Archieven

2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

« Eerste Kerstdag | Home | 2013 »

Bijna zomer

Vrijdag 28 december 2012 @ 04:12

Zoals altijd zijn we de kerstdagen weer goed doorgekomen, met veel eten. Niet echt typische Hollandse dingen, maar wel lekkere dingen.

Tussen al deze gezelligheid door werken we ons lijstje met 'to-do-dingen-in-Nederland' af. Er was wel een nieuw item opgekomen, sinds we in Nederland zijn. Onze tussenpersoon gaf aan dat Unigarant stopt met werelddekking voor de bootverzekering. Nou, hebben wij het enorm naar ons zin hier, maar het is nog niet de bedoeling al hier te blijven... We maken ons er niet zo druk om. Onze tussenpersoon is bezig een nieuwe verzekering te zoeken en ook wij hebben paar offerte-aanvragen uitstaan. Er zijn nog wat aanbieders van een werelddekking (ook in het buitenland) dus het is straks alleen nog een kwestie van de juiste, oftewel de voor ons meest geschiktste, te kiezen.

Verder is het heerlijk om 24uur internet te hebben. Verdiepen ons in de rondreis door NZ (met Etienne z'n ouders) en kijken naar de mogelijkheden voor volgend vaarjaar. We gaan pas op z'n vroegst in mei weg uit NZ en dan naar het noorden, naar Indonesië. We willen graag een jaartje in Azië blijven, maar voor het hoe en waar is internet erg fijn.

Het is jammer dat het meer regent dan sneeuwt hier. Nog een dikke week en dan gaan we alweer naar de zomer!

Eerste Kerstdag

Dinsdag 25 december 2012 @ 02:25

Helaas, helaas, het is een natte kerst, geen witte! Jammer, ik had het echt gehoopt. Toch is het dit jaar geen kerst in bikini, maar in panty en vest.

Afgelopen week waren het al een en al kerstfeestjes. Weer zoveel lieve vrienden bezocht! We hebben nu alle kanten van het kompas op gereden vanaf Zwijndrecht!

Wat is het ook leuk om weer in een gezellige Brabantse stad (Breda) in deze tijd van het jaar rond te lopen en een kroeg in te duiken. Als het dan ook nog met een lieve vriendin is, dan is het helemaal geweldig!

Daarnaast hebben we allerlei vertrekkers bezocht, heel grappig om elkaar een keer niet op het water te zien. Geweldig hoe het weer als altijd was! Het lijkt alsof je het gesprek gewoon oppakt waar je voorheen gebleven was en dat was met de Rapy, Flying Swan, Moonrise en Blue Spirit toch op verschillende plaatsen in verschillende werelddelen. Het laatste feestje was voor mij lekker sushi eten met oud-collegaatjes. Weer erg lekker en gezellig!

Ondertussen zien we de familie, waarmee we dan nu de (echte) feestdagen gaan vieren. Het kan niet op, volgens mij wordt het afkikken in Nieuw-Zeeland, want daar moeten we hard gaan klussen…;-)

Warm

Maandag 17 december 2012 @ 01:58

Ik geloof dat ik een verkeerd beeld van ons doen en laten heb geschetst. Jullie hebben het idee dat we altijd aan het Happy Hour’en en feesten zijn, begrijp ik. En tja, wat zeg ik daarop, ik verdedig me dat het niet altijd zo is…ik schrijf alleen niet over de saaie avondjes dat wij samen op de bank een filmpje aan het kijken zijn. Wat is daar nu te vertellen aan? ;-)

Maar aan de andere kant…wij hebben inderdaad wel vaak een feestje, borrel of ander gezellig samenzijn. En dat is nu we in NL zijn eigenlijk niet anders, zeg ik met een blosje op mijn wangen (niet van de drank!). We logeren bij Frits en Gerda en hebben nog maar één keer ‘thuis’ gegeten. Het is zo lief hoe we door iedereen in de watten gelegd worden!

En zo bijzonder hoe vertrouwd het elke keer weer is. Afgelopen vrijdag had ik een gezellig samenzijn met mijn oud collegaatjes. Het was weer een hilarisch festijn, met veel (overheerlijk) eten en drank! Zo gezellig, zo vertrouwd. Iedereen had wat te eten gemaakt, het was dus smullen! Een van mijn collegaatjes had een wereldtaart voor me gemaakt! Letterlijk en figuurlijk! Overheerlijk en wat een kunstwerk! Inmiddels hebben we het zuidelijk halfrond ook verorberd en hebben we zo de wereld even overwonnen.



Zaterdag was een heerlijk dagje keutelen op internet, weer eens onbezorgd downloaden, surfen en veel bijlezen. ’s Avonds zijn we weer gruwelijk verwend door een lieve vriendin. Ik geloof dat ik echt wat wintervet aan het kweken ben! ;-) Het was onwijs gezellig bijkletsen!

Gisteren er maar even uit en wat lopen in Willemstad, om zo al het eten te compenseren. Nou waaide het enorm en het was best koud, dus hebben we maar een kort stukje gelopen en om warm te worden een frietje gegeten. De frietboer had iets in de trant van ‘voor tropische warmte’ achterop zijn kar staan en daar hadden we wel behoefte aan. ;-)

En ’s avonds was het weer lekker eten met Etienne z’n ouders, zijn zus en haar man. In het restaurant was een speciale Wild-avond. Gelukkig hadden ze ook andere dingen, maar het was wel bijzonder met een live zanger. En ja, weer ontzettend gezellig!

Ik denk dus dat ik het beeld wat jullie van ons hebben (nog) niet kan veranderen, want het gaat deze week ook nog zo door. We genieten enorm van iedereen en denken met een dubbel gevoel aan ons ‘huis’ in NZ. Ook dat missen we en de mensen daar. Wat hebben we het dan eigenlijk rijk! (figuurlijk dan…)

Lachen!

Vrijdag 14 december 2012 @ 05:04

Autorijden is net zoals fietsen, dat verleer je nooit!! Wij hebben de laatste dagen dankbaar gebruikgemaakt van onze schitterende spiksplinternieuwe Mazda 2, die we van een hele lieve vriend mogen gebruiken. En dan rijd je gewoon alsof je nooit weg bent geweest, in het begin gaat het nog even te snel (de boot vaart beduidend minder hard), maar later rijd je gewoon met het verkeer mee.

Ik heb al lekker bijgekletst met mijn vriendin en geluncht met een oud-collega. We zijn gaan eten bij lieve vrienden en daarna weer, net als vanouds, naar de duikvereniging. Gisteren hebben we Patrick en Judith (Vivente) weer gezien. Heel grappig om elkaar dan een keertje niet op het water te spreken, maar net zo gezellig en weer vertrouwd. Dat is toch heel grappig, iedereen heb je heel lang niet meer gezien en dan is het raar om elkaar weer even zo in een andere, of soms dezelfde omgeving als ‘vroeguh’, te zien en daarna is het weer als vanouds. Net alsof je niet weg bent geweest en klets je over van alles en nog wat.

We zijn ons er wel van bewust dat wij in een beschermend, klein wereldje leven. Wij krijgen alles wel mee, van de politieke dingen en gebeurtenissen in de wereld, maar je beleeft het heel anders. Sommige dingen voelen dichterbij, andere dingen zijn meer ‘wat verder van je bed’. Wij merken bijvoorbeeld weinig van de crisis en nu in NL is het gesprek van de dag. Dat vind ik soms wel moeilijk, je kletst elkaar bijna de put in. Tuurlijk, sommigen hebben het moeilijk of moeilijker dan voorheen, maar geloof me, zo slecht is het in NL echt niet. In NL wordt iedereen al snel de put ingeluld door de media en dat is jammer. In Tonga hebben ze het veel slechter (het weer is er wel beter), maar de mensen zijn veel vrolijker dan wij NL’ers. Misschien omdat ze niet beter weten, maar dat is ook niet helemaal waar omdat ze met het internet enzo steeds meer gaan zien van de wereld.

Wij genieten in ieder geval nu in NL. Van de kou iets minder, maar dat hoort er ook bij. Vanavond heb ik een afspraakje met oud-collegaatjes en daar kijk ik erg naar uit. Enne…. “Het leven duurt net zo lang, of je het nu lachend of huilend doorbrengt.”

Gaatjes

Dinsdag 11 december 2012 @ 01:24

Inmiddels is de sneeuw alweer opgelost hier in Zwijndrecht, maar de ramen zijn wel bevroren. Het was gisteren ook weer krabben voor Etienne! Een bijzondere ervaring na maanden in je zwembroek te hebben gelopen!



Het laatste stukje van onze reis naar NL was voor mij een eitje. Ik was zo enorm moe, dat ik al lag te dutten in het vliegtuig voordat we het eten kregen. Op zich doen ze dat verkeerd, het is half 12 uur ’s avonds als het vliegtuig opstijgt en dan wil je eigenlijk gaan slapen. Wat doen ze dan? Dan komen ze eerst met drinken langs en een nootje en daarna gaan ze nog avondeten serveren. Prima, want op dat soort rare dagen kan ik altijd heel de dag eten, maar je bent daarna wel over je slaap heen. Ik had daar nu gelukkig geen last van en heb goed en veel geslapen. Helaas is KLM niet meer de KLM van vroeger. Het eten was smakeloos, weinig beenruimte en slechte stoelen. Etienne had het deze vlucht dus wat zwaarder.

Het was heel raar toen we de ochtend erna om 5 uur door de slurf liepen en door het raam de sneeuw zagen neerdwarrelen! Heel bijzonder, ik werd er helemaal hyper van. Of was dat door de koude? Gelukkig was Schiphol onze laatste bestemming, er waren namelijk heel veel vluchten gecancelled. Etienne z’n ouders (Frits en Gerda) kwamen ons ophalen en hadden de sneeuw al getrotseerd. We zijn maar meteen vertrokken zodat we de ergste sneeuwbuien voor waren. Het was best koud, moet ik zeggen!

De afgelopen dagen hebben we gevuld met familiebezoek en wat winkelen. Het was heerlijk om iedereen weer te zien en te knuffelen! We hebben al kroketten op, stoofpeertjes, gehaktballetjes en chinees. Smullen dus! Het is grappig te zien dat de mode hier, redelijk hetzelfde is als in NZ aan de andere kant van de wereld. Maar die uitverkoop hier! Ongelooflijk, 50% korting en zelfs 70% korting. Dan is het kopen van allerlei dingen wel heeeeeel verleidelijk. Ik heb dus lekker een paar dingen gekocht. ;-)

Gisteren hadden we ook een noodzakelijke, maar niet heel leuke afspraak, de tandarts! En maar goed ook, want we hadden allebei een potentieel gaatje. Waren we in NL gebleven hadden ze er niets aangedaan, maar met het oog op kiespijn krijgen in een land waar de tandartsen er iets andere praktijken op na houden, gaan ze toch maar boren. Ik heb het al achter de rug, Etienne is donderdag aan de beurt. En hoe grappig is het dan….ze hebben een nieuwe tandarts, die woont op z’n boot en z’n boot is ook een Beneteau First van bijna hetzelfde bouwjaar. Toevallig?!

Laatste stukje

Donderdag 06 december 2012 @ 05:05

...van onze 'wereldreis' naar NL. Gisteren, ik geloof dat het inderdaad een dagje geleden was. Is een beetje verwarrend met het tijdverschil. Maar gisteren rond de middag zijn we met Jan Bart en Monique vertrokken naar Auckland. Het was een gezellig tochtje en na even zoeken kwamen we bij Family Boats aan. We hebben de dinghy opgemeten die we wilde en hij gaat passen! Aangezien de verkopers zich niet (wilden) laten zien, hebben wij dat ook niet gedaan en gaan we de onderhandelingen maar via de email voortzetten. Geen probleem, we hadden al een leuke aanbieding.

Daarna naar het airport. Het is minder groot dan we dachten, maar wel gezellig. Eerst nog wat gedronken met Jan Bart en Monique, toen moesten ze snel weg, want dan konden ze nog voor het donker 'thuis' zijn. Het fenomeen straatverlichting is namelijk nog zeldzaam. Ik merkte helaas dat ik de kaart in mijn tas had gestopt ipv in het dashboardkastje, maar ik begreep dat ze alweer aan boord zijn;-).

We konden onze bagage laten doorlabelen, dus daar hadden we in Hong Kong geen last van. De 11 uur durende nachtvlucht ging best snel. Air New Zealand is super en we hebben verschillende films gezien. Ik heb hem zelfs nog afgestemd op 'Sex in the city'. Vanochtend rond 6 uur locale tijd landden we in Hong Kong. Een immens groot airport!

We zijn in de trein gestapt naar Hong Kong stad. Het airport is op een eiland gebouwd, wat speciaal voor die gelegenheid is opgespoten. De Nederlanders hebben er zelfs ook nog een aardige rol bij gespeeld! De trein is echt super, na zo'n 40 minuten ben je er. We hebben eerst koffie gedronken om de tijd te doden totdat de winkels opengingen. Toen maar meteen naar de Apple store. Wow, wat een zaak! Alle modellen liggen daar om op te spelen, met een 'iPad' ernaast als 'prijskaartje'! Het is net een snoepzaak! Op de tweede verdieping kun je 'les' krijgen in het gebruik van je Apple product. Ik denk dat er wel een honderd man personeel voor rondliep! We hebben een iPad gekocht met frisse appelgroene cover. Wat een prachtspul is dat allemaal toch.

We wilden wat meer van Hong Kong zien dan de Apple store, dus de stad maar in. We waren wel al erg moe (niet heel goed geslapen in het vliegtuig), dus maar wat heen en weer gelopen door de grote stad en natuurlijk een Boeddhistische tempel bezocht. Ook heerlijk Chinees gegeten en toen weer naar het vliegveld. Dat is net zo'n groot shoppingmal! Allemaal Gucci, Versace, Hermes, Dior, enz, enz. We zijn maar lekker neergestreken op een bank naast een electriciteitspaal, zodat ik met de iPad kan spelen en opladen. En we wat konden dutten.

Nog een paar uur en dan stijgen we weer op, is het hier alweer bijna middernacht! Nog 12 uur en dan landen we in het besneeuwde NL, raar hoor!!!

Feestje

Maandag 03 december 2012 @ 23:33

Vandaag was het weer een echte feestdag. Geen verzonnen reden voor een feestje, nee, gewoon mijn verjaardag! Iedereen bedankt voor de lieve felicitaties! Het was vandaag ook een andere mijlpaal, we zijn alweer 2,5 jaar onderweg! Tijd vliegt!

Gisteren hadden we na het boodschappen doen, met de Jan Bart en Monique (Victory) al een klein feestje. Gezellig aan de koffie met de NZ’se uitvoering van de Bossche Bol (volgens Etienne). Hun bootje lag vast, dus ‘moesten’ we even wachten tot het hoog water was. Vanochtend schoven ze om half elf ook aan voor de feestkoffie! Nu konden we heerlijk buiten in de zon zitten. Ik ben lekker verwend met een speciale fles mojito.

Etienne had vandaag weinig zin om te klussen. Ik vond het allang best. Hij heeft alles opgeruimd en we zijn lekker het stadje ingegaan. Na de lunch slaagde ik in de 2e zaak al voor een jeans. Ik was helemaal happy! Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor de laatste keer een jeans heb gekocht! Mijn (feest)dag was al compleet, zeg maar.

We hadden afgesproken om het ‘captains dinner’ te gaan eten bij Reva, het restaurantje bij Town Bassin Marina. Gezellig met Josien (Inish) en Jaap en Renée (de Ware Jacob). Ik ben ook weer super verwend.

En nu, nu nog de laatste dingen in de tassen stoppen. Morgenochtend nog wat opruimen, douchen en dan brengen Jan Bart en Monique ons naar het vliegveld. Gezellig en het is de deal zodat ze van onze auto gebruik kunnen maken. We vertrekken op de middag omdat we eerst nog gaan kijken voor een dinghy en buitenboordmotor. Die zaak zit ook in Auckland en aangezien dat niet naast de deur ligt, combineren we de boel maar.

Het is raar. Inmiddels is NZ al zo eigen en gaan we morgen ineens weer vliegen en weg naar NL. NL, waar we misschien zelfs wel een witte kerst gaan mee maken. Het was er gisteren al wit! Zo moeilijk voor te stellen dat het daar zo koud is. Maar, we hebben er wel enorm zin in. Eerst nog even de hele lange vliegreis. We vliegen twee keer 12 uur, met daartussen een dag van 17 uur in Hong Kong. M.a.w., als alles gaat zoals gepland, zetten we vrijdagochtend heel vroeg weer voet op NL’se bodem….

Sneeeuwwit

Maandag 03 december 2012 @ 00:10

“Overlast op weg door sneeuwval” is de eerste kop die wij zien, toen we net Nu.nl openden. Whaa, sneeuwval? Ik zit hier in mijn hempje.

Misschien toch nog maar even door de kleren lopen die klaarliggen om mee naar NL te gaan. Maar ja, voor sneeuw hebben we niet zoveel meer.

Hier is het vandaag een mooi dagje geweest, ondanks dat ze aangaven dat het zou gaan regenen. Etienne heeft nog aardig wat geschuurd. Het enige sneeuwwitte wat wij zagen vandaag was van het schuursel van de boot.

Kort na de middag, zijn we met Jan Bart en Monique (VIctory) naar het stadje gereden om ergens wat te gaan drinken. We hebben daarna wat door het plaatsje gelopen en zijn toen richting de Meet & Greet gegaan. Dat was erg gezellig! Weer heel veel bekende cruisers gezien en weer bijgekletst.

Er waren heel veel leveranciers en bedrijven, die ook weer veel prijzen sponsorden. We kregen een schitterende goodiebag mee. Ook was er een uitgebreid buffet waar je U tegen zei. Heel veel verschillende gerechten en erg lekker. NZ is echt goed voor haar bezoekende cruisers.

Klussen

Zondag 02 december 2012 @ 10:48

Er is druk gewerkt hier, om en in La Luna. Gelukkig maar, want het weer ziet er vandaag en de komende dagen regenachtig uit. De onderkant is al helemaal geschuurd en de waterlijn globaal, met op sommige plaatsen al goed. Ze kan gaan drogen zeg maar, mits het niet te veel gaat regenen.

Het zijn saaie dagen hier op de kant. Het uitstapje wat we hebben is dat we aan het einde van de dag naar de supermarkt of Mega gaan. Nog wat schuurpapier ofzo halen en boodschappen. Onze koelkast is watergekoeld. Dit werkt super! Mits je in het water ligt. Want sta je nu op de kant, doet hij het niet. Geeft niets, we hebben hier geen temperaturen van meer dan 30 graden en nu hebben we elke dag een uitje naar de supermarkt. De supermarkt is elke keer weer een genot met de hoeveelheid aan keuze. Ook vallen de prijzen reuze mee! Ik ben benieuwd hoe dat in NL is, want daar is alles wat duurder geworden. Ik verwacht dan ook dat het hier net zo duur, of net zo goedkoop, is als in NL. Ik begin elke ochtend met een stapeltje fruit en dat is echt niet duur. Alleen de limoenen zijn hier onbetaalbaar! Ongelooflijk, want op heel veel Caribische en Pacific eilanden kregen we ze gratis.

De tassen voor NL staan al zo goed als gepakt klaar. Nog even! Gisteren kwam Victory ook hier in Whangarei aan. Gezellig!

En vandaag hebben we een Meet & Greet, georganiseerd door de marina’s hier in Whangarei, om de cruisers te laten ‘meeten’ met de marina’s en werven. Etienne is alweer begonnen met schuren, zolang het nog droog is, pakt hij het even mee. Ik ga wat afwassen, toilettas alvast klaarmaken en nog wat papieren bij elkaar zoeken.

Snipperdag

Donderdag 29 november 2012 @ 14:19

Gisteren hebben we maar een snipperdag genomen. Het regende pijpenstelen! Goed excuus dus. We zijn wel nuttig bezig geweest.

Hier in NZ hebben ze natuurlijk weer andere gasflesaansluitingen dan in Europa. We kunnen daarom niet makkelijk onze, Europese, gasfles vullen. Voor het kamperen gaan we een gasstelletje kopen, dus hadden we al besloten, dan ook maar een NZ’se gasfles. Die hebben in de aanbieding bij The Warehouse gekocht, mooi dus. Laten vullen voor 25 NZ$ en we zijn weer blij. We werden helemaal blij toen de man van het gasvullen een Europese verloopnippel liet zien. Maw, een uurtje later was onze Europese gasfles ook gevuld. Helemaal mooi!

Daarnaast is Etienne weer naar de kapper geweest. Dat is toch altijd weer een verrassing. Hij werd geknipt door een derdejaars stagiaire. Niets mis mee, maar de opmerking “niet te kort”, snapte ze niet. Terwijl ik hem echt een paar keer in het Engels herhaald hebt. Och, het misstaat hem niet, al is het even wennen, hij kan er weer een paar maanden tegen laten we zeggen. Ik heb wel besloten niet naar deze kapper te gaan, ik wil geen kort koppie. ;-)

Verder hebben we met Josien (Inish) nog even bijgekletst en heb ik wat kledingwinkels bekeken. Ik moet echt een nieuwe jeans, maar vind de mode hier maar raar. Of ik loop gewoon 2,5 jaar achter, of het is gewoon anders hier. Nu ben ik blijkbaar niet in de hipste zaken geweest, misschien dat dat ook nog uitmaakt.

Vandaag is het droog. De zon schijnt af en toe, verder waait het redelijk hard. Etienne is alweer druk aan het schuren en ik zit wat achter de computer, doe de afwas en wat binnenklusjes.

PS Er staan weer wat nieuwe foto's in het fotoalbum NZ.

Echt landleven

Woensdag 28 november 2012 @ 00:08

Tja, nu zijn we dan echt aan het landleven begonnen. Ons huis is gisteren op het land gezet. Dat duurde even, we voeren om 7.30 uur het bokje in (waar we op staan) en pas rond half 5 (eind van de middag dus) lagen we op het plekkie voor de komende 3 maanden.

Ik blijf het eng, spannend en raar vinden als ze je boot het water uit takelen. We voeren in het water tussen vier pijpen, het enige wat van het bokje uit het water was. De boot werd er tussen geklemd en toen langzaam wat droger getrokken. Dan nog een paar banden onder de boot en toen moesten we van boord. Langzaam werd het bokje verder het droge opgetrokken. La Luna kwam druipend aan. Maar ze zag er goed uit! ’s Nachts hadden we in de modder gezeten, het was iets ondieper dan we dachten met laag tij. En dat zag je heel goed op de kiel. Grappig!!

Omdat er hier alleen boten uitkunnen met hoog water, werden wij opzij gezet en werd er een catamaran uitgetakeld. Ik ben maar een boekje gaan lezen in de zon. Prima! Alle harder werkers hier waren stikjaloers, maar ja, ik kon nog even genieten. Nou ja even. Ik heb mijn boek uitgelezen! Want de cat werd ook eerst afgespoten en naar haar plekje gereden. En toen was het lunchtijd. Daarna werden wij pas afgespoten en naar ons plekkie gereden. Daar moesten we nog helemaal gesteld worden, verschillende stempels eronder, enz. Ze doen het wel met aandacht en secuur, daar is niets van te zeggen. Ik had mijn boek uit en toen waren ze ook klaar ook. We hebben een grote trap, vastgemaakt aan de voetrail. Dat is mijn ding hier. Het is best hoog, vind ik dan. Zo’n 3 meter en dan over de reling aan boord stappen. Maar, het valt me niet tegen, vandaag ging ik al heel soepeltjes met een glas in mijn hand naar beneden. Het went sneller dan gedacht.

Gisteren hebben we dus niet veel gedaan. We willen de onderkant geschuurd hebben voor we naar NL komen. Je kunt hier een professionele schuurmachine huren, maar dat willen we eigenlijk niet. Etienne was al vriendjes met de mannen hier, want hij had al meegesjouwd. Het oude baasje gaf hem een oud schuurmachine te leen. Gratis! Dat is kaassie voor ons als NL’ers natuurlijk. Helaas deed hij het niet echt goed, waardoor het te lang duurde. Vanochtend dus maar eerst op pad voor een nieuwe. Verder heeft Etienne heel de dag geschuurd dus.

Ook kwam North Sails New Zealand langs. Naar onze genua en het grootzeil kijken. Dit wordt nog vervolgd. Eind van de dag zijn we maar even weggegaan, even ‘eruit’ zeg maar. Ik heb weer gereden, het is wel wennen dat ze hier links rijden. Met name op de rotondes kijk je snel de verkeerde kant uit en alles heeft op een rotonde hier voorrang. Ik ga me dus nu aanleren gewoon te stoppen voor een rotonde en dan allebei de kanten op te kijken. Het geeft me wel veel meer vrijheid en omdat we geen koelkast hebben kan ik elke dag boodschappen doen. Geen idee of het morgen al rijden wordt, want we gaan kijken of ons ‘poetsmachine’ ook kan schuren. Zo ja, dan wordt ik ook serieus aan het werk gezet. Och, Etienne was, door de blauwe antifouling, al een aardige klussmurf, kan ik mooi smurfin spelen. ;-)

Klaar voor de kant

Zondag 25 november 2012 @ 23:10

En dan liggen we weer voor anker. In het riviertje, recht voor Norsand. De werf waar we morgenochtend de kant opgaan. Vandaag zijn we op pad geweest voor een schuurmachine enz. Misschien kunnen we het huren, maar we weten alvast wat er te koop is. Ik kijk er niet naar uit om op de kant te leven. De wc en de gootsteen kunnen we niet gebruiken. M.a.w., met een emmer afvalwater de boot af en voor elk plasje (ook ’s nachts) naar het douchegebouw. Daarbij staat de boot op de kant, dus moet je met een ladder aan boord klimmen en dat vind ik altijd best hoog. Maar ja, we willen dat La Luna weer mooi wordt, dus moet het en het zal prima gaan.

Vanmiddag ben ik alleen winkeltjes gaan kijken en uitgebreid door de supermarkt gaan struinen. Sinds kort bestudeer ik de etiketten nauwkeurig en Etienne heeft hier, heel logisch, niet altijd het geduld voor. Ik heb een tijdschrift gekocht met heerlijke recepten. Etienne was al teleurgesteld dat ik niet meteen vanavond aan zo’n recept begon. Het gaat dus wel helemaal goed komen de komende dagen. Etienne gaat druk aan het schuren, ik ga de boel binnen reorganiseren, dingen klaarmaken voor NL en lekker koken! Is het plan….;-)

Whangarei

Zondag 25 november 2012 @ 11:40

Het weer is zienderogen opgeknapt. De zon schijnt aan een echte Hollandse blauwe lucht met grote witte wolken. Na het dagje in Mimiwhangata Bay hadden we een mooi dagje zeilen naar Whangarei. Het was nog wel fris, maar droog en weinig wind. Het was dus motoren, maar we klaagden niet na de laatste paar dagen. Eindbestemming was Whangarei Marina, de haven ver Whangarei in. Het is een rivier waar het goed kan stromen. Wij hadden geluk en stroomden mooi de rivier in, met opkomend water. Het is wel heel ondiep hier, maar ook hier weer een schitterend gebied. En dus liggen we alweer een paar dagen heerlijk gezellig in deze marina in het hartje van het stadje.

En zelfs naast andere NL’se cruisers, Jaap en Renee van De Ware Jacob. Grappig dat je nog NL’s tegenkomt die je voorheen niet eerder hebt gezien. Maar ja, niet altijd heb je hetzelfde reisplan, dus is het ook wel begrijpelijk. Gisteren hebben we een hele gezellige Happy Hour bij ze gehad.

Inmiddels hebben we onze bolide alweer uit Opua opgehaald. We zijn met de bus erheen gereden, schitterend tochtje. In Opua onze stuurautomaat opgehaald (nieuwe die we hadden besteld) en even her en der gekletst. Daarna zijn we gezellig naar de Victory gegaan. Ik had heel toevallig Monique op Facebook ’s ochtends en meteen een afspraakje gemaakt. Waar internet allemaal niet handig voor is. ;-) We hebben gezellig bijgekletst en een overheerlijke pizza gegeten. In de schemer zijn we weer terug gereden. Het zijn prima wegen hier, maar niet overal verlicht. Volgens mij zelfs nergens. Dat is wel even wennen, maar eigenlijk net zo prima. Kost een hoop minder energie dan in NL!

Gisteren zijn we wat winkels gaan kijken hier in Whangarei. Wouw, wat een enorme supermarkt, enorme outdoorzaak, enorm ‘Warehouse’ (een soort Makro), een enorme ‘Dick Smit’ (soort mediamarkt) en nog van dat soort winkels. Heerlijk vond ik het natuurlijk. Daarna zijn we naar Norsand gereden waar we morgen de kant op gaan. Zag er prima uit. Wel heel stil, maar misschien kwam dat omdat het zondag was.

Vandaag maar eens wat laatste dingen regelen voor we de kant opgaan. Zoals gewoonlijk vliegt de tijd weer.

Herfstvakantie

Donderdag 22 november 2012 @ 05:19

In een grijze omgeving waarin een miezerbuitje de boventoon voerde, vertrokken we eergisteren uit de haven van Opua. Een paar NL'se mede cruisers wilden ons nog overhaalden om te blijven voor een lekkere warme cappuccino in het droge cafeetje op de kant, maar nee, bikkels als we zijn (ahum) moesten ze toch de lijnen losgooien. In de snerpende koude wind en striemende regen voeren we de Bay of Islands uit. Het was al heel lang geleden dat ik zoveel tinten grijs heb gezien!
.
De grijze tint van ons humeur en mijn (ja, hij was er weer) zeeziekte waren nog wel het ergste. We hadden een dikke week geleden toch beter weer, toen we hier aankwamen. De wind is het fanatiekst vandaag en gaat steeds harder te keer. We varen vlak langs om Cape Brett heen, tussen de hoge rotsen door. Als het weer mee zou werken, zou het hier schitterend zijn. Nu, is het meer een opname uit een film, die niet gaat over romantisch varen of hartstochtelijke liefdes, nee, over onheilspellende gevaren en aanzwengelende ruzies. De ruzies aan boord vallen wel mee. Etienne zit diep weggedoken in zijn zeilpak, z'n haren plakkend om z'n hoofd van de regen. En ik, ik lig als een dood vogeltje aan de lage kant op de kuipbank, ook volledig in mijn zeilpak met laarzen en tig lagen onderkleding. Tijdens de storm komende naar NZ voelde ik me beter! Maar nu, met meer dan 20 knopen op de kop, stampend tegen de golven in deze grijze wereld heeft de zeeziektedemon me weer te pakken. Toch maar aan de pillen morgen!
.
Langzaam worden de golven minder, terwijl de wind blijft gieren. We varen Whangamumu Harbour in en laten ons anker vallen in een uiterst beschut hoekje. We zijn hier niet alleen, nog 4 andere boten komen om ons heen liggen en later vergezeld de douane ons ook. Wanneer de kachel zachtjes pruttelt en ik achter een kop warme choco zit, kijk ik naar buiten en denk dat deze baai een plaatje moet zijn, met iets ander weer.
.
De volgende ochtend (gisteren dus) gaan we, nog steeds in de grijze, miezerende wereld, weer ankerop. Het tweede rif zetten we meteen al in het grootzeil en de fok gaat een stukje uit. We zeilen met een rotvaart, in de meer dan 23 knopen en steeds striemende regen weg van NZ. De wind komt weer daarvan, waar wij naar toe moeten. Ik weet het niet, volgens mij moeten we nu ons slecht karma inlossen ofzo. Het wordt weer een barre tocht! Opkruisend in de aanhoudende (af en toe harde) regen, tegen de steeds hoger wordende golven en harde wind. Ik weet niet hoeveel lagen we inmiddels onder ons zeilpak aan hebben, maar het lijkt op zeilen in de herfstvakantie in NL. Het uitstellen naar de wc wordt natuurlijk zo lang mogelijk gedaan. Je koude, plakkerige, natte handen weigeren om al die lagen in snel tempo af te pellen, waardoor je weer spijt hebt, dat je toch niet eerder naar binnen was gegaan. Ik heb mijn pilletje genomen en heb iets minder last van zeeziekte, maar voel me niet toppie. We moeten verschillende keren overstag en door de overslaande golven ben ik (zout) nat tot aan mijn schouders, elke keer kreeg ik water mijn mouwen in als ik de runningbackstays verzette. Wat fijn dit zeilen!
.
Half de middag zijn we op een idyllische plek, Mimiwhangata Bay. Een mooie ronde baai, met een strandje, waarachter de glooiende groene heuvels uitstrekken. Daarop lopen koeien en paarden en aan de voet van de heuvel staan twee immense kerstbomen, klaar om schitterend versierd te worden. Het is hier een plaatje!! Maar dan gebruik ik wel zelf mijn verfkwasten, want als we het anker laten zakken striemt de regen nog steeds mijn gezicht en giert de wind door het want. Het is nu alsof we in een donkere scene uit Lord of the Rings zijn, de mist en wolken zakken over de heuvels de baai in. We gaan snel naar binnen, doen de kachel aan en pellen ons laag voor laag af. Alles hangen we zo goed en zo kwaad op als het kan. Hopelijk droogt het snel.
.
De weerfiles beloven niet beter. Vandaag nog hardere wind. Een dagje blijven liggen dus. Het is echt net een herfstvakantie toen we naar Belgie gingen. Ook zo koud en nat. Alleen kwamen we in Oostende aan en daar kon je lekker een cafeetje in en patattekes eten. Och, binnen is het ook droog en warm. Vandaag hebben we onze tijd gedood met het uitpluizen van de brochures van NZ. We weten dat NZ erg mooi is en we hebben een globale route voor begin volgend jaar. We hopen dat we dan ons slechte karma hebben ingelost en het net zulk weer wordt als op de plaatjes! Zonnig en droog. Maar eigenlijk hopen we dat al voor morgen, als we weer verder gaan….
-----
At 22-11-2012 3:49 (utc) our position was 35°26.01'S 174°25.18'E

Planning en worsten

Zaterdag 17 november 2012 @ 13:48

Vorige keer had ik het over het landleven en wat daarbij hoort. Maar eigenlijk moeten we nog wel even gaan zeilen voordat het, voorlopige, landleven begint. We blijven namelijk zeker tot mei volgend jaar in Nieuw Zeeland. En daarna? We hebben al een idee, maar moeten eerst de boeken nog bestuderen.

De feestweek van de All Points Rally is afgelopen, we krijgen weer een ‘eigen’ planning. Het was wel heel leuk en interessant met al die seminars. En geweldig natuurlijk om met al die zeilers bij te kletsen. Omdat we nu weer een ‘eigen’ planning hebben, zijn we gisteren met Jan Bart en Monique (Victory) gezellig gaan winkelen vlakbij Kerikeri. Een heel productief dagje en (weer) veel geld uitgegeven!

We blijven nog een paar dagen hier in Opua. De 27e gaan we namelijk in Whangarei (Boatyard Norsand) uit het water en daar moeten we eerst nog naar toe varen. Als we uit het water zijn willen we de onderkant kaal maken, zodat ze kan drogen. Dan vliegen we de 5e naar NL!!! Daar kijken we enorm naar uit. Begin januari vliegen we dan weer terug naar hier en begint het harde werken. La Luna krijgt een nieuwe antifouling (tegen het aangroeien), de waterlijn moet omhoog en er staan nog een hoop andere klusjes op de planning. Hiervoor zijn we ook afhankelijk van anderen (rigger, zeilmaker), dus dat wordt even plannen. Ook moeten we veel gaan kopen (shit!); nieuwe genua, dinghy en motortje en wat blokken her en der. Maar op zich mogen we niet klagen, de afgelopen jaren hebben we geen grote bedragen voor het onderhoud gehad en tja, dan krijg je dat allemaal hier.

De planning verder heeft nog één vast programma; Frits en Gerda (Etienne z’n ouders) komen begin februari voor 6 weken naar ons om samen NZ te gaan ontdekken. Na het winkelen van gisteren, zijn we al aardig uitgerust; 2 tentjes, 4 luchtbedden en 2 stoeltjes. We hebben wat aanbiedingen kunnen pakken, waardoor we een luchtbed gratis hebben en bij de ‘cruisers ruilmarkt’ gisterenochtend hebben we goedkoop een, zgan tentje kunnen kopen. De stoeltjes waren ook een giga koopje, dus dat is dan wel weer heerlijk. Ik hoop alleen wel dat het hier de komende maanden snel warmer gaat worden. Ben denk ik iets te lang in de tropen geweest, ik vind het namelijk nog steeds koud!! En een terras-heater mag ik vast niet meenemen van Etienne. ;-)

Ik ben dus ook met verschillende lijstjes in de weer; voor naar NL (incl agenda planning) en voor het kamperen. Maar ook voor boodschappen, wat dan meer voor de korte termijn is. Ze hebben hier namelijk waanzinnig heerlijke supermarkten! Echt alles is te krijgen en ook heel veel goede spullen (zonder toegevoegde suikers enzo). Heel grappig dat je zo blij kunt worden van een goede supermarkt en eten! Ik krijg dan ook meteen zin om nieuwe receptjes uit te proberen. Zelfs Etienne heeft het met de ‘sauzages’ (worsten) hier namelijk helemaal gehad, het is denk ik een soort nationaal gerecht en ze worden, als er ook maar iets te vieren is, op de BBQ gelegd en gratis weggegeven. Ze zijn echt erg lekker (heb ik me laten vertellen), maar na bijna drie dagen achter elkaar heeft Etienne toch ook zin in wat anders. Ik moest er dan ook vreselijk om lachen toen hij, gisteren in de supermarkt, met (uiterlijk dezelfde) vegetarische worsten aan kwam! Nee, we gaan aan de biefstuk en vis vanavond.

PS Foto's van Tonga zijn aangevuld en er staan nieuwe in het Nieuw-Zeeland album!

Landleven

Woensdag 14 november 2012 @ 19:19

Bij het landleven hoort een telefoon en een auto! Sinds vandaag, zijn wij dan ook de trotse bezitters van een Mazda MPV en een NZ’se telefoon. Heel grappig allemaal!

Hier bij de jachthaven zijn ze helemaal ingespeeld op cruisers die lang blijven en is er een ‘cars for cruisers’. Deze ondernemende Griek (!) heeft het goed voor elkaar, je koopt een auto bij hem en hij koopt hem van je terug voor minus 1.500 of 2.000 NZ$ (afhankelijk van het koopbedrag). Maw, je hebt dus een car, voor een half jaar, voor 2.000 NZ$! We liepen al een paar dagen te kijken en gisteren had hij een stationwagon en deze MPV binnen. We kregen eerste keus en de witte MPV is nu van ons. Etienne reed hem daarnet een klein stukje naar de parkeerplaats en dat was wel even wennen. Ze rijden hier links, het is een automaat en een grote bak. Haha! Dat wordt nog wat.



Vandaag zijn we met de bus naar verschillende bedrijven gegaan, een tourtje vanuit de All Points Rally. Erg leuk, hout-, chocolade-, natuurlijke cosmetica en nog een houtfabriek. Ook zijn we in een groter plaatsje geweest, Kerikeri. Heerlijk weer rondkijken en wat shoppen, zoals voor een NZ’se telefoon. Dat is toch wel makkelijker als je wat langer hier bent.

Afgelopen dagen zijn voorbij gevlogen! We hebben veel gedaan. De motor heeft alweer een beurt gehad, verder zijn er ook al wat klusjes gedaan en er zijn ook al wat ‘bootkoopdingen’ van de lijst afgestreept. Verder zijn we naar aardig wat, interessante, seminars geweest. Deze worden bijvoorbeeld gegeven door de plaatselijke rigger. Heel interessant en handig, hij kwam de volgende dag meteen kijken. We blijven wat problemen hebben met het lummelbeslag (aansluiting van de giek op de mast) en hij had daar een goede oplossing voor. Verder zijn er ’s avonds (vanuit de All Points Rally) ook wat evenementen zoals een ‘talentnight’ en vanavond ‘comedy night’. Eergisteren tijdens de ‘talentnight’ had de sponsor van de avond pizza’s laten aanrukken. We worden hier echt verwend!

Eergisteren hadden we ook nog een verjaardagsfeestje. Linde (Seaquest) werd 5 jaar! We zijn met de Eliza Hobson rond de baai gevaren. Eliza Hobson is een schitterend klein stoomscheepje van honderden jaren uit, helemaal origineel nog! Was erg leuk en gezellig.

Inmiddels hebben we ook Pahia bezocht, het stadje of dorpje eigenlijk meer, dichtbij. Een hartstikke kneuterig leuk en gezellig toeristenplaatsje. Wat een heerlijkheid al die mooie winkels met schitterende spullen!! Helaas ook toeristenprijzen, maar het kijken is ook genieten. Daar zijn we ook naar een mega supermarkt geweest. Ook dat was genieten. Ja, ik geloof dat het voor jullie moeilijk voor te stellen is, maar echt, wij genieten van een grote, goed uitgeruste supermarkt. En hier hebben ze alles weer!! Je, of eigenlijk meer ik, loop dan als een kip zonder kop rond. Wouw aardbeien, wouw meloenen, wouw alle kleuren paprika. Geweldig!! We hebben ’s avonds ook meteen lekker aan boord gegeten met een uitgebreide salade, aardappeltjes en voor Etienne een schnitzel en ik had grote gamba’s! Vanavond hebben we een ‘sausage sizzle’ van de Rally en morgen ook een BBQ avond. Dat wordt dus genieten voor Etienne en overmorgen pas weer naar de supermarkt en thuis eten. ;-)


Samen met Victory, Inish en Happy Bird aan de koffie in Kerikeri.

Nieuw land...

Zaterdag 10 november 2012 @ 23:41

Inmiddels zijn we alweer twee dagen ‘landlubbers’, zoals ze het hier zeggen. En weet je, het is heerlijk! Vandaag heb ik wel spierpijn in spieren waarvan ik het bestaan niet wist.

Eergisterenavond, vrijdag dus, voeren we net voor het donker werd Bay of Island binnen. Wat is Nieuw-Zeeland mooi!! Het heeft wat van de Engelse kust weg, maar ook van Noorwegen. En er waren heel veel bootjes op het water. Deed heel gezellig aan. We moesten nog 10 mijl verder de baai in, naar de Quarantine-steiger. Net voor donker meerden we af voor Chapter Two. De regulations zijn hier vrij strikt. Voordat customs en de mensen van ‘biosecurity’ zijn geweest mag je je nergens anders begeven als op de quarantaine steiger. Wat waren we blij dat we er waren! We hebben het met Mike en Karen (Chapter Two) toepasselijk met bubbels gevierd.

De volgende ochtend kwam de man van de biosecurity en de vrouw van customs aan boord. We waren gewaarschuwd dat hij alle verse dingen mee ging nemen, honing, popcorn, zuivelproducten, vlees in blik, meel, schelpen, koraal, enz. Ik had mijn popcorn en honing al klaar gezet. En….honing en verse dingen nam hij mee, de andere dingen waren van NZ’se makelaardij, dus geen probleem. En de schelpen en koraal? Hij heeft er niet eens naar gevraagd! Ook was hij super vriendelijk en de boot werd dus niet doorzocht. Daarna kwamen de dames van de marina ons verwelkomen met een schitterende rieten tas, met informatie. Omdat tussen de prijs van een mooring en een plekkie aan de steiger in de haven niet veel verschil zit, zijn we lekker de haven in gegaan! Dus douchen (hot hot) en lekker zo de kant op stappen. Een heerlijkheid.

En eenmaal in de haven is het net alsof je weer verenigd wordt met je familie en vrienden. Heel bijzonder! Omdat je elkaar kent van verschillende plaatsen en weet dat je allemaal naar NZ gaat, moet je elkaar hier gaan treffen. Tijdens de tocht meld je je op het ‘Drifters net’ met je positie, hoe het weer is op jouw plekkie en de zee en of het allemaal goed gaat aan boord. Hierdoor leef je enorm met elkaar mee. Je zit, bijna letterlijk, allemaal in hetzelfde schuitje. En dan kom je aan. In het havenkantoor kwamen we Rob (Inish) al tegen en Larry (Pantha Rhei). Daarna zijn we koffie gaan drinken met de Inish en verder zijn we heel de dag bezig geweest met iedereen hallo zeggen en even bijkletsen. Het was ook hartverwarmend om te horen wie er toch wel ook met ons hebben ingezeten. Je bent blij als bekenden weer heelhuids aangekomen zijn.

Ook hier vallen we weer met onze neus in de feestweek, All Points Rally. Heel de week festiviteiten, seminars en allerhande andere gebeurtenissen. We dachten maar een paar dagen te blijven, maar na het zien van het programma, gaan we op z’n vroegst zondag pas verder. ;-) Gisterenavond was het inschrijven voor deze week en onder het genot van een NZ’s biertje bijkletsen, veel te leuk weer. Gelukkig werd het niet laat en heel bijzonder, vanochtend waren we allebei om 7 uur al klaarwakker! We zijn meteen maar gaan ontbijten, wat internetten, was wegbrengen en de shops hier op het terrein afstruinen. Weer bijgekletst met Victory (die vandaag aangekomen is) en een heleboel anderen. De dagen vliegen zo voorbij! Lekker laat geluncht met Pierre en Lili (Jotys) en daarna weer naar de feesttent voor potluck en BBQ, waar we niet aan meededen, maar wel gezellig hebben gekletst.

Het is niet eerlijk om te klagen, want het is hier zelfs warmer dan in NL, maar het is koud! We zijn te lang in de tropen geweest en vinden het hier erg fris. De kachel gaat ’s ochtends dan ook meteen aan om even de koude uit de boot te halen en alles ‘op te drogen’. Ook nu brandt het kacheltje lekker. Ik loop rond met mijn laarzen aan, trui, spijkerjasje en sjaal en zelfs Etienne heeft schoenen aan. Laten we maar zeggen, dat we alvast aan het wennen zijn voor NL. ;-)

12 uur later

Donderdag 08 november 2012 @ 21:17

En dan, 12 uur later lijkt het alsof we op een andere zee terecht zijn gekomen. De wind en de zee zijn vannacht in rap tempo afgenomen naar, nu, maar 8 knopen wind en een aardig vlakke zee. Het is net alsof de voorgaande dagen alleen in onze gedachten zijn geweest, al verraad het stapeltje natte kleren en de scheur in de genua dat het toch echt werkelijkheid was.
.
Het was vannacht, met een heldere sterrenhemel ook bizar koud, 16 graden! Omdat het nu zo rustig is, hebben we de motor kunnen starten. De genua kunnen we, met nog 1/4 over, niet echt gebruiken in deze weinig wind, maar we hebben nog genoeg diesel, dus motoren we. We lopen dan ook weer prima en we hoeven nog maar zo'n 40 mijl!! Ineens is het hard aftellen. De GPS meter verraad aan deze gegevens dat we al dichtbij zijn, we kunnen het land nog niet zien. De vrachtschepen vannacht toonden ook dat we dichtbij land zijn en vannochtend kwam het plaatstelijk weer binnen.
.
Daarnet sprongen de dolfijnen met ons mee. Wat een geweldig gezicht weer. Hopelijk breekt de zon zo verder door de bewolking, dan kunnen we de natte dingen gaan drogen. Grappig is dat en het is dan weer raar dat je straks er dan weer bent. Neemt niet weg dat we er natuurlijk wel enorm naar uit kijken! ;-)
-----
At 8-11-2012 19:38 (utc) our position was 34°32.67'S 174°31.71'E

Stuiterbal

Donderdag 08 november 2012 @ 06:06

La Luna is net een kleine stuiterbal op deze golven. En wij zijn dan weer twee kleine stuiterballen in La Luna. Op elke golf worden we van links naar rechts geschut en soms komen we, samen met La Luna, zelfs los van de grond. Af en toe gaan we zo schuin dat ik niet eens meer kan blijven staan! Het geeft een nieuwe dimensie aan het bootleven, zo'n op hol geslagen Luna-park.
.
Jullie snappen, het is nu niet echt een pretje aan boord. Alles gaat goed hoor, maar La Luna heeft het meer naar haar zin dan haar bemanning. Gisteren hebben we wind gezien tot ver over de 30 knopen, ik heb af en toe maar niet gekeken, wilde het niet weten. Vandaag is de wind iets afgenomen en hebben we tussen de 23 en 28 knopen, nog te veel naar onze zin. Overdag laat de zon zich overvloedig zien en is er een schitterend blauwe lucht. De golven zijn vandaag gelukkig wat platter dan gisteren, gisteren waren het hoge golven, met schuimkoppen die weggeblazen werden.
.
Ook al is er een mooi zonnetje, wij zitten heel de dag binnen. We zijn wel toe aan een douche, maar dan liever geen zoute, en daar heb je wel veel kans op als je buiten zit. De golven slaan met regelmaat op het schip en zetten heel de kuip vol. Is het niet zo erg, dan komt er een spray overheen van een golf die we schampen. Inmiddels groeit het stapeltje 'natte zoute spullen' gestaag. Ik krijg een douche als ik bij de mast sta het derde rif erin te zetten en Etienne heeft superpech als hij even naar buitenrijkt om het stuur bij te stellen.
.
Na een geweldig dagje qua afstand gisteren, gaat het vandaag niet zo lekker, wat dat betreft. We hebben een scheur in de genua en hebben hem nu zover ingerold, zodat we nog wel een stukje uit hebben, maar dat is veel te weinig. Balen, we zagen ons al lekker morgen aankomen, nog maar 1 nachtje op zee, maar dit gaan we niet halen. Er zal nog wel een nachtje bijkomen en we zullen zaterdag gaan aankomen, is nu het idee. We gaan het wel zien, de weersverwachting zegt dat het rustiger wordt en we hoeven nog maar 105 mijl!
-----
At 8-11-2012 4:08 (utc) our position was 33°32.24'S 174°58.56'E

Rock n roll

Dinsdag 06 november 2012 @ 06:49

We zijn ruim over de helf inmiddels en racen naar NZ. La Luna wil er net zo graag zijn als wij. Vandaag is de wind duidelijk toegenomen, we hebben nu tot 23 knopen wind op de meter. We gaan hierdoor wel lekker snel en we kunnen ook nog redelijk onze koers houden. Helaas hebben we ook een zee die hoort bij deze wind, dus het is een rollerig en nat ritje.
.
Op andere blogs is blijkbaar spectaculair te lezen over een storm, die zelfs wel een naam zou kunnen gaan krijgen omdat hij cyclonisch kan worden. Deze storm wordt woensdag bij het Minerva Reef verwacht. Wij zitten inmiddels al zo'n 400 mijl lager, dus wij zullen er weinig tot niets van merken.
.
Waar wij wel wat van merken is een ander low (lage drukgebied) dat het high (hoge drukgebied) waar wij in zitten, en daardoor heerlijk weer hadden, gaat rammen. Hierdoor worden de isobaren ingedrukt en ontstaat er meer wind. Dat is vanmiddag opgekomen en zal de komende 2 (of misschien zelfs wel 3) dagen zo blijven. Dat is dus jammer, want het is daardoor wat pittiger en minder relaxt aan boord. Ik heb er alweer wat blauwe plekken bij. Verder zijn we goed voorbereid, want er staat voor 3 dagen eten in de koelkast. Daar hoef ik me de komende dagen niet druk om te maken.
.
Nog 340 mijl te gaan!! Het normaal gesproken irritante metertje, zegt dat we er, met deze snelheid, nog 2 dagen over gaan doen. Dat is erg hoopvol dus, waardoor het metertje op de GPS even niet meer zo irritant is. We verwachten vrijdag of zaterdag aan te komen. Nog even rollen dus....
-----
At 6-11-2012 5:03 (utc) our position was 30°05.52'S 177°16.36'E

Hobbelig

Maandag 05 november 2012 @ 07:12

En vandaag is het een heel ander beeld, rommelige zee, giga swell en aardig wat wind. Waar komt de wind vandaan, bijna waar wij naar toe moeten, het zal weer niet zo zijn. Aan de andere kant gaan we toch wel heel aardig snel vooruit. Het leven aan boord is iets minder aangenaam en ik kom af en toe los van de grond als ik sta te koken. Ook is het heel de dag zwaar bewolkt geweest waardoor het echt koud is. Dat wordt nog wat in NZ en later in NL, het is hier 20 graden (met veel wind dan wel) en wij zitten nu al met tig truien aan en een muts op. ;-)
-----
At 5-11-2012 6:01 (utc) our position was 28°13.28'S 178°09.32'E

Sprookjesachtig

Zondag 04 november 2012 @ 07:28

Vannacht waande ik me in een attractie van de Efteling. Ik ga altijd nog even slapen na het eten voordat mijn wachtje begint en als ik dan buiten kom is het al donker. Zo ook gisteren. Maar boven ons, voor ons, naast ons en zelfs onder ons, twinkelde lichtjes. Het was alsof we in een donkere ruimte gevaren waren met rondom ons overal lichtjes. Het was betoverend!! De felle sterren weerspiegelden in het vlakke zeewater en in het water activeerden wij weer 'lichtjes' doordat we er doorheen sneden. De natuur verandert en verveelt nooit, nou dat was gisterennacht weer overduidelijk. Dit beeld hadden we nog nooit gezien! In het westen, net boven de horizon, twinkelde de meest heldere ster. Hij liet een lang licht over het water vallen, dat als vuurwerk bewoog door de rimpeling die wij in het water maakte. Bijna alle sterrenbeelden waren makkelijk te vinden, maar ook de lichte vlekken in het heelal. Het was een nacht, die we niet snel meer zullen vergeten!
.
Wanneer dan de maan als grote licht bal boven de horizon uitpiept, verlaten veel sterren het podium. De maan is heel langzaam aan het krimpen, maar was gisteren nog volop aanwezig. En dan uren later, wordt het boven de horizon langzaam licht. De lucht wordt lichter en dan duurt het nog een uur eer de zon haar entree maakt. De nieuwe dag is weer begonnen.
.
Een dag met iets meer wind en een paar regenwolken. De motor staat uit en we zeilen richting Nieuw-Zeeland.
-----
At 4-11-2012 5:48 (utc) our position was 26°59.96'S 179°22.82'E

Uitbarsting

Zaterdag 03 november 2012 @ 05:40

Al dagen varen we af en toe door hele velden met lichtbruine, vuilwitte brokken. Ze zijn zo groot als een meloen, tot zo klein als een grote kruimel. Ze zijn heel licht waardoor ze blijven drijven. Wij vroegen ons al af wat dat zou zijn, inmiddels weten we het (zo ongeveer). Het is vrijgekomen of ontstaan bij de uitbarsting van een onderwater-vulkaan. Het is geen lava, maar iets anders, wat daar blijkbaar ook bij ontstaat. Iemand een specifiekere omschrijving? Het is wel erg bijzonder!
.
We zijn alweer aardig wat uurtjes aan het motoren. Er is weinig tot geen wind, waardoor de zee zich als een waar spiegeltapijt onder ons uitstrekt. We gaan wel richting de wind, want er komt ons een enorme swell tegemoet. Doordat deze golven heel langgerekt zijn, gaan we gewoon langzaam op en neer en hebben we er geen last van.
.
Vannacht was het weer eens een heldere nacht met triljoenen sterren en een stralende maan, die langzaam aan het krimpen is. Met de vlakke zeespiegel, zag je de maan schitterend weerspiegelt in het water. Een genot om naar te kijken, als je tijdens je nachtwachtje dik aangekleed en opgerold in de slaapzak zit. Het is namelijk best fris 's nachts, iets wat we niet meer gewend zijn. We slapen zelfs weer onder een dekbed! ;-)
.
Dat het zo rustig op zee is, is heerlijk! Het maken van eten gaat een stuk makkelijker en ook het bakken van een broodje is totaal geen moeite. We genieten er dan ook maar van, want we verwachten dat het over een paar dagen wel wat onrustiger zal gaan worden. Onze versvoorraden moeten op, ik had nog wat extra meegenomen omdat ik niet wist of we misschien op Minerva Reef wat langer zouden moeten blijven. We eten dus lekker gezond met veel verse dingen!
-----
At 3-11-2012 4:18 (utc) our position was 25°33.66'S 179°57.41'E

Terugweg

Vrijdag 02 november 2012 @ 06:53

We zijn op de terugweg. Tenminste als je een bepaald aspect theoretisch bekijkt. We zijn namelijk over de 176 graden west heen en dus theoretisch op de terugweg, als we een rondje wereld doen. Voor degenen die denken, waar heeft ze het nu weer over? Wel, de aarde is verdeeld in lengte- en breedtegraden. De lengtegraden lopen van de Noordpool naar de Zuidpool en verdelen de aarde in 360 graden, zoals een kompas. Van 0 graden (de Greenwich Mean Time meridiaan, door Engeland) tot 180 graden (de officiele datumgrens hier in de Pacific) deel je de aarde precies door de helft en zit je aan de ene kant op de westerbreedte en aan de andere kant op oosterbreedte. Nederland bevindt zich op 4 graden oosterbreedte. Als je dan precies naar de andere kant van de aarde gaat, ben je op 176 graden westerbreedte. En deze lengtegraad zijn wij een paar dagen geleden gepasseerd. Als je dus zo een wereldreis indeelt, zijn we over de helft. ;-)
.
En surprise, surprise….we zijn weer onderweg! Niets zo veranderlijk als het weer en zeker als de computers, die de gribfiles produceren een foutje maken. Dat is blijkbaar gebeurd, waardoor er ineens een heel nieuw lage drukgebied ergens ontstond, de computers rekenen daarmee door en lang verhaal kort, iedereen van slag. Dus gisterenavond toen dit bekend was, opnieuw de gribfiles bekeken en inderdaad het low (lage drukgebied) was verdwenen! Tijdens Happy Hour bij de Gipsy Heart met de andere boten op Minerva Reef, had iedereen het inmiddels al vernomen en was het weer natuurlijk het onderwerp van gesprek. Na een expliciete vraag aan de weerguru Bob, of we inderdaad vandaag konden vertrekken, zijn vier van de vijf boten vanochtend alweer ankerop gegaan. Geen 'kreeftenjacht' en verdere activiteiten hier op het reef, maar gewoon verder naar Nieuw-Zeeland.
.
De andere weerguru Dave, die we elke ochtend beluisteren op het SSB-netje, gaf vanochtend een gedetailleerde beschrijving van het 'nieuwe' weer als je vandaag zou vertrekken en dat zag er prima uit. Ik hoop dat het zo wordt en blijft, en er niet zomaar weer wat gaat opkomen en veranderen. Onze tocht van 780 mijl naar Opua, begon vanochtend in ieder geval met een heerlijk windje en zeetje. Op dit moment bromt de motor wel op de achtergrond, er is namelijk heel weinig wind. Maar 'niets zo veranderlijk dan het weer' hebben wij nou al tig keer gezien, dus we zien wel.
-----
At 2-11-2012 5:02 (utc) our position was 24°06.04'S 179°16.75'W

Minerva Reef

Donderdag 01 november 2012 @ 04:57

Ons anker ligt op een berg in de Pacific Ocean. Zoiets dan, want we liggen in een atol en dat was vroeger een eiland en dus een soort van berg. Dit atol heet North Minerva Reef. Het is ook niets anders dan dat. Tot zo'n 50 meter rondom het atol geeft de dieptemeter nog geen diepte aan (meer dan honderden meters dus) en dan is daar ineens diepte, van 30 meter tot zo'n 10 meter. Het is een heel rond rif, wat bij laag water nog net niet helemaal droog komt. Er liggen her en der wat blokken en de oceaan golven beuken er tegen de andere kant goed aan. Er staat een vuurtoren. Het verhaal gaat, met nadruk op 'het verhaal gaat', dat de Tonganesen en de Fijianen nog steeds een strijd voeren om dit atol. (Ook al is het voornamelijk onder water, land is land, toch?) De vuurtoren is er neergezet door Tonga en de Fijianen laten die dan af en toe exploderen. Als je de vuurtoren ziet, kunnen ze net zo goed met een ijzerzaag komen, was Etienne z'n commentaar. Laten we zeggen dat de vuurtoren, heel in de verte, iets weg heeft van de Eiffeltoren.
.
We liggen dus weer rustig. De afgelopen dagen waren stampdagen. Nog steeds de wind pal uit de richting waar wij heen wilden. Opkruisen dus, wat niet op schiet. Zeker niet omdat eergisterenavond de wind opliep naar een dikke 20 knopen. We liepen lekker 5 tot 6 knopen door het water, maar kwamen maar zo'n 2 knopen dichterbij ons doel. En de stampkoers is niet lekker, zeker niet met de golven en swell die bij een 20 knopen wind hoort (de swell loopt dan makkelijk op tot 3 meter hoog, met kortere golven van zo'n paar meter er bovenop.) Toen we vertrokken zagen de gribfiles er goed uit voor een (redelijk relaxt) tochtje door naar NZ, dus dachten we nog, koers wijzigen (was gunstiger dan naar Minerva) en dan maar meteen door.
.
Maar zoals altijd, het weer bepaald en 'niets is zo veranderlijk dan het weer'. Want toen we gisterenochtend de grote gribfiles binnenhaalden (het gebied van Australie, NZ en boven Tonga naar Niue) zagen we een compleet ander weerbeeld. Dit zag er niet goed uit. Er ontwikkelt zich een diep lage drukgebied, wat net zoveel inhoudt als 'een gebied met veel wind'. Wat zich mooi precies beweegt over onze lijn van Tonga naar NZ. Dus, toch maar naar Minerva Reef, waar we dus vanochtend, net toen het licht werd, ons anker lieten vallen.
.
En hoe nu verder? Geen idee, de gribfiles en weerberichten maar even goed in de gaten houden. We kunnen misschien wel door, maar dat is eigenlijk een iets te grote gok. Verandert er maar iets, dan kan het ook negatief uitpakken. En willen we dit 'enge' gebied helemaal vermijden, dan moeten we zeker een weekje wachten. Volgens alle gegevens van nu dan, want zelfs de locale beroemde weerguru's spreken elkaar totaal tegen. Wie zijn wij het dan, om als leek er maar iets meer van te vinden dan je boerenverstand zegt? Alhoewel je daar vaak toch het verste mee komt.
.
Blijft er niets anders over dan je maar te settelen, hier bij Minerva. Dat doen we op dit moment met 4 andere boten (waaronder de NL'se Inish), maar verwacht wordt dat het de komende dagen aardig drukker gaat worden. Er zijn veel boten onderweg namelijk. Omdat we redelijk rustig liggen, is het settelen geen probleem. Wat helpt, vanavond wordt er op het rif, al een 'kreeftenjacht' georganiseerd en eerst gaan we Happy Hour'en bij de Gypsy Heart aan boord. Zo verkeerd is het hier nu ook weer niet. ;-)
-----
At 31-10-2012 18:07 (utc) our position was 23°39.51'S 178°54.09'W

Doorgaan

Dinsdag 30 oktober 2012 @ 06:26

Op dit moment hebben we wat meer wind gelukkig. Helaas nog niet uit de juiste hoek, waardoor we nog steeds wat 'off' koers varen. Maar we zijn al wat blijer. Verder weinig nieuws te melden hier. Vanochtend hadden we nog wat verfrissende buien over ons heen, wat eigenlijk het enige spectaculaire van vandaag is. ;-)
-----
At 29-10-2012 19:29 (utc) our position was 22°30.96'S 177°16.88'W

Gladde nacht

Maandag 29 oktober 2012 @ 05:32

De eerste dag(en) is het altijd een beetje lastig in het ritme komen. Je lichaam is totaal nog niet gewend aan de elke keer maar 3 uurtjes slaap, waardoor het te lang duurt eer je in slaap valt en je dan aan het einde van de 3 uur uit een hele diepe, wakker gerukt wordt. Dit zijn de ongemakken van de eerste dag, verder kom je ook langzaam weer in je ritme. Dat is wel weer lekker, de rust en eenzaamheid, maar ook het regelmatige ritme, zeker na wat rommelige erg drukke (sociale) dagen.
.
De wind is zoals vaker niet geheel zoals de weerguru's het voorspelden. Te weinig en dat gaat meestal gepaard met erg variabele wind. We zijn inmiddels weer bedreven in het overstag gaan, nu niet omdat je anders de kant op vaart, maar omdat de wind elke keer draait. Hij komt namelijk pal uit de richting waar wij heen willen, naar het Minerva Reef. En dus tacken we, met de draaiing van de wind erheen. Hierdoor leggen we veel mijlen extra af en gaat het langzamer. Dan ook nog weinig wind, jullie raden het al. We zitten hier nog wel even.
.
Vannacht was het een schitterende nacht! Het is bijna volle maan en daardoor heel licht. Rond middernacht kakte de wind zover in, dat het water een spiegel werd (niet fijn voor het zeilen, maar wel voor het zicht). De weerspiegeling van de, iets wat groene, maan was adembenemend. En omdat we weer aan het zakken zijn, zijn de dagen langer aan het worden. We merkten dit in Tonga al heel duidelijk. Hier is het nu zomer en krijg je van die heerlijke lange dagen als in NL. Vanochtend tijdens mijn wachtje al (rond 5 uur) kwam de zon op, een schitterende grote rode bal die als een ballon omhoog schoot. Genieten, dat soort momenten!
.
Door het rustige weer is het wel een heerlijk relaxt zeetje, hele grote hoge, maar enorm lange deining. En het weer is goed. De zon is alleen genadeloos en brandt ontzettend. We moeten echt smeren of iets aan, een nieuw fenomeen voor ons. Wat ook nieuw is, het is 's avonds koud. We waren al gewaarschuwd, het wordt nog kouder 's avonds, terwijl we nu al met trui en sjaal in de slaapzak buiten zitten.
-----
At 29-10-2012 3:43 (utc) our position was 21°54.73'S 176°28.17'W

Vertrokken!

Zondag 28 oktober 2012 @ 00:43

Vanochtend vroeg zijn we ankerop gegaan, met als eindbestemming Nieuw-Zeeland. Het was een waanzinnig mooie dag! Helder blauwe lucht, her en der een klein 'fluffig' wit wolkje, stralende zon en een licht briesje. Iets te licht, maar dat wisten we.
.
Na een paar onwijs gezellige, drukke dagen vond ik het vanochtend best weer moeilijk om te vertrekken. De meeste cruisers die hier liggen gaan we gewoon weer zien in Nieuw-Zeeland, de meesten gaan de komende dagen ook vertrekken. Wij waren vandaag niet de enige, de Inish, Cuttyhunk en Spirit of Africa vertrokken ook vanochtend.
.
Big Mama Yacht Club vierde deze week haar 10e verjaardag en dus waren er verschillende 'activiteiten'. Overdag zijn we nog een paar keer naar het stadje gegaan en verder hebben we natuurlijk zoveel mogelijk activiteiten meegedaan. Alweer een paar dagen geleden was het 's avonds zo druk en gezellig dat Big Mama meteen een dj bestelde, het was een waanzinnig gezellige avond. De dag erna was een pittig dagje, we kregen een trog over ons heen met aardig wat wind. De ankerplek is een prima ankerplek, we lagen heel de dag eigenlijk erg rustig, je hoorde alleen de wind gieren en we draaiden vrolijk om ons anker heen.
.
Ik verbaas me er altijd over dat het een paar uur later zo'n ander beeld kan zijn. Zodra de regen stopte, klaarde de lucht weer op. We lagen net andersom achter ons anker, maar het werd weer een stralende lucht, alsof de uren daarvoor niet waren gebeurd. Op zich was dat wel fijn, want er was 's avonds een potluck bij Big Mama, heerlijk proeven van andermans gerechten, dus.
.
En gisterenavond was de klapperrrrrr van de week! Het verjaardagsfeestje! Big Mama, haar man en familie hadden alle cruisers uitgenodigd om te komen eten. Op voorwaarde dat je wel genoeg zou drinken aan de bar ;-). Ik denk dat elke boot er was en dat waren er een hoop. Gisterenavond lagen er bijna 40! Het was onwijs gezellig en de Politie Band bracht de sfeer er goed in. Als er zo'n band in NL zou bestaan, zou ik hem iedereen aanbevelen. Geweldig! Er liggen nu ook weer een hoop cruisers die we nog niet kende, dus het is ontzettend leuk weer nieuwe mensen te ontmoeten. En heel veel cruisers hebben een interessant verhaal te vertellen.
.
Het eten was typisch Tonganees met een varkentje (gewoon opgediend met kop en al), 'poisson cru' (rauwe vis), inktvis, kokos met zeewier en nog veel meer. De (chocolade) verjaardagstaart na afloop was goddelijk! Met drinken hebben wij het dit keer wat rustiger aan gedaan, want vanochtend was vertrekdag voor ons.
.
Dus zoals ik al zei, we zijn weg. We hebben ons losgeweekt van Tonga en de eilanden in de Pacific. De laatste etappe naar Nieuw-Zeeland. Het is 255 mijl naar Minerva Reef. Een rond rif midden in de oceaan, we weten nog niet of we daar gaan stoppen. Hangt helemaal af van het weer en de koers. En dan nog zo'n 800 mijl naar Opua, NZ. Volgens de gribfiles en de weerguru, Bob, gaan we weinig wind krijgen. We zullen het wel zien. Op dit moment pruttelt de motor nog, maar we hopen hem toch snel uit te kunnen zetten.
-----
At 28-10-2012 22:27 (utc) our position was 21°03.54'S 175°20.68'W

Wachten

Maandag 22 oktober 2012 @ 04:01

Wachten en nog meer wachten … wachten op een goed weatherwindow. Iedereen hier in de baai wacht. Op zich wachten we nog niet zo lang, dus klagen mogen we niet. Ook zijn we het inmiddels wel gewend, het wachten. Zodra we NL verlaten hadden, kwamen we in landen waar het wachten op wat-dan-ook veel normaler is.
.
Eergisteren zijn we weer naar het stadje geweest. We gaan dan met de watertaxi van Big Mamma, om 9 uur heen en om 16.30 uur terug. Hij vertrekt altijd stipt op tijd (of zelfs eerder), maar terug is een heel ander verhaal. De staf van Big Mamma komt dan vaak nog even mee en moet nog wat boodschappen halen. Hij komt dus om 16.30 uur mooi aan (of eerder) aan de kade in Nuku'alofa, maar dan…dan is het wachten. Wachten totdat alle boodschappen gedaan zijn. En je kunt daar niet op rekenen, want de ene keer zijn de boodschapjes eerder gevonden dan de andere keer. Dit is maar een voorbeeld, wij hebben wat afgewacht de afgelopen jaren.
.
Ik heb weleens ergens gelezen dat mensen, als je alle wachttijden bij elkaar optelt, een paar jaar van hun leven wachten. En dat was een Europees onderzoek. Kun je nagaan hoeveel jaren dat moet zijn in dit soort landen. Het wachten is niet erg hoor. Je hoeft eigenlijk nergens op een bepaalde tijd te zijn. Wij dragen al jaren geen horloge. Die moet ik trouwens weer wel opduikelen als we naar NL komen. Daar is dat toch een ander verhaal. Hier gebruik je het wachten om heerlijk even rond te kijken, wat te mijmeren, een dutje te doen, bij te kletsen of wat te mediteren. Moet je eens voorstellen dat je die luxe in NL zou hebben….net voor je werk, een half uurtje stressloos wachten…. Met de nadruk op 'stressloos'! Zou dat iedereen z'n dag in z'n geheel niet stresslozer maken? Oh nee, zo werkt dat in NL niet, want dan gaan wij dat halfuurtje weer opvullen. 'Zonde van de tijd' is het anders. Eigenlijk jammer, want een half uurtje niksen hoeft zeker geen 'zonde van de tijd' te zijn, het kan juist heel waardevol zijn.
.
Wij hebben voorlopig dus nog tijd genoeg om te wachten, want zoals het weer er nu uitziet wordt het pas zondag vertrekken. Op z'n vroegst. Wij vermaken ons dus met lezen, hangen, zwemmen, snorkelen, af en toe naar het stadje wat internetten en boodschappen doen en biertjes drinken met andere (wachtende) cruisers. Dat is dus geen 'zonde van de tijd', al hakt dat laatste er wel in. Zowel op je gezondheid als op je portemonnee. Neem je jezelf voor maar heel even naar de kant te gaan voor een biertje bij Big Mamma, dan komt er net weer een andere boot binnen, waar je gezellig even mee bijkletst. En dat zal de komende dagen nog wel zo blijven, want er komen elke dag nieuwe boten binnen vanuit Ha'apai en Vava'u. Och, zo erg is het niet hoor… inmiddels zijn dingen al snel 'geen zonde van de tijd' meer en biertjes drinken met anderen al helemaal niet. ;-)
-----
At 22-10-2012 21:44 (utc) our position was 21°07.54'S 175°09.68'W

Allemaal mango's

Vrijdag 19 oktober 2012 @ 05:20

Fruit is op sommige eilanden in overvloed aanwezig, terwijl op andere eilanden er niet eens een papaya te krijgen is. Hier in Nuku'alofa is er weer volop groente en fruit. En ook heel mooi, schitterend groene paprika's, brandweerrode tomaten en kanariegele bananen. Het zou in NL zeker niet misstaan. Ook zijn hier appels, sinaasappels, (betaalbare) watermeloenen, papaya's, enz. In Vava'u (Noordelijk Tonga) zagen we overal mango's hangen en op het moment dat we weggingen riepen de eilanden dat de mango's gratis af te halen waren, zoveel hadden ze er. Hier in het Zuiden heeft het veel te veel geregend en zijn alle mango-bloemen van de bomen geregend, er groeit hier dus geen mango. Maar gisteren was het toch mango-dag! Wij liepen door het stadje en verbaasde ons over de enorme file van auto's, die dubbeldik het haventerrein op ging en bij het bevoorradingsschip stopte. Geen idee wat er in hemelsnaam aan de hand was! Toen we op de boarding-officer stonden te wachten maakten we een praatje met iemand van de beveiliging. Waarom was deze file er? Wel, het schip wat aan de kade lag, kwam mango's afleveren van de andere eilanden! Families sturen elkaar geen kerstkaart, maar een enorme zak mango's!! Wij hebben ons rot gelachen, want toen viel het inderdaad pas op, de auto's waren vol gestouwd met zakken en mensen liepen met enorme balen te zeulen. Van de beveiligingsman kregen wij meteen ook een mango.
.
Gisteren zijn we gaan in- en uitklaren. Onze visa verloopt over een paar dagen, dus voor die tijd uitklaren en de juiste papieren halen voor tax free diesel. We hebben ons rot gelopen van links naar rechts en proberen voor de lunch het e.e.a. te regelen. De mensen zijn hier zo ontzettend vriendelijk, dat is echt niet te geloven! Met de customs-man nog een hele tijd gekletst, want die was verschillende keren in Rotterdam in de haven geweest. Het valt ons op dat, tijdens heel onze reis, wij verschillende mannen tijdens het inklaren tegenkomen, die ook in de Europoort hebben gewerkt. Heel bijzonder, maar het is natuurlijk ook een immense haven.
.
Daarna nog even het stadje in met Tom en Monique van de Tanga. Het is een erg leuk stadje en we gaan binnenkort lekker even winkels struinen, want die zijn er zat. Vandaag zijn we gaan diesel tanken en dat liep allemaal heel vlotjes. Er is gewoon een pomp aan de kade, dus ideaal en veel makkelijker dan in Vava'u, waar je diesel moet bestellen.
.
Verder hebben we de boot wat opgeruimd, Etienne heeft de onderkant schoongemaakt en ik heb weer van alles uitgezocht. Ik heb ook mijn zeillaarzen maar weer opgegraven. Het gaat koud worden tijdens de nachtjes naar NZ hebben we al gehoord. ;-)
-----
At 18-10-2012 21:44 (utc) our position was 21°07.54'S 175°09.68'W

Isla Luna

Woensdag 17 oktober 2012 @ 06:28

Gisteren dropten we ons anker bij een schitterend eilandje, wit zandstrand met een paar palmbomen, rifje eromheen en daaromheen een nog groter beschermend rif. Dit eilandje heeft op onze kaart geen naam. Heel bijzonder, want elke rots (zelfs onder water) heeft een naam. Dus, zoals men het vroeger deed, hebben wij de NL'se vlag gepland op het eiland en het eiland een naam gegeven, Isla Luna. Of eigenlijk zou dat in het Tonganees meer Motu Mohe moeten zijn. We zijn tot laat in de avond aan het discussiëren geweest of dat dit misschien de plek zou zijn, waar we een snackbar met kroketten zouden gaan stichten.
.
Maar, zoals tijdens zoveel ochtenden, zijn we vanochtend toch maar weer ankerop gegaan en hebben Isla Luna achter ons gelaten. We zouden daar, op dit moment, geen snackbar kunnen gaan beginnen al zouden we willen, we hebben niet eens aardappels voor de frietjes aan boord, laat staan de kroketten zelf. ;-)
.
Eind van de ochtend kwamen we bij Nuku'alofa, de hoofdstad van het zuiden van Tonga. Het is een grote plaats en tot onze verbazing lag er de Oosterdam, een van de cruiseschepen van de Holland Amerika Lijn. Geen idee dat deze lijn ook tot hier reikt.
.
We liggen voor anker bij Pangamotu, een klein eilandje waarop Big Mama een bar/restaurant en resortje heeft. Een hele gave tent, waarbij we hadden gehoopt weer te kunnen internetten. Helaas, Big Mama heeft de rekening van 1.000 Pa'anga (ongeveer 500 euro) voor het internet nog niet betaald en dus is er voorlopig geen internet. Ze hoopt hem vrijdag te kunnen betalen. Wij hebben dan maar meteen een extra biertje besteld en gaan vanavond (bij het zoveelste gebrek aan kroketten) waarschijnlijk fish&chips eten, helpen we haar zo hopelijk aan het betalen van deze rekening.
-----
At 17-10-2012 4:16 (utc) our position was 21°07.51'S 175°09.70'W

Zigzaggend

Maandag 15 oktober 2012 @ 07:52

De laatste dagen zijn we ons zeilgemiddelde qua tijd en afstand even goed aan het ophalen. We zijn aan het afzakken in de Ha'apai groep. De middelste groep van Tonga. We doen elke dag zo'n 30 mijl en het zijn lekkere zeiltochtjes. De afgelopen dagen waaide het elke keer stevig door, waardoor we heerlijke snelheden haalden. Het nadeel ervan was dat we niet konden snorkelen, dus ook maar besloten om gewoon verder te gaan.
.
De Ha'apai groep is schitterend! Bijna elk eiland, elk atol of rif is een 'picture postcard' plaatje. De lucht is super blauw, de zee heeft alle kleuren blauw en het strand heeft maar een kleur wit, hartstikke wit! Maar het moet hier wel rustig weer zijn. Er zijn maar weinig ankerplekjes goed beschut en voor het snorkelen op de riffen, wat volgens mij waanzinnig mooi moet zijn, moet het echt niet zo hard waaien als de laatste dagen. Jammer, maar toch genieten we wel.
.
De eilanden hebben heel veel riffen om hen heen, of als staarten achter hun hangen. Verder ga je van open atol naar atol, met de nodige coralheads, riffen en ondiepten die je moet vermijden. Het is soms een waar doolhof waar we ons in bevinden, ik sta dan op de punt te speuren naar de ondiepten en diepere plekken. Dat gaat wel heel goed, de zon helpt mee en het is erg goed te zien.
.
Gisteren hadden we ons anker laten vallen op een werkelijk waar paradijselijk plekje. Een klein eilandje, vol met palmbomen en daaromheen een wit zandstrand. We waren slalommend de riffen doorgegaan en lagen nu in een klein kommetje. Helaas waaide het nog best hard waardoor de golven gewoon over het rif sloegen, we lagen dus nog redelijk te schommelen.
.
Nu liggen we ook weer bij een heel mooi eiland. Meer een rots eiland, met palmbomen en andere begroeiing. We liggen ook weer in een kom, maar meer beschut. Al is de wind ook wel duidelijk afgenomen met de afgelopen dagen. We zijn dan ook meteen maar in het water gesprongen en gaan snorkelen. Schitterend! Alleen was het zicht niet zo heel best. Naar het strand toe zwemmend kom je ineens een koraalwand tegen die meters omhoog gaat, zomaar oprijzend vanuit het zand! Heel gaaf, dit is de rifrand om het eiland heen.
.
Morgen gaan we waarschijnlijk weer door, verder naar Nuku'lofa, de zuidelijke groep van Tonga. Uitchecken en diesel halen en dan bij 'Big Mama' wachten op een goed weatherwindow. Inmiddels ben ik er klaar voor, niet meer zo nerveus, wat zeker komt doordat we nu met weinig mensen spreken en de heerlijke zeiltochten van de afgelopen dagen met toch de nodige wind!
-----
At 15-10-2012 5:15 (utc) our position was 20°30.13'S 174°44.43'W

Grot, boodschappen en verder gaan

Donderdag 11 oktober 2012 @ 07:52

Het zijn rustige, maar toch ook wel rommelige dagen. Het rommelige komt denk ik omdat we nog even van alles willen doen en iedereen je gek vraagt wat je planning is. Een aantal dagen geleden zijn we teruggevaren naar Neiafu, het stadje. Onderweg zijn we gestopt bij twee grotten, Shallow's cave. Ik ben met de grote boot ervoor blijven dobberen en Etienne is naar binnen gegaan. Een van de twee was heel gaaf, je kon er diep in zwemmen en dan achterin het water uit waardoor je in een hele grote kamer kwam met schitterende stalagmieten en stalactieten. Je kon zelfs nog doorlopen naar een ruimte verder!
.
In Neiafu zagen we weer een aantal bekenden die vanaf Samoa en de bovenste eilanden van Tonga nu komen afzakken. Heel gezellig weer met de Inish bijvoorbeeld.
.
Tijdens Vava'u regatta week waren er ook presentaties van de verschillende delen van Nieuw-Zeeland. De mensen van Opua ontbraken en die zijn deze week in Vava'u. Het was een hele interessante presentatie over hoe het gaat met customs, waar je moet gaan liggen, wat ze in beslag kunnen gaan nemen en over het verblijf in NZ. Nieuw-Zeeland is een streng land, zeker met het invoeren van 'onbekende' species. Je boot moet dan ook heel erg schoon zijn, je mag geen planten of ander spul invoeren wat kan gaan ontkiemen. Verder is het invoeren van vlees en bijvoorbeeld zuivelproducten ook niet toegestaan. En nu hoorden we dat blikken zonder label ook een probleem kunnen zijn. Wij halen van de blikken altijd de labels af ivm kakkerlakken. Het is niet te hopen dat ze al onze blikken in beslag gaan nemen. Voordeel was dan weer wel dat we weinig boodschappen hebben gedaan, we gaan maar over op blikvoer. Dat hebben we nog genoeg, want elke keer als ik vers kan kopen, dan kom ik bijna niet aan een blik.
.
Wilden we nog even de laatste dingen op de computer doen, crasht hij!! Zo balen, gelukkig hadden we alles wat moest al gedaan en later kon hij ook gelukkig weer gereanimeerd worden. We hebben ook uitgeklaard uit Neiafu en na een laatste gezellig avondje op de kant met de Victory zijn we vanochtend naar een ander baaitje gevaren. Iedereen gaat de komende tijd afzakken dus we gaan ze allemaal zuidelijker wel weer ergens zien. Etienne is vanochtend hard aan het werk geweest om de romp schoon te maken. Dit zal later nog wel een keertje moeten gebeuren, maar het helpt ons nu ook al in de snelheid.
.
Morgen zaken we naar het zuidelijkste eilandje van de Vava'u groep, vanwaar we overmorgen vertrekken naar Ha'apai, de middelste groep van Tonga. We kunnen dat dan in een dagje zeilen halen. We zaken daarna rustig af om mid volgende week op de zuidelijkste eilanden aan te komen. Daar gaan we diesel tanken en een goed weatherwindow (goed weergat) afwachten om naar Nieuw-Zeeland te gaan. Voor nu is het dus nog even rustig aan en genieten. Maar de tijd vliegt voor ons nu helemaal ineens. Over een maandje hopen we het zeilen naar Nieuw-Zeeland al achter de rug te hebben en nog een maandje later komen we naar NL! De eerste afspraken staan al in mijn 'agenda' en we hebben er heel veel zin in.
-----
At 10-10-2012 22:45 (utc) our position was 18°42.04'S 174°01.95'W

Snorkelparadijs

Zaterdag 06 oktober 2012 @ 23:40

We hebben inmiddels al op veel plekkies gesnorkeld, maar zoals het hier bij de 'Coral Garden' was, zo zou je willen dat het overal was. Schitterend!! We zijn op twee plekjes geweest die op Egypte gaan lijken. Overal koraal, veel verschillend koraal en veel verschillende sponzen in verschillende kleuren. En dan niet, zoals op de meeste stekken, her en der wat blokjes. Nee, aan eengesloten. Het was alsof je over schitterend gedecoreerde bloemstukken zweefde. De vele visjes (zelfs weer een paar nieuwe soorten gezien) zweven dan weer tussen jou en het koraal. Het was even spannend om in het water te komen, omdat het aan het buitenrif is en je door de branding heen moet, maar zodra je in het water ligt is alles goed. Gisteren zijn Etienne en Jan Bart (Victory) naar Mariners'Cave gegaan, ook een heel bijzonder stekje, terwijl Moniek en ik weer in de Coral Garden bleven.
.
Het weer is hier de afgelopen dagen gelukkig ook wat beter geweest. Geregeld zon en alleen 's nachts wat spatjes regen. Gisterenavond hadden we een Tonga feest op Lape, het eiland hiernaast. De bewoners willen geld inzamelen voor een drijvende steiger. We kregen heel lekker typisch Tonganees eten uit een mooi gedecoreerd bananenblad. Erg leuk en gezellig met alle cruisers.
.
Verder gaat de tijd dringen. Op zich niet heel erg, maar wij hebben een visa voor Tonga tot de 20e oktober. Je kunt verlenging aanvragen, maar dat kost best weer wat en als echte NL'ers willen wij dat natuurlijk proberen te vermijden. Aan de andere kant is iedereen elkaar gek aan het maken. Het laatste stukje van Tonga naar Nieuw-Zeeland kan een pittig vaartochtje worden, maar ook gewoon een prima tochtje. Dus de weerfiles, weerweetjes en goedbedoelde adviezen vliegen je om je oren, waardoor (ik in ieder geval) toch wel wat nerveus wordt. De locale weerguru geeft elke ochtend op het VHF-netje het weer voor de komende periode en sprak nu over een MGO, waarin de wind op kan gaan bouwen naar cyclonen, mits de rest van de omstandigheden goed zijn en dat zijn ze gelukkig niet. Ik denk dat ik vanaf vandaag maar even geen andere weerpraatjes beluister dan alleen onze, geschreven, weerfiles.
-----
At 7-10-2012 0:30 (utc) our position was 18°43.33'S 174°05.94'W

Beetje zon

Donderdag 04 oktober 2012 @ 03:44

Je zou niet zeggen dat het hier zomer moet gaan worden. De afgelopen dagen kwam de regen nog steeds met bakken uit de hemel.
.
Gisteren zijn we met Victory nog wel even gaan snorkelen in de pas door het buitenrif. Schitterend!! Helaas was de zon nog steeds verborgen achter het gigantisch dikke wolkenpak, anders was het nog mooier geweest! Hier zag je ook een doornenkroon, jammer want die eten het koraal kaal. Verder weer ander koraal gezien dan op de andere eilanden. Daarna duurde het even weer ik weer op temperatuur was, voor ons is het best fris hier nu. Het is maar wat je gewend bent he?!
.
Gisteren zijn we ook naar Fetoko eiland gevaren. Het eiland van Ben en Lisa, de organisatoren van de Vava'u regatta week. Zij zijn hier een restaurant en accommodatie aan het bouwen en zouden een feestje geven. Dat ging helaas niet door.
.
En wat doe je verder op van die regenachtige dagen? Een beetje kokkerellen bijvoorbeeld, zo heb ik heerlijke Chinese tomatensoep en lekkere hummus gemaakt.
.
En vandaag zijn we, in de zon (!), naar een ander ankerplekje gevaren. Inmiddels is de zon er nog steeds en gaan we maar snel snorkelen, voordat de zon het weer af laat weten.
-----
At 4-10-2012 0:30 (utc) our position was 18°43.33'S 174°05.94'W

Nummer 30

Maandag 01 oktober 2012 @ 23:59

Inmiddels is het wat daagjes verder en zijn we inderdaad naar een ander plekje gevaren. Het weer is hier een beetje zoals de Nederlandse herfst, maar dan met een temperatuur van 25 graden. Het is voor ons dus koud hier, met name 's avonds als de temperatuur nog verder zakt en het nog steeds aardig waait.
.
Eergisteren was het een heftig nachtje. Ik vermoed dat er weer een trog over ons heen kwam, met het enige verschil dat we nu voor anker lagen. En dan is het helemaal niet lekker! Want….houdt het anker het? De wind draaide 180 graden, waardoor een aantal boten inderdaad gingen krabben (anker hield het dus niet) of in te ondiep water kwamen. Het was om 4 uur 's nachts dan ook even chaotisch. Wij hadden eigenlijk nergens last van, nog genoeg diepte onder de kiel en ons anker lag als een huis. Maar als je dan om je heen zowat iedereen ankerop ziet gaan en allerlei lichtjes je om je oren zwaaien in de gietende regen, wordt je toch ook wel licht onrustig. Alles is gelukkig goed gegaan, maar het weer is er niet beter op geworden.
.
Zondag zijn we dan maar blijven liggen, het anker zat goed vast en ze verwachten dat er wel weer een windshiftje kwam, maar dan lagen wij nog prima. Wat gekeuteld aan boord dus en 's avonds Happy Hour bij Victory aan boord. Het was het laatste avondje samen met de Cornelia die verder gaan naar Australie. Dat was weer niet leuk en ik had er gisteren niet echt een blij dagje door, dat afscheid nemen van mensen die je in zo'n korte tijd erg dierbaar worden is gewoon K!!
.
Gisteren zijn we daarom ook maar ankerop gegaan, even wat afleiding. We zijn naar ankerplek nummer 30 gevaren bij Kenutu eiland. Het was een leuk tochtje. Tussen het koraal door slalommend en om de coralheads heen, werkte het weer gelukkig wel even goed mee, zodat we de kleurverschillen mooi konden zien. Gisterenavond hebben we een kampvuur op het eiland gehouden met de 6 boten die hier liggen. Erg gezellig.
.
Hier bij nummer 30 moet het waanzinnig snorkelen zijn en het is leuk om het eiland rond te lopen naar de andere kant waar de oceaan op het eiland beukt. Ik hoop dat vanmiddag de zon er nog even doorbreekt zodat het er iets aantrekkelijker uitziet om te gaan zwemmen. En anders? Anders is het weer een dagje aan boord, gaan we ons maar eens verdiepen in het traject na Nieuw-Zeeland ofzo.
-----
At 1-10-2012 21:33 (utc) our position was 18°41.91'S 173°55.71'W

Wedstrijdje

Zaterdag 29 september 2012 @ 08:36

Na een hilarische drag-queen show, een in-het-water-gevallen 'swap&trade-meeting' en een informatieve sessie over Nieuw-Zeeland, was het gisteren alweer de laatste dag van de Vava'u Regatta week. En hoe sluit je die passend af? Inderdaad met een regatta en een 'full moon' party!
.
Dus gisterenochtend zaten wij om 9.00 uur al bij de 'Skippersmeeting'. De ralley was van Neiafu naar Ano Beach, waar 's avonds de Full Moon party was. Een tochtje van zo'n 11 mijl. Het was schitterend weer, met iets te weinig wind, maar tussen de eilanden 'tunnelde' het soms aardig. Er waren drie categorieen; onder de 40 foot (waar wij dus in zaten), boven de 40 foot en de catamarans. We gingen precies op tijd over de startlijn, maar dan wel de start van de categorie na ons. Dat verliep dus niet zo soepeltjes. Hierna de baai uit, de bocht om. Erg weinig wind. De grote jongens 'stoven' ons voorbij. Hmm, dat schoot niet op. Toen verschillende spinnakers tevoorschijn kwamen, hebben wij de onze ook maar gehesen. En dat ging super, we haalden verschillende boten in. Het volgende stuk was erg scherp, dus de gennaker kon in de zak. We zijn erg ver doorgevaren in dit rak zodat we in het volgende rak meteen tussen de twee eilanden doorkonden. En dat lukte! Ook kunnen wij wat scherper varen dan anderen boten, waardoor we in dit rak meteen een stuk of vier boten achter ons lieten! Waaronder een catamaran en een paar uit de andere klasse! Dit was ons eerste rally'tje en ik moet zeggen dat ik het toch wel erg leuk vond! We haalden, zoals verwacht, geen prijs. Het was wel een erg leuk dagje, wat ook aardig vermoeiend was en tijd voor lunchen, nee, dat hadden we niet!
.
Eenmaal bij Ano Beach liep het al tegen het einde van de middag en konden we nog even zwemen (afkoelen van het dagje in de zon), boterham eten en toen snel naar de prijsuitreiking. Erg leuk want iedereen kreeg een prijsje!
.
Daarna was het snel omkleden, anti-muggenspul opspuiten en weer naar het strand, voor de 'Full Moon-party'. Hij was nog net niet vol, maar stond wel te stralen aan de heldere lucht. Het was een gave party, met goede muziek en veel gezelligheid. Het leuke is dat je inmiddels al de cruisers kent die hier zijn en dan met een hoop locals erbij was het een aardige groep. Ik had me nog laten strikken voor een 'optreden'. Aangekleed met slierten van licht (breeklichten) en lichtjes op je vingers was het de bedoeling om zoveel mogelijk mensen op de dansvloer te krijgen. Dat lukte erg goed en het werd een dansende menigte. Na veel biertjes en dansuurtjes gingen we moe weer terug naar de boot.
.
En tot mijn verbazing hebben wij vandaag niet echt een brak dagje. Vanochtend gezellig koffie gedaan bij Victory met ook Cornelia en Aquamante. Morgen gaan we weer eens een ander baaitje bekijken.
-----
At 29-9-2012 1:34 (utc) our position was 18°42.27'S 173°59.32'W

Motortje, circus, vlooien en vissen

Dinsdag 25 september 2012 @ 19:06

En weer overleed onze buitenboordmotor. Hij maakte nu een geluid wat echt niet hoort bij een motortje. Etienne heeft hem weer gereanimeerd, we hopen dat hij het verder redt tot aan Nieuw-Zeeland. Voor nu hebben we weer even het motortje van Cornelia kunnen lenen. Heel fijn!

Tijdens deze regattaweek zijn er verschillende onderdelen, waaronder ook informatie over Nieuw-Zeeland. Dat is erg handig. Gisteren was er ook een presentatie over walvissen, super interessant! Hierna zijn we naar het Baby Grand Theater gegaan. Enorm lachen! Billy, een knul uit Engeland, is echt een topperformer. Hij heeft ook de ‘leiding’ bij de active events deze week, zoals de pubcrawl, de sportdag enz. En hij runt het Baby Grand Theater. Hilarisch! Er waren maar max 12 zitplaatsen en er konden er nog twee extra tussen geperst worden, maar dat was echt het uiterste. Hij had wat problemen met het geluid, dat deed het helemaal niet, dus was het nog meer improviseren voor hem. Gelukkig hadden wij, als audience, al een biertje op, kenden elkaar allemaal en de stemming zat er goed in, waardoor wij de alarmgeluiden, tromgeroffel en andere spannende muziekjes konden doen tijdens het vlooientheater. Het was erg grappig!

Hierna vertrokken we naar een afscheidsfeest. Op Tonga zitten verschillende studentes vanuit verschillende landen over de hele wereld. Twee studentes biologie vertrokken vandaag terug naar huis (Brazilië) en hadden een groepje uitgenodigd om te komen eten. Het was echt zalig!! Tonijn, dorade,gebakken banaan en zelfs ijs!! Een van de studentes was hier om haar master af te ronden. Zij onderzoekt de vissen die ciguatera hebben (de ziekte waardoor wij de vissen niet kunnen eten) en welke effecten deze ziekte op de vissen hebben. En het bijzondere is, alle speculaties ten spijt, men weet dus nog steeds niet waar ciguatera vandaan komt! Ik dacht dat het een ziekte van de algen in het koraal was. De koraaletende vissen eten deze algen en krijgen het gif in zich. Deze vissen worden weer gegeten door grotere vissen, bijvoorbeeld de barracuda enz. Als wij deze vissen eten, kunnen we erg ziek worden, tot de dood aan toe. Maar er zijn plekken waar ciguatera wel is aan de ene kant van het koraal en niet aan de andere kant. Het grote vraagstuk blijft bestaan dus.

Vandaag is het ‘kids-dag’ in de Regatta week, de mannen (Cornelia, Victory, Aquamante, La Luna) zijn daarom maar gaan duiken op een wrak hier in de baai. Vanavond is er een ‘drag queen show’, dus het wordt waarschijnlijk weer geen avondje rustig thuis. ;-)

Sportdag

Maandag 24 september 2012 @ 13:36

En ja hoor, het was gisteren inderdaad een hilarisch dagje. Met zo’n 35 andere cruisers was het een ouderwetse sportdag, of zoals ze het hier noemen ‘Tropical Tease Tridecagonathlon’, 13 verschillende spelletjes. Begon om 11 uur ’s ochtends met gigantische muziek, even inkomen dus.

Ik had de NL’se vlag meegenomen, voor ons ‘Dutch-team’, maar helaas. We moesten ons opstellen op grootte en kregen allemaal een nummer, dat werden de teams. Op zich ook wel weer erg leuk, want zo leer je de andere cruisers kennen. Etienne zat in team 4, ‘the Crazy Crogs’. Ik was deelnemer in team 6, de ‘Oh no, garbonzos’! De namen zeggen al genoeg. Het was gewoon leuk, eier-races, zaklopen en ik weet niet wat nog meer. Het ging niet om het winnen, maar om de originaliteit en lol. Dat hebben we gehad. Etienne was een super ‘eiervanger’ en ik heb gewonnen met het Limbodansen! Je gelooft het niet! Hilarisch!

Het laatste wedstrijdje was ‘check my piehole’, oftwel ‘wie kan de meeste taarten eten’. Dit geloven jullie ook vast niet, maar Etienne deed mee! Lachen! Het was een prima, maar zoete taart. Etienne had het na twee taartjes al gezien en ging er maar mee gooien. Het werd een dikke puinhoop! Waarbij iedereen natuurlijk onder de taart kwam te zitten….afkoelen en schoonmaken onder de tuinslang was een welkome verfrissing.

Erna gezellig met een groep nog wat gegeten en toen was de dag klaar. Het was een vermoeiend dagje.

Feestweek

Zaterdag 22 september 2012 @ 20:21

Soms heb je een aantal dagen waarin je voor je gevoel echt enorm veel ondernomen hebt. Dat gevoel heb ik dus vandaag, terwijl ik me redelijk brak voel. Hoe komt dat? Tja, zal ik het maar opbiechten? We hebben gisteren (natuurlijk ;-)) meegedaan aan een ‘pubcrawl’, oftewel kroegentocht.

Donderdag eind van de dag kwamen we aan in Neiafu, Tonga. Het was een waar labyrint waar we doorheen voeren, de ‘port of refuge’ in. Het heeft wat weg van Noorwegen, maar de bergen zijn hier niet zo hoog. We waren te laat voor het inklaren, dan maar meteen een mooring opgepikt. De Victory ligt hier ook, dus gezellig met hun en de Cornelia bijgekletst onder het genot van een wijntje en biertje.

Vrijdagochtend meteen gaan inklaren. Je moet hiervoor aan de kade gaan liggen en dan komen de officials omstebeurt aan boord. De dag ervoor was een ware wachtrij, dus wij waren rond 7 uur al naar de kade gegaan. De officials zijn allemaal erg vriendelijk en grappig. We zaten te wachten op de laatste, de health-officer, tot er een man aan boord stapte. Ons vriendelijk hallo zei en aangaf dat hij wel trek had in een bakkie koffie. Ik koffie gezet en we knoopten een praatje aan. In de veronderstelling dat het de health-officer was, waren wij erg verbaasd toen hij een zakje met kettingen tevoorschijn haalde en ons wat probeerde te verkopen! Na een half uur, zonder dat we wat gekocht hadden, maakte hij aanstalten om te vertrekken. Toen ik vroeg of er nog een formulier ingevuld moest worden, gaf hij een vaag antwoord ‘misschien wel, misschien niet’. Hierna vertrok hij, na uitgebreid handengeschut en realiseerden wij ons, dat het niet de health-officer was. Hilarisch!! Hoe vaak zou deze man dit stuntje al overhoop hebben gehaald?

Samen met de Cornelia hebben we de rest van de dag het stadje verkend. Ze hebben hier weer een grote groente- en fruitmarkt, met betaalbare prijzen. Geweldig!! Neiafu is niet heel groot, maar ze hebben best wat winkeltjes en zeker zoveel barretjes. We bezochten natuurlijk ook uitgebreid de hengelsportzaak en zijn weer in het bezit van verschillende gekleurde plastic inktvisjes, die er hopelijk wat appetijtelijker uitzien voor de tonijn en mahi mahi dan onze gele inktvis, waar we maar niets mee vangen.

En we vallen hier met onze neus in de boter! Er is hier vanaf gisteren een gigantische feestweek, met heel veel onderdelen voor de ‘yachties’. Gisteren de opening met roeiraces. Vanessa (Cornelia) heeft met een cruisers-team meegedaan en ze werden tweede! Super dus! Daarna lekker wat gedronken en gegeten met z’n allen. Waarna we snel terug naar boord zijn gegaan om even te ontspannen voor het avondonderdeel, de ‘pubcrawl’. Iedereen verkleed (wij ook voorzichtig) achter een jeep met aanhanger waarop giga boxen stonden en laserlicht, van café naar café. Het was echt waanzinnig leuk en gezellig! Veel andere yachties weer ontmoet, waarvan sommigen hele kostuums aan boord hebben. En dan is het dagje erna altijd even rustig bijkomen.

Dus lekker internetten en wat opruimen. Morgen storten we ons in een ander onderdeel van de feestweek, ‘Tropical Tease Tridecagon-athlon’. Oftewel een soort ouderwetse sportdag, met zaklopen, taart eten en ei-races. Met een NL’s team, bestaat uit de Victory, Cornelia en wij, gaat dat vast een dagje vreselijke lol worden…

Kwijt

Donderdag 20 september 2012 @ 05:49

Een andere reden wat Tonga zo bijzonder maakt is de datumgrens. De datumgrens ligt aan de andere kant van de aarde op dezelfde lijn als Greenwich Mean Time. Hierop is het precies 12 uur verschil met GMT en ook een hele dag anders. Maar deze lijn zou verschillende landen doorklieven en dat is natuurlijk niet handig. Dus is de datumgrenslijn wat hobbelig en loopt om landen heen. De lijn maakt ook een bocht om Tonga heen. Dit houdt in dat we vandaag ineens een dag kwijt zijn! Was het vanochtend nog gewoon woensdag de 19e, vanmiddag (we varen nu in de wateren van Tonga) was het ineens donderdag de 20e. Ik vind al dat de tijd snel gaat, maar met van die dagen die verdwijnen gaat het natuurlijk helemaal snel! Ook wordt dit wennen met jullie verjaardagen. Liep ik eerst overal achteraan, nu ben ik een dag te vroeg. Toch grappig, was het eerst bij jullie al avond, begonnen wij die dag pas. Nu beginnen jullie de dag pas als hij bij ons al voorbij is. Snap je het nog?
.
Omdat Tonga geen tijdsverschil wilde met de omliggende eilanden hebben zij een hele bijzondere constructie bedacht. Het zou dus, gezien de datumgrens, UTC +12 moeten zijn. Maar dan zou Tonga qua tijd niet gelijk lopen met bijvoorbeeld Samoa, dus heeft Tonga UTC +13. Waarmee ze een gaaf moto hebben bedacht; "Where time begins!"
.
Samoa is een eilandengroep die ten noordoosten van Tonga liggen. In 1892 hebben Amerikaanse handelaren Samoa overgehaald om dezelfde datum aan te houden als Amerika. Dus hadden Tonga en Samoa wel dezelfde tijd, maar er zat een dag verschil tussen. Dit is dit jaar veranderd, Samoa heeft de datumgrens om zich heen getrokken, dusdanig dat zij nu dezelfde datum hebben als Tonga. Het is wat met die datumgrens. Zou helemaal bizar zijn als we jarig waren geweest op 19 september….
.
Nog een paar uurtjes en dan kunnen we een mooring oppikken bij Neiafu, de hoofdstad van de Noordelijke Tonga groep, Vava'u. We varen nu om Vava'u eiland heen. Het is als een soort doolhof waar we doorheen moeten, naar Neiafu. Groot voordeel, je ligt daar dus wel lekker helemaal beschut! Het eiland is maar 186 meter op z'n hoogst, verder is het plat, vulkanisch en erg groen. Varende langs de kust zien we geïsoleerde strandjes en veel grotten in de rotswand. Op dit moment vergezellen twee 'Tropic Birds' ons. Schitterende witte vogels met lange sierlijke staarten. We hebben al een paar keer walvissen gezien de afgelopen dagen, in deze tijd van het jaar komen ze hier heen met hun jongen, we zitten op de uitkijk dus.
-----
At 20-9-2012 3:39 (utc) our position was 18°39.80'S 173°58.96'W

Hoge bergen en diepe dalen

Woensdag 19 september 2012 @ 05:43

Het is om verschillende redenen bijzonder om naar Tonga te gaan. Een van die redenen is geologisch gezien. Voordat we bij de eilanden zijn, varen we namelijk een heel bijzonder landschap over. De 170 eilanden van Tonga zijn vulkanisch en bevinden zich op het 'Indo-Australian plateau'. Het 'Pacific Ocean plateau' is hier onder gegleden, waardoor de 'Tonga Trench' is ontstaan.
.
De zogenoemde 'Tonga Trench', is een gigantische onderwater bergkam, van zo'n 2000 km lang en loopt van Tonga tot Nieuw-Zeeland. Deze onderwater-vallei is het diepste van heel de wereld! Waar wij nu zojuist overheen varen, gaat het van meer dan 9 km naar 222 meter diep. Dit 'ondiepe' stukje heeft zelfs een naam 'Capricorn Seamount' en je kunt het wel wat merken aan de zee. Er loopt ineens een andere deining en stroom. Op zich niet raar natuurlijk als het van zo diep, naar zo ondiep gaat. Maar het aller-diepste dal in deze kam is meer dan 10 km diep en daarmee ook het aller diepste stukje ter wereld! De hoogste onderwater berg op de Tonga Trench is 9 meter. Moet je je voorstellen hoe dit onderwaterlandschap eruit ziet! Toen we op de Galapagos waren, schreef ik al eens over hoge eilanden en dat de eilanden hier meer onderwater zitten, dan boven water. Nou, hier is dat nog extremer, want zou je de Mount Everest op dit aller-diepste stukje zetten, dan zou er nog meer dan 2 km water boven de berg zijn. Bizar he?!
.
Maar doordat Tonga op de rand van een plateau zit, is het meteen ook een heel actief stukje aarde. Er zijn nog steeds werkzame vulkanen (het eilandje Lateiki komt door vulkaanuitbarsting en gaat weer door erosie!) maar ook de aardplaten verschuiven, waardoor het erg aardbeving gevoelig is. En dat verschuiven van de aardplaten speelt zich af op grote diepte, maar Tonga verplaatst zich wel mee en schuift jaarlijks 20 mm naar het zuidoosten. Zou Niue dan mee verhuizen? Of wordt dat op een bepaald moment het buitenrif van Tonga? Bijzonder toch?!! Voor ons geeft dit weer genoeg stof tot praten, verzinnen en speculeren.
.
Verder gebeurt er namelijk weinig. Er is veel minder wind dat de gribfiles opgaven, waardoor we sinds vannacht maar aan het motoren zijn. Gisteren konden we nog wel wat zeilen. Doordat er heel weinig wind staat is de zee ook rustig en is het dus, buiten de herrie en de warmte van de motor, wel een heel comfortabel tochtje. Tot nu toe dan…
-----
At 19-9-2012 3:29 (utc) our position was 18°46.41'S 172°13.09'W

Vakantie vooruitzicht

Zondag 16 september 2012 @ 19:13

Vandaag was een heerlijk relaxed dagje. Morgenochtend gaan we alweer vroeg verder naar Tonga, dus de boot is weer vaarklaar en alles heeft weer z’n plekje. Het wordt maar een tochtje van 2 tot 3 daagjes en de weersvoorspellingen zien er goed uit.

Tonga, de laatste groep eilanden voor we naar Nieuw-Zeeland varen. Ineens gaat de tijd snel. Maar dat geeft niet, we praten er veel over. De (grote) klussen die gedaan moeten worden en ook de (grote) uitgaven die eraan zitten te komen. Maar we hebben het ook over onze vakantie! Want, we gaan een maandje naar NL!! Lekker bij familie en vrienden tijdens mijn meest favoriete maand van het jaar, december. Kerst en Oud&Nieuw samen vieren. Wij kijken er enorm naar uit!!

Maar waar we ook naar uit kijken zijn de NL’se dingen. Het gemak waarmee je alles kunt kopen wat je wilt en het NL’se eten; de kroketjes en typische NL’se snoepjes. We hebben al even geleden geboekt en dachten toen nog dat het lijstje wat we mee zouden nemen vanuit NL niet heel lang was. Inmiddels groeit dat lijstje toch gestaag. Je weet wat je kunt kopen in NL, de kwaliteit en de prijs.

Maar eerst hebben we Tonga nog om te ontdekken! Ik ben benieuwd, het is een koninkrijk, wat nog nooit gekoloniseerd is. Sommigen zeggen het is ‘achtergebleven’, maar de invloed van de moderne tijd nu is op de eilanden hier genadeloos. Het is er in ieder geval redelijk beschut varen, met alleen maar dagtochtjes en dat is ook wel weer lekker.

Bijzonder Niue

Zondag 16 september 2012 @ 01:49

Soms lopen dagen anders dan verwacht. En dan blijkt ook weer dat wij nu echt leven met het weer. Het weer bepaalt ons leven, zeg maar. Na twee heerlijke daagjes het eiland ontdekt te hebben (daarover later meer), zagen we op de gribfiles al dat de wind zou gaan draaien. We liggen achter het eiland beschut wanneer het een zuidoosten of oosten windje is, maar totaal niet beschut als het een westenwind wordt. En daar draaide de wind vrolijk heen eergisteren, waarbij ook nog met een redelijke harde snelheid. De mooringplek veranderde in een half uur van een rustig plekje, tot een plek waarbij elke boot in een lunapark veranderde. Wij waren ’s ochtends al naar de kant gegaan. Ik moest hoognodig de stiksel van de bimini repareren en dat kun je beter doen op de vaste wal, dan op een galopperende boot. We hebben dus heerlijk onze dag doorgebracht met repareren, kletsen en internetten bij de Yacht Club.

Maar ondertussen veranderde de ankerplek steeds meer in een onheilspellende zee, waarbij de boten achter de moorings lagen te stuiteren. Je gaat hier met je dinghy naar de wal, waar je je dinghy de pier ophijst zodat hij niet tegen de muur ligt te schuren. De pier is hoog! Maar tegen de avond sloegen de golven eroverheen. De dinghy’s hadden we al vastgebonden, maar het water ingaan…nee, dat zat er niet meer in. Het was tijd voor een ander plan. De dag ervoor waren Fruit de Mer en Aquamante ook aangekomen, zij waren die dag aan boord gebleven, wij waren met Cornelia op de kant. We hadden gehoord van andere cruisers hoe zij naar de boot waren gegaan. Zij waren van de pier af het water ingedoken en iemand anders had ze met de dinghy opgepikt. Dat zou voor ons ook het plan zijn.

Vanessa en ik besloten daarop dat wij dit aan de jongens overlieten, wij gingen slapen bij de Yacht Club, die ook een backpackers-hotel hebben. Fries (Aquamante) opgeroepen of hij de jongens wilde oppikken. Zo gezegd, zo gedaan. En dan sta je daar, inmiddels schemert het al. Mark en Etienne trekken hun t-shirts en slippers uit, sleutel van de boot gezekerd in hun zak en wachten tot Fries in de buurt van de pier is. Intussen sloeg het water op de kade en liepen er aardige golven langs de pier. Omstebeurt sprongen Mark en Etienne het water in en zwommen naar de dinghy. Het was vreselijk om te zien! Maar eigenlijk ging het zwemmen ze gemakkelijk af, er liepen wel golven, maar geen brekers. Bij de Yacht Club, even de jongens opgeroepen en toen ze veilig aan boord waren, hebben Vanessa en ik maar een biertje gedronken voordat ook wij gingen slapen. Heel raar, al zo lang zit je samen op het bootje, nu sliep ik met Vanessa op een kamer. ;-)

En dan de volgende ochtend, de wind is inmiddels (zoals verwacht) al teruggedraaid en de boten liggen weer rustig achter de mooring. Vanessa en ik laten de dinghy te water en varen terug naar de boot. Wat een wereld van verschil met de dag ervoor!! Door alle consternatie had ik de bimini niet klaar, dus dit gisteren lekker relaxed in de YC (Yacht Club) maar afgemaakt. Irie en haar man (de eigenaars van de YC) zijn echte schatten en waren de avond daarvoor speciaal wat langer open gebleven. Gisterenavond hebben we bij de YC heerlijk geborreld met alle Nederlandse boten (Fruit de Mer, Aquamante, Cornelia en wij), waarna we lekker Fish en Chips hebben gegeten.

Maar nog even terug naar daarvoor. We hebben namelijk, samen met Cornelia, ook twee dagen een auto gehuurd. Dat is spot goedkoop hier! (dat dan weer wel ;-)) Het eiland is niet heel groot, maar heeft veel te bieden. De eerste dag zijn we alle snorkelplekjes afgeweest. Het is heel bijzonder hier! Het eiland is een en al koraal en heeft heel veel grotten. Grote grotten, waarin je kunt zwemmen en snorkelen, maar ook spelonken en canyons waarin je kunt zwemmen. Schitterend en tijdens het klimmen en klauteren is het ontzettend genieten!! Het water is net leidingwater, super helder! Aan het einde van de dag zagen we op een uitkijkpunt nog walvissen! Heel gaaf. De volgende dag zijn we de twee hikes gaan doen. De ene gaat via een grot naar grote bogen van koraal. Schitterend!! Er is ook een stukje beginnend tropisch regenwoud, daar hebben we onze tweede hike gemaakt. Deze liep door een schitterend bos, waar de bomen stonden naast de muren van koraal. Het pad liep naar de kust, waar je uitkeek over een heel surrealistisch landschap van punten (hele scherpe) van bijna zwart koraal. Na een hike kwamen we bij een grote lange ladder naar beneden. Dat was bijzonder! Je daalde af tussen twee gigantische rotsmuren, waartussen zand was met allemaal palmbomen. Verder de canyon in, klom je over gigantische rotsblokken weer heen en kwam je uit bij een zoetwaterpoeltje. Geweldig mooi!!

Je maakt heel snel contact hier en iedereen is in (en heeft alle tijd) voor een praatje. De dagen zijn dus zo om en gaan erg snel. We zijn ook verschillende toeristen uit Nieuw-Zeeland tegengekomen, die zelfs nog gedag kwamen zeggen toen ze weggingen. Ook de localen zijn zo vriendelijk en gastvrij! Trots op hun eiland en heel open. Het is echt een warme gemeenschap. Dat was zeker te merken toen we niet meer naar de boten konden. Er kwamen verschillende op de pier kijken toen de jongens naar de dinghy gingen zwemmen en overdag sprak iedereen ons al aan of het wel goed ging met de boot. Vandaag hebben we dan ook hartelijk afscheid genomen van Irie (vd Yacht Club), want bepaalde mensen krijgen een warm plekje in je hart. En dat geldt soms ook voor eilanden en landen. Niue heeft dat ook weer voor elkaar gekregen.

Platte pannenkoek

Dinsdag 11 september 2012 @ 00:15

Rond vier uur vannacht, zittend in de kuip onder de heldere sterrenhemel en het vage schijnsel van de verdwijnende maan, rook ik plotseling muskus vermengt met de geur van nat hout. De kaart op de computer gaf het ook al aan, Niue is dichtbij. Ik zag alleen nog niets. Pas toen we een knik maakte het eiland rond en de maan ‘achter’ het eiland kwam, tekende zich het donkere contrast af van een dikke platte pannenkoek. Door de verhalen over Niue hadden wij het idee opgevat dat het een hoog, bergachtig vulkanisch eiland zou zijn. Niets is minder waar. Niue reikt op het laagste punt 28 meter boven het oceaanoppervlak en op het hoogste punt slechts 69 meter. En naast het eiland is het vele kilometers diep. Hiermee is het het hoogste atol boven water.

Langzaam wordt het dan daglicht en tekent zo’n eiland zich steeds meer voor je. Je gaat langzaam kleuren zien, je ziet de rotscontouren beter en de vage gekleurde plekken worden huizen. En inderdaad, het is gewoon een rif, koraal wat boven water steekt. Heel bijzonder!! Na een paar jaar onderweg kun je je bijna niet voorstellen dat je nog eilanden gaat zien, die anders dan alles is wat je tot nu toe gezien hebt. Nou, dat kan dus wel. Dat bewezen de Marquises al, maar dat doet Niue ook weer.

Rond zes uur pikte we mooring nummer 5 op, naast Cornelia. Na een slaapje van anderhalf uur zaten we net aan het ontbijt toen Radio Niue ons opriep dat de officials van de customs op de pier aanwezig was om in te checken, hierna konden we door naar immigration. Meteen van plan veranderd en samen met Mark en Vanessa (Cornelia) naar de kant. Omdat er best een swell kan lopen hier en de dinghy’s dan aardig tegen de ruige betonnen kant liggen te schuren, is er een elektrische kraan op de kant waarmee je je dinghy uit het water takelt. Heel gaaf! De customs zat in z’n pick-up te wachten op ons om de papieren af te handelen. Daarna konden we naar het politiebureau om verder in te checken. De mensen zijn erg vriendelijk hier en met name de dame van immigrations was een schat, die ons meteen wegwijs maakte in Alofi, het plaatsje hier.

Nadat we geld hadden gehaald bij de bank, ze hebben hier (nog) geen pinautomaten, durfden we de winkeltjes in en het belangrijkste, even de supermarkten bekijken. Je betaalt hier met Nieuw-Zeelandse dollars. Sommige dingen zijn goedkoop (gebruiksvoorwerpen), andere dingen erg duur (vlees). Iedereen is hier erg vriendelijk, nieuwsgierig, in voor een praatje en trots op hun eiland. We hebben lekker een paar uur zitten kletsen in de Yachtclub, waar Vanessa en ik de boekenkast uitvoerig hebben uitgeplozen. Daarna heerlijk aan de cappuccino bij cafe Crazy Uga. Het was een heerlijk chil-dagje. Waarmee ik ook meteen de sfeer van het eiland heb weergegeven, gezellig en erg relaxed.

Vanavond frietjes gebakken en zometeen snel gaan slapen. We zijn toch nog wat moe van de reis en morgenochtend komt Cornelia ons alweer om 6 uur (’s ochtends ja) ophalen. De mensen beginnen de dag zodra het licht wordt, dus ook de markt.

Gisteren schreef ik trouwens dat ik me kon voorstellen dat jullie Niue niet kenden. Dat moet ik bijstellen, iedereen kent eigenlijk Niue, maar weet dat niet. Alle landen hebben een bijpassende internetextensie, Nederland heeft .nl, Belgie .be en Duitsland .du. En Niue? Niue heeft .nu! Omdat Niue niet kan leven van het toerisme of de export zoeken ze ook andere geldbronnen en hebben dat met de ‘verkoop’ van het .nu domein aardig gevonden. Bij ons betekent nu nu, maar ook in Zweden bijvoorbeeld. Ik vermoed, toch een klein goudmijntje, voor Nieu.nu.

Nog eventjes

Maandag 10 september 2012 @ 06:24

Vanacht was een van de meest heldere nachten, alle sterren en planeten waren weer haarscherp te zien en later kwam ook de maan zich nog even showen. Vandaag was een prima dagje zeilen! Eentje waar je voor tekent om het zo altijd te laten zijn. Melkmeisje met zo'n 14 knopen wind, waarschijnlijk ook wat stroom mee, want we liepen vanochtend makkelijk rond de 6 en 7 knopen. Er loopt, zoals gewoonlijk nog wel een aardige swell, maar daar hebben we niet veel last van. Super dus. De wind is, zoals voorspelt vandaag wel verder gaan afnemen. Hij gaat over de nacht nog meer zakken, maar dat is niet heel erg. We moeten nog zo'n 38 mijl, dus moeten toch rustig aan doen om niet in het donker aan te komen.
.
Omdat het zo rustig was hebben we vandaag een broodje gebakken op een andere manier (in de hapjes met de deksel van de COBB erop) en dat is prima gelukt. We krijgen daar wat luchtiger brood door, dan met het 'Omnia-oventje'. Ik had er ook wat tapenade doorgedaan, het is weer smullen.
.
Morgenochtend zullen we dus op Niue gaan aanlopen. Niue wat? Je spreekt het uit als 'new-ay'. En dat je er nog nooit van hebt gehoord, dat kan kloppen. Het is het kleinste onafhankelijke staatje wereldwijd. Zo'n 259 km2 met ongeveer 1100 inwoners. Ze zijn ook 'in free association' met Nieuw-Zeeland en zijn wel onafhankelijk maar erg afhankelijk van geld van anderen, zoals NZ, Australie en Europa. Het moet een leuk eiland zijn, waar veel te doen is. Ben benieuwd. Nog eventjes....
-----
At 10-9-2012 3:11 (utc) our position was 19°04.95'S 169°13.70'W

Totaal anders

Zondag 09 september 2012 @ 05:53

En langzaam veranderde ook het weer van gisteren in een meer stabiel weer met blauwe luchten, geen regen dus en een windje van zo'n 15 knopen. De zee is ook prima. Bijzonder blijft het toch, het weer. Hoe het gisterenochtend, ineens in 5 minuten tijd kan veranderen. Je vaart een grote donkere, of eigenlijke gitzwarte wolk in en het beeld is ineens compleet anders. Inmiddels herkennen we dit wel helaas als een trog. Een gebied waar een lage en hoge drukgebied dichtbij elkaar liggen, elkaar raken.
.
En na zo'n 12 uur stabiliseerd het weer zich en is het, in dit geval, weer prima. Alles hangt inmiddels buiten te drogen. We hadden namelijk tijdens de enorme buien nog een probleempje met de 'running backstays' (die wij ter versteviging van de mast nu gebruiken). Een katrol brak. Pats! En ineens hangt daar een stag te bungelen, die zich al snel muurvast rond het kompas en radarreflector werkt. Dan ben je met wat kunst en lasso werpen een half uur bezig hem los te krijgen op het voordek, in de stromende regen, het leek op rodeorijden op het reddingsvlot. Uiteindelijk lukte het helaas niet hem los te krijgen, waardoor Etienne toch nog omhoog moest. Lang leve de massteps dan en hij had het gelukkig snel voor elkaar, want in de mast op zee is niet bepaald een pretje. We schommelden aardig namelijk. Na een dik uur kunst en vliegwerk sta je dan binnen, te druipen van de regen, nat tot op je onderbroek. En zoals we kennen van NL, doordat het heel de dag bleef regenen, droogt er ook niets.
.
Fijn dus dat het vandaag weer zonnig is. Ook altijd beter voor het moraal! Nog maar zo'n 150 mijl, dus het schiet alweer op.
-----
At 9-9-2012 3:05 (utc) our position was 18°47.65'S 167°13.22'W

Zeiknat

Zaterdag 08 september 2012 @ 06:55

Dat zijn we vandaag al tig keer geweest. Het is een grauwe grijze bende, met continu regen. Aardig wat wind en weer heel scherp in. We hebben vandaag niet zo'n fijne dag, kunnen jullie je wel voorstellen. Maar alles gaat verder wel goed hoor. ;-)
-----
At 8-9-2012 4:17 (utc) our position was 18°19.50'S 165°32.61'W

Rustig beginnen

Vrijdag 07 september 2012 @ 06:02

Na een erg schommelig nachtje bij Palmerston, vertrokken we vanochtend met het derde rif en een puntje fok. Het waaide 20 knopen. Nou, de wind vertrok net zo snel als wij, want we konden na een half uur al alle riffen eruit halen. Het was uiteindelijk, en nu nog steeds, zo'n 12 knopen wind. Prima! Zee is ook redelijk rustig. Tussen de middag lekker geluncht met een papegaaivisje van Bob. En verder is het weer even in het ritme komen.
-----
At 7-9-2012 3:05 (utc) our position was 18°08.20'S 163°45.18'W

Dag Palmerston

Woensdag 05 september 2012 @ 20:30

Vanochtend al op tijd naar de kant samen met Arementia, de Engelse boot die hier nu samen met ons ligt. Het was een schitterende dag. De wind was wat afgenomen en er was een strak blauwe lucht. Eerst weer wat gedronken bij Bob en z’n familie. Hij had vanochtend wat papegaaivissen gevangen en liet ons zien hoe hij die fileerde. De freighter, die vaart tussen Rarotonga en de andere meer Noordelijke atollen, komt de papegaaivissen, elke drie maanden ongeveer, ophalen. Gefileerd en al. Hij kan dus snel fileren, dat snappen jullie wel. Daarnaast liet hij zien hoe ze lekkere kokosolie maken en werden we uitgenodigd voor de lunch.

We moesten uitklaren en zo ook de Arementia, dus gingen we gezamenlijk het eiland nog even rond. Weer zulke vriendelijke en interessante mensen gesproken. Veel eilanders trouwen buiten het eiland en gaan ergens anders wonen. Komen dan weer terug voor langere tijd of voor ‘vakantie’. Er zijn er dus met interessante verhalen over wat ze allemaal gedaan hebben en waar ze geweest zijn. De dochter van Bob, Taia bijvoorbeeld, heeft een jaar de wereld rondgezeild aan boord van ‘Tallship Picton Castle’. Dat schip hebben wij gezien tijdens de Antigua Classic race en wij hebben uitgebreid met de dokter en kapitein toen gesproken. Grappig, want toen was Taia ook aan boord.

Bij het kantoor van de immigrations waren ze een generator aan het repareren. Nou ja, er zaten vier man omheen te kijken en te kletsen. Ze hadden wat ‘schoentjes’ nodig voor aan de elektriciteitsdraden. Die hebben wij wel aan boord, dus later wat gehaald voor hen.

Het is toch wel fascinerend te bedenken dat er dus drie families leven op dit eiland die ook weer familie van elkaar zijn. Ze trouwen onderling, maar tegenwoordig trouwen de jongeren nu meer met ‘anderen’. Het eiland is dan ook in drieën verdeeld en elke familie heeft zijn of haar gebied, met eigen begraafplaats. Je kan duidelijk zien dat de middelste familie de rijkste is. Ze doen wel veel samen, maken allemaal gebruik van het rif en de lagoon, de gezamenlijke tv en kerk. Zo bijzonder. In NL gaan er genoeg juist heel ver weg wonen van hun familie.

We hebben echt overheerlijke papegaaivis gegeten, gefrituurd met daarbij rijst, pasta, een lekker sausje en donuts. We hebben voor zeker twee dagen (als het er niet meer worden, maar dat kan eigenlijk niet vanwege onze koelkast) vis meegekregen! En wat er over was van de lunch nog voor vanavond. Smullen dus! We snappen nu alleen wel waarom ze zo dik zijn hier, alles wordt gefrituurd en ze eten ongelooflijk veel kokosnoten. Het zijn echte zoetekauwen. We hadden gisteren nog een tijdje met de ‘nurse’ gekletst en die vertelde dat de meest voorkomende ziekten hier diabetes (ze zijn allemaal dik), hoge bloeddruk (eten teveel zout) en astma zijn. Astma lijkt niet voor de hand liggend met de frisse lucht hier, maar dit komt door voedselintolerantie of (voedsel)allergie. De kleinste telg in de familie van Bob (18 maanden) krijgt nu al kokos, vis, rijst en kauwgom. Ergens gaat het dan fout helaas.

Na de lunch zijn we in de lagoon gaan snorkelen. Schitterend!! Heel veel verschillend koraal gezien en allemaal nog heel ‘fris’. Je kunt duidelijk zien dat hier gaan parelfarm of andere activiteiten zijn. Ook aardig wat papegaaivissen en een hele grote angelfish. Geen whales in de lagoon en ook geen haaien gezien. We hebben Bob en z’n familie uitgebreid bedankt en gedag gezegd. Morgen gaan we weer verder, op naar Niue (spreek je uit als New-aay). Een tochtje van 390 mijl, dus laten we zeggen, weer een dag of vier op zee.

Speciaal momentje

Woensdag 05 september 2012 @ 19:56

Gisteren was een 'awesome moment', maar vandaag sloeg alles. Ik dacht niet dat het nog gaver kon worden, maar toch wel. Vanochtend zaten we te wachten tot Bob, onze 'host' ons op kwam halen met z'n bootje om naar het eiland te gaan. We waren al op de punt gaan zitten toen we een walvis tussen ons en de andere zeilboot hier door zagen zwemmen richting het rif. Erg dichtbij. Dus snel camera gepakt en ja hoor, tussen ons en het rif liet hij zich al een paar zien. En ineens zwom hij naar ons toe! Hij kwam haaks op de boot af. Een groot beest! Een paar meter naast de boot krulde hij zich door het water naar ons, zodat we z'n kop zagen, z'n lijf en z'n staart. Hij zwom onder de boot door. Wij snel naar de andere kant. Daar…..ik heb me ingehouden om niet te gaan gillen….maar daar kwam hij op zo'n vijf meter naast de boot rechtstandig omhoog het water uit!!! Hij liet ons zijn (of haar) buik zien! Hij sprong en liet zich (gelukkig!) gracieus weer landen, zodat we niet al het water over ons heen kregen. Je zag z'n witte gerimpelde buik en lange vinnen. We stonden allebei ademloos. Zo'n enorm groot beest! Zo gaaf! Hij was zeker 3 meter dik (of breed) en lang? Pff, heel lang! We waren zo verrast dat hij sprong, dat de foto te laat was. Hij is al aan het landen, dus het is een beetje een raar beeld, maar jullie snappen het vast wel. Ik kon niet stoppen met piepen, wat een bijzonder moment!!
.
Daarna zijn we bij Bob in z'n boot gestapt en naar het eiland gevaren. Het is een bijzonder eiland. Heel netjes, heel opgeruimd. Er wonen 60 mensen, waarvan zeker de helft nog kind is. Er staan verschillende huizen, van nette, tot meer 'shacks' van geweven palmbladeren. Er is een hoofdweg en wat paadjes die over het eiland kronkelen, door een soort park, bos (waar ook andere bomen dan palmbomen groeien) en de begraafplaatsen. We hebben kennisgemaakt met Rose, een Engelse dame die hier lerares is. Haar vader was in de 50'er jaren ook hier in de Pacific aan het rondcruisen en schipbreuk geleden hier bij Palmerston. Hij heeft toen enige tijd op het eiland gewoond. Rose is opgegroeid met de verhalen van haar vader over dit eiland en wilde het zelf zien waar hij is geweest. Toen ze hier even naar toe kwam was ze ook verkocht en heeft een contract getekend om hier vier jaar als lerares te zijn. Er zijn nog een paar ouderen die haar vader kenden en haar de geweldigste verhalen vertellen. Het schooltje ziet er goed uit, met een schitterende buitenplek waar ze ook kunnen werken. Ze werken hier met een bepaald 'home school' systeem. Alle kinderen werken dus zelfstandig en de leraressen helpen hun. Door middel van dit systeem kunnen ze ook makkelijk verder studeren, gewoon via internet en thuisschool zeg maar. Daarnaast sluit het systeem aan bij de scholen in Amerika en Nieuw-Zeeland, dus willen ze ergens anders gaan studeren, geen probleem.
.
Ook ontmoetten we Andy, die samen met z'n vrouw meegevaren waren met een solozeiler. De boot bleek allerlei mankementen te vertonen en voor Andy en z'n vrouw was de maat vol toen er ook nog iets fout ging met de motor. Eenmaal aan de mooring hier bij Palmerston zijn ze meteen afgestapt. De vrouw van Andy is met de Inish (een andere NL'se boot) meegevaren naar Samoa om daarna naar huis te gaan. Andy helpt op het eiland en gaat over een maand ofzo met de 'freighter' mee naar Rarotonga en daarna naar huis. Bijzondere mensen.
.
We hebben ook verder kennisgemaakt met Bob z'n familie en samen wat gedronken en pancakes gegeten. Twee keer per jaar komt hier het bevoorradingsschip en om de drie maanden ongeveer een 'freighter' om vis op te halen. Van het laatste hebben zij hun inkomsten. Vis wordt gevangen als maal, maar ook voor de verkoop. Ze hebben zelf heel veel kippen en een paar varkens. Verder allemaal blik eten. Er groeit niet veel op het eiland, buiten palmbomen en wat breadfruit. Er is een generator die iedereen van stroom voorziet en de straatverlichting (jawel!) laat branden. Om zuinig te doen met diesel, gaat de generator in de ochtend een paar uur aan en in de avond. We zagen enorme schotels staan met een telefooncel ernaast en een huisje waar de wifi antenne hangt. Grappig dat ze zelfs hier internet hebben! Maar dus ook telefoon en tv.
.
Het is duur om speciale dingen met het voorraadschip hier heen te laten komen. Ze betalen voor de spullen (en die zijn in de Cook Islands niet goedkoop), maar daarnaast ook nog voor het transport. Aan de ene kant lijkt het dat ze erg arm zijn, aan de andere kant blijkt dat ze ook wel weer geld 'genoeg' hebben. Zoontje van visser en bouwer Bil, droeg een vrij nieuw wetsuit. Bob z'n familie gaat vakantie vieren in Rarotonga (bij familie) en gaat zelf met z'n vrouw naar Nieuw-Zeeland z'n moeder op zoeken. Die tickets hebben dezelfde prijs voor hun als voor ons. Grappig dus, maar ik kan er niet echt mijn vinger op leggen.
.
Ze zijn wel allemaal erg gastvrij en heel aardig. We zijn over het strand en het rif het hele eiland rondgelopen. Wat ook wel grappig is, het is een beetje 'Expeditie Robinson' like, ze hebben hier ook een eiland-raad, een 'council'. Twee afgevaardigden van de families (3 families zijn er, William Masters kwam hier met 3 vrouwen) beraden zich over het eiland, maken de 'wetten' en geven hun 'oordeel' over zaken. Een daarvan neemt dan ook weer deel in de 'regering' van de Cook Islands, als afgevaardigde van het eiland. En hier komen goede dingen uit, zoals de bouw van een nieuw doktersgebouwtje en ze gaan een 'hurricane shelter' bouwen. We spraken daarover met Bil (visser en bouwer) die ook echt weet waar hij het over heeft mbt de constructie enzo. Heel leuk.
.
Morgen blijven we nog een dagje hier en gaan daarna weer verder. Hopelijk neemt de wind iets verder af, zodat we nog even kunnen gaan snorkelen. Misschien wel samen met de whales!!
-----
At 3-9-2012 17:36 (utc) our position was 18°02.84'S 163°11.58'W

Awesome moment

Maandag 03 september 2012 @ 20:36

Gelukkig draaide de wind wel verder, zodat we hem vanachter in kregen. De wind was namelijk niet van plan af te gaan nemen, maar met deze koers heb je minder last van de golven, wat voor ons laatste nachtje wel prettig was. En zoals gewoonlijk, moesten we weer gaan afremmen (om niet in het donker aan te gaan lopen) wat niet echt lukte. Met nog steeds 20 knopen wind sjeesde La Luna op de eindbestemming af.

En zo pikten we vanochtend om 7.30 uur een mooring op naast Cornelia. We liggen nu dus bij Palmerston, het noordelijkste atol van de zuidelijke groep van de Cook Islands. We werden meteen verwelkomd door een bootje en spraken af om even te gaan slapen, dus later pas in te checken. No problem! Na 1,5 uurtje slaap weer even bijgekletst met Cornelia. Wel grappig eigenlijk, we hadden afscheid genomen, maar wel elke dag een SSB-netje gedaan en nog heb je verhalen genoeg te vertellen, zij lagen hier namelijk ook al weer een paar dagen en gingen ’s middags weer weg.

Daarna ‘Alpha Golf’ opgeroepen dat we ingeklaard wilden worden. Een ontzettend vriendelijke healthofficer, annex nurse of the island, kwam samen met de Immigration en Port officer. De nurse was een knul uit Fiji die hier een jaar gestationeerd is. Erg aardig, hij wist alleen wel te vertellen dat het erg stil is op het eiland met weinig ‘social life’, maar hij checkte onze boot (ipv ons) met de Franse slag, wat altijd prima is. Onze ‘host’ voor ons verblijf hier, is de familie van Bob.

Bob Marsters. Hij is terug te leiden naar een Engelsman, William Masters. Deze Engelsman is hier in 1863 naar toegekomen als afgevaardigde van Engeland om te zorgen dat Palmerston niet in handen van de Fransen zou komen. Deze William Masters creëerde met z’n drie vrouwen een kleine ‘dynastie’ hier op het eiland. Op dit moment wonen hier 6 families die afstammen van deze William en zichzelf Marsters noemen. De verschillende families zijn erg gastvrij en behulpzaam en willen je graag allemaal helpen. Het is een soort ware ‘run’ om je als eerste te ‘pakken’, zodat ze jouw host kunnen zijn. Heel begrijpelijk, als je weet dat hier maar een paar keer per jaar een bevoorradingsschip komt en deze families zich verder moeten vermaken met elkaar en met de yachties die hier komen (wij zijn nummer 30 van dit jaar).

De Cook Islands zijn 15 eilanden verspreid over 2 miljoen vierkante kilometer oceaan. Rarotonga is het hoofdeiland en erg modern. De haven wordt dit jaar alleen vernieuwd, dus je kunt er niet komen. Op Palmerston wonen zo’n 50 man, van de 21.000 Cook Islanders. Captain James Cook deed in de 18e eeuw twee keer Palmerston aan als enige eiland van de Cook Islands, hij kon de andere niet vinden. De eilanden zijn later naar hem vernoemd. De eerste bewoners hier, zijn de Maori’s en kwamen vanuit French Polynesia, zoals wij ook vanuit Bora Bora naar hier zijn gekomen. In de 14e eeuw trokken sommigen met oceaanwaardige kano’s verder door naar Nieuw-Zeeland (NZ) en werden daar de eerste NZ-maori’s. De Cook Islands zijn heel lang een Engelse kolonie geweest en werden in 1901 geannexeerd aan NZ. In 1965 zijn ze zelfstandig geworden ‘in free association’ met NZ, wat dat dan verder ook mag betekenen, buiten dat ze een NZ’s paspoort hebben en daar dus kunnen gaan wonen en werken.

Palmerston is een atol, waar je niet naar binnen kunt. We liggen dus ‘buiten’ geankerd gewoon op zee. Dit maakt de ankerplek wel wat schommelig, maar we zijn gelukkig al wel goed ingeslingerd. Morgen gaan we aan land, vandaag hebben we rustig aan gedaan. Broodje gebakken, Cornelia weer uitgezwaaid en …. Humpback whales gespot! Gewoon hier naast de boot! De ‘vingerafdruk’ van een walvis is de staart. Dit konden we vandaag goed zien aan de vier whales die hun staarten lieten zien. Alle vier verschillend! Foto’s staan al in het foto-album. Het was weer een ‘awesome moment’!

Bijna

Maandag 03 september 2012 @ 04:09

Dat hakken tegen de golven, is pas sinds een paar uurtjes minder. Gisterenavond konden we wel weer gaan zeilen, maar dan heel scherp. Met golven en wind bijna zo goed als tegen. Vreselijke koers. Ook was de wind niet heel weinig, zo'n 24 knopen. Gelukkig hadden we de nacht ervoor weer een keer goed kunnen slapen, daar kwam nu weinig van terecht. De golven klapten over het schip heen en buiten zat je alleen in vol zeilpak. Jawel! Vanochtend is de wind heel langzaam wat gaan draaien, maar nog steeds komt hij maar net de 90 graden door van achteren. Hij is ook wel iets al gaan liggen, maar nog niet heel veel. Hopelijk gaat dat wel snel wat verder gebeuren, dan worden de golven ook wat minder. Aan de andere kant lopen we zo nog wel lekker door en verwachten we morgenochtend bij Palmerston aan te komen, een van de 15 Cook Islands. We zullen het wel zien, volgens de gribfiles hebben we het 'ergste' gehad, al zal ik dit maar fluisteren, zodat niemand het hoort.
-----
At 3-9-2012 1:45 (utc) our position was 17°51.21'S 162°03.82'W

Veertig

Zondag 02 september 2012 @ 04:09

Nee, gelukkig geen 40 knopen wind, maar 40 jaar. Etienne is vandaag 40 geworden! We hebben dus een feestdag aan boord. Nou is Etienne niet zo van de toeters, bellen en slingers, dus we hebben het bescheiden gevierd. Vanochtend werkte het weer super mee, het was een strak blauwe lucht, met een beetje wind, waardoor we weer konden zeilen. De afgelopen dag was het afwisselend motoren, zeilen of motorzeilen, maar wel met mooi weer en golven die ook beduidend afnamen, waardoor het 'normale' leven tijdens de oversteekjes weer kon worden hervat. Gisteren dus ook lekker een broodje gebakken waar we vanochtend feestelijk met wat jam van hebben gesmuld. Etienne had z'n cadeautje zelf uit gezocht (een t-shirt van Bora Bora) dat wist hij dus al wel, maar ik heb met wat huisvlijt nog een nieuw cadeautje in elkaar geflanst, een duikvlagje.
.
We zaten tijdens de lunch ook heerlijk te genieten van een broodje met tapenade en kaas toen de lucht al niet veel goeds beloofde. En nee, dat klopte. Het weer is echt een heel bijzonder fenomeen, wat we inmiddels, door de wolken al aardig gaan doorhebben, maar niet altijd. We voeren een bui in en wat voor een. Veel wind, veel regen. Doordat de wind draaide, gingen we natuurlijk ook van koers af en halverwege de bui veranderde dat weinig. Dus de zeilen maar naar de andere kant gedrapeerd. De bui was voorbij en zo was het stralende weer. Een grote grijze troosteloze massa, met 90 graden andere wind van 20 knopen, uit de richting waar wij heen moeten. En de golven, die zijn in deze bui ook gewoon vrolijk van richting omgekeerd, tegen ons. Gatverdamme! We zaten, door de weinig wind al op zo'n bedroevende afstand voor vandaag, nu dit.
.
Inmiddels is de wind alweer gaan liggen, dusdanig dat de bromtor (de motor) weer aan staat. Tja, we gaan van het ene uiterste in het andere. We hakken nog wel tegen de golven, maar hebben goede hoop dat dat de komende uren toch ook wel spoedig gaat veranderen. De gribfiles klopten tot nu toe elke keer aardig. En het feestje? Och, we hebben net een 'taartje a la oversteek' gehad, koekje met slagroom. En verder hebben we het feestje al een beetje gehad in Bora Bora en wordt verder gewoon uitgesteld tot we weer ergens aan land zijn.
-----
At 2-9-2012 1:55 (utc) our position was 17°32.12'S 160°21.57'W

Z'n gangetje

Vrijdag 31 augustus 2012 @ 04:09

En zoals voorspelt neemt de wind geleidelijk af en daarmee gelukkig ook de golfhoogte. Dit is wel fijn en maakt het leven aan boord wat aangenamer. Het enige is, we krijgen een windstilte over ons heen. En dat is nu ook weer niet de bedoeling. Het is te hopen dat dat toch nog even op zich laat wachten. We'll see. Voor nu, alles z'n gangetje hier.
-----
At 31-8-2012 1:48 (utc) our position was 17°05.94'S 157°08.82'W

Challenge

Donderdag 30 augustus 2012 @ 03:53

We dansen op de golven. Nou ja, dansen. Het is meer rodeorijden af en toe. En op de golven? Af en toe komen er gigantische golven over ons heen, dan is het meer onder de golven. De golven en de deining is hier namelijk hoog. We hebben een golf gehad die tot in het grootzeil knalde, over de bimini heen en alles, inclusief ik, een zoute douche gaf. Fijn.
.
Vanwege deze golven doen we ook het enige wat echt moet aan boord. Niets overbodigs. Ik ben niet echt ziek, maar alles is een uitdaging. Binnen wordt door de schommelende boot af en toe ineens van stuurboord naar bakboord getorpedeerd. Sta je net met je hoofd in de koelkast, ene hand iets pakkend uit deze bak, de andere jezelf vasthouden, maakt de boot een enorme zwieper. De giga zware (soort koelbox) deksel knalt op je hoofd en je verliest je evenwicht, waardoor je voeten niet meer zo vast staan. Ver kom je niet, want het deksel houdt je wel op je plaats. Ik heb dus al weer overal bonte en blauwe plekken.
.
Thee zetten is helemaal een challenge. Daar hebben we inmiddels een soort van protocol voor. Want dat hete water is natuurlijk, letterlijk, dodelijk. Maar zo ver gaat het allemaal prima. We gaan wel als de brandweer wat natuurlijk ook weer lekker is. En voor de rest? We proberen omstebeurten de tijd te doden met wat hazenslaapjes.
-----
At 30-8-2012 1:38 (utc) our position was 16°51.64'S 155°05.32'W

Onderweg

Woensdag 29 augustus 2012 @ 04:28

We zijn vertrokken. Toen we vanochtend vroeg opstonden, was het een schitterende dag. Zon, met in de verte nog wat wolken. Snel ontbeten en ankerop. De doorgang door het rif zag er nu echt spectaculair uit. Er stond aardig wat stroom naar buiten en de hoge golven sloegen rechts en links goed op het rif. Maar de passage zelf was ok.
Het gaat prima. We hebben halve wind, met de giga golven ook half in, wat het wat onrustig maakt, maar eigenlijk valt het wel mee. Het is nu al langzaam wat harder gaan waaien en dat klopt volgens de gribfiles. We hopen alleen wel dat de wind ook wat meer naar achteren gaat draaien, dan wordt het binnen in het schip namelijk wat comfortabeler.
-----
At 29-8-2012 1:25 (utc) our position was 16°33.17'S 152°46.07'W

Wachten

Maandag 27 augustus 2012 @ 23:25

Niets is zo veranderlijk dan het weer. Maar ja, dat wisten we al, met dit onstabiele weer. Vanochtend in de regen al heel vroeg boodschappen gaan doen. De lucht was grauw, zwart en grijs en vol met dikke wolkenpakken. In Nederland blijft het dan zo de hele dag. Vandaag was dat hier ook. We zijn dan ook nog niet vertrokken. Het was namelijk hoofdzakelijk windstil. Bij de gigantische regenbuien zat af en toe wel wat wind, maar die kwam van alle kanten. Geen fijn weer om te gaan dus. Aangezien we ook niet in een mega hurry zijn, toch maar even blijven liggen. De gribfiles geven wat stabieler weer vanaf morgen, dus hopelijk hebben ze gelijk.

Het dorpje is klein, maar erg netjes met verschillende (ook kleine) supermarktjes. Waar ik volgens mij nog nooit over geschreven heb, maar waar ik me toch elke keer over verbaas, zo ook vanochtend hier, zijn de graven. Hier in Frans Polynesia is niet zoiets als een centrale begraafplaats. Nee, de overledenen worden gewoon in de tuin begraven. Heb je een grote tuin, dan krijgen ze een mooi geïsoleerd plekje achteraf. Is je tuin wat kleiner? Tja, dan kan het zijn dat je zelfs in het voortuintje komt te liggen. Zo bijzonder om te zien hoe ze hier met de graven omgaan. In Huahine zag ik een jochie domino zitten spelen met z’n broer. Z’n broer zat op een stoel aan de ene kant van de tafel, het jochie zat op het graf. Ik heb het vaker gezien, het wordt gewoon als onderdeel van de tuin en tuinmeubilair gebruikt. Soms hebben ze een mooi afdakje boven de graven gemaakt en wat is dan praktischer, zodat je was niet verkleurd door de zon, om het dan onder het afdakje te drogen te hangen? Heel bijzonder, zeker omdat er op zo’n andere manier mee omgegaan wordt.

Verder weinig nieuws over vandaag. Het is dan zo’n nutteloos ‘wachtdagje’, gaan we toch nog weg of toch morgen maar. Luik open, even wat frisse lucht en dan snel weer dicht, want het regent alweer. Vanavond zagen we dat de wolken stabieler weer aangeven, dus hopelijk komt er morgen een berichtje, vanaf het water.

Trog, strand, manta en afscheid

Zondag 26 augustus 2012 @ 17:26

Maupiti heeft weer schitterende witte stranden, van het aller fijnste zand. De laatste dagen staan in het teken van gribfiles, wind, veel of weinig, onstabiel weer, trogs, weerfronten en in dat kader, vertrekken naar Palmerston of nog even wachten? Al weken is het rustig, stabiel weer en nu moeten wij verder gaan en is het onstabiel weer. De weerberichten kennen het woord ‘trog’ ook en gebruiken het overvloedig. ‘Within 48 hrs a through will pass on…’ Wij hebben voor het eerst goed met een trog kennisgemaakt tijdens de oversteek van Nuku Hiva naar de Tuamotus. En laat ik zeggen dat de eerste indruk ons niet zo goed is bevallen, wij mijden trogs dan ook liever. Nu spreken de weerberichten wel over trogs met max 25 knopen wind (6 bft), dus niet van die zware als we eerst hebben ontmoet. Maar dan toch, het woord lokt bij mij geen geruststelling uit. Dus de laatste dagen wordt het weer nauw gevolgd en heeft het hier op de ankerplaats hard gewaaid. Tijdens de trog met max 25 knopen, waaide het toch wel ietsie harder. Maar, na een hele regenachtige dag gisteren, is het vandaag duidelijk rustiger. De wind is ook wat gaan liggen zoals de gribfiles aangaven. De komende dagen blijft het wisselvallig, van windstil tot veel wind, maar het ziet er niet heel erg uit. Voor nu is de planning dan ook, dat we morgen verder varen naar Palmerston, een klein eiland van de Cook Islands. Verwachting is zo’n 6 dagen varen.

Eergisteren hebben we nog wel even heerlijk gesnorkeld. Er is hier een ‘manta cleaning station’. Jawel!! De manta’s komen daarheen om zich te laten ‘poetsen’ door andere visjes. Klinkt wel grappig. We hebben inderdaad veel manta’s gezien en een paar eagle rays, maar het was erg slecht zicht helaas. Daarna verder gevaren om in de pas te snorkelen. Dat was gaaf!! Heel veel, hele grote anemonen, met grote anemoonvisjes. Heel veel koraalvlinders en heel veel andere vissen. Geweldig!! Ik heb ook een hele grote black tip shark gezien, maar die zwom heel rustig en cool voorbij.

Gisteren ons dus overgegeven aan het rustig dagje aan boord. Wat doe je anders als het hard waait en regelmatig regent? Vandaag is het weer ok, met veel zon en een strak blauwe lucht. Maar toch is het een baaldag. We nemen namelijk afscheid van Mark en Vanessa (Cornelia). Zij vertokken vandaag rond de middag al. Hopelijk zien we elkaar weer ‘along the way’. Als je zo’n lange tijd samen op vaart, is het altijd k om gedag te zeggen….

Wij liggen nu bij het dorpje, Vaiea. Nog even een laatste keer internet en morgen stokbrood halen voor vertrek.

Dag Bora Bora!

Zaterdag 25 augustus 2012 @ 02:44

Dat de tijd vliegt weten we nu wel, maar soms verbaas ik me er weer enorm over. Ik snap niet waar hij heen vliegt en blijft.
.
We zijn namelijk alweer een eiland verder, Maupiti. Ons laatste eiland in French Polynesia. Ik vond het moeilijk om Bora Bora achter ons te laten. Soms pakt een eiland je. En dat is dan niet omdat het er mooi is ofzo, gewoon de energie is goed. En het is er toevallig ook mooi en je kunt er leuke dingen doen. ;-)
.
Een paar dagen geleden zijn we voor anker gegaan bij een wereldberoemde bar/restaurant, Bloody Marys. In de 70-er jaren begonnen met 5 tafels, is het nu een grotere waanzinnig leuk gestylde tent, waar heel veel beroemdheden ons voor zijn geweest. Met het zand tussen je tenen en het rieten dak voelde je je echt helemaal 'in style' en dan nog aan dezelfde tafel als waar Paris Hilton heeft gezeten. Mijn 'marlin' smaakte waanzinnig en ook de spare ribs waren super. Groot voordeel voor de cruiser bij deze tent, je kunt er gratis water tanken. We zitten dus weer afgeladen vol en hoeven voorlopig geen dorst te hebben.
.
De dag erna een baaitje opgeschoven. We lagen tegenover de supermarkt, dus handig voor het boodschappen halen voor het laatste traject naar Nieuw-Zeeland. Maar eerst zijn we eergisteren nog 'even' Mountain Hue opgeklommen, 619 meter hoog. Phoe, en een klim was het! Het was wel waanzinnig schitterend!! Het uitzicht, het geweldig blauwe water met de motu's, het rif en het eiland. Maar ook de begroeiing, langs de basalt rotswand van de berg. Maar het was een klim. Voor het politiebureau linksaf. En daar ging het al omhoog en zo is het de 2,5 uur klim omhoog gebleven. Goed voor de kuiten en de bovenbenen, die we dan ook gisteren en vandaag goed voelen. Op sommige plekken was het bijna 90 graden omhoog en daar hingen dan touwen. Erg handig, maar voor mij, als niet zo'n 'dare devil', waren dit de mindere stukjes. Ik ben zo'n kwartiertje voor de top afgehaakt. Ik kon gewoon niet meer! Wetende, dat we ook weer moesten gaan dalen natuurlijk. Mark, Vanessa en Etienne zijn wel verder omhoog naar de top gegaan, waarbij ze een stuk van zo'n 30-40 meter moesten klimmen via een touw, zo stijl. Helaas hadden ze boven maar een heel kort moment waarbij ze tussen de wolken door konden kijken. Terwijl ik, een stukje lager, een waanzinnig goed en helder uitzicht had op de zuidelijke kant van Bora Bora en zelfs Ra'iatea en Taha'a heel goed kon zien! Eenmaal weer samen hebben we op een plat rotsstukje geluncht om daarna weer fris aan de afdaling te beginnen. Na zo'n totaal 5 uur (incl. omhoog en naar beneden) waren we, met trillende benen van de inspanning, weer op zeeniveau. Het was gaaf!!
.
's Ochtends hadden we al uitgecheckt, dus na het douchen, snel nog wat boodschappen doen. En toen zagen we dat de walvissen (Humpback whales) nog steeds in de baai waren. Dus wij er toch maar even heen. Helaas, maar ook zeer begrijpelijk, hadden ze de regels aangescherpt en mocht je nu niet zwemmen met ze en ook niet te dichtbij komen. Maar we hebben ze wel gezien!! Wij waren niet dichtbij, maar ja, als ze een paar meter naast je dinghy omhoog komen, daar kan ik niets aan doen. Alleen maar schrikken! ;-)
.
Als afsluiting van Bora Bora zijn we nog een biertje gaan drinken in Mak Tai, weer een prachtige tent met zalige live muziek. Daar ook even gezellig met de Happy Bird bijgekletst. En toen was het klaar, eten en de volgende ochtend vroeg weg naar Maupiti. Het was een heerlijk zeildagje met de genaker. Heel veel (Humpback) walvissen en een orca gezien onderweg en net voor de ingang bij Maupiti waren een groepje 'spinner dolphins' heerlijk aan het spelen voor de punt! De pas, het rif door, was een eitje. Het was al dagen rustig weer. De golven en wind staan er, voor 90% van de tijd namelijk recht in, en al het water uit de lagoon, moet er ook via deze weg uit, het kan er dus goed spoken.
.
En wat is het heerlijkste van cruisers? Op het moment dat het anker echt net de grond raakte werden we al uitgenodigd voor de 'potluck' op het strand. Daar zeggen we geen nee tegen! Sateetjes op het vuur en allerlei hapjes van allerlei cruisers. Tot laat lekker kletsen bij het kampvuur!
-----
At 24-8-2012 0:38 (utc) our position was 16°28.40'S 152°15.04'W

Manta's

Maandag 20 augustus 2012 @ 15:43

We zijn nog steeds vol van het zwemmen met de manta's. Geweldig! Eergisteren zijn we nog twee keer gaan snorkelen op dit geweldige plekje. En gisteren zijn we weer verder gevaren. Naar de achtertuin van het Hilton hotel. Mooi stekkie! Cornelia heeft 's middags, in een andere baai nog gezwommen met walvissen! Dat was helemaal cool. We liggen nu in die baai, hopelijk zijn de walvissen er nog en kunnen wij er ook nog even mee zwemmen.

Lukt dat niet? Dan gaan we gewoon aan de Happy Hour bij Bloody Mary's, de bar waar we nu voor liggen. Komt goed, hier in het paradijs.

Bijzonder feestje

Zaterdag 18 augustus 2012 @ 19:57

Na een mooie dag zeilen met de genaker, varen we de pas door, Bora Bora in. Een grillig groen eiland, omringt door een enorm rif. Dichtbij het rif is het ondiep, waardoor het water het allermooiste azuurblauw kleurt en dan met de strakke blauwe lucht erboven….. het bekende plaatje, zo kennen we Bora Bora. En dat heeft waarschijnlijk, tig jaar geleden, Etienne ertoe gezet een stellig grapje te maken. "Als ik veertig wordt, vier ik mijn verjaardag op Bora Bora!" En dit was ver voor de tijd dat wij überhaupt hadden gedacht de wereld rond te gaan. En wat blijkt….over een tweetal weken wordt Etienne veertig! We zijn dan waarschijnlijk niet meer hier op Bora Bora, maar hij had nooit gedacht, toen hij tig jaren geleden voor het eerst dit grapje maakte, dat we nu, zelfs nog met onze eigen boot, ons huis, in het jaar dat hij veertig wordt, op Bora Bora zijn!! Dat maakt, dat wij hier toch wel met een heel bijzonder gevoel rondvaren en -lopen.
.
We hebben het dan ook meteen maar lekker 'gevierd' door samen met Mark en Vanessa (Cornelia) luxe uit eten te gaan bij de Bora Bora Yacht Club. Weer eens lekker aan de rosé en een heerlijke steak en gamba's, aan een tafeltje boven het water, uitkijkend op je eigen boot! Genieten! En de rekening? Daar moet je niet meer aan denken. ;-)
.
De dag erna zijn we het stadje, Vaitape , eens gaan bekijken. Een grappig plaatsje, omdat het erg op toeristen geënt is, (die zitten hier namelijk genoeg!! Al zijn er 6 grote resorts - waaronder Club Med - al wel dicht!) maar aan de andere kant is het dorpje ook heel erg 'locaal', met een groentemarktje wat de grootte heeft van een grote eettafel.
.
Etienne heeft al een soort van cadeautje gehad, want bij de Bora Bora Yacht Club kun je gebruikmaken van de douches. Is dat nu zo bijzonder? Jazeker, het zijn WARME douches! En dat is toch wel heel heel lekker! Zeker nu, het is overdag wel warm, maar aan de avond-, nacht- en watertemperatuur is duidelijk te merken dat het hier winter is.
.
En om het feest compleet te maken werden we door Wip en Dorit (Contina) uitgenodigd om te komen eten! Dorit had erg lekker gekookt en omdat de Contina van alle gemakken voorzien is, hoefden we zelfs niet af te wassen (vaatwasser!!). Het was een enorm gezellig avondje!
.
Vandaag zijn we verder gevaren en liggen we in de achtertuinen van het Intercontinental Resort & Thalasso Spa Bora Bora en Le Méridien Bora Bora. Wat inhoud dat ons anker ligt in vreselijk blauw water, voor een wit strandje met palmbomen en we worden aan weerszijden (op ruime afstand!) geflankeerd door rietenhuisjes op palen, waar de gewone toerist toch al snel zo'n minimaal 1.000 euro per nacht voor moet betalen. Ik wil niet snoeven hoor… ;-)
.
En als kers op de taart, hebben we vanmiddag gesnorkeld op een van de mooiste plekjes tot nu toe! Heel veel koraal en heel veel vissen. En…6 manta's!!! Ik snap heel goed, dat Etienne hier z'n verjaardag wilde vieren!!!
-----
At 18-8-2012 23:40 (utc) our position was 16°29.46'S 151°42.19'W

Ingehaald door een va'a

Dinsdag 14 augustus 2012 @ 19:32

En inderdaad een va’a is een typische Polynesische kano. En ja, daar zijn wij gisteren door ingehaald! Het was niet dat we nu zo langzaam gingen, dik 4,5 knoop. Deze sportieveling haalde eerst Cornelia in, toen ons en ging toen achter een huurboot hangen, die hem niet voorbij wilde laten gaan en steeds meer gas ging geven. Maar hij bleef de boot bij! Wouw, wat een snelheid kunnen ze met zo’n va’a halen. Het is een gaaf gezicht, want die dingen glijden echt door het water. (Foto’s in het foto-album)

We vertrokken gisteren namelijk al vroeg terug naar Ra’iatea. Het zeil van Cornelia kon opgehaald worden. We hebben weer een eindje gelopen, naar de supermarkt en daar geluncht ;-). En later is Etienne nog gaan snorkelen. Ik bleef bij de boot, waar er ook heel veel vissen waren. Er kwam me zelfs een school haaien tegemoet! Of is een school een beetje overdreven voor 6 stuks? Het leken er wel heel veel, die zo op mij afgezwommen kwamen. Maar zoals zo vaak, ze kijken nog niet eens naar je en zwemmen gewoon heel stoer verder onder je door.

Vandaag zijn we naar het Total tankstation gevaren. Aan de straatkant kunnen auto’s tanken, aan de achterkant boten. Grappig!! We zitten weer vol diesel. Duty Free, dus lekker goedkoop! Inmiddels liggen we weer terug voor anker bij Chantier Naval des îles. Het is een lekker rustig plekje hier, alleen wordt het ’s avonds wat onrustiger. Er zitten hier heel veel, hele grote zuigvissen. Ze hebben vast een mooiere naam, maar die weet ik niet. Van die vissen die onderaan een haai geplakt zitten bijvoorbeeld. En ’s avonds gaan ze onze boot kussen, heel leuk, maar ’s nachts worden we wakker van het lawaai.

En morgen…. morgen gaan we naar Bora Bora!! Jawel, ‘ineens’ is het dan zover. Het eiland waar iedereen wel over gehoord heeft. We gaan eens kijken hoe het is.

Handtam

Maandag 13 augustus 2012 @ 19:38

Gisteren is mijn 'oververhitte processor' enorm afgekoeld tijdens het snorkelen. Als ik zeg dat het hier koud wordt, overdrijf ik. Maar het wordt wel kouder. Het water, maar ook de buitentemperatuur. 's Avonds moet je echt onder een dekentje slapen en de lange mouwen zijn ook weer uit de kast getrokken. Vandaag waaide het stevig en dan is een t-shirt met lange mouwen echt niet verkeerd. Ook merken we goed dat de dagen langer worden. Dat klopt allemaal prima. We hebben natuurlijk wat maandjes rond de evenaar gebivakkeerd en dan zijn de dagen zo goed als even lang.
.
Het snorkelen in de 'Coral Garden' (koraaltuin) tussen de twee 'motu's' hier is schitterend! Het is vrij ondiep, met her en der brokken koraal. De vissen zijn gewend aan mensen, ze worden hier regelmatig gevoerd en komen dus echt naar je toe. Een visje met de kleuren van mijn vinnen, bleef dan ook gezellig heel de tijd bij mij. Gisteren hebben we de dag afgesloten met een gezellige borrel bij de Alaeris aan boord.
.
Vandaag is Etienne met Mark weer gaan snorkelen in de Coral Garden en natuurlijk met een zo groot mogelijk stokbrood. De vissen aten echt letterlijk uit je hand, zoals je op het filmpje kunt zien en op de foto's in het fotoalbum. Ook grappig dat deze, normaal zo schuwe vissen, hier dus bijna handtam zijn. Ze konden niet echt bijten, maar soms kwam er ook een vis, die familie was van de 'koraaleters' zeg maar, deze hebben een soort papegaaienbek waardoor ze dus echt wel kunnen bijten. Gelukkig is alles goed gegaan.
.
Het is echt een mooi stekkie hier, maar met de af en toe giga wind, wel een hobbelig plekje. De wind neemt nu gelukkig wat af, dus het wordt weer een rustig filmavondje.
-----
At 10-8-2012 22:51 (utc) our position was 16°36.30'S 151°33.47'W

Brad Pitt

Zondag 12 augustus 2012 @ 08:05

Het is alweer veel te lang geleden dat ik wat geschreven heb. Hoe het komt? Tja, ik zit een beetje vol, zeg maar. Het is hier zo mooi, alles is hier zo intens, de kleuren, de mensen, het loopt bij mij een beetje over. Waardoor ik dan ook wat dagen nodig heb, waarop ik niets doe. Ok, ik beken, een van die dagen kwam eigenlijk meer door de rumparty van de avond ervoor met Cornelia en Boomerang. En op een andere dag lag ik weer plat met migraine. Tja, je denkt, die zijn in paradijs, een en al feest en vrolijkheid. Dat is het ook, maar gewoon niet altijd. We leven hier en in het dagelijks leven heb je ook wat mindere dagen. Maar, ik klaag niet, zulke dagen zijn er en ik zit alleen maar vol omdat het hier zo geweldig is. Ik krijg het alleen niet verwerkt zeg maar. Iets met een oververhitte processor misschien?
.
Inmiddels zijn we op Taha'a. Taha'a en Ra'iatea liggen dicht bij elkaar en om hen beide heen ligt een enorme koraalrand. Hierdoor kun je heel beschut van het ene eiland naar het andere eiland varen. Ideaal voor al die huurboten die je hier kunt huren. We hebben een aantal dagen bij Marina Apooiti gelegen en daar ons zeil weggebracht om de stiksel na te laten kijken. Hierna zijn we naar het 'hoofdstadje' van Ra'iatea gevaren, Uturoa. Je kunt daar gratis aan het dok liggen, met de supermarkt en andere winkeltjes op loopafstand. Hier hadden we ook weer een gezellige 'get-together' met de Boomerang. Omdat ons zeil donderdag weer klaar zou zijn, zijn wij weer teruggevaren om het zeil op te halen. Ze hebben goed werk verricht! Alle stiksels gestikt en wat stukken zelfs verstevigd. Aanrader dus, deze zeilmaker. Gisteren zijn we dan naar Taha'a gevaren. Het zeil van Cornelia is maandagmiddag klaar, dus we blijven nog even hier voordat we naar Bora Bora varen.
.
We liggen nu weer op een waanzinnig mooi schitterend plekje. Echt een plaatje voor in een reismagazine. En dat zou inderdaad zomaar kunnen, want op de motu hier staan de meest schitterende houten hutjes. Even wat research in de Lonely Planet; Le Taha'a Private Island and Spa. Huur bungalow met eigen 'pool' vanaf zo'n 1.000 euris! En je kunt er komen met een bootje of 'private helikopter'. Kun je nagaan en dan liggen wij daar 'gewoon' met ons huis in de achtertuin! We hebben al zitten spotten met de verrekijker of we nog 'celebs' zagen, maar helaas, ik heb Brad Pitt in strakke zwembroek, nog niet gezien! ;-)
.
PS Er staan nog wat foto's van de BBQ in het fotoalbum Huahine en er is weer een nieuw album, Ra'iatea en Taha'a.
-----
At 10-8-2012 22:51 (utc) our position was 16°36.30'S 151°33.47'W

Maeva Huahine

Zondag 05 augustus 2012 @ 06:02

Op pad met Marc en Catrina, die al 8 jaar, 4 maanden per jaar op Huahine wonen, werd een dagje later. Hij heeft een hele kleine auto en dat ging niet passen, dus moest hij zijn auto ruilen met een vriendin. Zij is een afstammeling van een 'royal familie' en heeft dus een hele grote car. Prima, dat zit natuurlijk een stuk beter. Marc heeft een heel interessant leven achter de rug, waarin hij voornamelijk als chirurg heeft gewerkt. Ze hebben naast dit huis op Huahine ook een huis in California. We ontmoeten hem die ochtend op z'n 'porch' uitkijkend over de baai waar wij geankerd zijn. Geweldig! En zijn badkamer…dat is het helemaal. Gewoon heel natuurlijk met het koraal op de grond, een oude boomstronk met takken in het midden en verder de wc en douche eromheen. Geweldig!!!
.
Na de 'virgin Pina Colada' (zonder rum) zijn we naar de Marae Anini gelopen. Een offerplaats die wij de dag ervoor al hadden bezocht en waar ze vroeger 'Oro (god van de oorlog) en Hiro (god van de dieven en zeilers, wat een combinatie?) vereerden. Vanaf daar gingen we de berg op om een adembenemend uitzicht te hebben over de baai. Geweldig!! Huahine heeft verschillende bomen en is vrij groen. De hoogste heuvel is maar 699 meter hoog, maar omdat het erg grillig is zijn er verschillende 'hoge' heuvels. We zijn gestopt bij een zaakje waar ze pareo's verkopen, handgeschilderd. Schitterend!! Veel dingen zijn hier mooi en dus te gebruiken of te verkopen, de schelpen, de originele tekeningen, enz. Zeker de tekeningen zijn schitterend en hebben allemaal een betekenis. Dit maakt het verschil tussen bijvoorbeeld een 'tatoa' en een 'tatoo'.
.
We hebben Huahine Nui en Huahine Iti helemaal rondgereden. Bij Faie gestopt om de hele oude, maar ontzettend dikke palingen te voeren en bij uitkijkpunt Belvedere hebben we het eiland van boven kunnen bewonderen. Een lunch in Fare bij een 'caravan' waar ze heerlijke hamburgers en fishburgers verkochten. En ondertussen vertelde Marc van alles van het eiland. Dat Huahine staat voor 'vagina van mooie vrouw' en je van het sap van de bruine kokosnoot in combinatie met azijn een waanzinnig goed middeltje kunt maken tegen kneuzingen en ontstekingen.
.
Bij Maeva zijn we een hike gaan doen, vlakbij Mount Tapu op. Matairea Hill oftewel 'Pleasant Wind Hill' op. Maeva was vroeger, heel vroeger, de plaats waar de eilandhoofden zetelden. Er zijn daarom hier wel zo'n 30 'marae's', heilige plaatsen waar de eilandhoofden samenkwamen om te offeren. Dat deden ze, toentertijd, door mensen te offeren. Voor ons zijn de stenen gewoon mooi strak op elkaar gestapelde hopen en muren. We hebben deze ook al heel veel gezien in de Marquises.
.
Na het eiland uitgebreid bekeken te hebben zijn we aan de cocktails gegaan bij Marc thuis. De perfecte dag werd afgesloten met een bbq. Geweldig om zo met een eiland kennis te maken.
.
Hierna was het wel weer tijd om te gaan en met een brak gevoel (van al de Pina Colada's non-virgin) zijn we gisteren naar Ra'iatea gevaren. Een prima relaxed vaartochtje, waar we de Boomerang ook weer even zagen. We liggen nu in een grote baai waar het heel rustig is. Vandaag een rustig dagje en morgen gaan we het eiland rond, naar een ander plekje.
-----
At 4-8-2012 2:38 (utc) our position was 16°46.55'S 151°25.27'W

Mooi blauw

Donderdag 02 augustus 2012 @ 01:52

Eergisteren zijn we een baai opgeschoven naar Avea Bay. Weer een schitterend stukje wereld in het zuiden van Huahine. We liggen voor een strand met palmbomen, kleinschalig resortje en groene bomen. Aan de andere kant horen en zien we de grote golven op de buitenkant van het rif slaan. We liggen heel rustig en relaxed achter ons anker in weer super blauw water.
.
Huahine is een bijzonder eiland. Het bestaat uit Huahine Nui (groot Huahine) en Huahine Iti (klein Huahine) die aan elkaar verbonden zijn door een grote brug. Huahine is, naast het enorm toeristische Bora Bora en Ra'iatea een oase van rust, met wat pensions, campings en kleinschalige resorts of hotels. Er wonen nog geen 6000 mensen op een oppervlakte van 75 vierkante kilometer. Het hoort nog steeds bij Frans Polynesie, maar dan bij de Society eilanden. Waar ook Tahiti, Mo'orea, Ra'iatea, Bora Bora en nog wat eilanden hier omheen bij horen.
.
Met Cornelia en Aquamante besloten om lekker op het strandje te gaan bbq'en. De mannen gingen eerst nog even kijken of ze nog een vis konden vangen met de hengel of speergun. Ook Etienne is weer aan het vissen. Op Tahiti heeft hij een nieuwe hengel gekocht en van Marc (Cornelia) heeft hij een mooie, serieuze molen gekregen. De lekkere tonijnen en mahi mahi's kunnen dus weer gevangen worden. Helaas werden die nu niet gevangen, maar een ander mooi en lekker visje eindigde na de kip, hamburgers en worstjes toch op onze bbq. Het was super gezellig en het is toch wel bijzonder dat je dan gewoon zo met je voeten in het zand zit, op een plekje hier in Pacific.
.
Gisteren was een 'boothangdag', wat gelezen, geklust, verder weinig gedaan. Het was ook bewolkt met wat spatjes regen. Vandaag gaan we maar wat lopen en morgen gaan we het eiland bekijken met iemand die hier al heel lang woont. Cornelia heeft hem gisteren leren kennen, dus dat wordt wel leuk.
-----
At 01-8-2012 22:38 (utc) our position was 16°48.72'S 150°59.54'W

Huahine

Zaterdag 28 juli 2012 @ 18:39

Een nachtje doorzeilen en dan zijn we in Huahine. Een schitterend eiland. Eergisteren zijn we rond de middag vertrokken. En zoals het tegenwoordig elke keer gaat, er stond weer vet wind. Die zou af gaan nemen, wat hij ook deed. Eigenlijk ging het heel goed, we gingen ook lekker hard. Het enige nadeel was de zee. Alle boeken reppen over een heerlijke lange deining hier in de Pacific. Nou, wij maken hier alleen maar korte golven mee. Het waaide al dagen (weken) erg hard, dus er liep een gigantische zee. In het begin haaks in, later draaide ze met de wind mee meer naar achteren. We gingen natuurlijk weer veel te hard, dus bij het eiland het grootzeil maar naar beneden en alleen op de genua verder. ’s Ochtends vroeg landen we hier aan bij Fare, de hoofdstad van Huahine.

Het is weer een en al gezelligheid hier, met allerlei bekenden en voorheen onbekenden. Er is een grote supermarkt, leuke winkeltjes en een pompstation. Een ook een heel gezellige bar, waar weer eens Happy Hour was! Dat konden we natuurlijk niet voorbij laten gaan. En dus zaten we met samen met Cornelia, Happy Bird en Fries en Daphne aan een Nederlandse cruiserstafel met grote kannen bier.

Vandaag rustig aan gedaan, eerst wat boodschappen voor de bbq van vanavond bij Cornelia (ja, alweer! ;-)) en daarna is Etienne nog even gaan snorkelen. Ons motortje van de bijboot is nu definitief overleden, geen reanimatiepoging heeft meer geholpen. Dat is balen! Maar, heel lief, we hebben nu een motortje te leen van Cornelia! En meteen een 4 pk’tje, dus we zijn geüpgrade van ‘slagroomklopper’ (onze 2 pk) naar wat serieuzer.

PS Het foto's uploaden gaat tegenwoordig wat makkelijker, dus er staan geregeld nieuwe foto's in het foto-album.

Knuffelen met de roggen

Donderdag 26 juli 2012 @ 12:02

En natuurlijk zijn we gisteren weer naar de roggen en haaien gegaan. Dit keer met eten. Geweldig!! De roggen klimmen gewoon tegen je omhoog! Foto's volgen nog. De foto's van de Tuamotus en nog wat van Tahiti staan al wel in het foto-album.

Hier nog een filmpje van Mark (Cornelia) en Etienne in het water, de Black Tip sharks cirkelen om ze heen. Vanessa (Cornelia) en ik zaten hoog en droog in het bijbootje.

Mo'orea

Woensdag 25 juli 2012 @ 00:06

En dan zijn we alweer een eilandje verder, Mo’orea. Zoals altijd hier, vliegt de tijd. Zeker als je met anderen bent. ;-) We zijn in Papeete de hoek omgevaren naar Marina Taina. Een mega grote marina met heel veel moorings buiten de haven. Wij hebben een mooring opgepakt. Vlakbij de marina zat een hele grote supermarkt. Weer lekker gegeten dus. Fruit de Mer kwam ook aan en dat was mega gezellig! Samen gebbq’ed, ge-happy-hour-ed en geborreld. Gezelligheid alom. Maar ook hebben we gesnorkeld op het rif, vlakbij de moorings. Erg mooi! Sinds hele lange tijd een anemoon gezien, met anemoonvisje.

Gisteren zijn we hier naar Mo’orea gevaren. Wat een tocht weer! Het zou easy zeilen moeten zijn, hier in de Pacific. Nou, wij hebben elke keer mega veel wind. De gribfiles gaven 18 knopen op, het werden er meer dan 30! Alleen op een stukje genua raceten we naar de overkant. Mo’orea en Tahiti liggen niet ver van elkaar, dus dat was fijn. En dan kom je onder het eiland… het is weer een groen, grillig eiland. Maar dan heb je last van eilandwind. Dat houdt in, dat je soms even geen wind hebt, wind van de andere kant of gewoon vet wind. Door de vlagen is het niet relaxed zeilen en ik was dan ook weer blij toen we achter het rif ons anker lieten zakken, in Opunohu Bay. Cornelia ligt gezellig achter ons.

Vandaag zijn we, samen met Cornelia (en in hun snelle dinghy) naar Papetoai gevaren. Eerst stokbroodjes kopen in het dorpje en daarna verder gevaren om roggen te zien, bij (heel toepasselijk) Stingray World. Dat was gaaf!!! Het was een soort zandplaat waarop wel honderden roggen zaten. Sommigen voerden ze, waardoor ze tegen je omhoog klommen. Heel gaaf!! Tussen de roggen zwommen ook een tiental ‘black tip sharks’. Die waren alleen maar wat nieuwsgierig . Het was waanzinnig om zo met en tussen de roggen te zwemmen!!!

Daarna zijn we nog wat gaan lopen. Al kletsenderweg waren we zelfs al zo ver dat we in Cook’s Bay uitkwamen, de andere baai hier. Het begon al te schemeren, dus maar snel omgedraaid. We hebben onze kilometers lopen wel weer gemaakt!


Stadse dingen

Donderdag 19 juli 2012 @ 00:55

Het is altijd weer even heerlijk om in een grote stad te liggen. Veel bedrijvigheid, veel te doen dus, maar ook lekkere supermarkten, winkeltjes, enz. En ook internet, alleen is er dat de laatste dagen wel erg bij in geschoten. Veel te veel andere dingen gedaan.

We hebben twee nieuwe stagen! Voor kenners, de D1’s. Heel fijn en eigenlijk best super snel als je bedenkt dat er een weekend tussen zat. Etienne is samen met Mark (Cornelia) zowat elke dag wel heen en weer gegaan, waardoor het snel was gedaan en zelfs ook het zeil van Cornelia. Daarnaast hebben ze gas gevuld, papieren geregeld voor duty free diesel en zijn er nog meer klusjes zo opgelost. Met het papier voor duty free diesel kun je hier ook duty free drank kopen. Een aantrekkelijk idee, want bier en wijn is hier erg duur. Maar helaas is het duty free ook weer niet zo goedkoop, dus moeten we nog even naar de supermarkt.

Ik heb de boot weer aan kant en ben eergisteren gezellig met Vanessa (Cornelia) en Debby (Boomerang) aan het shoppen geweest. Super leuk en met twee oprecht kritische en eerlijke meiden heb ik mezelf zelfs gehesen in een strakke korte spijkerbroek! Had het zonder hen nooit gedurfd en het is eigenlijk heel gaaf. Verder nog een leuk truitje gescoord en een mooie sarong met Polynesische prints. Helemaal goed dus!

Op 14 juli zijn we overdag nog naar het militaire defilé gaan kijken. Wel grappig en ze hebben nog best veel militairen voor zo’n redelijk klein eiland. Ik kreeg af en toe een beetje het gevoel in een oudere franse film te zitten, met die uitgestreken blanke franse koppen met zo’n gek petje. Grappig!!

Voor ’s avonds hadden we kaarten voor de grootste dans en zang contest hier in Polynesie, HeiVa. Verschillende dagen traden er verschillende groepen op van verschillende eilanden op. Het was een enorm spektakel! De groepen van mannen en vrouwen bestonden soms uit wel meer dan honderd man. Mooie kostuums, mooie zang en mooie dans. Genieten!! En als de dames dan zittend aan het soort van chanten zijn, met de mooie bloemen in het lange donkere golvende haar, met rieten rok en ienie mienie bikini, dan kan ik me voorstellen dat vroeger de zeelui die hier aan wal stapten zich echt betoverd voelde.

Onderdeel van het HeiVa programma waren ook de roei races, HeiVa Va’a en HeiVa Tu’aro, de traditionele sporten. Daar zijn we gisteren naar gaan kijken. En gisteren stond ‘fruit dragen’ op het programma. Met andere woorden, met een bamboo stok met aan weerszijden trossen bananen, ananassen en kokosnoten op je nek een parcour rennen. En deze stok met fruit weegt dan niet minder dan 20 of zelfs 50 kg!! Een geweldig gezicht!

Verder hebben we heerlijk bij de ‘roulottes’ gegeten, caravans die de tafels buiten zetten en heerlijk koken. Van een varkentje aan het spit tot lekkere visjes. Gisterenavond, laatste avond met Boomerang, hebben we gebbq’ed op de steiger. Erg gezellig en lekker! Hamburgers, satéetjes en frietjes. Het was een enerverend avondje, want tijdens de schemer, zagen we om ons heen de kakkerlakken rennen. Ik heb me ingehouden om niet alles bij elkaar te gillen. Er was er zelfs een, met formaat King Kong, zo brutaal om van Debby haar bord te eten! Ik blijf het afstotelijke beesten vinden en we hebben ze dus niet meteen op de bbq gegooid.

Vandaag zijn Etienne en Mark gaan uitklaren bij de Port Captain en later zijn we gezamenlijk nog wat laatste dingen gaan regelen. Gelunched op het industrieterrein bij een snackbar en koffie bij de bouwmarkt. ;-) Vanavond hebben we weer gegeten bij de ‘roulottes’. En morgen, morgen varen we de hoek om, een klein stukje verder.

Na storm komt de drukte

Vrijdag 13 juli 2012 @ 17:31

Tjonge, jonge, ik geloof dat de goden goed naar mij luisteren, Wodan en Neptunes iets minder. Ik ga dus nooit, maar dan ook nooit meer iets schrijven over ‘kippestukjes’ of ‘standaard zeedagjes’, want ik word meteen door de goden afgestraft. We wisten dat er, na mijn laatste stukje, meer wind zou komen en dat kwam er ook. Maar veel eerder en ook wel wat meer. De rustige blauwe zee, veranderde weer in een donkergrijze kolkende massa met grote schuimkoppen die tegen het eind van de tweede dag zelfs opwaaiden. Het was weer pittig weer.

Met een koers waarbij de wind dan 90 graden in komt (van de zijkant dus), met idem golven, was het een wat onrustig tochtje. Je kon echt weinig doen en moest je continu vasthouden. Maar zoals ook de vorige keer met die vele wind, ging het weer prima. La Luna houdt zich super en wij eigenlijk ook wel, niet zeeziek al gaat slapen wat minder goed. Dit keer gingen we ook echt als de brandweer zo hard! We zouden dan ook iets te vroeg bij Tahiti aankomen, om met daglicht pas de passage naar binnen te gaan. Maar zelfs met alles naar beneden en een metertje genua uit hadden we nog steeds een snelheid van 4 knopen! Soms heb je alles omhoog en weet je er geen snelheid uit te persen en soms krijg je de snelheid er weer niet uit! ;-)

Eenmaal achter Tahiti zaten we uit de wind, we moesten nog een uurtje wachten en dan zou het licht gaan worden. Dus hebben we ons even lekker laten dobberen. Heerlijk rustig! Etienne had z’n slaapje die uren, dus die sliep ook meteen als een blok op zo’n rustig schip. Daarna om half zes de motor gestart en Papeete binnen gevaren.

We liggen nu aan de kade in het centrum, van het hele drukke, meer Westerse Papeete. Dat is weer wennen!! We hadden qua geluid van auto’s en mensen die langslopen een beetje het gevoel alsof we midden in Utrecht lagen. Maar het is wel gezellig. Je stapt zo de kant op en kletst wat makkelijker. Boomerang ligt achter ons en Cornelia daar weer achter. Verder liggen er heel veel bekende boten wat super gezellig is!!

Gisteren meteen maar op pad om de stag te laten maken en te kijken of Cornelia hun genua kan laten repareren. We hebben weer kilometers gelopen, maar wel leuk om zo een stad te leren kennen. En wat een cadeautje als je dan op een echt terrasje zit, met cappuccino (met echte slagroom) en een lekkere espresso. Genieten!!! Daarna heel het industrieterrein met alle watersportzaken enz bekeken. Geluncht bij een locale ‘snackcaravan’ en ’s middags zijn Vanessa (vd Cornelia) en ik boodschappen voor ’s avonds gaan doen. Het is goed dat de mensen in de supermarkt (een echte redelijk grote Champion!) geen Nederlands spraken, ze hadden hard moeten lachen om ons. “Oooh, kijk!! Ze hebben weer courgettes!!!” “Ooooh en ook aubergines en paprika’s” En sinaasappelen en kaas en vlees en slagroom en chips en zelfs rode bloemkool (?) en nog heel veel meer lekkers! We wisten gewoon niet wat we mee moesten nemen voor ’s avonds. Dat werd uiteindelijk overheerlijke biefstukken en nog meer lekkers. De prijzen zijn hier weer wat normaler. Nog niet goedkoop, maar ik denk dat we gewoon verwend zijn (of eigenlijk meer verziekt) door Panama en Ecuador. Het was in ieder geval heerlijk smullen en daarna lekker slapen in een stil bedje.

Vandaag op pad voor een buitenboordmotortje en nog een aantal andere boot-dingen. Het motortje doet het nog wel, maar dan met de nadruk op ‘nog’. Dus maar eens gaan kijken. Dat wordt het hier toch niet, de Yamaha dealer had weinig zin in ons en verder worden er met name alleen maar grote outboards verkocht. En tja, een 30 pk achter ons bootje…dat gaat echt niet! ;-) Hopelijk kunnen we het dus tot Nieuw-Zeeland uitzingen.

Verder wat door de stad gestruind, Etienne is weer bevrijd van z’n lange lokken en kan er weer een tijdje tegen. Er zitten leuke winkels en gezellige terrasjes. Vanavond gaan we met z’n allen eten bij ‘de caravans’. En we moeten nog even zoeken in welke feesten we ons gaan storten, want morgen is het ‘quatorze juillet’, de grote feestdag van Frankrijk!

Standaard zeedagje

Woensdag 11 juli 2012 @ 04:16

We zitten weer op het water, schreef ik automatisch. Tja, we zitten al jaren 'op het water'. Maar om nu te schrijven, 'we zitten nog op het water', is ook zo'n non-zin. Dat is geen nieuws. Dat we onderweg naar Tahiti zijn ook niet meer, dat had ik gisteren al gemeld. Misschien is het wel nieuws dat Tahiti zo'n 220 mijl van Toau weg is en we nu nog zo'n 180 mijl moeten doen. Er is weinig wind, dus we 'motorsailen' en lopen daar een lekkere snelheid mee. Verwachting is zo'n twee daagjes en twee nachtjes.
.
Het is verbazingwekkend hoe weinig vogels hier zitten! Op de Tuamotus was het aantal al gering, maar natuurlijk hier op zee dan ook. Een paar bruine en een enkele witte. Bijzonder, op andere stukken van de wereld kom je ver op zee soms nog honderden vogels tegen.
.
Verder is het weer een standaard dagje op zee. Lekker rustig. En het is grappig dat je meteen het ritme van de 'standaard zeedaagjes' weer op pakt. Gisteren, nog voor vertrek, hadden we brood gebakken en yoghurt gemaakt en vanavond eten we het restje bami. Makkelijk dagje dus. Dat dit tripje helemaal een 'kippestukje' is, qua afstand, daar ga ik maar niets over zeggen. Ik ben tijdens het vorige tochtje daarmee, door de storm, goed 'afgestraft' al doelde ik toch overduidelijk op de afstand. Voor nu is het een lekker dagje, morgen komt er, als het goed is meer wind. We gaan het wel zien.
-----
At 11-7-2012 1:52 (utc) our position was 16°06.24'S 146°45.73'W

Weer verder

Dinsdag 10 juli 2012 @ 07:00

Het blijft een komen en gaan op deze reis. De Tuamotus zijn echt waanzinnig mooi en bijzonder, met name als je van rustig en snorkelen houd. Maar ook een visser en duiker komt hier goed aan zijn trekken. Wij liggen nu voor de laatste avond even te genieten in de pas Amyot aan de andere kant van Toau. Morgen varen we verder naar Tahiti. De bewoonde wereld weer in. Dan is het gedaan met de rust. Sommige plekken verlaat je met wat meer weemoed. Wat hebben we genoten hier van de Tuamotus en wat moet je helaas weer snel verder. Aan de andere kant maakt dat het ook weer spannend en nooit saai. Weer nieuwe dingen te zien, nieuwe mensen te ontmoeten en nieuwe culturen te ontdekken. Ook kijk ik, als ik eerlijk ben, wel weer uit naar een iets ruimer assortiment in de supermarkt, misschien zelfs uit eten en een barretje. Om nog maar niet te dromen van weer eens winkelen…. Of vraag ik nu teveel? Wij vinden alles leuk, maar wel alles op z'n tijd. Heerlijk genieten van de rust en de bijna onbewoonde gebieden, om daarna weer heerlijk ondergedompeld te worden in de toch wat luxere wereld.
.
De afgelopen dagen horen weer op het lijstje van toppertjes. Zowieso omdat hier schitterend is, ik weet, ik val in herhaling, maar ook omdat we weer een paar keer heerlijk gedoken en gesnorkeld hebben. Dat is toch ook elke keer weer genieten, met al het moois van de onderwaterwereld. De 'coralheads' hier in Toau zijn waanzinnig! Heel veel koraal en heel veel vis. Weer meer en anders dan op andere atollen. We zagen hier namelijk weer papagaaivissen en napoleons! Die hadden we nog niet eerder gezien. Wat hier ook heel veel zit zijn haaien. Je ziet ze heel nieuwsgierig naar je kijken met snorkelen en als er gevist wordt, wordt er geregeld een gevangen (niet door ons, door Cornelia). Gisteren hadden we wat visjes gegeten die we van de locals hadden gekregen. Lekker!
.
Hier in de pas Amyot, liggen we heel beschut. Er is een klein rifje waaromheen je moest om in te varen. Omdat er ook een groot rif ligt aan de binnenkant kun je altijd naar binnen en naar buiten en hoef je dus niet op het tij te letten. Het is hier klein en knus. Er liggen nog 3 andere boten. Dit zijn niet onze NL'se vrienden, Cornelia en Boomerang, die liggen nog op het plekje van gisteren en varen morgen ook door naar Tahiti. We liggen nu tussen de Fransen. Op de kant is een klein dorpje, met natuurlijk een telefooncel en iets wat op restaurant annex bar lijkt. Heel gezellig. Met een drankje in onze hand en een eigengebakken broodje erbij genieten we van een schitterende zonsondergang!
-----
At 10-7-2012 0:38 (utc) our position was 15°48.15'S 146°09.09'W

Wat anders

Zondag 08 juli 2012 @ 04:10

Waar kun je blij van worden? Van veel dingen! Zeker op reis. Van mooi helder water, rustig weer, blauwe luchten, mooie strandjes, schitterende schelpen en een adembenemende onderwaterwereld.
.
Maar waar je ook blij van kunt worden is eten. In NL realiseer je dat niet zo, je kiest wat je wilt eten, waar je zin in hebt en smullen maar. Hier is het aanpassen aan wat er is. Of zoals hier, wat er allemaal toch niet is. We eten prima hoor, heerlijke rijstgerechten, super knapperig stokbrood met een lekkere tonijn- of eiersalade. Maar op een gegeven moment krijg je, althans wij dan, toch zin in 'wat anders'. En wat dat 'anders' dan is? Dat weet je eigenlijk niet. Gewoon 'wat anders'. Wat NL'ser ofzo.
.
En wat is het dan een feest als ik de bak met blikken, die ik ver weg heb gestopt en moeilijk bij kan, weer eens overhoop ploeg. We hebben nog blikken zat en willen die eigenlijk wat gaan opmaken om weer nieuwe 'verse' te kunnen opslaan in Nieuw-Zeeland. Dus ik die bak met blikken omgeploegd en dan komen er blikken bovendrijven met ragout, stoofvlees, albondigas, rode kool en potten appelmoes! En geloof me, dat is dan een klein feestje! Ik had ook nog een blik met appeltjes, daar maak je dan een lekker toetje mee en met een verse kokosnoot erbij, is het genieten!
.
Vandaag was het een rustig dagje, wat geklust en vanavond weer worstjes eten op het kampvuur. Wij klagen niet!
-----
At 7-7-2012 22:56 (utc) our position was 15°56.26'S 145°53.12'W

Toau

Zaterdag 07 juli 2012 @ 05:11

Gisteren hebben we Fakarava weer verlaten. De uitvaart was stukken minder spectaculair dan de invaart. We zijn heerlijk verder gezeild naar Toau. Het mooie was dat we bij Fakarava op de 'juiste' tijd eruit konden en dan hier weer mooi op de 'juiste' tijd erin. De invaart hier was totaal niet spectaculair, alleen dan dat je de bodem heel goed kon zien met de vissen en de stukken koraal. Dan vraag ik altijd tien keer "hoe diep is het hier?", aan Etienne. Het ondiepste was 7 meter, dus niets aan de hand.
.
Het is weer een schitterend atol met helder water, mooie strandjes en fris groene palmbomen. Ook liggen we hier weer heerlijk rustig. Nou ja rustig…;-) De Boomerang en Cornelia hadden een speelkwartiertje toen we hier aankwamen, er werd gecrost met de waterski van Cornelia en Boomerang was op z'n hardst met de bijboot aan het varen met een surfplank erachter en de jongens erop. Etienne heeft ook nog even gewaterskied. Daarna zijn we gezellig met z'n allen bij de kant gaan snorkelen. Was eigenlijk heel mooi en goed zicht. We hebben een enorme murene gezien en een slakje, geel met paars. Heel bijzonder.
.
Aan het einde van de dag was het borrelen bij Boomerang. Alhoewel het in het begin meer 'haaien vangen' was. Ongelooflijk! Mark gooit z'n hengel uit en meteen heeft hij een haai aan de lijn. Inmiddels was het al donker en we schijnen met een zaklamp het water in, nog meer haaien! Ik heb er 10 geteld, maar er waren er nog veel meer. Geen hele enorme grote, zo'n 1,5 meter. Even later had John een grouper aan de lijn, de haaien werden gek! Eerst eromheen zwemmen, cirkelen en ja hoor, 'hap' en de grouper was weg. Ik geloof dat het even niet de tijd was om daar te gaan zwemmen. Met snorkelen hadden de anderen een haai gezien, niet meer, maar dan zijn ze rustig en kijken ze amper naar je.
.
Vandaag heeft Etienne de romp gepoetst. Na de lange oversteek zaten we bijna tot aan het gangboord onder. Dit ging er heel moeilijk tot niet af. Inmiddels was het aardig opgedroogd en met speciaal spul van Boomerang ging het er nu wel beter af. Verder is het lekker rustig hier en trekt de lucht weer wat open, vanochtend hadden we wat spatjes regen.
-----
At 6-7-2012 22:56 (utc) our position was 15°56.26'S 145°53.12'W

IJsselmeer zeilen

Woensdag 04 juli 2012 @ 13:55

De laatste paar dagen zijn we weer veel bezig met NL. Dit heeft verschillende oorzaken. Er gebeuren een paar dingen in NL waardoor je baalt dat je zover weg zit en er niet voor diegenen kunt zijn, zoals je zou willen. Aan de andere kant hebben we zulke rustige vaartochtjes gemaakt, dat het net was alsof we over het IJsselmeer voeren. In het atol was het water de laatste dagen (weinig wind) erg rustig, aan de horizon zie je groene bomen en de twee andere schepen in de buurt hebben ook een NL’se vlag, we waanden ons dus toch even in NL.

In Kauehi zijn we nog wat gaan duiken (Cornelia heeft een duikcompressor!), we hebben wat kampvuurtjes gestookt en gevist. De laatste stop in Kauehi was vlakbij de ingang. Etienne ging met Mark vissen en had meteen een gigantische (waarschijnlijk) grouper aan de haak. De vis, zelfs te groot voor 3 boten, hebben we weer teruggegooid, je kunt hier, vanwege ‘chiguatera’ (vissen die koraal eten of vissen die vissen eten die koraal eten, worden door de netelcellen van het koraal giftig voor de mens) niet alle vissen eten. Helaas was de vis nog niet op volle kracht en werd, eenmaal in het water, vrijwel meteen gepakt door een haai. Erg zielig! Heeft hij ons bord niet gehaald, maar wel die van die haai.

Eergisteren zijn we naar Fakarava gevaren. Het moment van de atollen in- en uitvaren moet je goed kiezen. Het kan er namelijk gigantisch stromen, omdat het soms de enige doorgang voor water het atol in (of uit) is. Bij Kauehi is de passage erg breed en prima te doen. Om 7 uur ’s ochtends, een paar uur voor doodtij, werden we met een megasnelheid het atol uitgespoeld! Daarna de gennaker op, er stond 6 tot 8 knopen wind, dus prima. Het was een kleine 30 mijl naar Fakarava, waar je dan ook weer op een bepaalde tijd naar binnen moet. Daar waren we een uurtje na het tij en dat was eigenlijk een beetje laat. Er stond een enorme stroom het atol uit, dus tegen voor ons! Gigantische golven, met diepe dalen en van die onrustige stroomgolfjes. Spectaculair!! We draaiden op vol gas naar binnen en soms gingen we meer naar de zijkant dan vooruit! Eenmaal het atol in, uit de stroom, is het water weer een spiegel. Heel bijzonder.

We liggen nu voor anker bij Rotoava. Een echt dorp met duikcentrum, kerk, supermarkten, restaurantje en nog meer. Heel grappig! Je kunt aan het einde van de dwarse straten bijna de andere kant van het rif zien en dus ook het einde van het dorp. Alles is er, net zoals op de Marquises, erg netjes, aangeharkt, tuintjes, straten en bloemen. Er rijden ook zowaar aardig wat auto’s en moet je uitkijken bij de weg oversteken. Gisteren zijn we nog even gaan duiken, maar ook hier was het net NL, het zicht was niet zo best. Wel mooi!!

We zijn nog steeds samen als een NL’se enclave met de Cornelia en Boomerang. En dus was het dit keer borrelen bij ons aan boord. ’s Middags hadden we het erover gehad dat een frietje wel weer eens lekker zou zijn. Dus in de supermarkt meteen zakken friet gehaald en heerlijke worstjes voor op de bbq. Etienne heeft aardig wat frietjes gebakken gisterenavond, terwijl John de worstjes op de Cobb in de gaten hield. Het was echt weer smikkelen en smullen en het ging er goed in. Ik heb vandaag alleen geen excuus meer om het keukentje eens goed onderhanden te nemen, alles is vet! Maar het was het waard!

Gezonken eiland

Zaterdag 30 juni 2012 @ 23:36

We voeren gisteren van de motu Toe Toe verder het atol in naar de andere kant. Als je erover nadenkt een hele rare gewaarwording, je vaart over het 'gezonken' eiland. Want dat is eigenlijk een atol.
.
De meeste eilanden in de Pacific bestaan uit vulkanische 'bergen', koraalriffen daaromheen of een combinatie van die twee, maar zijn dus allemaal ontstaan vanuit de oceaanbodem. In de tropische wateren wordt rond een eiland, door de overblijfselen van de skeletten van dode zeeplanten en -dieren, koraal gevormd. In de loop van de tijd verdwijnen de vulkanische eilanden door erosie en komen onder water te liggen. Doordat er veel planten en dieren sterven, groeit het rif juist dan heel veel aan. Door nog wat andere weers- en natuurinvloeden, zoals stijging van het zeeniveau, komt het eiland, van een beetje tot helemaal, onder water te staan en blijft alleen het rif over. En dan spreken we over een atol. Stukken van dit rif kunnen, zoals hier op Kauehi, uit een heel lang niet onderbroken stuk bestaan. Hierop ontstaat vaak een dorp, met veel (wel of niet aangeplante) palmbomen. Sommige stukken rif zijn onderbroken en daar stroomt het water overheen of doorheen het atol in of uit. Zo'n stukje rif, noemen ze een motu. Zo'n motu komt nooit meer dan zo'n 3 meter boven het wateroppervlak uit, waardoor de hoogste palmboom vaak het hoogste puntje van het atol is.
.
Gisterenochtend hebben we voor vertrek nog wel even de verlaten parelfarm bekeken. Heel grappig! Van alles was er nog, duiklogboeken, duikflessen, compressor, boeitjes, netten, tv, gasfornuis, enz. Er lagen verschillende Chinese boeken. De farm lag op een schitterend stukje motu met daarom een mooi rif. Dus ook nog even het eiland rondgesnorkeld. Waanzinnig genieten! Veel haaien gezien (white tip en black tip), heel veel vis, hele dikke grote baarzen, een inktvis en heel mooi koraal. Super!
.
Daarna voorzichtig ankerop om niet verstrikt te raken in het lijnenspel waaraan ze normaal de oesters hangen voor de parels. Gelukkig ging het bij alle drie goed en snel verder naar de andere kant van het atol. Na een paar uur goed opletten op de boeg, het zogenoemde 'eyeball navigation', lieten we ons anker vallen voor weer een waanzinnig 'picture postcard', de motu Mahuehue. Etienne ging meteen druk klussen, want het motortje van onze bijboot wil geen kik meer geven. Erg balen!!
.
De 'sundowner' (drankje als de zon ondergaat) deden we dit keer heerlijk op het strand bij een kampvuur. De Baraka schoof ook nog gezellig aan en het werd helemaal een feestje toen Tom zijn gitaar tevoorschijn haalde. Vandaag wordt het motortje verder bekeken en zal er vast en zeker nog wat gesnorkeld gaan worden.
-----
At 30-6-2012 1:40 (utc) our position was 15°57.22'S 145°04.11'W

Meer kleur

Vrijdag 29 juni 2012 @ 10:36

Onze wereld heeft de laatste dagen beduidend meer kleur dan tijdens de oversteek vanaf de Marquises. Het is heerlijk chillen hier in het heldere blauwe water, met op de achtergrond het frisse groen van de palmbomen. De eerste aankomst hier was heerlijk. Ik zei 's middags tegen Etienne, "Hoor je dat?" "Wat?", vroeg hij. "Niets!" was mijn antwoord met een grote smile. Het was zo stil en we lagen ook net zo stil alsof we in een haven lagen.
.
De Tuamotus bestaat uit 76 atollen van koraalrif. De atollen bestaan uit een rond koraalrif, wat af en toe onderbroken is, waardoor je naar binnen in het rif kunt varen. Sommige zijn wat hoger en daarop groeien palmbomen en staat soms een waar dorp. Er zijn er 30 onbewoond, op alle andere wonen wat mensen, in totaal zo'n 16.000. De mensen hier op de Tuamotus heten, Puamotus en horen bij Frans Polynesie. Zij leven van de palmbomen (palmolie), wat je hier in Kauehi goed kunt zien, door de mooi in lijnen aangeplante palmbomen en vis. Maar de grootste inkomstenbron, is de parelindustrie. Vroeger stonden de Tuamotus bekend om hun parelduikers, die op 50 tot 100 feet diep, de zwarte parels tevoorschijn haalden. Helaas zijn tegenwoordig de meeste farms eigendom van de Chinezen, waardoor de locale mensen uitgebuit worden en er niet meer zoveel aan verdienen aan vroeger.
.
In 1615 waren de Europeanen de eerste die voet zette op de Tuamotus en dit was zelfs een Nederlander, met de oer-Hollandse naam Jacob LeMaire. Helaas zijn de atollen hier niet in handen van de NL'ers gebleven, we hadden het niet erg gevonden om weer eens kroketten te kunnen eten. ;-) De Tuamotus zijn wereldbekend door het atol Moruroa, waar de Fransen kernproeven deden. In feite hebben ze dat op veel meer atollen gedaan en op veel plekken stonden zelfs nucleaire basissen. Er zijn zo'n 175 boven- en ondergrondse testen gedaan, wat gelukkig gestopt is in 1996.
.
De eerste avond dat we hier aankwamen hebben we heerlijk geborreld en gegeten bij de Boomerang, samen met de Cornelia. De volgende dagen meteen gaan snorkelen bij een koraalblok verder in het atol. Schitterend!! Veel verschillende vissen en ook veel doopvontschelpen. Die hebben we voor het laatst in Egypte gezien. Grappig dat op verschillende stukken weer verschillende dieren zitten. Vandaag ging Etienne duiken met de John, Mark en Vanessa. Dat was weer erg leuk, maar helaas is het zicht hier niet zo best.
.
Inmiddels zijn we wat verder gevaren in het atol en liggen we bij de motu (eilandje) Toe Toe. Dit is vroeger een parelfarm geweest. Het ziet er namelijk zo verlaten uit, dat we verwachten dat het niet meer operationeel is, al liggen de lijnen nog wel onder water. Daarnet hebben we lekker geborreld bij de Cornelia aan boord. Morgen gaan we nog iets verder naar de andere kant van het atol. Kijken of we daar ook kunnen snorkelen.
-----
At 29-6-2012 8:13 (utc) our position was 15°51.36'S 145°06.86'W

Stormachtig

Woensdag 27 juni 2012 @ 00:16

Tja, in mijn laatste berichtje had ik het over een spiegelgladde zee…dat was toen. Een paar uur later was het anders. De spiegelgladde zee was veranderd in een donkergrijze kolkende massa met witte schuimkoppen en een wind die daarbij hoort. Dikke storm. En zo is het tot vanochtend vroeg gebleven. Van het eerste rif, al vrij snel naar het tweede tot en met in de laatste mijlen toch ook maar het derde rif. En een vierde rif zou niet hebben misstaan. We hebben alles gehad deze tocht, van windstil tot storm, van wind mee, tot vet wind tegen. De meeste tijd hadden we de wind scherp in, dus golven tegen de boot en af en toe in de kuip. En daarbij, twee dagen lang bijna aan een stuk regen en wat voor regen, bakken!
.
Het was pittig. Weinig geslapen, weinig gegeten, alles nat, alles beurs. Gelukkig is, op de beurse plekken na, wel alles heel gebleven, zowel bij ons als bij La Luna. En ook de stag heeft perfect gehouden.
.
We hadden twee keer per dag contact via de SSB met Cornelia en Boomerang. Boormerang lag al op de Tuamotus en de Cornelia was ook onderweg, met dus hetzelfde ellendige weer. En dan loop je, na zo'n 6 dagen op zee de pas van het Kauehi atol binnen. Tussen de eilandjes met palmbomen werden we, begeleid door intensief springende dolfijnen, naar binnen gesleurd. De squall net daarvoor was langs ons heen gegaan, de zon gaf alles een vriendelijk gezicht. Eenmaal binnen is het zo'n 10 mijl het atol oversteken naar de andere kant en ja hoor, alsof we nog niet genoeg regen hadden gehad, kwam er nog een dikke bui over. Maar nu liggen we heel rustig en stil, in het azuurblauwe water, voor anker. Wat een heerlijkheid. Etienne heeft nog energie te over, die gaat meteen het dorpje verkennen. Ik ben moe en ga de boot maar weer eens bewoonbaar maken, want alles ligt overal. De ene keer lagen we op het linkeroor, de andere keer over rechts en er is ook veel nat. Op 21 juni was hier de winter begonnen, met dat in mijn achterhoofd hang ik onze lange broeken, truien en zeiljassen te drogen.
-----
At 26-6-2012 19:27 (utc) our position was 15°48.94'S 145°06.53'W

Stille oceaan

Zaterdag 23 juni 2012 @ 05:58

Dat was het vandaag echt. Hartstikke stil. Het water was als een spiegel. Hoe bijzonder is het dat je als eerste de rimpels in het water maakt van een enorme grote diepe stille oceaan. Het voelt elke keer alsof je een maagdelijk glad zwembad in duikt en dat het zachte stille water je fluweelzacht omarmt. Zo voelt het nu ook, als La Luna het water voorzichtig uit elkaar drijft, wat daardoor dan zachte bijna kriebelende geluiden maakt. Helaas wordt dit genadeloos en keihard overstemt door het eentonige gebrom van onze Mitsubishi. Dit soort momenten, waar stilte niet zou misstaan, moet je nu eenmaal opvullen met het geluid van de motor. Anders moeten we wel heel lang stil gaan zijn.
.
Verder alles ok hier. Alleen ging het met broodbakken mis, de stokbroden waren al beschimmeld dus wordt het weer zelf bakken. We hadden een tip gekregen om het nog luchtiger te maken, nou fijn, dat werkt bij ons niet, het brood rijst juist niet. En kon dus de stokbroden achterna. Morgen gewoon weer op de oude manier.
-----
At 23-6-2012 3:01 (utc) our position was 12°19.50'S 141°12.97'W

Winterwende

Vrijdag 22 juni 2012 @ 03:31

Hier op het zuidelijk halfrond is vandaag (21 juni) de winter begonnen. Je zou het niet zeggen. Terwijl in NL de zomer is begonnen, wat volgens mij ook nog niet echt zichtbaar is. Voor ons geen winter is niet heel erg, maar voor jullie nog geen zomer is wel heel sneu. We zullen wat zonnestralen overseinen.
.
Wij zijn gisterenochtend vertrokken van Nuku Hiva. De gribfiles gaven een nog slechter vooruitzicht (nog 2 dagen wind en daarna helemaal niets meer), maar we wilden weg. Want pas na een week kwam er weer voorzichtig weer wat wind, wat voor zo'n verre voorspelling gewoon niet zeker is. We waren nog maar net de baai uit of de ellende begon al. De ene squall na de andere en hoofdzakelijk was er geen wind. Uit pure wanhoop hadden we besloten dat we altijd nog konden stoppen op het 20 mijl verder gelegen Ua Pou. De Cornelia kwam wat later achter ons aan en op dat moment kwam er wind, zoals voorspelt op de gribfiles. Ok, daar kunnen we wat mee. Het was een mooi windje voor de gennaker, die we dan ook al snel op zette. En zoals zo vaak als wij met dat Ding aan de gang gaan, gaat het mis. Er kwam nu een squall over ons heen, waar wel wind bij zat. En hoe! Toen ik op het voordek zat om de gennakerslurf naar beneden te trekken, kregen we meer dan 30 knopen wind over ons heen. Veel te veel voor de gennaker en helemaal om hem dan nog neer te halen, want dat is met 12 knopen al een gevecht. Terwijl de striemende regen ons om de oren sloeg, lag ik met een been geklemd om een stag op het voordek aan de slurf te sleuren. Uiteindelijk liet Etienne heel het ding maar in het water zakken en konden we hem rustig, maar nog wel geslagen door de regen, samen uit het water plukken. De genua uitgerold en zo zaten we deze storm-squall maar uit. Ik heb toen maar een ding tegen Etienne gezegd; "God, wat hebben wij het naar ons zin." ;-)
.
Toen de lucht iets lichter werd, werd de wind ook wat normaler en konden we het grootzeil weer hijsen. Als je een squall langzaam ziet naderen, heb je hem ook lang bij je. Degene die er snel zijn, zijn ook weer zo weg. Nou, deze storm-squall hadden we al een uur dreigend aan zien komen rollen. En tja, bij negen van de tien zit geen wind en het maakt dan ook niet uit of het snelle of langzame is, maar bij de tiende zit wel een bak wind. En die hadden we dus.
.
Verder bleef de wind nog redelijk bij ons, niet vet, 8 knoopjes, maar dan kunnen we met zo'n 3 knopen zeilen, dus toch maar koers gehouden naar de Tuamotus. Inmiddels staat de motor aan. Vanochtend zagen we dat we tot vijf uur vandaag nog wind zouden houden, nou die is eerder met vakantie vertrokken, dus dan maar motoren. Verder gaat het prima, zijn we weer van de schrik bekomen en hangt, sinds lange tijd, de vislijn ook weer achter de boot.
-----
At 21-6-2012 23:40 (utc) our position was 10°31.79'S 140°39.94'W

Kippestuk

Dinsdag 19 juni 2012 @ 22:04

De gribfiles waren vandaag wat positiever voor ons. Dus we gaan gewoon morgenochtend weg. Vandaag boodschapjes gedaan. Wat verse dingen en vier stokbroden. We kunnen weer op pad.

Gerrit en Anne-Mieke (Fruit de Mer) zijn vanavond even gezellig bij ons komen eten. Ze hadden een reis van zo’n 48 uur gehad vanuit NL naar hier, dus ik dacht dat ze vast geen zin hadden om nog te koken. Ook zien we ze voorlopig even niet, dus was het wel even leuk bijkletsen.

Met de Cornelia hebben we een SSB-netje afgesproken om elke dag even contact te houden. Dat is altijd gezellig. Want de afstand is met zo’n 500 mijl natuurlijk een kippestukje, vergeleken met de vorige tocht van 29 dagen. Maar ja, vanaf nu is alles een kippestukje. Het is wel duimen dat we wat wind blijven houden. We zullen het zien. Dit is dus het laatste berichtje vanaf deze waanzinnig schitterende eilanden, morgen een berichtje vanaf het open water.

Weer bepaald

Maandag 18 juni 2012 @ 19:09

Aan de ene kant wil je alles zien, je bent op eilanden waar je waarschijnlijk nooit meer zult komen, ze zijn erg bijzonder en mooi. Elk straatje is apart, elke berg is schitterend. Maar aan de andere kant vind (met name) ik het af en toe gewoon heerlijk om aan boord te blijven. Even geen nieuwe indrukken, maar juist alles even laten ‘inzakken’. Ik heb dat gewoon nodig, maar die onrust van dingen die ik toch wel wil zien, knaagt dan nog wel in mijn hoofd.

En wat is het dan heerlijk als er een keuze voor je wordt gemaakt. Gewoon door het weer, die toch al ons ritme bepaald. Vandaag regende het namelijk geregeld en dan ga je niet de kant op om een lange wandeling te maken. Wat jammer nou. ;-)

Morgen moeten we wel, want dan moeten er weer wat boodschappen gehaald worden. We willen namelijk woensdag weg. Veel boodschappen hebben we niet nodig, bijna alleen wat verse dingen. We hebben nog blikken genoeg aan boord en daar moeten we maar even op gaan interen.

Morgen (dinsdag dus) komt ook de Fruit de Mer weer op de boot, dus dan willen we nog even hallo zeggen. Waarna al snel een ‘daaaaaag’ zal volgen, want zij zullen vast nog even een paar dagen blijven. Wij willen dus woensdag naar de Tuamotus vertrekken. Maar zoals ik al zei bepaald het weer ons ritme….en dat weer vertelt ons dat het woensdag en donderdag nog wel gaat, maar daarna komt er weer een windstilte. Hmm, de tijd tikt ook door en er zijn nog zoveel mooie eilanden en atollen die we willen ontdekken. Hopelijk geven de gribfiles morgen een ander beeld. En ach ja, het weer bepaald.



Foto's van een paar dagen geleden van de baai hier.

Betoverende dansen

Zondag 17 juni 2012 @ 18:44

Het was gisteren een hele bijzondere avond! Na wat heen en weer gesteggel en gepraat eindigde de NL’se delegatie (Cornelia, Happy Bird en wij) gezellig aan een tafel. De organisatie had zo haar best gedaan het goed te regelen, iedereen had haar eigen tafel. Maar toch was dit niet helemaal goed gegaan. De La Luna-tafel, in eerste instantie voor 3 personen, eindigde als een ouderwetse te kleine stamtafel, met 6 man eraan.

We kregen heerlijk eten; rauwe vis (delicious!), kip (super!), geit (lekker!) en nog een dier, daarbij rijst, broodvrucht, cola en water. Het was een kleurrijk geheel. De mensen hadden zich duidelijk opgedoft voor dit feest, waarbij een familielid of kind meedeed met het dansoptreden! De vrouwen hadden hun haren versierd met kleurrijke kransen van bloemen en kruiden. Ik herkende bij een vrouw ook munt erin, ze hadden al raar gekeken toen ik naar munt vroeg in het andere plaatsje, “eet je dat?” Haha! Hetzelfde met de kleine pepertjes, die gebruiken ze hier voor een krans om hun nek.

Het optreden was waanzinnig! De kinderen eerst, schattig! Met bladerrokjes bewogen ze hun heupjes ritmisch op de zware trommelmuziek. Het feest was m.n. voor de vaders, ivm vaderdag. Er werd dan ook een wedstrijd gehouden voor de leukste vader. De vaders moesten dansen, iets vertellen, enz enz. Hilarisch! Daarna de volwassen dansen. Wouw! Ze werden begeleid door grote, hele grote trommels, met zware lage tonen. Eerst waren het oorlogsdansen, krijgersdansen, daarna een vogeldans (maar mooier dan onze vogeltjesdans hoor!). De mannen zongen met zware basstem mee, heel aards. Tussendoor zong een jongen of meisje (dat is af en toe moeilijk te zeggen hier) het lied met hoge melodieuze tonen. En af en toe kwamen de vrouwen erbij met een betoverend zacht geluid. Echt waanzinnig! Heel sjamanistisch en dit moet gigantisch betoverend zijn geweest voor de eerste Europeanen, die honderden jaren geleden hier op dit feeërieke eiland aankwamen, en deze mooie mannen en vrouwen zo hoorden zingen en zagen dansen. Het was in deze grote zaal met tl-licht al sprookjesachtig. Zeker toen het licht werd gedimd en de dansers zwaar stampend binnenkwamen met grote vuurfakkels. Werkelijk adembenemend!

De mensen hier zijn erg vriendelijk, behulpzaam en altijd in voor een praatje. Zo hebben we dan ook weer wat leuke gesprekken gehad met verschillende lokale mensen en onze bootburen uit Madagaskar. We weten nu wel hoe de mensen aan de waanzinnige dikke auto’s komen. Op een ander eiland hadden we gehoord dat ze ze gekregen hadden van de Franse overheid, het is bijna waar. Als je werk hebt, kun je heel makkelijk een lening bij de bank vragen voor een dikke Toyota jeep, schitterende Landrover Defender of een vette Hummer. Dat je dan woont in een shack, waar niets tot weinig is, dat maakt niet uit. Leven doe je toch buiten en de auto is je status. Op de vraag hoe mensen hier toch leven, want alles is wel erg duur in de supermarkt, krijg je niet echt een antwoord. Het lijkt alsof ze de vraag niet (willen?) snappen. Misschien is dat ook zo en verdienen ze niet heel slecht hier. Daarnaast zeiden ze wel dat bijvoorbeeld brood niet duur is (is waar), er veel kippen zijn en alles wat ze in de grond stoppen dat groeit. En tja, zo’n lekker stokbroodje met een gekookt eitje, komkommer, tomaat en ui is heerlijk, waarna je nog een zalige pompelmoes eet. Daar kun je wel van leven ja. En de mensen zijn hier eerder dik, dan dun, waardoor het er niet uitziet alsof ze hongerlijden.

Wat dan wel bijzonderheidwaardig is, deze erg dikke mannen, dansen net zo hard mee en doen niet onder voor de gespierde magere! Na minuten springen en kreten laten, komen ze net zo vrolijk weer de dansvloer op, om glimmend van het zweet, weer gewoon vrolijk door te springen en te dansen. Ik doe het ze niet na! Zeker niet vandaag, na een erg latertje...



Shell Va'a

Zaterdag 16 juni 2012 @ 15:49

We zijn weer terug in Taiohae baie, de grote baai in Nuku Hiva bij het hoofdstadje. De laatste avond in Hakatea Bay hadden we nog een kampvuur gemaakt en gezellig met de Cornelia gebbq’d en gegeten op het strand. Het is elke avond een samenzijn rond het kampvuur dus langzaam schoven ook andere boten aan, waardoor het weer erg gezellig werd. De volgende ochtend vroeg weg, want we moesten onze gasfles terughalen en kaarten kopen voor het feest van vanavond (zaterdagavond).

Ik ben gisteren lekker heel de dag aan boord gebleven. Heerlijk ge-internet, opgeruimd, gewoon wat aan gekeuteld. Heb het even nodig, even rustig aan doen. Etienne niet, die wordt daar onrustig van, dus die is de kaartjes en gasfles gaan halen en daarna maar boodschappen gaan doen.

Vandaag hoorden we een hoop herrie op de kant. Vanavond is er een groot feest, maar er was duidelijk ook nu al wat te doen. Wij nieuwsgierig natuurlijk en naar de kant. ‘Kano wedstrijden’. Dat noemen ze hier vast anders, want het zijn snelle kano’s met een zij-drijver. Erg leuk, ze kwamen net aan, na meer dan 2 uur peddelen, toen wij op het strand zaten.

Daarna op de prijsuitreiking gewacht, terwijl we lekker wat locale hapjes hebben gegeten. En wat schept mijn grote verbazing? Ze krijgen een pet en shirt uitgedeeld met het Shell-logo erop. Daar wordt ik toch wel nieuwsgierig van, want je ziet hier helemaal niets van Shell, het locale pompstation is van Total. Dus ik, springend tussen Spaanse en Franse woorden, aan de organisator gevraagd waarom Shell een sponsor is. Dat was duidelijk, het Shell-team in Papeete, Shell Va’a, is al 6 jaar achter elkaar de winnaar in dit soort roeiwedstrijden. Dus heeft de organiserende partij hier, Shell gevraagd voor sponsoring. Shell Australië, Vanuatu en Fiji ondersteunen dit. En vorig jaar, het jubileumjaar van dit evenement was heel Shell met familie uitgenodigd. Als ik in Papeete was, moest ik maar bij het team langsgaan, benadrukte hij nog. Heel grappig!! Ik kon zelfs een petje krijgen. Wat leuk en tja, Shell zit toch nog wel een beetje in me, merkte ik hierdoor.

Verder is het vandaag weer bijzonder warm. Het is de komende dagen windstil en dan met name ook hier in de baai. Maar even rustig aan doen, vanavond hebben we een groot feest, wat zeker duurt tot half 2 vannacht vertelde de enthousiaste organisatoren.

Hakatea Bay

Vrijdag 15 juni 2012 @ 02:40

We zijn eergisteren een baaitje verder gevaren. We kunnen op Nuku Hiva niets regelen voor onze verstaging. Balen. De extra dyneema-verstaging maar gespannen en de rest van de verstaging goed aangedraaid. We hebben nog extra dyneema-lijn voor het geval dat, maar tot Tahiti wordt het gewoon voorzichtig zeilen. Daarna was het weer tijd voor het project 'ankerlier'. De trouwe volgers weten vast nog van de perikelen met dit fijne apparaat. We hebben in de Carieb ergens toen van twee een gemaakt, met de vraag 'hoe lang blijft hij het doen'? Tot nu dan. Want hij heeft erg op z'n donder gehad toen we Hiva Oa zo vast lagen, de genade slag. Gelukkig hadden we op St. Maarten een nieuwe gekocht, dus die erop gezet. Wat een glimding dan ineens weer zo op het voordek! Haha.
.
Hakatea Bay is weer werkelijk schitterend! Ik val in herhaling, maar deze eilanden zijn zo waanzinnig mooi! Het is een smalle doorvaart tussen de enorme rotswanden en dan heb je rechts en links een baaitje ook weer tussen de enorme hoge kliffen. We liggen voor een strandje, waar we eergisterenavond meteen konden aanschuiven bij een 'bonfire met potluck'. Oftewel 'kampvuur op het strand met eten meenemen om te delen'. Er lagen zo'n 8 boten in de baai. Erg gezellig dus!
.
Gisteren zijn we naar de waterval gelopen, Vaipo Waterfall. Een hike van 2,5 uur, heen. We moesten een riviertje invaren (met de dinghy), waar we door de branding letterlijk in gespoeld werden. En vanaf daar was het een stukje door het dorpje, Hakaui. Die tuintjes, netjes aangelegd, omheind met allerlei (voor ons) kamerplanten. In de tuintjes groeit het heerlijkste fruit. En verder zijn we door het bos gelopen. Gelukkig was het pad redelijk vlak, wel veel keien, modderig en we zijn verschillende snel stromende riviertjes overgestoken. Eentje was erg diep waar het water met een razende noodgang naar beneden kwam. Stappend van steen naar steen en in het begin jezelf vasthoudend aan de boom die half over het stroompje hing, liep je zo naar de overkant.
.
Langs het pad zag je de stenen van de 'oude beschaving', oude 'pae pae' (heilige vloeren), gestapelde muurtjes en paden, waar we af en toe op liepen. Soms hoge muren gestapeld, duidelijk van soort gebouwen. Heel bijzonder.
.
Steeds verder gingen we de 'canyon' in, hoge rotswanden en mooie begroeiing langs het riviertje. Het heeft bijna heel de weg naar de waterval geregend, iets wat we eigenlijk niet heel erg vonden, omdat het anders heel warm zou zijn geweest. En dan nog een 'hoek' om, verder de canyon in en ja hoor… water! De waterval zat tussen de rotsen verscholen. Zwemmend door het poeltje kwam je er. Schitterend!! Wat een mooi stukje wereld. Elke keer zeg ik weer, dit is het mooiste wat ik tot nu toe gezien heb, maar dat zeg ik nu hier ook weer. Het was gewoon adembenemend!
.
En dat laatste kwam nu niet door hike, want die was lang, maar niet zwaar. We schrokken van de tijd toen we terug aan boord kwamen. In het dorpje hadden we nog fruit en munt (!) gekocht en toen was het drie uur! We waren rond half tien van boord gegaan! De Cornelia was inmiddels ook hier gearriveerd en Mark en Vanessa kwamen even gezellig kletsen. Er was weer een kampvuur op het strand, maar wij zijn maar aan boord gebleven. We waren toch wel een beetje moe…;-)
-----
At 13-6-2012 1:16 (utc) our position was 08°56.70'S 140°09.87'W

Huis

Maandag 11 juni 2012 @ 11:09

Een van de fijne dingen van cruisers is, dat zij elkaar altijd helpen. Je zit met z’n allen in ‘hetzelfde scheepje’ en dat schept een band, zeg maar. Gisteren kwam Wip, van het motorjacht Contina, langs met een vraag. Hierop zijn we later bij hun langsgegaan om naar de computer te kijken. Het werd een super gezellige dag, waarbij Etienne het probleem heeft opgelost, ik heerlijk met Dorit heb gekletst en we superdepuperluxe hebben geluncht bij hun op het bovendek! Een geweldig schip en heel gezellig ingericht. Als wij zo’n schip hadden, zeiden wij al, gaan we nooit meer in een huis wonen! Maar ja, wat wil je met een giga huiskamer, keuken met alles erop en eraan (koelkast met ijsblokjes machine), zalige werkruimte, grote motorkamer en verschillende buitendekken. En dat alles dan ook nog heerlijk drijvend op het water, met hier in de Marquises een onbeschrijflijk uitzicht……..

Vandaag is het weer werken geblazen. Eerst gaan we kijken of we iets voor de stagen kunnen regelen en daarna maar weer eens aandacht besteden aan de boot. ;-)

Nuku Hiva

Zondag 10 juni 2012 @ 12:03

Inmiddels weten we volgens welke ritme we leven. Het ritme van de natuur en de wind. Want, zoals ik schreef in het vorige bericht “vandaag blijven we ook hier.” Nou, niet dus. Binnen een uur na het plaatsen van dat bericht zijn we weer ankerop gegaan. Etienne had de gribfiles binnengehaald en zag dat het de komende 4 dagen redelijk windstil wordt. Geen goede tijd om te vertrekken, nu was er nog wind tot na middernacht. Dan deze wind nog maar even pakken dus!!

Het begin was stormachtig te noemen. Door de twee eilanden naast elkaar ontstond er een venture effect, het waaide er heel hard! Ik had binnen de luiken dichtgedaan en stapte op het trapje met iets natte voeten. Dan weet je het wel. Met mijn ene voet hangend boven de trap stappend naar de volgende tree en de andere op de trap, hing ik op het moment dat we bijna platsloegen alleen nog aan mijn armen boven de trap. Met als gevolg een dikke knie en een open scheenbeen. Shit!! Achteraf valt het weer honderd procent mee, gelukkig.

Het was een rommelig tochtje, want de wind nam steeds verder af, maar het waaide al dagen, dus de golven waren aardig hoog. Het was een schitterend maantje dat ons volgde tijdens de nacht en toen de zon aan het opkomen was, zagen we de schitterende vormen van ‘Ua Pou. Wouw, dat is helemaal een eiland uit Harry Potter! Geweldig!

Net voordat we de grote baai, verscholen achter schitterende rotsen, van Nuku HIva binnenvoeren, werden we opgeroepen door de Contina. Zij waren op weg naar een ander baaitje, maar kwamen ’s avonds weer terug. Gezellig. En toen we de baai invoeren, zagen we nog veel meer bekenden. Leuk!!

De baai is schitterend! We liggen rondom in de rotsen! Dit zijn toch wel hele bijzondere eilanden, de Marquises. We zijn eerst even gaan kletsen met de Happy Bird, even kijken hoe het met Yvonne ging, natuurlijk. Daarna met het onderwant naar de kant. We willen proberen of we hier nieuwe stagen kunnen regelen. Helaas, de shop gaat vroeg met weekend, vanaf vrijdagmiddag. Maandag nieuwe poging. Daarna het dorpje in naar de supermarkten. Het is een mooi dorpje, met mooie wegen, nette tuintjes en weer die waanzinnig grote auto’s. ’s Avonds hebben we sinds tijden weer lekkere kipsateetjes op de bbq gegeten.

De volgende dag, gisteren dus, was een rustig dagje. Ik heb wat opgeruimd en schoongemaakt aan boord en Etienne is wat rond gaan kletsen, vragen en helpen. Er ligt nog een andere Nederlandse boot (Boomerang) met ook North Sails zeilen, dus eens even vragen en kijken. Aan het einde van de dag gingen de Cornelia en de Boomerang vissen. Er zitten hier haaien in de baai (niet zwemmen dus) en de dag ervoor hadden ze erop gevist. Helaas, no luck vandaag. Dan maar op het trommelgeluid af. Gezellig! Onderweg biertjes gehaald bij de supermarkt. We hadden zoveel te kletsen met Mark en Vanessa (Cornelia) en John en Debby (Boomerang), dus we trokken de eerste biertjes al open bij de supermarkt. Haha, dat moet je in NL eens doen. Op de pier zitten een paar leuke gezellige tentjes, maar die verkopen alleen maar fruit-juices. Het werd een hele gezellige avond!

Niu

Donderdag 07 juni 2012 @ 22:01

Hanamoenoa bay, hier op Tahuata, doet heel Caribisch aan. Het witte strand, de palmbomen en het blauwe water. Het enige wat we dan missen is een gekleurde houten shack waar we een biertje kunnen drinken. ;-)
.
Gisteren rustig aan gedaan. Hopend dat we weer in een ritme gaan komen. We hebben weer eens lekker gesnorkeld. Veel was er niet te zien, wat soft koraal en vissen. Wel hele mooie gekleurde vissen, die we, tijdens deze reis, nog niet eerder hebben gezien. Toen ik nog even bij de boot lag, zag ik een haaitje. Schitterende beesten zijn dat, met hun stoere uiterlijk. Deze haai was alleen een ongelooflijke bangerik, want toen ik Etienne onder water riep, ging hij er snel vandoor.
.
Na een heerlijk stokbroodje-gezond als lunch, zijn we even op het strandje gaan lopen. Er staat toch een redelijke swell in de baai, waardoor de golven op het strand gigantisch zijn. Maar geen strandlanding dus met Mr. Ed. Een ankertje mee en zwemmend naar het strand. Het was wel even lekker om wat te lopen. In dit baaitje woont een gezin, die de kokosnoten ('Niu's' op z'n Polynesisch) hier verzameld en de kokos droogt voor 'copra'. Hiervan wordt 'kokosolie' gemaakt, wat weer gebruikt wordt in margarine, zeep en nitroglycerine. Wel eenzaam zo wonen.
.
Het is een mooi strandje, maar heel bijzonder, er spoelt geen schelpje aan. Op sommige stukken lag het zand wel bezaaid met de meest mooie tropische gele of oranje bloemen. Schitterend!
.
Verder weinig meegemaakt. Vandaag blijven we ook hier in Hanamoenoa.
-----
At 6-6-2012 0:15 (utc) our position was 09°54.49'S 139°06.28'W

Ritme, als een huis zo vast en manta's

Woensdag 06 juni 2012 @ 23:37

Zoals ik al verschillende keren schreef hebben we, tijdens een oversteek, een vast ritme. Ik ben niet zo van de vaste ritmes, vind het dan al snel saai worden, maar tijdens de oversteek vliegt de tijd hierdoor en geeft het houvast. Je zou dan denken dat ik geniet van de 'vrijheid' wanneer we weer bij land zijn, geen vast ritme meer. Dat is ook zo, maar ik merk dat ik juist nu niet een, wat voor ritme dan ook kom. En ook Etienne worstelt daarmee.
.
We lunchen of veelste vroeg, of veelste laat. Het avondeten gaat op dezelfde manier. En een stukje voor hier schrijven, daar heb ik helemaal nog geen 'vast' momentje voor. En elke dag is er wel iets te doen. Daarnaast liggen we de ene avond bizar vroeg op bed, zo moe zijn we, om de andere avond tot heel laat nog achter de computer te zitten omdat we 12 uur verschil met NL hebben.
.
Gisteren moesten we er ook weer heel vroeg uit. We wilden proberen diesel te krijgen bij de enige benzinepomp op het eiland. Dat zou kunnen tussen 8 en 12 uur, vertelde de pompbediende de dag ervoor. Dus dan is het natuurlijk het beste om er zo vroeg mogelijk te zijn. En dan zit je dus ineens, met een nog slaperige kop (de avond ervoor te laat achter de computer gezeten), om 5 voor 8 's ochtends met 5 jerrycans bij een benzinepomp. Tegen half negen komt de pompbediende dan eindelijk het station openen en staat er inmiddels een ongelooflijke file van auto's. Allemaal wachtend op diesel. En iedereen heeft de tijd, is het gewend. Een auto werd weggestuurd, benzine was op. Dat kun je je toch in NL niet voorstellen! Je geduld wordt op proef gesteld, helemaal als er dan een Frans cruiserstel aankomt en begint te smoezen met de pompbediende en meteen worden hun cans gevuld! En wij zaten al uren te wachten…solidariteit is af en toe ver te zoeken. Maar, we zitten weer vol met diesel! Geduld wordt beloond.
.
Daarna nog even het dorpje in. Bij de gendarmerie hadden we een formulier mee teruggekregen, waarvoor we een postzegel moesten kopen en het dan moeten opsturen naar Tahiti. Lachen! Etienne liep nog even door naar de supermarkt om stokbrood te halen en ik ging op een bank in het dorp zitten, naast de andere 'hanglocals'. De mensen zijn hier geweldig! Er kwam een man aan, begroette me heel vriendelijk en ging naast me zitten. Daarna kreeg ik zelfs zijn drinkfles overhandigd om toch zeker ook wat te drinken. Toen we hem later weer zagen, claxonneerde en zwaaide hij alsof we elkaar al jaren kennen. Geweldig! Bij de locale lunch-kar geluncht. Dit keer een enorm stokbrood met ei en frietjes. Lekker hoor!
.
Daarna wilde we vertrekken naar Tahuata. Een klein eilandje verder. Met de nadruk op 'wilden', want we lagen zo vast als een huis! Op Hiva Oa lagen we met een voor- en achteranker. Eerst met het vooranker meer ketting geven, zo kon Etienne achter het achteranker binnenhalen. Dachten we. Dat zat vast! Etienne te water, hij tot aan z'n elleboog de blubber in, maar nog kon hij het anker niet voelen. We waren al super tevreden over dat anker (aluminium Fortress), maar nu helemaal. Alhoewel we het nog wel los moesten zien te krijgen. Na veel jutteren, verder naar achteren varen enz ging dat natuurlijk wel en kwam het met bodem en al omhoog. Toen het vooranker. Woow, ook dat zat vast! Ik trok met de ankerlier en de punt ging gewoon naar beneden. Weer wat naar voor en achter getrokken en ook dat kwam los. Klei was er niets bij! Dus wie zegt dat de ankergrond slecht is op Hiva Oa….
.
Op naar Tahuata. Er stond een straf windje en om de verstaging te sparen, lekker alleen op de genua gezeild. Heerlijk tochtje van een paar uur, met dolfijnen! En nu in Hanamoenoa baai. Ik blijf de Polynesische namen geweldig vinden. Een schitterende baai! Helder water en je kunt er zwemmen met de vele mantraroggen. Inmiddels hebben we er nog niet mee gezwommen, dat gaan we zo doen, maar we werden wel verwelkomd door drie joekels toen we de baai binnenvoeren. Ik stond te jubelen op de punt, wat een geweldige beesten!!! Bijna net zo gaaf als toen we in Panama door zo'n school voeren.
.
Etienne was gisteren al even gaan zwemmen, maar ik heb een lelijke snee in mijn enkel (door de schelpen met op de kant klimmen) dus wilde ik hem een beetje droog houden. En nog niet te veel zand erin. Hij is nu al redelijk dicht, dus zo meteen eens kijken of er nog meer dieren onder water zitten en weer eens lekker op het strand wandelen.
-----
At 6-6-2012 0:15 (utc) our position was 09°54.49'S 139°06.28'W

Twee jaar

Maandag 04 juni 2012 @ 21:30

Op 4 juni 2010 maakten wij onze meertouwen los in Stad aan ’t Haringvliet. Da’s vandaag precies twee jaar geleden. We zijn dus al twee jaar onderweg, twee jaar niet werken, twee jaar zeilen, twee jaar vakantie, twee jaar genieten, twee jaar grenzen verleggen (letterlijk én figuurlijk), twee jaar lang alles zout, twee jaar lang bepaalt de supermarkt wat we eten, twee jaar lang natte voeten (niet altijd letterlijk), twee jaar lang Mr. Ed als ‘auto’, twee jaar lang een schommelend bed, twee jaar lang wisselende contacten, twee jaar lang veel nieuwe vrienden, twee jaar lang een regelmatig wisselend uitzicht, twee jaar lang de meest waanzinnige sterrenhemels, twee jaar lang samen op een aantal vierkante meter, twee jaar lang is de temperatuur niet onder de 25 graden geweest, twee jaar lang leven volgens de natuur, twee jaar lang staan je eerste levensbehoeften centraal en twee jaar lang genieten!

Dat laatste kan ik echt zeggen. In het allereerste half jaar vroeg ik (Denise) me nog wel eens af of we de juiste beslissing hadden genomen. Ik kon NL moeilijk loslaten en was (o.a. daardoor) veel zeeziek. Maar langzaamaan werd La Luna mijn thuis en wil ik eigenlijk niet anders meer. We zijn dus nog niet klaar met onze reis. Tijdens de afgelopen lange oversteek hebben we wel gekscherend gesproken over het zoeken naar een nieuw baasje voor La Luna, maar eigenlijk zijn we nog niet klaar met haar. Het rondje is nog niet rond, dus we gaan gewoon nog lekker door. En zeker als je dan weer achter je anker rustig ligt te wiegen, dan weten we weer: “dit is ons leven nu! En daar genieten we enorm van!”

En het mooiste is, het gaat ook nog steeds goed, samen, met de boot, met de financiën en met de zin. Ondanks af en toe wat klusjes en pech. Want die zijn op te lossen en voelen voor ons daarom eigenlijk helemaal niet ‘zwaar’. Vandaag hier in Hiva Oa, hebben we de afgelopen twee jaar ook weer de revue laten passeren. En ook het laatste jaar. Wat was het leukste? Dat kunnen we niet in één woord zeggen. De eilanden en landen zijn zo verschillend en daar haal je elke keer weer verschillende dingen uit. We hebben ook weer zoveel bijzondere en ontzettend lieve mensen ontmoet, die zijn allemaal speciaal voor ons. Van het omaatje op Grenada, tot de kletsende taxichauffeur in Panama en van de enkele ontmoeting met een zeiler tot het elke keer weer zien van andere bekende zeilers.

In het afgelopen jaar zijn we wel de Pacific ingevaren, een heel nieuw ver gebied. Een gebied wat aan de andere kant van de wereld ligt van NL. En dat is toch wel bijzonder. Toen we nog met voorbereidingen voor ons vertrek bezig waren, dan konden de tranen in mijn ogen schieten als ik foto’s zag bij andere vertrekkers, van de eilanden hier. Ik kon het niet geloven, zouden wij daar ooit ook komen? En nu… nu zijn we hier! En ook nu springen af en toe ook de tranen in mijn ogen, waarna ik ze er driftig uit wrijf en tot de conclusie kom dat het geen droom is. We zijn hier echt en leven onze droom!

Verkiezingsdag

Maandag 04 juni 2012 @ 03:21

Volgens ons grijpen ze hier alles aan om een feestje te bouwen. Misschien is een feestje bouwen te groot, maar het zijn wel gezelligheidsdieren hier. Gisteren was het verkiezingsdag. Elke Hiva Oa’ernaar moest naar de stembus. En dus waren alle winkels (muv de supermarkt) dicht en stonden verschillende families met kraampjes langs de weg. Kraampjes waar je eten, koek, schitterende bloemen of tweedehands artikelen kon kopen. Ze zouden vanuit NL hier moeten zijn komen kijken, kunnen ze in september ook zo’n dag organiseren. Net zoiets als Koninginnedag, met een vrijmarkt en een hoop gezelligheid. En natuurlijk iedereen een vrije dag! Wedden dat de stem-opkomst dan veel hoger is?!

’s Ochtends vroeg gingen we nog even met onze gehuurde Suzuki Jimny boodschappen doen. Het is namelijk best een eindje lopen naar het dorpje, Atuona. Al krijg je altijd wel een lift aangeboden. Maar met het eigen autootje is makkelijker. Dus lekker weer echt Frans stokbrood, een Frans kaasje en weer tomaten en komkommers! Als je kijkt zijn gelukkig niet alle producten in de winkels zo schreeuwend duur. Maar de frisdrank en water zijn wel erg duur. Normaal heb je nog een ‘eigen merk’ dat redelijk geprijsd is, maar nee, je betaald hier al snel 4 euro voor een literflesje cola! Je vraagt je af hoe de mensen hier op het eiland dat kunnen betalen. Maar alles is veel duurder dan bij ons. En de auto’s die ze hier dan weer rijden! Toyota jeeps, Landrover Defenders (genieten!) en we zagen zelfs een echt Hummer!

Rond de lunch zijn wij terug naar het dorpje gelift en hebben een bbq-kraampje uitgekozen om wat te eten. Etienne had een heerlijke bbq-steak met saus en frietjes en natuurlijk stokbrood. Ik had alleen frietjes genomen met een heerlijke frietsaus. Alle mensen zaten op meegebrachte tuinstoelen en kletsen dat het een lieve lust was, schitterend gekleed en de bloemen in de haren maakten het af. Het zijn gezellige lui die al snel een praatje maken. Ze lachen ook wat af en nemen je snel op in hun midden.

Toen we nog een rondje liepen kwamen we een stel uit Noorwegen tegen dat hier backpackend gekomen is. Dat is pas een wereldreis! We hadden hun al gesproken op Fatu Hiva en nu zagen we ze hier. Erg gezellig! En wat mij dan zo opvalt…je maakt heel snel diep contact. Als je dit in NL zou doen, bijvoorbeeld tijdens je treinreisje naar je werk ‘s ochtends, dan ben je vreemd. Ik weet niet wat het maakt, maar in het begin lijkt het een beetje op een soort kruisverhoor. Waar komen jullie vandaan? Hoe lang ben je op reis? Waar ben je al geweest? Waar ga je nog naar toe? Heb je je werk opgezet? Wat deed je? Enz enz. En na een aantal vragen heen en weer lijkt het dan alsof je elkaar al heel lang kent. Je kunt je toch niet voorstellen dat je dit in de trein in NL zou doen en dan ’s avonds meteen samen als oude bekenden in de kroeg zitten.... Eigenlijk jammer toch?

Zoektocht naar de Tiki’s

Zaterdag 02 juni 2012 @ 17:41

Het klinkt een beetje als een verhaal van Kuifje, waar wij gisteren middenin zaten. In het begin lukte het vinden van de tiki’s niet best en hadden we het al over Tiki Ame’hoela… wat best een naam zou kunnen zijn geweest.

Hiva Oa is een schitterend eiland en voor mij een eiland waar mijn fantasie meteen weer op hol slaat. We zijn gisteren op pad gegaan met Gerrit en Anne-Mieke (Fruit de Mer). We hadden samen een autootje gehuurd en zijn het eiland rond gaan rijden. Op de Polynesische eilanden zie je veel tiki’s. Tiki’s zijn houten of stenen beelden van ‘menselijke’ figuren en komen m.n. voor in de Polynesische eilanden. In de Maori mythologie komt ook ‘tiki’s’ voor en refereert dan aan de allereerste man. De beelden markeren vaak een heilige plek.

Het eiland heeft meerdere archeologische plaatsen. Oneerbiedig gezegd, een hoopje oude stenen in een schitterend groen landschap. Romantisch verteld, zijn het offerplaatsen, ontvangstplekken door de chiefs en andere belangrijke ‘hangplekken’.

Er zijn niet heel veel wegen op het eiland. We hebben de weg gevolgd langs de kust, berg op, dal in. Hier en daar wat huisjes en een klein dorpje. Schitterend gewoon! We hebben gepicknickt bij de Iipona site. Weer een schitterende plek in de bossen. Grote bomen waartussen de pompelmoes-, bananen-, citroenen- en mangobomen staan. Afgewisseld met rode en witte hibiscusstruiken.

De dorpjes doen erg geciviliseerd aan, omheiningen en tuintjes van de meest mooie (kamer)planten en de mensen zijn zo ontzettend vriendelijk! In Hanapaaoa (wat een namen he?!) leidde een aardige knul met een groot kapmes ons door de brandnetels naar Tiki Moe One. Hij liet ook nog wat heilige stenen en menselijke botten zien. Hmm…leuk!

Ons laatste doel was de ‘Smiling Tiki’. We hadden de weg al tig keer heen en weer gereden, maar niets gezien. Uiteindelijk zagen we iemand en maar even gevraagd. Daar en daar, daar is een plastic pijl enz enz. Oja, nee, dat helpt. Maar inderdaad ineens zagen we een klein wit schroten pijltje op een boom. Wij een zandpad in, de bossen in. Inmiddels kwam de eigenaar van het stuk land al omhoog rijden. Die was op weg naar huis, maar wij mochten wel even bij de ‘smiling tiki’ gaan kijken. En omdat ze zo gezond zijn, kregen we nog allemaal een pompelmoes mee! Zo lief. En de ‘smiling tiki’? Dat is mijn favoriet! Wat een schatje! Ben benieuwd wie er model voor heeft gestaan….;-)

Babystag

Vrijdag 01 juni 2012 @ 03:12

Net voordat we weggingen deed ik nog maar even de afwas en Etienne checkte even de ‘babystagen’. Stagen zijn de staalkabels die de mast op z’n plaats houden en een ‘babystag’ of ‘onderwant’ is de kleinste. Ik zag hem naar beneden komen, maar niet de ‘maststeps’ indoen. “ik moet nog even terug” zei hij. Shit, dacht ik. Dat is niet goed. En inderdaad. Aan bakboord (links) is een van de ijzerdraadjes in de ‘babystag’ gebroken. Dat is helemaal niet goed! Gelukkig konden wij net erboven nog een extra ‘verstaging’ bevestigen, waardoor de druk iets verminderd wordt. Maar jawel, weer iets wat snel een oplossing nodig heeft.

En ja hoor, mag én wil je langzaam gaan, ga je als de brandweer! Wij zijn gisterenavond vertrokken uit Fatu Hiva naar HIva Oa. Tochtje van 45 mijl. Dus voor de zekerheid maar ’s nachts doorvaren, dan weet je zeker dat je in het licht aankomt en hoef je niet krampachtig 5 knopen gemiddeld te lopen, zeg maar. Als je overdag gaat heb je maar zoveel uur van licht voordat het donker wordt. Dus een nachtje door, dan kunnen we het op ons gemak doen, is ook beter voor de ‘babystag’. En diesel is hier schaars, dus je wilt niet motoren. En dan…dan heb je dik 18 knopen wind, met een eerste rif en gereefde genua ga je als de brandweer en loop je nog 6 knopen! (Het onderwaterschip is weer schoon, dat scheelt een dikke knoop snelheid!) Meer dan 6 knopen? Vertrokken om 20.00 uur, dan komen we midden in de nacht aan. Shit, hoef je niet hard, ga je hard. Dus alles maar naar beneden en alleen op de genua naar Hiva Oa. Helaas niet een heel rustig nachtje, we schommelden goed.

Hiva Oa is mooi, maar haalt het niet bij Fatu Hiva. Dat blijft mijn favoriet. Het beste is om te ankeren achter de ‘breakwater’. Daar lig je het rustigst. Ja, qua golven, maar niet qua andere boten. We liggen hier allemaal met een voor- en achteranker, zodat we niet gaan zwaaien, anders raken we elkaar. Het ligt hier echt mutje vol. Wel gezellig, want er zijn veel bekenden, waarmee je vanuit de kuip zo kunt kletsen! De Inish, Cornelia, Lisa Kay, Gypsy Blues, Fruit de Mer, Ray Margarith, Catwezel, enz. We hebben vandaag bijgepraat en zijn vanmiddag even het stadje in gelopen. Er zijn wat supermarkten, maar veel dingen zijn erg duur. Fles Sprite; 1,5 ltr, 4,5 euro. Zakje chips; 6 euro! Morgen gaan we samen met Gerrit en Anne-Miek van Fruit de Mer een auto huren. Gezellig en we kunnen de kosten delen.

PS De eerst foto's van de Marquises staan in het foto-album!

Rustig aan

Woensdag 30 mei 2012 @ 22:12

Onze spiertjes zijn stijf en we zijn wat wankel. Gisteren en vandaag was en is het dus rustig aan doen. Bijzonder hoe je lijf zo reageert. Gisteren ben ik wat kastjes overhoop gaan halen. Ze willen hier fruit ruilen. Tegen wat? Tegen parfum, nagellak, lippenstift, enz. Nou, ik heb nagellak genoeg en nog wel wat make-up over wat ik allang niet meer gebruik. Dat ruimt goed op, zeg maar.
.
Toen we aan de kant kwamen was het dorp uitgestorven. Jammer, want ik wilde een zogenoemde 'tapa' kopen en nog wat fruit ruilen. Een specifiek souvenir, hier in de Pacific is 'tapa'. Tapa is doek, gemaakt van de bast van een boom. De bast van de 'mulberry' of broodboom, verdelen ze in lange strengen, waarna ze worden samen 'geplakt' door een 'lijm'. De tapa mag vooral niet nat worden, want dan lost zij gewoon weer op. Met name hier op Fatu Hiva worden tapa's gemaakt en ik dacht dat het leuk zou zijn, dan ook hier zo'n doek te kopen. Helaas, sinds gisteren is er een expositie in Tahiti, dus alles is daarheen. Dat was ook wel te zien. Eergisteren was het een drukte alom in het dorp, gisteren was het uitgestorven, op de politieagent en de hoogwerkers na.
.
De rolgenua is gemaakt. Dat is een zorg minder. We kunnen dus gewoon weer de genua in- en uitrollen. Het repareren van het onderlijk van de genua kost mij wat meer tijd. Phoe, dat schoot niet op, vandaag afmaken. Tot onze schrik zagen wij wel veel slechte plekken in het zeil, hoe die er nu inkomen? Ze zitten namelijk niet op een 'schavielpositie', maar even goed in de gaten houden dus. Etienne is al druk doende geweest de eendenbekmosselen van de onderkant van de boot af te halen. Het is jammer dat we geen foto's mee kunnen sturen, die volgen dus nog. De boot ziet er namelijk uit!! De onderkant is dik aangegroeid met de mosselen, maar de zijkanten! Je kunt duidelijk zien hoe schuin we hebben gelegen. Tot halverwege zit de alg aangegroeid. La Luna ziet er niet uit!
.
Vandaag dus nog die klusjes en dan waarschijnlijk vanavond verder naar Hiva Oa.
-----
At 29-5-2012 19:43 (utc) our position was 10°27.93'S 138°40.12'W

Betoverend

Dinsdag 29 mei 2012 @ 22:03

Eergisteren 'grapte' ik dat dit het mooiste eiland is en dat is waar. Dit is het mooiste eiland wat ik tot nu toe heb gezien! En dat is echt niet omdat we 29 dagen op zee hebben gezeten. Het is echt betoverend mooi! Het is vulkanisch, dus heel grillig, veel begroeid, met allerhande planten en bomen. De Intratuin is er niets bij. De baai waar we nu liggen is eigenlijk de vroegere krater van de vulkaan. Hij is aan een kant ingestort, waardoor wij er 'in' kunnen liggen. Doordat het een krater is zijn de kanten hele hoge rotspartijen. En van die rotspartijen ontleent deze baai haar naam.
.
De eersten die hier voet aan de grond zetten, vonden deze rotspilaren op penissen lijken. Dus kreeg de baai, de naam 'Baie des Verges'. Het moet een man zijn geweest met een 'dirty mind', want wij zien er geen penissen in. Maar ok, later kwamen er missionarissen naar dit eiland, die natuurlijk niet blij waren met deze naam. Boos voegden ze een 'i-tje' toe aan de naam, 'Baie des Vierges', waardoor het de 'Baai van de Maagden' werd. De ironie van de verandering van 'Baai van de Penissen' naar 'Baai van de Maagden' zal ze waarschijnlijk door hun boosheid ontgaan zijn. Ik vind de Polynesische naam mooier, 'Hanavave'.
.
We kwamen eergisteren eind van de middag aan. De zon stond laag en scheen mysterieus op de hellingen. Het was een schitterend zicht. We werden door Fruit de Mer uitgenodigd om te komen borrelen en mee te eten. Gerrit had speciaal voor ons nog een Mahi Mahi gevangen! Klaargemaakt met kaneel en abrikozen, hebben we die avond zitten smullen. Ook was het een gezellige aankomst om zo lekker je verhaal kwijt te kunnen.
.
Gisteren, na het toonbaar maken van de boot, meteen maar even op de kant gaan kijken. Er liggen zo'n 7 boten in totaal. Het kleine dorpje is vriendelijk. De mensen praten Frans en Polynesisch en zijn over het algemeen, gezellige dikkerds. Ze zijn ontzettend vriendelijk en ruilen alles voor bananen (super lekker zoet), sinaasappels (ook zalig), pompelmoezen, papaja's, enz. De woningen zijn houten prefabwoningen en zien er goed uit. Ze zouden zo uit Europa kunnen komen. Eenmaal binnen wordt het een ander verhaal. Heel sober ingericht. De mensen zijn niet heel arm, maar hebben ook weer niet veel.
.
We zijn naar de waterval gelopen. Phoe, dat hadden we beter nog een dagje kunnen uitstellen, want na tig dagen op zee, meteen een pittige hike van een aantal uren is een aanslag op je gestel. En het was warm! Ik blijf het zeggen, maar het is hier zo waanzinnig mooi! Loop je omhoog kijk je om je heen, zie je weer een andere grillige bergkam. Dan loop je verder en kom je langs een erf-afzetting, van rode hibiscussen! Honderden schitterende bloemen stralen je tegemoet tegen het frisse groen! Ik heb geregeld met open mond rond staan kijken. Het eiland is in een woord betoverend! Na klimmen en klauteren over rotsen, glibberend en glijend over de modder kwamen we bij de waterval. Waanzinnig!
.
Eenmaal terug in het dorpje hebben we wat met cruisers gekletst en gingen we onze spiertjes al goed voelen. Fruit de Mer gaat vandaag weer verder, dus die zijn nog even voor een borrel en een 'bookswap' langs geweest. Ik heb nu weer een aantal nieuwe heerlijke dikke pillen die ik kan gaan lezen. En vandaag….even niets betoverend, maar gewoon klussen; zeil en genua-rail repareren en La Luna schoonmaken.
-----
At 28-5-2012 20:40 (utc) our position was 10°27.94'S 138°40.12'W

Tijd

Maandag 28 mei 2012 @ 06:35

"Lieverd, het is tijd!" Deze zin, beginnend heel lief, daarna keihard, is een zin die we deze tocht veel hebben gezegd. Het was onze zin om elkaar wakker te maken om van wachtje te ruilen of als het SSB-netje was. En dus het lieve 'lieverd', maar daarna het overduidelijke 'het is tijd'. Wakker worden dus! Hop, uit je korte slaap en in volle wakkerheid buiten komen zitten. Het was bij mij vaak alsof de film (ik droom nogal veel) ineens zo 'kreeuww' gestopt werd. Back to reality. Ik probeerde wel eens een andere zin, iets liever, maar die werd steevast beantwoord met een half slaperig "he?" Waarop hij dus niet wakker werd. Nee, de vaste zin was overduidelijk en daar sliep je bijna op, leek wel.
.
Maar nu! Nu kunnen we nog een keer zeggen "Lieverd, het is tijd!" Ja, aankomsttijd!!! Want, over 7 mijl zijn we er! Sinds begin van de middag konden we het eiland al zien. En nu, terwijl ik dit tik, zijn we naast het eiland, we moeten de bocht nog om voor de baai. Het is een eiland wat tot je verbeelding spreekt. De Lonely Planet had het al over een eiland uit een sprookje, nou, inderdaad! Het is een vulkanisch eiland, met grillige uitlopers de zee in. Groen begroeid. De toppen zitten verscholen achter een mysterieuze nevel. Tussen de toppen is het iets lager, wat helder, maar heel geheimzinnig er tussendoor piept, met de blauwe lucht op de achtergrond. Wouw, schitterend! Geloof me, na 29 dagen op zee heb ik nog nooit zo'n mooi eiland gezien! Het was tijd!
-----
At 28-5-2012 1:30 (utc) our position was 10°24.48'S 138°38.72'W

Log

Zondag 27 mei 2012 @ 04:05

Zaterdag 26 mei, jaar 2012, Dag 28 in het scheepslogboek van zeiljacht La Luna:
De kapitein schreef: We vorderen gestaag onze eindbestemming Fatu Hiva, volgens mijn GPS nog 120 mijl. De wind is ons goed gezind en begeleid ons met zo'n 14 knopen. Hierdoor halen we een mooie snelheid en als dat zo blijft zullen we zondagavond aan gaan komen. De zee laat zich in alle hoedanigheden zien, het ene moment grillig om het volgende moment ineens heel kalm te zijn. Heel raar. Er zijn ook weer wat vogels en gisteren dolfijnen. Je kunt zien dat we bij land in de buurt komen. Alhoewel het kraaiennest nog geen land heeft gezien. Hopelijk morgen. Dat zou goed zijn, de bemanning is het zat en wordt knorrig. Begrijpelijk zo'n lange tijd op zee. De etensvoorraden slinken aardig. De verse voorraden zijn nagenoeg op; nog 5 aardappelen, een stuk kool, een paar chilipepers en een verdwaalde appel. Drankvoorraad is gehalveerd. Drinkwater moet hoognodig aangevuld worden. Vandaag weer een nieuwe averij opgelopen. De rails van de genua bestaat uit delen. Het onderste deel is losgekomen van de rest waardoor hij niet meer in te rollen is. Het wordt tijd dat we land gaan zien, voor mens en schip.
-----
At 27-5-2012 0:47 (utc) our position was 10°12.68'S 136°44.86'W

Zat

Vrijdag 25 mei 2012 @ 03:40

Wij zijn het er unaniem over eens: wij zijn het zat! Spuugzat! We zijn het water beu, het klotsen, de golven, gewoon dat alles moeilijk gaat. De wind is nog niet teruggekomen, dus nog steeds 'light winds'. En voor ons gevoel schiet het dus even niet op, al maken we eigenlijk ook geen dramatische daggemiddelden. Maar er is ergens wel wind, want wij hebben wel die klotsende zee. Hierdoor zit je dus weer te schuiven op de wc (met bril en al), moet ik met koken weer oppassen dat ik de rijst niet heel de salon door slinger, is er alweer een glas water (gelukkig) in het bed beland en zijn onze blauwe plekken weer geactiveerd. Vandaar, wij zijn het zat!
-----
At 25-5-2012 0:52 (utc) our position was 09°33.91'S 133°01.66'W

Wc-rol

Donderdag 24 mei 2012 @ 03:08

Op elke boot woont een zogenoemde boordkabouter, geen vervelend eng wezentje, maar gewoon een gezellige pestkop. Vroeger was dat nog wel eens anders en dachten ze zelfs dat hij vloeken over het schip en bemanningen kon afroepen. De huidige generatie boordkabouter is niet kwaadaardig.
.
Wij merken over het algemeen weinig van onze kabouter. Volgens ons ligt hij meer in z'n hangmat lui te wezen, dan dat hij ons met onschuldige pesterijtjes bestookt. Vandaar dat wij hem liefkozend Dopey hebben genoemd, naar het verstrooide, slaperige kaboutertje dat altijd bij Sneeuwwitje is.
.
Maar Dopey is door deze rollende zee waarschijnlijk uit z'n hangmat gevallen is (uit pure verveling?) aan het plagen geslagen. Zo vinden wij nu regelmatig heel de wc-rol afgerold op de grond. Je rolt hem netjes (nou ja, netjes gaat meestal niet meer), je rolt hem weer op om bij een volgende toilet-bezoek erachter te komen, dat het verloren moeite was, want heel de rol ligt weer op de grond. Sinds een paar dagen zijn wij onze kabouter te slim af. Hij weet nog niet hoe een knijper werkt, geloof ik, want sinds we die op een rol zetten, wikkelt hij niet meer af. Yes!
.
Dopey houdt, volgens ons ook niet van messen. Of juist wel, misschien, of hij wil ons beschermen op deze schommelende boot. Ik verdenk hem er namelijk van mij messen afhandig te maken. Gisteren deed ik weer eens de afwas en ontdekte dat we nog maar drie messen hebben. Er gaan trouwens ook verhalen dat de boordkabouters vroeger de afwas deden, nou onze luiwammes helaas niet hoor! Maar terug naar onze messen. Ik weet zeker dat we er nog minstens vijf moeten hebben. In Panama had ik zelfs twee nieuwe gekocht en daarvan is er zelfs al eentje weg! Ik kan namelijk geen andere reden bedenken voor het verdwijnen van onze messen. De oude breken nog wel, maar bij de nieuwe (uit een stuk) is dat onmogelijk en we hebben er recentelijk ook geen gebroken.
.
Waar hij de laatste tijd ook plezier uit schept is alles op de grond gooien, dan weer een boek, dan weer een pen, dan rolt ineens alles van het aanrecht. We blijven dingen oprapen. Verder gaat alles prima aan boord. We gaan alweer heel de nacht en dag met een goed gangetje naar de overkant, de zeilen staan weer melkmeisje en we lopen heerlijk. Maar ineens is de wind weer bijna weg. Zou Dopey zelfs die achterover kunnen drukken? Of heeft hij een pact met Wodan gesloten?
-----
At 24-5-2012 0:30 (utc) our position was 09°20.50'S 131°16.93'W

Briesje

Woensdag 23 mei 2012 @ 04:30

Weer een dag dichterbij Fatu Hiva! En aardig wat dichterbij, zo hadden we gisteren nog 'light winds', nu hebben we een straffe bries, met de daarbij horende, lekkere snelheid. De zee is inmiddels natuurlijk ook mee veranderd en er loopt een aardige swell. Het irritante metertje geeft hoopvol nieuws. Ik heb besloten er niet meer naar te kijken, de wind verandert hier zo vaak, dat daar toch nog geen peil op te trekken is.
.
Verder weinig nieuws. De zee is nog steeds blauw, de zon schijnt nog volop in een blauwe lucht met wolkjes en 's avonds zijn alle biljoenen sterren er ook nog steeds. Wij zitten hier ook nog en verlangen steeds meer naar groen land.
-----
At 23-5-2012 1:49 (utc) our position was 08°38.36'S 129°27.87'W

Maandag jaagdag

Dinsdag 22 mei 2012 @ 03:13

Weer een dag dichterbij ons einddoel. We hadden vandaag wel hele lichte wind, dus vorderen we gestaag. Onze blauwe plekken hebben dus wel weer een dagje rust, wat ook niet verkeerd is. Vanochtend wat aan onze beweging gedaan en een training Rambo gevolgd, met andere woorden, even de genaker op gehad. Maar dat was het ook niet, leverde ons een krap half knoopje snelheid meer op, maar we loefde wel enorm op, waardoor we niet op koers konden blijven. Met de hand sturen is een paar uurtjes leuk, maar niet voor nu. Dus na eventjes het hele spul maar weer naar beneden gehaald en gewoon alles weer melkmeisje gezet. De bevestiging van de boom aan de mast met een touw houdt zich erg goed gelukkig, daar hoeven we ons niet druk om te maken. Ook geeft ons dat zo iets meer speling voor een blijvende oplossing. Tahiti zal de eerste mogelijkheid pas zijn, hopen we.
.
Ook zal ik, aan de overkant, weer aan de slag moeten met naald en draad. De strook aan het onderlijk van de genua, waar de onderlijkstrekker doorloopt, is weer los gekomen. Ik had deze al een stukje opnieuw vastgezet, dat zit nog vast, de rest hangt er nu als oude lappen bij. Het stiksel is gewoon verteerd. Het ziet er een beetje zielig uit, verder heeft het totaal geen invloed op ons zeilen, dus dat is mooi.
.
En verder, weinig nieuws van deze grote blauwe plas. Vandaag sprongen de Mahi Mahi's ons wel om de oren, helaas niet de kuip in. Maandag jaagdag, denk ik.
-----
At 22-5-2012 0:20 (utc) our position was 08°29.03'S 127°18.67'W

Cheers!

Maandag 21 mei 2012 @ 03:14

Vandaag nog geen vaste grond, iets minder 'light winds' en een rommelig zeetje. We gaan gewoon door met onze dagelijkse routines; bakken om de dag een broodje, koken, eten, wassen en slapen. De verse voorraden en mijn nog-te-lezen-boekvoorraad slinken nu wel aardig. Ik heb mezelf maar even op rantsoen gezet, want met bijna elke dag 1 boek gaat het iets te hard. Het leuke is dat het een serieuze ruilhandel is onder de zeilers. En je leest zo ook nog eens iets wat je normaal echt niet had gekozen. Soms zijn het erg slechte verhalen, maar er zijn ook veel goede. Met name een aantal Engelse of Amerikaanse schrijvers, dat zijn paginavreters, waardoor mijn wachtjes omvliegen!
.
Nu we dichterbij de Marquises komen hebben de rest van de boten op ons SSB-netje het allemaal over wanneer ze aan gaan komen. Ze rekenen zich rijk, gaan alvast maar inhouden of harder lopen omdat ze niet in het donker aan willen komen en afspraken worden gemaakt waar naar toe te gaan en waar wie weer te zien. Grappig. Een aantal boten ken je helemaal niet, alleen van naam en stem, maar voelen inmiddels als erg bekend. Zou leuk zijn, de gezichten er ook nog bij te gaan zien.
.
Aan het eind van elk netje 's avonds doet Larry (Lisa Kay), onze 'net-master', altijd een quiz, gewoon om de eer. Hij laat dan een tune horen van een film of serie. Erg grappig is dat. Ik had hem gisteren goed met Cheers! Wat een heerlijk nummer is die tune. Maar dan realiseer je je ook weer, dat we al die tijd tv eigenlijk totaal niet gemist hebben. Grappig terwijl je vroeger veel tijd 'doodde' achter dat kastje. Nu wordt onze tijd 'gedood' door het kijken naar vliegende vissen of een squall (hij komt toch niet over ons heen he?!)
-----
At 21-5-2012 0:25 (utc) our position was 08°21.43'S 125°41.67'W

Terra firme

Zondag 20 mei 2012 @ 05:27

De Pacific Ocean is de grootste oceaan op deze aarde en omvat 1/3 deel van het aardoppervlak, meer dan al het landoppervlak tezamen. Er is veel over te lezen, hoe de mensen uiteindelijk op de eilanden terechtgekomen zijn, alle verschillende 'seafearers', cultuur, ecologie enz. Maar heel interessant, vinden wij, in de 16e eeuw, kwamen de Europeanen in dit gebied, waaronder ook verschillende Nederlanders.
.
De Europeanen kwamen om goud en kruiden te zoeken, gedreven door hun nationale trots. Maar ze werden met name gedreven door hun nieuwsgierigheid. Er ging toentertijd namelijk een mythe rond dat er een heel groot continent op het zuidelijk halfrond zou bestaan, Terra Australis. Dit grote stuk landmassa zou er moeten zijn, om als balans te dienen tegen de continenten op het noordelijk halfrond, ze dachten dat anders de aarde zou kapseizen. Waren ze er net achter dat hij niet plat was, bedachten ze dit. Het was geen zoektocht, ze wisten dat het continent er zou moeten zijn en ze wilden dit in kaart brengen. Daarnaast waren de mythen hieromheen natuurlijk niet van de lucht en spraken over vreemde en magische wezens die daar zouden wonen. En hun hang naar rijkdom werd gevoed door geruchten dat daar wel goud zou moeten zitten. Het Bijbelse verhaal van Koning Solomon sprak namelijk over grote goudmijnen in onbekende locaties. Waar kon dat anders zijn dan daar?
.
Inmiddels weten we dat de Europeanen van een koude kermis zijn thuisgekomen in hun zoektocht naar Terra Australis. De bekende James Cook heeft de mythe in rook doen opgaan. Maar door al deze zoektochten kwamen de Europeanen nog eens ergens. Frans Polynesie zegt het al, dit hoort bij de Fransen. Frans Polynesie omvat de Marquises, Tuamotus, de Society Eilanden, The Australs en de Gambier Archipelago. Hoe verwarrend zijn de namen? Even een stapje terug, de Pacific Islands zijn onderverdeeld in drie groepen; Melanesie, Micronesie en Polynesie. Wij gaan, in onze tocht naar Nieuw-Zeeland, alleen de Polynesische eilanden aan doen. De eerste eilanden liggen in Frans Polynesie. Wij doen de eerste drie groepen aan, ook in deze volgorde: Marquises, Tuamotus en de Society Eilanden. Mijn topografische kennis van deze Pacific gaat met sprongen vooruit, dat is eigenlijk niet zo moeilijk, want voor mij waren het tot nu toe gewoon een zooi eilanden in een hele grote oceaan.
.
Dat deze oceaan heel groot is, dat ervaren wij elke dag weer als we rondkijken over deze blauwe plas. Vandaag is dag 20 op zee. Komt er ooit een eind aan het eerste stuk van deze grote oceaan? Jawel, we zijn al minder dan 1.000 mijl verwijderd van onze eerste bestemming, Fatu Hiva op de Marquises in Frans Polynesie. We komen er dus wel. De afstanden daarna, tussen de verschillende eilandengroepen, zijn ook best aardig, maar lang, lang niet zo ver dan dit stuk nu. Gelukkig…want na weer een dag met niet zo veel wind, verlangen wij naar land! Of het dan Polynesisch, Micronesisch, Melanesisch, Marquisisch of misschien zelfs toch nog wel Terra Australis is, maakt niet uit. Ik wil vaste grond!
-----
At 20-5-2012 1:25 (utc) our position was 08°11.39'S 123°57.07'W

Pasta-offer

Zaterdag 19 mei 2012 @ 04:02

Vandaag. Tja, wat zal ik zeggen. Het was weer een dag op de oceaan, met helaas nog minder wind dan gisteren. Omdat het vannacht nog wel redelijk waaide, konden we nog wel glimlachen om ons daggemiddelde. Het is allemaal niet dramatisch, maar dat irritante metertje op de GPS gaf, tijdens de dagen met aardig wat wind en dus snelheid, mooie vooruitzichten. En nu, met deze (langzame) snelheid is het metertje weer een bron van irritatie, we doen er natuurlijk langer over. Eigenlijk kan dat irritante metertje er niets aan doen, je rekent jezelf alleen 'rijk' en dan valt het tegen.
.
Met een dagje minder wind, zijn de golven ook minder, dus is het beter vertoeven aan boord. Mijn blauwe plekken hebben een dagje rust zeg maar. Etienne heeft weer diesel in de tank gegooid, dus we zijn klaar voor onze aankomst op Fatu Hiva.
.
Hopend op meer wind hebben we vandaag maar een offer gedaan aan Neptunes en Wodan. We hebben de helft van onze voorraad pasta, ritueel overboord gezet. Wouw, wat genereus zullen jullie denken. Ja, vinden wij ook. Wij hopen alleen dat Neptunes en Wodan niet al te kieskeurig zijn en niet te moeilijk doen over de beestjes in de macaroni, anders dobberen we hier straks nog langer.
-----
At 19-5-2012 1:51 (utc) our position was 07°54.21'S 122°23.76'W

Light winds

Vrijdag 18 mei 2012 @ 06:05

Zo heb je lekkere wind, nu zitten we weer in 'light winds', zoals dat zo mooi heet in het Engels. Lichte wind. En dus de boom maar aan de mast gebonden en dat gaat eigenlijk best prima. We checken regelmatig of er niets doorschavielt, we hebben geen zin in een zwieberende boom over het voordek, maar nog niets aan de hand. De komende dagen houden we lichte wind, dus misschien wordt het nog genaker-tijd.
.
Etienne is vanmiddag ook weer druk bezig geweest, je zou bijna denken dat hij de diesellucht had gemist. Hij heeft de rest van het diesel-benzine mengsel uit de tank gehaald. Die is nu leeg, dus er kan weer diesel in. Het is wel grappig. Wij kunnen de motor niet gebruiken nu. En als je dan, net als gisterenavond, weer even qua snelheid erg langzaam gaat, hoef je je ook niet af te vragen of we de motor zullen starten. Eigenlijk best relaxed. We hebben natuurlijk toch niet genoeg om helemaal te motoren, maar je bent zo geneigd hem erbij te zetten als je onder een bepaalde snelheid zakt. En dat is nu dus 'out of the question'.
.
Vanaf nu zijn we ook officieel het langste aaneengesloten op zee! Vandaag (donderdag nog) was dag 19 en onze Atlantische oversteek duurde ook 19 dagen.
-----
At 18-5-2012 3:12 (utc) our position was 07°28.56'S 120°50.91'W

Aftellen

Donderdag 17 mei 2012 @ 04:15

We zijn inmiddels al aardig door de 1200 mijl heen. Het aftellen is dus in volle gang. Dat werkt altijd erg goed voor het moraal, laten we maar zeggen. Niet dat we het slecht naar onze zin hebben, maar wij vinden zo'n lange tijd op zee gewoon saai. De dagen vliegen voorbij, met name door de vaste 'blokken', maar dan nog. Ze zijn wel allemaal heel erg hetzelfde.
.
En dat geldt ook voor het uitzicht. Tenminste als je snel kijkt. Dan is het blauw water, af en toe een witte kop en een blauwe lucht met een wit plukje wolk of, als we een dag pech hebben, dan is de lucht grauw, grijs en gevuld met squalls. Kijk je goed, dan zie je wel degelijk verschil. Dan zijn de golven de ene keer wat vriendelijker, de andere keer fanatieker of enthousiaster en soms erg grillig. De luchten veranderen met de minuut. Van heerlijk NL-se schapenwolken naar lange stroken met vegen wolk, tot dikke cumulussen en pikzwarte dreigende varianten. Af en toe vliegt er een school vliegende vissen op uit het water, door ons, of door iets nog dreigenders. Een enkele verdwaalde stormvogel komt voorbij vliegen, maar verder horen we de enige andere levende wezens, 's ochtends en 's avonds over het netje. En dat is wel fijn.
.
We kennen er drie boten redelijk goed van en de rest lijken we inmiddels ook goed te kennen. Het schept een band als je aan het einde van de dag moppert over een vreselijke onstuimige zee of 's ochtends allemaal een voor een verzucht dat je bijna niet hebt geslapen. Ook spreek je uitgebreid de zee- en weercondities van jouw positie door. Je weet dan dat je bijvoorbeeld beter niet te veel zuidelijker moet gaan, want de boot daar heeft een hele onstuimige zee. 's Ochtends is het vaak even kort kletsen met de Ray Margariet (Zwitsers) en aan het einde van het avondnetje kletsen we dan nog even uitgebreid 'op z'n Hollands' met de Fruit de Mer. Helaas zijn de netjes op, voor ons ongunstige tijden. 's Ochtends kost het mijn slaapje en 's avonds is het op de tijd dat ik het eten moet gaan maken. Maar we hebben het er wel voor over. Je hebt dan ook weer wat anders te kletsen. Het is nu zo, als we aan elkaar vragen, na bijvoorbeeld een slaapje, of er nog wat gebeurd is. Het altijd hetzelfde antwoord is; "nee, niets gebeurd." En eerlijk gezegd, ben ik met datzelfde zinnetje elke keer, toch ook wel weer blij.
-----
At 17-5-2012 1:35 (utc) our position was 07°03.76'S 119°05.67'W

Inspectie

Woensdag 16 mei 2012 @ 04:39

Een keer in de zoveel tijd maken we bewust een rondje over het voordek om te kijken of alles nog goed vast zit, hangt of staat. Dit keer bleef Etienne wel erg lang bij de mast zitten. Ik nieuwsgierig natuurlijk en ook maar gaan kijken. Shit!!
.
De boom (waarmee je je voorzeil open houdt, zeg maar) maken wij vast aan een oog, dat over een rails loopt, voor tegen de mast. En dit oog zit op een wagentje op deze rails vast met 4 schroeven. Normaal gesproken dan, nu nog maar met 1. Ik kijk naar beneden en raap al meteen twee schroeven onder het bootje vandaan. Afgebroken. De rails die in de mast zit, zit ook niet zo vast meer. Dit is erg vervelend! Het houdt dus in dat we de boom niet meer kunnen gebruiken. Mits we een MacGuyver-oplossing gaan maken.
.
We varen bijna helemaal voor de wind. Als we de boom niet in de genua zetten, dan slaat het zeil, bij elke rolling van de boot, dicht, waardoor de wind eruit gaat en bij de volgende rol vangt het zeil weer wind en klapt met een rotklap weer open. Geen ideale situatie dus. We zijn maar even wat gaan stoeien met de zeilen, klein puntje genua, allebei over een kant, melkmeisje. Maar niets echt lekker. De wind is de heel de dag aardig door blijven staan (18 kn), waardoor we uiteindelijk maar met alleen het grootzeil zijn gaan varen. En dat gaat eigenlijk best goed. We hebben hierdoor wel minder druk, waardoor het rollen af en toe verergerd wordt. Er staat namelijk nog steeds een redelijke swell. Maar toch, dankzij de wind, doen we het qua snelheid nog steeds goed.
.
Bij zo'n bewuste rolling vanmiddag, brak een golf achterin het gangboord en we hoorden weer het bekende "flats flats". Dit keer geen vliegende vis, maar een school van schitterende pijlinktvisjes! Eentje was meteen zo in de stress dat hij z'n inkt mooi over ons dek spoot, de meesten hadden geluk want bij de volgende rol spoelden ze weer terug het water in. Hopelijk was het op tijd voor ze. Ik vind het toch al vreselijk dat we elke ochtend een aardig massagraf in onze gangboorden vinden. Het ligt bezaaid met vliegende vissen (soms groot!) en verschillende pijlinktvisjes.
-----
At 16-5-2012 1:27 (utc) our position was 06°48.02'S 117°14.41'W

Hobby

Dinsdag 15 mei 2012 @ 04:36

Daar kun je beter niet je hobby van maken, zegt men wel eens. Dat klopt zeker voor sommige dingen, maar laten wij daar nu net wel toe gedwongen worden. Het zetten van riffen in het grootzeil als het donker is en de boot is veranderd in een Lunapark, en het reven van de genua wanneer de boot tekeergaat als een rodeostier. Mij hoor je niet meer klagen over te weinig beweging. Deze hobby, maakt dat ruimschoots goed.
.
Gister overdag, was dus de wind weer weg en dus ook onze riffen. Toen we zaten te eten zeiden we het al. "Het gaat weer harder waaien!" En hoe. Het zette al snel weer aan tot dik over de 20-25 knopen. Dus alle riffen er maar weer in. Daar wordt je dan wel handiger in, ware het niet, dat er soms ook obstakels opgeworpen worden om te zorgen dat je blijft leren. Het tweede reeflijntje in het grootzeil had een touwtje doorgeschavield, wat ervoor zorgde dat de zeillat bleef zitten. Deze zit zowieso vast door een intern klittenband systeempje, maar dat touwtje was extra. De zeillat was er nog niet aan het uitkomen en zit best hoog, dus we konden het touwtje niet vervangen. En op welk moment denkt de zeillat, "en nu ga ik eruit!", inderdaad, als ik bij de mast sta het zeil te reven.
.
Maar we zijn niet voor een gat te vangen en alsof het inmiddels bij de vaste dril hoort, laten we het zeil verder zakken, trek ik het bij de giek naar me toe en schuif de zeillat er verder uit. Etienne vangt hem op in de kuip (het is een eind!) en gooit hem naar binnen. Daar hebben we dus nu een zeillat dwars door de salon en punt lopen. Was het nog niet duidelijk dat het een zeilboot was, dan nu wel.
.
Helaas is er gisterenavond in de vele wind wel wat gesneuveld. De vlag. Deze wapperde vanochtend nog zo trots mogelijk met alleen de blauwe strook en een puntje rood. Waar wit gebleven is? Waarschijnlijk vezel voor vezel op de wind meegevoerd. Dit was toch wel heel triest. Jullie denken vast dat de vele dagen op zee mij wel heel melancholisch maken, want het is toch maar een vlag?! Ja, dat is zo, maar deze vlag heeft nog, meer dan 40 jaar geleden, gewapperd op het schip van de opa van Etienne. En heel symbolisch is deze vlag met ons meegegaan op een belangrijk stuk van onze reis. Het Panamakanaal door en de sprong de Pacific in. Helaas heeft hij het niet gehaald tot de eilanden. Maar ja, wat dacht je van zo'n oude vlag. Hij heeft het toch al niet slecht gedaan, moet nog zien of de vlaggen van nu het zoveel jaren volhouden. Totdat we er zijn, zal hij dan ook nog steeds schitteren, maar dan door afwezigheid. Pas op de eilanden hijsen we symbolisch een nieuwe vlag.
-----
At 15-5-2012 2:17 (utc) our position was 06°28.97'S 115°24.45'W

Psychische lijdensweg

Maandag 14 mei 2012 @ 05:28

En zo vaar je met twee riffen in het grootzeil en een puntje genua, en zo komt er een squall (regenbui) met veel wind, die ook alle wind meteen met zich meeneemt. Waarop je dus een paar uur later, even checken of de wind echt vertrokken is, de riffen eruit haalt en de genua weer op volle stand zet. En dan is het ineens relatief rustig.
.
De ergste swell zakt in en de korte golven, die bij veel wind op de swell ontstaan en overal vandaan kunnen komen, verdwijnen. Maar ja, daarmee verdwijnen ook de lekkere vette daggemiddelde van zo'n 130 mijl. En dat is dan weer wennen.
.
We hebben namelijk zo'n irritant metertje in de GPS, die zegt hoeveel dagen je nog 'moet' of in de laatste dagen 'nog maar hoeft'. En kak je in met je snelheid, dan zegt dat metertje, zonder blikken of blozen maar nog net niet met een glimlach, gerust dat we er zomaar 10 dagen langer over doen. Slik! Relatief gezien, geeft dat allemaal niet, 10 dagen (of meer) langer, maar we waren verwend. Zo'n metertje schept verwachtingen, zeg maar.
.
Ik heb vandaag de gebruiksaanwijzing al op willen graven, de kleine lettertjes lezen. Misschien kunnen we de GPS-bouwer aansprakelijk stellen. Want hij had vast nooit gedacht wat een psychisch lijden hij met die 'extra optie' zou veroorzaken. En anders kan ik die functie er misschien wel uitslopen. Ik wil het gewoon niet meer weten, laten we gewoon maar lekker vooruit gaan, we komen er wel en hoe lang? Joost mag het weten, als hij z'n mond maar houdt.
-----
At 14-5-2012 2:16 (utc) our position was 05°59.79'S 113°07.39'W

Donker

Zondag 13 mei 2012 @ 03:35

Volgens mij schrijf ik vaker over de nachten, dan over de dagen. Maar de nachten beleef je vaak intenser en afgelopen nacht, was het ook een extreme nacht. Wind van meer dan 30 knopen (7 bft), de snelheid liep op tot dik over de 7 kn. De golven waren hoog, zoals dat 'hoort' bij dit soort wind. Aan het begin van de avond maar het tweede rif in het grootzeil gezet, we gingen niet echt langzamer varen, maar we bleven wel beter op koers. Het tweede rif erin, klinkt easy. Dat is het ook wel, maar ik moet wel naar de mast om het oog van het zeil achter een haak te haken, waarna Etienne vanuit de kuip het zeil weer strak kan trekken. Dat laatste is het zwaarste werk, dus de verdeling is prima zo. Maar ja, dan sta je daar bij de mast terwijl het schip onder je schud en wiebelt. Het dek is glad van het zeewater en het is donker. We zitten dan natuurlijk vast, maar dan heb je eigenlijk ook altijd ruzie met je life-line, die is of te kort en staat als een elastiek aan je te trekken, of te lang zodat hij overal is waardoor je ermee in de klit raakt. Ik had de reeflijn van het tweede rif bij het achterlijk losgehaald voor het schavielen. Shit, die moest nu ook weer vast. Hangend tegen de jerrycans en leunend op de giek lukte het me bij de tweede poging de lijn in het oog te krijgen. Mooi, het grootzeil is gereefd.
.
De wind bleef doorstaan, dus halverwege de nacht toch ook maar de genua zwaar gereefd. Dan is Etienne de pineut. De boom is onhandig en zwaar en dus zijn pakkie an, terwijl ik de genua weer strak lier in de kuip. Op het voordek sta je helemaal te springen op het dek. Gelukkig hielden we het even droog met de golven en heeft Etienne weer een mooi staaltje van balansoefeningen gehad. Uiteindelijk werd de wind wat minder en werd het wat rustiger. Nou ja, de golven blijven dan nog wel door lopen, dus het surfen blijft.
.
Op het moment dat de zon dan op komt en de aarde weer verlicht heb je een zicht op het water om je heen. Je kunt de golven zien, je ziet wanneer ze het schip gaan raken en waar ze vandaan komen. Voor je gevoel wordt het dan rustiger. In het donker zie je niets en hoor je de golven wel rechts en links breken van je, maar de bewegingen van de boot komen onverwachts. Vandaag is het ook met de wind wat rustiger geworden, maar nog steeds een windkrachtje van 4-5 Beaufort. We lopen dan ook nog lekker door. Het is al dag 14 vandaag. Wat vliegt de tijd, maar wat duurt deze tocht ook lang! We zijn al wel bijna op de helft, waarschijnlijk morgennacht. Dan kan het aftellen beginnen.
-----
At 13-5-2012 1:19 (utc) our position was 05°27.82'S 111°09.62'W

Snipperdag

Zaterdag 12 mei 2012 @ 03:37

Ja, ik, vandaag, een dagje vrij. Hier is het namelijk toch weer hetzelfde-verhaal, maar dan met iets meer wind. Ook gaat het nog steeds allemaal goed hier. Tot morgen!!
-----
At 12-5-2012 1:16 (utc) our position was 05°07.93'S 108°59.90'W

Beurs

Vrijdag 11 mei 2012 @ 02:06

Sinds gisterenavond is de wind wat gedraaid en bijna weg, maar de golven zijn nog niet vertrokken, waardoor we weer in een Lunapark leven. Met eten hebben we er wel om moeten lachen. Goed voor je spijsvertering, je buik-, rug- en weet-ik-veel-wat-nog-meer-voor-spieren proberen je angstvallig recht op je kont te laten zitten. Ondertussen moet je je eten redelijk vlot naar binnen werken, want anders waait de rijst van je stokjes. Terwijl de wind toch vertrokken was? Ik stond gisteren boven het gas, met de pan rijst in mijn ene hand en de lepel, om het in de wok te doen in de andere, tot we weer een schuiver maken. Het enige wat je dan kunt doen is wat springen en dansen om te proberen de rijst niet door heel de salon te zwiepen en te zorgen dat je gewoon blijft staan, hopelijk zonder een extra blauwe plek. Inmiddels worden we er aardig handig in, laten we maar zeggen. En weet je inmiddels hoe en waar je een mok of glas vast kunt zetten, zodat niet weer heel het aanrecht wordt ondergesmeerd met yoghurt als de beker omvalt. Leuk hoor, dat zeilen! ;-) We zijn van dat geschommel en gebons inmiddels veranderd in een lekkere smeuiige appelcompote. Maar het gaat prima hoor. Als we dan net als afgelopen nacht weer een stralend heldere hemel hebben, met biljoenen sterren, een venus die staat te schitteren en de maan die heel gracieus op komt, dan is het weer genieten en voel je je even niet zo'n beurse appel.
-----
At 10-5-2012 23:31 (utc) our position was 04°40.84'S 106°49.90'W

Alleen op de wereld

Donderdag 10 mei 2012 @ 02:44

We gaan als de brandweer! Wat een rare uitdrukking voor een zeilschip eigenlijk. We gaan als een merlijn! Hmm, dat klinkt dan weer niet. Maar dat neemt allemaal niet weg dat we lekker gaan. Al sinds een paar dagen. Zo is er geen snelheid in de boot te krijgen en zo is er geen snelheid uit te krijgen. Wat zijn dat eigenlijk voor uitdrukkingen? Doet er allemaal niet toe, gisterenavond en vanochtend braken we met gemak door de La-Luna-geluidsbarriere heen. Vet over de 7 knopen was niet uitzonderlijk. Normaal is dat hard en lijkt het alsof ze op hol slaat, maar dat viel eigenlijk allemaal wel mee. We hebben toch geprobeerd ze wat te temperen, dat komt je slaap- en leefgemak namelijk enorm ten goede. Eerste rif in het grootzeil en de genua wat verminderd. Maar nog bleef ze gaan. Hadden we gisterenavond nog zo'n 16 tot 18 knopen wind, ze bleef maar over de 6 lopen. Vanochtend was de wind minder, maar zelfs toen. Conclusie, we hebben dus duidelijk een stroompje mee en laten haar maar een beetje gaan. We schieten zo namelijk wel heerlijk op.
.
En dan denk je dat je alleen bent hier op de grote plas. We hadden in dagen al geen schepen meer gezien. Net weg van de eilanden kwamen ons nog wat zeilboten achterop. En dan roept Etienne ineens "een helikopter!" He?! We zitten op zo'n 2000 km van de Galapagos af en van het vasteland zo'n 4000 km, om over de Marquises maar niet te spreken. Dat is wel erg ver op zee voor een heli. Hij komt mooi over, draait een rondje en verdwijnt weer in de verte. Het was geen rescue of leger heli. Een hele mooie witte 'waterhelikopter'. En die kan zo ver niet vliegen. Brandstofproblemen had hij ook weer niet, anders maakte hij vast geen extra rondje. Een paar uur later zien we aan de horizon een enorm schip opdoemen. Geen AIS, dus dat zal wel een visboot zijn. En inderdaad, als we kijken met de verrekijker doemt een enorme drijvende visfabriek voor ons op. Daar zal de helikopter wel bij horen.
.
Dit vermoeden wordt gesteund als wij ons vanochtend melden op het SSB-netje. Het SSB-netje van de Pacific Puddle Jumpers. Jawel! Ik heb me laten vertellen dat 'Puddle Jump' staat voor peddelen en ze de rally van Panama naar de Marquises zo hebben genoemd omdat het een makkie is. Je zou het bij wijze van spreken 'peddelend' kunnen doen. Deze rally is gratis en verschaft ook allerlei informatie over de Pacific. Bijvoorbeeld over het verkrijgen van diesel en het hebben van een 'bond' op French Polynesia, waarvan dat laatste met name voor niet-Europeanen handig is. Zij moeten op die eilanden namelijk een soort van borg betalen ter hoogte van een ticket naar je thuisland, voor elk bemanningslid. Kun je nagaan hoe bang ze zijn dat niet-Europeanen blijven hangen. ;-) Het SSB-netje is een gezellig groepje wat de tijd neemt voor kletspraatjes en weervragen. En heel grappig om te vernemen, dat er dus zo'n 10 Puddle Jumpers rondom ons zitten, in een range van net vertrokken tot bijna aankomen. Is dat nou zoveel? Nou, er is nog een ander netje, waarop er nogmaals zeker zoveel zijn. Genoeg gekken dus hier in de buurt. En dat moet wel, want ik las gisteren in de pilot dat op een van de Pacific Island in 2007 bijna 600 boten hadden ingeklaard! Dat aantal moet nu beduidend hoger zijn, want het aantal cruisers stijgt nog steeds gestaag. Ik denk dat we onze verwachting van meiden in rieten rokjes en kokosnoot-bh en de chief van de locale stam die je uitnodigt met een van alcohol vergiftigend drankje, maar hier op oceaan achter moet laten
-----
At 10-5-2012 0:18 (utc) our position was 04°18.68'S 105°01.91'W

Puree

Woensdag 09 mei 2012 @ 03:18

Het is een paar minuten na middernacht. Ik heb net Etienne wakker gemaakt om mijn wachtje over te nemen. Met een slaperig hoofd kleedt hij zich aan en gaat in het donker naar de wc. Ik hoor wat gestommel en zie het licht aan gaan. "Oh nee, he?!" gromt er iets uit de wc. Er wordt wat verder gestommeld en het raam met een boze klap dichtgegooid. Shit, denk ik, er zal wel een zoute golf de wc in gespetterd zijn, hij zal wel mopperen over de natte pleerol.
.
Maar het stommelen blijft en even later krijg ik een dot wc papier in mijn handen geduwd. "Gooi maar overboord." Het voelt een beetje raar en zacht van binnen. Ik zie Etienne tegen de keuken leunen en de wc in kijken. Ik steek toch mijn hoofd maar even naar binnen en zwaar verongelukt kijkt hij me aan. "Wat is er?" vraag ik.
.
Er volgt een grommige zucht. Tja, wat zou jij zeggen, als je met je slaperige kop, in het donker de wc instapt en bij de tweede stap een vliegende vis tussen je tenen plet? Ik trek mijn hoofd iets terug naar buiten en onderdruk een lach. Hilarisch, zeker met zijn verongelukte koppie en ik ben blij dat ik het niet ben. Nog geeuwend en wat meer wakker nu wast Etienne grondig zijn voet, waarnaar ik hem naar buiten bonjour.
.
De vislucht komt me al tegemoet en ik gooi het raampje maar weer open, maar doe wel het horretje erin. "Doe dan ook het licht aan als je naar de wc gaat", zucht ik. "Of we laten de hor er voortaan maar in", antwoord Etienne terug, "ik dacht nog dat ik op een tube ging staan ofzo." Het vloertje van de wc ligt bezaaid met schubben, wat bloed en een onbestendige vissenmaag-substantie. Ik steek mijn hoofd weer naar buiten. "Ik had nog wel 'flats flats' gehoord, maar dacht dat hij in het gangboord lag." Zoals de rest van de vliegende vissen, die elke ochtend een heel maaltje vormen, waar een pelikaan jaloers op zou zijn.
.
Als ik op mijn knieen, in mijn eigenlijke slaaptijd, naast de wc-pot en in de vislucht, de schubben van het vloertje af lig te peuteren, bedenk ik me met een glimlach, dat ik vandaag in ieder geval niet weer hetzelfde-verhaal hoef te vertellen.
-----
At 9-5-2012 1:04 (utc) our position was 03°46.66'S 102°53.30'W

Hetzelfde-verhaal

Dinsdag 08 mei 2012 @ 02:21

Af en toe ontbreekt het mij geheel aan inspiratie. Wat moet ik jullie nu weer melden? Het is hier namelijk vaak hetzelfde-verhaal. En met hetzelfde-verhaal kun je nou eenmaal niet lang je lezers boeien. Dus probeer ik wat anders te verzinnen.
.
Ik ben eerlijk gezegd, eigenlijk blij dat ik vaak wat moet verzinnen omdat hetzefde-verhaal weer hetzelfde zou zijn. Want op dagen die niet hetzelfde zijn, dan is er vaak wat aan de hand. En dat kan zowel positief als negatief zijn, maar met alleen maar vliegende vissen rond onze oren, zal het momenteel dus meer negatief zijn, zoals het dieselverhaal. Al had ik daar gisteren weer een positief verhaal over! En, jullie begrijpen, ik hoop niet dat soort negatieve verhalen vaak te moeten vertellen. Het positieve verhaal van gisteren was dan ook negatief begonnen. Maar aan de andere kant weet ik dat dingen gebeuren en dingen kapot gaan, zeker als je zo intensief met alles en de heersende weersomstandigheden leeft.
.
Maar vandaag was het dus weer hetzelfde-verhaal. En voor de af-en-toe-lezer, hetzelfde-verhaal heeft een strekking in de trant van; we haalden vandaag weer een mooi daggemiddelde (dik 100 mijl) en liepen dus lekker door. Het weer is prima overdag, 's avonds krijgen we af en toe nog een buitje over ons heen. Verder genieten we van de veranderende luchten, zeeen en rust. Ik heb weer een boek uit en vanavond eten we rijst.
-----
At 8-5-2012 0:03 (utc) our position was 03°21.29'S 100°52.68'W

Diesel met een benzineluchtje

Maandag 07 mei 2012 @ 02:48

Het motorprobleem is opgelost! De gouden tip kwam van Rick, Etienne z'n oom uit Canada. We hebben wat heen en weer gemaild en gesms't over de klachten en voor hem was het al snel duidelijk. Het was geen lucht in de diesel, maar benzine. En inderdaad, ons eerste 'mannetje' heeft ons een mooi mengsel gebracht. We hadden wel gekeken of er geen water in zat, maar benzine is niet te zien. Gisteren konden we het nog niet echt checken, (dus met een andere jerrycan als dieseltank) want het was te onstuimig. Vandaag is het nog wel een klotsbak, maar vanmiddag kwam er iets meer rust en meteen maar even aan de slag. Jullie snappen, wij zaten elkaar met een enorme glimlach aan te kijken toen de motor bijna een uur rustig doordraaide en dat door zoiets redelijks 'simpels'. We kunnen dus onze oude planning naar Fatu Hiva vooralsnog gewoon handhaven.
.
En daar gaan we komen, want sinds gisteren maken we ook weer prima daggemiddelden. Iets meer dan 100 mijl. Doordat we een snelheid halen van meer dan 4 knopen, doet de sleepgenerator ook weer serieus mee en nu vandaag dan ook de onzekerheid van de motor weg is, is er geen vuiltje meer aan de lucht.
.
Maar af en toe nog wel een bui, ik klink bijna als Piet Paulusma. Maar uit de buien halen we dan ook weer vette snelheden, dus niet klagen. En ik had vannacht na de bui een waanzinnig grote regenboog achter ons. Het was nog wat donker, tussen de ondergang van de maan en de opkomst van de zon in, dus kon ik geen kleuren zien, maar ik zag duidelijk de regenboog, die zich achter ons als een grote poort liet zien. Schitterend! We zijn ook alweer een week op zee, een week die is om gevlogen.
-----
At 7-5-2012 0:35 (utc) our position was 02°55.11'S 099°07.91'W

Terug in de tijd

Zondag 06 mei 2012 @ 02:56

Vandaag zit de vaart er lekker in. En dat is altijd goed voor het moraal aan boord. Het enige is dat de zee wel veranderd is in een klotsbak. Hierdoor ben ik wat blauwe plekken rijker en bijna een blauw oog, door een zwiepend stenen Kuna fluitje, dat ik leuk decoratief aan het touwtje midden in de boot had gehangen.
.
Het koken en lopen is ook een iets grotere sport, wat eigenlijk niet erg is. Je zit het meeste van de tijd maar wat te hangen aan boord, dus beweging is nul kommen niks. En dat merk je wel na een paar dagen. Mijn yoga oefeningen dunnen zo ook uit, want de hond op een schuddend schip levert alleen maar nog meer blauwe plekken op.
.
Wat doen we verder op zo'n dag? Eigenlijk kletsen we wat af. Vandaag hebben we heel wat oude koeien gereanimeerd. We hebben het gehad over de SRV-man, de flessenlikker, maandafsluiting op school en sigaretten op tafel tijdens verjaardagen. Grappig hoe je sommige dingen nog haarfijn weet, tot in elk detail en andere dingen gewoon niet meer. Zo kan ik me het schoolzwemmen nog piekfijn herinneren. Want wat had ik daar een schurfthekel aan! Wie had toen gedacht dat ik nu zo'n watermens zou worden. Maar wat ik me dus helemaal niet meer kan herinneren, is hoe wij naar de zwemles gingen? Bus? Fiets? Of was mama 'rij-moeder'?
.
Maar ook hoe je dingen anders beleefde, terwijl op de scholen sommige dingen redelijk hetzelfde waren. Zo had ik in elke maandafsluiting of musical een rol, terwijl Etienne het geluid regelde. Ook hebben we, allebei, wat afgeknutseld. Zelfs Etienne vond het toen leuk.
.
En wat voel je je oud als je die koeien weer eens kietelt. We hebben het over dingen waar de jeugd van tegenwoordig, of zeg mij nichtje van 2, je later over zal aankijken, alsof je uit de prehistorie komt. Zo is het vandaag Bevrijdingsdag. Dit was natuurlijk een hele belangrijke dag, maar voor ons zegt deze dag al weinig. Ja, vrij van school.
.
Heel leuk om je tijd te doden en terug in de tijd te gaan. En om in deze gedachte te blijven, hebben we vandaag ook de werkelijke tijd een uur teruggezet. Het tijdsverschil met NL was vanmiddag in onze gedachten 20 jaar, maar is nu in werkelijkheid min 9 uur.
-----
At 6-5-2012 0:10 (utc) our position was 02°35.07'S 097°24.83'W

Out of control

Zaterdag 05 mei 2012 @ 02:36

Het was vannacht en vandaag een mooi lesje in overgave. Overgave aan de wind, die schitterende door afwezigheid. Nou ja, eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat er wel wat wind was, maar 1 beaufort is niet veel, toch? En erg vlagerig. De zeilen blijven dan niet bol staan en door het rollen op de golven, klapt het grootzeil van de ene kant naar de andere kant (voor de zeilers, de bulletalie staat eraan, dus niet heel de giek gaat van rechts naar links). Een vreselijk geluid en het getril door de boot is geen fijn gevoel. Met zo'n kleine 1 knoop snelheid verplaatsten wij ons richting ons einddoel. We moeten nog meer dan 2600 mijl, dus dat wordt nog een lang tochtje.
.
Maar dat maakt eigenlijk niet uit. Er is niets aan de hand en eten en drinken hebben we echt wel genoeg bij ons. Wat maakt dan toch dat je je zo ergert? Je weet dat het klappen van de zeilen slecht is en mogelijk problemen kan geven. Je weet dat je moet dobberen, de motor werkt niet. Maar al zou die werken, we kunnen toch niet motoren van hier tot de Marquises, dus maakt dat eigenlijk geen verschil. Is het dan toch de overgave? De controle loslaten en in handen van het heersende weer leggen? Dit moet je wel, want je kunt er toch niets aan doen. En mopperen op Wodan, na een wachtje van 3 uur lang regen, lucht wel op, maar helpt ook niet. Voordeel trouwens van de buien, die we nu af en toe over ons heen krijgen is wel dat daar wind bij is. We hebben er vandaag over gefilosofeerd wat maakt dat we onrustig worden van weinig wind. Je moet het toch ergens over hebben, niet?
.
Het is denk ik een combinatie van alles bij elkaar. Het klapperen werkt op je zenuwen, je weet dat het zo lang gaat duren en je kunt er niets aan doen. Maar ik denk dat de onzekerheid het allerergste is. Onzekerheid van hoe lang het nu echt wel niet gaat duren en toch ook wel de oorzaak van de motorproblemen. Ik denk dat onzekerheid je eerder onrustig maakt dan overgave. Overgave kan namelijk ook wel lekker makkelijk zijn.
-----
At 5-5-2012 0:07 (utc) our position was 02°15.60'S 096°04.32'W

Storing

Vrijdag 04 mei 2012 @ 03:08

We waren vandaag alweer net zo'n dieseltanker, al ruik die je volgens mij minder dan ons. Met al dat ontluchten, hangen de dieseldampen nog in ons neus. Want Danielle, Etienne z'n zus, had ook vandaag weer gelijk. Etienne heeft weer wat werkervaring opgedaan. Verder aan de motor geklust dus. Nou ja, klussen, het is meer storing zoeken. Wat is er dan nog frustrerender als je na een dag, moet concluderen dat je het nog steeds niet helemaal zeker weet. En ook, met de middelen die we hier midden op zee hebben, niet verder kan uitzoeken. Zo goed als alles uitgesloten en nog zakt de motor (alleen nu wel later dan eerst) weer terug in toeren. Gedachte is dat hij dus ergens lucht moet zuigen, maar waar is nog niet helemaal bekend. We hebben geen extra dieselslang aan boord, dus een slangetje konden we niet 'testen'. Laten we zeggen, een 'unsolved mystery' wat we de komende 30 dagen nog met ons meedragen. En dan is het hopen dat inderdaad dat ene slangetje de boosdoener is.
.
We hebben daarom ook wel onze route iets aangepast. Niet naar de mooie Hanavave baai op Fatu Hiva, maar meteen door naar Hiva Oa, het hoofdeiland. Daar kunnen we pinnen en dan hopelijk een dieselslang kopen.
.
Hanavave? Hiva Oa? Fatu Hiva? Ja, zijn het geen geweldige namen? Een van de leuke dingen van een nieuw gebied in gaan is het voorbereiden, de route bepalen en kijken waar je gaat stoppen en ankeren. Op de Galapagos hadden wij ons al uitvoerig verdiept in de globale route tot aan Nieuw-Zeeland. Nu is het verder lezen en in meer detail uitwerken. Heerlijk is dat. Het prikkelt je nieuwsgierigheid en mijn fantasie enorm. Maar daarover binnenkort meer!
.
Voor nu is het meer de, hopelijk tijdelijke, bijna windstilte die ons bezighoudt. Het wordt wel rustig koken, eten en slapen zo, maar met deze snelheid zien we over 30 dagen, Hiva Oa nog echt niet.
-----
At 4-5-2012 0:11 (utc) our position was 02°06.78'S 095°27.43'W

Spanning

Donderdag 03 mei 2012 @ 02:30

En weer is er een dagje voorbij. Vandaag geen motorklussen. Etienne heeft nog wel met z'n vader gebeld, die weer met Drinkwaard (waar we de motor hebben gekocht) heeft gebeld. Door het tijdverschil, en dit wordt alleen nog maar erger, hadden we wel een enorm gebroken nachtje. Maar ja, je moet er wat voor over hebben.
.
In de volgende motorklusfase willen we even met diesel uit een jerrycan gaan kijken om zo eventuele slang of aansluiting lekkages uit te sluiten, danwel te bepalen. En daarvoor moet het een rustig zeetje zijn. Tenminste, dat is wel het handigste. Vandaag waaide het redelijk door, met de wind schuin op de kop, waardoor het dus stampen is. Daardoor geen goed idee voor de volgende motorklusfase. Door deze wind zijn we wel aardig opgeschoten, wat maar goed is, want (zoals de gribfiles opgaven) gaat de wind nu steeds verder liggen en kakken we dus qua snelheid enorm in.
.
Dit is jammer, want hierdoor gaat het met de stroom ook mis. Nee, de waterstroom hebben we nog steeds mee, maar de stroom de accu's in. Onze sleepgenerator is een perfecte stroombron, mits we meer dan 3 knopen lopen. Daarnaast hebben natuurlijk onze zonnecellen. Maar, omdat de zon opkomt in het oosten en ondergaat in het westen, en wij van oost naar west varen, hebben wij ook maar een halve dag de zon op de zonnecellen. De tweede helft van de dag, verdwijnt de zon achter de zeilen. Motor starten om even stroom te draaien, is dus nu ook geen optie. Geen groot probleem, maar toen gisteren de watertank leeg bleek, en ook mijn moestuin al aardig aan verpietering onderhevig is, was het me even te veel. Vandaag stond de zon enorm te stralen en we liepen een goede snelheid, dus kon de watermaker aan. Gelukkig! En wat betreft de moestuin, tja, het is niet anders, zucht ik dan maar en trek een blik met paprika's open.
-----
At 3-5-2012 0:15 (utc) our position was 01°53.14'S 094°27.82'W

Geen zin

Woensdag 02 mei 2012 @ 03:45

Soms heb je van die dagen, dan wil het even niet. Geen fut en je komt niet op gang. Dat hebben we allemaal wel eens, maar in dit geval heeft onze motor er al een paar dagen last van. En dat is minder. Arme Etienne heeft vandaag heel de dag met z'n kop in de dieseldampen gezeten, op zoek naar het probleem. Waarom blijft de motor niet op toeren? Het lijkt op lucht in het brandstofsysteem. De hamvraag is alleen, waar komt de lucht vandaan? Etienne heeft alles tig keer ontlucht, nieuwe dieselfilter, weer alles ontlucht, nieuw (brandstof)opvoerpompje erin, weer alles ontlucht, weer een nieuw filter, weer ontlucht, filter ertussenuit, weer ontlucht, enz enz. Maar helaas, niets mocht helpen. We balen er goed van, morgen weer een motor-onderzoek-dag. Gelukkig hebben we de motor nu niet nodig en gaan we op de zeilen goed vooruit. Dus nog zeker 30 dagen te gaan om het motorprobleem te achterhalen. ;-)
.
Vannacht was het weer zo super helder, dat je alle sterren en de sterrensluier ook weer goed kon zien. Schitterend! Er waren ook wel vissers vannacht, wat even spannend was. We werden opgeroepen door een andere zeilboot, Cap's Tres, dat het netten zijn van een paar mijl lang. Bedankt voor de waarschuwing dus! Gelukkig lagen de netten niet op onze koers en hadden we er geen last van.
.
Je gaat nu al wel heel goed merken dat we binnenkort de klok weer moeten verzetten. Het wordt 's ochtends in mijn laatste wacht al goed licht. De maan verlicht ons helaas maar de eerste helft van de nacht bij. Maar Venus leidt ons de weg, zij schittert aan de hemel voor ons, in het westen.
-----
At 1-5-2012 23:59 (utc) our position was 01°34.00'S 093°04.65'W

Feestdag

Dinsdag 01 mei 2012 @ 01:50

Elk jaar is 30 april voor ons een dubbele feestdag. De Koningin is jarig. Hiep hiep Hoera! Maar ook Frits, Etienne z'n vader. Hoera!! Wij hebben er vandaag dan ook een stroopwafel op genomen bij de koffie. En met de huidige techniek is het tegenwoordig mogelijk om even te bellen vanaf deze grote waterplas. Grappig! Wij zitten dan net voor de lunch en zij hadden het avond-feest-diner er al opzitten.
.
Inmiddels hebben we de Galapagos eilanden achter ons gelaten. Het bijzondere is dat we nog wel veel zeeleeuwen zien, die dan even komen kijken. Heel schattig met dat koppie boven water en daarna vervolgen ze gewoon weer hun eigen weg. Er volgen ons ook al heel de dag twee van die kleine, wat stevige bruine vogeltjes. Geen idee welk naampie zij hebben. Maar dat er leven genoeg om ons heen is, is ook te zien aan de vissen en dolfijnen die in de verte aan het jagen zijn. Wisten jullie trouwens dat haaien ook uit het water springen?.
.
De zee laat zich vandaag wel in alle hoedanigheden zien. Vannacht was het af en toe weer glad als een spiegel, maar door de stroom kwamen we nog aardig vooruit. Vanochtend stond er een redelijke swell, in 10 minuten tijd veranderde dat in een klotsbak en even later voeren we door een stroomgebied. Gewoon van die kleine korte golfjes die alle kanten op gaan. De wind is inmiddels wat ingekakt en ook de stroom is bij de eilanden achtergebleven. Maar we gaan nog gestaag de goede richting op. De golven hier zijn kort en chaotisch, waardoor het een onrustig zeetje is.
.
Op dit moment speelt voor onze neus een waar schouwspel af. Het is ook bijna etenstijd voor de dolfijnen en ze jagen dat het een lieve lust is. Heel gaaf gezicht!! Ik ga nog even genieten.
-----
At 30-4-2012 22:58 (utc) our position was 01°17.29'S 091°52.09'W

We zijn weg

Maandag 30 april 2012 @ 01:55

Ja, het eerste dagje zit er al op. Het begon wat turbulent, met de motor die meteen in toeren zakte zodra we uit de baai waren. We hebben nu eenmaal geen intelligente motor die aangeeft, 'he, de zeilen staan bol, ik kan weer uit'. Na onderzoek de motor uitgezet en toen heeft Etienne het dieselfilter vervangen. Het zag er niet lelijk verstopt en goor uit, maar waarschijnlijk zat daar toch het venijn. Ik dacht al, we worden meteen 'afgestraft' door onze illegale diesel-vul-actie. We hebben namelijk later nog een mannetje gehad die de rest van de diesel bracht. Dat er trouwens schoon uit zag.
.
Nadat er geen vuiltje, en wolkje, meer aan de lucht was, zijn we rustig doorgevaren. We hebben wat stroom mee en de wind is ook prima. We klagen niet en hobbelen zo relaxed, met een knoop of 4, tussen de Galapagos eilanden uit de grote zee op.
-----
At 29-4-2012 23:02 (utc) our position was 00°56.55'S 090°38.46'W

Er is een tijd van komen en een tijd van gaan

Zondag 29 april 2012 @ 00:02

Het is altijd weer raar, hoe een vreemde omgeving langzaam toch weer zo vertrouwd wordt. Misschien ook weer niet raar, het is voor een bepaalde periode je leefomgeving. Je achtertuin, je ‘neighbourhood’. En dan loop je ineens voor de laatste keer langs het zo bekende straatje, pak je voor de laatste keer nog even twee 5 liter jerrycans met water mee bij de zo vertrouwde supermarkt en loop je voor het laatst de pier over naar de watertaxi. Dat is altijd een heel raar moment, die laatste dingen. Het voelt ook vaak als weemoed, loslaten, achterlaten en vaarwel. Je vertrouwde loopje verlaten en de mensen die je zelfs al zijn gaan kennen (de port captain, de ‘snorkelcapitein’ en de watertaxi-boys). Maar ja, het is tijd om verder te gaan.

En dat gaan we morgen weer. De langste etappe, van onze reis (waarschijnlijk en in ieder geval tot nu toe) en de langste etappe hier in de Pacific. Vanochtend hebben we onze moestuin weer aangevuld. Elke zaterdagochtend is hier de fruit- en groentemarkt. Van 6 tot 12 uur in de ochtend en ben op tijd, want zo rond 9 uur is er al veel niet meer. We waren er op tijd, maar zagen een duidelijk verschil met wat er nog was toen we weggingen. Maar ben je er dus vroeg, dan hebben ze er bijna alles; zelfs broccoli, spinazie, bloemkool en lente-uitjes. Helaas hadden ze geen sinaasappels, wat wel raar is, want er waren limoenen te over. Het is ook grappig om te zien hoe het gaat op zo’n markt, bij de oudste vrouwtjes heb je vaak de beste deals, maar dan moet je niet van die kleine uitgemergelde hebben, want die zetten je af. Zorgen dat je zelf alles kiest, want laat je de ander dingen voor je pakken, dan krijg je geheid spijt. En dit keer was de eierman de topper. Hij verpakte de 30 eieren wel in 4 van die kartonnen eier-‘dozen’. Zelfs tape eromheen en toen konden we het meenemen. Top! We zitten dus weer lekker vol. Hopelijk gaat het goed met de oversteek (niet al te heftig en niet ziek) zodat ik weer lekker alles kan gebruiken in het eten.

Vanaf nu zijn we dan ook de komende maand onderweg. Het is 3000 mijl, maar dat is hemelsbreed. De af te leggen afstand hangt ook heel erg af van het weer en de stroom die we onderweg gaan tegenkomen. We zullen zien. Volgens onze normale berekeningen en gemiddelden zouden we er zo’n 27 dagen over doen. Wordt het inderdaad 27 dagen, dan doe ik een vreugdedans op Fatu Hiva. We verwachten namelijk wel wat dagen meer….

Wil je ons dus bereiken de komende tijd (dat vinden we altijd erg leuk tijdens zo’n saaie oversteek) dan moet dat via de ‘reacties’ of het SSB-mailadres. En oja, beleggen is tegenwoordig niet zo’n goed idee meer, dus kun je je geld ook opmaken door ons te bellen (of gratis een sms’je te sturen). ;-)

Wat is hoog?

Zaterdag 28 april 2012 @ 01:49

Ik weet het, een eiland of land drijft niet. Dat zit vast aan de aardkorst van Moeder Aarde. Maar die kleine eilandjes die hier verspreid liggen, daarvan zie je maar een topje. Stel je voor dat je dus boven op een berg gaat zitten, ergens in de Alpen ofzo en dan laten ze, zeg zo’n 80% van die berg afzakken in de zee. Je leeft dan dus op maar 20% van die berg. Dat is dus hier ook. (en natuurlijk op alle andere eilanden) Al deze eilanden hebben meer oppervlakte onder water, dan hierboven waar wij op lopen. En omdat het vrij snel naast het eiland al meteen kilometers diep is, is het een steile hoge berg. Je bent je dat niet bewust, maar bizar niet? Wat zou er het hoogste zijn? Een landberg (zoals de Mount Everest) of een eiland hier in de oceaan? Hmm, interessant. Wat is nul? Zeeniveau of de zeebodem?

Gisteren hebben we de zogenoemde ‘High-land’tour gedaan. Erg leuk! Onze gids was ook erg geïnteresseerd in het geologische aspect van het eiland en kon ons dus veel vertellen. We zijn eerst naar zogenaamd ‘potholes’ geweest. Sommigen denken, en vertellen dit ook tegen toeristen, dat het kraters zijn, maar dat zijn het duidelijk niet. Het gesteente hier boven in het eiland (zo’n 800 meter hoog, vanaf zeeniveau gemeten) is duidelijk geen lava gesteente, zoals het zwarte gesteente beneden bij de stranden. Heel interessant, de grote ronde gaten, met in de rechte rotswanden verschillende tunnels. Deze tunnels staan in verbinding onder het hele eiland. De zogenaamde lavatunnels waar we ook in zijn gaan kijken. Gaaf! Het zijn tunnels, waar de lava door stroomde toen het eiland, door een vulkanische uitbarsting omhoog gedrukt werd. De lava is hier weer terug uit gestroomd en toen zijn de tunnels opgedroogd en gebleven. Een soort aders van het eiland. Je herkent de lavalaag in het ‘plafond’ goed.

Verder zijn we naar een ranch geweest waar de schildpadden in hun ‘natuurlijke’ omgeving leven. Het is bijna paartijd en dus waren de meeste mannetjes, en vrouwtjes, naar de ‘lowlands’ getrokken om daar te paren en eieren te leggen. Het gebied waar de duizenden grote schildpadden rondlopen is enorm, dus we hebben maar een paar, waarschijnlijk vrijgezelle, schildpadden gezien. Het was wel gaaf, want je loopt door de modder en gras op zoek naar zo’n grote ding wat op een rots lijkt. Het was al warm, dus op zich is het niet ver zoeken. Ze zoeken dan meestal verkoeling door met hun gat (nou ja, eigenlijk hun hele lichaam) in de modder te gaan liggen. En wat zijn ze groot! Als je dichtbij komt, te dichtbij, gaan ze blazen en trekken ze hun kop in. Het schild is van dezelfde structuur als onze haren en nagels, keratine. En dat schild is sterk! Dan weet je waar wat sla en gras dus goed voor is ;-)

Vandaag wat boodschappies gedaan en alles weer een zeevast plaatsje gegeven. Etienne was de boot aan het schoonmaken en toen hij boven kwam, zag hij iets, wat je als zeiler liever niet ziet. Een groot, schitterend jacht, was hier vlakbij op het rif gelopen! Wat een vreselijk gezicht is dat! Als je hem ziet dansen en draaien op de golven op het rif, gaat dat door merg en been. Met hulp van alle bootjes hier, was hij er gelukkig al vrij snel vanaf. Brrrr, dat is echt een nachtmerrie van elke zeiler!

Vanavond zijn we lekker luxe uit eten geweest! Weer eens een super stukje vlees en een overheerlijk visje. Genieten dus! Toen we onderweg naar het restaurant liepen, passeerden we de vismarkt. En dat is hier waar vermaak. Niet zozeer de mega grote vissen die ze klaar maken. Maar de zeeleeuwen en pelikanen bedelen niet om een stukje vis, ze pakken het gewoon zelf!

PS De foto's van de Galapagos staan al in het foto-album!

Zwemmen met de zeeleeuwen

Vrijdag 27 april 2012 @ 01:05

Big Galapagos Five!

Woensdag 25 april 2012 @ 21:52

Na vanochtend hebben we de Big Five van de Galapagos gezien! Op nummer 1, de Grote schildpadden, nummer 2, de zeeleeuwen, nummer 3, de Blue Footed Boobies!, nummer 4, de marina Iguana (dat lelijke zwarte ding) en nummer 5 de Darwin Finches. En dan vergeet ik de pinguins, die op Isabella zitten, maareven. Want daartegenover hebben we ook White Tipped Sharks gezien, de Sally Lightfoot crabs (die hele rode), langoestes, land Iguana’s, Lava Lizards, Swallow-tailed Gull (klak-klak vogels), fregatvogels en pelikanen. En dan heb ik het nog niet over de grote vissen van vandaag. Grote dokters, angelfish, papagaaivissen, murene, koffervissen, eagle rays en bruine roggen. En dan laat ik het kleine grut, waarvan er miljoenen waren, maar even achterwege. Geloof dat het meer de Galapagos top 100 wordt.

Vanochtend zijn we met 10 andere toeristen in een bootje gestapt voor de Bahía tour. Een toer langs verschillende plekken hier in de buurt. Eerst naar het kleine eilandje hier vlakbij, Isla Loberia, waar een grote zeeleeuwenkolonie woont. We zagen daar inderdaad tig zeeleeuwen op de rotsen liggen en wandelen op het strand. Natuurlijk meteen het water in, en naast heel veel andere grote vissen, zwem je dan ook gewoon met de zeeleeuwen! Het lijken boven water van de lompe logge beesten, maar onderwater zijn ze heel flexibel en zelfs wat elegant! Super gaaf!

Daarna voeren we naar een steigertje vanwaar we naar twee strandjes konden lopen, door het schitterende ruige landschap. Etienne zag op een gegeven moment zelfs een grot, “hé daar kunnen we in!” Helaas werd hij snel uit die illusie gehaald, je kunt (of mag) nu eenmaal niet elke grot in. ;-) Het was wel gaaf. Het is hier vulkanisch en de gids legde uit dat je drie verschillende soorten lava hebt. Heel interessant. Het landschap is ruig en zwart met prikkels (door alle cacti’s). Eerst naar Los Tintores en toen naar Playa Los Perros. Daar zagen we voor het eerst Marina Iguana’s zwemmen! Dat is ook de enige soort Iguana die dat doet. Ze heten natuurlijk niet voor niets zo. We zagen daar ook verschillende Blue Footed Boobies op de rotsen, al hadden we ze ook al in de baai, dichterbij huis gespot. Het zijn hele grappige vogels, die wij in Venezuela heel veel hebben gezien, maar dan de helemaal witte versie met rode voeten.

Las Grietas was het volgende punt op het programma, maar daar waren wij natuurlijk al geweest. Geen probleem, we konden om de hoek, langs de rotsen gaan snorkelen met de kapitein. En dat was een goede keus! Wouw, wat een plek! Daar zagen we de haai, de white tip shark (die hier onschuldig is). En verder nog heel veel andere dieren, zoals een schildpad en nog meer zeeleeuwen, die echt superhoog op de rotsen kunnen springen uit het water! We snappen nu, hoe ze op sommige boten komen! Ook zagen we hier de Blue Footed Boobies weer en de Marina Iguana’s die onder water aan het eten waren! Het was een heel geslaagd uitje en dat voor maar 30 dollar pp! Aanrader dus voor andere Galapagos-gangers.

Vanmiddag zijn we dan weer aan het klussen geweest, verder met de marifoon en hebben we een excursie voor morgen geboekt. Het binnenland in. Ben benieuwd wat we dan weer gaan zien!

Een gewaarschuwd mens

Dinsdag 24 april 2012 @ 19:07

We waren gewaarschuwd. Als je drie jaar weg bent, gaat alles een keertje stuk. Ja ja, denk je dan, dat gaan we wel zien. En zo’n momentje hadden we eergisteren. Ik riep de watertaxi op met de VHF. Geen antwoord. Niet abnormaal, ze reageren wel vaker niet en komen dan wel gewoon. Nog een keer. En nog een keer. En nog een keer. Hmm, misschien voor de zekerheid met de handmarifoon proberen. De hoorn buiten heeft wel vaker kuren. “Watertaxi, watertaxi, aqui La Luna” “Dos minutos!” Shit. Het was avond, na mijn dagje hard werken wilden we lekker uit eten.

De volgende ochtend meteen maar even de marifoons aan een nadere inspectie onderworpen en dit keer kon Etienne, na veel zweten, zuchten en steunen, niet anders zeggen, dan dat hij hem niet meer aan de praat kreeg. We ontvingen nog wel, maar zenden, nee. Verdikkeme, ben je in het paradijs, hebben we dit. Geen major probleem, maar wel vervelend. Een VHF waarmee je kunt zenden is toch wel handig. Besloten om maar even op zoek te gaan naar een vervangmodelletje. En warempel, zelfs hier, waar de prehistorische dieren nog (vrij) rondlopen, zijn ook marifoons te koop. Na dubben hebben we een goedkoop (relatief gezien) modelletje gekocht van een bekend Amerikaanse merk (waar ik nu, internettent bij een wit strandje even niet op kan komen). Vanochtend de eerste stapjes om een plekje voor hem (of haar) te zoeken. Morgen verder.

Gisterenmiddag zijn we dan ook maar op pad gegaan, even wat anders dan klussen of bootdingen. We hebben een schitterende, maar ontzettend warme, hike gemaakt naar Las Grietas. De eilanden hier zijn vulkanisch en bestaan dus uit lavagrond. Dat is grof, ruig, open gesteente. Het pad naar Las Grietas was over deze stenen door een schitterend gebied met een zoutmeer en langs hele vele cacti’s Las Grietas is een kloof in het lava gesteente, waar regenwater zich vermengt met zeewater. Je kunt er snorkelen, zwemmen en van de kliffen afduiken. Het is heerlijk fris verkoelend, super helder water! Je koelt er beter in af, dan in het lauwe zeewater.

Al vrij vroeg in deze hike kom je langs een schitterend rustig hotel met een mooi strandje waar we even hebben geinternet. Eind van de middag terug naar het dorpje om de marifoon te halen. We hebben gegeten in een straatje waar allemaal lokale tentjes zitten. ’s Avonds zetten ze de stoelen en tafels op straat en is het een drukte van belang. Heel gezellig kwamen we daar aan de praat met Gerrit en Anne-mieke van de Fruit de Mer, ook een NL’se boot, die waarschijnlijk rond dezelfde tijd als wij over gaan steken naar de Marquises. Vandaag vertrokken zij alweer naar Isla Isabella.

Inmiddels tikt de tijd vlot door en willen we nog wel wat meer zien van het eiland hier. We hebben dus, met de paar klusjes nog te doen, een schemaatje gemaakt voor de komende dagen. ;-)

Handwerk

Maandag 23 april 2012 @ 06:23

Vandaag was een handwerkdagje. En dan niet leuk crea bezig zijn, nee, de stiksel van de genua nalopen en indien nodig, opnieuw stikken. Met name een strook aan de onderkant was, door het schuren over de reling aardig los. En nog een paar stiksels door het wrijven langs de stagen. Schavielen (slijtage door schuren) is echt onze grootste vijand. Je moet er continu op letten, maar je kunt helaas niet alles tegenhouden. De stiksels die los waren, waren geen belangrijke. Meer om de verschillende lagen doek op elkaar te houden en onderaan is het een strook waar de onderlijkstrekker doorheen loopt. Niets ergs dus, maar het kan maar beter weer gemaakt zijn. De genua is groot en stug en past niet onder mijn naaimachine, dat was dus ouderwets handwerk. Gelukkig kon ik op vele plaatsen het oude 'stikgaatje' gebruiken, dat scheelt in kracht. Maar ik ben er toch wel heel de dag mee zoet geweest.
.
Het wordt aardig stil hier. Gisteren is de Inish vertrokken en vandaag gingen ook onze Panamese buren (Juan van Gente de Mar) er vandoor. Wij zullen hen waarschijnlijk over krap een weekje volgen.
.
Vanochtend hadden we nog wat buien, met veel bewolking, maar dat trok in de middag al snel op naar een strak blauwe hemel. Met als gevolg, heel warm. We hebben aan het einde van de dag dus nog maar even gezwommen en gesnorkeld bij de boot. Manta-rays gezien en een soort tam koffervisje. Etienne kon die gewoon vastpakken! De koffervisjes doen zich te goed aan onze boot, heel fijn, maar ze zijn naar ons idee nog niet hongerig genoeg. We moeten zelf ook nog een hoop schrappen. Het is hier namelijk erg voedingsrijk en de boot groeit weer aan als kool.
-----
At 23-4-2012 3:58 (utc) our position was 00°44.82'S 090°18.42'W

Diesel met een luchtje

Zondag 22 april 2012 @ 05:49

Tijdens de oversteek deed onze dieselmeter al raar en stopte uiteindelijk, terwijl hij bleef aangeven dat de tank drie kwart vol was. Dat kon niet, wisten we op dat moment en toen we er weer een jerrycan in geleegd hadden was de meter nog niet verschoven. Stuk dus. Luidde Etienne z'n deskundige mening. Een klusje om, eenmaal op de Galapagos, maar eens naar te kijken. Tot die tijd hielden we in het logboek nauwkeurig bij hoe laat we de motor startte en weer uitzette. We weten, ongeveer, hoeveel diesel per uur we verbruiken, dus moesten we het even zo berekenen. Met natuurlijk de ruime marges aan alle kanten.
.
Gisteren was het 'dieselmeter-klusje-dag'. We hadden al uitvoerig besproken wat er stuk kon zijn, of misschien, hopelijk, alleen maar erg vervuild. De meter in de tank is eigenlijk erg simpel, dus kan er niet veel stuk aan zijn, maar als er iets stuk aan is, dan is het de meter ook meteen overleden. De meter uit de tank gehaald en ja, hij was wat vies. Schoongemaakt en gelukkig, wat aandacht en poetsen doet soms wonderen. Het ding geeft weer aan wat hij aan moet geven.
.
Diesel heeft hier, op de Galapagos, de prijs van goud. Aangezien ik zilver draag kan ik dus niets ruilen, dus zullen we het duur moeten kopen voor dollars. Maar ja, wat is duur? Het is 6 dollar per gallon. Een gallon is 3,8 liter. Vergeleken met NL, niet duur. Vergeleken met Panama en het vasteland van Ecuador, heel erg duur. Aangezien wij nu hier zijn en niet in NL, vinden wij het dus duur. En zeker als je weet dat de localen hier, 1 dollar per gallon betalen! Zwaar gesubsidieerd, maar dus niet voor toeristen. Wij mogen dan ook alleen (legaal), de hele dure, diesel halen met een toestemmingscertificaat van de port captain. Het was het gesprek van de dag met onze buren hier uit Panama. Maar helaas konden wij tot op heden geen 'mannetje' vinden, die het voor 'wehnug' zou doen.
.
Totdat ik gisteren, aan een watertaxichauffeur, vroeg of het tankstation hier in het dorp de enige plek was om diesel te halen. Tja, je moet het natuurlijk subtiel vragen. Hoeveel hadden we nodig? 50 gallon. Morgenochtend (vandaag dus) kwam hij om 11 uur. 3 dollar per gallon? Prima! Wij zaten vanochtend dus hoopvol te wachten, komt ie wel of komt ie niet? Hij kwam inderdaad, maar met maar 15 gallon. Geeft niets, overgeladen en in de tank gegooid. Afgerekend, prijs was door de daginflatie wel gestegen naar 4 dollar per gallon, maar ok. Kwam hij nog meer brengen? We moeten 50 gallon hebben. Hij keek wat moeilijk. We hadden al gezien dat het diesel halen, ook voor de localen, erg gereguleerd was, met papieren, legitimatie en mannen met geweren als bewakers. Ons 'mannetje' wilde nog wel een keer komen, morgen. Maar dan kwam er weer inflatie bij. Wij hebben toen maar bedankt. Het is voor hem erg link en hoe meer hij moet halen hoe linker. Het is dus geen 'inflatiegeld' maar meer 'gevarengeld', geld met een luchtje.
-----
At 22-4-2012 3:04 (utc) our position was 00°44.83'S 090°18.42'W

Allemaal beestjes

Donderdag 19 april 2012 @ 23:56

We liggen in Puerto Ayuro, een toeristisch plaatsje, wat eigenlijk best gezellig aan doet. Ik vind het toch altijd weer bijzonder dat je op zo’n 1000 km van het vastenland een hele wereld vind, waar ook van alles is. Gisteren hebben we eerst nog even de ‘fumigation’ man aan boord gehad die alles onder heeft gespoten met een vet goedje, wat alles glibberig, glad en vies maakt. Erg fijn, de vliegen vliegen nog steeds gewoon rond en hebben zelfs het lef om in dit spul te landen. Het was niet giftig, werd ons verteld. Nee, maar volgens mij voor de insecten ook niet. Ik heb nu alleen (helaas) een reden om de hele boot schoon te maken, waar hij heeft gespoten. Daarna zijn we met de watertaxi naar de kant gegaan. Eigenlijk ideaal, geen natte kont van de dinghy en het gaat lekker snel. We hebben Puerto Ayuro wat rondgelopen, wat ‘ferreterias’ bezocht (hardware zaken) en allerlei andere winkels. Geluncht bij The Rock en tegelijkertijd gezellig bijgeklets met Wiph en Dorit van het grote motorschip de Contina.

Toen we terug aan boord kwamen zagen we de Inish liggen! Het nadeel van ‘je dinghy niet in het water’ is dat je niet even gaat kletsen bij anderen, dus afgesproken om vandaag even lekker bij te kletsen. Vandaag dus samen naar de kant en koffie gedronken. Daarna samen op pad om verschillende supermarkten te bezoeken (tja, dat is nu een uitje;-)) en daarna zijn we naar het Charles Darwin Research Station gegaan.

De Galapagos bestaan uit verschillende eilanden, er zijn 12 grotere en 12 kleinere eilanden, waarvan 5 eilanden bewoond zijn. Door mensen dan. Deze eilanden zijn per toeval ontdekt in 1535 door de eerste bisschop van Panama toen hij onderweg was naar Peru en zijn schip van de route af raakte. Hij noemde ze de ‘Island of the tortoises’, eiland van de schildpadden. Omdat de zeevarenden in de jaren erna de ene keer wel de Galapagos konden vinden en een andere keer niet (stroomdiagrammen en GPS hadden ze toen natuurlijk nog niet) werden ze in de tijd erna de ‘Betoverde Eilanden’ genoemd. In de 17e eeuw konden ze de eilanden wat vaker vinden en werd er van alles naar toe gesleept zodat de schepen zich hier weer konden bevoorraden. Toentertijd waren er ook heel veel schildpadden op de eilanden. Dit aantal is drastisch verminderd toen allerlei zeelieden (piraten, kooplui, enz) deze eilanden aandeden om te bevoorraden. Schildpadden konden wel een jaar aan boord blijven leven en waren dus een prima voedselbron.

In 1835 kwam Charles Darwin hier aan tijdens zijn reis aan boord van de Beagle. Hij is hier 5 weken gebleven en heeft heel veel dieren en planten onderzocht en meegenomen, waardoor hij later de Evolutietheorie bedacht. Vandaar dat alles hier op deze eilanden ‘draait’ om de ‘ontdekkingen’ van Charles Darwin. Het research centrum is leuk, het heeft meer weg van een wandeltocht door het ‘authentieke’ landschap van de Galapagos en dan kom je langs wat expositie ruimtes, de schildpadden en iguana’s. En grote schildpadden dat ze hebben!! Enorm!! Zo’n beest zou met gemak onze punt vullen. We hebben Lonesome George ontmoet. Een reuze schildpad die al heel lang hier is, maar voor wie ze maar geen geschikt vrouwtje kunnen vinden. Georgina en Georgia liet hij, ook vandaag, gewoon links liggen. Zouden schildpadden homo kunnen zijn?

Eind goed, al goed

Woensdag 18 april 2012 @ 05:54

We zijn op de Galapagos!! Tussen de eilanden zijn we al verwelkomd door een zeeleeuw die even een kijkje kwam nemen. Heel schattig!
.
Het was vannacht en vandaag een top zeildagje. Zo'n tochtje wat je je wenst om de hele oversteek te hebben. We zijn de laatste mijlen dan ook super opgeschoten, waardoor we rond 16.00 uur aankwamen. Zaterdag om 16.00 uur een week geleden vertrokken uit Bahía, maakt, dat we er dus precies 10 dagen over hebben gedaan. En eigenlijk valt dat reuze mee. Planning was zo'n 6 dagen. Als we windstiltes hadden, konden we gewoon motoren en snelheid houden. Dat snelheid houden was dus drastisch anders door stroom tegen. Een dag of 4 langer, is dus eigenlijk zo gek nog niet.
.
De baai hier op Isla Santa Cruz, Acadamy bay, is aardig vol. Vol met allerhande boten; veel cruisers, rondvaartboten voor de eilanden, wat kleinere cruiseschepen, een bevoorradingsschip en de Endeavour, het schip van National Geographic! De baai ligt totaal niet beschut, dus we liggen achter het anker nu meer te schommelen dan de afgelopen dagen op zee.
.
Nadat we het anker hadden laten vallen, was het meteen gedaan met de rust en kregen we bezoek. Drie man sterk. De Port Captain en twee mannen van het National Park Galapagos. Ik dacht dat er stoom uit mijn oren zou komen, niet van boosheid, maar van het hersenwerk, want toen de Port Captain begreep dat ik wat Spaans sprak ratelde hij alles aan elkaar. Hij legde de procedures uit, vertelde wat er te doen was op het eiland enz enz. We hadden natuurlijk een zarpe naar de Marquises en dus kwam de vraag 'wat komen jullie hier doen?' Ik uitgelegd dat we diesel nodig hadden ivm stroom tegen en geen wind. Dat snapte hij, er was net een boot teruggekomen die onderweg was naar de Marquises, ook geen wind en stroom tegen. Dus was het prima dat wij hier wilden blijven. En nu we er toch waren konden we ook wel wat langer blijven. We hadden alleen een agent nodig, om het papierwerk te regelen en die ging hij even bellen voor ons. Hij had inmiddels al onze papieren al gecheckt, dus ik grapte dat wij een agent niet nodig hadden en het met hem ook goed afkonden. Hij was gevleid, maar nee, we moesten een agent hebben.
.
De agent arriveerde gelijk met iemand van het ministerie van landbouw, of zoiets. De laatste ging controleren of wij geen planten en huisdieren hadden en wat we nog aan vers spul hadden. Het appeltje en de limoenen waren geen probleem, zolang we ze maar niet mee naar de kant namen. De rest had hij niet gezien, Etienne had namelijk meteen alles verborgen. De agent was een aardige man, van een 'ships agent office' en rekende een vrij hoge prijs voor zijn service. Wij hebben hem dus bedankt en meteen weer weggestuurd, we hadden veel lagere bedragen gehoord. Ik verwachtte de Port Captain wel geïrriteerd te hebben, maar nee, hij ging rustig degene bellen die wij voorstelde. Hij legde nog wel even uit dat voor dat bedrag de man 4 uur werkt. Ik ben maar niet in discussie gegaan, dat hij dan zelfs voor NL'se doeleinden een hoog uurloon had.
.
De 'nieuwe' agent arriveerde en regelde meteen alles. Morgen komt er nog een 'fumigation-man' aan boord, sprayen tegen het ongedierte. Mooi, zijn we meteen van de laatste vliegjes en muggen af! De bedragen van wat alles kost, vlogen me wel rond de oren. Morgen maar even alles op een rijtje zetten als we de factuur hebben en onze portemonnee moeten trekken. Maar ok, daarvoor zijn we wel op de Galapagos! Wat we natuurlijk, inmiddels gaar en oververmoeid, hebben gevierd met een biertje in de kuip. Morgen gaan we aan land.
-----
At 18-4-2012 2:24 (utc) our position was 00°44.83'S 090°18.42'W

Land in zicht!

Dinsdag 17 april 2012 @ 01:08

Weinig te melden vandaag. Het is heel de dag bewolkt met af en toe een bui. Zeker in de ochtend was het meer toe, dan af. Daardoor zijn we vannacht en vanochtend wel lekker opgeschoten. En zo ontwaarden we, halverwege de ochtend, aan de horizon iets wat op een berg zou kunnen lijken. Het beeld werd in de loop van de dag helderder en minder helder (tijdens enorme stortbuien), maar het is duidelijk Isla San Cristobal. In de rij van grootte van de eilanden is hij nummer 5, maar heeft wel de een na grootst inwoners aantal. Isla San Cristobal moet schitterend zijn, het is alleen niet het eiland waar wij naar toe gaan. Wij gaan naar Isla Santa Cruz.
.
In de officiële regel heb je toestemming nodig om naar de Galapagos te gaan. Deze toestemming heet een Autografo. Met zo'n Autografo mag je dan, met je eigen boot, meerdere eilanden bezoeken en 40 dagen blijven. Alleen kost zo'n Autografo heel veel centjes. Wil je dit niet, dan kun je een verzoek doen voor een verblijf op de eilanden onder het mom van 'diesel nodig', 'reparatie', enz. De port captain kan dan bepalen dat je maar 72 uur mag blijven, of je toestemming geven voor 20 dagen. Maar je mag dan, met je eigen boot, maar op 1 eiland komen. Omdat wij dus geen officiele toestemming hebben om naar de Galapagos te gaan, konden ze in Ecuador (waar de Galapagos onder vallen) natuurlijk ons geen zarpe (uitreisdocument) geven naar de Galapagos. Andere landen hebben weinig met deze wet te maken en zetten gewoon op je zarpe Galapagos.
.
Wij gaan voor de laatste optie en kiezen daarom het eiland met het 'grootste' stadje en van waaruit de meeste 'excursies' eventueel te boeken zijn. Volgens onze informatie, Isla Santa Cruz dus.
.
De laatste mijlen komen in zicht, maar met de huidige wind, kunnen we hier nog wel een paar dagen over doen. We zullen zien.
-----
At 16-4-2012 22:20 (utc) our position was 00°39.30'S 088°59.99'W

Ik zie ze vliegen

Maandag 16 april 2012 @ 01:28

Zoals ik te pas en te onpas, te vaak, te weinig en waarschijnlijk tot ieders verveling, elke keer weer roep, de dagen vliegen voorbij!! Zelfs hier op zee. En zelfs tijdens een activiteit die onlosmakelijk verbonden is met onze reis, maar niet onze favoriete bezigheid is. Maar net zoals het gaat met verre vliegreizen, wen je aan afstanden. Eerst was de Golf van Biskaje nog ver (3 dagen), maar na 19 dagen de Atlantische oceaan, is die afstand de maatstaf.
.
Het scheelt enorm dat ik de laatste tijd ook niet meer ziek ben. En ook Etienne slaapt nu de eerste nachten altijd al veel beter. Met andere woorden, onze lichamen raken 'gewend' aan de gekke ritmes op zee. Wat ook enorm helpt zijn de vaste routines tijdens een dag. Zie mijn berichtje van een paar dagen geleden. Voor je het weet kan ik al weer aan de lunch beginnen en hetzelfde geldt voor het avondeten. (Lekker) Eten is altijd al een van mijn favoriete bezigheden, maar zo onderweg, wanneer de zee, en onze magen, het toelaten, zijn de maaltijden ook belangrijk. Ik sta liever, zeg een uur, moeite te doen om te blijven staan terwijl ik aan het snijden en bakken ben, voor een maaltijd waarvan ik heerlijk kan genieten tijdens het ondergaan van de zon. Maar dat is voor iedereen misschien anders. En ik moet zeggen, we hebben de laatste dagen weer lekker gegeten; pizza's, eiersalade, macaroni, boontjes met aardappelen en gehaktballen (uit blik!), mihoen, salades enz. En vanavond hebben we weer de favoriet van de boot, nasi! Goed eten helpt om de moraal hoog te houden, maar daar dragen de wegblijvende buien en een beetje wind ook aan bij.
.
Ik heb, je zou denken hoe kan het nog, gisterenavond weer een (voor mij) nieuw verschijnsel gezien; een satelliet. Dat ziet eruit als een 'onderweg zijnde ster'. Deze 'ster' verplaatst zich in een rechte baan, met constante snelheid over je hoofd heen. Etienne heeft het al meerdere keren gezien, maar ik miste ze elke keer. Tot gisteren. Grappig om te bedenken dat de satelliet de ik zag gaan, misschien wel een van de satellieten is die ons elke dag vertelt wat voor weer het gaat worden. Of, misschien was het er wel een die foto's aan het maken was voor een of andere geheime dienst. Heel bijzonder dat er op de oceaan een hele wereld onder je afspeelt, maar ook boven je.
.
In onze wereld gaat het allemaal prima en we komen langzaam toch steeds dichterbij het einde van de eerste etappe.
.
.
PS
Het antwoord op het raadsel via de sms voor vannacht; naam: Lekker Hapje, leeftijd: 2 dagen + een half uur in de pan.
-----
At 15-4-2012 22:57 (utc) our position was 00°38.90'S 087°58.82'W

Bah!!

Zondag 15 april 2012 @ 01:02

Wat hebben we een k-nacht gehad! Regen, buien, bakken, nog meer water en onweer. Wel wat wind, dus we schoten lekker op. Maar met aardig wat wind van achter in, samen met een giga regenbui, maakt dat alles in de kuip nat is. En je moet oppassen anders waait het zo naar binnen. Dan was een bui weer voorbij, wind draaide net zo hard 360 graden mee, dus zeilen weer anders. Dan weer windstil en dan begon het hele feest weer van voren af aan. We zijn vandaag dan ook erg moe, want van slapen komt er weinig, tijdens zo'n nacht.
.
Vandaag is het gelukkig al wel heel de dag droog. Een beetje wind de goede kant heen, dus we schommelen rustig dichter naar de Galapagos. We hebben al een beetje slaap ingehaald, maar ik vrees voor vannacht, als ik de luchten weer zie.
-----
At 14-4-2012 22:47 (utc) our position was 00°38.59'S 087°14.79'W

Te lang op zee

Zaterdag 14 april 2012 @ 01:09

Vroeger dobberde men dagen op zee, op weg naar hun bestemming. Nu, anno 2012 doet men dat niet meer. Toch? Dus wel. Wij dobberen op zee naar onze bestemming. Darwin, onderweg met de Beagle naar de Galapagos, hoe zou het die hier zijn vergaan? Bolle zeilen en een positieve sfeer aan boord, "we zijn er bijna!" Of ook klapperende zeilen, een gefrustreerde stuurman, de rest van de crew lanterfantend aan het dek, zoekend naar schaduw en vertier. En de kok die nog eens door z'n, al spekvette haar, wrijft, "wat gaan we nu weer eten?"
.
Ik denk dat laatste, want wat blijkt uit de verhalen, Darwin was inderdaad op de Galapagos. Alleen maar zo'n 5 dagen en deed zich tegoed aan het schildpaddenvlees. Vind je het gek?! Die vent stikte van de honger. ;-) En de revolutietheorie van Darwin, was geen eureka momentje. Nee, daar had hij, tijdens de windstiltes hier in de Stille Zuidzee, genoeg tijd voor om over na te denken. Als wij hier nog veel langer dobberen kom ik denk ik ook nog wel met een theorie. Maar dan meer over de evolutie van de mens die te lang op zee zit.
.
Toch zijn emoties soms net zo veranderlijk als het weer. Moedeloos zijn we niet meer. We gaan over het algemeen nog wel een knoop in de goede richting en hebben de afgelopen 24 uur zelfs 30 mijl afgelegd. We mogen niet klagen dus! Daarbij geven de gribfiles voor de komende 3 dagen wat stabielere wind, al is het niet veel en lijkt de tegenstroom wat af te nemen. Al kan deze laatste opmerking ook meer een gevalletje van 'wishfull-thinking' zijn.
.
De zon straalt aan de hemel en we hebben al even geen regen meer gehad. Al met al heeft het kietelen van Neptunes dus wel een beetje geholpen. Of zou het komen door jullie massale gebeden? Als dat zo is, zullen we dan ook een sessie doen voor wereldvrede? Of ga ik nu al hallucineren?
-----
At 13-4-2012 22:36 (utc) our position was 00°38.24'S 086°24.07'W

Niet alleen

Vrijdag 13 april 2012 @ 01:48

Wat zal ik zeggen van vandaag? We zijn sinds vanochtend 9 uur, 8 mijl dichter bij de Galapagos gekomen. Nog 200 mijl en dan zijn we in ieder geval bij de eilandengroep en kan de motor weer aan. Dus reken maar uit. Ik zei gisteren wel dat moedeloos worden niet helpt, nee, maar ik moet zeggen dat deze emotie mij wel langzaam bekruipt. We wisselen wat af met de zeilen om elk zuchtje wat er maar staat te pakken. En eigenlijk, laten we het positief benaderen, lukt dat aardig, we gaan in ieder geval nog niet terug naar Ecuador. ;-)
.
We zijn ook niet alleen hier. Elke dag krijgen we wel even, dichtbij of wat verder weg, bezoek van walvissen of dolfijnen. We hebben een hele grote groep dolfijnen in de verte zien jagen. Het was een heel springspektakel. Vol verassing zagen we gisteren ook verschillende schildpadden voorbij zwemmen, hele oude, want het waren hele grootte. Zouden deze 'Giant Tortoises' ook op weg naar de Galapagos zijn en ook de verkeerde stroom zijn tegengekomen? Tot mijn verbazing vliegen hier ook nog steeds verschillende vogels rond. We hebben zelfs de Swallow-Tailed Gull gezien. Familie van de zeemeeuw die voornamelijk op en rond de Galapagos voorkomt. Hij staat erom bekend om 's nachts de boten op zee te volgen. Dat hebben we gemerkt! Ik ken de NL'se naam niet. Het beestje maakt een klakkend geluid, waarvan gedacht wordt dat dit een soort van echo-locatiebepaling is.
.
We kregen vanochtend een raadseltje toegestuurd van een ex-vertrekker, om de tijd te doden. Heel fijn! Maar wij hebben ook een raadseltje, alleen weten wij helaas zelf het antwoord ook niet. Vannacht heb ik bijna een kwartier lang de dieptemeter tussen de 18 en 15 meter zien schommelen! Signaal was constant en supersterk, dus een school vissen kan het bijna niet geweest zijn. Maar wat dan wel? Ik heb het water afgespeurd maar zag geen walvis of onderzeeer. Raar he? We zijn dus echt niet alleen!
-----
At 12-4-2012 22:42 (utc) our position was 00°38.62'S 085°44.63'W

Uitzitten

Donderdag 12 april 2012 @ 01:33

Het is ons de afgelopen dagen weer overduidelijk dat we overgeleverd zijn aan de grillen van de natuur en de buien van Moeder Aarde. Dat geldt natuurlijk altijd, maar in de meeste woongebieden bouwen we stevige huizen, dijken en andere belangrijke dingen om zo min mogelijk 'last' te hebben van deze grillen en buien. Maar hier op dit kleine bootje in deze immense oceaan zijn we eraan overgeleverd. En natuurlijk niet alleen negatief overgeleverd, we leven ermee en halen er soms ons voordeel uit.
.
Alleen zoals ik al zei, de afgelopen dagen zijn we eraan overgeleverd. Want hier, midden op zee, moeten we het doen met de huidige stromen, de heersende (of nu eigenlijk meer niet-heersende) wind en de plenzende buien of brandende zon. We zijn ons er pijnlijk van bewust dat we een keer geen invloed kunnen uitoefenen en het 'tegen de stroom invaren' kan, zolang onze dieselvoorraad het trekt. En daar zit het venijn, dat is niet lang meer. Nog maar 24 uur en dan moet de motor uit en kan pas weer aan bij de Galapagos. En dat terwijl we pas net op de helft zijn.
.
Ik lees me suf in alle Jimmy Cornells , pilots en weerboeken en overal staat hetzelfde voor dit gebied: de SE trade winds heerlijk in de rug en de Humboldt, Peruvaanse en Equatoriale stroom geven je een extra zetje. Maar zo is het hier, op dit moment en de afgelopen dagen, toch echt niet!
.
Wind, als die er al is, pal tegen en datzelfde geldt voor de 1,8 knopen stroom. Ok, geen wind, misschien zitten we in het uitgebreide stukje van de doldrums. Kunnen we mee leven. De gribfiles (weerberichten) gaven ook niet veel wind op. We hadden het met motoren kunnen halen, ware het niet, dat we die *(%@& stroom tegen hebben! Dat is een probleem, dat wordt weer terug naar Ecuador dobberen. We hebben het daar goed naar ons zin gehad, maar willen nu toch echt naar de Galapagos.
.
Wat kunnen we eraan doen? Niets. Moedeloos worden en chagrijnen helpt ook niet. Dus wordt het uitzitten (eten en drinken genoeg), bidden dat er wat meer wind komt (doen jullie ajb mee!!) en wat Sjamanistische en oude rituelen uitvoeren, zoals Neptunes nog maar eens kietelen voor de stroom en de god Wodan uitdagen om meer wind te krijgen, maar hem niet boos maken, want storm hoeft nu ook weer niet. Het leven van een oceaanzeiler gaat nu eenmaal niet altijd over de woelige baren, maar soms ook over spiegelgladde zeeen.
-----
At 11-4-2012 22:29 (utc) our position was 00°37.71'S 084°58.38'W

Whales

Woensdag 11 april 2012 @ 02:19

Het was vandaag net een Hollandse herfstdag, grijs, grauw en nat. Maar dan verder wel warm en geen wind. We worden er een beetje moedeloos van. Het is nu maar een tochtje van 600 mijl, maar wat als we straks naar de Marquises van dit soort ellendig weer hebben? Nog maar even niet aan denken.
.
Een andere oorzaak van onze moedeloosheid is het feit dat het lijkt dat er geen gang in de boot te krijgen is. Zouden we zoveel te zwaar zijn? Hij is aangegroeid, maar dat scheelt nu ook weer niet zoveel. We snappen er niets van. Etienne duikt vanmiddag, tussen de buien door het water in, om toch maar even naar de schroef te kijken. Het water is superhelder, waardoor hij het goed kan zien. Niets aan de hand. Een paar zeepokken, maar gelukkig geen touw of wat dan ook. Waar we nu wel achterkomen, omdat we de motor uitzetten en ons maar even laten dobberen, we keren 180 graden om met de boot. Door de stroming. We hebben zo'n bijna twee knopen stroom tegen! Hoe dat nu weer kan hier. Alle boeken en kaarten geven aan dat er zeker een stroom met ons mee moet lopen, de South Equatorial Current en de Peru current. We breken ons hoofd erover, maar gaan daardoor helaas niet harder en we hebben nog steeds geen idee. We besluiten onze koers iets zuidelijker te zetten. En we nemen af en toe genoegen met een snelheid van 2 knopen in de goede richting vooruit op de zeilen. We kunnen nu eenmaal niet het hele stuk motoren.
.
We hebben nu al wel een aantal keren een walvis bij de boot gehad! Vanochtend schrokken we ons rot van zijn fontein, zo dichtbij was hij. Het zijn Humpback whales. Erg gaaf! En als we heel toevallig allebei naar een vissersboot aan de horizon zitten te kijken, zien we zo'n walvis helemaal boven water springen!! Gaaf!!! Dat zo'n groot log beest, zo kan springen! Ik doe het hem niet na. ;-)
-----
At 10-4-2012 23:21 (utc) our position was 00°30.32'S 084°13.68'W

Dagelijkse sleur

Dinsdag 10 april 2012 @ 00:46

Het is nog steeds dramatisch gesteld met de wind. En ook de stroom is nog niet helemaal met ons. Omdat er verder ook niets spectaculairs gebeurd, dacht ik dat het misschien wel leuk was om jullie een kijkje in onze dag te geven. En dan met name van de afgelopen 24 uur. Als we onderweg zijn, hebben we namelijk een redelijke vaste routine van slapen en eten. En oja, het is hier 7 uur vroeger dan in NL, dusse als jullie om 10 uur 's ochtends aan de koffie zitten, gaat Etienne weer slapen en mijn wachtje gaat in. En als jullie CSI zitten te kijken, of het acht uur journaal, dan zitten wij aan de lunch. Weggedoken in de schaduw van de bimini in onze zwembroek. ;-)
.
21.00 uur
Ons nacht-wacht systeem gaat in. Etienne gaat lekker slapen, ik nestel me buiten met een kop thee in de slaapzak. Ik lees wat (boek of ipod), luister wat muziek of zit gewoon te mijmeren. Om 23.00 uur maak ik Etienne toch maar wakker. De motor staat uit en we gaan steeds langzamer en blijven niet meer op koers. We starten de motor. We hebben de afspraak dat als er iets op het voordek moet gebeuren (in dit geval de boom opruimen) dat we elkaar wakker maken. Hij kan nog een uurtje slapen.
.
00.00 uur
Ik maak Etienne weer wakker. Zijn beurt. Hij neemt wat te knabbelen en te drinken mee naar buiten en mijmert z'n wachtje uit.
.
03.00 uur
Mijn beurt weer. Etienne rolt inmiddels moe z'n bedje in. De tweede wacht hakt er altijd wat harder in. Ik probeer wat te lezen ofzo, maar vaak zit ik meer te dutten. Geen probleem, er is inmiddels geen schip meer in de buurt en de AIS geeft wel alarm.
.
06.00 uur
Het wordt al wat licht aan de horizon als Etienne mij weer aflost. Ik val als een blok in slaap. Etienne neemt z'n zonnebril alvast mee naar buiten, de zon zal al snel hoog aan de hemel staan. Hij dut nog wat, terwijl het langzaam warmer wordt.
.
09.00 uur
De dag begint. Ik word wakker als Etienne de SSB aan zet. Het PanPacificNetje begint zo. Ik zet een keteltje water op en wacht tot ik me kan melden. Terwijl we ontbijten luisteren we naar de anderen. Het ontbijt bestaat uit yoghurt met wat fruit, boterhammen met pindakaas en koffie (D) en thee (E). De andere schepen op het netje zitten veelal hoger, meer tussen Panama en de Galapagos, maar hebben ook geen wind. Gelukkig, we zijn niet de enigen. Etienne laat ondertussen de SSB pruttelen op een weerfile. Hopelijk komt er meer wind. Nee, dus.
.
10.00 uur
Na het ontbijt gaat Etienne nog even wat slapen. Ik doe wat yoga oefeningen, lees of schrijf wat.
.
11.00 uur
Koffietijd, waarna ik onze groenten- en fruittuin even ga controleren, de eieren ga omdraaien (moet elke dag gebeuren, ander rotten ze heel snel!). Verder rommelen we wat aan boord; lezen, zenden, opruimen, niksen.
.
12.00 uur
Etienne gaat een weerfile binnenhalen, met de goede hoop dat het weerbeeld in de paar uur tijd al wat veranderd is. We kijken wat het gaat worden en worden nog moedelozer. Vandaag moet een redelijke dag zijn, morgen komt er nog minder wind. Maar tot nu toe is er nu al geen wind. Ik begin terwijl maar aan de lunch en doe ondertussen ook nog wat afwas.
.
12.45 uur
Lunchen! Vandaag hadden we een toplunch; toast, lekkere salade, hardgekookt eitje en verse jus d'orange.
.
13.30 uur
Met het vele motoren en onze kleine tank moet er ook af en toe getankt worden uit de jerrycans. En omdat we het niet gaan halen met de diesel tot de Galapagos, gaan we proberen of de gennaker wil blijven staan. Nee, dus. We hadden even wat meer wind (5 knopen), maar zodra dat ding gehesen is, kakt hij weer in naar 2 knopen, waardoor de genaker ook inkakt. Een kwartier lang kijken we meer wind, maar nee. Alles maar weer omlaag, het grootzeil omhoog en maar gewoon verder motoren. Meestal douchen we 's middags ook even en verder is het wat kletsen of lezen of schrijven, slapen of niksen.
.
16.00 uur
Happy Hour!! Etienne maakt popcorn. Andere keren eten we chipjes of maak ik wat toastjes, natuurlijk met een alcoholvrije cocktail.
.
17.00 uur
Ik kruip achter de computer om de website bij te werken. Etienne haalt de mail binnen en verstuurt een positierapport. Onze positie en afgelegde afstand wordt in het logboek gezet. Ik vergelijk het niet met gisteren, zal wel dramatisch zijn.
.
18.30 uur
Ga ik eten maken. Gisteren hadden de favoriet van het huis; nasi. Vandaag zou het bloemkool worden, ware het niet, dat deze witte bol vanochtend al zwarte haren had. Het wordt veggie macaroni. Alles aan boord is hier bijna veggie (vegetarisch), mits we een visje vangen. Ze sprongen vandaag wel naast de boot, maar wilde niet in het aas bijten.
.
19.00 uur
Inmiddels is het donker, we maken een lichtje buiten en gaan eten.
.
19.45 uur
Ik ga nog even een uurtje slapen. Etienne houdt de wacht.
.
21.00 uur
Ons nacht-wacht systeem gaat weer in.
-----
At 9-4-2012 22:05 (utc) our position was 00°36.95'S 083°14.05'W

K

Maandag 09 april 2012 @ 01:30

Het is pet, k of hoe je het ook wilt zeggen, met de wind. Zodra we een beetje door de stroom en wind de goede richting op worden gezet, gaat de motor uit. Maar dit wordt dan (m.n. rond eind van de middag) zo wanhopig, dat we niet eens meer kunnen sturen, dus dan gaat toch de motor maar aan. Balen. Zoals ik al zei, willen we eigenlijk niet motoren. We hebben wel voor 6 x 24 uur diesel bij ons, maar dit blijkt duur te zijn op de Galapagos. Onze volgende etappe zullen we toch ook niet motorend kunnen doen. Maar wanneer het zo wanhopig wordt dat we niet eens (redelijk op koers) vooruit komen….dan gaat die herriemaker toch maar aan.
.
Het leven aan boord is, met weinig wind, prima. Alles kunnen we makkelijk doen. En ook het slapen ging zo'n eerste nacht wel goed. De nacht gisteren was trouwens schitterend, met een, iets afnemende, volle maan en weer veel lichtjes in het water.
.
Onze gemiddelde snelheid is niet hoog en we moeten vanaf nu nog 494 mijl.
-----
At 8-4-2012 23:10 (utc) our position was 00°36.47'S 082°03.14'W

Fruit- en veggi-boat

Zaterdag 07 april 2012 @ 16:01

Dat zijn wij nu! De punt is omgetoverd in een moestuin en boomgaard. We hebben de laatste verse spullen gehaald en ze hebben hier echt van alles. Veel goedkoper dan in Panama. Daar betaalden we 1 dollar per appel, hier had ik vier appels voor een dollar. Heel fijn dus. We gaan lekker aan de aardbeien (jawel!!), mandarijnen en zelfs bloemkool. Ik kan altijd helemaal blij worden van al dat verse spul!

We hebben nog een keer lekker (warm) gedoucht. Zometeen Mr. Ed nog even aan dek leggen en dan kunnen we gaan. Hier waait het nu een beetje, hopelijk op zee ook. Vamos!!!

Eerste etappe

Vrijdag 06 april 2012 @ 19:29

Morgen vertrekken we voor de eerste etappe in de Grote Oceaan,Stille Oceaan, de Stille Zuidzee of de Pacific Oceaan. De grootste oceaan op aarde en omvat bijna 35% van het aardoppervlak. We gaan morgen op we naar de Galapagos. Een tot ieders verbeelding sprekend gebied. We hebben wisselende berichten gehoord, maar ja, ik denk dat wij cruisers misschien al wel een beetje verwend zijn. ;-)

Deze eerste etappe is zo’n 600 mijl. Maar, met de (geen) wind, die verwacht wordt, wordt dit waarschijnlijk wel een aantal dagen langer. De diesel is duur op de Galapagos, dus we gaan proberen zo min mogelijk te motoren. Geen probleem, eten genoeg, boeken genoeg, spelregels om te schaken weer opgezocht en zo vermaken we ons wel.

We hopen alleen dat we wel kunnen stoppen in de Galapagos. We hebben namelijk een zarpe (uitreisdocument) gekregen naar de Marquises. Het is, zonder een ‘authographia’, niet mogelijk om een zarpe te krijgen naar de Galapagos vanuit Ecuador. De eigenaar hier, zegt dat het geen probleem moet zijn. We zullen het gaan zien. Kan me er niet heel druk om maken, dan varen we maar wat langer door. Haha.

Vanochtend nog een paar boodschapjes gehaald en morgen nog wat vers groenten. We varen pas rond half vier weg, ivm hoog water. Grappig hoe je gaat wennen aan lange tochten zeilen. Het is net een beetje met vliegen, eerst zijn de korte stukken al lang en later als je een paar lange vluchten hebt gedaan, dan zijn de lange vluchten al geen probleem meer. Als ik eerlijk ben, heb ik er ook wel weer zin in. Op één voorwaarde natuurlijk! Dat ik niet ziek wordt!!

"Thuis"

Woensdag 04 april 2012 @ 20:10

Het was weer even wennen in een schommelend bedje. Gelukkig valt het reuze mee met mijn ribben en heb ik er niet heel veel last van. Een heerlijk rustig dagje, met het updaten van de website.

Je moet dus even helemaal naar onderen scrollen, naar 29 maart “Weer de Evenaar”. In chronologische volgorde staan verder omhoog al onze belevenissen van de afgelopen dagen in Quito en de Cotopaxi.

En in het foto-album staan onze foto’s van Ecuador.

Stink stad

Dinsdag 03 april 2012 @ 00:00

Gisteren kwamen we tegen de avond weer in Quito aan. We zijn allebei verkouden en merken dat zo’n grote stad een grotere aanslag op je neus en keel is.

Het is koud, met name gisterenavond. Etienne had met zijn ‘Indiana Jones’-avontuur mijn spijkerbroek al helemaal onder de modder geholpen, ikzelf was gisteren in mijn spijkerlegging gegaan. Alles onder de modder….behalve mijn rok. Etienne deed een beetje mee, want zijn schoenen hadden het avontuur eergisteren niet overleefd. Hij kwam bij de voetbal aangestrompeld zonder zolen. Die hebben we dus achtergelaten. De schoenmaker hier had mijn schoenen dusdanig goed gestikt dat die alles wel hebben overleefd. Maar wat een combi, in zo’n koude stad, de ene met spijkerbroek en teenslippers, de ander in rok en bergschoenen. Nee, geen foto’s!!

Maar, vandaag gaan we snel naar de warmte, naar Bahía. Om 12 uur zitten we alweer in de bus en na 8 uur schommelen (af en toe toch pijnlijk voor mijn ribjes) zien we La Luna weer liggen.

We worden naar boord gebracht en alles ligt er nog prima bij. Ik ben blij dat we geen kakkerlakken zien wegschieten en moe rollen we na een pilsje ons bedje in. Het is warm hier.

Bijna terug

Maandag 02 april 2012 @ 21:20

Ja, we zijn weer bijna terug op de boot. Vanmiddag zijn we vanuit Secret Garden Cotopaxi naar Quito gegaan, nachtje slapen en morgen met de bus weer naar Bahía. We hebben geweldige dagen ´boven´ gehad. Hier zeggen ze ´boven´ omdat het hoger ligt. Het was genieten!! We zijn nu moe van de vette hike en grotten kruipen van vanmorgen. Vroeg slapen. Morgen weer een lange reisdag. Overmorgen ga ik rustig zitten voor een uitgebreid verslag en foto´s voor jullie. Ik kan niet wachten tot ik kan vertellen wat voor gave dingen we hebben gedaan en hoe ik mezelf overtroffen heb. Helaas wel met een paar gekneusde ribben, maar och, het was het waard! ;-)

Grotten

Maandag 02 april 2012 @ 00:00

Omdat de jongens zo enthousiast terugkwamen gisteren en het speculeren weer niet van de lucht was, wilde ik de grotten eigenlijk ook wel zien. Dus vanochtend, samen met twee andere gasten, zijn we met Jessica naar een paar grotten gegaan. Om het veld met de stieren te vermijden (gelukkig!) bracht Darwin ons een eind. En daarna? Wat een tocht. Ik was al zeiknat tot aan mijn knieën eer we bij de grot waren, maar wat was het schitterend. De rivier en het klauteren over de stenen, de mooie watervallen. Wat een genot.

Eenmaal bij de cave, dezelfde dril als gisteren. Hoofdlampje op en aan, capuchon op (ik wil geen vleermuizen in mijn haar) en even klauteren naar de ingang. Tjeetje, wat donker! Hoppend, dus op je hurken zittend waggelend naar voren, verplaatsten we ons naar de eerste uitkijk. Op middelniveau had je een plateau waarover je naar buiten kon kijken. En verder, in tijgersluipgang om een grote steen heen krullend, was het laagste stuk. Daarna tot aan mijn kont in het water. Etienne was inmiddels maar op z’n knieën gaan zitten en aan het kruipen. Bij sommige grote openingen zaten hele kleine vleermuizen. Het was een hele gave ervaring!!

Maar dan…de grot weer uit. En via de steile helling, tientallen meters boven de rivier, naar beneden naar de rivier. Dat was pittig! Glijdend over de modder, jezelf vasthoudend aan wortels, bomen en graspollen, hopend dat het houdt. Eenmaal beneden de rivier over, de andere kant van de canyon weer een stuk omhoog, op dezelfde manier als we naar beneden kwamen uit de grot. En ja, Etienne had dat gisteren ook tig keer gedaan. Ok. Eenmaal boven, weer een stuk lopen en dan weer naar beneden, rivier door.

En op een bepaald punt in de rivier, glijd ik van een steen. In mijn glijpartij denk ik nog dat ik niet op mijn rug op die steen moet kwakken en eindig met mijn linkerheup en ribben erop en glijd verder tussen de stenen in het ijskoude water. Oei, dat doet zeer! Ik heb veel geluk en eindig met een blauwe heup en een paar licht gekneusde ribben. De tocht verder is hierdoor wel zwaarder en het klimmen en klauteren kost nog meer energie. Etienne gaat met Jessica en de andere gasten nog even door naar een kruisje en een waterval, ik blijf achter op een steen, aan de rand van het water in de zon.

En toch heb ik ontzettend genoten! Had nooit gedacht dat ik het canoeing (grotten ontdekken) zo gaaf zou vinden! Na een heerlijke warme douche en lunch gaan we terug met de taxi naar Quito. Jammer, onze verblijf hier zit er alweer op!! We hadden hier graag wat langer gebleven en nog wat meer grotten ontdekt.

Indiana Jones

Zondag 01 april 2012 @ 00:00

alias Etienne Verschoor. Ja, Etienne is vandaag op avontuur, de grotten in. Hij vertrok met een big smile op z’n gezicht en mijn spijkerbroek aan. Elke avond komen de jongens namelijk, van boven tot onder, onder de blubber terug. En zoals het zo vaak gaat…Etienne had maar 1 spijkerbroek mee. Ik natuurlijk 1 spijkerbroek en mijn spijkerlegging. Dus ja, trek dan mijn (goede) spijkerbroek maar aan.

Na een stevig ontbijt vertrok Etienne met z’n twee Zweedse metgezellen, het avontuur tegemoet. En ik? Ik nestelde mezelf met een dikke poncho, boek en thee in de hangmat op de patio, met uitzicht op de Cotopaxi.

De buurman bezit stieren. En niet zomaar stieren, nee, de beste van heel de wereld. Niet de beste voor het vlees, maar voor het ‘bullfighten’. En deze stieren staan vrolijk en uitgelaten in het veld waar onze ontdekkingsreizigers doorheen moesten. Ok, je kon ook omlopen, maar dat vonden onze mannen natuurlijk te lang. Ze waren erop voorbereid, geen rode shirts en de greppels werden, als vluchtroute, goed in de gaten gehouden. Om Etienne het volledige beeld te geven, werd hem alles getoond. Net alsof onze Indiana Jones al zoveel ervaring heeft. Hihi, maar misschien is zijn fantasie wel groter.

Na het lopen doemde ineens voor hen de canyon op. De rivier volgend kwamen ze bij de ingang van de cave. Hoofdlampje aan en omhoog klauteren, bukkend de cave in. Kruipend, hoppend, lopend, in tijgersluipgang en bukkend hebben de mannen de hele cave onderzocht. Dit keer niets spannends gevonden, alleen water, modder, vliermuizen en nieuwe openingen en nieuwe grottenstelsels. Van het einde van het ene grottenstelsel, via de enorme steile hellingen, zoekend naar het volgende stelsel. Soms kon je erin, soms was alles ingestort. En helemaal beneden stroomde de rivier in de canyon nog steeds als referentie punt.

Na uren en uren besloten onze avonturiers dat het genoeg was voor die dag en werd de terugreis ingezet. Wat zeker ook een avontuur bleek.

Remy speelt met Team Secret Garden in de plaatselijke voetbalcompetitie. Deze zondag, waren de wedstrijden op het veldje in het dorp. Remy zou gaan spelen, ik zou gaan supporteren en de avonturiers zouden een taxi nemen naar het voetbalveld en daar zouden we gezellig nog wat biertjes drinken.

Het voetbal was al een ervaring op zich. Nou ja, niet het voetbal, maar de supporters. De cowboys kwamen met hun paard, de andere stoere gasten met hun off-the-road-motor, de oudere met hun pick-up-truck en de rijkere met hun vette 4WD. Ook hebben de mannen zich perfect opgedoft voor de wedstrijd, haartjes strak in de gel en hun net gestreken shirtje aan.

Remy en ik hadden al wat biertjes op en de plaatselijke snack, gefrituurde varkenshuid, totdat de jongens, dan eindelijk aan het einde van de middag aan kwamen gewandeld. Het ‘taxi-nemen’ was iets anders uitgepakt. Na een voettocht van 2 uur kregen ze eindelijk een ritje (naar het andere einde van dit dorp) door de plaatselijke dierenambulance, die over de kinderkopjes de snelheid aanhield alsof hij naar een noodgeval moest. Terwijl hij aan het toeren was met z’n familie! De jongens waren dus inmiddels wel toe aan een biertje, maar daarna ook wel aan een douche. ;-)

Cowboy

Zaterdag 31 maart 2012 @ 00:00

Ik voelde me een ware cowboy toen ik in volle draf door het ruige landschap vloog. Op de rug van Camila, een schitterende bruine, rustige en lieve merry.

Het is vroeg dag (althans voor mij) hierboven. Om 7 uur staat koffie en thee klaar en om 7.15 uur is het heerlijk ontbijten. En dan om 8 uur naar de paardjes. Maar eigenlijk gaat alles heel relaxed. Het voelt niet als racen. Vandaag staat dan ook paardrijden op onze planning. Samen met Roxy (een andere gast) en Darwin (onze gids) zijn we 6 uur als cowboys door het landschap getrokken. Het waren rustige paarden, die goed luisterden. We hebben gesjokt, hard gelopen, in draf geweest en gegaloppeerd. De eerste waterval die we zagen was een ‘picture postcard’! De kleine poel eindigde in een ontzettend groene zee van gras. Een paar uur later, pauzeerden we met heerlijke cake met thee. Ik kan hier best wonen en een paard nemen ipv een auto.

Inmiddels werden we helemaal enthousiast en nieuwsgierig gemaakt door Remy en twee Zweedse gasten. In de buurt zijn grotten gevonden. De jongens zijn al een paar dagen deze, waarschijnlijk handgemaakte, grotten aan het ontdekken. Er zijn stukken van potten en speerpunten gevonden. Maar of dat uit de tijd van de grotten is? En waar de grotten voor gebruikt werden? En door wie? De Inca’s? Het blijft gissen. Maar dat maakt, dat eind van de middag en ’s avonds, bij het haarvuurtje, de gistheorieën niet van de lucht zijn. De tunnels zijn parallel aan de ‘canyon’, met om de 20 meter een opening naar buiten. Ze lopen van een paar meter boven de rivier naar honderden meters boven de rivier, maar in de cave hoef je niet te klimmen. Waren het transportroutes? Waren het schuilplaatsen? Internet is niet aanwezig hierboven, dus het blijft gissen en houdt iedereen z’n gedachten goed bezig.

Kort nieuws

Vrijdag 30 maart 2012 @ 10:58

Het is nog steeds vrij koud hier. Ook al wat sneeuw gezien! Een hele aparte gewaarwording na 2 jaar zon...hihi. Overdag als de zon schijnt, is het eigenlijk weer heel warm, omdat je zo hoog zit. Het is ´s ochtends vertrekken met veel aan en gaan de dag, strip je terug naar je t-shirt.

Zometeen gaan we naar de Hostel van Secret Garden in de Cotopaxi. Een paar uurtjes rijden en dan zijn we er net voor de lunch. Ik heb er zin in!! We blijven daar waarschijnlijk 3 nachtjes, komen dan weer hier terug en gaan de dag erna door naar Bahía. Terug naar ons bootje. Boven bij de Cotopaxi is écht geen internet, dus....tot later!!

Bergen

Vrijdag 30 maart 2012 @ 00:00

Geen Bergen aan Zee, maar bergen in Ecuador. Rond lunchtijd was ons uitzicht geen grote kathedraal, maar de besneeuwde toppen van de Cotopaxi! Wouw, wat een schitterend landschap! En wat een waanzinnig relaxed hostel, Secret Garden Cotopaxi. We maakten kennis met Remy (NL’er) en Jessica (Canadese) die daar de boel draaiende houden. De Secret Garden hierboven is het zusje van het hostel in Quito. Hierboven (we zitten op 3500 meter hoogte) is het hostel gebouwd volgens ‘Permaculture’, of in het NLs permacultuur. Hoe leg ik dit 1-2-3 uit? Volgens de NL’se Wikipedia: “Het doel van permacultuur is duurzame opbrengst van ecosysteemproducten en -diensten voor mensen-gemeenschappen door bewust ontwerp van de omgeving”. Jawel, snap je het al? Voorbeelden helpen zeker. Het verbouwen van je eigen eten, is een. Maar bijvoorbeeld zorgen dat je de bomen zo plaatst, dat ze zorgen voor een natuurlijke windbarrière is een andere belangrijke gedachte. En je grote behoefte doen op een ‘speciale’ wc, zodat je het opvangt en dit kan gebruiken als natuurlijk compost, is ook een belangrijke. Verder, water en elektriciteit zo zuinig mogelijk gebruiken en de seizoenen qua weer en eten goed benutten. Heb je het idee een beetje? Bedoeling is, zo selfsupporting mogelijk te zijn en het ecosysteempje waar jij in leeft, zo rond mogelijk te houden. Een heel interessante materie!

Alles is ook zo opgezet dat het super gezellig aandoet. Een grote patio met hangmatten, vuurstookplaatsje en zelfs stenen pizzaoven. Binnen een grote openhaard, waar je gezellig in de grote banken, met elkaar omheen zit om warm te worden. De twee teckels (Mash en Daisy) en de Dalmatiër lopen vrolijk tussen alles door. En waar wij sliepen; beneden een vuurplaatsje (wat ’s avonds aangestoken werd) de wc en douche en boven konden we slapen. Geen elektriciteit hier, alleen kaarsen.

Samen met de twee andere gasten zijn we ’s middags al meteen gaan hiken. Pittig!! Niet alleen vanwege de hoogte, maar ook gewoon het pad. Maar (sorry ik verval in herhaling) wat een schitterende omgeving! We hadden laarzen aangetrokken, want het kon modderig worden en we moesten de rivier door. Inderdaad!! Door de rivier wadend en hangend aan de rotswand, was het schuifelen naar de schitterende watervallen. Heel gaaf! Met name het ‘rockclimbing’ was leuk, je moest de bocht om via een rotswand. Goed vasthouden, want de wand was nat en glibberig.

Tegen dat we terug waren, stonden de snacks al op tafel, heerlijke ‘empanadas’. Natuurlijke producten en heerlijk gemaakt in de grote open keuken. Zo ook de veggie lasagne en het toetje. We hebben de avond afgesloten met de andere gasten in de Jacuzzi, met uitzicht op de sterrenhemel...

Weer de evenaar

Donderdag 29 maart 2012 @ 00:00

De evenaar is toch wel iets bijzonders. Heel heel lang geleden hebben mensen de equator al bepaald. Dat is gecheckt en gecheckt. De ene keer dachten ze dat ze het verkeerd hadden gedaan, de laatste keer blijkt dat ze er maar heel weinig vanaf zaten. Bijzonder dat men toentertijd dit al zo nauwkeurig kon bepalen!

En wat super bijzonder is….twee keer per jaar staat de zon loodrecht op de evenaar, de zogenoemde Equinox. Op het Noordelijk halfrond kennen wij deze data als het begin van de lente of de herfst. Op het Zuidelijk halfrond is dit net andersom. Een heel bijzonder fenomeen dus. En, zoals Hans al berichtte in een reactie, zijn wij, met La Luna, de evenaar gepasseerd op de dag van de Equinox! Hebben wij weer!!

Wij hebben weer van alles geleerd over de evenaar, de equinox en de verschillende feesten die bij de seizoenen horen in Quito, in Mitad del Mundo, bij Museo Solar Inti Ñan. Zij zeggen dat de evenaar daar precies loopt en doen er ‘proefjes’. Heel leuk, ware het niet dat daar nu de evenaar niet precies loopt en deze proefjes (een paar dan) echt wel echt zijn, maar dat je dat echt niet op een meter van de evenaar al kunt merken. Zoals bijvoorbeeld; dat het water tegen de klok indraait op het Noordelijk halfrond op de aarde (check dat maar daar in NL) en het water met de klok mee op het Zuidelijk halfrond (heb ik hier gecheckt). Dat is dus waar, maar dat kunnen ze daar, 10 cm naast de (nog niet eens ware) evenaarlijn, helaas niet aantonen. Ook kan dit meteen veranderen door andere factoren, maar ok, het is wel een grappig proefje. En wat natuurlijk geweldig is (en waardoor ik daar wel wilde blijven wonen), rond de evenaar weeg je minder!

Ecuador is het hoogste punt op de evenaar. Vandaar ook de naam. Eerst heette Ecuador Quito, wat betekent, ‘middel land’. Het interessantste vond ik toch wel de kloksystemen, de verschillende versies van de zonnewijzer. Al met al een heel leuk museum.

Helaas konden we niet de krater in de buurt oplopen, de zolen van mijn schoenen waren na de hike van gisteren al wat losgelaten, maar hadden de nacht niet overleeft. Oei, ik ga toch echt niet op mijn slippers naar de Cotopaxi. Maar, zoals in NL, hebben ze hier ook schoenmakers, die het vakkundig plakken én stikken.

Heel grappig zijn ook de backpackers die je tegenkomt hier in de Secret Garden. We zijn al verschillende NL’ers tegengekomen. Het zijn eigenlijk net cruisers. De gesprekken komen vaak neer op ‘Waar kom je vandaan?’ ‘Hoe lang ben je al onderweg?’ ‘Hoe lang heb je nog?’ en ‘Waar ben je geweest en ga je nog naar toe?’ Heel grappig!

Koude neuzen show

Woensdag 28 maart 2012 @ 17:17

Na zo´n 8 uur in de bus, kwamen we gisteren eind van de middag in Quito aan. Het was een waanzinnig mooie reis! Wat is Ecuador mooi! Er waren nog heel duidelijk sporen van de vele regenval van de laatste dagen hier in het binnenland. Ze waren druk bezig de weg schoon te maken, maar de bomen en modder waren soms nog niet helemaal weg.

Toen we in Quito aankwamen was het net een wintermiddag in NL!! Koud, grijs, guur, regen en al donker aan het worden. De hostel (Secret Garden) is basic, maar een gezellig backpackershol. We hebben hele simpele kamer, zonder raam, maar een prima bed. Al moet ik zeggen dat we gisteren wel moe waren. De wc en douches zitten op de gang. Ook heel heel basic, maar ok. Het Hostel zit in twee hele oude smalle pandjes. Het is een trappengeloop en dus alles zit op een ander niveau en smal enz. Bar, annex restaurant zit helemaal op het dak en heeft hierdoor een waanzinnig uitzicht!! We hebben er gisteren een biertje gedronken, aangekleed met spijkerbroek, grote schoenen en dikke sokken, dikke trui én jas! Het was koud!! Gezellig gekletst met een paar andere NL´ers.

Je moet je hier ´s ochtends inschrijven voor het diner. Dat was dus gisteren niet meer mogelijk, dus zijn we met de taxi naar het uitgaansstuk in het nieuwe gedeelte van de stad gegaan. Erg gezellig, heel veel leuke terrasjes en prima restaurantjes. Het was echt heel grappig, want omdat het zo koud is, zie je iedereen met dikke jassen, truien, sjaals en zelfs mutsen lopen. Het was echt gewoon even Breda op een zaterdagmiddag in december. ;-)

Vandaag zijn al vroeg gaan lunchen. ´s Ochtends is het weer het beste, helder, weinig wolken en zonnig. We zijn met een kabelbaantje omhoog gegaan, 2,5 km naar 4100 meter, op de Volcán Pichincha. Op het dak van het hostel zit je op 2829 meter hoog. Dus dat was wel even wennen. Het was echt even ademhalen, zeg maar. Maar zo schitterend!!! De stad Quito is groot! Er wonen ook bijna 2 miljoen mensen, dus het hele dal is bebouwd. We zijn een aardig eindje omhoog gehiked de vulkaan verder op. Het uitzicht op de vulkaan, de bergen er omheen, het desolate landschap ertussen en de stad is adembenemend!! Maar dat laatste kan natuurlijk ook door de hoogte komen. Je kunt naar 4680 meter hoogte (3 uurtjes hiken), naar Rucu Pichincha, maar dat hebben we niet gedaan. Het werd op een gegeven moment erg bewolkt en waren ook nog niet echt aan de hoogte gewend (1e dag op 2800 meter na continu op zeeniveau), dus zijn we naar een paar uur lopen toch maar weer langzaam afgezakt.

Het is heel grappig, want je komt tijdens het lopen veel verschillende mensen tegen. Heel veel toeristen, maar ook locals. Iedereen moet af en toe even weer op adem komen en gaat dan kletsen. Niet echt goed om op adem te komen, maar wel gezelly. We hebben met een jongen uit Zwitserland gesproken, iemand uit Tsjechie. Een vrouw uit Peru. En een groepje locals uit Guayaquil. Super leuk!

Daarna maar weer afgezakt naar het oude centrum. Een hele mooie kathedraal bezocht, met waanzinnige glas-in-lood ramen. En toen maar terug. Onze benen zijn moe. Haha. We gaan hier lekker aan de koffie en daarna aan een biertje. Morgen weer een (hike)dag.

Met vakantie

Maandag 26 maart 2012 @ 19:23

Ja, we hebben het luxe! Morgen gaan we op vakantie. Tenminste, als onze paspoorten vanavond arriveren. Het is een leuk plekje hier, maar afspraken…zucht.

Vandaag al even bijgekletst met de Inish en vanavond nog even borrelen. Onze Franse vrienden van de Soghia gaan morgen ook weer verder, dus die moeten we ook nog ‘gedagborrelen’. En dan gaan wij morgenochtend met de bus naar Quito. Een trip van zo’n 9 uur. Ik ben benieuwd. Na een paar dagen Quito, gaan we door naar de Cotopaxi. Ik weet niet of we van internet gebruik kunnen maken, dus mocht het hier even heel stil worden…..wij zijn met vakantie!

Zondag

Zondag 25 maart 2012 @ 18:30

Het is zoals vaak, een slome rustige zondag. De (fris)drank voorraad is aangevuld en ik heb al wat spullen bij elkaar gezocht voor als we over een paar dagen naar Quito vertrekken. Verder heb ik de foto’s van Panama geupload (zie in de linkerkolom ‘Foto’s’, de link naar Picasa). Dat duurde en duurde en je wilt dan niet nog meer het systeem belasten, dus zijn we maar lekker gaan douchen, terwijl de computer stond te ratelen. Helaas is Puerto Amistad vandaag gesloten, dus moeten we ons drankje en knabbeltje aan de overkant bij de ‘Panaderie’ halen. Geen straf, want voor 1 dollar hebben we een flesje cola, flesje water en twee koeken! Het is hier dus niet duur. Wat eigenlijk wel duur is, is het in/uitklaren en wat daar verder bij komt kijken. Bizar wat je dus voor 1 dollar kunt doen hier, terwijl je 100 dollar alleen al aan agent-kosten kwijt bent. Rijker wordt rijker, arm blijft arm.

Onderweg zie je veel handwerk, in de vorm van sieraden, houtsnijwerk of schilderijen. Echte kunstenaars en vaak zit daar aardig wat talent tussen. Maar je kunt nieuw talent dichterbij vinden, gewoon in NL. Tonny, mijn vriendin, is een beginnende schrijfster. Ze schrijft over het leven van een vriend van haar. En dat leven is zeer bewogen geweest, maar dan helaas niet op een positieve manier. En zoals het bij een goed boek gaat, heb je (tenminste ik) na een paar hoofdstukken al gevoel bij de hoofdpersonen. In dit geval enorm medeleven met de hoofdpersoon (Kees) en een enorme afkeer tegen de persoon Koos. Aan de ene kant wil ik heel graag weten hoe het verder gaat, verder lezen dus! Aan de andere kant…wil ik het wel weten. Nieuwsgierig geworden? Lees de eerste penstreken van Tonny’s manuscript ‘Broertje’ via de link hieronder. Je kunt Tonny met het uitgeven van haar manuscript helpen door aandelen te kopen. Meer informatie is ook via onderstaande link te vinden.



Neptunus

Vrijdag 23 maart 2012 @ 14:58

We zijn er!! We zitten inmiddels met onze voeten op het vastenland, in Ecuador.

Zoals voorspeld, kregen we rond middernacht (eergisterennacht) bezoek van Neptunus! Rond 6 voor 12, onze tijd, gingen we de evenaar over en zoals een goed vaargebruik, komt Neptunes aan boord om de zeevarende die voor het eerst de evenaar over gaan, te ontgroenen. Neptunus is al heel oud, hij is geboren in de Romeinse tijd en god van de zee. Als zeegod kan hij echt een zeebonk zijn, bars en trots. Maar hij is wel degene die de zee, tijdens storm tot bedaren kan brengen. Een man, die je dus echt als goede vriend wilt hebben! Hij stapte bij ons dus net voor middernacht aan boord, compleet met vissenhuidcape, wilde haren, baard, zijn drietand-staf en zijn onafscheidelijke vriend, de dolfijn bleef de wacht houden in het water. Etienne werd uit z’n slaap gewekt door zijn sprong aan dek, terwijl ik net een foto aan het maken was van onze GPS. We hoopten al dat hij zou komen, maar schrokken toch, hierdoor is de foto van de GPS een beetje bewogen. Neptunus is een hele vriendelijke man, met een bulderende lach, die we veel hebben gehoord. We hebben een pilsje met hem gedronken en wat gegeten. Hij heeft ons gekroond met z’n drietand en we hebben het ontgroeningsritueel doorlopen. Dit was toch wel heel bijzonder! We moesten balanceren op een aardappel (het symbool voor het land, gelukkig had ik een paar grote liggen), terwijl we een puts zoutwater (het symbool voor de zee) over ons uitgestort kregen. Daarna moesten we een rondje draaien (symbool voor de wind) terwijl we bij elke windrichting een bedankje uit moesten spreken in de typische zeetaal, fonetisch klinkt het: whoessie, whoessa, whoessipie. Daarna hebben we nog een visje gegeten met wat zeewier, het eten wat de zee ons geeft. Als aandenken hebben we een hele mooie schelp gekregen. Ooh, wat baalde ik dat het zo donker was, (Neptunus had geen licht nodig), want ik heb er dus geen foto’s van kunnen maken….moeten jullie mij dus maar op mijn woord geloven. ;-)

Na deze enerverende nacht kwamen we ’s ochtends rond half 11 al aan op het ‘wachtpunt’. We hebben de boot aan een grondige schoonmaak onderworpen, terwijl we wachtten op de pilot. Deze kwam om 15.00 uur en loodste ons de rivier in. Het stroomt hier als een tierelier, maar achter de mooring hebben we er weinig last van. De HealthOfficer kwam meteen aan boord om te kijken welke inentingen we hadden, of we niet ziek waren, geen sexueel overdraagbare ziekte hadden en welke medicijnen we slikken. We zijn, zoals verwacht, gezond bevonden en mochten daarna aan wal. Puerto Amistad heeft een hele gezellige bar (met 600 ml Pilsener voor net iets meer dan een dollar!) en restaurant (lekker eten!!). Het stadje ziet er gezellig uit. Het enige nadeel van dit plekje hier (komt door het seizoen), er zitten ontzettend veel muggen. Ik was me dus gisterenavond vergeten in te spuiten en zit alweer helemaal onder, met dikke benen als gevolg. Balen, ik ga dus vanaf nu niet meer weg, zonder mijn Off! Vandaag hebben we een lekker dagje, we zitten te emailen en ondertussen wordt de was gedaan. Toppie!! Het is heel bijzonder, maar we voelden ons hier meteen erg thuis, dat zo’n nieuwe plek zo’n gevoel kan geven...


Vaarperikelen

Woensdag 21 maart 2012 @ 23:26

Het is een bijzonder stuk hier, met de stromen en windstiltes. Maar wel normaal, zoals de Pacific Crossing Guide verklaart. In deze oceaan heb je een strook van oost naar west, die een hele sjieke naam heeft, de ITCZ, oftewel de Inter Tropical Convergence Zone. In dit gebied komen de twee windsystemen van het noordelijk en het zuidelijk halfrond elkaar tegen. Hierdoor wordt deze strook met name gekenmerkt door windstiltes, de zogenaamde Doldrums. Deze zone bevindt zich net boven de evenaar, het gebied waar wij nu ook zitten. Vandaar, dat wij dus worstelen om wat wind in de zeilen te krijgen en de motor gestaag doorpruttelt. En in dit soort grote watergebieden, oceanen, heb je ook verschillende stromen. Het is een hele interessante materie omdat je hier ook met El Nino of La Nina te maken kunt hebben. Zal jullie er niet mee vermoeien, maar het feit dat wij stroom tegen hebben, is ook gewoon heel normaal. Goh, wat een geruststelling zou je kunnen zeggen, maar nee, wij balen ervan. Deze zogenoemde Peruvaanse stroom had van mij op dit moment mogen verdwijnen of beter nog de andere kant op mogen stromen. Panamese stroom klinkt net zo mooi.
.
Alle ellende bij elkaar, zaten we vandaag ook nog in het werkgebied van de locale vissers. Ik snap, deze mensen moeten nu eenmaal ook hun geld verdienen, maar waarom hebben ze niet een paar dagen vrij genomen? Ze vissen hier namelijk met gigantische netten. En dan echt gigantisch, een paar kilometer lang. Als je dan dus niets vermoedend aan het varen bent en de kleine boeitjes of liggende colaflessen mist, zie je ineens een blauwe lijn aan weerszijden van je boot komen. Gas eraf en in z'n achteruit! En dan, omvaren. Gelukkig was het al licht, ik was in mijn laatste slaapje en Etienne dus in z'n laatste wacht. Het tweede net, een half uur later, behoorde tot twee alleraardigste vissers. Zij deden een gewichtje aan het net, waardoor het zakte. Wij konden er overheen varen en hij viste het gewichtje er weer vanaf. Toppie!! De andere vissers waren wat dat betreft niet vriendelijk en lieten ons gewoon kilometers omvaren.
.
En na al dit 'gemopper', het was dan wel een heerlijke rustige nacht en dag. Het water was als een spiegel vandaag, waardoor we de netten nog redelijk goed zagen en op zo'n rustig zeetje is het goed toeven aan boord. En 's nachts is het eigenlijk prachtig! Honderd miljoenen lichtjes aan de hemel en in het water! De luminescentie doet het goed hier. We trekken een grote dikke lichtstreep achter het schip (want ondanks dat we stroom tegen hebben en dus 'over de grond' weinig snelheid hebben, maken we als 'vaarsnelheid in het water' records). Je ziet soms vissen wegschieten bij de boot en Etienne had het feest vannacht om dolfijnen bij de boot te hebben! Dat is een waar vuurwerk onder water met al die lichtjes.
.
Het gaat gewoon prima aan boord. De spanning stijgt wel, want we verwachten rond middernacht, bezoek aan boord.
.
Bahia de Caracas komt steeds dichterbij. Het wordt spannend of we morgen nog de rivier op kunnen. Dit kan alleen met hoogwater namelijk en dan komt een pilot je de weg wijzen. Hopelijk blijft de wind dus net genoeg (net zoals nu) zodat hij wat meetrekt, dan halen we het. Maar we zijn er bijna, nog 63 mijl.
-----
At 21-3-2012 22:11 (utc) our position was 00°22.36'N 080°32.52'W

Hallo hallo

Dinsdag 20 maart 2012 @ 22:27

Afgelopen nacht hadden we weer verschillende grote schepen op ramkoers. De vraag of de grote schepen ook onze naam via het AIS-systeem kunnen lezen, kunnen wij, nu dan ook met zekerheid, met JA beantwoorden. Vannacht hoorde ik namelijk ineens "La Luna, La Luna" door de marifoon. Ik zat al een hele tijd een op ramkoers naar ons toe stormend vrachtschip in de gaten te houden en dacht net te zien dat hij koers ging veranderen. Hij was nog zo'n 6 mijl weg, dus niets aan de hand. Ik beantwoorde de VHF-oproep en ja hoor, het was de kapitein van de Pacific Irma. Hij gaf aan dat hij ons had gezien en had zijn koers iets gewijzigd. Wij hoefden dat dus niet meer te doen. Perfect, meneer de Kapitein! Dat hebben wij graag. Een aantal uren later hoorden we weer "La Luna, La Luna". Etienne had dit keer wacht en had de tanker op ramkoers ook al enige tijd in de smiezen. Deze kapitein was ook weer zo vriendelijk zijn koers te veranderen, maar was daarnaast ook waanzinnig nieuwsgierig. "Waar komen jullie vandaan? Hoeveel mensen aan boord? Waar gaan jullie naar toe?" enz enz.
.
Verder was het een rustig nachtje. Ook qua wind. We hadden begin van de avond de motor ook maar weer gestart, want het was dramatisch met de wind. Zo ook nu. De motor draait nog steeds en sinds een uurtje trekken de zeilen gelukkig wel iets mee. Het is een heel raar gebied hier. Soms zien we op de windmeter dat er aardig wat knopen wind staan, maar we komen niet voor uit, terwijl we 50 meter verder ineens weer als de brandweer gaan. Vandaag was dat helaas niet. Door wind tegen en waarschijnlijk ook stroom, haalden we op de motor zelfs dramatische snelheden. Dat wordt waarschijnlijk een dagje langer op zee dan gecalculeerd.
.
Vandaag hebben we voor het eerst een paar vissertjes gezien. Deze mannen zitten, met hun 50 pk, toch nog wel zo'n 100 mijl uit de kust. Best ver. Ze zwaaiden vriendelijk. Een bootje kwam zelfs terug om te vragen wat dat touw met propeller achter onze boot toch wel niet was. Toen ik wees op de het ding aan de reling snapte hij het. Voor de elektriciteit, ja.
.
Ondanks de dramatische snelheden gaat het prima aan boord. We hebben tussen de middag heerlijke Unox Chinese Tomatensoep gegeten. Nog uit Nederland. Soms snap je niet dat ze dingen zo lang goed kunnen houden. Dat was met name wel even lekker omdat ik al een paar dagen weer wat last heb van heimwee. Zometeen maar even een paar speculaasjes wegknabbelen en dan gaat het misschien wel weer.
.
Terwijl we met een nieuw fenomeen aan boord rekening moeten houden - we zetten 's avonds de horren in alle ramen, niet voor vliegen, maar voor vliegende vissen - sukkelt La Luna gewoon langzaam verder, nog 138 mijl te gaan.
-----
At 20-3-2012 20:47 (utc) our position was 01°38.56'N 080°32.11'W

Afstands-mijlpaal

Dinsdag 20 maart 2012 @ 00:29

De wind zorgt er wel voor dat we aan onze dagelijkse beweging toe komen. Hij is variabel qua snelheid en enigszins ook wat qua richting. De genua wisselt dan ook nogal eens van kant en we hebben vanmiddag zelfs een uurtje met de gennaker op gevaren. Het spul staat nu weer melkmeisje en we schieten niet op. De wind is ook weer ingekakt. Om ons heen zijn er wat grijze wolken, die hopelijk hun regen ophouden tot wij uit de buurt zijn.
.
Ik heb vandaag, helaas, het biltong vlees aan de vissen gevoerd. Het droogde niet echt, omdat de luchtvochtigheid hier erg hoog is. Tijdens de bewolkte dagen komt de meter bijna niet onder de 80% en 's nachts gaat hij vlot naar de 100%. Elke ochtend lag er dus weer een plasje onder het vlees en hingen de druppels eraan. Het typische is, dat het er niet slecht uit zag, vlees kan zo grijs worden, maar nee hoor. En het stonk ook nog niet. Ik moet me er, zodra we weer internet hebben, maar eens wat meer in verdiepen. Ik wil het best nog een keertje proberen, al zal het waarschijnlijk voor ons (als 'geen-grote-vleeseters') geen regelmatig terugkerend ritueel worden, zoals het yoghurt maken (om de dag). Ik kook tegenwoordig, zelfs als we ergens liggen waar we vlees kunnen kopen, meestal vegetarisch. Maar ik vind het wel leuk om nieuwe dingen te proberen, dus wordt vervolgd.
.
Vandaag hebben we een afstands-mijlpaal in onze reis bereikt. We zijn over de 10.000 mijlen heen!! Wat klinkt dat enorm ver! Maar ja, inmiddels zijn we natuurlijk ook al erg ver. En we gaan gewoon verder, nog 220 mijl te gaan.
-----
At 19-3-2012 22:51 (utc) our position was 02°59.77'N 080°30.18'W

Rustig

Zondag 18 maart 2012 @ 23:43

En dan zijn de vele schepen weer weg en zien we een enkel schip gedurende de dag en nacht. Het was een rustig nachtje ook met de wind en golven. We kakten ver in, maar dan verdwijnen de golven ook, liggen we niet meer zo te rollen en slapen we hierdoor beter. Niet klagen dus. De wind trok in de loop van vandaag weer goed aan en liepen we weer lekker.
.
Verder is er weinig te melden, we hangen de dag door, af en toe zien we een verdwaalde vogel en moeten we de genua naar de andere kant zetten. Zo sukkelen we verder. We komen er wel, nog 316 mijl te gaan.
-----
At 18-3-2012 22:09 (utc) our position was 04°34.45'N 080°22.69'W

Druk druk druk

Zondag 18 maart 2012 @ 00:04

Nee, niet wij aan boord. Hier is het rustig, erg rustig. Het was een druk nachtje en ochtend, met alle schepen die van en naar Panama City gingen. Wij hadden natuurlijk onze route net weer zo geplot dat we er ook mooi in zaten. Wat ben ik blij met onze AIS! Echt een uitvinding van de eeuw. Volgens mij heb ik dat al een keer geroepen, maar ik vind het nog steeds. Vannacht zag je ons in het midden op het schermpje met allemaal bootjes eromheen. Een paar kwamen op ons af, een aantal achterop. En zij zagen ons ook, want een paar verlegden overduidelijk hun koers.
.
Ook was een wat drukker met schommelen. Tegen de avond trok de wind aan. Meer wind is sneller varen, maar ook meer golven. En met deze koers, de wind 150 graden in, gaan we lekker rollen. Het was met slapen dus wel wennen. Sowieso is het wennen. Als je na 3 uur gewekt wordt, (wat eigenlijk al heel fijn is, want dat houdt in dat je lag te slapen!) dan denkt je lijf even '? Nu al eruit?' Je komt dus echt elke keer gebroken je bed uit. Uit ervaring weten we gelukkig dat dat al snel beter wordt. Een mens is erg flexibel.
.
Het is vandaag redelijk bewolkt gebleven, met in de middag pas een flauw zonnetje. Wij zitten dan ook heel de dag met een joggingbroek en lange mouwen aan. Het is hier namelijk koud!! Vannacht ook!! Slaapzak, lange broek, sokken, trui. De temperatuur binnen is heel de dag niet boven de 26 graden uitgekomen en dat is voor ons sinds hele lange tijd uniek. Het is ook een frisse wind en het water is een stuk kouder, tja, dan koelt het boven water ook snel af.
.
Inmiddels zeilen we nog steeds met afwisselende snelle snelheden (7 knopen!) en langzame snelheden (onder de 4 knopen) verder. Het gaat prima, nog 414 mijl te gaan.
-----
At 17-3-2012 23:01 (utc) our position was 06°08.16'N 080°03.14'W

Bakken en drogen

Vrijdag 16 maart 2012 @ 23:57

We zijn onderweg. Vertrokken met een klein beetje wind. Pas halverwege de middag kon de motor uit, maar eigenlijk was het heerlijk, het motorzeilen en daarna op ons gemak zeilend, de Golfo de Panama uit. De zee is rustig, heel goed voor het wennen dus. En om van alles anders te doen.
.
De Kind of Blue had de boot al bevoorraad om naar de Galapagos te gaan. Nu ze voor onbepaalde tijd weg zijn, moesten alle verse dingen van boord. En die kregen wij. Dat is natuurlijk super lief, ware het niet, dat ook wij al bevoorraad waren om naar Ecuador te gaan. Ik had al aardig wat dingen aan de Genevrere I gegeven, maar we zitten daarnaast nog lekker vol. Lorie had een recept van het Zuid-Afrikaanse Biltong (gedroogd vlees) en daar ook de runderlappen voor ingekocht. Drie keer raden wat ik dus vandaag ben gaan doen! Inderdaad, gehaktballen bakken. Haha. Ja, want ik had ook gehakt gehad en als we die nu bakken en laten afkoelen, kunnen we die morgen nog eten.
.
Maar, ik heb ook vlees gedroogd. Of eigenlijk, de voorbereidingen getroffen. Met een beetje fantasie (en inmiddels weten jullie, daar heb ik genoeg van) voelde ik me in een grote kombuis staan, tussen de heen en weer rammelende koperen potten en pannen. Terug in de tijd van de piraten en de VOC. De koksmaat, ik dus in dit verhaal, stond watertandend, het vlees in dunne lappen te snijden. Voorzichtig met het grote mes. (Dit hoefde ik niet meer te doen, het waren al dunne lappen) Daarna werden de stukken drooggedept met een lap, een lap, die daar al vele malen eerder voor was gebruikt. Hij zat onder de rode vleesvlekken en was hard. Bijna net zo hard, als het gedroogde vlees. Eenmaal drooggedept werd het vlees ingepekeld in grote houten vaten. De koksmaat rolde de vaten naar het voorronder, waar de vleessappen uit het vlees in de houten spanten van het schip trokken. De volgende dag, rolde de koksmaat, met veel gezucht en gekreun, door het warme weer, het vat weer omhoog naar de kombuis. Het vlees werd uit het vat gehaald en het zout werd eraf geschraapt. De lappen werden door een badje van azijn en worcestershire saus gehaald en konden even uitlekken. Gewoon op de grote werktafel. Ondertussen kraakte en piepte het schip, af en toe klapten de zeilen. Hierna werden de lappen nog gekruid, bijvoorbeeld met Chinees-5-spicen kruid, die de kapitein de vorige keer uit het verre oosten had meegebracht. Met een grote verroestte naald reeg de koksmaat daarna het dradige touw door de lappen vlees, waarna hij met alle lappen naar buiten ging, om ze in de zon te laten drogen. Na een dag of 2, konden ze weer een ton in en waren ze zeker houdbaar tot de eindbestemming van de reis. Al haalden ze dat vaak toch niet, de tocht duurde door windstiltes vaak veel langer en was het vlees allang verorberd voor ze weer 'Land in zicht' kregen.
.
Nu, anno 2012, hangen de lappen aan onze reling met visdraad om te drogen. Ook heb ik gebruikgemaakt van het geweldig moderne keukenpapier, voor het droogdeppen en hoef je ze maar 10 minuten in het zout te laten liggen. Ik ben benieuwd, over 2 dagen zullen we het eens proeven!
.
En ondertussen, voer La Luna, onder strakke sturende hand van onze nieuwe Tilly (Tillerpilot), rustig verder. We moeten nog 532 mijl. Ik ga zo weer bakken en braden, runderlapjes (nog even niet gedroogd), aardappelen en salade (goed tegen scheurbuik). Wat een feest, zo'n rustig zeetje.
-----
At 16-3-2012 22:47 (utc) our position was 08°06.79'N 079°39.85'W

Weg uit Panama City

Vrijdag 16 maart 2012 @ 03:32

Vandaag (donderdag 15 maart) liep anders dan verwacht. Na een gezellig afscheidsbiertje gisterenavond bij de Genevrere I waren we klaar om te gaan. Vanochtend dus al bijtijds het ankerop. Toen we gedag gingen zeggen bij de Kind of Blue zagen we al snel dat er iets aan de hand was. We zijn meteen maar even langszij gegaan en toen kregen we het vreselijke bericht te horen; hun zoon is gisteren overleden. Op zo'n moment lijkt het alsof zelfs de golven geen geluid meer maken. Wat een intens droevig bericht. Zo'n jonge vent, pas 30 jaar en weer een verkeersslachtoffer.
.
Zij hadden inmiddels al geregeld dat ze vanmiddag naar NL konden vliegen en de boot zou aan een mooring gaan. Toch zijn wij natuurlijk ook gebleven. We hebben ons anker weer gedropt en hebben ze geholpen waar het kon. Maar tjeetje, gisteren was ik moe van het boodschappen doen, vandaag was ik leeg. Tijdens de reis voelen bekende cruisers, waar je het goed mee kunt vinden als familie. En als ze dan zo'n bericht krijgen, dat grijpt je enorm. Ook sta je weer even zo stil bij het moment. Het kan iedereen gebeuren en het leven kan zomaar over zijn. Dat moet je niet zwaar maken, maar het is niet verkeerd, het je weer even goed te realiseren.
.
Nadat we Fred, Lorie en Tom weggebracht hebben naar de taxi, zijn we alsnog ankerop gegaan. Vanavond was het wel cruisers-pizza-night en het was al redelijk laat in de middag, maar we wilden weg. Geen zin om gezellig te kletsen en we wilden eigenlijk gewoon weg uit Panama City. Waren er klaar. Nu liggen we achter Isla Taboga, 7 mijl verder. Het is hier rustig liggen en het eiland is mooi. We kletsen wat, maar zeggen weinig. Morgen gaan we verder, nog 560 mijl naar Ecuador.
-----
At 16-3-2012 01:24 (utc) our position was 08°46.42'N 079°32.76'W

Rapido rapido

Dinsdag 13 maart 2012 @ 16:51

Voor mijn gevoel gaat de laatste dagen alles in een rap tempo. Ineens zijn de 4 weken van Frits en Gerda alweer voorbij en moesten we ze zaterdagochtend naar het vliegveld brengen. We hadden de dag ervoor met een taxichauffeur afgesproken dat hij die zaterdag om 6 uur 's ochtends ons zou oppikken. Dan is het toch een beetje spannend of hij zijn afspraak na komt, maar ja hoor, heel netjes om iets over 6 uur kwam Louis aanrijden!
.
Met Frits en Gerda in NL is het ineens maar stil aan boord. We geven ons zelfs weinig tijd om dit te ervaren, want er moeten boodschappen gedaan worden. Nadat we terugkwamen van het vliegveld maar meteen naar Albrook gegaan. Het is natuurlijk veel efficiënter als je in een keer alles haalt. De 11 kg rijst, de 16 kilo meel, de 30 blikken paprika, de liters melk, de andere blikken met groente en bruine bonen, enz enz. Maar daar zijn wij niet zo van. Dat past toch niet allemaal in onze dinghy, is ons excuus en de koffie bij Albrook is zo lekker. ;-) Wij maken er dus gewoon dagtochtjes van, nou ja, halve dag tochtjes. En halen zo alles in etappes.
.
We zijn inmiddels ook goed geslaagd voor kratten. De komende maanden zullen we voornamelijk met z'n tweeen bivakeren aan boord en vaak wat langere vaartochten maken. Er moet dus elke keer wat meer eten mee dan normaal en daarom hebben we nog wat extra kratten gekocht om het meel, wat blikken en de verse groente in te stouwen. Wat vonden we (bij Novey), van die opvouwkratten! Een maatje groter dan ze in NL zijn, maar natuurlijk ideaal! Langzaam maar zeker krijgt nu alles een plekje aan boord. We moeten erg opletten op het gewicht. Bij voorkeur het zwaarste in het midden van het schip, maar omdat we maar aan een kant de kratten hebben staan, kan daar ook weer niet alles, want anders gaan we schuin liggen. Het is dus een beetje passen en meten.
.
We zitten ook al vol met diesel en benzine (voor Mr. Ed) en de watermaker maakt nu overuren om de watertanken vol te krijgen. We willen namelijk donderdag vertrekken naar Ecuador (580 mijl). De enige factor die we niet zelf in de hand hebben en helaas geen betrouwbare blijkt te zijn, is Tito. De 'agent' die we in de hand hebben genomen voor de kanaaltransit, wat zondermeer vlekkeloos is gegaan en geregeld door hem. We zijn er helaas 'in getrapt' hem ook onze internationale 'uitreis' zarpe te laten regelen (voor aardig wat geld) en daar is het nu het wachten op. Gisteren zou hij hem brengen, niet dus. Nu vandaag nieuwe poging. Fingers crossed. Voor eventuele 'volgers'; een zarpe kun je hier (goedkoper) heel makkelijk zelf regelen, dus dat hoef je je agent niet te laten doen!
-----
At 13-3-2012 15:37 (utc) our position was 08°54.64'N 079°31.50'W

Alweer terug

Zaterdag 10 maart 2012 @ 02:05

Inmiddels zijn we alweer in Panama City aangeland, op onze vertrouwde ankerplek, La Playita. Na Isla Ampon zijn we naar Isla Contadora gevaren. Isla Contadora is het meest bebouwde eiland. Er staan schitterende villa's op en een aantal hotels, restaurantjes en resorts. Helaas is van de laatste toeristische zaken de glorie wel aardig vergaan. Jammer, want het eiland heeft potentie, het is schitterend. We hebben een leuke ronde over het eiland gelopen en op het strand een pilsje gedronken. Hier in de baai lagen tot onze verassing een aantal bekenden, waaronder de Victoria en de Happy Bird. We hebben 's avonds even gezellig geborreld met de Happy Bird, zij gaan over een paar dagen richting de Galapagos.
.
De volgende dag hebben we lekker rustig aan gedaan, brood gebakken en een klein rondje gelopen. Helaas hebben de winkeltjes inmiddels ook de toeristische prijzen uitgevonden. We hebben super lekker gegeten in Restaurante Romantico aan het strand. Het was echt lekker en een keertje niet koken is altijd een feestje.
.
De volgende dag, met lekker veel wind, naar Isla Taboguilla. Het kleine zusje van Isla Taboga. Het was lekker pittig zeilen, met voor ons aardige snelheden, zoals 6,5 knoop! We lagen in een klein baaitje op Isla Taboguilla zonder wind en golven, rustig plekje. Het enige lawaai maakten de vele pelikanen die rond de boot scheerden en regelmatig een duikvluchtje maakten voor de vis naast onze boot. De volgende dag, gisteren, zijn we ankerop gegaan naar Panama City. Er liggen heel veel containerboten en tankers voor anker tussen de eilanden en Panama City, heel gaaf om daar dan tussendoor te slalommen.
.
We liggen weer lekker dichtbij de haveningang voor anker. En tot ons plezier zagen we de Kind of Blue ook op de ankerplek liggen. Daarnaast lagen hier nog meer (oude)bekenden. We zijn vrij snel de kant op gegaan, naar El Dorado Mall. We hadden daar met de Happy Bird al eens lekker chinees gegeten en daar hadden we nu ook wel weer zin in. Het was dan ook weer overheerlijk. Ook zijn we geslaagd voor wat verschillende boodschapjes. Waaronder elektriciteitskabel. We hadden kabel getrokken door de beugel met de zonnecellen, helaas was dit van een Chinese kwaliteit en dus eenmaal alles geïnstalleerd werkte het niet. We hebben nu andere draad, hopelijk wel van prima kwaliteit. Verder zijn we geslaagd voor siliconen onderzetters (tevens perfecte antislip voor de pannen), een schrijfblokje en nog wat van dat soort dingen.
.
Donderdagavond is ook weer cruiserspizzanight. Dus 's avonds aan de 1 dollar biertjes en lekkere pizza. Heel gezellig met weer een hoop bekenden. Vandaag, vrijdag, is het alweer de laatste dag voor Frits en Gerda aan boord. Zoals altijd is de tijd weer veel te snel gegaan. Vandaag gaan we naar Albrook mall. Lekker koffie drinken, wat winkelen, lunchen en boodschappen doen. We maken nog even gebruik van de spierkracht van Frits en Gerda. ;-)
-----
At 9-3-2012 15:37 (utc) our position was 08°54.64'N 079°31.50'W

Movie

Maandag 05 maart 2012 @ 22:53

Inmiddels liggen we weer bij Isla Contadora. Helaas komen we weer steeds dichter bij Panama City, waar Frits en Gerda helaas zaterdag alweer terug naar NL vliegen.

We zijn Isla Contadora vanmiddag rondgelopen, een leuk eilandje, met aardig wat hotels en luxe villa's. Na afloop op het strand, met je voeten in het zand, nog even een pilsje gedronken. Genieten vind ik dat altijd!

En tot onze verrassing lagen hier ook verschillende bekenden, waaronder de Happy Bird en de Victoria. Met de Happy Bird hebben we natuurlijk even gezellig bijgekletst en geborreld.

Om nog even het gevoel te krijgen van de afgelopen week...hieronder het filmpje van de walvissen....

Tsjielp

Zondag 04 maart 2012 @ 23:45

En toen was het alweer tijd om deze bijzondere omgeving te gaan verlaten! Vrijdag zijn we voor anker gegaan bij Punta Alegre, in de monding van de Golfo de San Miguel. We hadden net ons anker laten zakken toen Jenny en haar man ons kwamen opzoeken. Erg leuk! Nog even gekletst, maar helaas was het al laat en hadden wij geen tijd meer om met hen mee te gaan naar het dropje of een zijarm de rivier op. Voor degenen die Panama aan doen en tijd hebben, dit gebied is zeer zeker de moeite waard. Het is een hele goede en interessante cruising area, waar een week (zolang wij ervoor hadden) eigenlijk veelste kort is.
.
Zaterdag zijn we in alle vroegte, 5.30 uur vertrokken naar de Las Perlas. Door het grote getijdenverschil kan het hier verdomt hard stromen, we wilden dus een beetje gunstig tij de rivier mee uit. Het was weer een rustig vaardagje. Geen wind. De zon achter de bewolking waardoor het drukkend en warm was! Het water was als een spiegel! Hierdoor konden we de roggen, dolfijnen en heel veel walvissen erg goed spotten! We hebben verschillende keren een groepje bij elkaar gezien.
.
We 'landen' gisteren in Isla Canas. Wat een heerlijk mooi plekje weer! We hebben genoten van de honderden pelikanen die af en aan vlogen om de vissen uit het water te vangen. Vandaag, van Isla Canas naar Isla Ampon, kregen we even twee verstekelingen aan boord. Twee vogeltjes waren aan het nesten in onze giek! Helaas voldeed het plekje niet aan hun verwachtingen, want na een paar uurtjes heen en weer gefladder, vertrokken ze weer. Jammer, had het wel gezellig gevonden, twee van die tsjielpers aan boord.
-----
At 4-3-2012 18:30 (utc) our position was 08°30.50'N 079°01.41'W

Modderkruipers III

Zaterdag 03 maart 2012 @ 23:45

Volgens mij is dit zo af en toe een thema in onze reis. Etienne kreeg, door de jongens van de Seamotions, ook niet voor niets als vis een modderkruiper toegewezen. ;-) Maar, nu was hij het niet alleen ook ik moest eraan geloven. Frits en Gerda bleven, heel slim, eerst toekijken.
.
Gisteren, donderdag 1 maart, zijn we naar Chepigana gevaren. Een middelgroot dorpje iets verder op de Rio Tuira. Er is hier heel veel verschil in getij, wel zo'n 3 meter. Wanneer er bij een dorpje dan geen steile oever is, dan is er een groot gebied voor de oever dat droog valt met laag water. Zo ook nu. Wij dachten, ideaal. Trekken de dinghy de kant op en lopen over het zand naar het betonnen trapje verderop. Dat ging ook redelijk zo, totdat ik op een gegeven moment ineens iets dieper zakte en mijn slipper toch bijna tot aan mijn elleboog uit de modder kon vissen. Een hele vriendelijke bewoonster kwam al aan rennen, roepend dat we niet verder moesten gaan, want het werd daar nog erger. Ok, dan laten we de dinghy hier liggen en lopen we verder langs de waterkant naar het trappetje. De modder was echt van die zwarte die je goed wrijvend moet afwassen en dat in de branding, waar het zand ook zwart is. Het was dus een goede start.
.
We liepen over de dikke modder verder. We moesten een heel smal stroompje oversteken, echt heel smal. Etienne zet een voet erin, geen probleem, nog een voet, prima. Hij wil nog een stap zetten, leunt daarbij op z'n linkerbeen en ik zie hem ineens tot aan z'n knieen naar beneden het water en daaronder modder inzakken. Lachen!! De bewoners vonden het ook redelijk amusant. Haha. Deze kant was geen optie. De bewoonster van daarnet stond inmiddels al te zwaaien en was samen met haar dochter met een grote plank aan het sjouwen. Heel fijn! Wij terug. Ik liep vol vertrouwen naar de plank toe. Alleen lag de plank nog iets te ver weg, waardoor ik ook tot over mijn knieen in de modder eindigde. Nee, dit ging hem niet worden. Wij ons zo goed en zo kwaad maar weer gewassen en weer in de dinghy. Maar eens kijken of er een ander plekje was. Ja hoor, een heel stuk verder was er meer een stenen strandje. Bootje omhoog geschoven en toestemming gevraagd aan de eigenaar van deze achtertuin, die een schitterend huisje aan het bouwen was. De boomstammen teak lagen klaar!
.
Het dorpje was erg leuk en gezellig. Door geld van de Panamese overheid (een bedrag waarvoor wij in NL nog niet eens een stoeptegel kunnen leggen) hadden ze in heel het dorp betonplaten als straten liggen. Hierdoor is het een stuk leefbaarder, met name in de regentijd. Ook was de school gebouwd met overheidsgeld. Het is fijn om te zien, dat er toch wel wat geld, wat het Panamakanaal opbrengt, naar de mensen vloeit en niet aan de corrupte strijkstok blijft hangen. We kwamen een stelletje tegen dat ons meenam naar een stroompje net buiten het dorp waar de vrouwen hun kinderen en was aan het wassen waren. Geweldig! Het is heel gaaf om te zien dat ze hier weinig toeristen zien. Ze vinden je daardoor erg interessant. De mensen hier zijn ontzettend open en vriendelijk.
.
We hebben op de twee 'terrasjes' nog een pilsje gedronken. Op het tweede plek kreeg je een halve liter fles. Phoe en dat in de zon. Wel heel leuk is dan zo daar te zitten en het dagelijkse dorpsleven aan je voorbij te zien trekken. Gerda heeft van een meisje, wat duidelijk een Embera indiaan was nog een leuk kettinkje gekocht.
.
De volgende ochtend kregen we nog even bezoek van de plaatselijke stoere jongens. Zij vonden onze zeilboot maar wat interessant!
-----
At 4-3-2012 18:30 (utc) our position was 08°30.50'N 079°01.41'W

Moderne Indianen

Donderdag 01 maart 2012 @ 20:26

Verderop de Rio Sabana zitten twee 'dorpjes'. Helaas konden wij met de boot niet zover komen. Toen we een hele tijd, toch nog wel varend, steeds 1,5 meter op de dieptemeter zagen (terwijl we 2 meter diep steken) zijn we maar omgekeerd. Jammer!! Het was al eind van de middag, want we moeten hier echt een beetje op het tij letten.
.
We hebben overnacht in Estero Nopo, een zij armpje van de Rio Sabana. Schitterend! Een hele andere vegetatie weer met veel varens en van die 'parasieten bloemen' op de bomen. De andere gebieden bevatten langs de waterkant meer mangrove, het water loopt kilometers nog onder de bomen door. In dit stukje was het land hoger, waardoor de bomen droog blijven en dus een ander soort boom hier kan zijn. Er zitten hier heel veel witte vogels die, als je goed kijkt met de verrekijker, bijna allemaal een andere snavel, nek of poten hebben. Rode snavel, gele, lang, kort of gekromd. Wij zijn het namenspoor van deze beesten inmiddels bijster.
.
De volgende dag zijn we de Rio Iglesio opgevaren. In de monding van deze rivier lag een bootje van het leger. Eigenlijk is het niet het leger, maar een onderdeel van de politiemacht. Doet er weinig toe, het zijn zwaarbewapende mannen, in dit, zeker niet ongevaarlijke gebied. We moesten langszij komen. Het was wel grappig, papieren hoefden ze niet te zien. Gewoon een praatje maken, maar dan komen ze het belangrijkste natuurlijk ook te weten. Terwijl hij met z'n geweer zwaaide, grapten ze dat we een van hun mee moesten meenemen naar de Las Perlas als bewaking,
.
Net voorbij Puerto Quimba zijn we voor anker gegaan. Puerto Quimba is niet meer dan een restaurant, een bar en een wachtpostje, waar vrachtauto's leeg geladen worden in kano's en mensen uit de kano overstappen in auto's en bussen. Etienne en Frits zijn nog even gaan kijken en hebben een biertje genuttigd in de bar. Verder is het een schitterend gebied met veel slootjes en kreekjes. Her en der staan wat hutjes. Zoals wij lezen in de pilot wonen de Embera's hier verspreid in dit gebied.
.
Na een aantal dagen in dit indianengebied, denk ik dat we kunnen concluderen dat de Embera's en de Wounaan's zich goed hebben aangepast aan deze tijd. Je ziet duidelijk dat het de indianen zijn, door hun bouw en stoere gezicht. Helaas lopen ze hier niet meer in hun blote kont met een lapje van voren. ;-) De vrouwen dragen nog wel de traditionele felgekleurde rokken, maar daarboven (heel praktisch) gewoon een bijpassend truitje, ipv een kralentopje. De hutjes die we op de Rio Iglesio zagen waren van klei en riet, het restaurantje en bar in Puerto Quimba gewoon van steen.
.
De mensen zijn hier wel heerlijk nieuwsgierig. Geregeld komt er een cayuco (kano of polyester bootje) langszij met een nieuwsgierige kletsmajoor. Zo ook vannacht. Deze indiaan kwam volgens mij net uit de kroeg rollen. Ik vertelde dat we aan het slapen waren en hij dat ook maar het beste kon gaan doen. Inderdaad, dat vond hij ook en ging ervandoor. Het zijn hele vriendelijke open mensen, met een leuk gevoel voor humor!
-----
At 1-3-2012 18:59 (utc) our position was 08°17.07'N 078°02.38'W

Rio Sabana

Dinsdag 28 februari 2012 @ 19:06

Inmiddels zijn we al een paar dagen op de rivier, maar nog geen indiaan gezien, helaas. Ook geen krokodil, gelukkig.
.
We zijn nu in de Darien provincie, de grootste provincie van Panama. Dit is ook een van de meest onherbergzame gebieden en het dunst bevolkt. Het is een gebied wat toch ook heel divers is. Er is het Darien Nationaal Park (ook weer een Unesco World Heritage site), een heel groot gebied waar de Embera en Wounaan Indianen wonen (ong. 8000), een 'highway' die van Alaska tot in Zuid-Amerika loopt en een heel groot stuk regenwoud tot aan de Colombiaanse grens (en daar ver voorbij) wat 'woongebied' is van de Guerillas, waaronder de FARC. Dit laatste is duidelijk zichtbaar omdat alle dorpen in deze regio zwaar bewaakt worden door de politiemacht.
.
Na een onrustig nachtje bij Isla Iguana kregen we de volgende dag bezoek van Jenny en Tito, twee inwoners van Punta Alegro, die toeristen op het eiland hadden afgezet. Waaronder twee Nederlanders. Hoe toevallig!! We hebben even leuk gebabbeld en Jenny vroeg of ze wat zout kon lenen. Als wederdienst moeten wij ze opzoeken als wij naar Punta Alegro gaan.
.
Daarna zijn we de rivier opgevaren naar La Palma, de hoofdstad van de Darien provincie. Ik heb mijn herinneringen en vergelijkingen met Gambia al overboord gegooid. Het is natuurlijk heel anders hier. De rivier is op de meeste stukken aardig breed en zoveel plaggenhuttendorpjes langs het water als je daar zag, zo weinig zie je er hier langs de rivier. We hebben wel kleine dolfijnen gezien aan het begin van de rivieren. La Palma is een dorp met stenen en houten huizen. Veelal gekleurd in frisse kleuren. En op bijna elk huis is een rode schotel te zien, tv is een voorwerp dat ze over heel de wereld kennen.
.
We zijn zondagmiddag La Palma in gesjokt op zoek naar brood. Supermarktjes genoeg en dus ook brood. De mensen zijn erg vriendelijk en we hebben op een terrasje, uitkijkend op onze dinghy, een biertje gedronken. De jeugd is erg nieuwsgierig naar je dinghy en jou en ik kwam al vrij snel aan de praat met Fernando, een knul van zo'n jaar of 12. Heel grappig! Ze worden dan alleen wel snel vrijer en toen we even later na een stukje lopen weer langsliepen, zat heel het locale jeugd-elftal in onze boot. Dat was wat minder, zeker omdat we onze dinghy heel voorzichtig op de stenen en het glas hadden neergelegd. En, pedagogisch gezien, moeten ze natuurlijk niet ongevraagd zoiets doen. Ze waren er zo uit, toen ik aangaf dat dat vooral niet de bedoeling was. Toen we even daarna weggingen kwamen twee knulletjes sorry zeggen, in het Engels! Hoe schattig!!
.
De volgende dag hebben we verse groenten en brood ingeslagen en zijn we met het tij mee verder gevaren de Rio Sabana op. Deze Rio bevat aardig wat leven, van krokodillen tot apen. Nou, dat valt wat tegen, er zijn zelfs weinig vogels. Toch is het schitterend hier! Etienne en Frits zijn, nadat we ons anker dropte bij Islas Bellas (mooie eilanden), op onderzoek gegaan met de dinghy. Maar of de indianen zijn een schuw volkje, of ze wonen hier gewoon niet.
-----
At 28-2-2012 17:26 (utc) our position was 08°32.16'N 078°07.65'W

1001 roggen

Zondag 26 februari 2012 @ 05:30

En dit is geen sprookje, verzinsel of sage. Nee, een waar gebeurd verhaal. En het wordt nog mooier; er komen ook nog tientallen dolfijnen en 2 bruinvinvissen in voor, verder een zeilboot, mooi weer en de zee tussen Las Perlas en het vasteland van Panama. En het allermooiste, ook wij komen erin voor. ;-)
We zijn vandaag van Isla del Rey naar Golfo de San Miguel gevaren, een lange dag. Windstil, het water zo vlak als een spiegel. In de verte zagen we wat rimpels en na veel turen, springende roggen! Af en toe wel 5 tegelijk. Zo waren er verschillende plekken rechts, links, voor en achter van ons. Een schitterend gezicht! En toen we zo'n veld doorkruisten kreeg ik kippenvel, honderden en honderden roggen! We zagen ze wegzwemmen rond de boot! Het was net alsof je beelden zag uit een documentaire van National Geographic! Waanzinnig!! We zagen heel veel van dit soort 'plekken' op het water, er zitten dus duizenden en duizenden roggen.
We zaten later om ons heen te kijken naar de andere springende roggen toen we dolfijnen zagen! Ze kwamen even spelen bij de boot om daarna gracieus weer verder te zwemmen. En het kon niet op vandaag….. In de verte dachten we het al te zien, maar als de roggen landen, kan het ook aardig spatten. Maar nee, geen roggen. Ze kwamen steeds dichterbij, twee dwergvinvissen!!! De kleinste walvis variant. Ze zwommen langzaam voorbij, waardoor we ze verschillende keren boven zagen komen en de vin en staart mooi konden zien.
Buiten dat er geen wind was, een dagje motoren dus, was het wel een heel bijzonder dagje! Heel gaaf dat Frits en Gerda dit ook hebben kunnen zien. Zoveel roggen hadden wij ook nog niet eerder meegemaakt. (Filmpjes van de walvissen en roggen volgen, zodra we internet hebben.)
En een bijzonder dagje is het nog steeds. We liggen nu in de monding van de rivier achter een eilandje, Isla Iguana. Op dit moment voelt de boot aan alsof we aan het zeilen zijn en wel met zo'n dikke 4 knopen. Toch liggen we achter ons anker. Het stroomt als een gek hier! We liggen te rollen en de golven klotsen tegen de boot. Achter en bij de ankerlijn geeft dit wel weer een heel mooi effect door de lichtjes in het water.
We vrezen dat we morgenmiddag pas verder de rivier op kunnen varen, even wachten op wat stroom mee. Want tegen deze stroom in, heeft geen zin. Eens kijken wat de rivier ons gaat brengen. We zijn nu in de Darien Provincie, het gebied van de Embera en Wouaan Indianen.
-----
At 26-2-2012 2:21 (utc) our position was 08°20.37'N 078°19.85'W

1001 kokosnoten

Vrijdag 24 februari 2012 @ 04:32

Sprookjes, gedichten en andere verhalen, die zouden zich zomaar op dit eiland hebben kunnen afspelen. Frits en Etienne voelden zich vandaag ware Robinson Crusoe en gingen op ontdekking.
.
Het eiland heeft alle kleuren. Alle kleuren blauw in de zee. Helblauw in de lucht. Fel groen van de varens. Groen zijn de bladeren van de palmbomen. Frisgroen zijn de kokosnoten die door de Etienne en Frits uit de boom zijn geslagen. De andere groenschakeringen zie je als je door het bos struint. Bruin van de dorre takken. Lichtbruin zijn de aangespoelde boomstronken. Geel zijn de rotsen, maar ook rood, oranje, roze en grijs. Het zand is zwart en wit. Grijs, wit en een kuifje geel zijn de vele pelikanen. Bruin zijn ook de fregatvogels. Oranje is nu de lucht, met de ondergaande zon.
.
De geluiden zijn eentonig, maar rustgevend. De golven breken op het strand en tegen de rotsen met een immense kracht. De 'bommetjes' rechts en links van de boot door de pelikanen laten je af en toe opschrikken.
.
We liggen nu bij Isla San Jose. Een schitterend eiland! Gelukkig wel. Vroeger hebben de Amerikanen hier chemische wapens getest. Toen ze 'ermee klaar waren', waren ze al vrij snel met Panama 'in gevecht' wie het eiland ging 'schoonmaken'. Je gelooft het toch niet!! Het schoonmaken is, zover wij kunnen inschatten, goed gebeurd. De enige 'chemische wapens' zitten nu nog alleen in het water. Vermond als waterplant, maar vreselijk venijnig! Ik was nog even het water in gegaan om te douchen en ja hoor, ze hadden me! Mijn knie- en elleboogholte branden vreselijk, rood en vol met blaartjes.
.
Hier in het water zit nog meer 'chemisch', in het donker lichten de algjes op, als was het vuurwerk met Nieuwjaar. Schitterend! Frits en ik zijn gisterenavond nog even het water ingegaan. We maakten onze eigen vuurwerkshow.20
.
Er liggen nu 1001 kokosnoten in het gangboord. ;-) Etienne en Frits zijn, nadat het motortje van Mr. Ed een stevige onderhoudsbeurt had gehad, op pad gegaan. Gewapend met lange stok gingen ze elke palmboom te lijf alsof ik ze al dagen geen eten had gegeven. Resultaat; bijna een gescheurde broek van Frits toen hij uit de boom viel, Etienne heeft nu een t-shirt in alle groentinten, daarna met z'n allen de kokosnoten naar het bootje sjouwen, in de brandende zon, Mr. Ed lag gewoon scheef ervan. Helaas zijn ze nog iets te jong. Geen kokosnoot vanavond dus, maar pannenkoeken!
-----
At 23-2-2012 23:17 (utc) our position was 08°15.49'N 079°05.33'W

Smaragd

Woensdag 22 februari 2012 @ 02:53

We zijn wel op Las Perlas, maar ik heb nog geen parels gezien. Wel een smaragd. Nou ja, eerlijkheidshalve moet ik dan eigenlijk ook bekennen dat ik geen echte smaragden heb gezien. Gisteren lagen we bij Isla Contadora. De rotsen kleurden daar schitterend groen door het hoge kopergehalte. En dan op het witte strand, met af en toe een groene gladde ronde steen her en der verspreid. Dat leken, nat en glanzend door het water en de zon, net van die smaragden die uitgestrooid waren op het witte palmenstrandje. Prachtig!!
.
Gisteren hebben we een aardig eindje gesnorkeld. Rond het puntje van Isla Contadora, via een nauwe geul door de rotsen, naar het strandje aan de andere kant. Vanaf daar zijn we weer terug gelopen en weer naar de boot gesnorkeld. Een erg leuk tochtje. Heel veel roggen gezien! En veel andere vis.
.
Vandaag zijn we verder gevaren naar Isla La Mina. We liggen helemaal in ons eentje hier. Het tochtje vandaag hierheen was schitterend tussen allerlei verschillende, grote en kleine, eilanden door. De Las Perlas doen ook qua eilanden hun naam eer aan, het zijn pareltjes.
.
Ik ben het de laatste dagen alleen wat minder blij, nou ja, dat is eigenlijk wel een beetje overdreven, maar ik heb het sinds lange tijd weer geregeld erg koud. Het water is koud!! Frits en Gerda vinden het wel meevallen, maar ja, wat wil je? Die komen uit min 10 in Nederland. Met snorkelen gisteren en eergisteren de boot schrappen, vernikkelde ik het van de kou. Er is hier weer veel getijverschil en dan heb je ook veel koude en warme stroomgolven.
.
Maar ook 's avonds zijn het hier geen zwoele tropische avonden! Op het moment dat ik dit schrijf zit ik zelfs met mijn fleece jack aan met daaronder een lange joggingbroek! Ik moet toegeven dat ik wel in de wind zit. Maar Etienne heeft ook een trui aangetrokken, dus ik ben niet de enige die het koud heeft. Het is niet heel erg hoor, overdag is het warm zat. Als je niet in het water ligt. ;-)
-----
At 21-2-2012 23:39 (utc) our position was 08°28.59'N 079°00.60'W

Pareltjes

Maandag 20 februari 2012 @ 04:29

Wie kent niet Koning Teen, oftewel King Toe? Volgens mij heb ik daar vroeger wel iets over gehoord. Maar of dat bij geschiedenis les was? Voor degene die net als ik erg moeten graven, het is niet de Koning van BigFoot, die had ook grote tenen ja. Nee, het was een van de eerste bewoners en baas van de eilanden hier. Vroeger doken de mannen hier de oesters op, waarin zich de meest schitterende parels bevonden. En toen kwamen de Spanjaarden. We hebben het nu over de jaren rond 1513. Zij zagen de schitterende parels en noemde de eilanden hier, Las Perlas, De Parels. De Spanjaarden wilden natuurlijk baas zijn van de eilanden en Gaspar de Morales vertrok naar de eilanden. Hij nam de meeste eilandhoofden gevangen en, heel gebruikelijk in die tijd, voerde ze aan zijn honden. Heel bruut. Het belangrijkste eilandhoofd, King Toe, dacht slim te zijn en gaf Morales zijn mooiste parels. Maar nee, Morales werd alleen maar hebberiger en doodde dit eilandhoofd natuurlijk ook.20
.
In twee jaar tijd hadden ze alle eilandbewoners uitgemoord. Blijkbaar leren ze niet van andere keren, want nu hadden ze weer niemand om voor hen te werken. Er moesten dus weer slaven komen uit Afrika, wat dus nu de 'originele bewoners' zijn. De Las Perlas is een grote eilandengroep waarvan er 90 een naam hebben gekregen en 100 nog naamloos zijn.
.
Na een heerlijke vaardag, er was te weinig wind om te zeilen, zijn we naar Isla Pacheca gevaren. Een eiland wat alleen bewoont wordt door vogels. En wat voor vogels! Mooi! En veel! We hebben veel pelikanen gezien, fregatvogels, ibissen, adelaars enz. Geweldig!!! Tijdens ons tochtje naar de Las Perlas hebben we uitgekeken naar walvissen, maar ze helaas niet gespot, wel veel roggen. Ook was het 's avonds karig eten, want we hadden geen vis gevangen. (Toch leeggevist hoor, Jan Bart! Of het lag aan het aas. ;-))
.
Vandaag zijn een paar mijl verder gevaren naar Isla Contadora, 'Counting house Island'. Hier werden vroeger de parels geteld voordat ze naar Spanje verscheept werden. Het enige eiland waar een vliegveldje is. Hierdoor is er een klein dorpje, veel hotels en resorts. Maar ook schitterende stranden! We hebben vandaag niet op het strandje gelegen, nee, er moest gewerkt worden. Zelfs ook voor Frits. We hebben al een aardig stuk van het onderwaterschip schoongekrabt. Wat een klus! Ik heb nog nooit zoveel grote zeepokken gezien. Onze huiskrabben werden nerveus en vluchten tegen de romp omhoog. Net voor het eten hadden we nog een schitterende show van de roggen die uit het water omhoog sprongen! Geweldig!!! (Hans, waarom doen ze dat? En weet jij wat voor vogel het op de foto is?)
-----
At 19-2-2012 23:07 (utc) our position was 08°37.53'N 079°01.74'W

Van oost naar west

Zaterdag 18 februari 2012 @ 05:00

Ik moet de afgelopen dagen weer even op een rijtje zetten in mijn hoofd voordat ik jullie er deelgenoot van kan maken. Phoe, wat is er veel gebeurd! Ik kan het ook in een paar woorden zeggen: we zijn het Panamakanaal doorgevaren met de Stardust. En in (nogal) wat meer woorden hieronder het hele verhaal.
.
Eereereergisteren zijn we naar Colon gegaan. Panama City ligt aan de Pacific kant van Panama, Colon aan de Atlantische kant. De Stardust, met Bob en Becky, was gepland om de 15e het Panamakanaal door te gaan. Zij hadden 'gelinehandled' bij ons, wij (inclusief Frits en Gerda natuurlijk) gingen hen nu helpen. Zij lagen in Shelterbay Marina. Dat was een reis! Kort gezegd: we eindigden op de achterbank bij de buschauffeur, in z'n auto. Lang verhaal: We zijn met de taxi naar de busterminal in Albrook gegaan en vanaf daar de bus naar Colon. Zo grappig, 2 uur durende reis in een 'luxe' touringcar voor 3,20 pp. We moesten eruit bij de Rey Supermarkt in Quatro Alto. Ik had het gezegd, buschauffeur was het vergeten. Hij vond het toch rot, bracht ons wel even naar Quatro Alto, in zijn auto. Ondertussen vroeg hij waar wij uiteindelijk naar toe wilden. Het gesprek ging wat moeizaam. Geen probleem, ik kreeg zijn telefoontje tegen mijn oor, met aan de lijn zijn vrouw, die super Engels sprak (werkte bij de Canal Authorities). Ooh, hij bracht ons wel even door! Super!! Het is nog best een heel eind naar de marina. En heel grappig, je moet het kanaal dan over. Dat doe je door over een brug naast de sluisdeuren te rijden. Dat begon al leuk! Shelterbay Marina is een mooie haven. We hebben 's avonds gezellig gegeten met een aantal andere Amerikaanse cruisers in de haven: Pogeyam, Wings, Gypsea Art en de Stardust en wij. Heel grappig; de Wings hadden wij ook al ontmoet in Marokko!!
.
De volgende dag zijn we eerst op het terrein wat rond gaan lopen. Vroeger hoorde dit terrein bij de Amerikaanse legerbasis en nu staan er verlaten en vervallen huizen en bunkers. We hebben een schitterende megagrote helblauwe vlinder gezien! Helaas geen aapjes. En daarna een van de highlights van deze dagen….weer eens een echte douche!! Rond 1 uur voeren we naar de Flats waar pas om 15.15 uur onze advisor aan boord kwam. Môzes was een aardige vent! Zijn vrouw werkte als launchmaster op een pilotboot en kwam even gedag zeggen. Heel grappig! We gingen al in het licht door de sluizen, dus we zagen de Gatunlocks nu eens op een andere manier. Samen met een visboot, een speedboot en een hele groot dicht schip door de sluizen. We gingen langszij de speedboot, die tegen de muur ging. Easy voor ons, want wij hoefden niets te doen. En wat nu weer heel bijzonder was, de eigenaar van dit schip sprak vloeiend Nederlands!! Hij had leren varen in NL en vertelde vol overtuiging tegen alle anderen dat de beste schippers uit NL kwamen. Erg lachen! Wat met name grappig was, was dat wij al een maand daarvoor met hem hadden gesproken toen wij voor anker lagen bij Club Nautico. Zo'n kleine wereld met bijzondere ontmoetingen!!
.
We waren heerlijk op tijd door de sluis. Lekker gegeten en toen de Wings het kanaal door was en langszij kwam, gingen we snel slapen, we waren erg moe en de volgende dag zou rond 6 uur de advisor alweer komen.
.
En ja hoor, rond 6 uur, nadat we allemaal al een bakje koffie op hadden, kwam Ricky aan boord. Weer een schatje. En een hele slimme! Hij wist veel van de wereld, andere landen en vroeg je de oren van je hoofd. Hij wilde van Etienne weten waarom er in Panama zoveel corruptie was, bijvoorbeeld bij de politie en wat ze in NL hadden gedaan om dat uit te bannen. Tja, geef daar maar eens antwoord op. Ik heb hem een aantal Nederlandse woorden geleerd. Nee, geen vieze of foute, gewoon heel netjes, een aantal nautische termen. Hij wist deze al in het Duits, Italiaans en nog een aantal talen. Een slim manneke dus. Als advisor had hij vandaag ook een steile leercurve.
.
Alles ging soepeltjes, wij zouden in het midden gaan, de Eva (een Oostenrijker) en de Wings (Amerikanen) langszij. Voor de Pedro Miguel aan elkaar binden en toen begon het. Onze lieve vrienden van de Laelia hadden het een 'Chinese Fire-drill' genoemd! Wat een chaos! Ricky (onze advisor dus) riep de lockmaster van de sluizen op. Wie? Wat? Waar? Euh…. Linkersluis. Oh nee, rechtersluis. De andere advisor had inmiddels gehoord (van wie? Geen idee) dat we er nog niet in mochten. Lang verhaal kort… we hebben, met drie boten aan elkaar heel lang (ik geloof zeker een uur) voor de sluizen rondjes gedraaid, grote schepen ontweken, sleepboten voor laten gaan en de wind ons laten duwen. Bob, onze kapitein hield het hoofd nog maar net koel!! Tjonge, wat een chaos! Ricky belde halverwege met iemand (baas? Lockmaster? Z'n vrouw?) en noemde het hele gebeuren 'idiot'. Uiteindelijk gaat het natuurlijk allemaal weer goed en verliepen de laatste sluizen (de Miraflores) soepeltjes. Grappig om het nu van een hele andere kant te beleven, niet met je eigen boot, dus letterlijk niet zelf het roer in handen.
.
Eenmaal voor anker bij La Playita daalde de rust weer neer. Nou ja, eigenlijk niet helemaal, want de 'thursdaycruiserspizzanight' was al begonnen. Even zwemmen, afkoelen dus en dan naar de kant. Gezellig, want daar zagen we Howard en Judy van de Laelia weer! Helaas hebben we wel afscheid moeten nemen, zij gaan dit weekend naar het noorden, terug naar huis (California). Soms ontmoet je bijzondere mensen, waarmee je, in de korte tijd, een hele bijzondere band opbouwt. Zo moeten we morgen helaas ook afscheid nemen van Bob en Becky van de Stardust. Ook zij gaan naar het noorden, naar huis (via Hawaii). Ik haat afscheidnemen.
.
Vandaag hebben wij boodschappen gedaan in Albrook en als afsluiting een heerlijk ijsje gegeten. Tot onze verassing was inmiddels de Happy Bird ook weer hier aangeland. Nog even gezellig een biertje mee gedronken. Morgen gaan wij namelijk (eindelijk) weer varen, naar Las Perlas. Ik ben er wel aan toe. Weer verder!!!
-----
At 17-2-2012 21:41 (utc) our position was 08°54.63'N 079°31.51'W

Wandelende spareribs

Dinsdag 14 februari 2012 @ 06:10

Het was weer zo'n dagje dat voor mij eindigde met dat ik weer weet dat ik kuiten heb. Phoe, wat zijn ze weer stijf. Hoe dat nou precies komt, zo ver hebben we nu vandaag ook weer niet gelopen.
.
We zijn vanochtend al vroeg op pad gegaan naar het Parque Nacional Sobrenia. Dat is het gebied naast het kanaal tussen Colon en Panama. Een schitterend gebied!! We hebben het Charco Trail gelopen, een wandelroute in het regenwoud. Helaas was de trail veel te kort. Hij mocht van ons allemaal wel 3 keer zo lang waren. Hij was dus te kort, prima te doen en echt erg mooi. Het was een leuk rondje naar een waterval. Frits en Gerda zijn nog met de voeten het water in geweest.
.
Hierna zijn we langs de weg weer 'terug gelopen'. We hadden ons door een taxi laten afzetten. Het gebied daar is erg mooi, jammer dat er een snelweg liep. Helaas konden we niet terecht bij een groot uitkijkpunt, een voormalige radarpost van de Amerikanen. Dus doorlopen en afslaan bij de Summit Botanische tuin en Zoo. En dit was ook weer een erg groot succes! Je weet in 'vreemde' landen nooit wat je van zo'n tuin of zoo kunt verwachten. We konden al naar binnen als waren we locals. Ze hebben bij toeristische trekpleisters vaak entreeprijzen voor buitenlanders (vaak twee keer zoveel) en prijzen voor inwoners. Het begon al goed!
.
De tuin en zoo waren gecombineerd. Je liep gewoon in een goed onderhouden park waar her en der kooien stonden met dieren. De tuin was dusdanig aangelegd en onderhouden dat het geen echt tuin was. Heel erg leuk. We hebben de dieren gezien die hier in Panama leven. Onze favoriet was de anteater, miereneter. Wat een schattig beestje! Volgens mij had Etienne inmiddels erg honger gekregen, want de wilde zwijnen waren zijn favoriet. 'Vader WildZwijn' begreep hem dondersgoed, want toen Etienne hem uitschold als "wandelende sparerib", klakte hij angstaanjagend met z'n tong.
.
Verder hebben we een tapir, een jaguar, papagaaien, verschillende apen, papagaaien en toekans gezien. Om Etienne z'n honger te stillen, hebben we ons uitje in de tuin afgesloten met een hamburger (spareribs waren er niet te krijgen). Terug met de bus.
.
Het bushokje was tegenover de ingang, Makkelijk! Op een gegeven moment stopte er een bus. Een zogenoemde Diablo Rojo. (Bekijk mijn foto van Portobello, zo'n mooie beschilderde oude schoolbus). Maar nee, dat was niet de goeie, de militair die hem bestuurde, had net z'n kameraden weggebrach en wilde ons wel naar de hoofdweg brengen. Toppie!
.
We eindigden in Albrook Mall. Even nog wat gewinkeld. En (verassing!!) we kwamen John en Dawnelle (Celtic Dream) tegen. Dat was even leuk! Zij zijn nog aan de Atlantische kant en blijven daar ook. We gaan ze dus niet meer zien en hadden ook niet verwacht ze nog te zien. Daarna lekker gegeten in Albrook en weer met de taxi terug. Phoe, het was weer een lang dagje!
.
Morgenmiddag gaan we weer naar Albrook, want vanaf daar gaat de bus naar Colon. We gaan met Bob en Becky (Stardust) als linehandlers mee door het Panamakanaal, een waanzinnig leuke kans voor Frits en Gerda om dus ook een kanaalcrossing mee te maken. Omdat we op de 15e vroeg op de Flats moeten zijn (waar de advisor aan boord komt) gaan we morgen alvast naar ze toe. We zijn dus de komende dagen onder de pannen en in de goede handen van de Stardust.
-----
At 13-2-2012 23:41 (utc) our position was 08°54.63'N 079°31.51'W

Ijzeren mannen

Maandag 13 februari 2012 @ 04:12

Dit keer gaat het niet over de ijzeren cruisers, maar over andere ijzeren mannen. Die zijn er namelijk ook en zijn misschien nog wel meer van ijzer dan de cruisers, want die zijn toch vaker van roestvrijstaal!
.
Vandaag stond Panama City in het teken van Iron Man. Ik had er nog nooit van gehoord! Maar het zijn triatlon wedstrijden. En, als ik het goed heb begrepen, kwalificatiewedstrijden voor de Iron Man 2012. Ik heb vandaag allemaal bikkels van mannen en vrouwen gezien. Wat denk je? 1,9 km zwemmen (van de Balboa jachtclub naar halverwege de Amardor), dan 90 km fietsen (over de Bridge of the Americas en terug) en dan nog 21 km rennen (twee loops over de Amardor Causeway). En dat terwijl de papagaaien hier van het dak afvallen!20
.
Wij zijn de Amardor afgelopen naar de Balboa jachtclub en hebben daar gezellig met de Howard en Judy (Laelia) geluncht. Vanochtend heeft Etienne ons ankerlicht vervangen en tjeetje, we zagen net (terugkomend van heerlijk uit eten) dat we nu bijna het felste lichtje op de ankerplaats zijn. Dat is wel heel lang geleden! Maar fijn, want er varen hier wat boten snel voorbij en tussen de schepen door.
.
Vanochtend tijdens het ontbijt zagen we de eerste lopers al over de Amardor rennen. En tijdens ons tochtje naar de jachtclub liepen we er dwars doorheen. Dat was een heel aparte ervaring! De renners moedigden elkaar aan, waardoor je af en toe de kracht en juist wanhoop en vermoeidheid gewoon kon voelen en horen in hun stem. Ze werden op veel plekken bedolven onder het water, wat in de hitte van vandaag geen overbodige luxe was! Gelukkig stond er een windje!
.
Er deed ook bekende mee, de zesvoudige winnaar van de Tour de France, Lance Armstrong! We hebben hem ook zien rennen (al was het in de verte). Maar heel goed, het was Lance z'n eerste Iron Man en hij werd meteen tweede!! Op minder dan een minuut afstand van de nummer 1! De eerste (een Nieuw Zeelander) kwam binnen na 3:50:13 en Lance op 3:50:55. Etienne en Frits zaten al druk te rekenen hoe snel deze mannen dan wel niet over het zwemmen cq fietsen cq hardlopen hebben gedaan. Nou, ontzettend hard!! Voor de geinteresseerden: Lance deed 19:22 over het zwemmen, 2:10:18 over het fietsen en 1:17:01 over het hardlopen. Dat is rap hoor! Wij doen hem dat (m.n. het zwemmen hier in de Pacific ocean met stroom en wind), zelfs met onze dinghy, niet na!)
.
Er liepen ook twee Nederlanders mee. Een vrouw (Yvonne van Vlerkem) bij de professionals en een man (Jacob Moerman). Wij hebben hem op het laatst nog even gezien. Heel grappig, we hoorden ineens in het Nederlands "maakt mij niet uit". En toch nog even voor degenen onder ons denken dat het alleen voor jonge, sportieve mensen is…de oudste was 68!!
-----
At 12-2-2012 21:41 (utc) our position was 08°54.63'N 079°31.51'W

Goud

Zondag 12 februari 2012 @ 04:15

Sinds eergisterenavond (0.00 uur) zijn Frits en Gerda aan boord. Wij zijn ze met de bus gaan halen. Tjeetje, wat een reis! Voor 3 dollar (met z'n tweeen) zijn we zo'n 3 uur onderweg geweest. En voor 40 dollar waren we 's nachts, in drie kwartier, weer terug. Tocumen Airport is een grote luchthaven, waar alle internationale vluchten van en naar Panama komen. Dat is te zien aan de winkels en wat eettentjes als je de douane door gaat, maar voor ons, als 'ophaal-wachtende' is het er maar armoedig. Met de airco veel te koud, hebben we ons geregeld buiten opgewarmd.
.
We hebben op de luchthaven nog een hele beroemde Yankee-speler gezien, die uit Panama komt. Verder kwamen er veel deelnemers aan de Iron Man van morgen aan. Maar daarover morgen meer.
.
Gisteren hebben we een rustig dagje ingelast. Even bijkomen van de reis. We hebben wat op de Armador gelopen en lekker wat gegeten en gedronken. 's Avonds hebben we helaas afscheid moeten nemen van de Happy Bird, die zijn vanochtend naar Las Perlas vertrokken.
.
Vandaag hebben we Casco Viejo verkend, het oude centrum, wat (zoals inmiddels heel veel oude centra) op de Unesco World Heritage lijst staat. Sommige gebouwen zijn schitterend gerestaureerd, maar daarnaast nog heel veel vervallen. Hierdoor ontstaat er een aparte sfeer, het is niet zo 'nieuw' als vele oude centra, maar heeft meer de charme van vroeger behouden. De van binnen half ingestorte gebouwen, met de schitterende, afgebladderde gevel nog statig omhoog, spreken tot verbeelding en ademen zware geschiedenis uit. Na de verwoesting van Henry Morgan (de piraat) in 1671, hebben ze de stad hier weer opgebouwd. Dat hebben ze juist hier gedaan omdat de stad zo beter te verdedigen was, onder andere omdat bij laag water, de schepen niet tot de stad kunnen komen. Het is vandaag een paar dagen na springtij, dus het was extreem laag. En nee, de schepen kunnen echt niet dichtbij komen.
.
We hebben het bekende 'Altar de oro' gezien, het immense gouden altaar in het Iglesia de San Jose. Ongeveer het enige wat over is gebleven na de verwoesting door Henry Morgan. De priester heeft toentertijd het gouden altaar geverfd zodat de piraat het niet ontdekte. De priester vertelde tegen Henry Morgan dat een andere piraat het gouden altaar had meegenomen. Met een mooi verhaal heeft hij zelfs van de piraat Henry Morgan een aardig bedrag gekregen voor een nieuw altaar! Henry Morgan, als piraat, kent toch wel zijn pappenheimers, want hij zei tegen de priester bij vertrek, iets in de trant gezegd van "Ik weet niet waarom, maar ik heb het gevoel dat jij meer piraat bent dan ik!"
-----
At 11-2-2012 23:41 (utc) our position was 08°54.63'N 079°31.51'W

Krat

Dinsdag 07 februari 2012 @ 17:01

Ons leventje gaat zijn gangetje hier in Panama City. We hadden een hele fijne krat gekocht bij de supermarkt. Even uittesten of het echt handig is, ja, dus de andere even halen. Dat was de laatste. Had geen prijskaartje dus kon niet gekocht worden. Handig zo’n krat!! We hopen dat ze aangevuld gaan worden binnenkort, maar Panama kennende….

Gisterenavond hebben we gezellig geborreld bij onze Canadese buren, de Genevrere II. Vandaag is een opruim- en wasdagje. Frits en Gerda (Etienne z’n ouders) komen overmorgen al gezellig aan boord. Er moet dus weer een extra bed opgemaakt worden en wat andere dingen een ander plekje krijgen. Dat is allemaal alweer gefixt. Morgen nog de laatste (verse) boodschappen halen, zodat we niet meteen met onze gasten naar de supermarkt hoeven te rennen.

Inmiddels zijn we ons ook aan het verdiepen in de komende tijd en route. De cruisers hier zijn een onuitputtelijke bron van informatie voor landen en eilanden hier en in de Pacific. Sommige cruisen al net zo lang als wij oud zijn en hebben dus heel veel info voor ons. Handig!! En leuk, want je leert steeds meer nieuwe mensen kennen.

Overtreffende trap

Maandag 06 februari 2012 @ 01:30

Van boten, van voorraad, van overdrijven?
.
Afgelopen week was het een komen en gaan van de boten die mee doen met de 'World ARC'. Een rally, de wereld rond. Het leuke was dat we hierdoor de Seaquest en de Luna Verde weer even hebben gezien! Ben benieuwd wanneer we elkaar weer gaan ontmoeten, zij gaan een stuk sneller dan wij. Maar doordat de ARC boten hier aanlanden na de kanaal-crossing, was het op La Playita erg druk. En tussen de 'bootjes ongeregeld' van de andere cruisers hier, lagen dan de grote, nette, schepen van de ARC. De stylische Hansse, de degelijke Halbergs, de schitterende X-yachts en nog meer. Groot, groter, grootst. Een van de boten was genaamd Gunvor XL, waarbij je je afvraagt of er ook een XS versie van bestaat en hoe groot die dan nog wel niet zal zijn. Zo kwam er een Jeanneau 57 binnenvaren, met het blauwe plakplastic nog tegen de romp. Hoezo nieuw?!
.
Deze ARC boten (33 in total) zijn inmiddels al zo'n beetje weer vertrokken naar de Las Perlas en dan verder naar de Galapagos. Zij hebben dus ingeslagen hier in Panama City en hoe. Er is in de weide omtrek geen pasta of rijst meer te krijgen. We stonden achter de bemanning van de Gunvor XL bij de supermarkt, zo'n 40 kilo macaroni! Op het dinghy ponton stond een andere boot in te slaan, 60 kilo meel. Whaaa!!!! Grote boten, grote mensen, veel mensen en veel voorraad, zal ik maar zeggen. Want daardoor ga ik meteen stressen. Nemen wij wel genoeg mee? Slaan wij wel genoeg in? Ik kan echt geen 60 kilo meel kwijt!
.
De dochter van de Gunvor XL vertelde dat ze ook nog maar een 'foodplan' had gemaakt tot aan de Galapagos. Ik heb geen 'foodplan', ik heb gewoon een 'eten tot aan de Marquises-plan'. En daar wordt ik al lichtelijk zenuwachtig van. Ik heb daar onder andere zo'n 91 uien voor nodig, 60 wortels en 56 paprika's. Buiten het feit dat ik geen 56 paprika's kan bergen, blijven die ook geen weken goed. Maar ja, dan maar 56 blikken paprika? (de uitvinding van de eeuw trouwens, paprika in blik) Of macaroni zonder paprika? Ik moet namelijk ook nog tig blikken bruine bonen, fruitcocktail, tomaten puree enz enz meenemen. En wat denk je van de dozijnen eieren? Om over melkpoeder, meel en kilo's rijst nog maar niet te praten. En dan heb ik het ook alleen nog maar over het avondeten en bijvoorbeeld niet het fruit. De waterlijn van La Luna is al ver beneden LAP (Luna'sAlgemeenPeil), nou, dat wordt nog erger. Iets om te drinken, moet ook mee (2 ltr per persoon per dag, reken maar uit). Overdrijf je niet, Denise? Nou, het is 1 week naar de Galapagos, 2 weken op de Galapagos en dan 4 weken naar de Marquises. En voor de zekerheid moet je het aantal voor tijdens een oversteek verdubbelen, in geval je er veel langer dan gepland over gaat doen. Reken, reken, dat is dus eten en drinken voor 14 weken! Dat is 98 dagen. Dan eten we met 91 uien (waarbij ook een uiensoep 1x in de 2 weken in het 'foodplan' zit berekend) dus niet eens elke dag een ui! Wie overdrijft?
.
Denk je dat ik overdrijf? Doe het voor de gein eens; schrijf voor een week of twee weken uit wat je elke dag eet en wat je daar allemaal voor nodig hebt (bijvoorbeeld: Pilav; blik fruitcocktail, blik champignons, blik tomatenpuree, 2 uien, ketjap, sambal, rijst). Dat is je 'foodplan'. Dat vermenigvuldig je dan keer 7, dan zit je aan de 14 weken. Heb je aan de pindakaas gedacht? De cola? En de zakjes thee? De dagelijkse vitaminen? En met dat je sommige dingen niet 14 weken goed kunt houden? Dus een alternatief voorhanden? En dan moet je dit ook nog wegstouwen op een boot en niet in een huis met een schuur, garage en voorraadkast he? Oja en om extra te overdrijven; je hebt geen auto om dit allemaal te gaan halen…. Het is maar voor de beeldvorming.;-)
-----
At 5-2-2012 21:41 (utc) our position was 08°54.63'N 079°31.51'W

Twee gezichten van Panama City

Zondag 29 januari 2012 @ 18:47

Panama City is een hele diverse stad. Hele bijzondere wolkenkrabbers (alleen nu al 150 stuks under construction), grote aftandse flatgebouwen (sociale woningbouw), schitterende villa’s en kleine krotten. Super chique winkels, Chinese supermarktjes annex ‘we hebben verder van alles’ winkels, enorme supermalls en de meest afschuwelijke toeristenwinkels. Grote Hummers, Toyota jeeps en oude kadetjes waar de achterkant met tape aan elkaar wordt gehouden. Dat maakt dat ik Panama City eigenlijk best een leuke stad vind!

Ook de Panamezen zelf dragen bij aan de ‘twee gezichten van Panama’. Overwegend zijn ze erg aardig!! Maar er heerst veel armoede, naast de ook ongelooflijk, vreselijk, enorme rijke Panamezen. En dat maakt dat een taxichauffeur, die ons ziet als rijke toeristen, soms probeert ons ‘een poot uit te draaien’. Zoals de gast die ons en de Happy Bird wegbracht naar El Dorado Mall. Niet netjes, maar ja. Op de terugweg hadden ze duidelijk ook geen zin om ons mee te nemen en vroegen ze extreem hoge bedragen. Doorrijden dan! En als je dan een beetje gaat balen, heb je ineens weer een hele toffe, die gewoon de prijs rekent zoals het hoort en nog een praatje maakt ook. Zoals bijvoorbeeld toen we naar de bouwmarkten gingen. We reden door de wijk waarin alle ‘sociale woningbouw-flats’ staan. Een troosteloos aanzicht, waar je ’s nachts niet moet zijn. Er stond een enorme rij met mensen te wachten terwijl een truck werd uitgeladen. Ik vroeg aan de chauffeur wat er aan de hand was. ‘Corruptie!’ was zijn reactie. Een van de politieke partijen deelt af en toe gratis tassen met eten uit om zo stemmen te winnen. Hij vertelde verder dat veel mensen in Panama arm zijn, terwijl dat er niet altijd zo uit ziet. En dat komt met name omdat de regering, de president, het grootste gedeelte van de landelijke inkomsten (van bijvoorbeeld het kanaal) in z’n eigen, al reeds erg overvolle en uitpuilende, zak steekt. Zo luidt het verhaal van onze taxichauffeur. Deze president en de zittende politieke partijen, worden op ongeveer dezelfde manier gekozen als bij ons in NL, democratisch (en dan deze president nog met meer dan 60% van de stemmen, volgens Wikipedia). En werk vinden? Je moet een vriendje zijn van die of die, anders is het heel moeilijk, zuchtte onze taxichauffeur. Jammer,maar helaas zo is het vaak in een land. Je gaat dan toch wel anders kijken naar de grote winkelcentra’s met merkkleding en de enorme wolkenkrabber van de Tower Bank en Donald Trump. De laatste is de grootste in Panama City met 293 meter, kostte 400 miljoen. Ze zijn nu ook een metro aan het bouwen onder de stad (kosten zo’n 2,5 miljoen). Maar onze taxichauffeur was er wel blij mee, dit soort projecten creëren aan de andere kant namelijk ook wel weer veel banen.

We zijn de afgelopen dagen weer aardig op pad geweest en hebben ook weer allerlei leuke sociale dingen gedaan. Een opsomming: donderdag kwamen we ’s middags de Laelia weer tegen, erg gezellig. ’s Avonds was het cruisers-pizza-night, super gezellig met iedereen en met de Stardust (die nog hier in Panama City was). Vrijdag zijn we gezellig met de Happy Bird naar El Dorado Mall en de Chinese winkels gegaan. Onze (lege) DVD-voorraad weer aangevuld en nog wat boodschappen gehaald. Verder super lekker gegeten bij een echt Chinees restaurantje. ’s Avonds zijn we een afscheidswijntje gaan drinken bij de Victory waar het laat werd, maar super gezellig was. Zaterdag op pad naar de locale bouwmarkten, Gamma’s en Leenbakkers. Helaas niet voor alles geslaagd (wel voor de yoghurt-thermoskan, bestek, lijm en voorraaddozen), weer een leuk dagje waarbij we (lopend! Puf, puff.) heel veel van Panama City hebben gezien. ’s Avonds weer gezellig aan de Pizza met de Seaquest! En dan is het alweer zondag; mijn was- en Etienne z’n klusdag.

De aanhouder wint

Woensdag 25 januari 2012 @ 22:53

De dagen vliegen, ook hier in de Pacific, weer voorbij. De hoop dat dat ooit nog gaat veranderen, heb ik maar met de wind meegegeven.

Afgelopen zondag en maandag waren hier in Panama City feesten vanwege het Chinees Nieuw Jaar. Wij wilden er graag heen, maar Etienne had de avond ervoor wat verkeerds gegeten en liep hierdoor een voedselvergiftiging op. Gelukkig niet erg. Hij was ’s nachts erg ziek en de dag erna had hij er zelfs nog koorts van. En hoe raar is het dan dat je de dag erna opstaat en gewoon weer barst van de honger. Heel bijzonder, maar gelukkig, hij was er snel vanaf.

Maandag was Yvonne (Happy Bird) jarig. ’s Avonds was een gezellig Hollands verjaardagsfeestje, met koffie en koek en alleen maar Nederlanders! De vier Nederlandse boten hier in La Playita hadden elkaar natuurlijk weer gevonden; Victory, Inish, Happy Bird en wij. Erg gezellig!

Zo was het gisteren ook erg gezellig , we hadden met Bob en Becky (Stardust) afgesproken in de stad. We hebben lekker wat rondgestruind, een bookshop gezocht en gevonden en nog meer. Heel gezellig!! We gaan ze over een paar weken weer zien!

Inmiddels is ook de World ARC in Panama City aangeland. Het was daarom gisteren weer een erg warm weerzien met de Seaquest!

Maar het was niet alleen maar lol de afgelopen dagen hoor. We zijn weer druk met kabels trekken geweest en dat is toch altijd een klus. Het past weer net niet lekker door een al bestaande opening, de hulpdraad laat op het laatst los van de kabel waardoor hij weer naar beneden gaat enz enz. Maar zoals altijd, de aanhouder wint en wie niet sterk is, moet slim zijn. Onze tweede GPS doet het dan ook weer. Ik ontferm me ondertussen nog steeds over de, inmiddels gelukkig al wel drastisch slinkende, stapel wasgoed. Onze boot is niet heel groot en wij hebben niet heel veel opbergruimte, maar toch kan er veel her en der weg gestouwd worden. Het is dan altijd weer eens nodig om alles overhoop te trekken en te kijken wat voor (overbodigs of niet) je ook al weer bij je hebt. Hierdoor is er weer van alles opgeruimd (onbegrijpelijk dat er steeds weer dingen weg kunnen) , maar ligt er ook alweer een boodschappen-/wensenlijst. Geeft toch altijd weer een heerlijk gevoel als je dingen van je to-do-lijstje kunt afstrepen, want ja, wij hebben nog steeds van dat soort lijstjes hoor! Volgende punten op het lijstje: nieuwe scharnieren kuiptafel, vlaggen ophalen Isla Morado (donderdag), boodschappen doen……..

Grijze haren

Zaterdag 21 januari 2012 @ 16:52

…krijg ik van het bootleven hier! Haha. Gisteren zijn we samen met Jan Bart en Monique (Victory) naar Albrook Mall gegaan. Super gezellig natuurlijk en het scheelt in de taxikosten. We zijn in de mall ieder ons eigen gang gegaan en hebben natuurlijk wel gezellig geluncht samen. Daarna boodschappen doen en samen de taxi afladen met volle tassen en weer terug naar de haven. Weer een gezellig geslaagd dagje!

Waarom dan die grijze haren? Nou, Etienne was vorige keer naar de kapper geweest en ik moest inmiddels eigenlijk ook wel hoog nodig. Het was een gezellig kapstertje wat het goed heeft gedaan. Al de vreselijke dooie en inmiddels ‘strooien’ punten zijn eraf. Maar…hierdoor zie je des te beter hoe grijs ik inmiddels wel niet ben! Geeft het bootleven mij zoveel stress? Het is ook niet dat ik het zo spannend vind, dat ik 20 jaar ouder ben geworden. Nee, ik denk dat het meer door de relaxtheid komt, hihi. Of helaas is het gewoon een genetisch bepaald iets, shit. Och, er bestaat altijd nog zoiets als verf.

Verder gaat hier alles z’n gangetje. Vanochtend hadden we een leuke afwisseling tijdens het klussen, de Kayoko race was er. Grote kano’s met vier man, met een (laten we zeggen) ‘ouderwetse’ peddel. De mannen en vrouwen waren de afgelopen weken al volop aan het trainen geweest. Wat een snelheid! En erg leuk om te zien, ze kwamen van de Balboa jachtclub en ronden een boei hier aan de kant waardoor ze tussen de jachten door moesten. Een leuke afwisseling.

Ons dagelijks leven in Panama

Donderdag 19 januari 2012 @ 17:38

We leven nog hoor!! Het is alleen wat oninteressanter om onze dagelijkse bezigheden te delen met jullie. Dat we druk aan het wassen zijn, boodschappen doen en tussendoor wat internetten, dat hoef ik nu weer niet elke dag te melden, verwacht ik.

Maar eigenlijk hebben we de afgelopen dagen toch wel heel wat gedaan. Zoals ik al zei, Panama City is heel groot! Alles moet dus per taxi of bus. Inmiddels zijn we al aardig thuis in het taxi- en bussysteem. Steek één vinger op naar een taxi en als je mee mag, kost de rit maar 1 dollar per persoon. Vanaf een centraal punt in Panama City, Cinco de Mayo, vertrekken de bussen in alle windrichtingen. En een bus kost 25 dollarcent. Een koopje dus en een prima manier van reizen.

We zijn ook al een dagje naar Albrook Mall geweest, zo’n groot winkelcentrum heb ik nog nooit gezien! 460.000 m2 met winkels, een zogenoemd ‘foodcourt’ met 35 restaurants en een grote ouderwetse draaimolen in het winkelcentrum!! Onwijs groot! Hele mooie winkels trouwens en van alles wat. Etienne is er nog naar de kapper geweest. Er is in de shopping mall ook een grote supermarkt dus dat is ideaal.

Verder hebben we heel Cinco de Mayo al uitgeplozen. Heerlijke locale winkeltjes. Lekker goedkoop dus en er is van alles te vinden. Van nieuwe slippers (voor Etienne, 3 dollar!) tot speakerkabel tot een oplader voor mijn Ipodje. Verder nog groen naaigaren gekocht en een schriftje. Het is daar ook ideaal lunchen, voor 1,50 dollar en een heerlijk vers geperst jus’je voor 60 dollarcent.

Gisteren zijn we naar een zaak (Isla Morado) geweest die alle kaarten en vlaggen van heel de wereld heeft, mn voor de beroepsvaart. Daar was het niet zo goedkoop als bij Cinco de Mayo. ;-) We hebben een mooie pilot voor de eilanden in de Pacific gekocht en de vlaggen voor de komende landen.

Verder zijn de kabels getrokken voor het nieuwe ankerlicht, wat Frits en Gerda mee gaan nemen. De slaapzakken zijn gewassen en nog heel veel ander was. Daarnaast zijn er nog verscheidene andere klusjes gedaan, want je blijft bezig!

We hebben de afgelopen dagen ook zeker tijd gehad voor sociale activiteiten, hoor! Maar dat hadden jullie vast niet anders verwacht, ons kennende. Afgelopen zondag hebben we gezellig gegeten met de Laelia. We hebben toen ook Jack, Tin Hau, weer gezien en even bijgekletst. Dat hebben we nog wat uitgebreider gedaan afgelopen dinsdag toen Jack jarig was. Daar zagen we ook weer de Happy Bird en het was weer een gezellig avondje. Gisterenavond hebben we super lekkere tonijn gegeten bij de Victoria, onze Duitse vrienden. De Victory en de Inish zijn hier inmiddels ook aangeland, dus weer bekenden genoeg. Dat wordt vanavond vast weer gezellig tijdens het wekelijkse pizza-eten met de cruisers hier. Ook weer zo voordelig; 1 dollar voor een biertje en 6 dollar voor een pizza! Je zou bijna zeggen dat ik niet meer kook, maar dat doe ik nog wel hoor! ;-)


Hier liggen we voor anker in Panama City, bij Playita de Amardor. La Luna is de vierde boot van links.



Een paar dagen geleden zagen we op de parkeerplaats bij de marina, een sloth (Luiaard) in de boom!! En gisteren stak, ook op de parkeerplaats, een wasbeertje over, zonder staart en maar met een slepend pootje! Zo schattig allebei en zo onverwachts!!

Panama City

Zaterdag 14 januari 2012 @ 04:51

De afgelopen dagen zijn op pad geweest, Panama City in. Het is echt een mega grote stad. Wij liggen voor anker langs een soort schiereiland. Vroeger waren dit vier afzonderlijke eilandjes die ze nu hebben verbonden met elkaar en het vaste land, Fuerte de Amador. Het is een strook waar 's ochtends en 's avonds veel mensen (hard)lopen, skeeleren, fietsen enz. Bij de haven waar wij aan land gaan en de twee andere havens iets verder zijn winkeltjes, restaurantjes en een paar watersportzaken. Ook is er een plekje waar we goed en gratis kunnen internetten. Prima dus, maar Panama City naar een supermarkt of andere zaken dat is een eind en moet je dus per taxi of bus doen.
.
Eergisteren zijn we naar de Balbao Yacht Club gelopen, dat was best een eindje. Maar wel heel leuk, want we zagen de Laelia binnenkomen na haar kanaaldoorvaart en zodoende konden we met Bob (Stardust) nog een biertje drinken.
.
Gisteren zijn we op pad gegaan naar andere winkels in de stad, een watersportzaak, een zaak speciaal voor kaarten, pilots en vlaggen enz. Je kunt hier echt van alles krijgen. Er liggen ook al veel cruisers al heel lang, onze buren van de Guinevere zijn dan ook een waardevolle bron van informatie voor de bussen en waar wat te vinden is.
.
Wat helaas nergens te krijgen is in Panama is antifouling. Dit is niet helemaal waar, het is er wel, maar niet hetgeen wij willen. We wilden namelijk proberen om nog even de kant op te kunnen hier om er nieuwe antifouling op te zetten. Maar dat gaat dus niet gebeuren. Ze kunnen, hetgeen wij willen, pas op z'n vroegst begin februari uit Amerika hier hebben. Dat wordt te laat.
.
Hoezo, zul je je afvragen, je hebt nog tijd genoeg. Dat is wel zo, maar Etienne z'n ouders komen 9 februari naar Panama City en blijven dan een maandje bij ons aan boord. We willen dan naar Las Perlas en de rivier op. Het duurt nog een paar weken eer ze komen, dus dachten we mooi nog even wat te kunnen klussen. Maar pas de verf begin februari wordt te laat. Frits en Gerda komen waarschijnlijk meer voor vakantie dan om te klussen. Nieuwe antifouling wordt dus Nieuw-Zeeland. We hebben eigenlijk nog wel enige hoop dat hij misschien nu wel gaat werken namelijk. De antifoulings werken per gebied en onze antifouling heeft tot nu toe niet gewerkt, dus misschien is hij wel speciaal voor de Pacific. ;-)
.
Ik heb alle foto's van het Panama kanaal in het foto album gezet. Voor degene die ze al gevonden hadden, vandaag heb ik nog wat foto's toegevoegd en de meeste voorzien van een bijschrift.
-----
At 13-1-2012 21:41 (utc) our position was 08°54.63'N 079°31.51'W

Panamakanaal doorvaart: filmpje

Woensdag 11 januari 2012 @ 11:31

We hebben zelfs een flimpje, met dank aan Filip!!



PS Laat de 'patat-vogel' je niet afleiden. ;-)

Panamakanaal doorvaart: fotoooosssss

Dinsdag 10 januari 2012 @ 18:19

Wat heb ik geslapen na dat avontuur van de afgelopen dagen! Vandaag meteen maar even de kant op om te kijken of we konden internetten. En wat ik hoopte, we hebben foto’s van ons door het Panamakanaal, met dank aan Filip!! Geweldig!! Ontzettend tof dat iedereen ons zo aan het volgen was en met ons meeleefde!!


Panamakanaal doorvaart: check

Dinsdag 10 januari 2012 @ 05:46

We zijn in de Pacific! We zijn het Panamakanaal doorgevaren! Toen we de sluizen door waren was mijn eerste opmerking: "Het water ziet er hier precies hetzelfde uit!" ;-)
.
Het was een schitterende ervaring. Ik vond het, voordat we er doorheen gingen, spannender, dan toen we werkelijk er doorheen voeren. We zijn al zoveel sluizen gewend en het is super goed geregeld hier.
.
Vandaag kwam om 7 uur de advisor aan boord. We zijn meteen vertrokken, het Lago Gatun over. Wat een schitterend gebied. De catamaran, Windsong II en het andere schip, Viatrix, van gisteren, passeerden ons al vrij snel op volle snelheid. Onze advisor van vandaag, Franzesco, was erg relaxt, wij konden gewoon op ons gemak 5 knopen blijven lopen.
.
Doordat wij op ons gemak konden varen, kwamen later dan de andere twee boten bij de Pedro Miguel sluis. Geen probleem volgens onze advisor, wij gingen gewoon langs een sleepboot. Spannend, dat was weer anders dan gisteren. We moesten wachten op de sleepboot en zijn voor de sluis afgemeerd. Gewoon net zoals altijd langs de kant. Relaxt! Dat was mooi even rustig tijd om lekker te lunchen met z'n allen.
.
Al vrij snel zagen we de Columba komen, een gigantisch schip met een enorm waaiersteven. De sleepboten leggen hem in het midden voor de sluis, dan komen de roeiers om de lijnen aan de vier locomotieven te bevestigen en dan wordt het schip verder met de locomotieven de sluis in getrokken. Omdat we naar beneden gingen, lagen we voor het grote schip. De sleepboot maakte vast aan de muur en wij er tegenaan. De twee mannen, Raphael en Ramaldan, op de sleepboot vonden het prachtig en Raphael vond het maar moeilijk te geloven dat wij, met dit kleine bootje, zo ver gingen varen. Maar ik was daardoor wel een goede 'marinera'.
.
In de andere sluis, naast ons, lag een grote cruiseschip, de Crystal Serenity. We hadden een waar publiek van al die mensen. Wij maken foto's van hun, zij van ons. Dat doen trouwens de containerschepen ook! En zelfs de jongens die onze lijnen vastmaken. Wie is nu de trekpleister hier?
.
Na de Pedro Miguel Locks heb je een klein meer en dan de Miraflores Locks. Nu werd het weer anders, 'mid chamber'. Dus wij in ons eentje als een spin in het web, aan onze vier lijnen in de sluis voor de grote Colomba. Heel gaaf, dat we alle drie de verschillende opties voor jachten hebben gedaan in onze crossing. Dat is toch wel erg uniek! In de Miraflores lag de Crystal Serenity ook weer aan de andere kant en toen we verder naar voren voeren zagen we het bezoekerscentrum van de Locks. Tjeetje! Daar stonden wel een paar honderd man te kijken! Grappig!
.
'Mid chamber', we moesten dus alle vier aan de bak. Becky en Raoul achter, Bob en ik voor. De jongens op de sluizen gooien de 'monkey fist' naar je, wat echt een hard balletje is. Ik riep voor de gein naar de jongen die 'mijn' touw gooide of hij wilde uitkijken voor mijn hoofd. Hij gooide prompt mis, onder luid gejoel van de andere drie 'gooiers' natuurlijk. Later zei hij dat dat kwam omdat hij voorzichtig naar mij wilde gooien, jaja. Je pakt hun lijn, knoopt onze lijn eraan en dan lopen de jongens mee met de lijn in de hand, terwijl wij de sluis invaren. Eenmaal bijna op ons 'plekje' gaan de jongens hun dunne lijn inhalen en rollen wij onze lijnen uit. Zij leggen onze lijnen om de bolders op de kant. Jij houd je lijn in de gaten en zo zak je dan de sluis in. Gaan de deuren open, laten de jongens de dunne lijn weer zaken, wij halen onze lijnen in. Zij lopen dan mee naar de andere sluis, soms heuvel op of af, en in de volgende sluis begint het weer opnieuw.
.
Net na de sluis zagen we nog een zonnende krokodil op de over liggen. De kanaalstreek is een bijzonder flora en fauna gebied.
Heel raar dat je dan ineens door het kanaal bent. Heb je het daar nou maanden over gehad? Het was wel een gave, bijzondere ervaring om door het wereldberoemde Panamakanaal te gaan met je eigen boot, oftwel je eigen huis. En dan ook nog tijdens volle maan! Luna llena!
.
We hebben Raoul, Bob en Becky afgezet bij de Balbao jachtclub, waar we ook een oude bekende zagen liggen, de Tin Hau. Wij zijn verder gevaren naar Playita, waar we, om 16.00 uur, het anker lieten vallen. We hebben een lekker biertje gedronken en even alle indrukken verwerkt. Het was gewoon stil aan boord, na bijna 1,5 dag met 6 man. Morgen de dinghy weer opblazen en dan gaan we Panama City eens ontdekken.
-----
At 9-1-2012 21:41 (utc) our position was 08°54.63'N 079°31.51'W

Panamakanaal doorvaart: fase 3,5

Maandag 09 januari 2012 @ 14:56

We varen nu over het Lago Gatun. Een schitterend gebied! Zo jammer dat het geen cruisingarea is, maar omdat ze dit gebied, onder water hebben laten lopen is de bodem bezaaid met bomen enz. Ankeren is hier dus geen goed idee.
.
Gisteren avond zijn we de Gatun Locks doorgegaan. De advisor kwam om 18.15 aan boord en rond acht uur gingen we de sluizen in. Wouw, dat was toch wel bijzonder. Maar om eerlijk te zijn, hadden we de sluizen vele malen groter voorgesteld. Ik moet eens uitzoeken hoe groot de Volkerak sluizen zijn, maar daar moest ik heel de tijd aan denken. Het is natuurlijk wel anders, met de jongens die je lijnen toegooien, de locomotiefjes voor de grote schepen en het grote containerschip voor je. We gingen met drie zeilboten, een grote catamaran in het midden (Windsong II), een grote monohull aan de ene kant (Viatrix) en wij aan de andere kant.
.
Onze advisor van gisteren was echt een schatje. Hij heeft in dezelfde stad gewoond als Becky, dus dat was al een klik. Wij gingen vrij snel naar de sluizen, toen hij aan boord was en waren daarom in het smallere stuk voor de sluis samen met twee andere grote schepen en hun sleepboten. Daar werd onze advisor wel een beetje nerveus van, maar onze kapitein (Etienne) natuurlijk niet. Er was ook ruimte zat en ze voeren erg langzaam.
.
Net voor de sluis bind je aan elkaar vast en dan ga je gezamenlijk de sluis in. Net voor de sluis gooien ze je een dunne lijn met een zwaarder bolletje ('monkey fist' = apenvuist) naar je toe. "Watch your head!" Hier knoop je dan de lange lijn aan en zij trekken die weer naar boven. Zij leggen de lus om de bolder en dan trek jij hem aan. En dat gaat op een rustig tempo.
.
Wij zaten alleen vast aan de sluis met een lange lijn aan de achterkant en de catamaran had een voorlijn naar de kant (omdat wij een stukje kleiner waren). Maar dit was eigenlijk super relaxed. Onze profesionele linehandler Raol deed die lijn in z'n eentje. Het is toch wel fijn om een profesionele linehandler aan boord te hebben. Hierdoor kon ik lekker samen met Becky voorop zitten en foto's maken. Geweldig!!!
.
Op het moment dat het water de sluizen in wordt gepompt is het net een jacuzzi. Ongelooflijk wat een turbulentie in de sluis! Je ziet dan dat de profesionele linehandlers precies weten wanneer ze moeten aantrekken. Alle drie de boten hebben een advisor aan boord, maar op het moment dat je aan elkaar zit heeft degene van de midden boot de leiding.
.
We gaan vandaag om 10.45 uur onze tijd, dus 16.45 uur NL'se tijd door de Pedro Miguel Locks. Ik verwacht dat we een uurtje later de Miraflores Locks in gaan. Kijken dus!!!!
.
Foto's komen morgen.
-----
At 9-1-2012 2:59 (utc) our position was 09°15.61'N 079°54.93'W

Panamakanaal doorvaart: morgen

Zaterdag 07 januari 2012 @ 22:18

Morgen gaan we het kanaal door. Om 18.00 uur komt de advisor aan boord in de Flats. Spannend! We hebben vanmiddag gesproken met de Viatrix en we gaan in ieder geval met hun het kanaal door. We kennen deze boot al van Curacao en Cartagena. Hij riep ons op via de marifoon of wij de autobanden voor hem mee wilden nemen naar de Flats en dan nam hij Bob en Becky mee naar de Flats vanaf de marina. Op de Flats zouden wij dan ruilen. Goede deal! Ons dek ligt nu dan ook bezaaid met banden, we liggen er helemaal schuin van.

Morgen komt om 12 uur onze ‘professionele’ linehandler aan boord. Daarna varen we op ons gemak naar de Flats. De Viatrix heeft dan nog tijd om lijnen aan zijn banden te knopen en we kunnen even met Bob en Becky bijkletsen voordat de advisor aan boord komt.

Om 18.00 uur de advisor aan boord. Dan varen we waarschijnlijk rond 19.00 uur (onze tijd dus) de Gatun Locks in. In Nederland is het op dat moment dan 01.00 uur ’s nachts. Omdat ik verwacht dat jullie in grote getallen op blijven om ons door de sluis te zien gaan;-), wil ik vragen of iemand, als je denkt ons te zien, een foto/screenprint wilt maken van het beeld op de webcam, en dit dan naar ons te mailen. Dat zou ik namelijk ontzettend leuk vinden!

Voor de niet-nachtbrakers, we gaan maandagmiddag (onze tijd) door de Miraflores Locks. Dat is dan voor jullie eind van de middag/’s avonds. De globale tijd geef ik (over)morgen weer door. Dus dan is er nog een ‘herkansing’. ;-)

De link naar de webcam: http://www.pancanal.com/eng/photo/camera-java.html?cam=Gatun

PS Als je ons op de webcam ziet, moet je onder het plaatje de optie 'View Non-Flash Version' kiezen. Dan kun je op het plaatje gaan staan, met je rechtermuisknop klikken en het plaatje saven door 'afbeelding opslaan als..' te kiezen.

Weetjes

Vrijdag 06 januari 2012 @ 23:27

Nu het nog een paar dagen duurt eer we het kanaal door gaan hebben we wat meer rust. Ik kon vandaag mooi nog een wasje doen en we hebben de banden en lijnen al aan boord. We hebben ook internet aan boord, waardoor we de foto’s van Colombia in het foto album konden zetten.

Verder weinig nieuws. Het blijft alleen erg fascinerend hier, met de komende cruiseschepen, de enorme containerschepen die door de Damen sleepboten op hun plaats worden gelegd en de bootjes van de havendiensten. We liggen voor anker vlak naast van die bootjes en vanmiddag knapte er een lijn van een van die bootjes, daarnaast was een andere boot een aantal stootbanden kwijtgeraakt met wegvaren hier en is er een drijvend dokje met kraan, die maar heen en weer blijven zeulen met dezelfde betonblokken. Genoeg te zien dus!

Voor degene die nog niet via Google alles al gelezen hebben over het Panamakanaal, en dit toch wel interessant vinden, hieronder wat feitjes opgesomd, die aangeven dat dit een enorm bouwproject was in de tijd dat ze dit gingen bouwen, maar zelfs nu nog wel. (Ik pretendeer niet volledig te zijn, er is nog veel meer interessante informatie beschikbaar en ik heb qua getallen ook niet alle bronnen gecheckt op waarheid.)

- Operationeel sinds 1914
- In 1524 heeft Koning Carlos V van Spanje een eerste onderzoek laten doen naar een mogelijkheid van een kanaal
- Pas in 1849 is het toen verder in beeld gekomen. Toentertijd heerste de ‘goldrush’. Hiervoor gingen de goudzoekers van Oost Amerika naar West Amerika via Panama, omdat de Amerikaanse staten in het midden erg vijandig waren.
- In 1878 kregen de Fransen van Colombia (waar Panama toen onder viel) een contract (met een looptijd van 99 jaar) om het kanaal te gaan bouwen.
- In 1889 ging de Franse organisatie failliet. De kosten werden vele malen hoger dan begroot en er vielen enorm veel doden onder de werkers (20.000) door het zware werk, maar ook door allerlei tropische ziekten zoals malaria en gele koorts.
- De USA zag er wel brood in en kocht het over van de Fransen in 1903.
- Saillant detail: doordat Colombia meer geld van USA wilde gaan ontvangen voor de bouw, zette Amerika Panama op om zich onafhankelijk van Colombia te vechten (en hielp ze daarbij). Dit lukte in hetzelfde jaar, maar pas in 1921 kreeg Panama de onafhankelijkheid status van Colombia nadat Amerika US$ 25 miljoen aan ‘compensatie’ had betaald.
- Het kanaal is in 1999 overgedragen aan Panama.
- In 2006 is begonnen met een grote uitbreiding van het kanaal. Kosten US$ 25 biljoen. Moet in 2014 klaar zijn. De nieuwe sluizen worden 427 mtr lang, 55 mtr breed en 18,3 mtr diep.

- De lengte van het kanaal van Atlantische kant tot de Pacific kant is ruim 81 km
- Route van ons (en andere schepen naar het zuiden): Gatun locks -> Lago Gatun -> Pedro Miguel locks -> Lago Miraflores -> Miraflores locks
- Meer dan 14.000 schepen per jaar gaan door het kanaal, gemiddeld 38 schepen per dag.
- Zij worden door locomotieven, aan weerszijden, de sluis ingetrokken. (Wij niet hoor!)
- Wereldwijd worden schepen gebouwd volgens de maximale maten van de sluizen, de zogenoemde Panamax schepen.
- De schepen betalen naar hun gewicht. Gemiddeld is dat zo’n US$ 30.000. Het meeste, US$ 200.000 is betaald door een Frans cruiseschip. Het minste, US$ 0,36 door een zwemmer in 1928
- Per schutting komt er 52 miljoen gallon (is ongeveer 200.000.000 liter) water de oceaan in.
- Maximale afmetingen van een schip nu: 294,13 meter lang, 32,31 meter breed en 12,04 meter diep.

- Gatun Locks:
o Bestaan uit 3 sluizen van elk 2 sets
o Er is 1.280.000 m3 beton
o Grootte: 33,53 mtr breed, 304,8 mtr lang
o Totaal zijn de Gatun Locks 2 km lang
o Je stijgt zo’n 26 meter naar Lago Gatun

- Lago Gatun
o ‘Man-made’ door de Gatun Dam om het meer af te sluiten.
o Oppervlakte: 423 km2
o De dam is in totaal 24 km lang
o En 32 meter hoog.

- Gaillard Cut of Culebra Cut (=slang)
o 14 km doorgang door de berg met haarspeldbochten
o Origineel 92 meter breed. Nu 192 meter breed en 222 meter in de bochten zodat twee Panama schepen elkaar kunnen passeren.

- Pedro Miguel Locks
o Bestaat uit 1 set sluizen
o Hier gaan we zakken, 9,3 mtr naar beneden

- Miraflores Locks
o Bestaan uit 2 sluizen van 2 sets
o Totaal zijn ze 1,6 km lang
o Hier gaan we verder zakken naar het zeeniveau aan de Pacific kant. Hoeveel is afhankelijk van hoog of laag water.

Panamakanaal-doorvaart datum

Vrijdag 06 januari 2012 @ 03:39

is bekend: zondag 8 januari. Over een paar dagen dus. Dat is wel fijn, geeft ons wat rust en ruimte. Ook kunnen we misschien nog even toeristje gaan spelen.
-----
At 5-1-2012 23:43 (utc) our position was 09°20.66'N 079°54.83'W

Panamakanaal doorvaart fase 2: check

Donderdag 05 januari 2012 @ 17:25

De volgende fase hebben wij ook goed doorlopen. Vanochtend om 7.30 uur konden we bellen of we in de Flats-area werden verwacht om gemeten te worden. Toen ik belde vroeg ze of we er al lagen? Ooh?! Nou, snel ankerop en naar de F-area. We lagen er samen met een Zwitserse boot, Skimmer en de Duitsers, Victoria, waar we ook oud&nieuw mee hebben gevierd.

Er kwam een redelijk grote havenboot naar de Skimmer en zette daar de Admeasurer van boot. Een dik uur later schreeuwde de Skimmer of wij hem kwamen halen met de dinghy. He?! Dus Etienne op pad om Dr. Benjamin, de admeasurer, te gaan halen. Het was een hele vriendelijke man, die volgens mij nog niet lang in het vak zat. Alhoewel dat hier moeilijk te zeggen is, want overal waar je komt kijkt men naar de formulieren alsof ze ze voor het eerst zien, terwijl het hun werk is! Hij heeft de boot gemeten, incl. zwemplateau en ankerbeslag. We zijn nog nooit zo lang geweest, meer dan 36 ft! Maar omdat de range pas bij 50 ft ligt, maakt dat weinig uit. Heel veel papieren werden ingevuld en hij verklaarde dat wij het kanaal door kunnen. Mits we een goede wc hebben. Hoezo? Hij had een ‘gele brief’ gekregen omdat hij bij een andere boot de wc niet had gecheckt en de advisor vond de wc niet deugdelijk omdat er geen wc-bril op zat. Aan deze voorwaarde konden wij gelukkig dan ook goed voldoen.

Hij was wat warrig en chaotisch, de admeasurer, dat kwam omdat hij niet zo goed tegen het schommelen van onze boot kon, was zijn verklaring. Hij zuchtte verschillende keren dat het toch wel erg rollerig was. Ooh, ik zag ons alweer met een kotsende admeasurer aan boord zitten. Haha. Maar nee, na een dik uur was hij klaar met alle papieren en nog een paar documenten op zijn laptop. Etienne heeft hem daarna maar snel bij de Victoria aan boord gezet, in de hoop dat hij z’n ontbijt daar ook binnen kan houden.

Weer terug naar Club Nautico en met Tito op naar de Citi-bank. Hoe snel kom je van 1500 dollar af? Nou, snel hoor. Je levert het gewoon bij de bank af. Als alles goed gaat met de kanaaldoorvaart krijgen we daarvan wel de borg, 891 dollar, teruggestort. Dus dat scheelt.

We hebben ook weer een volle gasfles, voor 10 dollar, dat was wel weer goedkoop. Nu is het wachten. Vanavond na 18.00 uur kunnen we bellen naar de Marine Traffic Scheduler. Dan weten we wanneer en hoe laat we door het kanaal kunnen. Ben benieuwd!!

Voor de nieuwsgierigen onder jullie… we zijn live te volgen als we het kanaal door gaan via de webcams in de sluizen. Via deze link: http://www.pancanal.com/eng/photo/camera-java.html?cam=Gatun Wij gaan eerst door de Gatun Locks (Colon kant) en dan de dag erna door de Miraflores Locks (Panama City kant).


Het zenuwcentrum van de kanaalautoriteiten in Colon.

Charterboot

Donderdag 05 januari 2012 @ 04:33

Vandaag druk aan het opruimen, ruimte kweken en boodschappen doen. Voor de kanaaldoorvaart moet je vier linehandlers aan boord hebben, 4 lange lijnen en heel veel stootwillen. En daarnaast komt er een zogenoemde advisor aan boord, soort van pilot.
.
Voor de niet varende, een pilot is iemand die de kapitein adviseert bij het in- en uitvaren van bijvoorbeeld een haven en het aan- of afmeren. Hij geeft instructies aan de kapitein, maar de kapitein blijft ten alle tijden verantwoordelijk. Een pilot gaat hier alleen aan boord bij de hele grote schepen, wij krijgen een 'advisor'. Doet hetzelfde, maar is een stuk goedkoper.
.
Jachten kunnen op drie verschillende manier door het kanaal: 1) langs een sleepboot, 2) alleen of met een of twee andere jachten aan elkaar, in het midden van de sluis of 3) langs de sluismuur. De laatste mogelijkheid gebeurd eigenlijk nooit voor jachten omdat die het meeste schade kan opleveren. Langs een sleepboot is soms ook niet aan te raden, deze zeeslepers (allemaal van Damen hier!!!) zijn erg groot en hun grote dikke stootrand met grote autobanden zit waarschijnlijk ter hoogte van onze reling of misschien zelfs hoger. Hierdoor kan hij deze dus ook makkelijk beschadigen. Optie 2 is dan ook de meest voorkomende.
.
Maar alle schepen, groot of klein, worden aardig op dezelfde manier behandeld en moeten dus uitgerust zijn voor optie 2. Daarom moeten wij ook 4 enorme lijnen aan boord hebben. Deze lijnen zijn ervoor om je als een spin in de sluis te houden. En deze lijnen moeten voldoen aan bepaalde eisen: 40 meter lang en zeker 2,5 cm in diameter. Wij hebben wel een paar lange lijnen, maar we hebben toch maar deze vier lijnen gehuurd. Dat kan gewoon.
.
Wat we ook extra hebben gehuurd zijn stootwillen. Of nou ja eigenlijk, autobanden. Je moet er genoeg aan elke kant kunnen hangen. Het begrip 'genoeg' is natuurlijk mening afhankelijk, maar wij hebben 5 eigen stootwillen en 5 autobanden gehuurd. Dit moet genoeg zijn.
.
Die stootwillen kunnen we van te voren ophangen, maar met Etienne als kapitein naast de advisor, vinden de autoriteiten dat ik in mijn eentje niet al die vier de lijnen kan bedienen. Ze moesten eens weten! ;-) Dus moet je vier zogenoemde linehandlers aan boord nemen. Voor ons houdt dat in, naast mij, nog 3 man/vrouw extra! Bob en Becky van de Stardust zijn er twee en we hebben nu nog wat opties voor nummer 3. Dat komt dus helemaal goed. Je kunt ook professionele linehandlers inhuren voor een bepaald bedrag, maar het 'professionele' is erg wisselend, dus als we het gewoon met 3 andere cruisers kunnen doen, vinden wij het best.
.
Afhankelijk van de tijd dat we door de eerste sluizen kunnen duurt de transit een hele dag of een gedeelte van een dag en dan de volgend dag het andere stuk. We hebben dan dus de hele tijd de drie linehandlers extra aan boord en de advisor. De advisor slaapt in z'n eigen bed 's nachts, maar de drie linehandlers kunnen echt niet heen en weer naar hun eigen kooi. Voelen jullie hem al aan? Drie personen extra slapen aan boord en dus ook diner en ontbijt, en daarnaast lunch met vier man extra. Vandaar dat ik dus extra ruimte aan het maken was vandaag en veel boodschappen heb ingeslagen.
.
Nu zo snel naar bed, want morgen moeten we alweer vroeg bellen om gemeten te worden. Wordt vervolgd……
-----
At 4-1-2012 23:31 (utc) our position was 09°21.83'N 079°53.61'W

Panamakanaal-doorvaart fase 1: check

Woensdag 04 januari 2012 @ 03:44

Het eerste gedeelte om het kanaal door te gaan hebben we vandaag doorlopen. We zijn met Tito (onze agent) op pad gegaan. Met z'n allen (met nog een ander Zwitsers stel) in een taxi eerst downtown Colon in, om kopieen te maken van de bootpapieren en je paspoorten. Ik weet alleen nog niet waar we die voor nodig gaan hebben, maar een kopietje meer of minder (10 stuks voor 1 dollar) is nooit weg.
.
Daarna verder Colon doorgecrosst naar de Kanaal autoriteiten. Colon is een stad met uitersten, grote luxe villa's achter hoge muren en daarnaast veel vervallen gebouwen. Vervallen gebouwen, die leeg staan, half ingestort zijn of waar soms zelfs nog mensen wonen. Ga je de hoek om, kom je in een winkelstraat, met reclameschilderingen op de muren in de kleuren van de regenboog. Heel bijzonder.
.
De Kanaal autoriteiten zitten in een groot druk afgeschermd stuk. Strenge bewaking bij de poort en dan rij je langs de bouwplaats en containerterminal naar een grote toren, waar de kantoren zich bevinden. Je gaat naar binnen en via een trap kom je in een schitterende kantooromgeving. Het voelt een beetje alsof je op 'audientie' gaat. Je vult wat papieren in en degene achter de balie (Laura) maakt een apart briefje voor je met telefoonnummer van haar en haar collega (Yoribeth). Wij moeten haar donderdagochtend vroeg (7.30 uur) bellen of we die dag gemeten worden. Als dat zo is, dan moeten we naar de zogenoemde Flats-area. Daar gaan we voor anker ("Kijk, daar liggen drie gele boeien. Bij de tweede moet je dan voor anker en je melden op VHF 12 zodat ze weten waar je ligt.") en dan komt de 'admeasurer' aan boord om onze boot te meten en te kijken of hij ons geschikt vind om het kanaal door te gaan. Als hij dat vind, dan moeten wij 's middags naar de bank om te betalen en kunnen we 's avonds bellen wanneer we het kanaal door mogen. Maar dat is donderdag pas.
.
Na de Kanaal autoriteiten zijn we naar een ander kantoortje gegaan om ons cruisingpermit voor Panama te halen. Deze autoriteiten zitten in mooie oude gebouwen, maar het interieur... De ramen waren wel schitterend (serieus!) beschilderd voor de kerst. Verder was het tapijt er al even geleden uitgehaald en liep je nu op de plaklaag die nog op de tegels was achtergebleven. De bureautjes waren zo strategisch opgesteld dat ze net niet onder de uit elkaar vallende plafondplaten zaten. Maar de muren zaten nog goed in de verf. En computers? Die stonden er wel, maar niet aan. Het was alsof je even terug in de tijd ging. Je moet 193 dollar betalen voor het permit en dus was er een vrouw aanwezig die 'de bank was'. Ze was alleen maar stapels geld aan het tellen. Dan kwam de vrouw van het andere bureautje (uit dezelfde ruimte) weer naar haar toe met een papiertje. Dan werd er weer geld geteld. Eerst door de ene vrouw, daarna door de andere en liep zij met papiertje en geld weer terug naar haar bureau. Lean Six Sigma en Waste (manieren die je helpen om efficienter te werken), daar hebben ze hier nog niet van gehoord! Het is hier nog echt ouderwets 'kantoortje spelen'. Heerlijk om te zien en gelukkig zijn we aan het wachten op iets, inmiddels wel gewend.
.
Hierna waren we klaar voor vandaag, Panamakanaal doorvaart fase 1 zit erop.
-----
At 3-1-2012 23:31 (utc) our position was 09°21.83'N 079°53.61'W

2012

Dinsdag 03 januari 2012 @ 05:15

Wij willen iedereen een waanzinnig 2012 toewensen, met alle goeds wat daarbij hoort!! Zorg dat je elke dag geniet. Je leven duurt even lang, of je er nu wat van maakt of niet!
Wij hadden een prima jaarwisseling bij Captain's Jack. Samen met de Laelia, Stardust, Happy Bird en Victoria. Lekker gegeten en later heerlijke gitaarmuziek van Captain Jack en een aantal Ieren. En dit jaar was er dan ook weer vuurwerk!!! Het echte oud&nieuw-gevoel.
.
Vrijdag hadden we nog even ingeklaard in Portobelo. Hele vriendelijke officials en zonder kosten! We moeten alleen onze cruisingpermit in Colon halen. We hebben ook de forten rondom Portobelo bekeken, meer ruïne dan wat anders, maar wel erg leuk. Er staan verschillende huizen in het dorp die heel erg vervallen zijn. Ze breken ze niet af, nee, strippen ze kaal en laten ze gewoon staan. Doet erg luguber aan.
.
Op nieuwjaarsdag waren we bij Laelia uitgenodigd, samen met de Stardust om curry te komen eten. Wat een feestmaal! Curry van de Laelia met 'cornbread and honeybutter' van de Stardust. Heerlijk! En als toppunt een lekker toetje. Wat een verwennerij en een gezelligheid weer.
.
Vandaag zijn we uit Portobelo vertrokken. Na een heerlijk zeiltochtje liggen we nu in Colon, bij het vroegere Club Nautico. De overslaghaven van Colon is een van de grootste van de wereld. Nou, dat blijkt wel. Al een aantal mijlen voor de 'breakwater', de haveningang, lagen er al tientallen grote schepen voor anker. Hierbinnen is het ook een gekrioel van schepen. Wij liggen in een hoekje, naast de cruiseterminal en tegenover de containerterminal. We ankerden bijna onder de boeg van de Zuiderdam, het schip van de Holland America Lijn. Een beetje NL hier in Panama. De wind staat nu erg stevig door en daardoor liggen we hier wel wat te schudden. Maar het is te doen. Het was erger toen net de twee grote cruiseschepen weg gingen. Om van de kant los te komen was er eentje erg met z'n schroef aan het draaien, waardoor er een hele stroomkolk in dit kleine 'baaitje' kwam te lopen. We lagen bijna achterstevoren over ons anker heen en alle schepen hier gingen gevaarlijk dicht naar elkaar toe. De ene had nog wel last van de stroom, de ander nog steeds meer van de wind enzo. Dat was wel even spannend.
.
Morgen gaan we de autoriteiten bezoeken. Vandaag was hier nog een feestdag. Dat hebben ze beter geregeld in al die landen hier. Valt de feestdag op een zondag, wordt de vrije dag niet door je neus geboord, nee, die krijg je de maandag erna. En dat was dus vandaag. We spraken een Canadese boot, die ligt hier al een week en heeft verschillende boten zien komen en een paar dagen later het kanaal door zien gaan. Volgens hen moet het dus allemaal vrij snel kunnen gaan gebeuren. We zijn benieuwd!
.
Op loopafstand ligt de cruiseterminal met bijbehorende winkels en een supermarkt. Dat is wel fijn. Geadviseerd wordt hier 's nachts niet te lopen, maar overdag gaat het prima. Het is wel een vreemd stuk, want er zijn waanzinnige villa's hier op de kant, maar allemaal achter hoge muren, met prikkeldraad en stroom. Wij zijn alleen nog maar waanzinnige vriendelijke mensen tegen gekomen, en hopelijk houden we dat zo. Het is ook zo grappig waar ze hier (maar ook op veel andere plekken) Nederland van kennen. Van het voetbal natuurlijk. We liggen bijna tegen de bootjes van de havendienst, dus hadden een praatje met die mannen. Toen ze hoorden dat we uit NL kwamen, riep er een meteen 'Cruijf'!! Haha. Het is in ieder geval beter als dan dat ze meteen beginnen over Amsterdam en jointjes en de Wallen...
-----
At 2-1-2012 18:31 (utc) our position was 09°21.83'N 079°53.61'W