique zien liggen.

Vanmiddag zijn we nog even de kant opgegaan, in het plaatsje Rodney Bay (via de binnenbaai, met de dinghy) zijn heel veel restaurantjes, cafeetjes en een paar grote supermarkten. Toen we weer terug voeren naar de boot begon het weer te regen, het kwam met bakken uit de lucht. We waren nat, erg nat. En na het eten was het helemaal hier en daar een bui. We bleven van buiten naar binnen gaan. Het waait dan zo hard, dat de zonnetent geen bescherming tegen de regen bied. Na de koffie zeg ik, “hoor ik nu regen?” Ik kijk naar de kant en zie het daar wazig worden, dan zie ik de regen naar beneden stromen in het licht van de straatlantaarns, ik zeg “ja het regent daar”. En terwijl ik de r uitspreek, regent het hier ook…

Morgen gaan we eerst uitklaren en dan naar Martinique, zo’n 20 mijl. Ik hoop dat Piet Paulusma dan geen gelijk krijgt, anders wordt het een nat of in ieder geval klam (zeker als we met z’n allen moeten binnen zitten) tochtje.

Zaterdag

Zondag 06 februari 2011 @ 03:17

Vandaag was het zaterdag. Zo op reis heb je weinig benul van tijd, van de dagen, van de uren. Ik merk het nu omdat, als we ons afvragen hoe laat het is, Frits en Gerda wel een horloge om hebben. Wij allang niet meer. Ik af en toe nog wel eens, als we ergens perse op tijd moeten zijn, bijvoorbeeld toen we naar het vliegveld gingen. De dagen gaan ook geruisloos in elkaar over en wat voor dag het is, doet er alleen maar toe met bijvoorbeeld in- en uitklaren…in het weekend betaal je overuren.

Ik liep vandaag, toen ik besefte dat het zaterdag was, ineens met het liedje van Blof in mijn hoofd, Zaterdag. Schitterend nummer vind ik, zo’n heerlijke chilled down, relaxte song. Echt het zaterdaggevoel in muziek omgezet. Thuis had ik ook een zaterdaggevoel. Dan moest er toch nog van alles, want dat was de enige dag dat je samen vrij was en de winkels nog open. Toch had je die dag, zo voelde het, alle tijd. Rustig even ontbijten en dan op weg, toch wel redelijk ‘hup-hup’ dingen regelen, omdat je niet heel de dag daarmee bezig wilde zijn. Zodat je aan het einde van de middag weer lekker een wijntje of biertje ging drinken en zo de avond in rolde, op naar weer lekker relaxed wat eten en drinken alleen of met vrienden.

Nu zijn alle dagen nagenoeg hetzelfde. Dat is eigenlijk best saai, maar aan de andere kant ook weer heerlijk relaxed. Want het is gewoon altijd zaterdag. Het is geen zondag, want we moeten toch vaak wel dingen, zoals boodschappen, wassen, of dingen regelen en de zondag is voor mij zo’n dag dat helemaal niets moet. Het is ook geen maandag, want ik hoef niet meer naar mijn werk. Het is dus ook geen dinsdag, geen woensdag en geen donderdag. En vrijdag, dat is het soms nog wel eens. Als we een hele dag druk geklust hebben of veel andere dingen geregeld en dan zit je eind van de middag of ’s avonds aan een biertje, dan voelt het soms wel eens als een vrijdag. Maar meestal is het gewoon een zaterdag. Rustig aan in de ochtend, ‘hup-hup’dingen regelen en dan eind van de middag naar de Happy Hour, om zo relaxed naar het avondeten te rollen, alleen of met andere vertrekkers.

Vandaag was ook weer een echte zaterdag; vanochtend gemaild en gezwommen, vanmiddag boodschappen en eind van de middag Happy Hour met de Vivente, daarna aan boord heerlijk gegeten. Super hoor, al die zaterdagen. De vrijdagen zijn altijd erg bevredigend, maar de zaterdagen zijn toch wel het geweldigst!

Het eerste zeiltochtje met onze nieuwe bemanning

Zaterdag 05 februari 2011 @ 04:31

Vanochtend vertrokken uit Marigot Bay. We hebben eerst nog even de Jakker gedag gezegd, die gaan we over een paar maanden vast wel weer zien. Daarna op naar Rodney Bay. Het was een schitterend dagje zeilen, wel vlagerige wind, maar niet heel veel golven. Perfect dus voor het eerste dagje zeilen met Frits en Gerda. Het was genieten, maar zonder de zonnetent wel even goed opletten met hun, nog witte huidjes.

Het noorden van St. Lucia is lager dan het zuiden, wat weer een heel ander beeld geeft om naar te kijken. Rodney Bay is een hele grote baai, daarin is een kleine opening richting de jachthaven en verder door naar een binnenbaai. De jachthaven is erg groot met ook een paar hele grote jachten.

Vanmiddag heb ik alle spulletjes, die Frits en Gerda hadden meegenomen, weer een plekkie gegeven. Het was een feestje; drop, stroopwafels, eierkoeken, speculaas, de Happinez en hagelslag! Ook nuttige zaken zoals Strepsils, Paracetamol en Autan. Heel belangrijk ook een nieuwe WiFi antenne en een spare waterpomp. Zo’n zelfde als kapot was gegaan onderweg naar de Kaap Verden. Het was helaas geen garantiegevalletje van Mitsubishi, maar Drinkwaard heeft ons wel een nieuwe gegeven als garantie. Super service dus!!!

Later op de middag zijn we naar de wal getogen. Wat rondgeneusd, gedronken en heerlijk gegeten samen met de Vivente. We kwamen ook Jan en Susan van de Peter Pan weer tegen. Even bijgekletst. Morgen het stadje maar eens verder bekijken.

Nederland en België in de modder

Vrijdag 04 februari 2011 @ 03:13

Vandaag was een excursiedagje. We waren net even van die toeristen van een cruiseboot, alle trekpleisters in één dag. Samen met de Vivente en de Jakker zijn we namelijk naar én de Sulpher Springs én de Diamond Falls geweest.

Vanochtend een taxi geregeld voor een leuk prijsje en op weg. Het was een hele trip naar deze toeristische trekpleisters, zeker een dik uur rijden. Maar hierdoor kreeg je wel een goede indruk van het eiland. Het eiland is vulkanisch, waardoor er verschillende berguitlopers zijn. Schitterend! Veel bananenplantages en palmbomen gezien. Aan de wegen kun je zien dat ze erg veel schade hebben ondervonden van de orkaan Thomas; hele gaten in de weg, bruggen weggeslagen en huizen ingestort.


De Pitons, het 'landmark' van St. Lucia



In 1766 was de uitbarsting van de vulkaan en in de krater zijn nu de Sulpher Springs. Het borrelt nog wat in de krater en de stoom ontsnapt. Het ruikt er erg naar rotte eieren, de zwavel. Lager was een pooltje met heerlijk warm modderig water. Nou is het water waarin we rond de boot zwemmen al niet koud, zo’n 28 graden, maar dit was nog warmer en dat was toch wel heerlijk. We hebben daar lekker een ‘duik’ genomen, daarna ons met modder ingesmeerd. Dat moest je dan laten indrogen in de zon en dan weer afspoelen. Het modder en het warme bad is goed voor reuma, je spieren en je huid. En, het allerbelangrijkste, je zou er 10 jaar jonger van worden… we hebben ons dus goed ingesmeerd!! Je weet maar nooit ;-)




Na de Sulpher Springs in Soufriere wat gegeten bij Captain Kent. Omdat de dag nog niet over was, op naar de volgende toeristische trekpleister, de Diamond Falls. Dit is een aangelegde tuin, in het bezit van een (waarschijnlijk rijke) familie. Het is een schitterende botanische tuin, met alle planten die wij normaal in de vensterbank zetten. Daar was ook een waterval(letje). Deze waterval is wel beroemd want Superman heeft hier (in Superman II) een orchidee gepakt voor Loïs en heeft decor gestaan in nog een andere film, Blue Diamond. De waterval had nu de kleuren wit (calcium), geel (zwavel) en rood (ijzer). Ze dankt haar naam aan het feit dat er ook de kleuren groen (koper) en blauw (?) in kunnen komen. Helaas hebben we dat vandaag niet gezien.



Het was een geslaagde excursiedag voor de Nederlands/Belgische bemanningen. We hebben het afgesloten met natuurlijk (!) een biertje tijdens Happy Hour.

Met z’n vieren aan boord

Donderdag 03 februari 2011 @ 02:59

Vanochtend op tijd vertrokken naar de bus om te zorgen dat we op tijd op het vliegveld waren. We hadden mazzel, want eenmaal de hike omhoog en een stuk weer naar beneden stonden we net op de bus te wachten, toen er een auto stopte en ons meenam. Hij werkte hier in een hotel in de baai en moest iemand ophalen in Castries. Mazzel dus! Hij zette ons recht voor de juiste bus af en hoefde niets voor zijn goede daad te hebben.

De busrit is een belevenis op zich. In de Lonely Planet wordt het ook al erg mooi omschreven, zo is het ook. Je zit met 15’en in een busje waar normaal zo’n 9 man in kan. Gewoon een bank extra erin gepropt en met z’n drieën voorin kan makkelijk. Alle raampjes open en de radio op het hoogste volume. Heel de bus bonkt op het ritme van de muziek en de locals schudden op het ritme mee.

De tocht was schitterend! Het eiland is schitterend. Het is erg heuvelachtig met verschillende heuvelruggen waardoor je van boven naar beneden rijdt, met een waanzinnig uitzicht op het dal. De meesten moesten ook naar het vliegveld dus dat was mazzel, hij reed bijna in een stuk door. Een uurtje! Dat was weer een meevaller, we waren lekker vroeg op het vliegveld.

Daar wat gedronken en geskyped met een ex-collegaatje. Erg gezellig en ik ben weer helemaal bij. Ik merk dan wel wat dat ik die meiden erg mis, dat gezellig gekeuvel en het gegieber…

En ja hoor, er werd omgeroepen dat de vlucht uit Londen geland was en even later konden we Frits en Gerda een echte knuffel geven. Heerlijk!!! Omdat we het niet zagen zitten met de bagage terug in de bus, maar een taxi genomen. Daarna meteen aan de Happy Hour met de Vivente. Nadat we de bagage aan boord hadden gebracht zijn we wat gaan eten in het dorpje. Het was weer geslaagd. Vanaf nu zijn we dus een paar weken lang met z’n vieren aan boord. Nu maar snel gaan slapen, want Frits en Gerda zijn al vanaf 3 uur NL’se tijd vanochtend op! En voor morgen staan er meteen een paar excursies op de planning.

Begrafenismuziek

Woensdag 02 februari 2011 @ 03:23

Gisteren zijn we omhoog gelopen naar het dorpje. Wat een klim! Bij de tweede stap beet het al in de kuiten. We hebben een heel eind gelopen om te kijken waar de bussen komen. Het dorpje is niet groot, maar heeft een leuke tent waar je prima kunt eten voor een super prijsje. Daartegenover zitten wat winkeltjes die echt super toeristisch zijn. Er komen hele busladingen naar toe. Het uitzicht daar is geweldig over onze baai. En in die winkeltjes zijn de prijzen in US-dollars, niet in de lokale valuta, dan weet je het wel.

Na gezellig ge-Happy-Hour-ed te hebben met de Vivente, de Irun (de Brazilianen) en de Sara (Noren) zijn we samen met de Vivente wat gaan eten in het dorp. Nog een keer de klim, maar het was het waard. Het was lekker eten en er was live muziek. Het was super druk, iedereen netjes gekleed. Toen we weggingen en de live muziek inmiddels gestopt was, hoorden we dat de muziek er was omdat er iemand dood was gegaan. Dit was de begrafenis! Aan het einde van de avond zaten we bij de haven en kwamen we met een paar locals in gesprek. Zij vertelde ons dat ze inderdaad als het een ouder iemand betrof die doodging, soms een feestje bouwde. Deze persoon had dan zeg maar de leeftijd om te sterven en een mooi leven gehad, dus waarom niet blij zijn voor hem of haar. Mooi hoe andere culturen met de dood omgaan. Triest was dat zij ook vertelde dat het sterftecijfer onder jongeren erg hoog was vanwege drugs. Je ruikt hier inderdaad geregeld de lucht van een goede joint en krijgt er ook net zo vaak een aangeboden. Blijkbaar is dat niet het ergste spul wat ze hier roken of gebruiken. Deze ‘big mamma’ waar we mee zaten te praten was er wel bedroefd onder, vond het erg dat de eigen cultuur zo overschaduwd wordt door allerlei andere culturen waarvan de jongeren denken dat het beter is of alleen maar omdat het cool is. Het lijkt erop alsof ze hier redelijk dezelfde problemen wat dat betreft hebben als bij ons.

Vandaag hebben we de punt leeggemaakt voor Etienne z’n ouders. Ze kunnen er morgen zo in. Ook meteen weer wat andere zaken verlegd. Het is grappig want je hebt sommige dingen echt tig keer vast tijdens de reis. Dat komt omdat je pas na een tijdje ondervind wat handig is of wat echt nutteloos is. Ik heb ook het idee dat ik alles steeds meer kan wegstoppen, er moeten dus ook dingen weggaan zou je zeggen. Het is altijd weer eens goed om zo door de boot te gaan, alles ligt weer netjes vast en wij hoopten nog een lange meerlijn te hebben, die lag inderdaad nog helemaal voorin de punt. Deze hangt dus nu aan dek.

Vanavond is er live muziek in de bar bij het water. Etienne is samen met de Vivente nog wat gaan drinken. Ik hoor straks wel hoe het daar was, want ik kan de band hier horen. Morgen gaan we Etienne z’n ouders op halen van het vliegveld. Ik ben benieuwd, zal wel een ‘eilandreis’ met de bus hier.


La Luna ligt verscholen achter de meest linkse palmboom op het middenstrandje.

Toerisme in het paradijs

Maandag 31 januari 2011 @ 03:53

”Milady, milady, I have something for you.”
“I’m sorry I don’t need a necklace.”
“It’s in the Rasta colors. If you were a Rasta you would have taken it!”
“Yes, but I’m not a Rasta.”
“No.”
“Where are you from?”
“From Holland.”
“I like Holland, I’ve been there once.”
“Already? You’re so young.”
“It’s nice in Holland.”
“Yeah, but now it’s freezing. Snow and ice.”
“Then you need to stay inside. Otherwise you freeze to death.”
“Yeh, that’s right.”
“Just like in Tom and Jerry. “
“Oh.”
“Tom was freezing in the snow and Jerry took him inside. He put him by the fire and gave him something to drink and eat. That’s good or otherwise he was death.”
“That’s nice of Tom.”
“Yeh, and that’s how I met him. He is my friend now. He was also outside freezing and I took him inside. Put him by the fire and gave him something to drink. Now he is my friend. “
Ik moest ontzettend lachen om deze conversatie met twee locale jongens. Ik denk dat ze 10 of 11 jaar waren. Dat is hier vaak moeilijk te zeggen, maar een rijke fantasie had dit manneke zeker!

We liggen nu in Marigot Bay. Een stukje toeristisch oord. Vol met boten, grote en hele kleine, maar vooral hele hele grote. Het is mooi hier, erg mooi, zeker omdat het een ingesloten originele baai is. Ik vind hem alleen redelijk verziekt door de strak gelikte gebouwen, watersportartikelen ontsieren het schitterende strand en door de vele moorings ligt de baai bijna droog. Het is, of was, hier bijna net zo mooi als sommige baaien in de Grenadines. Zonde. Of zouden wij inmiddels al vreselijk verwend zijn? Dat kan natuurlijk ook, we hebben natuurlijk al op heel wat schitterende plekjes gelegen, waar het ook een stuk rustiger was. Ik vind soms een geciviliseerde omgeving ook wel erg lekker hoor, moet ik bekennen. Maar merk hier nu weer duidelijk, dat hierdoor vaak wel de authentieke charme verloren gaat.

Vanmiddag gezellig gekletst en gedronken met Christine en Daniel (Irun, uit Brazilie) en Judith en Patrick (Vivente). Daarna nog wat rondgelopen. Morgen maar verder kijken, het was natuurlijk zondag dus de meeste zaken waren dicht. Wij blijven hier nog een aantal daagjes en zullen Etienne z’n ouders vanaf hier ophalen.


De kust van St. Lucia

Soms zit het mee en soms zit het gewoon even niet mee

Zondag 30 januari 2011 @ 05:00

Soms zijn er van die dagen waarop een hoop tegen zit. Je moet snel ergens heen, file. Je moet echt iets hebben, rijdt stad en land ervoor af, maar nergens, of niet hetgeen je zoekt. Ze kapen dan ook nog je parkeerplekkie voor je neus weg, waarop je besluit dan maar met de laatste optie genoegen te nemen. Geloof me, dat soort dagen hebben wij ook nu nog. Het lijkt allemaal wel zonneschijn (dat was er vandaag dan wel weer heel de dag), maar soms zit het tegen. Nee, dat is overdreven, het is allemaal niet erg, alleen vervelend. Dusse, het is niet zo dat het tegen zit, het zat vandaag alleen gewoon even niet mee. Qua ankerplek...
.
Soufriere is een schitterende baai, met een erg leuk druk stadje, maar het voelde niet helemaal ok. Er wordt ook ontzettend veel gebedeld en letterlijk en figuurlijk aan je getrokken. Van de politie kregen we het advies om alles goed af te sluiten en de dinghy op slot of aan dek te leggen. Nou hoor je ook verschillende crime verhalen van hier, maar ik ben daar altijd heel sceptisch over. Iedereen kan die verhalen vertellen en verhalen worden, hoe vaker verteld, hoe mooier. Daarnaast hoor je vaak wel dat soort verhalen en nooit positieve verhalen. Ik vertrouw dan ook meer op mijn eigen gevoel en dat was toch ook weer niet heel goed dit keer. (Niet dat er iets is gebeurd hoor, gisterenavond of vannacht.) Besloten om vanochtend boodschappen te doen en dan ankerop. Het stadje heeft veel, heel veel. Vele supermarkten en van die winkel van sinkels. Erg makkelijk dus, maar voor ons even alleen wat boodschappen. Ik had gehoopt in de Carieb weer eens mega supermarkten te vinden, maar nee, nog niet. En je moet erg goed opletten, want sommige spullen in de supermarkt zijn erg duur. Het begrip boodschappen doen en dingen die je 'nodig' hebt kopen, is dus meer; kijken wat er is en wat redelijk geprijsd is en dat meenemen. En dan is 'nodig' soms niet eens zo hard 'nodig'.
.
Ankerop en verder naar het zuiden. We wilden naar een leuke ankerbaai, maar helaas de zeilboot die er lag, lag wel heel erg te schommelen op de hoge golven. Terug dus. De baai zuidelijker van Soufriere. Er waren nog 2 moorings. Wij waren op weg naar de ene, toen een (charter)catamaran de hoek omdraaide en zich realiseerde dat zijn enige kans op een plekkie daar, juist die mooring nog maar was. Het werd dus vol gas naar de mooring....en kaapte hem zo voor onze neus weg! Dag 'parkeerplekkie'. Niemand op de franse catamaran durfde onze kant op te kijken, lafaards. Maar het was wel even goed k. Dan maar verder door naar het noorden. Het volgende baaitje was een schitterend plekje, mocht je alleen niet liggen, was voor een resort. Uiteindelijk nog een paar van dat soort baaitjes en toen lieten we, inmiddels aan het einde van de middag, ons anker maar vallen bij Anse des Canaries. Niet mooi, niet heel rustig, maar we mochten hier gewoon liggen zonder gezeur!
.
En wie lagen hier nog meer... onze Braziliaanse vrienden uit Wallilabou bay, Daniel en Chris. Zij kwamen nog heel even kletsen en we hebben afgesproken morgen naar dezelfde plek te gaan zodat we dan even lekker kunnen kletsen onder het genot van een wijntje. Het wordt waarschijnlijk Marigot Bay. Dat wordt wel erg gezellig, want als het goed is zijn Jan en Susan van de Peter Pan (Duitse vrienden uit Wallilabou Bay) daar dan ook.
-----
At 29-1-2011 02:32 (utc) our position was 13°54.57'N 061°04.06'W

Chateaubelair naar St. Lucia

Zaterdag 29 januari 2011 @ 02:52

Gisteren zijn in Chateaubelair gaan uitklaren. Chateaubelair klinkt veelbelovend. Ik moest meteen denken aan the Prince of Bel Air met Will Smith. Chateaubelair is heel wat anders, gewoon een dorpje als alle andere dorpjes op St. Vincent. Het heeft een erg slechte naam. Wij hebben er niets raars meegemaakt, maar we zijn er ook alleen aan land geweest om uit te klaren. Verder heeft het alleen maar geregend en gewaaid en zijn we aan boord gebleven.

Vanochtend vroeg zijn we naar St. Lucia gevaren. Dat was weer even wennen, een tocht van een dikke 20 mijl, na de hele korte tripjes van de afgelopen weken. Toen we vertrokken regende het nog steeds en het waaide hard. De wind bleef aardig doorstaan heel de dag, de regen is wel gestopt.

Plan was om naar Vieux Fort te gaan om daar in te klaren, maar aangezien deze koers niet bezeild was, liggen we nu in Soufriere. Etienne en Patrick (Vivente) zijn al langs de autoriteiten geweest, dus we zijn weer legaal in het land. We zijn net in het dorpje gaan eten, super geslaagd bij Captain Kent. Heerlijke fish-fingers, met frietjes voor omgerekend zo’n 9 euro! Het was ook nog happy hour, dus de biertjes waren ook goedkoop (zo'n 1 euro per flesje!). Verder is hier alleen niet veel. We willen nog wel graag naar de verschillende toeristische trekpleisters, maar willen dat pas doen als de ouders van Etienne er zijn. Waarschijnlijk dat we morgen dus weer verder gaan. Morgenochtend maar even palaver met de Vivente.

Crew gezocht!

Donderdag 27 januari 2011 @ 21:25

Ik zoek crew en veel! Hoe meer, hoe beter! Je hoeft niet te kunnen zeilen en ik garandeer je dat je droog blijft!!
Meld je aan op: www.dyneemaexperience.com/profile/denise.htm.
Hoezo? Dyneema zoekt 40 zeilers over heel de wereld om hun lijnen te testen, '2011 Dyneema Experience Team'. Deze deelnemers krijgen een heel nieuw lopend want (de zeilers-term voor nieuwe lijnen en touwen) en delen hun ervaringen via de verschillende sociale media; log, twitter, facebook, youtube, etc. Dat lijkt me een prima deal, dus ik heb mij (ons) aangemeld. Een van de voorwaarde is dat je zoveel mogelijk crew verzameld. Vandaar dat ik hoop dat jij je aan wilt melden als crew. Je blijft droog en zoutloos, hoeft echt niet te kunnen zeilen, maar verklaart hiermee dat je ons volgt bij onze ervaringen. En helpt ons zo meer kans te maken op nieuwe lijnen.
Wil je dit doen? Klik dan op bovenstaand of deze link.

Watervallen en regenvallen

Donderdag 27 januari 2011 @ 04:46

Het lijkt wel NL. Gisteren regende het bijna heel de dag af en aan, vandaag is het vanmiddag begonnen. En als het hier regent, dan zijn het geen trutbuien, nee, het komt met bakken naar beneden! Gisteren was het aan de ene kant wel toepasselijk, maar aan de andere kant natuurlijk erg jammer. We zijn, samen met de Vivente, naar de Dark View Falls geweest. We hoefden niet eens onder de waterval te gaan staan, we werden zo al hartstikke nat. Het was daarentegen wel erg geslaagd. De tocht met het busje door de bergen langs de kust naar de Falls was al schitterend en de Falls zelf waren ook zeker de moeite waard. Ik heb al veel watervallen gezien, maar de bovenste was toch echt schitterend. Ook de omgeving!
.
Zowieso vind ik St. Vincent erg mooi. Alle eilanden met groen woud zien er waarschijnlijk ongeveer hetzelfde uit, maar je hebt hier heel veel berg uitlopers en daartussen schitterende valleien. Omdat we nu kleine tochtjes maken varen we lekker dicht langs de kust waardoor je het land goed kunt zien. Zoals het water alle kleuren blauw kan hebben, zo heeft het land hier alle kleuren groen. Waanzinnig om te zien! En gisteren bij de Falls waren de bladeren nat, waardoor ze in-en-in groen waren, al het stof en zand was er al afgespoeld. Geweldig!!
.
Vandaag zijn we naar Cumberland Bay gevaren. Een tochtje van zo'n 1,5 mijl. Hierdoor waren we lekker vroeg in Cumberland Bay en de pilot had het dit keer goed bij het juiste eind… we konden hier wassen!! Dat was weer hard nodig, kleine dingen doe ik op de hand, maar grote spullen liever niet. Alles is weer heerlijk schoon. Toen we op de was zaten te wachten kwamen we aan de praat met een locale park-ranger. Wij hebben hem gisteren bij de Falls ook gezien. Erg interessant, want deze man wist heel veel te vertellen en zo krijg je altijd nog meer informatie over een land. Wat heel opmerkelijk was…ze hebben hier 3 zogenoemde 'Hydro-plants', elektriciteitcentrales op water. Water vanuit de bergen loopt door een pijpleiding en dan door een turbine en zo wordt elektriciteit opgewekt. Een super schone vorm van elektriciteitsopwekking. De pijpleiding is van hout met ijzeren banden. Van de park-ranger hoorde we dat het hout uit Ghana kwam en twee centrales al sinds 1962 operationeel zijn! Ik wist niet eens dat ze zo lang al gebruik maakten van deze vorm van schone elektriciteit. Opmerkelijk is dat een aantal projecten hier mede door de Europese Unie zijn gesponsord; de Falls en hier het Cumberland Park, waar je dus kunt douchen, wassen en wat drinken. Het is vorig jaar geopend en er wordt nog gewerkt aan een winkeltje enz.
.
We hebben heerlijk bij Mama Elma gegeten, vis met Creoolse saus! Smullen!!
-----
At 26-1-2011 02:48 (utc) our position was 13°15.87'N 061°15.62'W

La Luna op de filmset

Dinsdag 25 januari 2011 @ 05:47

Ja, jullie lezen het goed...La Luna ligt op de filmset! Helaas komen we niet meer in de film, want de regisseur, producer en al de anderen zijn met de camera's al lang vertrokken. Wij liggen in Wallillabou bay, de plaats waar de films van Pirates of the Caribbean zijn opgenomen! Het filmdecor staat nog redelijk overeind hier op de kade en ze hebben ook foto's, crewlists en tagbords hangen. Het restaurant, meteen op de kant, heeft een hoop decorstukken binnen staan. Super leuk om te zien en te herkennen!!
.
In Wallillabou bay lig je aan je anker met aan de achterkant een touw naar een palmboom op de kant. Hoe 'Caribbean like' is dit? Wij liggen helaas niet aan een palmboom maar aan een steiger, maar deze steiger is wel weer gebruikt in de film! ;-)
.
Gisteren zijn we naar het Wallillabou Natural Park gegaan. Het is een lange naam voor een kleine waterval in een mooie (maar kleine) tuin. Toch wel de moeite van het even heen lopen waard, de entreeprijs was namelijk ook klein. Alhoewel het bijna een reis van leven of dood was… wij liepen gezellig keuvelend naar boven toen we een hond hoorde blaffen boven op een heuveltje langs de weg. Voordat we het wisten was zijn (of haar) broertje beneden op de straat in aanvalmodus; bek breeduit grommend met de tanden goed zichtbaar en in de aanvalshouding. Judith (Vivente) en ik kregen een hardverlamming! Door je hoofd schiet dan dat je niet bang moet zijn, maar daar was geen houden meer aan. Ik was doodsbang! Ik krijste naar Etienne en Patrick, die een stukje voor ons liepen, en zij kwamen meteen terug, waarschijnlijk was dat en mijn gekrijs, ook wel genoeg voor de hond. Ons hart zag in ons keel! Dat zou ons op de terugweg toch niet weer gebeuren! Dus toen we net uit het park waren, ieder op zoek naar een stok. Het mormel kon komen. Mormel liet zich daarop wijs niet meer zien of horen. Pffff...Het erge is dat ik nu elke keer als ik een hond hoor blaffen, niet meer niet-bang kan zijn. Zeker met het verhaal van de Seamotions in ons achterhoofd dat Tico inderdaad aangevallen is door honden en gebeten!
.
Gisterenavond hebben we gegeten in het restaurant hier op de kant. Gezellig met de Vivente onder begeleiding van live muziek. Micky en Emma (Italiaanse bemanning van de Tante Rietje) kwam daarna nog even wat drinken en ook hebben we met een Braziliaans stel gezellig staan kletsen.
.
Vandaag heeft het veel geregend, dus kon ik binnen weer eens aan de slag. De logeerkamer (oftwel de punt) is klaar voor ons bezoek! Speedy, een local, kwam gisteren langs met de vraag of wij wat ouds hadden wat we kwijt wilden, dat kon van alles zijn, want hij kon het dan misschien nog wel gebruiken. Toen we vanochtend Emma gedag zwaaiden stond Speedy kettingen en armbandjes te verkopen. (Ik heb een super leuk kettinkje en armbandje gekocht en kreeg toen nog een armbandje kado, omdat ik zijn eerste klant was. Of zou de prijs nog te hoog zijn geweest? ;-)) Etienne en Patrick hebben vandaag de grote opruiming gehouden en alles bij Speedy afgeleverd. Die kon inderdaad nog van alles gebruiken en was met de oude stag, ketting, ankerlier, touw, enz erg blij!
.
Etienne was vanochtend al vroeg op pad voor brood. In het dorpje kreeg hij een lift van een knul met een restaurant. Wij willen graag naar de Dark View Falls wat vanaf hier goed te regelen is, alleen de prijzen varieren enorm. Het was dus een hele challenge om een leuke prijs af te spreken. Vanavond zijn we, na wat drankjes met een Duitse boot, Tante Rietje, Vivente en Coos van de Seamotions gaan eten bij de knul met het restaurant in het dorpje. Etienne stapte binnen en de eigenaar riep meteen 'hi friend, I have been waiting for you!' We hebben erg leuk met hem zitten kletsen en zeer goed gegeten. (Het is rechts omhoog naar het dorpje en meteen het eerste restaurant links, op 2 minuten lopen afstand van het water) De prijs was bijzonder leuk, omgerekend 10 euro per persoon en eigenlijk was het beter dan gisteren bij het restaurant hier.
.
Morgen wordt het excursiedag naar de Dark View Falls. Ik hoop dat er geen honden zijn...
-----
At 23-1-2011 02:32 (utc) our position was 13°14.83'N 061°16.28'W

Mooi, mooier, mooist

Zondag 23 januari 2011 @ 02:09

Wat zijn er toch mooie plekjes op de wereld!! Wij liggen weer op zo'n mooi plekje. Een baaitje aan de zuidwestkust van St. Vincent, Petit Byahaut. Het restaurantje dat verscholen zit achter de palmbomen op het strand is ingestort, er is hier dus niets. Nou ja niets…verder is er namelijk heel veel. Er is een schitterende natuur, boven en onder water! We liggen in een klein baaitje, een inham in de rotsen, waardoor we omringd zijn door hoge rotswanden, begroeid met de meest mooie, in alle kleuren groen, exotische planten. Het strandje is zwart (vulkanisch eiland) met palmbomen en andere tropische bomen. Al dat mooie groen klimt de berg op naar boven.

Onderwater is het ook schitterend! Tobago Cays was mooi. Dit stukje hier, komt daar toch zeker heel dichtbij in de buurt. Het is alleen anders, geen wit koraal zand, maar rotsen die begroeid zijn met allerlei enorm grote sponsen; geweispons, gele broodspons, enorme zakpijpen, enz enz. Verder hersenkoraal in mooi geel en het allermooiste, heel veel, maar dan ook echt heel heel veel, waaierkoraal! Ik heb in Egypte ook waaierkoraal gezien, misschien soms wat groter en dikker, maar nooit zoveel waaierkoraal bij elkaar. Het varieert in grootte, maar is niet heel dik dus wappert heerlijk op de golven en stroom heen en weer. Op de koralen zitten heel veel soorten kokerwormen, in geel, roze, oranje. Het is een zee van bloementjes. Daar tussendoor zwemmen wat kleine doktervissen, triggerfish en koffervisjes. Om de grote rots heen, wordt het snel steil en diep. In de diepte zien we verschillende scholen en grotere vissen. Ik krijg meteen enorm veel zin om te duiken!

Het kleine strandje nodigt enorm uit om te gaan bbq'en, maar helaas wij hebben niets meer voor op de bbq. Etienne vertrekt enthousiast naar het strandje om te kijken of wat locals nog wat vis hebben. Vaak kunnen ze hier van alles regelen en hebben ze wel wat vis gevangen. Er zitten verschillende locals op het strandje te bbq'en en met de kinderen in het water, het is tenslotte voor hen ook weekend. De man vind het erg spijtig dat hij geen vis voor ons heeft, waarop hij aan z'n vrouw vraagt of er nog wat over is van de bbq. De vrouw knikt enthousiast en geeft Etienne 4 bordjes met daarop 4 overheerlijke roti's! De Vivente en wij hebben dus een super locale lunch vandaag! Wat een gastvrijheid weer.
-----
At 23-1-2011 0:02 (utc) our position was 13°10.94'N 061°15.97'W

Onbalans en kleinere fok

Zaterdag 22 januari 2011 @ 15:53

Ik ben al een paar dagen onrustig, druk en een beetje uit mijn doen. Zeg maar, niet in balans. Hoe komt dat toch vraag ik me dan elke keer weer af. Thuis had ik nog stress en deadlines, die heb ik hier niet. Eigenlijk weet ik wel hoe het komt… het komt door al die indrukken telkens weer. Je komt op verschillende plaatsen, ziet veel dingen, ervaart veel, voelt andere dingen, alles ruikt, proeft, kleurt en ziet anders. Dat maakt dat ik deze reis wilde maken, maar het komt allemaal wel bij je binnen en dan moet je dat ook weer verwerken. Ik heb de onhebbelijkheid om heel veel op te vangen (ik ben nu eenmaal een HSP’tje), waardoor mijn verwerker er altijd wat langer over doet om alles te verwerken. En het gaat heel lang goed, maar soms ineens merk ik dat ik niet meer in balans ben, niet meer geaard en uit mijn doen. Zoals de afgelopen dagen. En als het dan allemaal nog steeds leuk en gezellig is en er is een hoop te doen, dan ga ik nog even wat langer door, totdat ik echt onrustig wordt. Gisteren was zo’n dag. De alarmbellen gingen rinkelen: “Ho stop, Denise, ff rustig aan.” Niets om je zorgen over te maken, maar ik moet even wat rustiger aan doen. Dat wil zeggen, even wat minder prikkels binnenkrijgen en wat meer rust om alles alsnog te verwerken. Een rustig zeiltochtje, slapen, boekje lezen of ander creatief gefreubel helpen daar ook bij. Het is dan ook erg lekker dat we nu bij Young Island lekker rustig liggen. Geen stress of het anker houdt, we liggen gewoon aan een mooring en de wind giert eens niet door de boot. Ik heb dus goed geslapen en dat helpt me weer met verwerken.

Gisterenmiddag hebben we ook eindelijk de genua kunnen wisselen. Sinds we weg zijn varen we met een 130% genua (super ding van North Sails) en dat ging altijd erg goed. Wat reven als het te hard waaide en anders lekker vol uit. Maar hier, met windkrachten 6 en 7 moeten we hem wel veel reven en dat is eigenlijk voor het zeil niet goed. We wilden er al eerder een kleiner fok opzetten, maar met de harde wind in de baaien was dat geen doen. Gisterenmiddag was dan ook ideaal. De genua was droog en het waaide bijna niet. Wat ziet zo’n zeil er dan uit als je hem naar beneden haalt! Eigenlijk zie je dat ook wel als hij opstaat, maar het valt nu pas goed op. Zo’n zeil heeft erg te lijden van de reis. Rood door de stof in Marokko, zwart van het zand in Gambia en wat slijtplekken door het klapperen. Er staat nu een hele kleine fok op. Dat was even wennen! Ik heb erg moeten lachen, want de komende twee dagen hebben ze ook weinig wind voorspeld. Jawel! Maar, we moeten ook weer door naar St. Lucia volgende week en dan waait het weer goed tussen de eilanden. Eens kijken hoe dit kleine fokje het dan doet.

Gisterenavond gezellig met de Vivente samen gegeten. Lambchops op de Cobb, met gebakken aardappeltjes met spek en ui, salade en doperwtjes. Klinkt goed toch? Etienne en Patrick (Vivente) zijn naar Duvernette Island gevaren en de 60 meter hoge berg beklommen. Helaas viel het fort, wat daar zou hebben gestaan, een beetje tegen, wat kanonnen en omgevallen muren, maar het uitzicht was enorm! Straks gaan we door naar een andere baai. Welke? Da’s nog een verrassing, weten we zelf ook niet. Afhankelijk van de wind en de swell zoeken we een rustig baaitje op.


Duvernette Island, met de gigantisch steile trap. Die allemaal verschillende treden heeft.



Uitzicht vanaf Duvernette Island

Laatste eiland van de Grenadines en St. Vincent

Vrijdag 21 januari 2011 @ 19:26

Eergisteren zijn we van Canouan naar Bequia gevaren, voor ons het laatste eiland in de Grenadines. Wat een tocht! Aan de ene kant was het een heerlijk zeildagje, aan de andere kant was het meer een geduw en gestamp. Het waaide heel de tijd zeker 25 knopen (6 bft. ) en daar moesten we vrij scherp tegenin. Dat gaat dan wel, maar als het erg scherp is dan zit er niet veel snelheid meer in de boot. Er kwamen soms ook aardig wat golven overheen en we doken soms flink. Tussen de eilanden heb je namelijk ook nog aardig wat golven lopen vanaf de oceaan.
.
We lagen in de Admiralty Bay bij Port Elizabeth. Een hele grote baai, maar ook heel veel zeilboten! Een plekje gezocht en eerst maar even gaan snorkelen, kunnen we meteen het anker checken. Onder water is het overal een beetje hetzelfde, al was het op Tobago Cays het mooiste. Maar het is koraalzand waardoor het hagelwit is onder je boot, net sneeuw en er ligt ook wat gras. Ik zag een kleine murene zwemmen en nog wat kleine tonijntjes. Gaaf!
.
Het is hier erg relaxed en de mensen zijn weer erg vriendelijk. Niets opdringerig, gewoon in voor een praatje en als je iets mooi vind kun je het kopen. Er zitten verschillende barretjes, restaurantjes, winkeltjes en kraampjes. Er is een pad langs de baai gemaakt waarmee je van de dinghy steigertjes naar de hoofdstraat kunt lopen.
.
Heel leuk dat ook de Tin Hau eergisteren de baai binnen voer. Gezellig om weer even bij te kletsen!
.
We hadden daardoor gisterenavond met inmiddels 6 NL'se boten weer een aardig drukke borrel bij Tante Rietje aan boord. Henk heeft een Italiaanse crew en die kunnen zalig koken. Het was dan ook aanvallen op de lekkere rijstsalade! We hadden er zoveel van op dat eten niet meer nodig was, dus zijn we meteen maar naar de kant gegaan. Nicky en Emma (de Italiaanse crew van de Tante Rietje) hadden oude (Italiaanse) vrienden ontmoet hier en gingen nog wat drinken. Dat werd ook weer een gezellig feestje met ook de Vivente en de Tin Hau erbij en het was snel laat!
.
Inmiddels hebben we een mooring opgepakt op St. Vincent bij Villa Village voor Young Island. We wilden in de Blue Lagoon gaan liggen, maar de doorgang was te slecht te zien helaas. Het was een nauwe doorgang tussen het rif door. Helaas, maar we liggen nu ook weer mooi en rustig.
-----
At 21-1-2011 17:53 (utc) our position was 13°07.98'N 061°12.13'W

Bijzonder weer

Woensdag 19 januari 2011 @ 04:07

Gisteren en vandaag in Canouan. Een heel groen eiland, maar eerlijk gezegd verder niets bijzonders. Het enige bijzondere is het weer. Het waait de laatste 24 uur ontzettend hard door de baai! Het zijn meer frequente vlagen waardoor we liggen te gieren achter ons anker. De lijn die ervoor zorgt dat er geen druk op de ankerlier staat is al gebroken, dus we liggen soms goed te snokken. De ankerwacht (GPS) staat aan, dus we horen het vanzelf mochten we gaan krabben.

Gisteren Canouan bekeken en vandaag ben ik de boot al wat klaar gaan maken voor ons bezoek. Etienne z’n ouders komen begin februari en blijven een paar weken aan boord. Ik kijk er enorm naar uit. Ook handig, want ze kunnen meteen van alles meenemen. ;-)

Morgen vertrekken we naar Bequia (dat spreek je uit als ‘bek-way’). We hadden graag Mustique nog even aangedaan en daar Mick Jagger bezocht. Hij heeft er, naast nog meer rich and famous, een huis. Helaas is Mustique morgen minder goed bezeild en de ankerbaaien zijn er minder beschut. Vandaar Bequia, maar dat is zeker geen straf als je het moet geloven.

Turtle Island

Maandag 17 januari 2011 @ 02:37

Alle kleurschakeringen, maar dan ook echt alle van de kleur blauw hebben we vandaag gezien. We vertrokken vanochtend, achter de ander NL'ers aan naar Tobago Cays. De wind is wat minder, dus dat kon nu wel. Van Mayreau naar Tobago Cays moet je langs en tussendoor allerlei riffen, hierdoor kleurt het water in alle kleurschakeringen van de kleur blauw. Echt, van donkerblauw tot hel lichtblauw en van azuurblauw tot bijna zwartblauw. Zo ontzettend schitterend!! Ik ken helaas niet alle namen van de kleuren blauw, anders kon ik jullie een kleurrijker verslag geven. Het is hier namelijk zo ontzettend mooi!!
.
De Tobago Cays, liggen helemaal niet dichtbij Tobago, maar het is een kleine eilandengroep in de Grenadines. Het zijn vijf kleine eilandjes te midden van enorme riffen. Ze liggen beschut van de oceaan door een hoefijzervormig rif, het zogenoemde 'Horseshoe Reef'. Het heeft waanzinnig mooie strandjes en gigantisch helder water! Je kunt de bodem onder de boot zo zien. Toen we het anker lieten vallen werden we verwelkomd door een grote schildpad. Het is druk met andere zeilboten, maar dat is ook wel begrijpelijk op dit waanzinnig mooie stukje!
.
De Seaquest was al onderweg en wij zijn meteen meegevaren naar het strandje op Baradal, een van de eilandjes. We hebben heerlijk gesnorkeld met Maren, Huib Jan (Seaquest) en Sil (Seamotions) later nog met Jannet (Seaquest). Het is erg mooi onder water en wat grappig is, je ziet hier heel veel vissen in het klein, die wij in Egypte meestal in het groot zien. Dit kleine rifje op dit eiland is een soort 'kraamkamer' voor de grotere vissen, die dan naar het grote rif of de oceaan gaan.
.
Als klap op de vuurpijl hebben we gesnorkeld met schildpadden!! Zo waanzinnig!! Het waren er wel vijf. Echt schitterend! Toen ik later met Jannet nog een keer ging en Etienne met Huib Jan, zagen we ze weer. Ze zijn vaak erg honkvast. Ik vind het geweldige beesten, het stroomde aardig en er stonden grote golven waardoor het snorkelen soms best vermoeiend was. Deze turtles hebben daar geen last van, gewoon een slagje met pootje rechtsvoor, dan een slagje met pootje linksvoor en jij hebt weer het nakijken!
.
We hebben nog heerlijk op het strandje gezeten en gekletst, zandgehaktballen gemaakt en zandkastelen gebouwd. En dan krijgen we ineens bezoek, een enorme leguaan komt een kijkje nemen. Het is echt bijzonder hier!
-----
At 17-1-2011 1:06 (utc) our position was 12°37.88'N 061°21.34'W

Just another day in Paradise

Zondag 16 januari 2011 @ 15:49

En wat doe je dan als je in het paradijs bent? De ankerlier fixen en de kuip schoonmaken. Daar zijn we gisteren heel de ochtend mee bezig geweest. De ankerlier doet het weer, maar we gaan wel kijken naar een nieuwe, hij is toch nog wat onbetrouwbaar.
.
's Middags maar meteen aan land om het strand en de omgeving eens te verkennen. Wat een schitterend plekje op de wereld is dit zeg! Helaas ziet niet iedereen het, want onder water kwamen we hele vuilniszakken tegen. Heel jammer. Je loopt het strand over en staat meteen aan de andere kant van het eiland, het stukje hier is erg smal. Daar zie je Canouan en de Tobago Cays liggen. Een aantal groene heuveltjes in het azuur, lichtblauwe, donkerblauwe en kristalheldere water. Je staat er dan echt zo naar te kijken, van dit zie ik echt en niet op een foto!
.
Een leuke anekdote tussendoor… wij zaten koffie te drinken bij de SeaQuest. Maren (6) en Linde (3) waren aan het spelen en wij kregen ook 'thee' van Maren. Toen ze het theekopje aan Etienne overhandigde zei ze: "Alsjeblieft, je thee en je moet je eigen scheren!" Jullie kunnen je voorstellen dat ik niet meer bij kwam van het lachen!
.
Gisteren was ook Patrick (Vivente) jarig. Dus werd er al snel besloten om na de borrel, op het strand te gaan bbq'en. Iedereen deed mee. Wij daarom nog even snel naar de supermarkt aan de andere kant van het eiland. Het is echt steil de berg op, dus we waren blij dat we een lift kregen van een truck! ;-) Het dorpje is schitterend, iedereen heeft iets van zijn huisje gemaakt, de ene houdt schildpadden en leguanen, de andere heeft alles wat hij vond op het strand aan en op z'n huis en bar en terras geplakt. Geweldig!
.
Met z'n alleen bijeengepakt onder de palmbladeren in een rondzit, drinkend aan de pina colada of fruitpunch, hebben we weer voor Patrick gezongen. Patrick (met name) en Etienne keken al vanaf Barbados naar een hakmes voor de vissen en de kokosnoten. Wij hadden op Union Island twee van die locale 'hakmessen' gekocht. Dat was natuurlijk een schitterend cadeautje voor Patrick en toen Tico (Seamotions) een kokosnoot uit de boom had gehaald, heeft Etienne het mes van Patrick ingewijd en de kokosnoot 'gevild'.
.
De bbq was super super gezellig! Met z'n allen rond de twee bbq's en de salades. Later kwamen er nog andere NL'ers. (Zij hebben een maand een catamaran gehuurd.) Het was erg leuk, de kinderen die speelden wat in het zand en de volwassenen zaten te bakken en te kletsen.
-----
At 16-1-2011 14:04 (utc) our position was 12°38.82'N 061°23.48'W

Paradijsje

Zaterdag 15 januari 2011 @ 03:18

Vannacht was het nog harder gaan waaien. Ja, het kan dus nog harder en de regen kwam met bakken uit de hemel. Vanochtend was het weerbeeld helaas niet veranderd en keken we naar een grauwe grijze wereld, zoals volgens mij NL er nu ook ongeveer uit ziet. Gatverdamme. Is dit nu de Carieb? Huib Jan (SeaQuest) kwam nog even langs en we zaten knus bijeengepakt onder de bimini te schuilen voor de regen. Dit was gelukkig wel ook meteen het laatste buitje voor vandaag. De hemel klaarde daarna snel op en werd het weer een blauwe lucht met hier en daar een wolkje.
.
De SeaQuest, Seamotions en Tante Rietje gingen naar Salt Whistle Bay. Het is vandaag en morgen wisseling van de wacht bij de charterboten en de verwachting was dat het in deze hele mooie baai misschien ook meteen wat rustiger was. Het is hier namelijk overal ontzettend druk met charters en met name charter-catamarans. Ongelooflijk zoveel we er hier zien!
.
Over de marifoon hadden we contact met de anderen en we hoorden dat het erg mooi was in Salt Whistle Bay met nog wel een plaatsje voor ons en de Vivente. Meteen ankerop en snel naar het noordelijke gedeelte van Mayreau. Dat klinkt heftig, alsof Mayreau erg groot is, maar na een half uur waren we er al. Mayreau is kleiner dan 3 km2 en heeft zo'n 500 inwoners. Erg klein dus, maar verder prachtig! Salt Whistle Bay is een plaatje! Een echt diep baaitje met een groot strand met palmbomen. Op een stukje zie je door de palmbomen de oceaan van de andere kant alweer. Verder is het eiland ontzettend groen.
.
Meteen het azuurblauwe water ingedoken en naar de andere boten gezwommen. Wat een heerlijkheid! Het was zo gezellig in het water dat later het idee werd geopperd om gezamenlijk wat te drinken op het strand. Zo gezegd, zo gedaan. De kinderen van de Seamotions en de Seaquest speelden heerlijk in het water en wij stonden gezellig te kletsen op het hagelwitte zand, voor een rijtje palmbomen, in de heerlijke zon, uitkijkend naar onze boten in het strakblauwe water met schuin daarachter de groene heuvels. Is dit het paradijs?
-----
At 15-1-2011 01:38 (utc) our position was 12°38.82'N 061°23.48'W

Mayreau en k-ankerlier

Vrijdag 14 januari 2011 @ 05:01

Na wat boodschappen voor de bbq van vanavond was het tijd om Union Island weer te verlaten. Het is zelfs nog harder gaan waaien en we wilden echt op zoek naar een rustige baai. Tobago Cays gaat het dus niet worden. De golven zijn te hoog om tussen de smalle doorgangen in het rif te varen. Jammer, de verhalen en foto's van de Tobago Cays zijn schitterend! Maar ja, niet schitterend genoeg om dit risico te lopen.
.
Terwijl de wind om je oren giert haalt Etienne het anker op. Dit gaat helaas niet heel soepel en we vrezen voor onze ankerlier. Eenmaal omhoog varen we onder heftig geklotst de baai uit en zwaaien nog even naar de Alcatraz. De golven zijn niet van de lucht en je ziet ze breken op het rif. De wind wakkert verder aan naar zo'n 28 knopen (7 bft). Met alleen de genua varen we naar Mayreau. Gezien de wind verwachten we in Salt Whistle Bay in de swell te liggen, eerst maar eens kijken in de baai beneden lager in Mayreau, Saline Bay.
.
Dit is ook weer een nieuwe ervaring. Nou ja, nieuw. Nieuw na een aantal maanden dan...want na een wel heel klein uurtje zijn we al in Saline Bay! Wat een heerlijkheid, vanaf nu zullen we waarschijnlijk alleen maar dagtochtjes hoeven te maken. Dat is toch wel lekker na de lange oversteken. In Saline Bay zien we de Seamotions, Seaquest en Tante Rietje al liggen. We laten ons anker vallen in het blauwe water, voor een mooi wit strand met palmbomen. Ook hier is het weer schitterend! Maar helaas het is geen hele stille baai. We liggen veel minder te rollen dan op Union Island, veel veel minder, maar de wind giert nog steeds rond en door de boot.
.
Het anker laten vallen gaat helaas niet heel soepel, de ankerlier begeeft het. Shit! We dachten hem in Gambia redelijk gefixt te hebben. De Vivente had nog een 'oude' liggen die ze hadden afgeschreven (zelfde merk en type) dus Patrick en Etienne zijn heel de middag bezig geweest van deze twee een goede te maken. Dat is alleen helaas niet helemaal gelukt...hij werkt nog niet naar behoren. Etienne is zoals altijd nog redelijk positief en vind een niet werkende ankerlier minder erg dan bijvoorbeeld problemen aan de motor. Ok, dat is natuurlijk zo, maar het wordt wel weer zwaar spierballen kweken zo. Ik kan nu een hele uitzetting geven over kwaliteit en prijs en merk en wat je dan verwacht en uiteindelijk krijgt...zou het graag even spuien, maar zal het niet doen. Sommigen zullen misschien wel goede resultaten hebben met de Lewmar ankerlier en hopelijk ziet deze er dan vanbinnen beter uit, dan dit waarschijnlijk maandagochtend modelletje.
.
Door de wind werd het vanavond dan ook geen bbq op het strand met de Vivente, maar bij ons aan boord, wat natuurlijk net zo gezellig is. Morgen het land en het onderwaterleven van Mayreau bekijken en misschien ook nog even het binnenwerk van de ankerlier...
-----
At 14-1-2011 03:19 (utc) our position was 12°38.01'N 061°23.89'W

Conch

Donderdag 13 januari 2011 @ 04:16

Wat gaan de dagen toch snel! Zeker als je ook nog een goede verbinding met internet hebt en foto’s aan het uploaden bent (Kaap Verden, Dolfijnen tijdens de oversteek, Barbados en Union Island staan erop).

Gisterenavond heb ik me bij Bougainville (schitterend aquarium!) gewaagd aan de gegrilde conch. Lekker! Het was maar goed dat ik vandaag pas zag wat voor een onsmakelijk wezen de conch-slak eigenlijk is. Er liggen hier veel conch-schelpen op de bodem, dus we hebben vandaag met snorkelen een lege en een volle opgedoken. De conch-slak is een sterk diertje dat met die hele grote schelp zelfs aan de wandel gaat. Ik had vandaag niet het lef om het beestje zelf te gaan grillen, ik heb hem liever ‘onherkenbaar’ op mijn bord zeg maar.;-)

Het werd vandaag druk met NL’se boten in de bay. Gisteren was de Mirus al een praatje komen maken en vandaag kwamen de Seamotions, Seaquest en Tante Rietje ook de baai in. We hebben even bijgekletst met de Seamotions onder het genot van een lekker kopje koffie. De Seaquest blijft ook een jaar in de Carieb hangen en gaan rond dezelfde tijd als wij Panama door. Die gaan we dus zeker nog vaker zien.

Na het snorkelen zijn we het dorpje (Clifton) ingelopen. Wat rondgewandeld, wat gedronken en uiteindelijk in een locaal tentje pizza gegeten met de Vivente. En zo was de dag alweer om! De dagen vliegen. Morgen gaan we verder. Het waait al een paar dagen erg stevig door met vannacht en vandaag toch zeker een 7 bft! We weten dan ook nog niet zeker of we morgen naar de Tobago Cays gaan of Mayreau. Je ligt bij de Tobago Cays net zoals hier wel achter een rif, dus beschut voor de golven, maar de wind staat er wel overheen. Met deze wind is het water ook troebel, dus echt mooi snorkelen zit er ook niet in. Morgen maar even ter plekke kijken en besluiten wat we gaan doen. Ik begin het schommelen eigenlijk ook een beetje zat te worden.


Goede verbinding

Dinsdag 11 januari 2011 @ 22:50

Gisteren werden we zowat uit Clifton gedreven door de regen en de harde wind. We zijn dan ook maar aan boord gaan eten, typisch Hollands: zuurkoolschotel! En daarna hebben we een film gekeken, Australia. De eerste film sinds ons vertrek uit NL. We hebben veel films bij ons, maar als het goed weer is zit ik liever buiten. Gisteren met de regen was het dus een mooi moment om een filmpje te gaan kijken.

Vandaag hebben we een goede internetverbinding, dus ik zit lekker heel de dag al achter de computer. Wat skypen, mailen, foto’s uploaden en surfen. Heerlijk! Etienne is gaan snorkelen, dus er staat ook weer een filmpje bij. Hij heeft een vis gespot (laatste gedeelte van het filmpje), maar we weten niet wat voor vis dat is. Suggesties?

Vanavond gaan we lekker op de kant eten, samen met de Vivente en de Alcatraz (NL-boot).




Het regent heel hard!




We hebben beet gehad met onze sleepgenerator. Iets met grote tanden heeft die in deze knoop gezet...ben blij dat ik niet weet wat het was.

Hallo Grenadines

Dinsdag 11 januari 2011 @ 04:43

Vanochtend om 8 uur al, voeren we Clifton Bay in op Union Island, The Grenadines. Het was een schommelig tochtje geweest en we hebben erg weinig geslapen. De laatste uren gingen we helemaal als een speer, we kregen de vaart bijna niet uit La Luna.
.
Eergisterenmiddag en avond waren de laatste uren in Barbados. Barbados was ons eerste eiland in de Carieb en we hebben er mooie herinneringen aan. De ontzettend vriendelijke en gastvrije mensen, maar ook de schoonheid van het eiland. Door de verschillende tripjes met de bus hebben we dat goed kunnen zien. De andere eilanden moeten dat alles nog maar gaan evenaren. ;-)
.
Eergisteren werd ik wakker na een nachtje vol koorts, griep en snotverkouden. Overdag gaat het gelukkig goed, het weer is warm, dus dat scheelt. Arjen en Adelimar (Windsurfing Renesse) kwamen op de valreep nog even naar ons. Etienne haalde ze op bij Careenage met Mr. Ed en het was een super gezellig middagje limen aan boord. 's Avonds zijn we met z'n allen (ook met de Vivente) weer lekker uit eten geweest bij een bbq-versie van Chefette, de Barbados versie van McDonalds. Erg lekker en onwijs gezellig. Het was dan ook weer moeilijk afscheid nemen, van Arjen en Adelimar én van Barbados.
.
Toch moest dat zondagochtend dan toch echt wel en om 10 uur gingen we ankerop. Zoals ik al eerder schreef een hobbelig tochtje, door de dikke windkracht 6 met een swell van opzij.
.
Union Island is een mooi eiland, we liggen in een baai rondom een rif. Het is druk hier! Met name druk met catamaran-charters. Vandaag waait het ook stevig door, ik denk dat er wel zo'n dikke 6 bft in de baai staat. Het hobbelen valt mee omdat de baai beschut is door een rif, maar de wind staat er natuurlijk wel overheen. Het plaatsje is erg leuk en eigenlijk de baai, met het azuurblauwe water, het rif die weer anders kleurt, het witte strandje met de onwijs vele palmbomen en de gekleurde huizen aan de waterkant maakt dat je je écht in de Carieb waant!
.
.
De real Bajan life ervaren?
Oftewel, het echte Barbados ervaren, voelen en proeven? Lekker limen in de zon? Surfen op giga golven? Of lekker bijkomen op een hagelwit strand onder de palmbomen? The Action van surfgoeroe Brian Talma eens voelen? Of gewoon lekker eten en genieten van échte gastvrijheid?
Kom ook eens naar Barbados! Kijk op deze website van Arjen voor accommodaties en tips: www.surftobarbados.com. Het huis(je) van Arjen en Adelimar is ook te huur (Seascape).
.
-----
At 10-1-2011 03:00 (utc) our position was 12°35.74'N 061°24.93'W

Dag Barbados

Maandag 10 januari 2011 @ 00:27

Vanochtend om 10 uur zijn we ankerop gegaan, op weg naar Union Island in de Grenadines. Met 20 knopen pal in de kont vliegen we naar het eiland. We hebben dan ook alleen de genua maar op omdat we anders te hard gaan. Er liggen veel riffen rond de eilanden en we willen daarom niet in het donker aankomen. Het is een tochtje van 110 mijl en we verwachten rond zo'n 10 uur morgenochtend in de baai het anker te kunnen laten vallen. Het is best een rommelig zee'tje met een aardige swell in de zijkant, waardoor we goed liggen te rommelen. Ik hou het dan ook hierbij voor vandaag. Niet omdat ik zeeziek ben, maar ik ben al een paar dagen grieperig en goed verkouden, voel me dus niet echt 100% met dit geschommel. Morgen krijgen jullie een uitgebreid verslag van de laatste super gezellige middag en avond in Barbados.
.
Tot later!
-----
At 9-1-2011 23:03 (utc) our position was 12°52.94'N 060°19.27'W

Soup Bowl

Zaterdag 08 januari 2011 @ 02:45

Eer eergisteren hadden we op het strand geen soup bowl, maar een sailorsdrink met alle zeilboten hier voor anker. Erg leuk, want er zijn heel veel nationaliteiten: Amerikanen, Nieuw Zeelanders, Australiërs, Duitsers, Engelsen en Japanners. Het was super gezellig! De Japanners hadden Japanse wijn (ofcourse) en jawel…tonijn sashimi! Heerlijk! Ik kreeg meteen een paar stokjes in mijn hand gedrukt, nou daar wist ik wel raad mee. En zo grappig…deze Japanse zeilers hebben bij Shell Japan gewerkt (voor de insiders, ook in Downstream). We hebben dus nog even over Shell gekeuveld.

Gisterenavond hebben we inderdaad heerlijk pizza gegeten! Arjen had de tip geven om naar Mama Mia te gaan en dan kwamen ze zelf ook. Geen idee waar het precies is, maar het is maar 15 minuten lopen vanaf Bridgetown. En het was heerlijk! Lekkere pizza’s en ik had een overheerlijke lasagne. Daarna een Italiaanse koffie toe (weer eens een echte en geen oplos!). Het was een feestje! We hebben ook kennisgemaakt met Cherish, de vriendin van Adelimar. Zij komt uit Barbados en is, zoals de meesten hier zijn, ontzettend hartelijk en goedlachs.

Vandaag zijn we naar Bathsheba gegaan. Dat ligt aan de oostkust, de Atlantische oceaan kant. Er waren inderdaad vette waves. Ik kan me voorstellen dat als het harder waait het nog gaver is en dat het daar de naam soup bowl eer aan doet. Het was duidelijk dat het niet de plek voor beginners was en we zijn dan ook maar uit het water gebleven. In november, wanneer de oceaangolven het hoogst zijn, worden daar internationale surf competities gehouden. We hebben langs het strand gelopen, de ‘mushroom rock’ gezien en de stenen beklommen. Het was wel erg gaaf, maar ik vind The Action van Brian Talma leuker en sfeervoller!


Eind van de middag zijn Etienne en Patrick (Vivente) gaan uitklaren. We vertrekken zondag naar de Grenadines. Dat moet een van de mooiste plekken in de Carieb zijn. Ik ben benieuwd, maar we mogen nog een dag van Barbados genieten.

Update over het Franse jacht dat z’n mast was verloren: we hebben een super mail van de CoastGuard gehad: “Good day Crew of L Luna, Happy New Year, this email serves to inform you that the vessel MORDICUS arrived safely in Martinique on the 29 December 2011. The Barbados Coast Guard wish to thank you for the passage of this information and wish you fair winds and following seas on the remainder of your trip. We do hope that your stay here in Barbados was memorable and enjoyable. Thank you. LS Carvalho K, Barbados Coast Guard”

In de krant
We hebben tijdens de Atlantische oversteek weer in BN/de Stem gestaan. Een erg leuk stuk met leuke foto’s.
Klik hier voor deel 1 van het artikel.
Klik hier voor deel 2 van het artikel.

Filmpje
Ook hebben we bij het vorig artikel het filmpje geplaatst: Snorkelen in Carlisle Bay. Een artikel terugkijken dus.

Brak en snorkelen

Donderdag 06 januari 2011 @ 21:30

De afgelopen dagen stonden in het teken van klusjes; boot opruimen, water halen, benzine halen, wassen enz. ’s Avonds gingen we dan op zoek naar wat te eten en drinken. Gisterenavond waren we uitgenodigd bij de Rehearsel. Een Engelse catamaran, die zij in Lelystad gekocht hadden. Patrick heeft daar nog op gewerkt, dus het was wel lachen om dat schip even te zien. De ruimte op zo’n catamaran is echt om jaloers op te worden. In de twee drijvers hebben zij aan elke kant twee twee-persoons hutten, met bij elke hut ook een douche en wc. Ongelooflijk! Het was heel gezellig.

’s Avonds zouden we naar Harbour Lights gaan een soort nachtclub. Toen we weggingen bij de Rehearsel kwam de bemanning van een Duits jacht eraan. De moeder en zus van een van de jongens waren zojuist aangekomen en zij wilden ook wat gaan drinken. Uiteindelijk werd het toch niet Harbour Lights, er was een dinershow wat aardig aan de prijs was. Dus zijn we een locale kroeg beland. Ook gezellig!! En erg gave muziek, dus we hebben toch lekker kunnen swingen.

Maar vandaag was wel een super brakke dag. We wilden naar Bathsheba, maar met de rijstijl van de buschauffeurs hier leek dit ons een gewaagde onderneming nu. Dus hebben we lekker wat gehangen, roes uitgeslapen en zijn we gaan snorkelen bij het wrak in de baai. Mooi!! En veel vis!! Ongelooflijk!!!

Zometeen gaan we naar Oistins, eens kijken of we daar pizza kunnen vinden....



Grotduiken

Dinsdag 04 januari 2011 @ 20:01

Het was wel raar gisteren toen we terugkwamen bij de boot. De Tin Hau lag er niet meer. Dat gebeurde wel eens vaker, maar nu weten we dat het niet tijdelijk is. De vaarwegen van de Tin Hau en ons scheiden hier. En dat is na zo’n lange, gezellige tijd samen toch raar. Maar wie weet, met zoals ook andere vertrekkers die je soms ineens onverwacht weer tegenkomt, komen wij Jack misschien ook weer ergens op deze grote, kleine wereld tegen.

We waren gisteren morgen alweer vroeg op pad. Op het eiland zijn grotten te bezichtigen en daar zijn we naar toe geweest, Harrison’s Cave. Het zijn hele grote grotten waar je met een elektrisch treintje doorheen rijdt. Maar dit zegt eigenlijk ook al genoeg. Het is super toeristisch (duur) en wij vinden het erg jammer dat ze in de grotten grote wegen/doorgangen hebben gemaakt voor dit treintje. De grot is echt schitterend, maar verliest hiermee zijn authenticiteit, wat echt jammer is. Het gebied eromheen is prachtig. Het ligt in een kloof met mooie bomen, struiken en bloemen. Het introductie filmpje over het ontstaan van de grotten was wel heel goed. Je kreeg uitleg over het ontstaan van de continenten en zo verder hoe Barbados is ontstaan. Barbados is in de Carieb het enige eiland wat niet vulkanisch is, maar uit koraal bestaat.

We zijn naar de grotten met de bus gegaan. Dat alleen al was een avontuur op zich. Het eiland is niet hoog, maar heeft een heuveltop van 340 m hoog, Mt. Misery. Hierdoor is het eiland wel heuvelachtig en ga je met de bus dus heuvel op en heuvel af. En dit alles met een waanzinnige snelheid. Nou ja, heuvel op langzamer dan heuvel af natuurlijk. Terug stapten we in een bus zonder meter en tickets, waarschijnlijk een soort van sub-legale bus. Deze reed op z’n hardst in de 3e versnelling, de bus gromde en bromde en rammelde en piepte. We hebben gelachen, het was gewoon gekkenwerk. Bij een locale kroeg annex rumproeverij annex drankhol, stopten we. De buschauffeur had even pauze (?!), waarop hij tegen ons zei, dat wij ook best wat konden komen drinken. Nou ja, inmiddels hadden wij ook wel dorst. We raakten aan de praat met een lokale die een vriend uit NL had, wat maakte dat hij meteen onze biertjes betaalden. Het was zo lachen! Zo gastvrij en zo vriendelijk! De buschauffeur moest natuurlijk de verloren tijd inhalen, wij treuzelden aardig, waarop hij het gas (in de 3e versnelling) nog harder onderin trapte. Het was net een kermisattractie, zo raceten we Bridgetown in.

Eenmaal weer in de stad zijn we gaan eten bij de lokale shoarmatent. Super lekker en je eet dan voor weinig. Daarna zijn we een lokale kroeg in gedoken. De rum-cola was hier meer rum met wat cola, dan bij een hippe tent, meer cola met wat rum. En het publiek is natuurlijk super kleurrijk en ontzettend vriendelijk. Je hebt meteen verschillende praatjes. Je hoort dat op de andere eilanden de vriendelijkheid en gastvrijheid van de mensen minder is dan op Barbados. Ik ben benieuwd, hier is het echt ongekend. Je voelt je erdoor meteen thuis. Thuis? Terwijl wij Nederlanders eigenlijk echt niet zo gastvrij en vriendelijk zijn als de Bajans hier.

The Action

Maandag 03 januari 2011 @ 13:55

We wilden vandaag naar de hoge golven gaan kijken. Die zijn er dus altijd bij Silver Sands, behalve vandaag….nou ja, helaas vaker niet dit jaar hoorden we. In de buurt bij Silver Sands woont, een aantal maanden per jaar, een vriend van vrienden van ons. We hadden al contact via de mail en met de bus zijn we, samen met de Vivente, naar Silver Sands vertrokken. We landden bij The Action, de hippe plek waar je kunt boaden, kiten, surfen enz. The Action is het domein van de wereldbekende surfergoeroe Brian Talma. Wat een mooie karakteristieke man is en het was een schitterende spot! Helaas voor ons dit keer wat minder golven. Wel jammer, want we hadden de boardjes meegenomen die we gekocht hadden en daarmee konden we een beetje spelen. Het is een schitterend strandje met knalblauw water.



Toen ik naar Arjen vroeg, werden ze meteen gebeld en terwijl we ons tegoed deden aan een hamburger kwamen Arjen en Adelimar er al gezellig bij zitten. We hebben gezellig zitten kletsen, raakten niet uitgepraat. Over hun (werken in NL en wonen in Barbados), over de Carieb (tips) en ons (de reis). Toen The Action dichtging zijn we mee naar het huis van Arjen en Aldimar gegaan, lopend langs de kustlijn. Je kunt dan goed zien dat het eiland uit koraal bestaat. Het huis van Arjen is werkelijk een paradijsje! Onder de palmbonen (met kokosnoten) in de tuin staat een houten huis. We waren er alle vier meteen verliefd op, met drie veranda’s kun je overal of wel of juist niet in de zon zitten en heb je ook uitzicht op de oceaan. Geweldig!!

Na wat rum zijn we naar de visafslag in Oistins gegaan om daar te gaan eten. Heerlijke merlijn, zwaardvis en garnalen! Klaargemaakt op een mega-bbq. Super! En als toetje een ijsje van de Chefette (de Barbados McDonalds).


Een heel nieuw jaar…

Zaterdag 01 januari 2011 @ 17:48

…is vannacht aangebroken. Een jaar waarin je weer nieuwe keuzes kunt maken, nieuwe dingen kunt gaan ondernemen of lekker dezelfde vaste rituelen blijft houden. Ik wens jullie allemaal een geweldig en heel mooi 2011! Er is er maar één die het jaar mooi kan maken en dat ben jij! Dus leef je uit en zorg dat je 2011 nooit meer zult vergeten!

2010 was voor ons een heel bijzonder jaar. Om veel redenen, maar natuurlijk ook omdat we vertrokken! Het onbekende tegemoet. Hoe wennen het in het begin ook was (voor mij dan!), hoe heerlijk is het nu. Ik worstel af en toe nog wel met heimwee, maar dat neemt niet weg dat ik wel geniet. Geniet van de vrijheid en alle nieuwe indrukken om me heen.
2011 wordt weer een jaar van nieuwe dingen. Ook wij hebben voor dit jaar een nieuwe keuze gemaakt. We hebben besloten om een jaar in de Carieb te blijven. Dat lijkt een zee van tijd, dat is het voor een stukje ook wel zo, maar vanaf juni moet je alweer laag in de Carieb zijn (onder Grenada) in verband met het orkaanseizoen. Met een jaartje in de Carieb hopen we iets meer rust te krijgen en we kunnen eind dit jaar vroeger Panama door, zodat we meer tijd hebben in de Pacific. Heerlijk en ik ben nu al aan het kijken naar de andere eilanden, wanneer en waar er bijvoorbeeld carnaval is en de Classic Sail races op Antigua.

Gisteren heeft het met tussenpozen de hele dag wat staan regenen. We vreesden al het ergste voor ’s avonds, want met Mr. ED naar de kant is altijd al een wat nattere bedoening, maar als het dan ook nog regent, weet je helemaal dat je het niet droog houdt. Gelukkig klaarde het ’s avonds op. We hadden een grote beenham gehaald voor op de Cobb. Nou, die was zo groot dat de deksel niet dicht kon. Samen met Patrick en Judith van de Vivente hebben we die gegeten, ik had er nog wat gebakken aardappeltjes en koolsla bij gemaakt. Het was gezellig en een grappige oudejaarsavond. Want toen we net begonnen met eten was het in NL al middernacht. Dus onder het eten werd er druk ge-sms’t en gebeld. Heel grappig, voor ons begon de avond pas! Daarna heerlijke rumpunch bij Jack en Silvia (Tin Hau), waarna we tegen het einde van de avond naar het centrum van de stad gingen. Bij een hippe tent in het centrum langs het water was een groot feest. We hebben onze ogen uitgekeken. Judith en ik waren zwaar underdressed of althans niet in de Barbados stijl. Wij hadden allebei een lange rok/jurk aan in verschillende kleuren. De dames hier liepen in hele (maar dan ook echt héle korte rok of jurk!) in het zwart, glitter of glimmend. Het was geweldig om te zien, want waar wij onze buik nog lopen in te houden, zeker in een niet-onthullende jurk, hier maakt dat niet uit. Hoe slank of hoe dik (sommige enorm!) je ook bent, gewoon zo’n strak geval aan, haartjes hoog in de rasta look, glimmende centuur, een hoop bling-bling sieraden en waanzinnig hoge pornheals (hoge hakken!) aan, borsten vooruit, wat met je kont draaien en de mannen staan in de rij. Dat was het leukste van het feest gisteren, want de barkeepers werkten echt op de Carieb-style: relaxed. Het duurde heel erg lang eer je wat te drinken kreeg. Dat was dan ook de reden dat we uiteindelijk maar verder zijn gaan kijken. Veel was er niet open, maar in een straatje achteraf was er een soort gokhal-casino tentje waar we nog een biertje hebben gedronken. De prijs was veel beter dan in de hippe tent en het publiek was kleurrijker. Opa liep ladderzat op z’n toeter met de muziek mee te blazen, oom zat te slapen boven z’n biertje, mam draaide in zo’n strak jurkje met haar kond voor alle mannen heen en weer, pa zat rustig te kletsen, zoonlief versierde Judith en dochter stond in een rood met witte roezels kerstjurkje buiten te roken.

We waren net op tijd aan boord, want toen ik in de kuip stapte barste een regenbui los. En niet een gewone bui, maar zo’n mega squall. Blij dat ik niet meer in Mr. ED zat! Vuurwerk hebben we niet gezien, moet er wel geweest zijn, maar dat wordt in de stad niet afgestoken omdat het te druk bevolkt is. Jammer, maar hoe dan ook was het toch een geslaagde jaarwisseling!! Vandaag zijn we dan ook aardig brak. Het waait enorm hard en soms komt er weer een buitje over. Gewoon lekker een dagje limen dus!!

Limen is het woord hier in de Carieb voor nietsdoen, hangen, wat praten, drinken, lachen en drinken. Iets wat wij ook graag doen! ;-)