Archieven

2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

« Gezellie, gesellie, g… | Home | Hallo 2014, hi La Lun… »

Goodbye 2013

Dinsdag 31 december 2013 @ 06:02

En dan is het alweer de laatste dag van 2013!! Hoezo tijd vliegt? De tijd racet!

Ook hier in NL. We hebben afgelopen week weer heel veel lieve vrienden, zeilvrienden en familie bezocht en hebben wat kilometers van hot naar her gereden. Maar vermoeiend was het niet, het was eerder energie-gevend! Al die heerlijke verhalen, de herinneringen en de warmte! Heerlijk! Dat compenseerde de kou van het NL'se weer prima!

La Luna ligt in de warmte en vrijdag gaan we weer naar haar toe. Heerlijk, maar juist omdat we terugkijken op een heerlijke NL'se tijd.

Zoals we ook op 2013 terugkijken met een goed gevoel! Het was weer een bijzonder jaar, door verschillende dingen; grote klussen aan de boot, samen met Etienne z'n ouders hebben we heel Nieuw-Zeeland verkend, daarna een redelijk prima tochtje naar Nieuw-Caledonia en verder naar Australia, heel het Great Barrier Reef bezeild, de 'big five' van 'Oz' gezien en toen een rustig tochtje naar weer een heel ander werelddeel, Azië. En dat was waarom 2013 ook bijzonder was, Azië met eigen boot. Een continent wat sprankelt van de prachtigste kleuren, geuren en energieën. Een werelddeel wat al een deel van ons hart gestolen had, maar nu zijn we helemaal verloren. Heerlijk gegeten, prachtige plekken gezien (Flores, Komodo, Bali, Singapore, enz) en bijzondere ontmoetingen ervaren. Nog meer herinneringen die blijven!

En nu staat 2014 voor de deur.... altijd heerlijk, een nieuw jaar voor de boeg met nieuwe avonturen te gaan! In dit kader heb ik onze planning (zie linkerkolom) bijgewerkt.

Maar jullie weten het..... wij schrijven onze plannen in het zand bij laag water. Zodat we ze altijd kunnen veranderen en zo onze vrijheid optimaal houden. Maar eerst nog een gezellig uiteinde en een paar dagen in NL. Dus voor nu.....wensen we jullie ook een heel gezellig en warm uiteinde!

Gezellie, gesellie, gezellig

Zondag 22 december 2013 @ 02:35

Inmiddels zijn we alweer een week in NL. Een drukke week, maar een heerlijke week!! Met allemaal leuke dingen!

Zelfs de tandarts op maandagochtend viel mee. Geen gaatjes, dus na een bezoekje aan de mondhygiëniste was het weer voorbij. 's Middags zijn we naar de opa van Etienne gegaan. Deze goede man is al 93!! Gerda en ik hebben samen de kerstboom opgezet.


Dinsdag veel geld uitgegeven, want we hebben nieuwe zeilpakken gekocht. Het is nu nog warm (in Malaysia), maar we gaan wel de kou tegemoet. En er is niets zo ellendig als het koud hebben, daar weet ik nu weer van alles van! ;-)


's Middags gezellig bij lieve vrienden gezellig aan de keukentafel koffie gedronken en 's avonds aan de borrel bij weer andere lieverds! Woensdag was ook zo'n dag met een lang bezoek aan mijn vriendin, daarna lekker bijkletsen met een oud-collega en 's avonds weer ouderwets naar de duikvereniging.

Je kunt tegenwoordig overal kleding, 'drogist-dingen' enz kopen, maar voor sommige dingen is je oude vertrouwde merk gewoon fijn en qua kleding is het hier kwalitatief gewoon beter en ook niet duur. Dus een dagje lekker de stad in met mijn moeder is altijd een feestje!

Vrijdagavond was het, inmiddels traditionele, feestje met al mijn oud-collega's én baas! Enorm gezellig weer en lekker eten! En het blijft vertrouwd...



Lego is nog steeds helemaal hot en we zien dat ook over heel de wereld. Etienne had van vroeger nog aardig wat en ook veel technisch en een trein. Wat doe je er mee? Nou gewoon, een paar kinderen die veel met Lego spelen blij maken. Dus zaterdagochtend naar Dordrecht en de Lego heeft nieuwe, hele enthousiaste baasjes gekregen!


In de stad op naar nieuwe tandenborstels. Op ons gemak wat rondgestruind en hoe gaaf is het dan dat je ineens hele goede vrienden van 'vroegûh' tegenkomt, waar je geen contact meer mee hebt! Dan houd je heel op in de winkel en kletst even bij!

's Avonds was het niet alleen zeilpraat bij goede 'ex-vertrekker-vrienden', maar ook allerlei andere onderwerpen. Zo gezellig en fijn, dat het (natuurlijk) weer veelste laat werd. ;-) Vandaag weer een familie dagje en volgende week weer nieuwe gezelligheden!

NL’se koffie, boterstaaf, Bosche Bollen en Babi Pangang

Zondag 15 december 2013 @ 23:46

Tijdens de taxirit naar Kuala Lumpur International Airport kwamen we al in de NL’se mood. Het begon te regenen! Het kwam echt met bakken uit de lucht. Het verkeer zakte terug naar 40 km per uur, vanwege de enorme watermassa op de weg. Het begon te waaien en zwaar te onweren. Ok, dit is inderdaad tijd om Malaysia te verlaten. ’s Middags lagen we nog af te koelen in het zwembad en toen we uit de taxi stapte op het vliegveld, was het gewoon koel!

Kuala Lumpur is een redelijk groot airport, je gaat met een metro naar een ander stuk waarin meer gates zijn en de meerdere winkeltjes en restaurantjes. Het bijzondere vonden we wel, dat we niet een zaak hebben gezien die camera’s of computer of zoiets verkocht, het was allemaal kleding, tax-free, sieraden, parfum en schoenen. En dan veelal nog van de upmarket brands. Maar wel leuk om te zien natuurlijk.

We waren er vrij vroeg, maar zoals zo vaak, je kunt dan lekker op je gemak van rechts naar links lopen, alles bekijken, eten en drinken. En dan is het zo tijd dat de gate opengaat, om 23:00 uur. Het was geen heel groot vliegtuig naar NL, maar zat zeker voor 70 procent vol met Europeanen. Grappig om dan om je heen ineens allemaal NL’s te horen. De vlucht verliep prima! Het is altijd even raar, dat ze even na vertrek nog met het avondeten komen. De vlucht gaat om twaalf uur ’s nachts de lucht in en dan heb je eigenlijk al gegeten. Daarna werd vrij snel het licht uitgedaan en ging iedereen slapen, wij dus ook. Het is altijd fijn als dat lukt, het ‘versnelt’ de tijd en het is natuurlijk ook tijd om te slapen. Mij gaat het meestal zonder problemen wel af, al heb ik nu voor mijn doen niet veel geslapen, maar Etienne heeft er iets meer moeite mee. Gelukkig hebben we allebei een aardig stuk geslapen.

En dan wordt het ontbijt geserveerd, nasi met sambal of een quiche met aardappels en worstjes. En ik had een curry met zoete aardappel. Erg lekker, maar voor ’s ochtends even wennen. We landen mooi op tijd en het was erg leuk om Frits en Gerda dan weer te zien staan! Eerst maar even een bakje koffie en dan op weg naar huis. Eenmaal buiten merkten we pas echt hoe koud het was! Terwijl het eigenlijk niet eens echt koud is.

’s Middags zijn we gezellig koffie gaan drinken bij Etienne z’n zus. En dan zie je dat de enige die eigenlijk echt veel veranderd is, Julia is, ons nichtje van nu 4 jaar oud. Ze kwebbelt en vertelt al heel gezellig allerlei verhalen. 's Avonds zijn we bij mijn moeder gaan eten en hebben daar mijn broertje en vriendin ook weer gezien. En ook daar, je ploft op de bank en het is alsof je niet weg bent geweest! Heel gezellig!

We hebben de NL’se (afhaal)Chinees vergeleken met de Chinees in Malaysia en die hier in NL net zo lekker bevonden! Enorm moe rolden we rond half tien ons bed in. Met Malaysia is een tijdverschil van 6 uur, dus het was voor ons al midden in de nacht. En dat maakte ook dat we vanochtend in alle vroegte alweer klaarwakker waren. Een dag waarin we eerst een bezoekje aan de tandarts gaan brengen (zucht)…

Bijna

Vrijdag 13 december 2013 @ 18:57

Al een paar dagen is het hier enorm warm, het lijkt wel of het steeds warmer wordt, ook 's nachts. Waarschijnlijk heeft het ermee te maken dat het deze dagen niet heeft geregend. Het rommelt in de verte, maar echte onweer blijft ook uit. We mopperen en puffen over de hitte, wetende dat we morgenochtend (zondag) in een dertig graden koelere omgeving zullen zijn en daar waarschijnlijk ook wel weer moeten wennen! ;-)

De afgelopen dagen hebben we de boot opgeruimd, schoongemaakt, de tassen gepakt en afgekoeld in het zwembad. Door deze warmte hebben we toch maar besloten een taxi naar het vliegveld te nemen en niet met de bussen en trein (3x overstappen) te gaan. We worden straks om vier al opgehaald. Een beetje te vroeg, maar dan kunnen we op een normale tijd eten en of je nou heel de dag aan boord zit te hangen (we zijn al helemaal klaar) of het vliegveld gaat verkennen....

We hebben er zin in om naar NL te komen. Etienne neemt alvast een voorproefje en is vandaag goed verkouden. Balen, dat is niet fijn met zo'n reisdag. Maar door al die airco in en uit, dat heeft er vast aan bijgedragen. Alleen de toilettas nog inpakken en dan kunnen we gaan! Over vijf uur...

NL'se roots in Melaka

Woensdag 11 december 2013 @ 18:37

We gaan even weer wat geschiedenislessen verfrissen en terug naar 1641, de tijd van de VOC. In dat jaar veroverde de NL'ers namelijk het plaatsje Melaka van de Portugezen (noemde dit Malacca). En maakten dit een bruisend handelshol, zodat in deze tijd de invloeden nog steeds duidelijk zichtbaar zijn. Lijkt ons wel interessant en laten wij nu niet zo heel ver van dit plaatsje zijn....

Maar niet ver, zegt hier in Malaysia niet veel, dan kun je toch nog een lange reistijd met het openbaar vervoer hebben. Dus een hotelletje geboekt en maandag vertrokken we, samen met Yvonne en Roderick (Happy Bird) naar Melaka. Ons werd vanaf verschillende kanten geadviseerd via Seremban te gaan (met de bus), maar er zou een bus langs de kust moeten rijden, in een keer. Nou, die bestond niet meer en omdat de eindstop, van de bus (die langs het resort komt), Pasir Panjang was, stonden we al heel vroeg in een klein armoedig plaatsje. En dan is het altijd de vraag, komt er nog een bus of moeten we terug? Na veel gevraag, waarvan de helft adviseerde dat we terug moesten, zijn we toch maar blijven wachten en na een aardig tijdje kwam een bus die ons weer een stukje verder in de juiste richting bracht. Hij dropte ons bij een 'wegrestaurantje' waar Roderick al aan de nasi ging en Yvonne 'roti canai' nam, het traditionele Malaysische ontbijt (een hele dunne 'pannenkoek' met een curry).



Ze eten hier met hun handen en dit schattige kannetje is om je handen te wassen!


Na een uurtje kwam de bus en die bracht ons weer verder naar Masjied Tanah, vanwaar we niet lang hoefden te wachten en meteen in de bus konden stappen. Uiteindelijk stonden we met lunchtijd pas in hartje Melaka.

We waren inmiddels ieder apart onderweg en Etienne en ik stuitten op een 'NL's eethuis'. Lekker in de airco weer eens een broodje voor de lunch, ipv rijst. En ja, ze hadden hier kroketten! De eigenaar was een NL'er en de serveerster Malay. Helaas waren de kroketten, totaal niet typisch NL's en Etienne adviseerde de eigenaar nog maar weer eens terug naar NL te gaan om ze weer eens te proeven. ;-) Ons Guesthouse Casa Blanca zat dichtbij, dus maar even inchecken. En weer een verbazing, hoe goed hier de 'hotels' voor € 11 kunnen zijn! In het centrum, naast Heerenstraat, een balzaal van een kamer, super bed, prima douche met wc tegenover op de gang (moesten we delen met de rest van de 'gangbewoners') en een alleraardigst gastvrouwtje die een wel hele bijzondere manier had van alles uitleggen! ("For airco you do here 'tsiek' and there 'tsiek' and then 'bzzzz')





Meteen weer weg, want we wilden dingen gaan zien. Melaka centrum is lekker compact dus je kunt overal heenlopen. En zoals ik al eerder zie, heeft Melaka een belangrijke rol gespeeld tijdens de VOC. Je ziet heel veel 'vertrouwde' architectuur en namen. Het centrum met het Stadhuys, Heerenstraat, Jonkerstraat, kerken en oude (300 jr) gebouwen staat op de Unesco World Heritage Site. Er is zelfs een Malacca Dutch Heritage Trail, die we natuurlijk aardig gelopen hebben.



Helaas stond het Stadhuys zelf in de steigers voor een onderhoudsbeurt, maar de rest van de gebouwen waren duidelijk herkenbaar. Hoe grappig is het dan om in Jonkerstraat, een typisch NL's 'huis' te zien, waarin een typisch Chinees winkeltje in gevestigd is! De Jonkerstraat, naastgelegen Heerenstraat en de andere parallelle straten, zijn een genot om doorheen te wandelen. Heel veel echte Chinese winkels, eethuisjes, en natuurlijk ook de nodige tempels.







Malaysia is, met een enorme meerderheid, Islamitisch, maar je ziet ook veel Indiërs (Hindus dus) en Chinezen, (die vaak een mengelmoesje van Animisme, Boeddhisme, Taoïsme en/of Confucianisme aanbidden). En dus zie je ook deze verscheidenheid van moskeeën en tempels. En in Malacca ook nog verschillende kerken. In de Temple Street ('what's in the name?') zit de moskee, Hindu- en Boeddhistische tempel, dan ook zo goed als tegenover en naast elkaar. De tempels zijn een genot voor het oog, met de kleuren, geuren en gebruiken. Ik kan er nooit genoeg genoeg van krijgen en in de Boeddhistische tempel hebben we op de (koele) trap zelfs nog wat langer genoten van de rust en sereniteit. De Chinese tempels zitten gewoon overal, je loopt een schitterende kledingzaak annex juicebar in, loopt erdoorheen en dan een binnenplaats op, met dan weer verder de Chinese deitie en altaar enz. Geweldig!!






Hier herkende je duidelijk de bouw van vele NL'se gebouwen, uit de VOC-tijd, small en heel diep. Dit was natuurlijk niet voor niets. Ik heb het vermoeden dat de NL'ers het belastingheffen zowat hebben uitgevonden (;-)), want in die tijd deden ze dat dus ook al, o.a. op de huizen. De hoogte van het bedrag werd bepaald op, nu komt het, de breedte van het huis! Vandaar dus de vele huizen, die vaak maar vier meter breed zijn, maar wel honderd meter lang kunnen zijn!

Langs de rivier staat nog een oud waterrad, er ligt een Portugees schip en daartegenover is een enorme bazaar, met weer schitterende spullen. In Melaka doen ze het wel goed, van heel veel dingen maken ze een toeristische trekpleister, er zijn echt tientallen musea en bazaars en shoppingmalls.


In Jonkerstreet zit een beroemde schoenmaker, deze maakt schoenen van kleine kraaltjes! Of eigenlijk moet ik zeggen, ze bekleden de schoenen met hele, hele kleine kraaltjes! Een schitterend gezicht en schitterende schoenen. Over een paar doen ze een maand. Volgens mij zie je na een dag scheel van het gepriel!




Tegen het donker op zoek naar een plekje om te eten. Helaas kwam nu alleen de regen met bakken uit de lucht! We gingen dus maar niet ver en streken neer bij Famoso, een echt Chinees restaurant die bekend staat om z'n kippen-rijst-ballen. Die hebben we niet geprobeerd, maar wel overheerlijk gegeten. Toen we de straat weer opliepen, kwamen we Yvonne en Roderik tegen, dus maar gezellig samen wat gaan drinken!


Inmiddels was de regen gestopt, in de hoop dat de stad toch weer wat levendiger werd zijn we naar 'Dutch Square' gelopen, het plein voor het Stadhuys. En ja, er was alweer leven genoeg. In Melaka kennen ze ook 'trishaws', de fietsen met een bakje (in dit geval ernaast) waar twee personen in kunnen zitten. En hier zijn ze het geweldigst, van degene we tot nu toe hebben gezien. Het is net een carnavalsoptocht als ze achter elkaar rijden! Versierd met bloemen, beren, een Hello Kitty-fiets, hartjes, je kunt het zo gek niet verzinnen! Een enorme gettoblaster achterop met keiharde muziek en in het donker zijn ze dus verlicht! Geweldig!!!




Na een drankje bij een gezellige bar, waar helaas de live-muziek al snel stopte toen we gingen zitten, was het alweer laat toen we ons bed op zochten. Hier doe je overal (tempel, guesthouse, winkels, etc) je schoenen uit en gaat op blote voeten binnen, op zich wel zo slim voor de schitterende vloeren en een grappig gezicht als je ergens naar binnen gaat, al die slippers (recht) voor de deur.


Na een heerlijke nacht slapen, waren we weer vroeg uit de veren. Op zich hadden we alles wat we wilden zien al gezien, maar dan konden we rustig ergens ontbijten en nog wat rondstruinen. In de straatjes was er nog weinig open, maar we vonden een plek waar we een overheerlijk ontbijt kregen! Genieten is dat, terwijl je de stad ziet ontwaken, de winkeliers de rolluiken aan het open schuiven zijn, hun waren buiten uitstallen, eerst nog een praatje maken met de buurman en hun stoepje vegen. We zijn de grote shoppingmall nog even gaan bekijken. Het was al warm, dus dan is het lekker afkoelen.

Het zou weer een lange rit terug worden en we hadden eigenlijk alles al gezien. Op het pleintje nog even wat gedronken en gekeken of we de Happy Bird nog zagen. Dit was niet het geval, dus toen de bus naar het centrale busstation kwam, er maar in gesprongen. Eenmaal bij het busstation, eerst maar even lunchen, bij een grote eetgelegenheid op de hoek. Heerlijk! En wat een heerlijkheid dat je hier overal gewoon prima vegetarisch kunt eten. Voor 11 RM, € 2,5 hadden we er weer een heerlijke lunch inzitten!



Om half drie ging de bus naar Seremban, twee uur rijden. Aan de buitenkant zag de bus er als nieuw uit, maar binnen was het iets anders. De stoelen waren super, twee aan de ene kant, een aan de andere kant en super comfortabel! We zaten ook heerlijk meteen vooraan met ruime beenruimte. Alleen de deur....die sloot niet helemaal goed meer en moest met een touw vastgeknoopt worden! Toen ik in de lach schoot, lachte onze chauffeur luidt mee! Haha!


In Seremban was het maar even wachten en toen kwam de bus er al aan naar Port Dickson. Die zat redelijk vol. Onderweg regende het goed en al eerder naar Seremban was duidelijk te zien dat het er al veel geregend had, de enorme afvoergoten waren kolkende massa's. In Port Dickson was het lang wachten op onze bus. Het was de laatste (18:40 uur) en de chauffeur ging eerst nog even eten. Het was al donker toen we aan boord kwamen, wat een reis weer. Maar wel geweldig!!

Op reis

Zondag 08 december 2013 @ 00:07

Vandaag hebben we van alles aan boord gedaan. Er zijn altijd wel wat kleine klusjes en we moeten natuurlijk ook dingen uitzoeken, klaarleggen of schoonmaken omdat we naar NL gaan. Het is dan altijd heerlijk als je in een haven ligt met stromend water en elektriciteit. Eigenlijk zijn we al aardig klaar om naar NL te gaan, nog een wasje en verder moet ik nog wat dingen bij elkaar zoeken en dan is het alleen nog in de tas stoppen. En dan natuurlijk even het gewicht checken. ;-)

Ik was de lunch aan het opruimen toen ik, met naar binnen stappen, in het water, een aardig eindje van de boot iets zag zwemmen. “Zwemt daar nu een slang?” Etienne keek om en na een blik met de verrekijker waren we erover eens…..weer een Ka!! Alleen wel van een andere familie. Korter, dikke kop en meer zwart met groen en niet van die duidelijk strepen. Jakkie!!!!! Hij zwom met aardige snelheid naar de damwand tegenover ons en zocht daar duidelijk naar een manier om omhoog te zwemmen. Etienne en Yvonne volgden hem nog een aardig tijdje langs de damwand en er kwam zelfs nog een tweede! Maar toen hij dichterbij was voor een duidelijke foto verdween hij. Ik weet niet wat ik ervan moet denken…. Gelukkig is er hier eten op de kant genoeg, dus ik hoop maar dat hij daar een beter stekkie vind dan op onze boot.

En omdat we toch al bijna klaar zijn, hebben we gisteren nog een nachtje in een ‘guesthouse’ in Melaka geboekt. Melaka is toeristisch en moet erg leuk zijn, dus ik heb er zin in! En voor 11 euro kun je wel een keer een hotelletje nemen. ;-)

Zingende buschauffeur

Vrijdag 06 december 2013 @ 23:31

Gisteren was het weer vroeg dag, de wekker ging zelfs! In veel landen moet je paspoort nog een half jaar geldig zijn, wat dus inhoud dat de verloopdatum van je paspoort 6 maanden korter is. Voor ons is dat iets om in de gaten te houden, want we reizen continu van land naar land en je kunt niet overal je paspoort verlengen. Het is dan nu tijd om een nieuw paspoort aan te gaan vragen. We komen even naar NL, dus dat leek het makkelijkste. Niet waar. Ten eerste de tijd, we moeten dat bijvoorbeeld op Schiphol aanvragen (wij zijn uitgeschreven en wonen niet in een gemeente) en dat duurt 10 werkdagen, met kerst en oud&nieuw zijn wij maar 11 werkdagen in NL. Krap dus! Daarnaast, we moeten bewijzen dat we NL’er zijn. Etienne heeft even gebeld, met de vraag hoe wij dit kunnen aantonen, buiten ons paspoort. Dat wist de dame ook niet, maar toch moesten we het doen.

Het aanvragen van een nieuw paspoort kan natuurlijk ook altijd in het land waar je op dat moment bent, mits er een ambassade is. Dat is hier in Kuala Lumpur. Even goed uitzoeken en besloten om het daar maar te doen. We hoeven daar niet aan te tonen dat we NL’er zijn, anders dan met ons paspoort. Dus vandaar dat we gisteren zo vroeg onderweg waren….

Om 7 uur hadden we de bus aan de grote weg hier net buiten het resort, naar Port Dickson. Daar waren we eergisteren al geweest, dus we wisten hoe of wat. Daar de bus gepakt naar Seremban. Dat was een goede aansluiting. Toen werd het een uurtje in de bus. In Seremban was het even kijken, een enorm rommelig treinstation, maar iedereen is zo behulpzaam en binnen no-time zaten we alweer in de bus naar KL (Kuala Lumpur). Weer een uurtje zitten, maar dit was een feestje. We zaten achter de chauffeur en dat was een schatje! En een artiest!! Hij startte de karaoke dvd op het tv-scherm en zong het hardste mee! Geweldig!!! The Eagles kwamen voorbij, gevolgd door Cindy Lauper, Bon Jovi en The Police, die ons meenamen naar de 80’er jaren.



In KL hebben we de metro genomen naar het station dichtbij de ambassade. Vandaar een taxi, maar dat was achteraf onzin, de voorrijkosten waren meer dan de rijkosten (75 cent). Het was erg dichtbij, maar we wilden zeker zijn… De ambassade zit in een gebouw met andere bedrijven en is gewoon prima. We werden na even wachten geholpen en alles ging erg efficiënt en snel. De kilo’s aan incheckpapieren en ons logboek waren voor niets, ze vroeg nergens naar. Over 8 tot 10 werkdagen is het paspoort alweer klaar! We spraken daar nog met een gezin, waarvan de man hier voor Shell werkt, kleine wereld!!

Daarna op zoek naar een lunchadresje, het was wel weer midden op de dag. Even geen rijst, maar MacDonalds. Daarna weer in de metro naar de Petronas Towers, het beeld van KL. Het zijn twee enorme glimmende torens en het hoofdkwartier van het nationale olie en gasbedrijf, Petronas. De torens zijn 452 meter hoog hebben samen een basis in de vorm van een achtkantige ster, die voorkomt in veel Arabische patronen. De torens hebben vijf ‘kanten’ en verwijzen daarmee naar de vijf pilaren van de Islam.


Er omheen staan ook markante torenflats. Een miljoenen stad met skyscrapers, Chinatown, Little India en de nodige shoppingmalls. De mall in KL central heeft westerse winkels en zelfs een mega Leica-store! Sjiek!! En ook de kerstversiering hier is weer grandioos!


We wilden zeker zijn dat we de bussen terug konden halen, dus gingen al weer op tijd aan de terugreis beginnen. De eerste bus vinden naar Seremban was een mooi script voor een slapstick! We gingen naar boven naar de ticket-offices, de bus stond beneden al te wachten, wij helemaal naar beneden, geen bus, gevraagd, dit is niet het goede perron, boven aan een ticketverkoper gevraagd, ga maar slapen, over een uur komt hij. Wij toch weer omhoog, want er gaan nog meer bussen, ander office, bus staat beneden, kaartjes kopen in de bus, wij weer naar beneden, ander perron, geen bus, de wachtenden gingen ook een hele andere richting uit, maar eentje wees ons naar perron 4, daar stond een bus. Wij naar de bus en ja hoor, deze ging naar Seremban, nu meteen en ticket konden we meteen kopen. Pfff, mooi!!! Voor de wachtenden rond deze perrons zal het vast lachen zijn geweest, wij weer omhoog en weer naar beneden. Haha!


In Seremban hadden we ook meteen weer de bus naar PD (Port Dickson) alleen zat deze al heel vol, dus werd het staan. Geen probleem verder, want de bus stopte vaak, dus halverwege zaten we alweer. Uiteindelijk doe je er, mits de aansluitingen goed zijn, zo’n 2,5 uur in de bus over. Jammer wel, want er is veel te zien in de stad en de reistijd om heen en weer op dezelfde dag te gaan is best lang. Maar eens kijken hoe we dat gaan doen als we de paspoorten weer gaan halen.

Eenmaal op de haven zijn we meteen naar Happy Hour gegaan, gezellig met Happy Bird. Daar ontmoetten we een andere Shell’er, een ‘away-day’ hadden in ‘ons’ resort. Heel grappig!!! Het was een gezellige happy hour en het was al laat toen ik nog wat te eten ging maken.

Vanochtend waren we druk met klusjes. Het anker was erg gezakt tijdens de tocht hierheen en als hij niet aan een touwtje hing, waren we hem kwijt geweest. Dus daar maar even een oplossing voor gemaakt om hem, tijdens langere tochten, te zekeren. Van mijn klusjes kwam niet veel, want sommige dingen moeten met tweeën gedaan worden. Vanmiddag was het even lekker internetten in de Sailors Bar met airco en lekkere watermeloen-juice en vanavond gaan we, in de restaurants buiten het resort, chinees eten met Yvonne en Roderick.

Natte verjaardag

Woensdag 04 december 2013 @ 17:49

Mijn 40'ste verjaardag begon ik gisteren nacht, nat, klef, plakkerig, bezweet, wiebelend en omringd door duizenden lichtjes! Met een beetje fantasie kan dit romantisch klinken, maar niets is minder waar....

Zondag vertrokken we uit Johor Bahru, een prima plek en een echte aanrader! De bedoeling was om in dagtochtjes naar Port Dickson te gaan. Zondag ging dat goed, na een prima, (motor- en zeil-) dagje, dropten we eind van de middag ons anker bij Bananen-eiland, Pulau Pisang. We lagen een keer niet alleen, drie boten lagen er al. Door de stroomgolven schommelden we wat, maar prima.

Maandag heel vroeg op, want het zou 70 mijl zijn naar onze volgende stop. Maar het was nog niet eens licht? He? Het was vreselijk weer! Enorme regenbuien en vette wind. Het werd hierdoor pas laat licht, wat ons deed besluiten maar een dagje te blijven waar we waren. De vette wind was namelijk niet mis en, zoals meestal hier, geen zeilwind, maar op de neus! Niet aantrekkelijk dus om 70 mijl te doen.

We kijken een paar (erg goede, illegale 1 euro) films en rummikubben. We checken de gribfiles en zien helaas dat het de komende dagen niet veel beter wordt. Jammer! Dinsdagochtend ziet het weer er toch heel wat beter uit en weer zitten de gribs er dus naast. We vertrekken en besluiten om maar in een keer door te gaan.

Het is een prima dagje, beetje zon, geen regen en ook de wind is (op de nose) niet al te veel. De stroom gooit af en toe roet in het eten, want zo helpt hij ons met 2 knopen en zo hebben we het ook weer tegen. In de loop van de middag zien we de wolken alweer komen en na het eten begint het te waaien en regenen. En dat blijft het doen...

...waardoor ik dus nat, plakkerig, enz mijn verjaardag in ga. En de lichtjes? Helaas geen sterren, maar een hoofdstuk apart.

We voeren naast de vaarweg, met daarin honderden grote schepen, tankers, coasters en cruiseboten. Het bleef druk op de AIS! En al die lichtjes zie je links langs varen, niets aan de hand. Rechts zijn er in de verte meer lichtjes, van de gebouwen op de kant. En daartussen in, heb je groene, felle witte, 'kaarsjes', gekleurde knipperende, een enkele rode. Van de (in mijn beleving duizenden, maar het zal meer tegen de honderden zijn;-)) vissers- en sleepboten! Het is erg moeilijk de lichtjes (en dus boten) die mogelijk op ramkoers liggen er tussenuit te pikken. En dan zijn er ook nog de lange netten, die met witte fenders drijvend gehouden worden, waar we overdag al over verschillende gevaren waren, zonder problemen.

Op een moment zakt onze snelheid snel in, naar onder de knoop! We hebben wel stroom tegen, maar van onze watersnelheid is ook niet veel meer over. Toch een net in de schroef? Nee, zo klinkt het niet, wat dan? Trekken we een net mee? Nee he, het is aardedonker, geen aantrekkelijk moment om te water te moeten. Maar even achteruit en draaien. Niets meer aan de hand! Fijn! Weer terug naar koers, we zakken toch weer onder een knoop! Weer achteruit, draaien. Hoe kan dat nou? We draaien nog een keer en varen 'terug', niets aan de hand. We maken een grote bocht terug naar onze koers en onze snelheid blijft ok, pfff! In de verte zien we wat witte fenders....waarschijnlijk waren wij in het net gevangen!

En het regent en het regent maar! Soms zo hard dat we geen enkel lichtje meer zien! Een onweersbui probeert daartussen ook nog indruk te maken, maar dat interesseert me niet eens meer, ik maak me drukker om de lichtjes. Er liggen verschillende vissersboten voor anker, dus ze kunnen niet uit de pad. Het stroomt hier goed, twee knopen en het is een bijzonder stuk. De kaart geeft aan dat er zandduinen onder water zijn van 13 meter hoog! En ja, dat herkennen we duidelijk op de diepte meter, je ziet het heel snel zo'n 12 tot 15 meter ondieper worden en dan ook weer heel snel dieper. Bijzonder! Nou ja, lange nacht kort, het gaat natuurlijk allemaal weer goed. En met het langzaam licht worden stopt de eindeloze regen en komt er ook aan deze 'vervelende nacht' een einde. We varen langs een kust met grote ressorts en hotels en maken daartussen de thuishaven voor La Luna voor de komende tijd op, Admiral Marina, net voor Port Dickson, die we vroeg in de ochtend aanlopen.


Het is een prachtige marina bij een groot hotel (>300 kamers), een zwembad, gym, tennisbaan, enz. Een Sailors Bar en Restaurant. Een schitterend luxe complex!! We hadden deze haven al uitgekozen om de boot achter te laten en dat is wel een prima keuze. Om de een of andere reden heb ik energie te over, dus daar maak ik gebruik van en zoek de was bij elkaar (wordt lekker voor je gedaan), haal de achterkajuit overhoop, laat alles luchten en klop de kussens van de kajuit. Als ik klaar ben met de afwas, komt Etienne terug van bijkletsen met de Happy Bird en we lopen met hun naar wat eettentje buiten het complex om te gaan lunchen. Er zijn daar een hoop winkeltjes en ook een prima supermarkt.


's Avonds gaan we nog een biertje drinken in de Sailors Bar en later gaan Etienne en ik nog wat internetten en we eten er overheerlijk! Etienne vult z'n 'vleesgehalte' weer aan en heeft een heerlijke steak. Ik blijf in stijl en smul van een overheerlijke viscurry. Ondanks een slechte nacht met weinig tot geen slaap, voelen we ons nog niet heel moe. Maar uit het feit dat we al slapen op het moment ons hoofd het kussen raakt, blijkt anders.

Ka-2 avontuur

Zaterdag 30 november 2013 @ 05:18

En toen kwamen we, na 3 dagen Singapore, weer terug aan boord. Even rustig aan, wat drinken. Etienne ging op de bank liggen en ik plofte op een kussen op de grond neer, aan mijn stukjes voor internet werken. In de haven zitten enorm veel muggen, waarschijnlijk omdat we op een rivier liggen en het havenfront overhangend over het water is, waaronder de modder bij laag water droog valt. Dus tegen vijven ga ik de mosquito-coils aansteken. Ik sta op en graai onder het gasfornuis naar het aluminium blik waar we ze altijd op leggen. Ik voel iets raars, kijk en pak ‘het’ nog even beet terwijl ik me afvraag wat het is. Een fractie van een seconde later realiseer ik me, wat ik tussen mijn vingers en duim heb……

Ik herken dan pas het zwart met gele strepen vel…… Ik spring achteruit en half hyperventilerend, puf ik tegen Etienne “Slang! Slang!” Hij springt op van de bank en vraagt waar. Ik piep “onder het gas”. We pakken de zaklamp en ja hoor, onder het gasfornuis ligt rustig opgekruld, de duidelijk grote broer van Ka van een dikke week geleden. Ik moet moeite doen mijn adem onder controle te krijgen. F&#^@*!! Deze is groter en dikker én in onze boot!!


Hij blijft rustig liggen en we klikken de wc-deur van de stopper, die daar ook in de buurt zit. Zo kunnen we Ka-2 even beter bekijken. Hij ligt gewoon heel relaxed daar en bij ons zakken de spanningen ook wat. Ok, wat nu? Ik maak eerst een foto. Onze vriend Hans had ons al gemaild met een mogelijke naam van Ka-1 en wenste voor een volgende keer een betere foto. Die hadden we nu.


Pikhaak weer gepakt en Etienne probeerde of hij hem daarmee kon oppakken. Maar de ruimte onder het gasfornuis is niet heel groot. Ik vluchtte naar buiten, het fototoestel in de aanslag. Ka-2 bleef uiterst rustig en kronkelde wat naar boven en van rechts naar links, maar wilde niet op de pikhaak komen. Op een gegeven moment was hij het zat en verdween. Euh, we hadden alleen even gemist waarheen!?! In het gasfornuis? Er zitten maar hele kleine gaten achter naar een ruimte achter de koelkast of eventueel achter de kastjes. We hebben het hele gasfornuis zowat binnenstebuiten gekeerd, maar geen Ka-2…

Nee!!! Ik schoot zowat in een stuip, vreselijk!! In ons huisje, binnen, ergens, zit een joekel van een slang. Ja, nee, daar ga ik nu even niet rustig van worden. Op de draden die achter de koelkast verdwijnen zagen we veel slijm zitten, waarschijnlijk was hij dus in die richting vertrokken. Wij vertrokken ook, van boord. Internetten en uit-eten.

We denken, zeker na het lezen over deze slang (boiga dendrophila melanota) op internet, dat hij tegelijk met de andere slang aan boord is gekomen. Ik heb dus waarschijnlijk al tig keer staan te koken met Ka-2 aan mijn voeten. Wie weet heb ik elke avond wel net naast z’n kop gegrepen met het blik pakken. Niet aan denken. Er is niets gebeurd. We bedenken waar hij allemaal heen kan en komen tot het veilige gevoel, dat hij, hoe dan ook, NIET in de achterkajuit (waar we slapen) kan komen. Dat klinkt fijn, we houden de deur dicht en kunnen ‘rustig’ slapen.

Als we op internet surfen en lezen over ‘onze’ Ka-2 ontdekken we dat hij voorkomt op alle eilanden die wij na Java hebben aangedaan. Hij is licht giftig en heeft z’n tanden achterin z’n bek. Hij kan maanden zonder eten (fijn!) en houdt het meest van kuikentjes en cavia’s (gelukkig niet van mensen). Hij kan ook agressief zijn. Dit laatste is iets wat wij bij Ka-1 en nu bij z’n broer niet ervaren, maar ok.

Als we terug aan boord komen, speuren we eerst heel de boot af met de zaklamp. Geen teken van ‘ons’ huisdier. We gaan slapen en dit gaat zelfs redelijk. Etienne moet er ’s nachts uit, maar nog steeds geen teken. Aan de ene kant hoop je dat je hem ziet en eigenhandig over boord kan zetten, dan weet je zeker dat hij van boord is. Aan de andere kant, vind je het niet erg als hij ’s nachts op verkenning gaat en stilletjes van boord glijdt.

We halen ‘s ochtends weer de boot overhoop, maar nog steeds geen spoor. We prenten in ons hoofd, dat bij alles wat we nu doen, eerst te kijken. Niet zomaar een kastje openrukken, niet zomaar blindelings een fles uit de krat onder tafel te pakken, enz enz. We kunnen verder toch niets doen en besluiten om wat te gaan internetten en ’s middags (gisteren dus, vrijdag) maar gewoon, zoals gepland, boodschappen te gaan doen, we willen namelijk zondag (morgen dus alweer) weg. We krijgen een mailtje van Hans met tips hoe hem te pakken en lezen verder dat hij veel geld waard is in NL. Nou, hij is gratis af te halen!!

We gaan met de taxi naar de Giant supermarkt en die is echt Giant, groot! Een perfecte supermarkt waar je alles kunt kopen en een heerlijke grote vers afdeling. We kopen lekkere dingen, maar wel met in het achterhoofd dat we over twee weken al naar NL vliegen. We hebben vier tassen propvol en hoeven maar zo’n 60 euro te betalen. Top!! Terug aan boord, eerst inspectie, niets te zien.

En dan gaat het zoals het meestal gaat, de rust keert terug en drukt de gedachte weg. We slapen zalig, maar als ik om 5 uur naar de wc ga, schijn ik eerst met de zaklamp de salon in. ’s Nachts worden ze actief en je verwacht half hem over de grond te zien kruipen. Niets. Ik schijn onder het gasfornuis. Niets. Ik check de wc. Niets. Doe het licht in de wc aan en besluit nog even achter de deur te kijken die tegen het gasfornuis vastgeklikt staat. Mijn adem stokt, ik zie een stuk lijf vanachter het gasfornuis, het kastje ingaan. We hadden het schuifdeurtje niet dichtgedaan…

Ik ruk de achterkajuitdeur open en Etienne stommelt meteen uit bed. Die heb ik uit z’n diepe slaap gerukt, dus hij moet echt eerst wakker worden. Ka zit op z’n gemakje half in het kastje en ik besluit toch maar eerst naar de wc te gaan. Lijkt me verstandig. ;-) Wat nu? We schijnen en zien dat hij duidelijk actiever is dan overdag. Moeten we hem dan juist nu gaan pakken, of juist wachten? En dan, hier gaan zitten kijken? Klaarwakker zijn we toch, zou je zeggen. Etienne komt met het sublieme idee de deurtjes dicht te doen, te vergrendelen met iets, zodat hij in het kastje moet blijven en morgenochtend, als hij rustiger is, iets te gaan doen. Ik vind het geweldig. We tikken z’n staart aan en die rolt hij langzaam het kastje in, schuifdeurtjes dicht en een stokje ertussen. Wij kruipen weer in bed, maar, mede omdat het al zo vroeg is, komt er van slapen niet veel meer.

Toch ben ik weer weggedommeld, want ik word wakker van de fluitketel. Etienne heeft gewoon ontbijt gemaakt, zoals altijd. De koffie en de thee stonden ook in het kastje, maar Ka-2 is heel rustig. We smeden een plan onder het eten. Daarna poetsen we onze tanden en kleden ons aan. Dan is het moed verzamelen en aan de slag.

We leggen handdoeken neer zodat hij niet meer zomaar achter het gasfornuis kan kruipen. We pakken de vuilnisbak en leggen die erop. Zoeken een goede deksel ervoor, Etienne grijpt weer de pikhaak en ik de zaklamp. Helaas kan ik niet naar buiten vluchten, maar moet schijnen met de zaklamp en kijken waar hij heen gaat. We willen proberen hem in de bak te krijgen, maar dat hadden jullie vast al door. Inmiddels stijgt de temperatuur buiten met de zon, maar binnen wordt het ook bloedheet. Het zweet loopt ons door de ogen en over onze ruggen, van de warmte, maar zeker ook van de inspanning. Ka is namelijk niet van plan de bak in te gaan.


Ik denk dat we een half uur bezig zijn. Je merkt dat Ka-2 steeds schrikachtiger wordt, maar van agressiviteit is niets te merken. Hij laat z’n tongetje geregeld zien, maar valt de pikhaak niet aan of opent z’n bek niet, zoals we op internet in een ‘aanvalspoging’ hadden gezien. Dit helpt wel in ons stressniveau,terwijl dat van Ka toch steeds hoger wordt. Hij wordt wat onrustiger, kronkelt van rechts naar links. We besluiten hem even met rust te laten. Als hij dan naar de ene kant van het kastje kronkelt, laden wij de andere kant snel leeg. En dit helpt. Op het moment hij daarna daarheen gaat kan Etienne hem met de pikhaak makkelijker tegenhouden en meer ‘leiden’ naar de bak. Eerst moest dat tussen de glazen en bekers door. Maar dan nog, Ka heeft weinig trek in de bak, ondanks ik hem al tig keer heb verteld dat dat echt beter voor hem is en we hem echt niet gaan killen.

Inmiddels ligt er aardig wat vel in het kastje en ik had er al een heel stuk uitgehaald met de glazen pakken. Komt van de stress, las ik. Ja, dat snap ik wel. Het arme beest weet natuurlijk ook niet hoe hij het heeft. We worden een beetje moedeloos, want kronkelen van rechts naar links daar is hij natuurlijk een meester in. “Moet ik hem uiteindelijk dan toch met m’n handen pakken en in de bak gooien?” verzucht Etienne met een grote frons op z’n voorhoofd. Ik haal m’n schouders op, ik weet het ook niet.

We houden even kort ‘pauze’ en proberen het dan nog een keer, iets ‘vasthoudender’. Etienne drukt geregeld Ka z’n kop klem en dirigeert hem zo naar de bak. Dat werkt en op het moment het grootste gedeelte van z’n lijf in de bak zit, pakt Etienne de bak weg en ik druk de deksel erop. Niet voordat Ka op verschillende plekken er zich toch weer met z’n koppie tussendoor had weten te wurmen. Pfff! Hij zit in de bak!!


We moeten duidelijk druk op de deksel blijven uitoefenen, want los erop leggen heeft totaal geen zin. Etienne pakt de bak en deksel boven en onder vast, ik stap de kuip in en pak hem over. Etienne gaat op de steiger staan en pakt de bak weer over. Als we aan het einde van de steiger zijn, moet ik terug rennen voor het fototoestel, helemaal vergeten! We halen de deksel eraf en Ka blijft heel zielig opgerold onderin liggen. Ik heb met hem te doen, maar dit is echt beter voor hem.


Met een enorme snok gooit Etienne hem uit de bak, zover mogelijk het water in. Ka vliegt door de lucht en zodra hij het water raakt, zwemt hij als een gek naar de steiger. Shit!! We volgen hem nog even rond de steiger, maar als hij de diepte in gaat verliezen we hem uit het oog. Dag Ka-2!!!


Ik ril van top tot teen en we ploffen beiden in de kuip. Ik moet weer denken aan mama Lou, die tegen Pipo zei “Pipo, een avontuur mag best spannend zijn, maar moet wel leuk blijven!” Nou, ik vond dit avontuur iets té spannend en hoop dat we Ka-3 nooit tegen gaan komen!!


PS Iets ontspannender leesvoer? Hieronder staat ons verslag van dag 2 en 3 in Singapore. Ook zijn de foto-albums van Indonesia (1 en 2) en Malaysia bijgewerkt!

Dag 2 en 3 in Singapore: shopping mekka en India

Zaterdag 30 november 2013 @ 00:05

Ontbijten gaat niet in het hotel. Onderweg naar het metro-station kopen we wat bananen en bij ‘The Breadbox’ (heerlijke plek met alleen maar brood in alle vormen, maten en smaken) een paar broodjes. Op de stoep, terwijl lekker mensen kijken, peuzelen we ons ontbijt op. Dan stappen we in de metro naar de Botanische tuin. Als we daar uitstappen worden we op onze wenken bediend met een Italiaanse Deli-zaak, met overheerlijke koffie! Een prima ontbijt in etappes. De botanische tuin is mooi, maar niet heel spectaculair. Ze hebben verschillende secties en ik vind het ‘reflexologie paadje’ wel het grappigste.


Natuurlijk gaan we daarna, ligt op dezelfde metrolijn, nog even langs Holland Village. Het enige Hollandse zijn de andere Nederlanders, verder is het gewoon nasi, ipv kroketten. We drinken in een grappig tentje heerlijke thee en gaan dan de metro weer in naar Orchard Road.


Orchard Road is een winkelgebied en staat bekend om het winkelen. Je vraagt je af, kan dat nog erger dan op al de andere plekken waar het shoppingmall gehalte al zo hoog is. Nou jazeker dus, hier op Orchard Road is ‘de mall-dichtheid’ nog hoger!! We lopen van de ene zo via een loopbrug in de andere en dan is er aan de andere kant van de straat precies hetzelfde fenomeen. Het zijn grotendeels de ‘higher end’ winkels, dus wij doen aan window-shopping en kijken alleen maar. Het publiek is hier navenant en prachtig gekleed. Maar ook de kerstversiering is hier geweldig!! Kerstbomen van zeker 40 meter hoog staan letterlijk, te stralen in de hal van het winkelcentrum. Buiten is een heel decor gebouwd, waar je met verschillende achtergronden op de foto kunt. En de muziek is aangepast en ik geniet!! Bijna kerst!! Nou ja, bijna….


We gaan even kijken op Emerald hill road. Hier moeten ‘terras huizen’ zijn en we kunnen ons er weinig bij voorstellen. Het straatje is gezellig, mooi en met, ja, zo zou je ze kunnen noemen, terrashuizen.


We stappen weer in de metro en gaan naar het Colonial district. Als we de metro uitstappen zien we meteen de St. Andrew’s Cathedral. Een prachtige witte kerk, die zo uit een Disney film kan komen.


Buiten zien we in de verte het Marina Bay Sands. Een casino, winkelcentrum (natuurlijk) en nog meer, bovenop drie hoteltorens.


In het City Hall Shopping mall gaan we naar het Swiss hotel en mogen in hun toren boven gaan kijken. We hebben prachtig uitzicht over een stukje van Singapore. We struinen nog even wat rond in de buurt, zien het bekende Raffless Hotel en bewonderen de kerstversieringen.


Wat zullen we gaan doen? Ergens heen gaan om te eten? Chinatown of Little India op straat? We doen ‘lui’ en eten ‘gewoon hier ergens’ in een food court (heel veel verschillende eetmogelijkheden bij elkaar, die of apart hun tafels en stoelen hebben, of dit gewoon ‘met z’n allen delen) in een mall bij ‘Mama’s’. En dat is weer geen verkeerde keus, het is weer heerlijk!! We houden van het Aziatische eten! En ik bestel vaak iets en zeg dan ‘zonder vlees, zonder kip’. Dat is nooit een probleem en je kunt er hier ook echt op aan dat het er dan niet in zit! Super!! Singapore is duur en je kunt hier erg duur eten, maar ook super goedkoop (op straat) of gewoon goedkoop (in een food court).

We gaan weer rustig terug naar het hotel. Het is iets vroeger dan gisteren (rond negen uur) en super druk op straat. We zien ook veel ‘matrozen’ lopen, druk kletsend en gieberend, duidelijk op weg naar de vrouwen ‘bij ons op straat’. Op de hoek drinken we nog een biertje, er is zoveel te zien. Rond het hotel zien we veel vrouwen staan. Grappig, ze zijn kortgerokt, hoge hak, blote buik, maar ook in de mooie Indiase kledij!



Dag 3
Na een onrustige nacht, zijn we weer vroeg wakker. Het leek alsof ze vannacht om een uur of drie de kamer naast ons gingen schoonmaken. Maar met de koelte van de airco hebben we toch overheerlijk geslapen. We laden alles weer de rugzak in en gaan uitchecken. We doen weer dezelfde riedel met het ontbijt. We zijn op weg naar Little India, maar moeten overstappen op een metrostation waar we gisteren ook waren en we weten dat daar een J.Co zit. Uitstappen en aan de koffie dus! Het is grappig, Singapore is 683 km2 en net iets groter dan de Noordoostpolder in NL. Het is dus niet groot en de verschillende wijken liggen dan ook tegen elkaar aan. Omdat het toch elke keer net te ver lopen is, stap je in de metro en heb je het idee dat het enorm groot is hier. Maar in deze vierkante kilometers zit ook nog een stuk tropisch regenwoud, een groot militair terrein, veel industrie (het is de grootste haven in de wereld en er zitten verschillende raffinaderijen), een grote luchthaven, verschillende kleine eilanden, een paar grote reservoirs met hiking trails om dan nog maar niet te kijken naar de ‘pretpark(en)’, ‘snow-world’, Universal studio’s en weet ik wat nog meer.


Na de koffie gaan we naar Little India en gaan eerst de Hindu- en Boeddhistische tempels bekijken. Ze zijn weer bijzonder, heel rommelig, heel kleurrijk, gewoon grappig. In een kleinere Boeddhistische tempel komen we op het juiste moment binnen, want kort na ons komen de monniken en beginnen te chanten. Gaaf!!!


Helaas zijn ze het enorme Boeddha-beeld in de Saky Muni Buddha Gaya Temple in de steigers aan het zetten. Het is inmiddels heel warm. Gisteren heeft het niet geregend en dan volgt er altijd een bewolkte dag, waarin het enorm bedrukkend is.


We duiken weer de metro in, een halte verder, het centrum van Little India en drinken wat bij een typisch Indiase curry tent, waar het zo heerlijk ruikt, dat ik op dit vroege uur eigenlijk best al wel een curry zou lusten! We struinen wat door, zien nog een prachtige moskee en ik koop een waanzinnig gave, kleurrijke, glimmende en rammelende tas!


Tegen lunchtijd zijn we weer bij Bugis in de buurt. We struinen over het ‘Fortune plein’ naar de Kuan Im Thong Hood Cho Temple, “de druktste boeddhistische temple in Singapore” zegt de Lonely Planet. En inderdaad, het is een enorme stroom met mensen. Buiten kopen ze bij de vele stalletjes bloemen of een bos wierrook, waarna ze binnen ‘bidden’ en hun aankopen ‘offeren’. Het is een geweldig kleurrijk beeld en we kunnen wel blijven kijken. Buiten zitten tussen de bloem- en wierrook-verkopers, de ‘fortune-tellers’, mannen en vrouwen die je toekomst kunnen lezen aan de hand van de ITjing, tarot, je tenen of op andere bizarre wijze. Het is een leuk gezicht.


Op dit soort benauwde dagen gaat het vaak vroeg regenen en dat is nu al rond lunchtijd. We duiken weer een mall in en zoeken een lunchplekje. We struinen nog wat rond en gaan dan toch maar richting de bus. Inmiddels is het alweer droog en op de busterminal op Queenstreet staat er al een CW-link bus klaar. We stappen in en een uurtje later staan we ons uit te checken uit Singapore. Het zit er alweer op! Inchecken in Malaysia en dan lopen we de Johor Bahru City Square mall in. Nog even brood halen en koffie drinken voor we onze boot weer op gaan zoeken. En dan ineens valt me het verschil met Singapore op. Het is daar veel rustiger, georganiseerder en de wc’s, die zijn daar echt super schoon. Ik had het verschil nog niet zo opgemerkt, buiten dat het in Singapore schoon is. Geen vuil op de grond (staan ook boetes op) en hoewel de nette wachtrijen bij de metro enzo over zijn, het gaat er rustiger aan toe dan hier. Grappig, de dam is iets meer dan een kilometer lang en het is een wereld van verschil!

Dag 1 in Singapore: Marokkaans en Chinees

Donderdag 28 november 2013 @ 19:21

Na wat rustige dagen in Danga Bay (onze marina in Malaysia), werden we de afgelopen drie dagen overspoeld door allerlei indrukken. Ik kreeg het 's avonds ook niet op een rijtje en moet nu ook gewoon eerst even denken wat, wanneer en hoe. Het lijkt alsof we drie weken weg zijn geweest, ipv drie dagen, zoveel hebben we gedaan en gezien!

Ten eerste, we zijn dus naar Singapore geweest. Niet met de boot, maar met de bus. Een avontuur en belevenis op zich. Singapore wordt van Malaysia gescheiden door een rivier, maar het is een land apart, dus uitklaren en inklaren. Waarom niet met de boot erheen? De havens zijn veel duurder dan in Malaysia (nu zijn we maar zo'n €25 per week kwijt!) en het is makkelijk om even heen en weer te gaan. Dus met de bus naar de 'grensovergang', daar naar binnen, uitchecken. De bus de dam over, dan uitstappen, inchecken en weer in de bus, die je dan brengt naar het busstation in Little India.


En dan sta je midden in Singapore, met wolkenkrabbers, maar ook veel lage, soms bijzondere, gebouwen. Het is geen mooie stad, maar wel heel heel bijzonder. Little India is India in het klein, daar kun je Indiase dingen kopen en eten. Chinatown is China, met Chinese dingen te kopen, te eten, reflexologie enz. Dan Kampong Glan, het 'Arabische' gedeelte, met handelaren die parfum, kleden en waanzinnig mooie stoffen verkopen. Hier tussen staan Boeddhistische tempels (we hebben ze geloof ik allemaal gezien), Hindu-tempels (de meeste betreden) en moskeeën (van buitenaf gezien). Maar de shoppingmalls zijn echt ondenkbaar! In grote, soms luxe, soms local en ik denk dat je Singapore van oost naar west kunt doorlopen, van shoppingmall naar shoppingmall.

We hebben echt zoveel gezien en gedaan! Na onze landing met de bus, hebben we eerst een shoppingmall uitgeplozen, waar ze alle elektronische componenten hebben die je maar kunt verzinnen. Ik denk dat je je iPhone hier gewoon kunt nabouwen, chip voor chip. Een paradijs voor de elektrotechnicus! Via wat locale malls en straatjes met straatverkopers naar Bugis street Market. Een overdekte markt waar ze alles verkopen. Een heerlijkheid! We hebben bij een stalletje wat typische locale snacks gekocht, waarvan de helft in de prullenbak is beland, maar van de andere helft hebben we gesmuld.


Via Parkview Square, een enorm donker gekleurd bijzonder (hoog) gebouw, met leeuwen bovenop, naar de Kampong Glam area. Haji Lane is het hippe straatje van deze 'kampong'. Het heeft lieflijke lage huisjes in verschillende kleuren. Er vestigen zich hippe zaakjes, maar ook artistieke galeries en alternatieve winkeltjes. Een genot om door te lopen!


Dan gaan de waren in de winkels langzaam over naar parfum, waterpijpen, kleden en stoffen. De straatnamen verraden het al, Arab Street, Kandahar Street en Bagdad Street. De Sultan Mosque (ontworpen door een Ierse architect) maakt het duizend-en-een-gehalte nog hoger. We eten heerlijke Marokkaanse 'nasi' en Kebab met brood, bij een ongelooflijk aardige Marokkaan. Niet meteen over politiek beginnen, als je met buitenlanders praat, is het eeuwige advies. Nou, dat is een 'regel' die alleen wij weten, want deze man roert alle onderwerpen aan en is enorm benieuwd naar onze mening. Hij ventileert uitgebreid zijn gedachten en laat zo een onvergetelijke indruk bij ons achter. Deze man weet hoe het gaat in de wereld! Waren er maar meer zoals hem! Ooh en als we nog een iPhone willen kopen? Hij weet een plek waar ze maar ongeveer €300 kosten! We kunnen wel uren met deze interessante man kletsen, maar we moeten verder.


Op het metro-station kopen we een EZ-link kaart, met deze kaart kunnen we makkelijk met het openbaar vervoer reizen. De metro is een heerlijk transportmiddel, snel, schoon, duidelijk en relatief goedkoop. We besluiten eerst maar even naar het hotel te gaan om in te checken, dat geeft ons wat meer vrijheid om vanavond laat terug te komen. Hotels in Singapore zijn duur! We hebben een minder dure gekozen in de Geylang area, Hotel 81 Orchid. Een prima hotel voor de prijs. Kamer en badkamer zijn, laten we zeggen, precies groot genoeg. Maar hoeveel ruimte heb je nodig? We lopen weer terug naar het metro-station en komen langs een zaak waar ze van alles verkopen mits gemaakt van soya-bonen. En ook softijs! Het is voor mij een waar feestje!

We stappen in, op weg naar Chinatown. En dan gaat het, zoals bijna elke dag hier, al regenen. Jammer, maar via kleine winkeltjes en straatjes kunnen we redelijk droog bij de Buddha Tooth Relic Temple komen. Een enorme Boeddhistische tempel waar ze, naast z'n tanden, nog andere 'stukken' van Boeddha hebben. Het is prachtig van binnen, maar helaas, de grote beelden worden gerestaureerd en staan in een tent. We spreken met een paar monniken uit Sri Lanka (daar gaan wij ook naar toe! Ooh, leuk, kom ons bezoeken!) die hier voor 'cursus' waren en nu even 'vakantie' hebben. Bijzonder!


We bekijken ook de Sri Mariamman Temple, een hindoeïstische tempel, die prachtig kleurrijk is. En struinen dan verder door Chinatown. In een woord geweldig!!! De kleuren, de geuren, de mengelmoes van mensen, de energieën. De extreme kitsche (vinden wij dan) dingen en daarnaast prachtige mineralen, thee-sets en stoffen. We struinen en drinken wat. De shoppingmalls hier zijn ook typische voor deze wijk, met alleen maar Chinese spullen en mensen. Als het donker wordt slenteren we de straat in met eettentjes. Heerlijk dat sfeertje! We ploffen neer bij het stalletje, waarvan de foto's van het aangeboden eten, er het lekkerste uitziet en hopen dat ze kloppen. Bij de buren kopen we wat drinken. Het eten is echt overheerlijk en als ik dat zeg, straalt de eigenaar van trots.


Daarna lopen we nog de naastgelegen shoppingmall in, typisch Chinees, waar ze je meteen een complex aanpraten. We zitten namelijk in de 'health & beauty mall'. Je haar verven, je nagels, epileren, je kunt het zo gek niet verzinnen en we kijken onze ogen uit. De Chinezen (of Aziaten?) willen een egale huid, dus alle vlekjes in je gezicht kunnen weggewerkt worden. Ze sprinten op je af, duwen een handspiegel voor je gezicht en wijzen aan wat weg 'moet'. Wat ze ook meteen ter plekke voor je kunnen doen! Dat hebben we maar niet gedaan, maar we zijn wel voor een heerlijke voetreflexmassage gegaan. Zalig na een dag struinen.


Het is al laat als we de metro pakken, terug naar het hotel. Geen probleem, het is overal nog druk op straat en er gaat totaal geen onveilig gevoel vanuit. Ons hotel staat in het red-light-district en we zien verschillende vrouwen her en der op straat staan. Daartussen staan groepjes mannen, quasi te kletsen met elkaar. De eettentjes op straat zitten nog vol met etende families. Een bijzonder sfeertje!

Adrenaline momentjes

Vrijdag 22 november 2013 @ 01:31

We zijn alweer een paar dagen aan het vasteland. Letterlijk en figuurlijk. Het vasteland van Asia en vastgeknoopt aan een dock in de marina. We liggen in Malaysia, Danga Bay Marina in Johor Bahru. Dat ligt aan het water wat Singapore van het vasteland losmaakt. Maar even terug…

Na een nachtje voor anker bij Pulau Buru vertrokken we ’s ochtends vroeg om de ‘oversteek’ naar Malaysia te maken. Je steekt dan de drukke ‘boot-snelweg’ over en met de wetenschap dat Singapore de grootste haven van de wereld is, is het dus erg druk. Niet alleen met grote schepen die op de snelweg van rechts naar links varen en van links naar rechts, maar daar tussen varen sleepboten met bakken van links naar rechts en diagonaal, er is ook nog de nodige vissersboot en dan een enkel jacht wat ook nog even alles doorkruist.

Ons laatste nachtje in Indonesia was een onrustige, het onweerde, waaide en regende dat het een lieve lust was. De ergste bui die we recht over hebben gekregen tot nu toe. Met een warrig hoofd vertrokken we in een grauw decor. Na het ontbijt waren we goed wakker en zagen de grote schepen al voor ons heen en weer varen en op AIS is het nog nooit zo druk geweest. En toen…

...ik keek naar voren door de buiskap en zag een slang!! Die heel op z’n gemak wat aan het kronkelen en op verkenning was daar. Nou, ik was niet meer op m’n gemak en ademde in en piepte “slang, slang!” Etienne keek het water in naast de boot en vroeg zich af waarom ik in hemelsnaam zo paniekerig deed, we hadden toch al vaker een slang in het water gezien. Toen hij naar mij keek en mijn blik volgde moest ook hij drie keer knipperen. Ja, er zat een heus exemplaar, zo’n paar meter lang, vrij dik nog in het midden, zwart met geel, met listig gespleten tongetje, de boel te verkennen. Ik moest aan Kaa denken, de slang van Jungle Book. Met z’n ‘staart’ onder het reddingsvlot zakte hij met z’n kop het kajuitdak af en ik was blij dat het wc-raampje dicht was! Kaa ging weer terug omhoog en zat ons rustig te observeren. Waarschijnlijk rustiger dan wij hem. Bij ons klopte ons hart in de keel. Ik rende naar binnen om de ramen dicht te doen en schoof het luik van de kajuitingang dicht. Je weet maar nooit. Ik met een stok en Etienne met de pikhaak, stonden we heel stoer naar onze passagier te kijken. Wat nu? Ik maak nog snel een foto met de iPad door de buiskap, meer durfde ik echt niet. Minuten lijken uren te duren, maar hoe dan ook, dat beest moet NU van boord! We gaan bijna de drukke snelweg oversteken en we kunnen niet alles in de gaten houden. Etienne is de held van de dag en weet Kaa met de pikhaak op te tillen. En dan is het net als op tv, Kaa hangt daar heel relaxed aan de pikhaak, koppie omhoog en kijkt in het rond en naar Etienne. Gewoon, niets aan de hand. Etienne blijft toch niet lang staan en tjoept hem overboord, Kaa landt in het water en zwemt terug naar ons, maar onze 7 knopen kan hij (gelukkig!) niet bijhouden. Ik begin te gillen en Etienne ploft op de kajuitbank neer. Whaa, is dit echt gebeurd? Ik geloof dat ik vanaf nu de kakkerlakken aan boord, anders ga bekijken!


Veel tijd om ‘bij te komen’ hebben we niet, want we gaan de vaarweg in. Met het verkeer wat van links komt, de eerste baan die we oversteken, hebben we mazzel, er komt een gat waar we gebruik van kunnen maken en steken kort achter een tanker over, waarbij we geen snelheid hoeven te minderen ofzo. Perfect, fase 1 gehad. Dan komen we op het ankergebied, die boten liggen stil, dus daar kun je tussendoor slalommen. Dan de volgende baan. Dit wordt even krap met een schip, met de gegevens van de AIS en wat we visueel zien, nemen we gas terug om achter hem langs te kunnen gaan. Geen probleem. Maar dan komt het volgende adrenaline moment….op het moment dat we op een kritisch punt zitten, zie ik hem gaan draaien, naar ons toe! En nog verder, verder, echt recht op ons af! Het is even afwachten, want wat is het slimste om te doen, draait hij door, ziet hij ons nu pas, draait hij terug? Maar nee, hij blijft recht op ons afkomen! We zetten het gas er vol op en sturen van hem af. Dan gaat hij verder doordraaien en passeert op een haarafstand! Nou, dat is iets overdreven, ok, maar op een te korte afstand dan je wilt, maar het is wel mis gelukkig. Het is maar goed dat de kapitein van dat schip (en m’n moeder) me toen niet kon horen…dit tweede adrenalinemomentje bracht wat woorden naar boven die je alleen midden op zee mag roepen!



Verder gaat het allemaal prima en genieten we van de sleepboten (zelfs een uit NL!), de tankers, de booreilanden en verder wat er allemaal voor anker ligt en vaart. We varen verder de rivier op en dan doemt de brug al op. Een van de bruggen tussen Malaysia en Singapore waar we onderdoor moeten. We varen verder de rivier op en verbazen ons over de moderne bouw die we aan de ‘waterkant’ in Malaysia zien. Dat hadden we niet verwacht. Het contrast wordt alleen nog maar groter, verder op de rivier liggen enorme visfarms en aan de horizon zien we de hoogbouw van Johor Bahru. He? Hoogbouw, wolkenkrabbers in Malaysia? Tja, je vormt je vaak een beeld in je hoofd, wat achteraf niet klopt.



We lopen Danga Bay Marina in, een moderne haven en worden door wel vijf man opgevangen. Super! De haven regelt het inklaren voor je, dus dat gaat lekker soepel. Er is (langzaam) internet en redelijke douches. Het havenfront bestaat uit restaurants en het is een drukte van jewelste ’s avonds. Als we met de taxi geld gaan pinnen, moet ik mijn idee helemaal bijstellen. Er wordt overal gebouwd en het is meer modern met een Aziatisch vleugje, dan andersom. Gisteren met het busje van de haven naar een shopping-mall. Deze mall is wel duidelijk ‘Malaysisch’, met heel veel winkels waar ze de meest schitterende hoofddoeken en bijpassende ‘jurken’ verkopen. De supermarkt is niet heel geweldig, helaas geen fruit, maar wel wat verse groente.


Vandaag zijn we naar het centrum gegaan. Er was relatief ‘weinig’ te doen, want de Sultan van de streek Johor is jarig, dus was het een Locale Feestdag, met veel dicht. Het winkelcentrum in het centrum was open en daar kun je wel een dag vullen. Heel groot en vijf verdiepingen hoog, met westerse winkels en heerlijke eetplekjes. We hebben echt lekker geshopt ook, waaronder een aantal gave t-shirts (die zijn echt goedkoop hier!). En een Lonely Planet van Malaysia en Singapore, dus we zijn nu plannen aan het maken om volgende week een paar dagen naar Singapore te gaan.

Monsoon

Maandag 18 november 2013 @ 17:28

Inmiddels zijn we alweer wat dagen en mijlen verder. Na weer een dag en nacht zeilen zijn we gestopt op Pulau Singkep. In een grote baai lagen we daar heerlijk beschut. Het enige wat lawaai maakte waren de stroomgolven. De nacht was weer vol met regen en een paar onweersbuien. We landden daar in de ochtend en wilden de volgende dag weer verder. Maar toen Etienne wakker werd regende het pijpenstelen! Mooi excuus om te blijven liggen dus en weer een dagje te vullen met kletsen, rummikubben, muziek maken en film kijken.

De dag erna zijn we wel vertrokken en kregen al snel de wind erg scherp in. Etienne heeft wat keren de genua uitgerold en weer ingerold. Met genua liepen we lekker en zonder net te zacht. We remden namelijk goed af op de golven en knoop stroom tegen, en dat is jammer als de motor pruttelt. Ook snapten we maar niet waarom onze watersnelheid niet toch iets hoger was. Etienne is het water nog maar even ingegaan en ja, er zat wat plastic rond de schroef. Dat scheelde toch een halve knoop!

Over plastic gesproken...ik krijg er een steeds grotere hekel aan! Hier pleuren ze echt alles in het water en dus ook al de plastic zakken, verpakkingen, piepschuimen bakken, enz enz. En dat drijft en drijft en drijft maar. Je wordt er niet goed van als je ernaar kijkt. En dan ook nog wetende dat er enorm veel vissen, schildpadden en andere zeedieren sterven door deze troep. En dat geldt niet alleen hier, waar ze nog niet zo ver zijn met een goed 'afvalmanagement systeem', maar op de hele wereld. Vergaat iets niet en zelfs als je het verbrandt, dan blijven er restjes over die in de natuur komen. Is het nou zo moeilijk om te minderen? Het makkelijkste is nog wel om je eigen tas mee te nemen als je boodschappen gaat doen en niet die tienduizend kleine plastic-'weggooi'-zakjes te pakken.

Nou ja, dat is mijn persoonlijke ergernis, verder is het hier qua natuur weer heel anders! Plattere eilanden, bruin en wit gesteente, enorme keien (boulders) en meer een tropische regenwoud vegetatie. Ook veel mangrove. Na een lange dag tuffen na Singkep zijn we aan het vasteland van Sumatra gaan liggen. We kregen een eindspurt door de stroom en wind mee en dat was lekker waardoor we toch nog ruim voor het donker ons anker lieten vallen. Het zag ernaar uit dat we erg hobbelig zouden gaan liggen, maar dichterbij de kant verdwenen de golven en lagen we heerlijk rustig! En dan is het lekker na zo'n lange dag varen om gewoon heel de nacht, aan een stuk in een rustig bedje te slapen. Vanaf nu tot aan Malaysia is het niet ver meer en houden we dat erin.

Vandaag zijn we weer verder gegaan dus, weer een lang stuk, maar met uitzicht op een nacht voor anker. Dan morgen nog een stukje en dan de dag ernaar naar Johor Bahru, de haven tussen Singapore en Malaysia. Ik zal toch wel blij zijn als we er zijn, niet dat ik blij ben Indonesia uit te zijn, maar je merkt duidelijk dat we inmiddels in een ander weersysteem, seizoen zitten. Tot oktober is het hier een 'transit season', tussen twee monsoons in. Kenmerkend door het rustige weer met hoofdzakelijk windstiltes en staat er wind, dan komt die uit het noord- of zuidoosten. Perfect dus! Windje in de rug voor onze tocht en door de windstiltes kun je overal ankeren. Maar daarna komt de noordwest-monsoon. Met, zoals de naam al zegt, noordwesten wind. En dat merken we de laatste weken al duidelijk! Wind op kop! Ook is dit het regenseizoen met dikke regen dus en vette onweersbuien. Check, die zijn we ook al duidelijk tegen gekomen. De laatste dagen merk je ook dat de wind over het algemeen toeneemt, blauwe luchten zijn erg sporadisch en het is hoofdzakelijk grauw en grijs. Voor de temperatuur wel lekker, maar niet zo 'gezellig' voor het varen. We hebben dus de juiste beslissing in Bali genomen om weg te gaan (dat correspondeerde ook meer met onze eerdere planning), want we wisten ook dat dit seizoen eraan kwam. En deze laatste weken waren eigenlijk prima, nog een aantal mooie plekjes gezien en zelfs nog een paar bijzondere ontmoetingen gehad, die we nooit meer vergeten!

Honeymoon in een pikzwarte nacht

Woensdag 13 november 2013 @ 20:38

Gisteren heel de dag weer motoren en buien! Regen, regen, regen. Een druilerige herfstdag is er niets bij. Ik dacht dat tropische regenbuien maar eventjes duurden, nou die kunnen ook een dag duren dus. Maar och, ik hang binnen op de bank en Etienne zit in de kajuitingang. Af en toe internet is een leuke afwisseling.

Er zijn veel grotere schepen op deze route en zo bizar, wij turen naar een zeiljacht, dat gaf AIS aan, is het een coaster! En bij heel veel schepen staat de kompaskoers haaks op de GPS-koers! Ongelooflijk! Er passeert ons een dusdanig lege tanker, waarvan de schroef half boven water zichtbaar is. Roken! Dikke zwarte wolken spuit hij de lucht in. Dit is niet de enige en we grapten al dat ze hier nog communiceren met rooksignalen.. Maar als de Aisia XVII ons voorbij is worden we aangeroepen, Engels met een enorm zwaar Indonesisch accent. Captain Johannus (uit Flores) van de Aisia, kan zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en vraagt ons de oren van het hoofd. Waar komen jullie vandaan? Hoe lang duurde dat? Hoe groot is jullie boot? Wow, hij vind ons 'strong', maar bedoeld hoogstwaarschijnlijk 'brave'. Ben je met je man? Zijn jullie gewoon wat aan het rondzeilen of op 'honeymoon'? En hoe doen je het proviand? Nou, als er iets is kunnen we op kanaal 16 hem altijd oproepen, 'Captain Johannus, Aisia XVII'! Heerlijk zo'n gesprekje en het doet ons goed. De regen stopt eindelijk halverwege de middag en we kunnen weer wat normaal bewegen.

Captain Johannus vindt ons strong, brave. Nou, als ik om drie uur 's nachts het wachtje van Etienne overneem, voel ik me dat alles behalve. Toen ik om twaalf uur hem de wacht liet gaan lopen naderden we een pikzwarte wolk. Dat beloofd vaak niet veel goeds. En inderdaad, na tien minuten rol ik van de bank. Wind! Ik steek mijn hoofd buiten en het is zwart om ons heen met her en der een felle flits. Als de boot weer wat rechter blijft, cq wind is weer minder, laat ik Etienne alleen en kruip weer op de bank.

Om drie uur is het dus mijn beurt. Het is nog steeds zwart, pikzwart. En de regen gutst om ons neer. De vissersboten met enorme lichten, die er echt wel zijn, kan ik niet zien. Ik weet dat de meeste voor anker liggen, dus niet zomaar uit de pad kunnen voor ons. Het is alleen maar zwart. Zo zit je dan, in de kajuitingang, je hoofd op een vochtig kussen, turend het zwarte gat in of je toch niet een boot ziet. De lichtflitsen slaan je om je oren en de donder buldert zelfs boven de motor uit, die dat plekje waar je zit lekker verwarmt. Ik denk na en met een glimlach zeg ik tegen mezelf "hier deden we het toch ook voor? Lekkere tochtjes zeilen in exotische gebieden? Zolang het leuk blijft!" Nou, op dit moment, hier, met mijn hoofd geplakt tegen het zoute kussen, mijn kont zwaar verhit door de motorwarmte, mijn rug zeiknat van de opspattende regendruppels en mijn ogen zwaar verblind door de bliksemschichten, vind ik het dus nu even hier niet heel erg leuk! En dan kan ik leven in het moment, positieve gedachten laten opborrelen, nee, geef mij maar een wit strandje of mss zelfs witte sneeuw!

Mijn gedachten worden ruw verstoord door het alarm van de AIS. Er komt een tanker op ons af. Hoezo, leven in het moment. Als hij dichterbij is wijzigt hij wat koers en gaat natuurlijk ruim mis. Heel fijn zo'n medelevende vaarder, al zit hij hoog en droog in de airco in z'n stuurhut.

Tegen vijven kakt de wind in en ga ik weer wat lichtjes om ons heen zien. Zie je wel, ze zijn er wel de vissers! De regen is er nog, maar is overgegaan in een miezerbui, waar je zeker zo nat van wordt. De onweer is verdwenen. Ik zucht, zouden we uit de bui zijn? Nee hoor, de regen zet weer aan en stort weer neer. Nog even en dan moet langzaam de zon zich omhoog gaan trekken. Als zij daar zin in heeft, met dit weer. Ik hoop het wel! Ik wil licht, lucht!

En natuurlijk komt de zon en wij besluiten naar de kant te varen om hier voor anker te gaan. De regen is overgegaan in een miezer bui en tegen de tijd dat het anker ligt is de wind dat ook gaan doen. In een spiegelzee, liggen we voor Bangka een groot eiland bij Sumatra. Het is schitterend op de kant en tot onze verbazing erg vlak. Het doet wat subtropisch regenwoud aan en ik verwacht elk moment aapjes uit de bomen te zien springen. Met de zachtjes tikkende regen kunnen we lekker onze slaap inhalen en doen, wat je in NL op een druilerige zondag zou doen, heel de dag film kijken!

Nul komma niets tot drie komma niets

Dinsdag 12 november 2013 @ 05:41

Gisteren waren dat de getallen op de windmeter. Weer te weinig wind om te zeilen dus, 'the usual' hier in Indonesia. Vandaar dat we bij Pulau Pelor wilden stoppen om diesel te scoren. Niet dat we na elke keer alweer leeg zijn, maar we kunnen niet in een keer Singapore halen als we alleen maar moeten motoren. En dan kun je maar beter waar mogelijk, diesel halen om weer vol te zijn. Vanaf nu gaan we het prima halen, dus ik vermoed geen diesel-speurtocht meer.

Alhoewel ik dat misschien ook wel weer jammer vind, want we hebben door onze diesel-quest al verschillende bijzondere ontmoetingen gehad. En die van vanochtend staat boven aan het lijstje. Dit was een ontmoeting met het echte Indonesia!

Vannacht aardig liggen rollen op de stroomgolven, maar wel heerlijk geslapen zonder het geronk van de motor en door de regen koelde het ook nog lekker af. Gisterenochtend heel vroeg hadden we trouwens nog wel even een heel spannend momentje! Ik kwam uit mijn slaapje en Etienne zat zich af te vragen wat al die lichtjes nu weer waren aan de horizon. De dag ervoor had ik hetzelfde gedaan en toen met het licht worden zag ik dat het een sleepboot en (onverlichte) bak was. Maar ja, weten dat er een sleepboot voor je neus zit, voor je gevoel stil ligt en dus een bak, rechts of links van hem heeft, die je niet kunt zien omdat er geen lichtje op zit. Fijn gevoel is dat! Etienne ging het radar aan zetten en ik speurde met de verrekijker de horizon af. Geholpen door de maan die er niet was, of de vele verlichte vissersboten, mij maakt het niet uit, maar ineens zag ik een zwarte dikke streep op de horizon. Etienne ook even goed kijken en ja, we durfden te concluderen dat dat de bak was. Pffff!!

Maar goed, dat was gisterenochtend, vanochtend ontwaakten we veel later en konden gewoon rustig ontbijten, terwijl La Luna schommelde achter haar anker. Daarna naar de eerste steiger gevaren met onze lege jerrycans. Daar stonden een aantal vissers op de kant al te zwaaien. We spraken een knul aan en mama kwam al de steiger op lopen. Zo grappig hoe dat gaat. Je stelt de vraag dat je graag diesel zou willen. Diesel? vraagt de jongen dan. Ja, diesel! antwoord je. Ooh, diesel! roept hij dan. Haha! Ja, kom maar naar ons huis en we regelen diesel. Aan het einde van de steiger zat een groot huis met enorme veranda aan de pier. Deed een beetje als een restaurant aan. Er zaten wel een stuk of acht knullen, vissers, te hangen. We maakten kennis met papa. Diesel? Geen probleem! Zoonlief krijgt twee jerrycans op de treeplank van z'n scooter en gaan maar.


Er werden twee stoelen vrijgemaakt voor ons en we werden overspoeld met vragen. Wow, zover rijkt mijn Indonesisch niet! Als je dan wel een vraag snapt en antwoord kan geven, zijn ze helemaal niet meer te houden. Ze grappen wat en lachen en vinden ons mega-interessant. Op een gegeven moment wijst een van de jongens naar de weg en zegt 'ingris, ingris'. Oftewel, 'Engels, Engels'. Hmm? 'Dokter!' Volgt dan en inderdaad dan zien we een knul, man (zo moeilijk in te schatten hoe oud ze hier zijn, het zijn voor ons allemaal knullen en meisjes;-)) aan komen lopen. En ja hoor, hij blijkt de tandarts te zijn en redelijk Engels te spreken. Hij komt hier ook niet vandaan zegt hij. Waarvandaan dan? Wij schatten in onze gedachten China of Korea. Uit Jakarta! zegt hij vol trots. Inwendig lachen wij, Jakarta ligt op Java, dat is toch ook Indonesia? Dus nee, hij is niet van hier, het eiland. Grappig! En hoe denk jij dan met jouw denkbeelden!

Maar een tandarts hier vinden we al wel bijzonder. Hij vertelt ons dat hij in een ziekenhuisje werkt, waar oa ook een 'vrouwen-zuster' is. We ontmoeten haar later, zij is de dochter van de familie hier. En eens per maand gaan zij ook naar de andere kleine eilanden hieromheen. Ze hebben hier een slecht gebit door een zure saus die ze veel eten, tast het glazuur aan en ze poetsen slecht. Geven er niet om. Het is erg leuk zo te kunnen praten en we kletsen en vragen hem de oren van het hoofd. Hij die van ons ook. En vertelt dat we de eerste 'bule's' (buitenlanders) zijn, die hier komen. Langzaam wordt het ook steeds drukker, het gaat regenen en waaien en de vissers komen langzaam terug met hun vangst.


Het huis is best ruim, heeft een schitterende voordeur, enorme tv en verder alle basics die je nodig hebt. Ze zitten gezellig op de veranda aan verschillende tafels en stoelen, spelen een soort domino en lachen, grappen en zijn gewoon tevreden met hun leven. Dan vraag je je toch wel eens af wat maakt dat wij al maar meer willen en dat het bij ons blijkbaar uitmaakt op wat voor stoelen je zit of je plezier hebt of niet......


Hier is leven simpel en de familie voelt zich erg vereerd dat we er zijn. Ze hebben ook speciaal voor ons een typische Indonesische snack gemaakt, 'empe-empe met cuka', gefrituurde vis met zure-pittige saus (de saus waar ze slechte tanden van krijgen hier). We krijgen er heerlijke mierzoete thee bij. En het is me toch lekker!! Het is pas tien uur, dus een beetje vroeg voor lunch, maar erg lekker! Mama en dochter cq 'vrouwenzuster' zijn zwaar vereerd dat we het erg lekker vinden.



Als we afrekenen, gedag-zeggen en papa ons kaartje geven, is het helemaal af. Ze helpen ons naar de dinghy, die ze eerder al hoger hadden getrokken voor het opkomende water, en zwaaien ons welgemeend uit. Alle zoons en de rest staan op de veranda en zwaaien en zwaaien. Ik krijg er bijna een brok van in mijn keel, zoveel gastvrijheid, zoveel warmte...heel bijzonder!


Helaas blijft het heel de middag zwaar regenen. Hierdoor besluiten we, om ook maar niet terug te gaan naar de kant om met de tandarts naar het dorpje en het ziekenhuisje te gaan. Het blijft wel relatief koel door de regen, al moeten de luiken dichtblijven. Als het net voor het donker rustiger wordt, horen we een voorzichtig 'halo! Halo!' Onze tandarts komt met een collega langszij in de meest kleine kano, die we ooit hebben gezien. Het wordt een bliksembezoek want ze willen voor het donker weer terug zijn. Hij maakt van alles foto's en met name met ons erop. We wisselen facebookadressen uit en ik geef een Delfts blauw molentje mee voor de gastvrije familie. Heel grappig!!

Het is nu windstil, wordt dus weer rustig slapen. Morgen gaan we weer verder. Waarheen? Verder naar de evenaar....

Het nieuwe tanken

Zondag 10 november 2013 @ 09:41

Eergisteren na vieren naar het dorpje gevaren. En iedereen had gelijk! Om vier uur was de boot aangekomen met werkelijk van alles, en diesel, maar de volgende ochtend was het pas bij de 'warung' en konden we het kopen. Vanaf hoe laat? Zes uur.
.
De volgende ochtend (gisteren dus) weer naar de 'warung' en we zagen de tig 200 liter vaten al staan. Daar tussen zat een alleraardigst mannetje te tanken. Dat tanken gaat hier anders dan anders. Een grote dikke tuinslang hangt uit het 200 liter vat in een bak, die deze bak vult met diesel. Het mannetje schept met een maatschep van 2 liter, de diesel in de trechter, die in jouw jerrycan staat. Het werkt natuurlijk net zo goed als aan de pomp. Je zag dat hij het al vaker had gedaan, want er werd weinig gemorst en hij en de grond dropen (nog) niet van de diesel. We zaten al snel weer helemaal vol en betaalden de prijs, die sinds de dag ervoor omhoog was gegaan maar altijd nog veel lager was dan ergens anders, in de 'warung'. Blij met onze diesel gingen we terug naar de boot om deze snel klaar te maken om te vertrekken.
.
De Karimunjawa Islands zijn schitterend en het is een mooi mini-cruisegebiedje, maar wij moeten verder. Het was ook een prima dag om verder te gaan, want we hebben ons zeil-record in Indonesia verbeterd, bijna 24 uur kunnen zeilen!! Wat een heerlijkheid, dat gepruttel en de warmte van de motor niet!20
.
's Middags veranderde het weer overduidelijk. De dichte bewolking aan de horizon was al uren aan het donderen en nu kwamen we er dichterbij en er uiteindelijk middenin. Het donderen hield gelukkig op, maar de wind trok aan en goed ook! We hadden het al aan zien komen, dus de fok (die we mooi uitgeboomd hadden) was ingedraaid en alle spullen lagen al binnen. Met de wind komen ook de golven en was het een onstuimig uurtje. Het was wel goed voor de warmte, je koelde nu lekker af. En dat werd nog versterkt door de regenbui die op de wind volgde. Grote, dikke, koele (eigenlijk meer lauwe) druppels daalden over ons neer. En dit buitje hield vol, het duurde zeker nog een paar uur voordat het weer helemaal droog was.
.
Inmiddels was de avond alweer aan het invallen en na een hele lange tijd, stond ik weer in een schuine keuken eten te maken. De wolken trokken mooi weg en het was een prima nachtje. Koelde nog wat verder af, maar halverwege de nacht voel je het toch weer warm worden, hoezo en waarom? Geen idee. Die warmte is vandaag ook heel de dag wel een thema. Ik hou van de zon, de warmte, maar deze hier….deze is niet leuk meer. Het is echt warm en dan met een te hoge vochtigheidsgraad, dat maakt het minder dragelijk. Tegen de ochtend moest ook de motor weer aan, dus kon het binnen ook daarvan gaan opwarmen. Slapen doe je wel, maar je wordt zo vast wakker badend in het zweet. Buiten zit je in de schaduw en we douchen erg vaak, maar zelfs dat water is niet koud. De watertanken liggen in het water, maar het zeewater is ook warm.
.
Och, het is nu ook alweer eind van de middag, met de nacht gaat het ook weer wat afkoelen. Ik kijk er nu al naar uit. Wat wel weer een extra uitdaging is hier, zijn de vissers. Je denkt van alles al gehad te hebben, nou, hier zijn vissersboten die gewoon midden op (het is hier ook maar 40 meter diep) voor anker liggen! Gelukkig zijn ze goed te zien, ze hebben tig 'stadiumlampen' branden. En je ziet deze lichtbronnen als een mijnenveld om je heen. Overdag merken we dat sommige van deze boten niet voor anker liggen, maar een enorm net mee trollen, dat heel lang is en soms eindgemarkeerd wordt door een vlaggetje (gelukkig zwart zodat je het zeker weten pas op het laatst ziet) of een brok piepschuim (wat er hier toch al meer drijft door al het garbage in het water). Zo houden ze ons wel wakker 's nachts en hebben we in ieder geval niet het idee dat we alleen zijn. Nog 134 mijl naar Pulau Lepar (noordoosten van Bangka, bij Sumatra), waar we weer even zullen stoppen.
-----
At 10-11-2013 8:09 (utc) our position was 04°16.63'S 108°23.99'E

't Dondert en 't Bliksemt

Donderdag 07 november 2013 @ 20:47

…en het regent meters bier. Het wordt dus pompen of verzuipen, dat is de enige manier. Om de juiste koers te varen…

Dit is een nummer van Guus Meeuwis en speelde eergisteren heel de nacht door mijn hoofd. Zodra het donker gaat worden,begeleiden een groep kleine speelse dolfijnen ons de nacht in. Om ons heen zien we dat er weer veel wolken worden gevormd en heel de nacht dondert en bliksemt het. Sommigen zullen het een schitterend schouwspel vinden, het oplichten van de wolken in alle kleuren en de schichten die neerslaan. Ik vind er niets aan. Het beangstigt me. Gelukkig zien we het alleen maar om ons heen en komt het niet echt dichterbij. Het zorgt er wel voor dat ik heel de nacht als een stokstaartje in de kuip rond zit te kijken. De lichtjes van de vissersboten en de AIS-signalen van de grote schepen om ons heen, versterken dit nog meer.

Alles gaat prima en passeert ons en als het licht wordt lossen de meeste wolken ook op. Er komt zelfs wat wind, waardoor we zeilend de eilanden kunnen aanlopen. Rond de middag varen we langs het hoofdeiland, Karimunjawa, en droppen we ons anker in een donkerblauwe poel, omringt door de meest mooie kleuren blauw, van de ondieptes en koraal. Om ons heen zien we verschillende andere eilandjes, wat vishuisjes op palen in het water en ondieptes en vissersboten. Wat een bijzonder plekje weer!


Hoe kraakhelder het water is, valt ons pas op als we gaan zwemmen. Vanaf de boot lijkt het alsof je in kraanwater dobbert. Het is ongelooflijk warm. De thermometer gaat dik over de 30 graden en de hygrometer nadert de honderd procent! Het kleine vlakje op de meter die aangeeft wanneer het comfortabel is, reikt niet tot deze hoogten. En terecht, je kunt nu niet over aangenaam spreken. Bij alles wat je doet zweet je als een otter (zweten die eigenlijk wel in dat koude water in NL?). De warmte werkt ook verlammend, ons energieniveau is niet hoog. Toch zou het fijn zijn als we, na bijna 24 uur motoren, onze dieselvoorraad weer kunnen aanvullen. Het ziet er naar uit dat motoren onze hoofdactiviteit blijft, want dobberen met 2,5 knoop wind, dan zijn we met de kerst nog niet in Singapore!


Dus aangekleed, de dinghy in en naar de kant. We spreken wat vissers aan en een eigenaar van een ‘warung’ op de kant. Er is nu geen diesel. Over twee dagen weer, zegt de een. De ander heeft het over morgen om vier uur. Ok, onverrichter zake, met het zweet door onze ogen lopend, gaan we weer naar boord en springen meteen het water in, om daar ook weer niet echt af te koelen. Het water is niet koud. Tegen dat het donker wordt, zijn er hier weer veel muggen. Ik klaag even, maar met alle horren erin, koelt het binnen totaal niet af. Ook zijn er veel wolken, die de warmte vasthouden.


Ik kruip maar op de bank. Met z’n tweeën achterin is nu veelste warm. Halverwege de nacht wordt ik wakker van een koude wind door de boot, heerlijk! Dit duurt maar even, want het is een voorbode voor een enorme regenbui, dus alle luiken en ramen moeten dicht. Gelukkig gaat de temperatuur nu wel wat zakken. Heel de ochtend blijft het dik bewolkt en zijn er dikke buien met aardig wat wind. Gatsie, zouden we nu ‘het regenseizoen binnen zijn gegaan?’ We liggen gewoon voor anker nu en dus kunnen we droog binnen zitten, nog niets ergs aan de hand. Ook komt de temperatuur niet hoger dan 30 graden en dat is heerlijk. Je merkt meteen dat je meer energie hebt. Toch is het binnen maar wat aankeutelen en we verdiepen ons in het volgende traject van Malaysia en Thailand.

Hopelijk is het eind van de middag droog, want we gaan kijken of er om vier uur inderdaad ‘solar’, diesel is. Als de ‘warung’ nog open is kunnen we meteen lekker nasi halen voor vanavond. Scheelt ook weer wat bak-warmte.

Vis-diesel

Dinsdag 05 november 2013 @ 00:28

Inmiddels liggen we alweer een paar dagen voor anker in een schitterende beschutte baai (heel groot met een enorm rif voor de deur) op Pulau Bawean. Het is een eilandje boven het noord-oosten van Java. Het laatste stuk van onze trip hierheen was motoren en de fish-traps vermijden. We hebben ’s avonds nog een keer tokke-tokke-swap gehoord, maar of dit zo’n stellage was? Geen idee!


Het was heerlijk toen de motor uitging. Het was net na de lunch en het waaide redelijk, dus de wind kon nog wat uurtjes door de boot om af te koelen. We hebben ons die middag rustig gehouden en gekeken naar het in en uitvaren van de vissersboten in de baai.


Gisteren maar even naar de kant, kijken of we wat diesel konden scoren. We hebben een paar jerrycans leeg en met de weinige wind is het fijn als we het kunnen aanvullen. Op een paar vissersboten voor de kant zaten wat vissers, dus wij gevraagd. Ze spreken geen Engels, maar het ging prima en ja, ze hadden wel wat diesel. Maar 30 liter. Nou ja, alles wat we hebben is ok, dan gaan we wel weer naar andere vissertjes om te vragen of zij nog wat hebben. Wij afgerekend en met de jerrycan naar de boot.


Even later, terwijl we de diesel in onze jerrycans aan het overhevelen waren, hoorden we tuf-tuf. En ja hoor, kwamen ze langszij. Ze hadden nog een jerrycan, 32 liter! Prima! Met de jerrycan kwamen ook de vissers aan boord en we hebben een bijzondere middag beleefd. Met het woordenboekje en wat tekeningen maken, waren het hele interessante gesprekken. De mannen waren zwaar onder de indruk van onze boot. Het zeil! Ja, dat is een ander doek dan zij hebben. De lieren! En de gps? Ja, wacht. Kwam een van de vissertjes terug met hun gps, een handgps van Garmin. Hartstikke modern ding, we hebben bijna dezelfde. Kompas hebben ze niet. Een van de gasten was echt de techneut en vond onze windvaanstuurinrichting mega-interessant. Etienne legde hem precies uit hoe hij werkte en je zag hem denken en kijken naar zijn boot. Ik lag me rot als er straks een vissersboot hier rondvaart met een ‘nep-hydrovane’! En onze schroef? Hadden we die? Ja, natuurlijk. Kon hij die zien? Ja, zwemmen maar. Nee, zien. Ik een tekening gemaakt van onze boot onder water. Toen snapte hij het. De andere tekende hun boot en toen snapte we waarom ze zo snel gaan, maar ook waarom ze gisterenmiddag al vroeg terugkwamen… De boot ligt min of meer ‘op’ het water, zonder kiel, maar wel met zeil, dat ding schommelt dus enorm. Ja, dat wij daarvoor een kiel hadden, was veel beter. Over de afstanden, van hier naar Holland en van hier naar Malaysia, dat was toch wel heel wat. En humor dat ze hebben! Ik legde uit waar de gele band met haak in de kuip voor was, om ons ’s nachts aan vast te leggen zodat we niet overboord vallen. Dat vonden ze grote humor, maar enorm goed. De duimen gingen omhoog. Het was een bijzonder middagje, met een bijzondere ontmoeting. En hierdoor weten we nu dat de ‘fish traps’, inderdaad ‘fish traps’ zijn (‘bagans’) met een net eronder.


Vandaag hebben we wat gekeuveld aan boord, ik heb aardig wat was gewerkt en Etienne heeft het onder waterschip weer spik en span. Het dorpje hier is geen dorpje, maar meer wat huizen langs een snelweg. Morgen gaan we weer verder, naar Karimunjawa, de eilandjes boven het midden van Java. Weer een nachtje door en we houden ons hart vast voor het weer. We komen steeds verder het regenseizoen in, we gaan het tegemoet. Tot nu toe hebben we nog geen regen gezien, maar het was de afgelopen dagen wel bewolkt. Hopelijk blijft het nog even droog en passeren we het regenfront zonder hem te ontmoeten. ;-)

Warme nachten en vis-obstakels

Zaterdag 02 november 2013 @ 09:54

Als we op zee zitten, ben ik altijd meteen de dagen kwijt. Eergisteren vertrokken we uit Serangan op Bali en zijn we naar het noorden van Bali gevaren. In de baai vlakbij Amed dropten we aan het einde van de middag daar ons anker. Het was een prima vaardagje. Bijna continu gemotord, maar de stroom tegen viel mee. We zijn dichtbij het eiland gebleven. Eenmaal het kopje rond belanden we tussen de 'fish traps'. Het zijn bamboestellages die midden in zee liggen. We hadden ze al eerder gezien en ons ook toen verbaasd over het feit dat ze in honderden meters diep water liggen. Iedereen waarschuwt elkaar ervoor en tuurlijk, je moet er niet op klappen, maar wij hebben nog niet ervaren dat er netten tussen zitten. Of ander vistuig. Vandaar dat wij onze twijfels hebben of het inderdaad voor de activiteit vissen is en niet voor iets anders. Gisteren kwamen we ze namelijk tegen in duizenden meters diep water met allerlei vlaggen en bamboe matten eraan, het leken toen ineens op altaren of 'graven
' van overleden vissers?
.
Het baaitje bij Amed was erg toeristisch en vol met duik- en snorkelbedrijfjes. Wij zijn ook nog even het water ingegaan, maar er zaten veel jellyfishs. Het allerlaatste Balinese tempeltje wat ik heb gezien was wel een hele bijzondere...onder water!! Heel veel maanvissen eromheen die je lekker brutaal aankeken en niet uit de weg gingen. Ik heb, terwijl ik naar het tempeltje dook en het aanraakte, maar even aan Baruna gedacht en wat aardige woordjes gemurmerd. Tenslotte is hij de god van de oceaan, heb ik begrepen. ;-)
.
Onze stop bij Amed was perfect getimed, want zo hebben we alle 'vis obstakels' overdag meegemaakt. De volgende ochtend, gisteren dus, voeren we weer weg, het veld met 'fish traps' in. Gewoon er tussendoor, geen zenuwachtige vissers ofzo, niets aan de hand.
.
We konden zeilend weg, maar later moest de motor aan. We zijn bijna heel de dag bezig geweest met motor aan en motor uit en zeilen van links naar rechts. En wat is het warm!! Zeker als de motor de hele dag staat te pruttelen is het ongelooflijk. Prompt horen we wat geslip en gekraak en breekt de snaar van onze stuurautomaat. Niets aan de hand, die hebben we op voorraad. Maar in de verzengende hitte moest ik wel heel de punt overhoop halen. En afkoelen 's nachts? Nee, daar doen ze hier niet aan. Dan is het nog steeds bloedje heet en binnen helemaal, dus slapen is niet echt een succes.
.
Vanochtend bij het licht worden, voeren we tussen de Pulau-Pulau Sapudi-eilanden (of zoiets) door, waarna we in een veld kwamen met visserboten met enorme netten. Je ziet dan ineens een staak met een vlaggetje en moet kiezen of dat net naar de boot rechts van je, of links van je loopt. Gelukkig was het alweer licht, dus perfecte timing.
.
We zijn op weg naar Pulau Bawean. Een eilandje op nog zo'n 120 mijl weg. Nog een warm nachtje....
-----
At 2-11-2013 8:11 (utc) our position was 06°37.66'S 114°14.36'E

Vis op straat

Woensdag 30 oktober 2013 @ 19:25

Als het dan weer de laatste dagen voor vertrek is, zijn we altijd wat weemoedig. Zeker als je ergens bent waar je het naar je zin hebt gehad en waar je lang bent gebleven. Inmiddels hebben we ons al wel losgerukt en zijn vanochtend vertrokken. We staan nog steeds achter onze beslissing om nu weg te gaan. Zoals Etienne ook zegt, "als ik moet wachten tot het moment de immigrations besluit mijn visum af te ronden, dan ben ik me de komende weken alleen maar aan het ergeren en daar heb ik geen zin in."

Eergisteren zijn we naar Kuta gegaan. We hadden mazzel, een chauffeur van een hotel in Kuta moest weer terug vanaf ons eiland en wilde ons wel meenemen. We weten het bedrag en of we dat nu aan een taxi betalen of aan hem, dat maakt ons niet uit. Het was een leuke vent, die goed Engels sprak, dus heerlijk even mee gekletst.

We kunnen tegenwoordig enorm genieten van een heerlijke koffie in een geairconditioneerde ruimte, zoals bij Starbucks of J.CO. ;-) Dus eerst lekker aan de koffie en daarna heerlijk rondgestruind in de shopping mall, die in Kuta, voor het merendeel bestaat uit 'oleh-oleh's', souvenirs. We hebben ons lopen verbazen over de kitsche, de nutteloze en gewoon de heerlijk foute dingen. Er was ook een zaak waar je dvd's kon kopen, met zelfs de allerlaatste films. En dat voor 65 eurocent per dvd! Daar kun je nog wel een keer een 'kat-in-de-zak' voor kopen. We hebben het laatste seizoen van Bones uitgezocht en nog een paar films. Gisterenavond hebben we een van de films gekeken en de kwaliteit en geluid waren super! Geen 'kat-in-de-zak' dus, al was de film zelf niet heel geweldig, maar dat kan aan onze smaak liggen.....

Aan het strand zijn we bij de 'warungs' weer saté en gado-gado gaan eten. Ik had bijna het recept ontfutseld van de overheerlijke pindasaus, maar broerlief, die de kok is, spreekt geen Engels, dus dat werd wat onduidelijk. Daarna een taxi naar de Carrefour. We hebben aardig wat eten en blikken aan boord, maar op het laatst denk je altijd te weinig te hebben.

En we troffen nu, voor het eerst, een hele foute taxichauffeur. Hij had een meter, die netjes aanging, maar hij ging enorm omrijden. Ja, dat is het voordeel als je de weg kent! Ik zei al vrij snel, dat het niet klopte en zei nogmaals waar we heen wilden. Ja ja, dat kende hij. Eenmaal bij de Carrefour was het bedrag, voor het eigenlijke kippeneindje natuurlijk veel te hoog! Etienne pakte het geld wat we genoeg vonden en wilden dat geven. Nee, dat was te weinig. Er werd natuurlijk heen en weer gesproken dat het eenrichtingswegen waren, dat wij dat wisten, maar hij een andere weg had kunnen nemen, in het begin al, en nu opzettelijk te ver reed. Hij dreigde met de politie en het werd zelfs zo naar dat hij de wielsleutel uit z'n kofferbak pakte en Etienne daarmee bedreigde! De security-man van het winkelcentrum kwam erbij, hoorde het verhaal aan, maar stapte terug. Uiteindelijk hebben we het bedrag wat wij genoeg vonden betaald, wat hij uit Etienne z'n handen sloeg en er daarna op de grond achterna kon, maar het was even erg naar! De verschillende mensen om ons heen namen natuurlijk meteen andere taxi's en de security-man knikte nog bevestigend en goedkeurend naar ons. De foute taxichauffeur riep heel de tijd, "als je arm bent moet je niet naar Bali komen!" Dat geeft aan hoe sommige mensen, en dan met de nadruk op sommige, ons toeristen zien.

's Avonds hadden we met verschillende boten die in de baai liggen afgesproken om een kampvuur te maken op het strand. Waarschijnlijk was ik nog wat van slag, laten we het daar maar op houden, want voor het eerst in heel de reis, val ik, met het uit de dinghy stappen, in het water! Shit!! Ik hou er wat schrammen en een nat pak aan over, dus weer even in de verkleed. Het kampvuuravondje was super gezellig met afhaal-nasi-goreng uit een 'friet-zak' (voor 65 eurocent).

We moeten dus het land uit per 31 oktober, want dan verloopt ons visum. We moeten daarom dus ook hier in Bali uitchecken, wat Etienne gisterenochtend is gaan doen. Achterop de scooter bij Yandy ging hij de kantoortjes af. Het was fijn dat Yandy de weg wist, want via kleine steegjes en zelfs nog even naar 'de stad', zijn ze bij customs, immigration, quarantaine, de habourmaster en de navy geweest. Het was een heel avontuur zo achterop de scooter in het verkeer, van berm naar middenstreep en weer terug, want JIJ moet als eerste voor het stoplicht staan. Op de grote highway naar de andere haven, riep Yandy ineens "hi fish!" Hij ging vol in de ankers en pikte een enorme makreel van de snelweg op, die wonder boven wonder nog redelijk ongedeerd tussen de voorbijgaande auto's lag, en legde hem op z'n treeplank tussen z'n voeten. Snel weer verder, maar hij heeft wel z'n avondeten gescoord! Etienne had zes kopieën van een ingevuld formulier (aan elkaar geniet), bij hem, om hierop alle stempels te verzamelen en hoe grappig is het dan als de mannen elke (identieke!) bladzijde op hun gemak weer 'door gaan lezen'! Ook de schoenendoos met tig stempels ontbrak niet. De navy-generaal was grote vrienden, vertelde hij, want Indonesië heeft speciale banden met NL. Altijd fijn! Haha! De quaraintaine man ging precies hetzelfde documentje maken, wat wij al hadden, en daar moest zo'n 2 euro voor betaald worden. Etienne vroeg hoezo en waarom, we hadden al zo'n document. Ja, maar dit moest. Ok dan. Waarop hij, op het moment Etienne het geld aan het pakken is, vraagt of hij het wel wil betalen! Het is allemaal erg grappig en we hebben het over zo'n klein bedrag. De andere officers in de verschillende kantoortjes keken duidelijk wel naar dit nieuwe document, maar dat deden ze eigenlijk naar alle papieren. ;-) Het was weer een prachtig avontuur en twee uur later stapte Etienne alweer aan boord. Redelijk snel gegaan en zonder problemen.

Daarna zijn we naar onze bekende Galeria mall gegaan, lekker eten en koffie drinken. ;-) We hebben nog een knap weegschaaltje gescoord. Een personenweegschaal, maar dan de helft zo groot, knal roze, met led display, wat aan gaat als je erop gaat staan. Een super modern ding, handig klein en dat voor nog geen tientje! De laatste verse dingen en brood gehaald en weer terug.

Alles weer zeevast gezet en vanochtend onderweg. Tot nu toe gaat het prima! Een beetje stroom tegen, maar met de motor en de zeilen lopen we perfect. Het is een continu proces van drinken inschenken en verschuiven om uit de zon te blijven. En waar we naar onderweg zijn? In ieder geval naar Malaysia. Kalimantan zit er niet meer in, want omdat ons visum verlopen is en we uitgecheckt zijn, mogen we, in principe, nergens meer stoppen hier in Indonesia.....

We moeten het land uit

Zondag 27 oktober 2013 @ 22:06

Hier in Bali komen we in aanraking met het bureaucrate en corrupte Indonesië. Dat ligt denk ik niet zo zeer aan Bali zelf, maar hier moeten we ons visum verlengen en komen zo in aanraking met de overheid.

De laatste keer schreef ik al dat we de 7e pas konden gaan betalen, voor onze visum verlenging. Ruth, onze agent, ging afgelopen vrijdag weer naar het airport (waar de paspoorten zijn) om te kijken of ze wat druk kon uitoefenen en of ze het kon cancelen en naar Denpasar kon brengen. Helaas, het druk uitoefenen resulteerde in het feit dat mijn visum nu ook later klaar is. Dit is geen probleem, want het is nu dezelfde datum als Etienne. Maar het geeft het 'spelletje' wel aan. Vrijdagochtend spraken we met Ruth en besloten, samen met Happy Bird, naar de NL'se ambassade te gaan. Eens kijken of zij wat voor ons kunnen betekenen.

De NL'se ambassade zit in het gebouw van een grote touroperator. Niet heel bijzonder, maar als je het over privacy enzo hebt, ze delen de email adressen met deze touroperator! De mannen daar, Indonesiërs, waarvan er eentje NL's sprak, gingen meteen bellen met immigrations, maar ze namen niet op. Hij maakte kopieën en ging het bespreken met de 'deputy consul' (het 'hoofd' zit in Jakarta). Hij zei nog wel op ons pleidooi, "this is Bali!" De 'deputy consul' zou ons maandag bellen. We zijn daarna verder Kuta ingegaan, om zo nog een leuk dagje te hebben.

Na een nachtje slapen hebben wij besloten de touwtjes zelf in handen te gaan nemen. Het gaat allemaal te lang duren. We kunnen de 7e gaan betalen, daarna krijg je een briefje met een nieuwe datum en tijd om een foto te maken en daarna, weer zo'n briefje waarop staat wanneer je je paspoort op kan gaan halen. Dan weet je het wel, met de weekenden er tussen. En al wat later wordt, we moeten de eerste december het land uit zijn, met nog minstens 11 dagen varen, vanaf hier tot de 'uitcheckplek'. Ook geeft het ons een beter gevoel, de touwtjes in eigen hand te nemen, met dan wel het risico dat we de 31e al het land uit moeten zijn (omdat dan ons visum verloopt). Aan de andere kant hadden we, voor heel dit visum-avontuur, al in gedachten om voor het einde van de maand Bali te verlaten.

Zaterdag zijn we naar Ruth gegaan om aan te geven wat we willen en hebben we met de 'deputy consul' gebeld. Deze man is ook duidelijk geen NL'er en spreekt het ook niet heel goed. Etienne legt hem de situatie uit, maar halverwege geeft hij aan hem niet te begrijpen en wil met onze agent spreken. Ook zegt hij meteen al, in deze situatie niets voor ons te kunnen doen. Als ons paspoort kwijt is ofzo, wordt het een ander verhaal, maar de ambassade gaat zich hier niet in mengen. We laten Ruth hem bellen. Wanneer Etienne de phone terug krijgt, geeft de 'deputy consul' nogmaals te kennen niets te kunnen doen. We spreken af met Ruth om maandag naar het airport te gaan. Aan de ene kant kunnen we wel begrijpen dat de ambassade zich niet mengt in visumverlengingen, maar toch hadden we natuurlijk gehoopt dat ze op z'n minst een belletje zouden plegen naar immigrations.

Tot die tijd kunnen we weinig doen, dus gaan we naar Galeria mall. We kunnen daar even internetten (ons tegoed is alweer op), lekker eten en wat boodschapjes doen. Gisteren zijn we rustig aan boord gebleven, een echte zondag.

Vandaag zijn we, zoals afgesproken, om 8 uur op de kant. En zoals verwacht, verschijnt Ruth een uur te laat. Als we haar spreken in de auto leren we van haar dat er weer een aantal feestdagen bijkomen, as vrijdag t/m dinsdag. Met weer drie werkdagen die wegvallen is de 7e, nog te lang, maar niet heel absurd meer. het verhaal wordt alleen zo, bij haar ook steeds mooier. Ik neem toch aan dat je als Balinees je feestdagen en de daarbij 'niet-werkdagen' kent?

We gaan naar de immigrations van het vliegveld, die wegens verbouwing van het vliegveld, ergens anders zitten. Ons valt al wel meteen op, dat er weinig mogelijkheden zijn voor de 'kleine' corruptie, het is een vrij 'open' balie waar je komt en een balie waar betaald moet worden. De kleine 'dichte' kantoortjes zijn voor het maken van foto's enzo. We spreken met een man en leggen ons verhaal uit. Hij gaat even kijken wat hij voor ons kan doen. Helaas, hij kan het niet bespoedigen. We besluiten daarop het proces te cancelen en vragen ons paspoort terug. Na een half uurtje worden onze namen geroepen en krijgen we onze paspoorten teug. Althans, dat was de bedoeling, want het is die van Etienne en van Roderick. Gelukkig hebben ze een klein kwartiertje later mijn paspoort gevonden en vertrekken we richting het immigratiekantoor in Denpasar.

We hopen dat zij iets voor ons kunnen betekenen. Als we binnen komen zien we dat het een soort gelijk kantoor is en net zo druk en vol met mensen voor aanvragen. We spreken een aardige dame. Zij gaat kijken wat ze voor ons kan doen. Na een tijdje komt ze terug en vertelt dat ze het ook niet sneller kan doen, dan dat we de 7e kunnen komen betalen. Als ik aangeef dat we alles bij ons hebben, geld en foto's, zie je haar denken, maar helaas, het helpt niet. We snappen, regels zijn regels en dat is in NL niet anders. Soms kun je wel proberen of er wat mogelijkheden zijn. We kijken elkaar aan en besluiten de verlenging dan maar te laten. We moeten dus het einde van de maand het land uit. Jammer, maar we hebben het in ieder geval geprobeerd.

Buiten geeft Ruth aan dat ze het systeem kent en wel verwacht dat we dan de 8e onze paspoorten terug hebben. We zeggen het niet te willen riskeren, waarop zij weer zegt dat de paspoort-uitreikingen altijd na tweeën zijn en ze op vrijdagen (de 8e dus) 's middags gesloten zijn. Het verhaal blijft veranderen en wordt steeds 'mooier'. We blijven bij onze beslissing en vragen haar de uitcheckpapieren in orde te maken. Hopelijk wordt dat ook geen probleem, want op onze cruisingpermit staat een andere uitcheckhaven.

Ik had me er al op voorbereid, donderdag weg. Jammer, want er is dit weekend een mega-ceremony waarbij heel het eiland Serangan, waar wij bij liggen, afgesloten is. Inmiddels heb ik nog meer gelezen over het Balinese geloof, de tradities en gebruiken, dus het is jammer, maar helaas. Ga nog maar even een keer goed door mijn lijstje met boodschappen en voorraad heen, want het wordt een tijdje geen boodschappen doen.

Op aarde

Vrijdag 25 oktober 2013 @ 01:10

Inmiddels zijn we hier al te lang….de mensen gaan ons herkennen en we kennen de tempeldansen en –muziek al zelfs. Gisteren zijn we namelijk naar de tempel gegaan, het was nu in de andere tempel. De ceremony was ‘losser’, meer relaxter dan de ‘full moon’ ceremony. We mochten zelfs nog even naar het binnenste van de tempel waar je de mensen de offers zag brengen. De sfeer was daar ook duidelijk anders, serener en ‘zwaarder’.

In het voorste gedeelte was weer een uitvoering van de Barong dans met ondersteuning van het gamelan orkest. We zaten op een stoepje, tweede rangs zeg maar, maar hierdoor zag je juist wel heel goed de mensen voorbij komen en gaan zitten, enz. Vorige keer hadden de vrouwen van die schitterende manden met offers, nu waren het meer schalen. Ik heb het idee, dat in deze schalen alleen maar de bloemen en rijst zaten waar ze het offerritueel mee uitvoeren. Vorige keer werd er duidelijk eten geofferd, dat zag je nu niet.

De betekenis was natuurlijk ook heel anders, het afdalen van de spirits en voorvaderen naar de aarde en het vieren van de overwinning van het goede. Het mooie vind ik wel, dat ze in dit geloof ook duidelijk het kwade accepteren. Ze zijn van mening dat beide er moet zijn om balans te houden. Op zich is het ook een hele mooie gedachten dat de voorvaderen de komende 10 dagen dus hier op aarde in de familietempel zijn. Ik zou ook zo’n tempeltje op de boot wel willen hebben om mijn voorvaders en –moeders te ontvangen. ;-)

Iedereen zag er tijdens de ceremony weer schitterend uit! Ik heb in Ubud gekeken naar zo’n mooie kanten ‘kebaya’, blouse. Zij worden op maat gemaakt en degene die ik bekeek was 75 dollar. Voor de mensen hier, niet zomaar een bedrag! Echt jong en oud is gekleed in de traditionele kledij, zelfs als ze nog maar net kunnen lopen, hebben ze al een ‘udeng’ op of een ‘kabaya’ aan. De grotere meisjes hebben er schitterende slippers met hakjes onder en het grappige is dat duidelijk te zien is dat ze gewend zijn aan de strakke sarongs en de mannekes aan de hoofddeksels. Dat blijft gewoon op.

In het hoekje waar wij zaten, was een klein ventje wat de show stal, voor ons dan! Hij danste heel de tijd in het hoekje mee. De handbewegingen, het schudden met het hoofd, prima op de muziek. Geweldig!! Aan de andere kant schuin voor me zat een tiener (al is het moeilijk in te schatten hoe oud de kinderen zijn, ze zijn zo fragiel en klein) heel statig foto’s en filmpjes te maken met een Ipad! In de hoek stroomde, naar mate de show vorderde, de mannen binnen en bleven daar staan. Dat ging ook heel relaxt, ze stonden te lachen, te kletsen en zelfs te bellen.

Op het moment het kwaad het gaat verliezen van het goede veranderde de sfeer weer. De kinderen gingen weg van het grasveld en een hoop mensen gingen staan. Ineens is ook iedereen ‘serieuzer’. En ja hoor, er werden weer een aantal vrouwen en mannen bezeten. Een bijzonder iets om te zien. Om te ervaren dat mensen zo geloven, of eigenlijk is het denk ik meer, dat ze zo meegaan in de energie van de dans. De ‘heks’ moet ook wel in trance raken en zijn, want die staat echt heel lang, bijna wel een uur, te dansen met een gigantisch groot zwaar masker op, een dik pak aan en aan het masker zitten dikke strengen haren. Dat moet enorm warm zijn daaronder! De dansers die ‘in’ de ‘barong’ zitten (het beest) gaan er namelijk onderuit en worden afgewisseld. De energie was tijdens de ‘full moon’ ceremony veel heftiger en veranderde ook veel intenser. Maar het was nu zeker niet minder bijzonder. Op het moment dat een aantal mannen zich met een kris gaan steken, kwamen nu bijna alle mannen eromheen staan, wat ook heel bijzonder was om te zien.

En dan is het afgelopen. Iedereen gaat ook meteen weg, je wordt bijna overreden door de honderden scooters en dan na een paar minuten is de tempel en de ‘parkeerplaats’ leeg. Voor ons toch wel bijzonder, want wij waren bijna de laatste, omdat je, zoals gewoonlijk bij dit soort dingen, blijft napraten. Dat doen ze hier dus niet. Gewoon afgelopen en weg wezen, naar huis.

Vandaag was het een bewolkte dag. Wij zijn ook vandaag maar aan boord gebleven. We verwachten dat er vandaag ook nog niet veel bedrijvigheid was, dus wat anderen dingen gedaan. Wel lekker relaxt zo en met af een toe een overtrekkende bui was er een lekkere koele wind!

Lovely Ubud

Dinsdag 22 oktober 2013 @ 23:52

Inmiddels hebben we alweer een mini-mini-uitstapje erop zitten. Zondag hadden we een rustige dag, waarin we veel hebben gedaan. Aan het einde van de dag bespraken we om maandag naar Ubud te gaan, gewoon met de bus. ‘Zou je daar ook zo goedkoop kunnen slapen?’ vraag ik me hardop af. Want met de bussen heen en weer kost volgens namelijk ook best wel weer wat tijd. Etienne gaat meteen wat surfen op internet en vind een guesthouse met een extra aanbieding voor zo’n 8 euro. Het besluit is vrij snel genomen en om zes uur ’s avonds reserveren we voor de volgende dag.

We laten ons afzetten bij de bushalte meteen op de grote weg. We moeten een bemo nemen, hoe zien die er hier uit? En waarom is dit zo’n enorme hoge instap? Dat klopt niet. De info die we van andere cruisers hebben blijkt uiteindelijk weer enorm tekort te schieten danwel niet te kloppen. Maar even later stopt er een bemo. We geven aan naar Ubud te willen, dat is best een eind rijden voor hier. Hij heeft geen dienst meer en we gaan in onderhandeling over de prijs en uiteindelijk rijden we in een privé bemo voor 100.000 rp (= € 6,50) naar Ubud. De man moet onderweg geregeld de weg vragen en heeft af en toe het idee een scooter te zijn, ipv een volkswagenbusje, want hij gaat gewoon tussen de scooters naast en tussen het andere verkeer staan.


Na twee uur worden we in Ubud afgezet. Eerst lekker koffie drinken en beslissen wat we gaan doen en zien. Ubud is het artistieke, spirituele en culturele centrum van Bali. In het Balinees kennen ze geen apart woord voor het woord ‘kunst’ of ‘kunstenaar’. Dit komt omdat ze het niet zagen als iets ‘aparts’ of een bepaalde elite groep, het was (en is) gewoon meer onderdeel van het dagelijks leven. Vind het wel een bijzondere gedachtegang. Pas toen de toeristen kwamen zijn de woorden ‘art’ en ‘artist’ ingeburgerd en de bijbehorende galeria’s en reproducties van reproducties gekomen. Je ziet ook overal ‘kunst’, van de kleine offerpakketjes op de straten of tussen de schappen in de winkels, tot de enorme mooie versierde ‘penjor’s’.


Vandaag, 23 oktober is het Galungan, de belangrijkste feestdag in Bali. Het symboliseert de overwinning van het goede over het kwaad en ze vieren dat de voorvaderen (en –moeders) weer even afdalen naar de familie tempels. De mensen nodigen ze uit en ze weten deze tempels te vinden en kunnen afdalen via de schitterende versierde ‘penjor’, die elk huis (aan de rechterkant) hiervoor heeft neergezet. De ‘penjor’ staat symbool voor Mount Agung, de heilige berg waar de goden en voorvaderen leven. De ‘penjor’ is een enorme flexibele bamboo stok die wordt versierd met van alles, zijde, vilt, rijst, glimdingen, andere bamboeblad-versieringen en bladeren. Sommigen maken er inderdaad een heel kunstwerk van en de ene is nog hoger dan de andere. Je krijgt een beetje het gevoel van het optuigen van de kerstboom, maar dan meer in het openbaar. Het was heel bijzonder om in Ubud rond te lopen terwijl je iedereen druk in de weer zag met de ‘penjor’. De ene was hem nog mooier aan het maken, terwijl het andere gezin met z’n allen aan het checken was of hij toch wel recht stond. Geweldig dit ritueel!!

In Ubud hebben we elke tempel (de paleis tempel, watertempel, enz) en art-centre gezien, elk straatje doorgestruind en in heel veel tentjes wat gedronken en gegeten. Het bijzondere was een groot familiecomplex van een ‘dr. ing.’ waar we mochten rondstruinen. Hier zag je duidelijk het vaste idee van de ‘familie-kampongs’. Verschillende huizen en een tempel complex, omheint met een hoge muur met daarin schitterende poorten. Hier zag je ook de verschillende gebruiken van de typisch Balinese ‘bale’, een rechthoekig open paviljoen met een (meestal) palmendak. Ze eten hier, hier staat het gamelanorkest, ze loungen hier en ontvangen hier gasten.


En dit zagen we ook terug in ons ‘guest house’! Verschillende ‘familie-kampongs’ zijn uitgebreid met wat kleinere huizen of een paar verdiepingen, waar gasten kunnen slapen. Je weet niet wat je ziet!! Ons tempeltje was ook zo prachtig! Een enorme muur met een schitterende poort, dan een binnenplaats met een grote ‘bale’, in de hoek een afgeschermd stuk voor de familietempel en daartussen verschillende huizen, in de vorm van mini-tempeltjes waar de familie in sliep en wij, de gasten. Super!! ’s Ochtends kreeg je op je eigen ‘bale’, de tosti-banaan-cocos en vers fruit. Geweldig en dat voor 9 dollar per nacht! Het was een rustpunt in de gezellige drukte in Ubud. Maar ook in de verschillende ‘warungs’, eettentjes, ervaar je dit. In de kleine straatjes sjezen de scooters voorbij, maar er heerst een heerlijke relaxte sfeer. We hadden hier wel langer willen blijven!!


Wat ook bijna gebeurde….. Met de belangrijkste feestdag voor de deur, woensdag, reden er dinsdagmiddag geen ‘bemo’s’, lokale bussen meer. Ook de toeristen shuttle bussen, die de belangrijke toeristische plaatsen met elkaar verbinden, waren vroeger gestopt. Ok, wat nu? Na de lunch zagen we ook al verschillende zaakjes hun rolluiken laten zakken. Hier blijven met het ‘risico’ dat morgen toch het meeste dicht is. Dat zou jammer zijn. We spraken een taxi aan. Na even onderhandelen wilde hij ons voor 200.000 rupi (= € 13) wel naar Serangan, waar de boot dus ligt, brengen. Het leek ons een redelijke deal, later hoorden we van andere cruisers die met verschillende (locale) bussen in Ubud zijn geweest, dat zij zelfs veel meer kwijt waren.

Dus toch maar besloten terug te gaan naar de boot. Er zijn zoveel heerlijke plekken her en der op de wereld en sommige plekken ‘pakken’ je, maar zolang we niet besluiten er te gaan wonen, moeten we op een moment toch verder. Dit verder is vrij ‘relatief’, want toen we bij de Yachtclub terugkwamen en naar ons visum vroegen, hoorden we dat dit nog wel even gaat duren. Er kan betaald gaan worden op 7 november pas!! (om dan nog maar niet te zeggen dat dit geldt voor Etienne z’n paspoort, dat van mij kan eerder…) Ai, 7 november is laat! Want op 1 december verloopt ons cruisingpermit. Etienne heeft dreigementen uitgevoerd (we gaan de NL’se ambassade bellen) wat lijkt vruchten af te werpen. Ruth (onze agent) heeft nog wat telefoontjes gepleegd en misschien kan het wat sneller gaan. Het verhaal erachter is namelijk nog wel enigszins grappig, want de immigrations zegt dat het systeem met Jakarta (wat goedkeuring moet geven of zo) eruit ligt. Vandaar dat het zo lang duurt. Maar Etienne had al in de krant gelezen dat ze in Bali, bij de immigrations, een audit hebben ivm corruptie! Tja, je kon je verlenging namelijk voorheen ook allemaal heel sneller regelen, als je extra betaalde…. Het zou jammer zijn als we hier dus ‘vast’ liggen tot in november, want dit verkort ons verdere traject. Maar, we kunnen ons er niet echt druk over maken. Indonesie heeft ons tot nu toe echt ‘gepakt’, we hebben er een hele fijne tijd en al zoveel waanzinnig mooie dingen gezien. In het ergste geval moeten we mid november meteen hier al uitchecken en in een keer door naar Malaysia. Och, wat ons betreft zijn er veel ergere dingen…… Dus vandaag houden we net als de Balinezen een ‘familie-dag’ thuis. Helaas dan met onze familie verder weg, maar we blijven wel lekker rustig thuis, wassen wat en misschien vanavond nog even naar de tempel. ;-)

Een heilige mandarijn bij volle maan

Zondag 20 oktober 2013 @ 00:28

Inmiddels zijn we alweer wat daagjes aan boord. De terugreis vanaf Yogya was prima, een uurtje is natuurlijk zo om. Taxi naar de boot en Yandy, de boy die hier je met alles kan helpen (oneerbiedig gezegd, het hulpje van Ruth, onze agent) bracht ons met een bootje weer naar de boot.

Wij hebben een visum voor 2 maanden en blijven in totaal 3 maanden in Indonesië, dus moet het visum verlengd worden. Ruth kan dat doen voor je, maar we hadden begrepen van haar dat dat erg veel meer was, als dat je het zelf doet. De komende week heeft een belangrijke feestdag voor de Balinezen, Galungan op woensdag. Dus wij maar meteen alle papieren gepakt en terug naar de kant om het visum te gaan regelen. Bali is geweldig, maar we moeten verder. Etienne ging nog even hallo zeggen bij Happy Bird en hoorde daar dat het bedrag wat Ruth rekent om het te doen anders was dan ze tegen ons zei. Dat even gecheckt met Ruth en inderdaad, het was niet veel meer duurder dan als je het zelf regelt. Je moet namelijk drie keer heen en weer naar immigrations, met een taxi. Dus alles afgegeven en betaald en dat wordt geregeld. Omdat we nog geen boodschappen in huis hadden, lekker op de kant geluncht en verder rustig aan gedaan.

Gisteren boodschappen gaan regelen en samen met Happy Bird op naar de Galeria Mall. Eerst lekker eten en dan de nodige dingen doen. Lekker weer veel verse groenten en fruit ingeslagen. Etienne grapte al dat we groenteboer konden gaan worden.


Het geloof op Bali is een duidelijk vorm van het Hindoeïsme (gebaseerd op het Hindoeisme in India, al ‘mis’ je toch typische dingen) gecombineerd met het Animisme (al wat leeft heeft een ziel) en het aanbidden van hun voorvaderen, het heet Agama Hindu Dharma. In dit geloof heeft het offeren (minstens twee keer per dag) een belangrijke rol en ze doen dit om de harmonische balans te behouden tussen de zichtbare (‘sekala’) en onzichtbare (‘niskala’) wereld. Ook zijn de ceremonies, o.a. de ‘levensloop-rituelen’, erg belangrijk en je hebt hier feestdagen die nergens anders hebt omdat ze een ‘uniek’ geloof hebben. Het is dan ook weer ‘vertrouwd’ om hier weer al die offerpakketjes op straat te zien. Zoals we kunnen zien is het een los geloof, met dan wel weer duidelijk vastomlijnde rituelen en gebruiken. En omdat ik gek ben op rituelen, vind ik het natuurlijk mega interessant.


De Balinezen hebben een eigen ‘kalender’ van 210 dagen, de Saka kalender. In deze kalender speelt de maan een belangrijke rol, omdat in de Saka 12 maanden zijn, die 35 dagen duren en een volle maan en nieuwe maan bevatten. Met name de volle maan in maart en oktober zijn erg belangrijk en worden uitgebreid gevierd. Ik weet niet precies waarom, maar ik vermoed dat het te maken heeft met de equinox en/of het zaaien en oogsten. Gisteren was het volle maan in oktober en dus een belangrijke feestdag, Purnama Sasih Kapat. In Serangan zijn, zoals in elk dorp, op z’n minst drie belangrijke tempels, naast nog een heleboel, om maar niet over de familietempels te praten. In de belangrijkste tempel was het gisteren dus ook feest. Her en der gecheckt of we erbij mochten zijn en ‘natuurlijk!’ was het antwoord. Je moet wel aan de specifieke kledingvoorschriften voldoen en heel onwennig zijn we daar na gisterenavond bekend mee. Iedereen (ook de mannen) moeten in de tempel een ‘sarong’ dragen met een ‘sash’ (sjerp). Daarnaast dragen de mannen een ‘udeng’, hoofdtooi en een wit shirt of blouse. De vrouwen zijn schitterend gekleed in een lange strakke sarong en daarboven een ‘kanten’ (strakke) blouse met natuurlijk ook een schitterende, bijpassende ‘sash’. En dit geldt voor alle leeftijden! Wij konden voldoen met een ‘sarong’.


We werden verwelkomd door een beetje Engels sprekende man en naar een stoepje verwezen waar we konden zitten. Het was echt schitterend! Al die mooi aangeklede mensen, het ‘gamelan’ orkest en de kinderen in de prachtige kleding. Het was een kleurrijk schouwspel, waar we met veel plezier naar keken! De vrouwen komen binnen met prachtig versierde manden op hun hoofd, met offers voor de goden. Zij gingen het binnenste stuk van de tempel in. Daar zijn wat rituelen voor reiniging (heilig water op handen, drinken en hoofd), offeren van verschillende bloemen voor de verschillende spirits (en dan achter je oren stoppen) en rijst (op je voorhoofd en hals en soms in je nek). De manden bevatten eten en we zagen de vrouwen er ook weer mee (op hun hoofd) naar buiten komen. Wat later kregen we van een lieve vrouw naast ons wat aangeboden. De mand ging open en ze reikte hem naar ons. Wat doe je dan? Wat is gebruikelijk? Weigeren of juist niet? Ik twijfelde en toen vroeg ze of we wat fruit wilde? Ok. We kregen een mandarijntje en ze gebaarde dat we het konden opeten. Het was een heerlijke mandarijn en ik grapte dat dit was omdat het een ‘holy mandarin’ is. Nu weet ik dat de spirits alleen de ‘spiritual essence’ eten en het daarna met alle liefde delen met de mensen op aarde.


Er werd weer gedanst, wat leek op de Barong dans die we eerder gezien hebben. Iedereen zat eromheen te kijken, zelfs de kinderen. Her en der werd er onderling gezellig gekeuveld en het was een leuk, gezellige gebeuren. Toen de heks, het kwaad kwam, veranderde de energie. Ineens vielen mij ook de (grote bredere) mannen op die rondom zaten met een zwart t-shirt en een zwart-wit geblokte sarong. Zwart-wit geblokte stoffen worden ‘gebruikt’ om de harmonie te bewaren tussen de zichtbare en onzichtbare wereld en het goed en het kwaad. Heel bijzonder dat deze mannen duidelijk anders gekleed waren. Ze gingen ook op de vier kanten van de ‘dansvloer’ zitten, om een soort balans te kweken. Het kwaad werd in het begin ook begeleid door een geblokte parasol en twee wimpels (‘penjors’). Het kwaad was erg lang aan het dansen en op het moment ik het een beetje beu begon te worden, hoorde ik een kreet in het publiek rechts van mij. Ik zag wat commotie, mensen gingen staan, maakte ruimte en een vrouw werd door de ‘bewakers’ vastgepakt. De energie veranderde spontaan. De kinderen werden uit de hoek weggegrist en de vrouw werd naar het kwaad begeleid. Inmiddels was er nog een vrouw en waren er wat mannen met krissen zichzelf aan het steken. Je zag aan de vrouwen naast me dat het serieus was, bezorgde blikken, men ging meer half staan en een vrouw met kind plofte tussen Erica en mij in, terwijl er eigenlijk geen plek was. Het was bizar en je zag dat enkele vrouwen en mannen, een soort van ‘bezeten’ waren. Het duurde even en toen het rustiger werd kregen ze van de priester, heilig water over hun handen en gezicht en was het weer ok.


Het had een onverwachte afloop, dit had ik niet verwacht, terwijl je er wel over leest. Toen we er later over spraken, zei Etienne al eerder gezien te hebben dat een man vastgepakt werd door vier ‘bewakers’ en ook werd ‘afgevoerd’. Het kwaad was toen al aan het dansen, maar het was ver voor de vrouwen en de latere commotie. Hij snapte er niets van, want het was eigenlijk allemaal heel vredig. Later werd het dus duidelijk. Wel, het was een hele bijzondere avond! We waren met Happy Bird, Jepeda en Capricorn Dream (beide Australiers), de enige buitenlanders en allemaal erg onder de indruk. Ik heb nog wat gepraat met een van de vrouwen naast ons, maar uit het minimale Engels wat ze spreken is weinig uit te halen over de specifieke dingen. Maar wel is duidelijk dat ze het erg leuk vinden als je erbij bent.


Vandaag zijn we aan boord gebleven. Ik heb van de enorme piek in mijn energieniveau gebruik gemaakt en heel veel gedaan! Morgen is het de bedoeling om weer op pad te gaan. Benieuwd wat dat ons weer brengt…….

Koning, keizer, admiraal = Sultan, president, burgemeester.

Donderdag 17 oktober 2013 @ 18:14

Gisteren was een bijzondere laatste dag van onze mini-vakantie in Yogya. We zijn de stad door gestruind naar de verschillende toeristische bezienswaardigheid. Het is dan enorm grappig en interessant hoe en waar je de NL'se invloeden in herkent. Een tijd geleden grapten wij al dat de Indonesiërs de zuinigheid van de NL'ers 'geërfd' hebben, want toen ze onafhankelijk werden hebben ze alleen maar de blauwe strook van alle vlaggen hoeven af te knippen en konden ze ze verder gewoon houden. ;-) Aardig wat woorden zijn hetzelfde en sowieso de individuele klanken.

Met de 'becak', dit keer voor de helft van het bedrag, naar het Kraton, het paleis van de Sultan. De sultan woont hier nog en volgende week ontvangt hij hier ook de gasten voor de bruiloft van zijn vierde dochter. Wat we begrepen hebben komen Willem-Alexander en Máxima ook. Hoe grappig is het dan om te bedenken dat je nu loopt waar volgende week de hoge gasten van de sultan ook zijn. En in NL zou iedereen druk zijn met poetsen, verven, checken en weet ik wat nog al niet meer, nou hier valt dat reuze mee. Er worden wat podia en vloeren opgebouwd en dat is het. Het paleis is best leuk om te zien, je ziet NL'se leeuwtjes, glas-in-lood en luiken en hang-en-sluitwerk wat allemaal erg NL's aan doet. De 8e sultan, Henk, voor de NL'ers, heeft in Leiden gestudeerd.


De vroegere sultans hadden een 'speelpaleis' met baden en sauna's, waar hij ontspande met zijn vrouwen. Ook waren er geheime kamertjes, waar hij met z'n minnaressen afsprak. Het zo genoemde 'Water Castle'. Het is vergane glorie, maar de bewerkingen op de stenen zijn nog duidelijk zichtbaar en het moet prachtig geweest zijn. De geheime kamers zijn nog zo geheim dat we ze niet gezien hebben.


Via een soort van achterdeur lopen we het paleis weer uit en komen in een doolhof van steegjes terecht. Het is volgens mij wel de artistieke buurt, want je ziet overal schilderingen en ateliertjes. Het is echt een doolhof en op ons richtingsgevoel zoeken we ons weg. Een man wijst ons op een gegeven moment een paadje in en dan komen we in een tunnel onder de grond. Dezetunnel komt uit in een ronde 'toren', met trappen en heel veel symmetrie. Het doet wat Esscher-achtig aan. En het heeft tunnels en kamers op verschillende niveaus. Je ziet gelijkenissen met het 'Water Castle', dit zijn nu de geheime kamers van de vroegere sultan. Na de bouw had hij de bouwer/ontwerper laten executeren om zo de kamers geheim te houden.

Na wat cirkelen komen we weer buiten, maar staan nog steeds in de wijk, 'kampong'. We lopen weer verder en worden bij een schitterend huis, in het NL's aangesproken. Het blijkt de 'burgemeester' van deze 'kampong' te zijn! Hij heeft jaren in NL gestudeerd en zijn dochter woont in Lelystad. We blijven even staan voor een praatje. Erg leuk! Er zijn sowieso veel mensen in Java die in NL gewerkt of gestudeerd hebben en er woont vaak ook nog familie. Allemaal willen ze wel even NL's met je babbelen.

Inmiddels is het alweer rond het middaguur en het wordt weer erg warm. Een thermometer op straat geeft dik over de 40 graden aan! We lopen lang Fort Vredeburg, gebouwd en gebruikt door de NL'ers. Eerst weer wat drinken en we genieten van de koude, vers geperste vruchtendrankjes en de airco. Het fort stelt weinig voor al zijn de maquettes over de onafhankelijkheid van Indonesië wel mooi.

Als we buiten komen is het een drukte van jewelste. De straat is afgezet en de mensen staan in rijen op de stoep, met vooraan tientallen schoolkinderen met vlaggetjes. We spreken wat studentes aan en krijgen uitgebreid uitleg. De president van Indonesië komt langs! Wow, we zijn weer op het juiste moment op de juiste plaats. Tegenover het fort is een groot gebouw met een enorm hek, 'something like the White House' legt de studente uit. De president woont normaal in Jakarta en is nu hier in Yogya om 'iets Olympisch te openen'. Heel duidelijk. Er komt een enorme stoet met auto's, waarvan een tiental met overheidsfunctionarissen, een aantal voor de staf en tig voorhebt technisch personeel. En dan vergeet ik de beveiliging, die ook overduidelijk aanwezig is op de motors, beide agenten uitgerust met dikke machine geweren. Het gaat allemaal heel snel, maar we hebben de president gezien en ik heb zijn arm op de foto. Haha!


We zoeken een koel restaurant om onze, inmiddels hele late, lunch te eten. De rest van de middag genieten we nog van een heerlijke koffie en regelen het uitchecken en de taxi voor vannacht. Ons Yogya-avontuur sluiten we af met een overheerlijke maaltijd in het hotel. De NZ'se biefstuk van Etienne was super en mijn salade was enorm met alle soorten groenten die er maar zijn.

Inmiddels zitten we alweer in het vliegtuig, op weg naar ons drijvende huis. Een uurtje vliegen is een zaligheid en bij deze binnenlandse vluchten kijken ze nergens naar, je bent zo door de controles. Het was wel weer vroeg wakker worden (half vier) en vannacht was het een lawaai in en rond het hotel. Dan merk je dat we toch wel verwend zijn, met de stilte aan boord.

Terrasje pakken?

Donderdag 17 oktober 2013 @ 05:34

Soms denk je alles al gezien te hebben, maar dan kom je toch op plekken, waar het weer zo anders is dan je ooit gezien hebt. Zo was het het ook gisteren.

We werden om half zeven opgehaald. Toen we naar de Borobudur en Prambanan gingen zat de SUV vol en zat je op een plekje wat eigenlijk niet echt een plekje was, maar nu was het een feestje, we waren de enige twee! Helaas sprak onze chauffeur heel minimaal Engels, maar ze zijn zo behulpzaam en vindingrijk, dus we hebben weer veel opgestoken en mijn Indonesische vocabulaire is ook weer uitgebreid.

Het was een lange trip naar het Dieng-plateau. En dan merk je dat het al zo'n drie kwartier duurt eer je de stad uit bent. Hoe ze hier rijden is echt ongelooflijk! Het is net zo'n computerspelletje! Er wonen heel veel mensen op Java (meer dan 114 miljoen en ruim drie keer zo groot als NL) en het lijkt alsof iedereen individueel een auto of scooter heeft. Dit is niet zo, want je ziet hele families (paps, mams en twee kinderen) op één scooter. Alles crost langs elkaar. Scooters halen je links en rechts in. Drie baans weg, daarop kun je voor het stoplicht best met de (grote) auto's, vijf dik staan en dan nog, ik weet niet hoeveel, scooters ertussen. Alles haalt elkaar ook gewoon in, voor een bocht, als er een vrachtwagen je tegemoet komt. Hoe het komt dat je toch geen ongelukken ziet? Geen idee!

Na drie uur met open mond uit het raam te hebben gekeken, waren we inmiddels al op 2093 meter hoogte. In Bali hadden we al schitterende rijstterassen gezien, maar de terrassen hier! Overal waar je kon kijken! Op elke berghelling, of het nu steil is of niet, helemaal vol bebouwd, met allerlei groenten. Lager zagen we nog veel rijst, hoger werden het steeds meer andere gewassen, maïs, kool, wortels, papaja, thee, enz. Schitterende vergezichten en je zag mensen sjouwen met enorme balen groenten aan de uiteinde van hun stok op de steile helling.


Onze eerste stop was bij de Hindu-tempels van het Arjuna-complex. Dit zijn de oudste Hindu-tempels in Java. Er waren er zo'n 400, nu nog maar acht. Ze zijn vervallen, maar toch schitterend in een mooie omgeving. Zoals bij elke toeristische trekpleister, al zag je hier meer lokale jeugd op een scooter, staan er eettentjes. En wat hadden ze hier? 'Kentang goreng', frietjes! Heel grappig en lekker!


Daarna stopten we bij Kawah Sikidang, een vulkanische krater met stomende modderpoelen en kokende plassen. En dan is het niet zoals in NZ dat je een strikt afgezet pad moet volgen, nee, je kunt vrij rondstappen en bij het hek dat er staat moet je voorzichtig zijn, want dat staat op instorten. We reden het dorpje Sembungan in, het hoogste dorpje in Java. En wat bekend staat om zijn enorme aardappel productie, nou, de bergen aardappels waren duidelijk herkenbaar.

We stoppen bij een Hindu-tempel die ze aan het renoveren zijn. De basis staat in de steigers en de lagen die er nog op moeten liggen ernaast. En als je de omgeving rondkijkt zie je de eindeloze terrassen. Het is hier een stuk aangenamer qua temperatuur dan in Yogya. Het is bewolkt, maar geregeld overwint de zon. En omdat we hoog zitten is het lang niet zo warm.

Daarna zijn we naar Telaga Warna en Telaga Pengilon gegaan. Een gebied met twee meren, waar het bubbelende turquoise water je herinnert aan het vulkanische gebied. Het is een schitterende omgeving met een aantal (ondiepe) grotten die gebruikt worden/werden voor meditatie.


En dan is het ineens alweer verover lunchtijd, dus op naar het restaurant. Dit was in een gebouw wat duidelijke NL'se invloeden heeft. En inderdaad, gebouwd door een NL'er. De buffetlunch was prima en we konden met een vol buikje aan de lange terugreis beginnen. Het was een perfecte tocht om wat van het binnenland te zien.

Feestdag, islamitisch, sultan, becak en bule

Dinsdag 15 oktober 2013 @ 15:48

Een beetje uitgeslapen, want na wat ochtenden vroeg op, lijkt het vroege opstaan meteen in je ritme te zitten. Wel heerlijk rustig ontbeten en daarna de stad in. We hebben de 'becak', zo'n fiets met een zitje voorop, genomen naar het paleis van de Sultan. Heel grappig, want we pasten niet eens naast elkaar, zo klein. Ook had hij het zonnekapje naar beneden gehouden, want anders paste Etienne er niet onder. Het was een heerlijk mannetje met nog maar twee tanden. We hebben vast teveel betaald, maar vonden een euro al zo weinig, dat we niet wilden afdingen. Vergeleken met al die kleine Aziatische toeristen hier, zijn wij al zulke reuzen en naar verhouding erg zwaar. ;-)

Eenmaal bij het paleis was het een drukte van jewelste! Mannen in schitterende klederdrachten liepen er rond en zaten onder het afdak met enorme torens van fruit. Bij de ticket-office hoorden we meer, het paleis is vandaag gesloten. Het is Eid al-Adha, de islamitische feestdag voor de mannen die naar Mekka zijn geweest. Symbolisch brengen ze uit naam van de keizer, de enorme torens eten naar verschillende plekken, voor de mensen. Daarbij komt dat volgende week de vierde dochter van de keizer gaat trouwen en daarvoor al verschillende dingen gaan gebeuren.

Eid al-Adha is ook een feest van offers en we zagen op verschillende plekken al het slachten van geiten en koeien. Voor ons iets heel bizars, maar hier staan er hele families naar te kijken, van groot naar klein! Van het dier gaat eenderde naar familie en buren, een derde naar de armen en de rest voor henzelf. Alle toeristische plekken waren gesloten en ook aardig wat winkels. Maar zo'n stoet geeft al veel om te zien en ook alle heel mooi uitziende mensen in hun traditionele kleding!

De (officiele) stoet was erg bijzonder! Voorop liepen een aantal olifanten, dan de 'stokkendragers' (geen idee hoe het allemaal heet), dan de mannen in officiële Javaanse kledij, dan de offerdragers, toen wat paarden en de Sultan te paard, daarna weer een soort militairen, weer olifanten, enz. Een schitterende kleurrijke stoet. De olifanten, kostuums en de mannen in traditionele kledij, brachten de beelden die je hebt over Indonesië uit de geschiedenisboeken weer naar boven. Prachtig!

Daarna hebben we op wat plekjes in de schaduw gezeten, mensen kijken. Er zijn, vanwege de feesten, veel locale toeristen. Er zijn ook westerlingen, maar tot onze verbazing is dat maar een heel klein groepje. Het is dan weer grappig om te zien dat er veel Aziatische toeristen zijn. Zo spraken we een stelletje uit Singapore. Wij, als blanke, zijn dus duidelijk in de minderheid en worden echt aangegaapt. Het is af en toe weer een déjà vu naar China waar ook iedereen met je op de foto wilde. Je verwacht dit wel in de kleine dorpjes waar we ook komen, maar hier is het veel erger! Een paar meisjes hadden de moed verzamelt om me te interviewen, druk giebelend en verlegen in het Engels vragend, heel leuk.

Dat je anders bent is overduidelijk jongelui 'bule' beginnen te roepen. Het Indonesische woord voor blanke. Het woord heeft hier geen negatieve lading en wordt gewoon geroepen als ze een westerling zien. Het voelt ook niet beledigend aan de manier waarop ze het roepen, maar toch is het raar. In Gambia hadden ze ook zo'n woord 'toebak'. Met name de kinderen en jongelui gebruiken dit woord. Het is eigenlijk wel begrijpelijk dat ze in een land, waar jij in de minderheid bent, jou anders zien. Dat ze je discrimineren en dan zeker niet in de negatieve vorm. Ze zijn enorm geïnteresseerd in je, wat je aan hebt, watje doet, waar je vandaan komt, enz. Op heel veel reclames van bedrijven zie je hier ook westerse mensen afgebeeld. Het is en blijft raar, want zoals wij 'voorzichtig stiekem' naar iemand kijken, daar doen de Aziaten niet aan, gewoon openlijk, heel lang, staren of openlijk een foto maken is hun niet vreemd. Terwijl ze aan de andere kant juist heel beleefd zijn. Twee dingen die voor ons niet samen gaan. Grappig en immens fascinerend, hoe culturen zo kunnen verschillen.

Java is islamitisch, wat zichtbaar is in de hoeveelheid vrouwen met hoofddoeken. De moskeeën zijn hier, in dit stuk van Yogya, niet heel opvallend aanwezig en het gebed door de luidsprekers hoor je ook niet. Het lijkt dan ook, dat ze hier wat 'losser' met het geloof omgaan. Ze hebben het vaak over Javaans-Islamitisch en in hetzelfde gezin kun je een zwaar gesluierde dochter hebben en een dochter die er super hip en sexy uitziet zonder hoofddoek. Maar over het algemeen, zien de gesluierde vrouwen er hier toch wel erg hip uit. Een leuke skinny jeans, met enorme hakken, strak truitje, make-up en een hoofddoek in bijpassende kleuren.

Er is in ieder geval genoeg te zien hier, want naast de mensen is er op de JL Marlioboro, de winkelstraat, een eindeloze stroom van kraampjes met allerhande spullen. Vandaag gaan we weer op excursie, Yogya uit naar het Dieng-plateau. Ik ben benieuwd, we gaan wat meer van het binnenland zien.

Beroemde tempels: Borobudur en Prambanan

Maandag 14 oktober 2013 @ 18:21

En weer werden we gewekt door de herrie van de wekker. Ik was net weer ingedut, want zo'n eerste nacht in een vreemd bed, slaap ik altijd wat onrustiger. Als je dan ook nog weet dat je je niet moet verslapen, dan zijn dat twee goede ingrediënten voor meer een 'doezel-nacht'.

Terwijl we buiten op het terras zaten te wachten op ons transport hoor je de stad langzaam wakker worden. In dit soort grote steden is het nooit helemaal stil, maar het geluidsniveau groeit toch duidelijk in relatie met de hoogte van de zon.

Met een SUV gingen we op pad, samen met nog 5 anderen. Heel grappig om dan vanuit de auto de stad en de omgeving rustig in je op te kunnen nemen. De 'rivieren' staan nu droog, maar aan de grote stevige wallen is te zien dat ze hier heel veel water kunnen hebben!

En dan sta je op een immense parkeerplaats met ongelooflijk veel 'warungs' (eettentjes) en winkeltjes. Bij de entree kregen we een sarong om (die we helaas niet mee mochten nemen of konden kopen) en drinken. En dan loop je een stukje verder en zie je de Borobudur tussen de bomen door piepen. Hij is 118 bij 118 meter en is 35 meter hoog. Niet zo zeer heel hoog, maar door de grote basis wel indrukwekkend groot. Er zijn verschillende plateaus die corresponderen met de verschillende stadia waarin je verkeerd naar verlichting. En deze plateaus loop je rond, volgen het boeddhistisch gebruik, met de klok mee. Een 5 km pelgrimswalk langs 2672 afbeelding, die de verhalen uitbeelden van de Boeddhistische vertellingen. Schitterend! Je ziet dat de tijd haar tol heeft geëist, zelfs na verscheidene restauraties. Maar ik vind dat juist wel mooi, dat 'doorleefde'.


Helemaal boven staan de enorme 'stupa's'. Schitterend en zeker als je bedenkt dat in de 8e eeuw begonnen is met bouwen! In deze enorme stupa's, wel drie meter hoog, zitten Boeddhabeelden. Heel bijzonder! Gelukkig waren we vroeg en had je nog plekjes 'voor jezelf'. Toen we weggingen zagen we hele schoolklassen komen en liep je in file op de trappen!

Daarna ontbeten bij een van de warungs. Voor 'drie kwartjes' kregen we koffie, twee boterhammen met jam en vers fruit!

Verder naar de Mendut Temple. Daar hebben we een boeddhistische monastrie bezocht. Geweldig! Schitterende beelden en heerlijke energie.

Toen was het een lange trip naar de Prambanan. Iedereen viel zowat in slaap. En ook daar weer enorme parkeerplaatsen, winkeltjes met 'oleh-oleh's', souvenirs en eettentjes. De Prambanan is een Hindu-bouwwerk. Maar je ziet duidelijk boeddhistische invloeden en goden. Die zie hier toch wat vaker door elkaar. Heel grappig, zul je bij het christendom of de islam toch echt niet zien!


De details op het bouwwerk zijn waanzinnig! De afbeeldingen van de verhalen en dat allemaal in steen. Helaas stond de grootste tempel in de steigers met een enorme rij wachtende om toch even naar binnen te gaan. De Prambanan bestaat uit meerdere tempels op een plateau. Zo schitterend en in in de tempels staan enorme beelden van de goden of bodhivistas. Met een treintje hebben we het terrein rondgereden naar andere tempels, er moet nog veel gerenoveerd worden. Hoe ze die puzzel ooit gaan klaren? Er liggen gewoon, in onze ogen, enorme stapels met stenen en dat moet dan iets zijn geweest.

Eenmaal terug bij het hotel waren we moe, van de warmte (het is hier overdag dik 38 graden!) en het vroege opstaan. Eerst maar lunchen, dan wat zwemmen (we hebben een hotel met zwembad!) en nog even de straat in.

Er zijn heel veel NL'ers hier! Tijdens het diner hebben we gezellig gekletst met twee andere NL'se stellen.

Yogja

Zondag 13 oktober 2013 @ 04:00

Na alle ramen te hebben gesloten, een paar afsluiters te hebben dicht gedraaid en de tassen gepakt te hebben, kwam Roderick (Happy Bird) ons gisteren ophalen om naar de kant te brengen. Dat is fijn want zo konden we het bootje op het dek laten liggen. Er kwam vrij snel een taxi, dus op naar Jimbaran.

Jimbaran staat bekend om het strand waar je (verse en levende) vissen, krabben, kreeften, enz kunt eten. Het is een groot lang strand en omdat de wind erop stond, waren er vette golven. We dus lekker aan het strand geluncht en onze kilometers strand- en (vis-) markt-wandeling weer gehad. Tegen het einde van de middag werden er enorme rijen tafels opgebouwd. En ja hoor, tegen dat het donker werd, liep het langzaam vol! Hele bussen kwamen aan! Het is ook erg gezellig met de kaarsjes op tafel, de verkopers van onzindingetjes overal tussendoor struinend en de zon die langzaam in het water zakt.

Wij gingen weer naar het hotel, want de wekker zou ons om half vier s ochtends al weer wekken. We sliepen in een prima hotel, mooi zwembadje en eigenlijk best een mooie kamer met typische scheef hangende deuren en wat lekkage sporen. Maar het bed was perfect en zo ook de (normale) wc en badkamer.

En dus ging na een kort nachtje, vanochtend met veel lawaai de wekker. Ai! Binnen no-time zaten we op het vliegveld, met als ontbijt, chips, Sprite en een kop koffie, waarbij je op tijd moet stoppen met drinken....anders heb je het prut en geniet je de rest van de dag van de koffie....zeg ik uit ervaring. ;-)

Prima vlucht van een uur met Air Asia. En omdat het een binnenlandse vlucht is, gaat alles snel, want ze kijken nergens naar. En ik maar heel bewust inpakken, geen schaartje, geen spuitbus, geen grote shampoo ofzo flessen. We hadden het namelijk zo gepland dat we alleen maar handbagage bij ons hadden en dus geen bagage hoefden in te checken en dus daar ook weer wat tientjes mee bespaarden. Heerlijk trouwens, zo licht reizen!

Met een uur tijdverschil stonden we dus vanochtend om zes uur al op Javaanse bodem in Yogyakarta. Of zoals ze hier zeggen Yogja. Een wereld van verschil? Nee, niet echt. Hetzelfde land, zelfde taal, zelfde geld, ook taxi's, alleen drukker, rommeliger en gejaagder. Tenminste dat is ons gevoel tot nu toe. We lieten ons afzetten bij ons voorkeurs hotel. Die zaten nog vol, kom om 9 uur maar terug. Oh, ok! Dan eerst maar fatsoenlijk ontbijten. Daarna terug en we hebben een prima kamer in Bladok Losmen voor 15 euro per nacht, met normale wc, douche met warm water, zwembad en wifi.

Via allerlei touroperators de stad ingelopen. Begin je zo'n dag vroeg, dan blijft het vroeg! Het is een drukte van jewelste! En aan beide zijden van de weg stalletjes met immens goedkope spullen! Maar pas op! Ik had een grappig kettinkje gezien, vraag de prijs, 250.000 rupi, is zo'n 16 euro. Hartstikke teveel. Ik wimpel af, hij vraagt mijn prijs. Ik schrijf op 25.000 rupi, 1,60€. Eigenlijk nog wat veel, maar ok. Hij natuurlijk beledigd. Ik haal mijn schouders op en loop weg. Hij komt ons achterna. Ik gun het hem eigenlijk niet eens meer, maar hij vraagt ons eindbod. Etienne schrijft een nog lager bedrag op, 20.000. Nee, dat kan echt niet. Ik loop verder weg en hij blijft maar komen. Ok, ok! roept hij en gooit twee kettinkjes ergens neer, voor 20.000 dan! Ik pak degene met de grootste hanger en Etienne rekent af. Ooh, maar ik had wel de grootste! Ik knikte en toen zei hij maar snel dat dat ook goed was. Je lacht je toch rot! Komediant!

Er zou carnaval zijn vanavond hadden we van een NLs sprekende man gehoord. Dus wij om vier uur naar de hoofdstraat, niets te zien. Komen daar een man tegen die NLs heeft leren spreken van zijn opa. En goed! Nee, morgen is er een optocht. Ok. Maar heb je de batik expositie al gezien? Nee?! Ze rijzen het land door en uiteindelijk kiest de president de winnaar. We worden begeleid naar de Art school. Mooie dingen hangen er! En we krijgen een uitgebreide uitleg over het batikproces. Wow, dat is niet zomaar iets! De kleuren worden gemaakt met bloemen en kruiden. Ze verven op katoen of zijde. En wat ze al geverfd hebben of wit willen laten, 'beschermen' ze met bijenwas, wat ze er later dan weer afwassen met warm kokend water. De kleuren, die op waterbasis zijn conserveren ze door een badje van azijn en zout. Dus per kleur gaat er een dag van drogen en conserveren overheen. Heel mooi en een knap proces. De man waar wij mee spraken was leraar op school en voor een expositie al veel in NL geweest. Erg interessant!

De dag afgesloten met weer echt Indonesisch eten en we gaan weer vroeg slapen. Het was vandaag vroeg, maar morgenochtend weer, want de zonsopgang bij de Borobudur en daarna de Prambanan staan op het programma!

Kleine wereld

Vrijdag 11 oktober 2013 @ 05:28

Vandaag hadden we afgesproken met Juliette en Andy, die hier op Bali wonen. Vrienden van onze vrienden van de Blue Spirit, Rene en Brigit. Hoe klein is de wereld dan weer? We wisten al dat ze uit Brabant kwamen, maar Juliette en ik hebben op dezelfde school (Norbertus in Roosendaal) gezeten en zelfs in hetzelfde dorp gewoond (Zevenbergen)! We blijken dan ook her en der dezelfde mensen te kennen. Bizar!


Het was erg gezellig. We hebben eerst aan boord koffie gedronken en zijn daarna naar Sanur gegaan. In Sanur komen tijdens de NL’se winter veel gepensioneerden ‘overwinteren’. Nou, een prima plek, volgens ons! We hebben heerlijk aan het strand gezeten en zalige saté Lilit (vis saté) gegeten. Als je zit te kletsen is het snel laat, dus weer afscheid genomen en wij zijn in Sanur verder langs de boulevard gelopen. Een hele lange boulevard met veel schitterende hotels met schitterende zwembaden en luxe strandstoelen. Veel eettentjes en her en der een straatje met winkeltjes. Op een pleintje lekker een verse fruit-juice gedronken en toen de taxi terug genomen.


Inmiddels staan de tassen gepakt en zijn we klaar om naar Java te gaan. Morgenochtend gaan we naar Jimbaran waar we een hotelletje hebben en dan heel vroeg zondagochtend vliegen we in een uurtje naar Yogyakarta.

Toeristje spelen

Donderdag 10 oktober 2013 @ 17:43

Samen met Yvonne en Roderick (Happy Bird) zijn we eergisteren een rondrit gaan maken en hebben wat meer facetten van Bali gezien. Ik denk ook het ‘oude’ Bali, als ik dat zo hoor van de NL’ers die hier al heel lang zijn. De kleine smalle straatjes met werkelijk overal een tempel of altaar. Geweldig om te zien! En eigenlijk niet alleen in de kleine straatjes, op de kruisingen van de grotere (4-baans) wegen, staat in het midden ook een enorm Hindu beeld. Het is ook niet raar dat je overal altaartjes en tempels ziet. Ze hebben een huis-altaar, een familie-tempel, een clan-tempel, een dorps-tempel, een stad-tempel, enz. De offers zijn veelal bloemen, waarmee ze een ‘grumpy’ uitziend beeld ineens heel liefelijk maken.


Onze eerste stop was het Balinees dansen, de Barong Dans. We waren op tijd, dus konden we nog even in de naastgelegen tempel kijken. Gelukkig kregen we bij de dans een uitleg, dan gaat de voorstelling meer leven. Het werd begeleid door een orkestje op authentieke instrumenten. Het was echt een genot om naar te kijken! Het is een mythisch verhaal, met natuurlijk een mytisch ‘dier’, de Barong Ket. Het verhaal gaat over een koningin-moeder die haar zoon wil offeren aan het kwaad. Uiteindelijk krijgt deze zoon de onsterfelijkheid en overwint het goede. Het kwaad is alleen niet te doden waardoor de ‘krisdansers’, mannen met een zwaard, zichzelf steken. Klinkt logisch toch? ;-) Het publiek was ook leuk om te zien, heel gemêleerd met een aantal enthousiaste, gieberende nonnen die met hun Ipad foto’s aan het maken waren.




Via mooie straatjes en wegen, het drukke Ubud en wat vergezichten kwamen bij onze volgende stop, een houtbewerkingsfabriek. We waren echt toeristje aan het spelen, want overal waar we stopten zagen we andere toeristen en soms hele bussen. De houtsnijwerken waren erg kunstig en soms enorm groot! We kregen uitleg over de verschillende houtsoorten en zagen enkele mannen bezig. Het was een enorme loods, vol met grote en kleinere houtsnijwerken, waarvan wij ons afvragen hoe lang die paar man daar allemaal over hebben gedaan. En of ze dat hebben gedaan. Maar dat neemt niet weg dat het prachtig was!


Het was deze dag wat bewolkt, waardoor het niet zo heel warm was. Rus, onze chauffeur en gids wist natuurlijk de toeristische plekjes. Halverwege zijn we alleen zomaar ergens uit de auto gesprongen om, natuurlijk, een tempel te fotograferen. Een tempel met heel veel goud.


De ‘Holy water’ bron en tempel, Tirta Empul is onze volgende bestemming. Een prachtig gebied! Wat president Soekarno ook vond, want die heeft zijn huis ernaast gebouwd, die natuurlijk niet onder mocht doen voor de tempel. Bij binnenkomst moeten we allemaal een sarong aan, ook de mannen. Hadden ze een lange broek aan gehad, was het niet nodig geweest, maar daar is het toch echt te warm voor. Het is wel een grappig gezicht en het staat Etienne niet eens zo raar! Bij de heilige bron zie je hele gezinnen te water gaan. Het is een mooi, spiritueel gezicht. We bezoeken daarna de tempel. We zien een grote groep vrouwen die offers aan het maken zijn. Het is een kleurrijk gezelschap, want ze zien er prachtig uit, in de meest mooie stoffen. De tempel is mooi en ik kijk elke keer vol bewondering naar het enorme gedetailleerde snij- of hakwerk van de houten of stenen beelden, muren, poorten, deuren, altaars en zelfs de trap. Ook kan ik aardig mee met het stukje van het Animisme dat alles een spirit heeft, kan hebben. Dit maakt ook dat je echt overal offers ziet, zelfs tussen de ruitenwissers van de auto.


De laatste stop voor de lunch was onze noordelijkste bestemming, Lake en Gunung (vulkaan) Batur. En daar was het ineens erg fris! We zaten daar ook een stuk hoger. Schitterend gebied! Helaas was het wat heiig en bewolkt, maar ja, dat is vaak zo hoog. Je zag de wolken ook al langzaam het dal inkruipen. We merkten bij deze en de vorige stop ook duidelijk dat we op toeristische plekken zijn, want de verkopers komen als bijen op de honing op je af geschoten. Na de heilige bron liepen we door een ‘straatje’ vol met kleine winkeltjes. Heel goed geregeld, zo moet je naar de uitgang! Maar hier was het veel goedkoper dan in Kuta. We hebben hier ook een paar hele gave souvenirs gekocht, een lachende boeddha (erg groot en zwaar!), een trommel, een sarong en een hand-pianootje (ofzoiets). Alles bij elkaar voor zo’n 25 euro! Goed dealtje!


We lunchten met uitzicht op het meer en de vulkaan. Prachtig! Het was een buffet lunch waardoor we van alles konden proberen en ze hadden heel veel vegetarische gerechten, dus super! Zelfs de loempiaatjes!


Ik had nog een specifieke wens en dat waren de rijstvelden. Onderweg had ik al verschillende gezien, dus ik vroeg Rus of hij niet ergens wilde stoppen. Ja ja, geduld. Nou, dat werd beloond. We kwamen op een pracht plek! Toeristisch, natuurlijk, maar ja, iedereen wil deze mooie plek zien! Rijst is schitterend mooi groen, heel fris. En hier in dit dal, lagen de rijstvelden in terrassen tegen de heuvel. Zo vreselijk mooi!! Er zaten een paar baasjes uit te rusten, ik vroeg of ik een foto kon maken. Natuurlijk! Daarna kon ik mee op de foto en Etienne ook. Inmiddels waren er veel toeristen verzameld, die zelfs foto’s van ons maakten. Het oude baasje vroeg een paar roepia voor de foto, dat kon hij krijgen hoor, dat was tenslotte zijn business. Hij zat niet ‘uit te rusten’ van werk in het rijstveld, nee, van de vorige troep toeristen. Haha!!!


Inmiddels was de dag al redelijk aan zijn einde aan het lopen en we hadden gezien wat we wilden, dus terug. En dat is het leuke van ‘gereden worden’. Je kunt lekker ontspannen uit het raam staren. Ik weet al dat ik terug wil naar Ubud, daar even lekker rondstruinen. Het was een hele leuke, gezellige dag, waarin we veel hebben gezien. En af en toe is het heerlijk om toeristje te spelen!


Gisteren ben ik enorm druk geweest met boot-klussen en schoon-schip maken. Vanaf morgen gaan we een weekje op minivakantie naar Java! Etienne heeft benzine voor de dinghy gehaald en we zijn naar een mooring verhuist. Aan het einde van de dag zijn we toch nog maar even naar de kant gegaan en hebben met een aantal andere cruisers en surfers een paar biertjes gedronken. Dat is altijd weer een leuke afsluiting van de dag!

Toeristisch Bali

Dinsdag 08 oktober 2013 @ 05:47

We willen natuurlijk graag wat meer zien van Bali dan deze baai. Het jammere is alleen dat we vrij ‘afgelegen’ liggen hier in Serangan. Er komt geen bemo (bus) en er is een lange (saaie) weg het eiland af, dus moet je echt een taxi hebben om hier weg te komen. Taxi’s zijn niet heel duur, maar ook niet spotgoedkoop. Een taxi delen is dan ook erg fijn. Happy Bird had ook wel zin om wat meer te zien, dus zijn we gisteren samen in de taxi gesprongen naar Kuta.


Tjeetje, wat een wereld van verschil met ‘ons’ rustig Serangan! Een toeristische drukte alom! Eindeloze steegjes (zo leek het) van kleine winkeltjes die allemaal hetzelfde verkochten. De verkopers redelijk opdringerig en vasthoudend, maar niet vervelend agressief. Etienne maakt dan altijd met redelijk veel flair wat praatjes en had op een gegeven moment de rollen omgedraaid met een verkoopster. De ‘buren-verkoopsters’ hadden er schik in! Het is ook wel erg grappig om al die tierelantijnen te zien en dan ook nog voor bijna-niks prijzen!


De highlight van de dag was voor Etienne wel de lunch met overheerlijke saté aan het strand! Een hele stapel kleine kipsateetjes met pindasaus werden aangerukt voor de drie vleeseters. En ze waren overheerlijk! Mijn gado gado van de buren (wij zaten bij de sate-specialist) was ook super lekker en pittig.


Net niet aan het strand stond ook weer een schitterende Hindu tempel! Het merendeel van de Balinezen zijn Hindu in combinatie met het Animisme. Ze geloven in kwade en goede geesten, die zich kunnen ‘huisvesten’ in bijna alles en dus niet alleen in mensen of dieren. Ze willen de geesten natuurlijk goedgestemd houden en doen dit door ze offers te brengen. Van de ‘grondgeesten’ geloven ze dat ze een slechte energie hebben en daar worden dagelijks offers aan gebracht, die achteloos op de grond worden neergezet. Bamboeblad-bakjes met bloemen, fruit en een verdwaald sigaretje. Verder zie je heel veel altaartjes met offeringen, beelden met bloemen eromheen en soms zelfs gekleed in lappen stof (voor de balans). Het is een schitterend vrolijk en kleurrijk geheel! Ik vind het prachtig! En omdat het pas nieuwe maan was is het een tijd van offeringen op de grond, wat overal duidelijk zichtbaar is. De mensen hebben vaak een altaar thuis, dan is er een familie tempel, veel dorpen kennen een dorpstempel, om dan nog maar niet te spreken van de eiland tempels en er zijn ook per god geloof ik. Het lijkt dus alsof er overal tempels staan. En deze zijn versierd met de meest kunstige werken en beelden, in steen of hout. Ze offeren voor alles en alles, zo lijkt het. Soms is het duidelijk, dan is het een gevaarlijk punt op de weg of bij een prachtige stoere boom. Ik bedacht me al dat ik me vanaf nu dus niet schuldig meer hoef te voelen als ik mijn halve boterham of banaan in het water gooi. Ik hoop daarmee de watergeest gunstig te stemmen!


Vanochtend hadden we, samen met Happy Bird, een afspraak met Rus om wat dingen af te spreken, want morgen gaan we met hem een dag op pad, Bali in. Daarna zijn we naar de Carrefour gegaan. Ja, voor ons is dat zelfs een uitje. Er waren nog wat andere winkeltjes omheen en een ‘food court’. Nou is het slecht om boodschappen te doen op een lege maag, dus eerst maar weer aan de ayam-rica (hete kip) en mie-goreng-seafood.

Het was een grote Carrefour en ze hadden er alles, van wasmachines tot gehakt en van bikini’s tot speculaas. Helaas hadden ze niet een paar ‘typische’ Carrefour dingen waar ik op had gehoopt, maar ze hadden wel (betaalbare) cruesli (die was zo’n 15 dollar voor een halve kilo in de vorige supermarkt!) en zelfs soya melk. Dus al met al toch aardig wat dingen weer kunnen inslaan en voor vanavond stond er weer eens echte sla met gebakken aardappeltjes op het menu. Eigenlijk heb je na zo’n warme dag met uitgebreide lunch niet veel honger ’s avonds, dus eet je relatief weinig. Aan de andere kant zijn de flessen water niet aan te slepen.

Slingerend

Zondag 06 oktober 2013 @ 06:32

En dan zijn we er…in Bali!!! Bali spreekt bij velen tot verbeelding en velen hebben er een fantastische vakantie gehad. En dan ben je daar ‘ineens’ met je ‘huis’. Het was nog wel even een dag varen vanaf Lombok!

Gelukkig waren deze dag, eergisteren om precies te zijn, de weer- en stroomgoden ons goed gezind. Er stond een windje, misschien iets te scherp waardoor we toch de motor maar lieten pruttelen, maar we schoten super op! En de stroom hadden we mee.

We waren net weg en zagen in de verte wat gekleurde vlekjes? Verrekijker erbij en toen zagen we wat het waren, een enorme groep van die typische zeilkano’s voeren onze kant op! Geweldig!! Het was bijna een magisch gezicht, al die kleurtjes die steeds dichter op ons afkwamen. Het zijn kano’s met ‘zijvleugels’, die helpen met de stabiliteit. Dit is wel handig want de kano’s zijn vaak, laten we zeggen ‘kont-dik’. ;-) Een wedstrijd? Nou, dan lagen de kopgroep en de laatste ver uit elkaar. Een viswedstrijd? Geen idee en we weten het nog niet. Maar het was een waanzinnig leuk gezicht en ook af en toe even een geslinger.



Dit geslinger werd het ook eventjes later toen we twee grote tankers van rechts kregen en een van links. Daar tussendoor zeilden ook nog wat zeilkano’s. Toch altijd weer indrukwekkend om die immense schepen van ‘zo dichtbij’ te zien en er tussendoor te varen.

Om de ankerplek bij Pulau Serangan in te varen moet je ook slingerend tussen de ondiepe plekken door. Van onze agent Ruth hadden we coördinaten doorgekregen, dus geen probleem. In het stuk tussen Bali en Lombok liepen hier beneden al aardige golven. De golven van de Indische oceaan komen hier makkelijk doorrollen. De wind helpt ze, maar we hadden de stroom mee, dus die ging er tegenin. Ai, dat waren hoogtes! En dan rechtsaf, dwars erop, tussen de ondiepten door. Ok, dat is altijd even spectaculair, maar eenmaal binnen was het een oase van rust!

En wat een drukte, met aardig wat cruisers en heel veel vissers- en toeristenboten. Ons anker gedropt op een open plekje en Etienne ging meteen even kletsen bij bekende Australiërs. Omdat het zaterdag was, gingen we maar meteen Ruth opzoeken. Na heel wat informatie rijker, nog even met wat cruisers en een paar NL’ers-die-hier-wonen gekletst. Maar toen naar boord. Helaas geen gezellig eettentje hier in Serangan voor ’s avonds.

Vanochtend kregen we een lift van onze Australische vrienden naar een grote shoppingmall. Erg leuk en meteen zie je iets meer van Bali. De schitterende beelden, altaren en huisingangen, versiert met Hindoeistische afbeeldingen zie je overal. Prachtig!! Deze dagen is er een Hindoe-feest. Tijdens dit feest graven ze de, drie jaar eerder begraven, doden weer op, cremeren ze en strooien het as uit over zee samen met verschillende offeringen voor de doden en goden. Prachtig om te zien, maar wij hebben vandaag de watermaker maar niet aangezet! ;-)

De shoppingmall had veel winkels, met name kleding en een enkele warehouse, maar ook heerlijke eettentjes. Etienne had Nasi Campur Bali genomen, rijst met locale Balinese liflafjes. Erg lekker en pittig! Ook was hier een grote supermarkt. Dus konden we vanavond een lekkere salade met stokbrood (!) eten.

Militaire haaien

Vrijdag 04 oktober 2013 @ 05:04

Het was weer een lange dag naar de Gili’s. De motor moest aan blijven, maar we schoten prima op. Wel heel veel vissers onderweg met enorme lange visnetten. Ik had in de pilot gelezen dat ze wijzen in de dezelfde richting als waar het net heen gaat. Etienne maakte toen al de bijdehante opmerking of zij dan hopelijk wel ook dit stukje in deze pilot hebben gelezen. Nou, dat hadden ze, want inderdaad, ze wijzen in de richting van het net. Altijd fijn om te weten, het zou zomaar kunnen zijn dat ze zeggen waar je heen moet, was net zo logisch geweest, toch?

Weer veel dolfijnen gezien, altijd genieten. En toen we langzaam steeds meer het kopje rondgingen richting de ‘straat’ naar Bali en de eilandjes, ging het steeds harder waaien. Maar niet fijn, het was ‘on the nose’, recht op kop. En de wind wakkerde en wakkerde, naar zo’n 30 knopen! De golven werden natuurlijk ook niet minder, dus het was een gestamp en gesplets en het schoot niet op!

Inmiddels gingen we ons ook afvragen of je bij Gili Air (betekent Water Eiland! Leuk toch?), of je daar goed zou liggen. We kregen er een steeds harder hoofd in. Toch zagen we verschillende zeilboten daar liggen, het zag eruit alsof het wel ok was. Maar dichterbij was er weinig ruimte in de beetje beschutting. Het zag er wel erg leuk uit! Het is toeristisch en de strandtentjes zag je vanaf het water. Jammer, dan maar verder de baai in, naar Teluk Kombal. En daar liggen we super!

Het is hier wel lang diep, we zijn uiteindelijk gaan ankeren in 20 meter. Er liggen hier wel veel moorings, maar deze kleine boeitjes durfden we niet te pakken. Je weet nooit of ze sterk genoeg zijn. Achteraf hoorden we van Ali dat ze dat wel waren, maar ok, ons anker doet weer goed z’n werk, dus dit is ook prima. Bij Ali hebben we ook meteen maar diesel geregeld. We hebben gelezen dat het hier goedkoper is dan in Bali, dus kun je maar beter vol zitten.

Het is hier gezellig druk. Alle taxi-, duikmaatschappijen-, bevoorradings-, watervoorzienings- en weet-ik-wat-nog-meer-boten varen hier af en aan naar het strand of de steiger waar we vlakbij liggen. Ze sjeesen om ons heen en het is een leuk gezicht. Vandaag was het ook een bijzondere dag voor Lombok want er was iets met een samenwerkingsverband met China met de verschillende militaire eenheden en de SAR-groep. We konden er niet helemaal wegwijs uit wat er nu precies aan de hand was, maar we zagen tig bootjes met allerlei eenheden, pers en met goud en strepen behangen mannen naar de eilandjes varen. De dinghy’s vond ik toch het geweldigst!!


Vanmiddag heerlijk geluncht op de kant! Helaas is vanavond alles dicht, dus maar weer zelf gekookt. En ik had zo’n zin in frietjes! Ik kan echt een hele dag rijst eten en dagen lang, maar toch heb je na een tijdje zin in wat anders, dus werd het maar Mexicaanse wraps. De verse voorraad is sinds vandaag ook dusdanig beperkt tot een paar wortels en nog een ui. Het wordt tijd dat we een marktje gaan opzoeken. Dat gaat de komende dagen wel gebeuren.

Morgen gaan we namelijk verder naar Bali. Het is weer een lang dagje, dus misschien gaan we stoppen op het eilandje ervoor. We vinden het jammer Lombok nu alweer te moeten verlaten, maar we komen hier na Bali waarschijnlijk weer, dus kunnen we het dan nog even meer ‘proeven’.

Zeilen, varen en Zeilen nr. 10

Woensdag 02 oktober 2013 @ 16:33

Gisteren een hele lange vaardag. Een vaardag, ja, want zeilen konden we alleen de eerste uren. Ook werkte de stroom niet mee, dus werd het een race tegen de zonsondergang om op tijd ons anker te droppen. Wij vinden het nu eenmaal fijner om 's nachts gewoon te slapen en dat kan elke keer ook weer heelijk rustig.

Gisteren hebben we Sumbawa weer achter ons gelaten en hallo tegen Lombok kunnen zeggen. Weer een ander eiland, met de enige gelijkenis dat het ook uit vulkanen bestaat. Het is groener en de vegetatie is anders.

We zijn gisteren voor anker gegaan bij Labuhanburung, een piepklein plaatsje. Het is hier zwart van het lava zand en in zo'n baaitje wordt het richting het land toch ook wel ondieper en konden we super ankeren in tien meter. Er loopt een weg langs de kust en ik moest erg lachen toen ik een knalgele vrachtwagen voorbij zag sjeesen. Dat heb ik lang niet gezien!

Na een heerlijk rustig nachtje (maar wel een warme, na zo'n hele dag motoren) zijn we vanochtend weer meteen met het opkomen van de zon vertrokken. Inmiddels raak ik, als totaal geen vroege vogel, er zelfs aan gewend! Vandaag gaan we naar de Gili's, de toeristische eilandjes hier bij Lombok.


Vind je dit stukje te kort? Wil je meer over ons lezen? Of baal je als ik een dag niet geschreven heb? Ren dan nog even naar de winkel, want in het blad Zeilen van deze maand (nr. 10) staat een leuk artikel met schitterende foto's van onze belevenissen in Venezuela! Veel leesplezier!!

Vissersboten en vissen met ronde neuzen

Dinsdag 01 oktober 2013 @ 11:03

Het is alweer een paar dagen geleden dat we gewekt werden door een vrolijk 'Selamat Pagi, mister. Selamat Pagi, Misses!' Een kano vol met kinderen kwam ons eergisteren vrolijk wekken. Nee, op zondag is er geen school, maandag weer! Hebben zij even mazzel en wij waren vergeten dat het alweer zondag is. Even daarna gaan we naar de kant. We worden verwelkomd en geholpen door verschillende bekende koppies.
.
Via de 'werven' lopen we het stadje in. Het is een compact dorpje, de huizen staan dicht op elkaar. Het zijn voornamelijk houten huizen op palen, met veelal een enorme betonnen trap naar de deur. Enkele huizen zijn van steen, maar ook op palen en veel huizen zijn schitterend gemaakt en kleurrijk geverfd. Een leuk afwisselend geheel. De straten bestaan uit beton met keien. Her en der zie je enorme schotels en een koe in de tuin. De geiten en kippen scharrelen door het dorp.
.
Dit is een heel ander dorpje (Dit Sangeang) als Mausambi op Flores. Ook zijn hier wel shopjes, maar ze verkopen geen brood en verse dingen zie je ook bijna niet. In Mausambi had je een doorgaande weg waar zelfs wat 'warungs', eettentjes aan zaten. Die zie je hier niet. Maakt niet uit, wij hoeven ze niet, het is nog heel vroeg. Her en der maken we een 'praatje' en een foto. Op verschillende plekken zitten de vrouwen te weven, schitterend!! De vrouw die de wol op klosjes zit te 'spinnen' heeft een ingenieus systeem van luciferhoutjes ervoor. Helaas is ze niet in voor een foto en wil me alleen maar stof verkopen, met heel veel goud erin. Nee, dank je!
.
Voordat we weer terug aan boord gaan bewonderen we de scheepsbouwers nog even. Je ruikt het nieuwe hout en de schilfers springen je rond je oren. Vakwerk ook hier! Schitterend hoe ze deze boten bouwen. Ook kun je zien dat het dorpje hierdoor niet echt arm is. Ze hebben zo namelijk een mooie bron van inkomsten.
.
We gaan snel verder, we willen namelijk die dag nog een baaitje verder gaan. Het is een prima zeilwindje. Dat hebben we de laatste dagen wel meer gezien. Overdag hebben we redelijke zeilwind en deze gaat 's nachts weer liggen. Prima, want je ligt hier gewoon langs de kant van het eiland, met weinig beschutting. Maar doordat de wind gaat liggen, slapen we 's nachts heerlijk.
.
Het varen de afgelopen dagen was ook heerlijk relaxed, het is een beetje de helft van de tijd zeilen, de andere helft motoren. Sumbawa is duidelijk anders dan Flores en haar eilanden. Het is groener en toch weer wat andere vegetatie. Ik vond het dorre op Flores mooier. Je kunt duidelijk zien dat ook dit eiland en eigenlijk alle eilandjes, groot of klein, bestaan uit vulkanen. Indonesie heeft in totaal 129 actieve vulkanen! Waarvan er een paar dagen geleden op Sumatra zich nog een heeft laten gelden en goed ook, begrepen we.
.
We hebben een enorme groep Pilot Whales gezien. Tenminste, dat denken we. Het waren grote dolfijn/walvis-achtigen met een hele ronde neus, een stoere vin en ze waren erg groot, zeker 4 meter! De dag erna zagen we weer een grote groep met een ronde neus, maar dit waren toch echt meer dolfijnen, veeeel kleiner, speelser en verder duidelijk herkenbaar. Verder veel vliegende vissen en veel vissers.
.
Gisteren stopten we bij Pulau Santonda. Schitterende plek en schitterend eiland waar de krater is opengebroken en daar nu een binnenmeer is. Alleen adviseerden ze ons niet te blijven liggen voor de nacht. Heel veel 'gusts', harde windstoten. Jammer, we lagen namelijk schitterend aan een enorme mooring! Maar ok, dan naar de overkant. In een baaitje tussen de grote vissersboten dropten we ons anker en hebben we heerlijk rustig gelegen. Het enige geluid kwam van de generators op de vissersboten. Het zijn meer grote dikke kano's die aan beide zijden een drijver in het water hebben tussen deze drijvers en de boot spannen ze netten. Door een schitterend systeem aan de twee masten en de drijvers kunnen ze deze netten horizontaal ophalen en laten zakken. Er gaat een verlichting rondom de boot aan om de vissen te lokken, wat de hele baai verlicht. Wij hebben gezien dat ze de netten lieten zakken en vermoeden dat ze, als er een school vis in of boven zwemt, weer ophalen. Etienne heeft ze lang bestudeerd gisteren, maar dit laatste niet gezien. En vanochtend? Toen waren ze ineens allemaal weg en lagen we alleen.
.
Vanochtend weer een half dagje gevaren, waarvan weer half gemotord en half gezeild. We liggen nu achter (of voor?) Pulau Bentang. Een schitterend laag eilandje in een prachtige baai vol palmbomen. We voelen ons weer 'alleen, maar dan wel op een van de mooiere plekken op de wereld'.
-----
At 1-10-2013 8:15 (utc) our position was 08°08.55'S 117°22.40'E

Holy Kenoly!

Zaterdag 28 september 2013 @ 05:22

Wie kent hem niet?

Gisterenochtend gaven we de mooring over aan Happy Bird en vertrokken wij door het pasje naar Gili Banta. Heerlijk windje, dus zeilen. In het midden van Komodo was de wind weer weg en kon de motor aan.

Maar dit was maar voor eventjes, want, en daar hebben we hem….HOLY KENOLY!! De heilige van de sterke windvlagen. En ik hoefde hem niet aan te roepen, hij was er al. Windvlagen tot dik over de 30 knopen, gatsie, dit is niet leuk. En dan roep ik altijd ‘Holy Kenoly!’ Op dit moment dus de heilige van de windvlagen, maar hij kan ook verschijnen als ‘grote vissen-heilige’ of ‘wat-is-het-toch-eigenlijk-niet-normaal-zo-warm-heilige’. Maar ook als ‘zware-regenbuien-heilige’ en zo kent hij nog vele gedaanten. Iedereen kent deze kameleon-achtige heilige vast wel. Want iedereen heeft zeker wel een keer ‘Holy Kenoly’ aangeroepen, toch?

Hij bleef gisteren heel de dag aanwezig. Toen we de baai, in het noorden van Gili Banta, binnenliepen bleef hij maar lol maken. Het was vrij diep in de baai, maar helemaal in een hoek achterin vonden we een prima plekje in 10 meter. Misschien iets te dichtbij de kant, maar omdat Holy Kenoly als ‘sterke-windvlagen-heilige’ bleef, durfde we het wel aan. Hij hield ons zo makkelijk van de kant. Zelfs ’s nachts, blies hij over de bergen met enorme vlagen. Ook in de baai waren het uitschieters van dik boven de 30 knopen.

Vanochtend was hij duidelijk vermoeid na zo’n dag en nacht, want hij was er nog, maar niet meer zo heftig. Gelukkig, want we zaten goed vast met het anker en hadden daar wat kunst en vliegwerk voor nodig. We zeilden in een heerlijk, rustiger windje, naar Sumbawa en namen voor dit moment afscheid van Holy Kenoly. In afwachting tot wanneer we hem weer aanroepen.

Het was een heerlijk zeildagje en eind van de middag dropten we ons anker in Teluk Wera, voor een boten-bouwdorpje. En dat het vakmensen zijn is te zien aan de schitterende houten schepen in de ‘werven’, maar ook aan de huizen. Het lijken ‘vakwerkerhuisjes’ (ik twijfel of ik de naam goed heb, maar van die schitterende houten huizen in Duitsland langs de Moezel bijvoorbeeld..)

En daar kwam Holy Kenoly ook weer… maar dan als heilige van een warm onthaal. We waren namelijk, bijna nog voor het anker goed lag, omsingeld door kinderen met hun kano’s. Geweldig!! Schitterende koppies en allemaal in voor een praatje. En natuurlijk ook het nodige bedelwerk, of eigenlijk meer ‘gewoon vragen maar’. Helaas zijn wij dan de verkeerde boot, ik heb niets voor ze. Snoepjes hebben ze genoeg in de dorpen en helaas vaak geen tandarts, dus daar begin ik niet meer aan. Ik heb een paar nog blij gemaakt met een zeiltijdschrift en een paar lieve meiden, die ontzettend goed Engels spraken, met een modeblad. Geweldig vonden ze dat! Haha! Mijn Indonesische woordenschat werd snel uitgebreid, want ze vinden het geweldig om Engels met je te praten en je meteen ook meer woordjes te leren. En natuurlijk ook de woordjes voor ‘gek’, daarmee doelend op de jongens die aan de andere kant aan de boot hingen. ;-) Heerlijk en altijd leuk! Toen we beloofden morgen naar het dorp te komen, vertrokken ze uiteindelijk en keerde de rust weer terug.

We weten dus wat we morgen gaan doen, alleen hebben de kids waarschijnlijk pech, want we gaan morgenochtend vroeg en dan zitten zij op school. Hopelijk zijn de papa’s wel aan het werken en kunnen we het vakmanschap van de houten botenbouwers van dichtbij bewonderen.

Snorkel en anker overuren

Donderdag 26 september 2013 @ 05:58

Gisteren stond in het teken van ankeren en snorkelen. Wat die twee met elkaar gemeen hebben? Nou heel veel, want omdat we op verschillende plekken wilden snorkelen, maar daar niet konden overnachten, moesten we ankeren, snorkelen, ankeren, snorkelen en weer weg om voor een laatste keer te ankeren en dan konden we gaan slapen. ;-)


Het was een perfect dagje! Ik blijf in herhaling vallen (zoals zo vaak), maar het is hier zo prachtig! Boven water en onder water!!

We vertrokken na een rustig ontbijtje van Pink Beach. We wilden de stroom meepakken, dus geen haast. En inderdaad een heerlijk stroompje mee. Op de riffen verder lagen al verschillende toeristenboten. Bij het rif onder Pulau Tabunansingkala hebben wij ook ons anker gedropt. Het was gisteren weer een schitterende zonnige dag, maar het waaide eigenlijk iets te hard om gewoon midden in voor anker te gaan en dan ook nog te gaan snorkelen….

Maar wij wilden toch graag daar snorkelen. Dus anker het water in en vrij snel daarna wij. Eerst met de dinghy tegen de stroom in (zo blij met deze snelle dinghy!) en binnen no-time waren we weer terug door de stroom. Maar jeetje, schitterend!! Wat een prachtig koraal en grote vissen. En ook weer verschillende schildpadden.

Inmiddels hadden we buren gekregen die langzaam maar zeker steeds dichterbij kwamen. Zo’n groot piratenachtige-toeristenboot wil je niet tegen je aan hebben, dus zodra we ons afgedroogd hadden, meteen maar weer ankerop. Met een windje in de rug zeilden we heerlijk verder. We zeilen tussen de eilandjes boven Komodo door. Schitterende eilandjes en omdat je er zo langs glijdt, heb je het idee eerder ‘kennis te maken’ met zo’n eiland. Zo voelt dat althans.

Bij de pas tussen Gili Lawa Laut en Gili Lawa Darat (aan de oostenkant) dropten we weer ons anker. Inmiddels hadden we tijdens het zeilen al geluncht dus na wat gedronken te hebben meteen het water in. Dit plekje staat voor mij op nummer 1 hier bij de Komodo’s. Zowel boven water als onder water! Er lagen ook nog wat toeristenboten en er kwamen wat dinghy’s aan om te gaan duiken, maar deze drukte loste op in de rust die de omgeving uitstraalde. Het stroomde van de boot af de pas door, dus we lieten ons achter de boot in het water zakken en meevoeren. In de pas zagen we duidelijk ondiepe riffen onder water, prachtig begroeid. En grote vissen!! We hebben ook kennisgemaakt met onze eerst e Indonesische haai. Daarnaast zaten er joekels van tonijnen, ik kreeg gewoon weer trek! Net na de pas was het voornamelijk zandbodem, hel wit met dan hier en daar van die grote blokken koraal, daar tussendoor zwommen veel en grote vissen. Ik zeg het nog een keer….schitterend!!


We zagen de stroomgolf aan de andere kant van de pas lopen en wilden niet riskeren dat wij daar ’s avonds door verrast zouden worden achter ons anker. Dus weer ankerop en naar Gili Lawa Laut. Een rustig baaitje wat noordelijker waar we heerlijk rustig voor anker konden. Ook hier kun je snorkelen en er zitten manta’s. Nou, we hadden genoeg gesnorkeld en de toeristenboten zagen we ook niet ergens nog even specifiek heen gaan. Rustig avondje dus.

Vanochtend weer wat afgezakt naar de pas onder de pas van gisteren, de pas tussen Gili Lawa Darat en Komodo. En ook hier weer…heel mooi!! Maar enorm diep! Dat werd geen ankeren. En ook hier weer het ‘verboden te ankeren bord’ op de kant. Dit hebben we meer gezien, maar het is ok als je dan dieper gaat liggen. Maar dat was hier dus wel heel diep. Geen nood, er lag nog een mooring. Normaal gaan de toeristenboten daaraan. Die waren niet in de buurt, dus pikten wij hem op. Ideaal!! De toeristenboten die later kwamen verblikten of verbloosden niet, zij dropten wel hun anker! Weer met de dinghy op pad, de pas door snorkelen. Om niet verrast te worden door de stroom vinden we het super om met de dinghy op pad te gaan, zeker als het goed stroomt, je houdt het touwtje vast en dinghy volgt wel.


Net voor het te water gaan, spotte we Happy Bird op de AIS. Doorgegeven dat dit wel een mooi plekje was, met gevolg dat ze gezellig naast ons aan de mooring kwamen liggen. Dit is even wennen, weer stootwillen uit en je hoort het gekraak van de lijnen ipv het kabbelen van het water.


Na het bakken van een heerlijk broodje zijn we dit stuk van het baaitje bijna letterlijk rondgezwommen. Hoofdzakelijk met de stroom mee, het laatste stuk was wat peddelen tegen de stoom in. En dan is de dinghy een (zware) last. ;-) Weer veel grote vissen, een enorme murene, schildpadden en nog meer. Ook weer schitterend koraal. Het was wel heel bizar, want halverwege ten hoogte van het strandje, waar ook de toeristenboten hun anker uitgooien, was het net een vuilnisbelt onder water. Heel bizar! Van schitterend mooi kom je ineens in een stuk, ook waar het troebeler was, en waar je je echt even afvraagt welke ramp (nucleair, aardbeving, meteoriet of wat dan ook) zich heeft afgespeeld. Het zou niet verkeerd zijn als ze meer moorings gaan neerleggen. Voor de enkele cruiser en zeker voor de toeristenboten! Misschien is het beter dat Sail Komodo (de ralley van Darwin door Indonesie) zorgt dat de overheid daar hun geld aan spenderen ipv overal banners op te hangen en voor de cruisers, die met de race meedoen, gratis diesel en lunches te geven. Behoud van het koraal, komt al het toerisme ten goede.


Zoek de zwart-witte koffervis...;-)

Wat foto's

Dinsdag 24 september 2013 @ 18:29

We hebben internet, dus een paar foto's....



Zie je de slangentong?





Alle bootjes knus rond de pier.



Etienne gaat met de dinghy even bij de rotsen kijken. Hier hebben we schitterend gesnorkeld!!


Het hertje op het strand. Wist niet dat zij ook zeewier of schelpen eten? Tja, je zal maar honger hebben....

Roze bril

Dinsdag 24 september 2013 @ 04:42

Vanochtend vroeg verder gevaren naar 'Pink Beach'. We liggen nu voor anker tussen het koraal voor een schitterend strandje! Alleen om het 'pink beach' te laten zijn, moet je echt een roze bril op zetten. Er zit een hele licht roze zweem over, maar dan ook alleen omdat we dat willen zien. Het bord op de kant verraadt het ook, de naam 'pink beach' is verwijderd. Haha!

Verder was het wel een lekker dagje varen.

Draken

Maandag 23 september 2013 @ 15:49

Alle ondiepten gepasseerd in dit schitterende landschap, door de stroming alle kanten van het water gezien en toen hakte we tegen de, 'enorme' wind (18 knopen) de 'fjord' in naar het rangerstation op het eiland Rincah, Loh Buaya. Er is een piertje waar alle toeristenboten gezellig naast elkaar liggen.
.
Na de lunch zijn we er ook aan land gegaan en werden meteen onthaald door een 'guide' en we kregen de vraag of we de trekking vandaag wilde doen? He?! Het blijkt dat je 's ochtends het meeste kans hebt om de draken te zien. Prima, het is dan ook koeler! Dus weer terug naar de boot.
.
Gisterenochtend in alle vroegte weer naar het piertje. We waren nog niet de eerste! Je betaald weer aardig wat duizendjes (entree, government-iets, boot, tour en voor je camera, is ongeveer 24 euro) en wordt dan door een vriendelijke gids rondgeleid. We gingen een loopje van 2 uur doen. Maar zover hoefden we niet voor de draken.....ter hoogte van de barakken van de gidsen waren zo'n zes draken een varken aan het verscheuren. Wow, de Komodo-veranen zijn inderdaad groot! Enorme hagedissen met ronde bek en slangentong. Echt beesten uit een tijdperk van heel lang geleden! Ze gromden en vochten om de ribbenkast. Iedereen bleef op een gepaste afstand. Heel indrukwekkend!!
.
Tijdens de hike over het schitterende eiland zagen we nog heel veel buffalo-stront en weliswaar een grote buffel! Heel veel aapjes kropen over de grond en 'vlogen' door de bomen. Verder nog een kleine draak zien liggen op een grote rots, zich lekker opwarmend in de zon! Toen we na zo'n anderhalf uur weer terug bij de barakken kwamen was het meeste van het varken verslonden en waren de twee hongerigsten nog aan het, tja, samen eten of samen vechten....
.
De draken zijn rond de drie meter. Tot hun vijf jaar wonen ze in bomen. Ze slapen in holen in de grond. Als ze een buffel bijten, sterft hij twee weken later aan infecties. Laten we er maar niet door gebeten worden!
.
Na de tour gingen we wat drinken en ontmoette daar de Nederlandse Anneke, die met Baobab een rondreis aan het maken is. Heel leuk gekletst! Daarna zagen we dat Happy Bird naast ons was geankerd, dus even op de koffie.
.
Vanochtend vroeg zijn we weer verder gegaan. Dit keer wind mee de 'fjord' uit. Met de stroom mee zeilden we heerlijk tussen de ondiepten door en heb ik het schitterende droge, dorre landschap in me opgenomen. Eenmaal rond het eiland kregen we langzaamaan steeds meer stroom tegen, dus hebben we ons anker gedropt halverwege Pulau Padar, bij de Cube Rock en gewacht tot het tij keerde. Waar wij lagen stroomde het wat minder en hebben we schitterend gesnorkeld! Heel veel soft koraal en enorme vissen. Geweldige snorkelplek! Alleen erg koud! Je kan wel merken dat in dit stuk (bij de Komodo's) de koude stroom uit het zuiden en de warme stroom uit het noorden, en die wij dus gewend zijn, bij elkaar komen. Het water is koud hier!
.
Rond drieen ging de stroom de andere kant uit en gingen we verder. Weer een schitterende 'fjord' in naar Teluk Ginggo. De mooiste plek ter wereld volgens een van de cruisers uit de pilot. Het is inderdaad schitterend! We zagen meteen al een Komodo-dragon op het strand scharrelen! Ze hebben een hele grappige manier van lopen, ze zwaaien met hun poot rond voor ze hem neerzetten. De aapjes kropen over de stenen en even later kwam er een hert aan de waterkant scharrelen. Zo gaaf!!! Dit is inderdaad een mooie plek, net alsof je live naar National Geographic zit te kijken!
.
Vandaag maar een foto, we hebben hier geen internet. Later volgen er meer!
-----
At 23-9-2013 8:26 (utc) our position was 08°42.06'S 119°39.58'E

Stront, bouwen en eten

Vrijdag 20 september 2013 @ 17:21

De afgelopen dagen wat door Labuanbajo gewandeld en de winkeltjes bekeken. In de Lonely Planet van 2007 staat Labuanbajo omschreven als een pittoresk vissersplaatsje waar langzaam steeds meer toeristen naar toe komen. Nu, bijna zes jaar later is het hier meer een bruisende, drukke haven, waar inderdaad ook nog veel vissers komen, maar de toeristen-piratenboten in de meerderheid zijn. En hierdoor trekken veel mensen naar dit plaatsje. Er wordt ook enorm veel gebouwd! Op de boulevard is het cement nog aan het drogen en het werk aan de gebouwen zie je met de dag vooruitgaan. Overal wordt cement en hout aan- en afgevoerd. Sommige mensen zijn ook nog echte vakmannen. We maakten een praatje met een man en vrouw die in een, nog helemaal open gebouwtje op de grond zat, raamkozijnen te maken. En mooi!


Eergisterenavond kwam Andy, de visser, de diesel brengen. De diesel stroomt uit alle kanten uit de jerrycans en laat een vettig stinkend spoor in de kuip achter. Zijn hulpje pakte de cans aan en terwijl zijn handen nog nat waren steunt hij op onze buiskap. Je moet er allemaal maar niet teveel bij nadenken hier.

Hetzelfde met de groenten. Wij hebben gisteren weer aardig wat verse spullen ingeslagen op de markt. Dit is altijd weer een waar theater voor zowel de verkoopsters als voor ons. Ik ben weer aardig geslaagd en eenmaal aan boord begint dan het schoonmaken. Dat is namelijk echt even nodig hier. Maar de aardappels spanden de kroon, die roken naar stront! Haha! Als ze er maar niet naar smaken.....

Verder hebben we wat geld gespendeerd hier en onze 'all over the world'-maskers collectie uitgebreid met twee hele bijzondere exemplaren. Lekker weer uiteten en weer geskyped met familie en vrienden. Altijd weer even leuk die bewoonde wereld!


Nu zijn we op weg naar de Komodo's, waar de grote 'Komodo Dragons' zitten. Hele grote hagedissen, zeg maar. Ik vind alleen de naam 'dragons', draken, meer tot de verbeelding spreken. Ik ben benieuwd, naar onze stop voor zometeen, als we de ondieptes en de mooie kleine eilanden hebben vermeden, bij het eiland Rinca.

Rovershol

Woensdag 18 september 2013 @ 18:53

Gisteren zijn we verder gegaan naar Labuanbajo. Een groter, toeristisch plaatsje. Hoe dichter we bij het stadje kwamen, hoe meer bootjes, ferries, vissers enz we gingen zien. We voeren tussen de eilandjes en het vaste land door, dat ging prima en zo zie je het meeste. Het is en blijft echt prachtig hier. Dit puntje van Flores is wel weer wat droger.

Tussen het laatste eilandje en het stadje doorvaren was geweldig! Het was een tijdje moeilijk te zien waar de doorgang zat, maar eenmaal bij het stadje, was het duidelijk. En wat we toen zagen....het deed mij denken aan een piraten baai of rovers hol. De houten schepen die hier voor anker liggen, helpen dit beeld te schetsen, maar ook de bedrijvigheid van kleinere bootjes die van de kades af en aan varen met mensen of ander waar, versterken het idee. Het was je ogen uitkijken, terwijl we ook moesten opletten en een plekje moesten zoeken om te ankeren. Tussen de vissersboten en achter de grote schepen vonden we een prima spot. Lekker in het midden van de drukte!

Het lawaai is, vergeleken bij de rustige eilandjes, oorverdovend! Vanochtend heel vroeg werden we al gewekt door een visser die zijn benzinemotor startte, het zijn eenpittertjes met geen demper op de uitlaat, dus een enorm gepruttel komt er (heel dichtbij) voorbij. Gisteren avond met laag water lieten ze ze eerst nog wat wegdrijven naar dieper water om daarna, mooi naast ons, te starten. Met veel harde prutten en rookwolken komt zo'n motortje dan tot leven. Het is wel humor, want op het moment dat je het geluid langzaam steeds verder weg hoort klinken, start de moskee met haar 'ochtendzang'. Heerlijk die drukte weer!

De hoofdstraat is een afwisseling van duikshops, restaurants, toeroperators en toko's, waar ze van alles verkopen. Een heel leuk afwisselend beeld, maar dus weer erg toeristisch en we hoorden alweer verschillende Nederlanders.

We kwamen de Happy Bird weer tegen en hebben samen wat gedronken. Wij zijn daarna nog wat rond gaan lopen, hebben bij 'hun vissertje' ook diesel geregeld en zijn daarna heerlijk gaan eten. Een hele hippe tent, waar ze de nasi goreng heel artistiek serveerden en dat (plus twee biertjes en nog een Tjap Tjoy) voor maar 13 euro!

Dierentuin

Dinsdag 17 september 2013 @ 17:46

De afgelopen dagen weer langzaam verder gegaan. Wat uurtjes hier en daar kunnen varen met de genaker, maar ook wat uurtjes wind tegen.
Hele mooie baaitjes gehad, bij schitterende dorpjes. Dat is het leuke van dag tochtjes, aan het einde van de middag ben je ergens anders waar je nog wat kunt ondernemen. Met name snorkelen is dan favoriet en wordt verkozen boven het bezoeken van een dorpje. Ik vraag me namelijk altijd af wat het dorpje eraan heeft dat wij daar rondlopen en foto's maken? Een enkele 20 cent achter laten. Soms krijg ik het idee van een dierentuin en denk ik, laat maar even. Ik wil daar ook niet 'rijk' rondlopen en hun heerlijke leven verstoren.


Bij Riung lagen we, eergisteren, bij een van de 21 eilandjes, die ze de 'Seventeen Islands' hebben genoemd, naar de dag van de onafhankelijkheid (17 augustus) van Indonesia. Erg logisch! Een schitterend plekje met wat troebel water helaas. Toen er tijdens het snorkelen naast me een slang uit het zeegras omhoog kronkelde, was ik zo aan boord. Ik weet trouwens niet wie er harder schrok, de slang of ik. ;-) Etienne was naar het strandje gezwommen en raakte daar aan de praat met een groep Nederlandse vakantiegangers. Hoe toevallig?!

Gisteren ankerden we naast het rif bij Selat Gilibodo, . Niet achter het eiland zoals in de pilot staat, maar gewoon 'in het midden' want het is al dagen rustig weer. Wat een schitterende snorkelplek weer! Alleen zijn er veel stukken dood, helaas. Ik heb gelezen dat Indonesia wereldwijd nog het meeste bos heeft. Meer dan Brazilië nog. Maar hier wordt ook snel wat aangedaan door de enorme kap van bossen voor het hout of om er een palmolie 'plantage' van te maken. Door deze ontbossing krijg je natuurlijk meer landverschuiving, modderstromen, enz. Met als gevolg dat er heel veel rif in gevaar is en al dood is. Er komt meer zand in het water bijvoorbeeld, waardoor het koraal stikt. En dat is duidelijk te zien helaas! Er zijn grote stukken dood. De stukken die nog mooi zijn, zijn dan ook echt nog mooi!


Vandaag zijn we een ieniemienie stukje verder gevaren naar de andere kant van het eilandje, Pulau Gilibodo. Weer een schitterend plekje voor het strandje en een mooie onderwaterwereld. En we spotten tijdens de lunch zelfs aapjes op het strand! Wel meer dan tien! Heel schattig waren ze toen het laag water werd aan het struinen langs de waterkant. We zijn maar niet aan de kant gegaan, er woont hier niemand en het is het territorium van de aapjes. ;-)

Het nieuwe navigeren en waar moet ik kijken?

Zaterdag 14 september 2013 @ 06:05

Gisteren weer het anker opgehaald bij Mausambi en een klein stukje verder gevaren. Het snorkelen is hier, op sommige plekken, subliem en we wilden weer net zo’n mooi plekje als een paar dagen geleden. Op de kaart hadden we bij de volgende kaap, Tanjung Karterbileh, een paar riffen zien liggen. Het is hier elke dag zowat windstil en op veel ankerplekken lig je ook gewoon ‘in the open’, dus waarom zou je op zo’n rif, ‘in the open’, niet goed liggen?

Vroegûh, navigeerde je op de maan en de sterren en schoot je een zonnetje. Na wat berekeningen wist je dan zo ongeveer waar je was. Tegenwoordig met GPS wordt dat voor je berekend en weet je precies waar je bent. Maar blijkbaar is het in deze nieuwe tijd met exacte plaatsbepaling toch moeilijk om de kaarten kloppend te krijgen. Want hier in Indonesia kloppen onze kaarten niet. De kaartenboer moet de kaart een paar graden en mijlen verschuiven en kantelen ofzoiets. Waarom hij dat nog niet heeft gedaan? Joost zal het ook niet weten.

Op het schitterende, multifunctionele apparaat, onze Ipad, hebben we ook de Navionics kaarten gedownload. En deze kaarten kloppen natuurlijk ook niet. Er is maar een kaartentekenaar en daar komen uiteindelijk al de verschillende kaarten vandaan, de ene zet er iets meer info in, de ander houdt wat meer van kleur. Dus als je dan naar een paar riffen wilt en belangrijker nog, riffen wilt vermijden, val je toch weer terug op je ogen. Visuele navigatie. Zou je denken toch?


Maar in deze hele moderne nieuwe tijd is er een nieuwe optie ontstaan. Er zitten wat randvoorwaarden aan, die op heel veel plaatsen al snel vervallen en deze manier van navigatie niet overal mogelijk is. Maar hier, langs de kust van Flores in Indonesia, is hij erg handig. Want met alle schitterende satellieten boven ons, worden tegenwoordig prachtige foto’s van onze wereld gemaakt. Deze foto’s zijn in Google Earth gezet en met een GPS-functie kun je precies zien waar je bent.

Op deze mooie kust hier in Flores staan verschillende enorme internetmasten, dus in deze remote area hebben we een belangrijke randvoorwaarde, internet. We halen de foto van het gebied hier binnen met internet en openen op onze Ipad. En voila, we zien precies waar we varen! Heel mooi! Je navigeert dan met één oog op je dieptemeter en de andere op Google Earth, waardoor je zo prima de riffen kunt ontwijken. Die zijn namelijk, zeker in het kraakheldere water hier, overduidelijk zichtbaar op de satellietfoto’s. Deze manier van navigeren heeft ons gisteren naar een prachtig rif gebracht.


Varend tussen twee riffen door was het in dit geultje nog meer dan 50 meter diep. De enige zorg die we richting onze eindbesteming-rif hadden, was of er een stukje ondiep, maar ook weer diep genoeg was, waar we konden ankeren. In de verte doemden twee ‘koraalbergen’ op en ja hoor, in de buurt vonden we een mooie spot voor ons anker.


En het snorkelen? Ik wist niet waar ik moest kijken! Wat een prachtwereld is het hier ook onder water! Heel veel vis, schildpad gezien, een grote school sepia’s en heel veel verschillend koraal en sponsen. Een enorme knalgroene anemoon, tafelkoralen wat meer balkons waren. We konden er geen genoeg van krijgen!


Daarna werden we toch wel nieuwsgierig naar het zeiltje met bamboe stokken op de ‘koraalbank’. Het was inderdaad wat we dachten, een ‘vissersschuilplaats’. Vijf vissers zaten eronder te eten. Ja, ze sliepen daar ook en gingen vanaf daar vissen. Wat een leven, wanneer zouden ze terug naar het dorp gaan? Zo ver reikt helaas mijn Indonesisch (nog) niet, dus geen idee. En met laag water is het nog een redelijke ‘koraalbank’ met droogvallend rif eromheen, maar als het hoogwater is……dan hou je maar net je voeten droog.

Vandaag zijn we weer verder aan het gaan. En oja, je lag er inderdaad prima rustig bij het rif! Het is nu ook weer rustig. En zo weinig wind, dat zelfs het vaarwindje oplost. ;-)

Panas Flores

Donderdag 12 september 2013 @ 16:44

Oftewel ‘heet Flores’. Dat zei ‘oma’ tegen me, toen we gisteren door Mausambi liepen. Ze zei dat natuurlijk niet zomaar. Oma liep in lange dikke rok en lange mouwen met een hoofddoek op en ik in legging en lange blouse (netjes want het is hier Islamitisch) maar het zweet liep in straaltjes in onze ogen en mijn blouse was bijna doorweekt. Ik pufte en veegde constant mijn voorhoofd af, ze zij het met de welbekende grote glimlach van de mensen hier. Zij lijken weinig last te hebben van de warmte in hun lange mouwen of dikke schooluniformen, maar ja, zij zijn hier opgegroeid.




Mausambi is een groot dorp, verspreid langs de waterkant. We hebben maar een stukje gezien, maar onze ogen uitgekeken. Je komt aan land op het strand en meteen zijn er wat kinderen die je helpen met de dinghy. Mama komt daarna vertellen dat zij zicht heeft op de boot dus wel even oppast. Heel fijn. Het strand ligt bezaait met rommel. Niet heel bijzonder, want ik zag een vrouw met een emmer aan komen lopen, stoppen bij de rand van het strand en haar ‘vuilnisemmer’ zo op het strand leeg kieperen. Als je de aantal huizen hier ziet, dan verbaas je je er eerder over dat er niet veel meer rommel ligt. ’s Avonds zien we dat er hoopjes worden gemaakt en dat wordt verbrand. De beste manier natuurlijk, maar voordat het avond is waait er helaas wel het e.e.a. weg. Toch mag ik niet te kritisch zijn, want het dorp zag er netjes uit en er zijn plekken waar ze het op het strand laten liggen en niet eens verbranden!


Het dorpje, of stadje, is grappig om te zien. Straten van zand en van asfalt. Er loopt ook een ‘grote’ weg door het dorp die langs de kust naar de hoofdstad gaat. De huizen zijn verschillend, enorm verschillend. Wat hout op palen, wat houtenplanken tegen elkaar gespijkerd op de grond of een groot kleurrijk huis van steen. Het eerste waar we tegenaan liepen was de moskee, maar je ziet relatief weinig gesluierde vrouwen.


De kippen rennen vrij rond, de hanen zitten vast. Wat geiten zijn er ook en heel veel kinderen, waarvan de meeste op school zaten. Er zijn ook verschillende winkeltjes, waar ze hoofdzakelijk snoep verkopen. Je ziet de kinderen dan ook, voor je gevoel, continu met een ijsje of ander snoep. Een beeld wat voor mij niet bij ‘arm’ past. In Gambia was dat wel anders.




We hebben bij een stalletje langs de weg wat groente gekocht. Heel summier,want veel is er niet. Daarnaast hebben we bij de winkeltjes wat verschillende ‘snacks’ geprobeerd. Allebei erg lekker, al zat op de ene wel heel veel sambal. We zijn ook nog even naar het schooltje geweest. Met langslopen braken ze de klas al bijna af om door het raam “Hello Mister” te roepen. Toen we naar binnen gingen, was het bal compleet. Je kletst wat, maar ze zijn verlegen, beleefd en gieberen continu. Heerlijk! We hebben ook nog even met de juffrouw gesproken, maar haar Engels reikte niet verder dan de kinderen. Jammer, want dan komen ze inderdaad niet verder dan ‘wat is je naam, waar kom je vandaan, hoe oud ben je, wat ben je aan het doen, enz’. Maar het begin is er!



Het grappige is om ook de reclames te zien bij de winkels. Van de telefoonmaatschappij, die wij ook hebben, hebben ze reclame voor een pakket met data om te Facebook-en, email, chatten en surfen. Ze hebben hier een 3Gnetwerk en redelijk snel zelfs. Heel bijzonder om dat toch gewoon hier in Flores in Indonesia te hebben op de boot. We hebben dan ook heel leuk even geskyped met ons nichtje Julia, die nu net naar school gaat en ineens ook heel ‘groot’ klinkt. Heel gaaf! Voor de mama’s, die ons vannacht hebben ‘gebeld’ op skype, nog even het tijdsverschil. Het is hier 6 uur later dan bij jullie, dus toen jullie belden was het half vier en zes uur ’s nachts! Haha, we hebben het wel gehoord en vinden het erg leuk en lief dat jullie belden, maar hebben ons toch weer omgedraaid en zijn verder gaan slapen. ;-)


Op de achtergrond, achter La Luna, zie je de vulkaan die vorige maand is uitgebarsten. Af en toe zie je hem nog wat rook uitspugen.

Warm, windstil, vulkanen en dorpjes

Woensdag 11 september 2013 @ 18:04

De afgelopen dagen zijn we van schitterend plekje naar schitterend plekje getrokken. De allereerste dag was nog heerlijk zeilen, maar voor de rest is het hoofdzakelijk windstil. Het varen langs de mooie eilanden is ook al een genot, afgelopen dagen langs Flores. Wat is dat een schitterend eiland! Het is duidelijk zichtbaar dat het vulkanische eilanden zijn, de vulkanen met glooiende uitlopers in zee. Schraal begroeid door de droogte, maar nu hier op Flores bij Mausambi zie je meer groen. En daardoor (of eigenlijk net andersom) was het gisteren hier ook zwaar bewolkt.

Het is hier erg warm. De eerste weken heb ik daar heel veel last van en mijn interne warmtewisselaar is van slag. Hij moet weer even aan deze nieuwe situatie ‘afgesteld’ worden, zeg maar. De windstilte helpt niet en dat ’s avonds overal horren voor moeten voor de muggen, maakt dat de warme lucht niet echt de boot uit kan. We eten dus hoofdzakelijk salades en hangen wat. Ik ben deze dagen niet veel waard en met zeilen spoelen we ons geregeld af. Meteen zwemmen als we ergens liggen en de ventilatoren draaien over uren.

Na het schitterende plekje boven Pulau Adonara zijn we met een heerlijk rustig windje naar Flores gevaren. Onderweg hadden we al contact met de Peter Four, een van de zeer weinig boten die je hier ziet. ’s Avonds lagen we samen in het kleine kommetje van een schitterend baaitje en zijn we bij Nick en Erica wat gaan drinken. Het baaitje, Tanjung Gedong, was mooi, klein, rustiek, met een mini dorpje op de kant. Kinderen kwamen meteen langs om ‘popo’ (papaya) te ruilen.

De onderwaterwereld was niet heel bijzonder en het dorpje erg klein, dus zijn we de volgende dag maar verder gegaan naar Pulau Besar. Een eilandje boven Flores. Het was een heel rustig dagje varen, met slapende dolfijnen en (waarschijnlijk) wakkere vissers. Ook moet je opletten want af en toe zie je ineens een stellage (ja, een bamboe toren) of grote jerrycan in het water. We zijn er nog niet achter wat de functie is, want je kunt er gewoon langs varen en tussendoor. Daarnaast liggen ze in meer dan honderd meter diep water, dus ik kan me ook niet voorstellen dat ze hier maar gewoon een anker uitgooien. Op Pulau Besar moesten we door het rif varen, het baaitje in. Zelfs zo aan het einde van de dag was het rif overduidelijk te zien. Het water is echt kraakhelder hier overal! En dan vaar je een beschut baaitje in met een dorpje langs het water. Schitterend om te zien! De houten huizen staan op palen, daaronder scharrelen kippen, geiten, varkens en kinderen. De vrouwen zien er schitterend uit in hun lange gewaden en zelfs statig, wanneer ze de was op hun hoofd dragen.


Hier zien we de lange viskano’s weer, prachtig ranke kano’s met een hoge boeg. In deze kano’s pruttelt een dieselmotortje, je hoort ze van ver al aankomen. Maar hier hebben ze er twee aan elkaar gebonden door lange bamboo-palen, waar ze (vermoedelijk) de netten tussen hangen.


De stoerste kinderen van het dorp kwamen meteen naar de boot gezwommen, drie met een plastic kan of container als drijver. Wat een prachtkinderen, mooie koppies, frisse ogen en een heerlijke lach. We hebben manneke nummer vier ook meteen maar een plastic container gegeven. Hij was de koning te rijk. Haha! Met mijn Indonesisch en de Engelse woordjes die ze op school leren (je vraagt je af waar en hoe in zo’n klein geïsoleerd dorpje), kun je een leuk gesprekje voeren. Hoe heet je, waar kom je vandaan, enz. Even later kwam er ook een kano langszij, met een hele familie erin. Ze zijn gewoon nieuwsgierig en komen even je boot bewonderen. Oma zat aandachtig rond te kijken en maakte geluidjes van ‘ooh’ en ‘ffwwhh’. Haar paar gele tanden duidelijk zichtbaar als ze me een enorme glimlach gaf. Heel vertederend, mensen zijn arm, in onze ogen, maar zien er goed uit en wij hebben nog geen bedelvragen gehad.


Gisterenochtend zijn we heel vroeg weg gegaan, het is dan nog niet zo warm al was het weer helemaal windstil. Het werd dus weer een motordag. Ook als we niet motoren hebben we met onze extra zonnecellen, in deze zonnige regio stroom over, dus de watermaker kan lekker vaak aan. Heel fijn, want dan hebben we water zat om ons af te spoelen. Het is jammer dat we moeten motoren, het is niet heel makkelijk om diesel te krijgen hier, dus zeilen we liever. Maar aan de andere kant zijn het wel rustige tochtjes en kunnen we gewoon van alles doen. Ik heb een nieuwe hobby, mijn ‘uke’! Heel goedkoop gekocht in Darwin en het is heerlijk, heel de dag wat muziek maken op mijn ukelele. Daarnaast hebben we verbazingwekkend, tijdens het grootste gedeelte van onze tochtjes internet! Er staan her en der enorme masten op de kant. In een beschut baaitje houdt het op, maar verder kunnen we geregeld tijdens het varen wat surfen. Wie had dat gedacht hier?


Het was een mooi tochtje, langs de schitterende heuvels van Flores. Alle tinten bruin, groen en zwart op de lapjesdeken die op de zacht glooiende heuvels lag. We hebben ons anker later vallen bij Mausambi. Een dorpje langs de waterkant en tussen de heuvels. Aan de andere kant hebben we uitzicht op de vulkaan die vorige maand is uitgebarsten. Hij rookt nog wat na, maar dat is niet vreemd hier, dat hebben we al meer vulkanen zien doen. We vermoeden namelijk dat hij het is, maar de informatie in de kranten was niet heel duidelijk. Misschien horen we het nog wel in het dorp hier.

GGGGgenieten en prachtigGGGG

Zondag 08 september 2013 @ 06:49

Gisteren zijn we blijven liggen bij Lembata, want het was heerlijk rustig. We hebben ons verdiept in Indonesia en de verdere route, tijd en interessante punten. Er is wat was weggewerkt en nog wat andere ‘dagelijkse’ dingen.

Vanochtend toch maar ankerop. We zijn tussen Pulau Lembata en Pulau Solor doorgevaren naar het noorden, naar Pulau Adonara. Het is hier echt schitterend! De eilanden bestaan uit vulkanen, sommige nog rustig actief en anderen in diepe slaap. De vulkanen op Lembata en Adonara blazen overduidelijk nog wat stoom af, maar de huisjes liggen zo vredig tegen hun helling dat je gaat twijfelen of het niet gewoon wolken zijn.


Het is hier hoofdzakelijk droog met op sommige plekken toch ook mooi fel, fris groen. Het was heerlijk zeilen tussen de eilanden door, maar wat een stroom-festijn! We gingen de goede kant op, maar soms dwars, dan ineens weer 45 graden om en de goede richting uit. Je hoorde het water ook kabbelen van de stroom. Langs het water zie je her en der dorpjes liggen. Meer dan ik had verwacht. Halverwege kwamen we een ‘pond’ tegen, met van alles, kippen, geiten en mensen. Even later een kano met een scooter. Je blijft je verbazen.


Net voordat we het kopje rond gingen van Pulau Adonara zagen we het water veranderen in een grote golvende massa. Twee stromen kwamen bij elkaar en waren niet van plan samen een weg te kiezen, vandaar grote hoge steile golven. We doken van golf naar golf. En dan ineens is het weer over en waan je je in een rustig afgesloten meer. Terwijl het allesbehalve afgesloten is.

We varen tussen Pulau Adonara en de twee kleinere pulau’s Ipet en Kenawah. Ik stond op de punt om te kijken naar het rif. Het was goed te zien, het diepe water donkerder dan donker blauw en de ondiepte, fel blauw. Ik moest naar het water kijken, maar kon het niet laten ook om me heen te kijken. Er zijn plekken mooi, schitterend, prachtig. Maar deze plek had dat allemaal plus nog iets. Ik weet niet wat en ik weet niet waarom, maar ik werd betoverd. En wat het nu was? De kleuren van het water, het fel groen van de bosjes bij het kleine eiland, de kleuren zacht bruin van de droge, glooiende heuvels op de kant, daarachter de vulkanen opdoemend en op de grens van de twee kleuren blauw in het water, verschillende kano’s met vissers en hun typische conische hoeden (Ti’i Langga’s).

We voeren langzaam verder, de ankerplek volgens de pilot zou bij het volgende eilandje liggen. Maar ik wilde niet verder. Ik wilde gewoon hier op deze schitterende, betoverende plek voor even gaan ‘wonen’. Dat hebben we dan ook maar gedaan. In 20 meter helder donkerblauw water halverwege pulau Kenawah, hebben we ons anker laten vallen en tijdens de lunch heerlijk zitten genieten van de omgeving en de voorbij varende vissers.

’s Middags even bij de eilandjes kijken. Met langsvaren zagen we een enorme wolk van vogels. Het zag er echt even zwart! Met tussen de eilandjes doorvaren schrokken de vogels op en gingen vliegen, maar toen we goed keken zagen we vleermuizen in de bomen hangen. En toen we nog beter keken, zagen we dat de grote zwarte vogels, van wel een meter groot, allemaal enorme vleermuizen zijn. Gatsie! Van die enge beesten (vind ik dan) in deze vredige omgeving, het lijkt niet te kloppen.

Daarna snorkelen langs het rif, de dingy aan ‘de hand’ mee, want het stroomde enorm. Het werd een speedy drift-snorkel, maar schitterend! Wow! Het is hier ook weer prachtig onder water! Enorm veel vis, veel soft koraal en super helder! Weer Genieten in deze prachtiGe omGevinG, met de allergrootste G’s……

Waar zijn we nu?

Vrijdag 06 september 2013 @ 05:57

Gisterenochtend vertrokken we uit Kupang met zo’n dikke 25 knopen. Kupang ligt in een baai en in de baai bleef de wind aardig door staan. We passeerden het landpuntje en daar kwam de wind nog even van alle kanten. Eenmaal verder bij het land vandaan ging de wind langzaam maar zeker afnemen, tot zo’n heerlijk 15 knopen. De stroom stond nog aardig door langs Timor, dus zijn we eerst wat omhoog gegaan en daarna ‘overgestoken’. En half de middag was het precies zoals de gribfiles voorspellen, windstil. De motor kon weer aan en pas vanochtend rond half vier weer uit. De wind bij Kupang en het eiland is dus een duidelijk gevalletje van landwind.

Om vijf uur ’s ochtends begint het hier langzaam licht te worden. Ik heb het wachtje tot 6 uur en dan zie je langzaam maar zeker het eiland voor je opdoemen. Een hoog eiland, zo’n 1200 meter hoog en puntig. We voeren tussen de eilanden door, puntje rond en daar kwam een strandje tevoorschijn waar we ons anker hebben laten vallen.

Het is hier een compleet andere wereld dan in Kupang. Rust, stilte, eenzaamheid en schitterend! Het is wel net zo droog en dor, maar heuvelachtig en het water onder ons is kraakhelder! Ik liet het anker vallen en je kon de ketting verder heel mooi volgen. Schitterend koraal hier! Net voor het strandje ligt het rif vrij ondiep, er stond een aardige branding, al merken wij daar aan boord niets van. We liggen heerlijk rustig. Naar de kant gaan is niet heel handig door het ondiepe rif, maar verderop in de baai zit een soort dorpje, waar het beter is.

Ik weet natuurlijk precies waar we liggen door de coördinaten, maar hoe het hier nu heet? Op onze kaart heet het Kawula. In de Lonely Planet heet het eiland Pulau (eiland in het Indonesisch) Lembata. En op sommige kaarten staat er Lomblen. Beetje verwarrend, maar het is hier schitterend en heerlijk rustig!

Marktdag

Woensdag 04 september 2013 @ 16:50

Het is hier elke dag marktdag. Dus gisterenochtend vroeg naar Pasar Oebele. Het was wel grappig want om de bemo in te gaan stonden ze al quasi aan met ‘te trekken’, omdat ze allebei wilde dat we in die van hun gingen.

De markt is echt een belevenis! Onder (te) lage zeilen zitten de mensen op de grond met hun waar of hebben een tafel waar e.e.a. op uitgestald is. Het varieert enorm, schitterende wortels tot verfrummelde, prachtige aubergines tot moes. Maar heerlijk om te zien. De vissen liggen gewoon heel de dag, in de zon, op de tafeltjes te wachten tot een klant. Hetzelfde geldt voor de ‘ayams’, kippen. Kilo’s rijst kun je kopen, net zoals kilo’s kruiden.

De mensen zijn duidelijk geen toeristen gewend en je voelt je net een beroemdheid die continu bekeken wordt en aangesproken. Maar allemaal op een hele aardige vriendelijke manier. Als ik een foto maak van een stalletje roepen tig man ‘halo foto!’ en poseren vol enthousiasme voor de foto. Zo grappig. En iedereen doet het, een stoere vent op een motor tot een oud mannetje die een handkar trekt. De kippen lopen vrij rond, de vechthanen zitten vast. Een groot dik zwart varken scharrelt achter de visjes en de katjes sluipen overal tussendoor.

Engels spreekt echt een enkeling hier. De jeugd leert het op school, maar school moet men zelf betalen (het is wel verplicht) maar als je al hoort dat sommigen het zo arm hebben dat ze maar om de dag eten, dan geloof ik niet dat hun kinderen naar school gaan. Al ziet het er niet zo uit, iedereen ziet er redelijk goed en netjes uit. Zo herkende ik gedroogde ‘betelnuts’ niet en vroeg aan een knul wat dat was. Hij ging met handen en voeten en spullen (soort gedroogde cactus) van andere stalletjes halen om uit te leggen wat ze als pruimtabak gebruikten en wat ze rookten. Heel leuk!

Ik heb lekker veel vers spul gekocht. Je wijst wat aan, laat een briefje zien en krijgt een knikje of ze laten je een ander briefje zien. Het helpt natuurlijk ook altijd om even te kijken wat een ander geeft. En we hebben niet het gevoel gehad bedonderd te zijn, 50 cent voor een enorme zak sperziebonen is geen slecht deal.



Toen maar weer terug om alles aan boord te brengen. We stapten de bemo uit en grappig is dan, dat ze je meteen in een andere bemo willen hebben. Etienne grapten al, ‘waar gaan we dan naar toe?’ maar hun Engels reikt niet zo ver. Aan boord heeft Etienne het laatste must-klusje gedaan, de v-snaren strakker gezet. Daarna zijn we weer naar de kant gegaan. In de bar 999 oftewel Pantai Laut zit je heerlijk in de wind en schaduw, een water en een colaatje kost niets en je kunt gratis internet en stroom pakken. Lekker dus!

De Happy Bird kwam ook terug van de markt en we hebben uitgebreid gekletst. De foto’s van hier staan in het Indonesia foto-album en na weer lekker gegeten te hebben waren we weer op tijd aan boord.

Nu (donderdagochtend) staan we op het punt om weer verder te gaan naar Lombien. Een 110 mijl, dus klein stukje. Het is prima weer, dus het wordt hopelijk ook een prima tripje. We verlaten Kupang weer met wat melancholie, het was erg leuk hier, maar ja, drie maanden Indonesia lijkt lang, maar er is nog zoooo veel!

Fotogeniek. Wie? Zij of wij?

Dinsdag 03 september 2013 @ 16:17

Gisterenochtend eerst maar even de must-do klusjes gedaan. Diesel geregeld en de lekkende pomp van de watermaker gerepareerd. Daarna weer naar de kant, we moesten nog wat papieren van Napa krijgen, diesel betalen en we wilden naar de markt. Oja, en eten! Haha!

In Bar en Restaurant 999 weer lekker gegeten, daar ook heel gezellig gekletst met Dieter van Orion. Een interessante man waarmee we aardig wat overlapping hadden qua werk, dus erg leuk om even te praten. Inmiddels werd het te laat voor de markt, maar dat is niet erg. Morgen weer een dag.

Begin van de middag was Napa terug van de Harbourmaster dus gingen we naar zijn huis. Alle papieren waren netjes geregeld en versierd met schitterende stempels. En ja, voor dat stempels-zetten wilden de officals toch wel wat geld hebben. Ooh, dat was niet de deal. Uiteindelijk hebben we in totaal nog 650.000 rp betaald voor de officials (100.000 customs, 100.000 immigration, 300.000 quartine – we hebben sjieke papieren, was voldoende, het ‘green book’ was niet nodig en duur, 150.000 harbourmaster). Ook moesten we Napa nog betalen, 300.000 rp. Dan ben je toch weer zo’n 60 euro armer. Iedereen moppert dat inklaren in Australia duur is, nou hier is het dus duurder. En dan zeker als je bedenkt dat je in een restaurant zeg 2 euro voor een maaltijd betaald! Maar dat hebben we al vaker ervaren, in de armste landen is het inklaren (en uitklaren) het duurst.

We kunnen daar nooit zo mee zitten, het is ‘part of the game’. We hebben nog even rondgestruind in de verschillende winkeltjes in de hoofdwinkelstraat. Geweldig! Kupang is door de droogte enorm stoffig, dus alles hangt binnen, wordt afgestoft waar je bij staat of is gewoon smoezelig. En je kunt er van alles kopen! In het hardware zaakje hingen tussen de elektriciteitskabel en printjes, de geweren en gitaren te koop. De kleding- annex schoenenwinkeltjes zijn ook een genot. Van echt schitterende schoenen met glimmertjes tot stevige degelijke stappers van duidelijke Chinese kwaliteit. Hetzelfde geldt voor de kleding, soms prachtig en soms prachtig van lelijkheid. Maar tussen dit alles heb ik wel voor 5 euro een jeansrokje gescoord. Ook prachtig!

Eenmaal weer terug bij het strandje op de ‘boulevard’ werden een soort van opgewacht door een groep schoolmeisjes die een praatje wilden maken en eigenlijk toch ook wel op de foto met ons wilden. Zo lachen! Ik oefen mijn Indonesisch en zij hun Engels. Zij maken foto’s, maar wij natuurlijk ook. Zowieso vinden ze het hier niet erg dat je ze fotografeert, alles en iedereen zegt ja en poseert vol trots. Daar maken we natuurlijk graag gebruik van.


Weer terug in de bar hebben we lekker bijgekletst met de andere cruisers. Dieter en de Franse boot Myfa gaan vandaag alweer verder. Het internet in de bar is supergoed en gratis, dus even heerlijk geskyped met een paar vrienden en het e.e.a. gedownload.

De diesel was natuurlijk weer een apart verhaal. Prima geregeld in grote jerrycans door de guys hier. Maar, het is illegaal wat ze doen, je mag hier namelijk niet in jerrycans tanken, dus hadden ze een bekeuring gekregen, 200.000 rp, zo’n 18 euro. Of Etienne dat ook even kon betalen. Etienne is natuurlijk niet achterlijk en ging eerst maar even met de jerrycans naar de boot om het in onze cans over te gieten. En natuurlijk was het geen 130 liter, maar 120 liter. Tijd voor een praatje dus, waarin Etienne aan gaf dat ze al veel verdienen aan ons (vergeleken met de prijzen bij de pomp, die de helft zijn dan wij betalen), de hoeveelheid duidelijk minder was en dat ze wat mogen verdienen, maar daarin niet te ver moeten gaan. Dat snapte hij en zowaar werd de bekeuring ter plekke verlaagt naar 50.000 rp. Je lacht je dood! Op zich moet je dan ook niet te moeilijk doen, want het gaat dan nog maar over een bedrag van iets meer dan 3 euro en wij zijn toch weer vol getankt. Het is gewoon ‘part of the game’.

Als afsluiting van de avond hebben we natuurlijk weer lekker gegeten, weer wat anders geprobeerd. En gezellig gekletst met de Australiers, Shame en Jan. Het is erg leuk hier weer verschillende cruisers tegen te komen. We vervolgen allemaal ongeveer dezelfde weg, de een gaat was sneller dan de ander, maar we gaan elkaar vast weer ergens zien. Wij gaan ons ook weer opmaken om donderdag alweer verder te gaan naar Alor. Het is hier leuk, maar we verwachten nog meer leuke plekken te gaan zien.

Inklaar-ritueel, internet, bemo en huisrestaurant

Maandag 02 september 2013 @ 18:08

Maandagochtend. Gister dus. Etienne vaart naar de kant, want hij heeft om 9 uur een afspraak met Napa. Het inklaar-ritueel moet afgerond gaan worden. Benieuwd welke en hoeveel voeten dat hier in de aarde heeft, blijf ik geduldig aan boord. Maak de boot weer aan kant en geniet lekker in de schaduw en in de wind (die ’s ochtends steeds harder en harder wordt) met een kop thee, kijkend naar deze nieuwe wereld.

De Happy Bird had ons al gewaarschuwd over veel kopieen, de nodige officials, bezoek aan boord en noemde miljoenen rupi’s. Als ik Etienne na een aantal uur alleen terug zie komen, ben ik erg benieuwd naar zijn verhaal. Toen hij vanochtend voor 9 uur in Teddy’s bar aankwam, zag het er al zwart van de officials in officiële uniformen. Gisteravond was er nog een groot race yacht gearriveerd die bij de Sail Komodo ralley hoort. En zo’n groot jacht is natuurlijk veel interessanter dan wij, dus de officials regelden een boot voor al de 20 man en gingen (inclusief onze agent Napa) het race yacht inspecteren. Ondertussen wachtte Etienne maar geduldig en kon zo de contacten ophalen met de anderen boten (3 stuks) die hier ook voor anker liggen.

Na anderhalf uur kwamen de officials terug. Met de borst vooruit, vol trots showend hun net gekregen reclame shirt van het race-jacht, aangetrokken over hun uniform. ‘Het was net alsof ze een gouden horloge hadden gehad!’ Nog waren de kleine jachten niet aan de beurt. Ze gingen eerst eten. Na het eten, konden ze hun stempels zetten en kwamen we wat dichterbij het einde van het inklaarritueel. Immigration heeft zijn taak uitgevoerd en de stempels in ons paspoort gezet. Napa vertrok hierna met onze papieren om e.e.a. verder te regelen en Etienne kon terug aan boord. Geen officiële check op La Luna? Nee, niet nodig en het was wel erg ‘choppy’ om met een klein bootje te varen. Geen rupi’s, nee. Prima, Etienne kwam over 12 weer aan boord.

Samen met de franse boot, zijn we daarna meteen op pad gegaan voor internet en telefoon. Met de bemo naar een shoppingmall. Bemo klinkt wel sjiek, maar het is een heel klein busje, waar heel veel mensen in kunnen. Voor 2.000 rupi = 18 cent, brengt die volle warme, met luide muziek stampend en veel te laag-voor-lange-mensen-zoals-Etienne-die-z’n-hoofd-al-stootte-tot-groot-vermaak-van-de-rest-van-de-passagiers busje je overal waar je maar wilt. Nou ja, je moet wel in het juiste nummer busje stappen natuurlijk. Wat soms nog een sport is om te herkennen.

We werden door de chauffeur gedropt bij het hoofdkantoor van Telcomsel, ja inderdaad, wij vroegen naar Telcomsel, maar daar kon je geen sim-kaartjes kopen. Een stukje verder zat wel het ‘verkoop-kantoor’. Het lopen was al lachen, het is warm en we blijven een bezienswaardigheid. Etienne had sjans met een paar grietjes en toen ik naar ze lachte gierden ze het uit. Humor! Een paar opgeschoten knullen in schooluniform stonden bij het bushokje te wachten en gaven Etienne high-five. Daarna bij mij en toen ik ook nog zo’n hand-klap-shjee-move meedeed, brak het hele spul in een gigantische lachbui en was die knul ‘the man’! Dat soort dingen geeft ons ook een grote smile en doet ons realiseren dat wij onszelf in de westerse landen toch allemaal wel erg serieus nemen. Te serieus, naar mijn menig.

Bij Telcomsel werden we geweldig geholpen door de prima Engels sprekende Alberto. Je regelt internet voor drie maanden en telefoon voor een maand en dan moeten de flappen weer op tafel, tig briefjes van 50.000 rp, want het was in totaal 629.000 rp. Je hebt het idee dat het geld je portemonnee uitvliegt, maar omgerekend is het minder dan 60 euro en daar heb je dan aardig wat voor. Daarna nog even in de naast gelegen shoppingmall rondgekeken, in de grote supermarkt kunnen we eventueel wel boodschappen doen. En je blijft je verbazen over sommige prijzen, t-shirts voor zo’n 3 euro!

Eenmaal terug was ons doel, een Indonesisch vlaggetje. Voor dit soort ‘projectjes’ moet je altijd echt aanspraak doen op je doorzettings-, inlevings-, inbeeldings- en aanpassingsvermogen. Want we wisten dat een paar van de winkeltjes in het rijtje een vlag verkochten. Maar ik had me niet echt voorbereid, dus wat is ‘vlag’ in het Indonesisch? De mensen spreken namelijk heel weinig tot geen Engels. Ik een vlag getekend. ‘Aaah, bendera!’ Dat klinkt goed, lijkt op het Spaanse ‘bandera’, dus dat kan wel eens kloppen.’ Indonesia’ wist ik, dus die combi bracht ons wel verder. Ware het niet dat de toko’s die hem verkochten nog gesloten waren. Ok, we gaan gewoon verder. Na een vraag aan een groepje op straat kregen we als antwoord ‘Polis, nomero satu, nomero uno’. Dat snap ik, ik weet waar het politiebureau zit, begin van de straat en dan bedoelen ze vast het winkeltje ernaast. En inderdaad daar hadden ze een mooie wit en rode vlag. Missie geslaagd.

In Teddy’s bar weer aangeland, 60 cent voor een cola maakt dat je genoeg drinkt op een dag. Na wat gekletst en wat internet, kwam Napa met de papieren van customs. Ook geregeld dus. Daarna zijn we in een tot restaurant omgebouwde huiskamer gaan eten met de Happy Bird. Erg grappig! Het was even een probleempje, want het is een vast menu, rijst met kip en wat andere bijgerechten. Ik eet geen vlees, dus dat was een probleem, met als gevolg dat ik niets kreeg! Haha! Nog even wat aangewezen en ik had wat te eten. Waar helaas toch wat vlees in zat, al zei ze heel lief van niet.


Als afsluiting nog wat gedronken met de andere bootjes en toen weer terug naar de boot. Dachten we, want halverwege sprong onze motor met een snok uit het water. Er drijft hier enorm veel afval rond, met name plastic en veel zakken. Laten we nu een hele mooie, enorme grote, knalgele ‘plastic jute’ zak tot moes gedraaid hebben, in onze schroef! Met de peddel naar de boot geroeid en vanochtend heeft Etienne met een scherp broodmes wat snijwerk verricht. Dat wordt oppassen met wegvaren met La Luna!


Heel lang jarig in Indonesia

Maandag 02 september 2013 @ 05:20

We zijn er hoor! Gisterenochtend om 11 uur locale tijd dropten wij ons anker voor Kupang op West-Timor in Indonesie. De laatste uren waren heel wisselend, om 12 uur ’s nachts wakkerde de wind iets aan en kon de motor weer uit. Je oren wisten in het begin even niet meer hoe ze de stilte moesten doorgeven. Toen we dichtbij Timor kwamen wakkerde de wind nog verder aan, maar draaide ook meer tegen. Het eiland rond was dus even hakken en spletschen scherp aan de wind. Het waait hier nu zowieso aardig door! Hadden we niet verwacht, is geloof ik ook niet normaal, maar het duurt nog wel heel de week. Ik denk eigenlijk dat het gewoon meer door het effect van warm land en iets koeler water komt, want ’s nachts is het bijna windstil en in de loop van de ochtend gaat het steeds harder waaien.

Onze aankomst hier gisterenochtend, was ook een leuk verjaardagscadeautje voor Etienne! Als ik vroeg ‘wat wil je voor je verjaardag’, dan grapte hij ‘in Indonesie aankomen’. En hoe mooi is het als je krijgt wat je vraagt?! Haha! De tijd moest ook weer terug. Ja, qua tijd komen we steeds dichter naar NL. Het zorgde er ook meteen voor dat Etienne 1,5 uur langer jarig is dit jaar!

We hebben ons anker gedropt naast de Happy Bird en zijn ook meteen een ‘Hollands’ bakje gaan doen. Onze agent (Napa ) riep ons al op om af te spreken. Na een paar uurtjes rustig op de schommelende boot (van de vele wind) zijn we aan het einde van de middag samen met Yvonne en Roderick (Happy Bird) naar de kant gegaan. Met de enorme wind hier was het een nat ritje, maar de strandlanding ging prima. Napa stond ons al op te wachten. Eerst maar even pinnen. Grappig, we pinnen 1,5 miljoen rupi en krijgen dat in biljetten van € 5 euro! Haha, 1,5 miljoen is ook ‘maar’ 105 euro. Daarna naar Napa zijn huis om een paar papieren in te vullen en wat kopieen achter te laten.

Kupang is volgens de Lonely Planet een ‘bustling’ stadje, bruisend. En dat is het ook. Het is een kruising tussen Egypte, Gambia en Marokko. Een mengeling van continue claxons, brommers, busjes, auto’s, speakers met een keiharde ‘boom-boom’ uit de bemo’s (locale busdienst), de moskee, de bel van de kerk, roepen, wind en zand, stoffig, alle felle en vervaalde kleuren die je je maar kunt bedenken, stofprinten van werkelijk alles wat bestaat, grijze gebouwen, witte gebouwen, oranje met gele gebouwen, bouwvallen, nog niet af en al heel mooi klaar, palmbomen en ander inmiddels hun-best-doen-om-te-overleven-aan-het-einde-van-het-droge-seizoen bomen. De mensen zijn erg vriendelijk, maken graag een kort praatje met je en vinden je erg interessant. Ze hebben een vriendelijk, vaak rond gezicht. Meestal zijn ze goed verzorgd, heel aardig en nieuwsgierig. Je ziet hier ook weer mooie mensen, knappe (iets te magere) grietjes en stoere kerels.

Ons uitzicht vanaf de boot is ook bijzonder. Kijk ik recht naar voren, dan zie ik grijze betonnen, drie tot vier verdiepingen hoge, vierkante gebouwen, die zo het water inlopen en niet af lijken. Dan, dichter naar de boot is er een ‘strandje’, waar we aan de kant gaan. Met een amfitheaterachtig trapwerk lopen we omhoog de kade op en staan meteen voor een bar en tussen de tafels en stoeltjes, en mensen die hun spullen verkopen. Van telefoons tot pinda’s, van limonade tot cigaretten. Verder krijg je een riviermonding en daarna wat ‘mooiere’ huizen boven op de rotsen.

Het is echt een plek om even aan Indonesie te wennen en bij te komen. Datzelfde deed Captain Bligh, toen hij hier aanlandde na de welbekende muiterij op zijn schip de Bounty! Door dit soort historische wetenswaardigheden wanen we ons met deze reis soms gewoon in een geschiedenis boek waarin Captain Bligh, Cook, Darwin en vele anderen tot leven komen. Daarnaast ligt het aardrijkskunde boek, wat ons leert over de topografie van de landmassa’s, oceanen en zeeën op deze aarde. Zo interessant was het op school allemaal (nog) niet. ;-)

Met Napa een afspraak gemaakt voor vandaag om naar de customs te gaan en de rest van het inklaren af te handelen. Met Roderick en Yvonne zijn we naar bar 999 gegaan. We hebben heerlijk gegeten! En de prijzen!! Het bier is omgerekend € 3 euro voor 620 ml. Mijn Gado Gado was 20.000 rp, dat is…..schrik niet….€ 1,80!! En lekker!! Etienne z’n gerecht was iets duurder maar kwam niet boven de 2,5 euro uit. Dat is nog eens leuk uit eten gaan. Ik geloof dat mijn nasi aan boord duurder is. ;-)

Gewoon onderweg

Zaterdag 31 augustus 2013 @ 10:09

De dagen glijden, zoals altijd tijdens een oversteek, voorbij. We zijn weer gewoon onderweg. Maar dat gevoel heb je helemaal als er heel weinig wind is, zoals deze tocht. 's Nachts is het water als een spiegel, heel surrealistisch met de luminsentie en de weerspiegeling van de maan en sterren. Gisteren kwamen daar nog heel veel lichtjes in de verte bij, en een fakkel! Van een paar grote booreilanden. Ook kwam de kustwacht weer over. Dan heb je even het gevoel niet helemaal alleen te zijn.
.
Het voordeel van zo weinig wind is dat je kunt doen en laten aan boord wat je wilt. La Luna ligt gewoon stil, dus geen aanrecht, tafel, enz onder helling. Dat is wel heerlijk en ik ben dan ook druk aan het keuvelen en denk met weemoed dat we morgenmiddag waarschijnlijk al gaan aankomen. Dat is wel eens anders geweest....
.
Verder wordt het nog steeds warmer, je kunt merken dat we langzaam naar de evenaar kruipen. We spoelen ons dan ook geregeld even af, want een verkoelend windje ontbreekt. Ik ben benieuwd hoe dat in Indonesie gaat zijn. Zeker omdat we de monsoon in gaan, met haar enorme regenbuien. Die dan wel weer verkoelend zullen zijn.
-----
At 31-8-2013 7:21 (utc) our position was 10°46.90'S 124°54.79'E

Bloemen, of toch niet

Donderdag 29 augustus 2013 @ 09:58

Ik dacht vandaag weer een bloemig verhaal te maken, maar helaas, weinig bloemen om te vertellen. Het is gewoon prima hier. Saai, met hier en daar een windstilte, een groep dolfijnen en een kustwacht die ons even checkt. En het is warm! Ongelooflijk! Overdag vechten we om een plekje in de wind (die er toch niet is) en de schaduw, terwijl we 's nachts gewoon in dezelfde outfit (korte broek, t-shirt) een beetje bijkomen van de hitte, maar tijdens je slaapje in de achterkajuit weer heerlijk opwarmen. Toch klagen we niet, we wennen eraan, zeg maar.
-----
At 29-8-2013 7:30 (utc) our position was 11°45.85'S 128°32.75'E

Dag Darwin. Dag Australia. See ya!

Woensdag 28 augustus 2013 @ 09:47

We hebben Darwin en Australia weer verlaten. Toen we vanochtend vertrokken was het ook 'speelkwartier' van de Amerikaanse Marine. Tenminste zo leek het. Er kwam een vliegdekschip binnenvaren, twee hovercrafts passeerden ons en we zagen wel zo'n vier verschillende fregatten. Grappig en we hadden iets om naar te kijken met wegvaren.
.
Het is heerlijk weer. Misschien wel iets te rustig en iets te weinig wind. Dat hadden verwacht, 's middags trekt de wind even aan om daarna weer snel in te zakken naar heel weinig tot windstil tijdens de nacht. Tot nu toe is het hier buiten ook precies zo gegaan. Hopelijk blijft er toch nog een beetje wind over voor vannacht.
.
Het is altijd weer raar om weg te gaan bij een land of eiland waar je een tijdje bent gebleven. Ik denk dat ik het elke keer schrijf. Alles wordt blijkbaar erg snel vertrouwd en ondanks dat je weet dat je inderdaad weer weg moet, blijft het raar en onderga je het met enige melancholie. We hebben al wel plannen om ooit toch wel terug te komen om met name het binnenland te bekijken, maar dat duurt nog eventjes.
.
We hebben ook wel weer zin in Indonesia, vind het ook weer spannend. NZ, Australia, New Caledonia, het was allemaal zo westers. We verwachten dat dat nu wel iets anders wordt. Waarschijnlijk zal het ook enorm varieren tussen de verschillende eilanden. We gaan het wel zien. Om alvast in de stemming te komen eten we vanavond nasi goreng met pindasaus. ;-)
-----
At 28-8-2013 7:37 (utc) our position was 12°14.72'S 130°18.53'E

Show, gas en zelfs regen

Vrijdag 23 augustus 2013 @ 15:57

Nu we onze visas voor Indonesië hebben (gaat heel easy hier!), wordt het tijd om hier af te gaan ronden. Zoals ik eerder zei, 'mogen' we pas de 2e aankomen. We gaan daarom komende woensdag weg. Dat is altijd dan 'ineens' voor je gevoel. En toch weer wat dingen die eigenlijk nog moeten. ;-)

Zo is ons fototoestel ineens overleden. We hebben de oude nog en mijn spiegelreflex, maar wij willen geen risico lopen. Daarnaast zijn ze hier erg goedkoop in vergelijking met NL, dus toch maar eens rondkijken. Eergisteren zijn we met de bus naar de grote shopping-mall aan de andere kant van de stad gegaan (Casuarina). En daar hebben we met de juiste persoon vriendjes gemaakt! Ze werkte bij JB Hi-Fi op de foto-afdeling en komt uit Kupang (onze eerste landingsplaats in Indonesië). Mijn Indonesische woordjes met haar geoefend en ze maakte een moeilijk-te-weigeren deal voor de Canon G15!

's Avonds zijn we naar een bijzondere show geweest van het Darwin Festival in 'onze' zwem-lagoon. Drijvende bootjes met lichtjes en twee dames gekleed in een witte jurk, 'liepen' over het water. Vanaf het strandje klonk muziek en werden er kleurrijke beelden op hun (en dus hun witte jurk) geprojecteerd. Dit gaf, in het donker, een schitterend surrealistisch beeld! Een mooi moment om de nieuwe camera uit te proberen en we zijn weer tevreden (alleen missen we het uitklapbare schermpje enorm).



Gisteren hadden we onze laatste 'to-do-moeten' klus, het vullen van de gasfles. Inmiddels is dat hier in Darwin helaas niet meer mogelijk bij de havens, dus moesten we weer naar de andere kant van de stad (Barbeque Galores, Homemaker Village). Maar een gasfles de bus in...dat mag ook hier niet. Taxi is duur, auto huren ook geen optie, dus dan maar een ander trucje bedacht. De gasfles in onze hele grote rugzak. En ja, dat past prima en je ziet niet wat er in zit. Het mooiste moment was de man bij de winkel. "Can I help you?" "Yes, we want to fill our gasbottle." "Where is your gasbottle?" "Here!" en ik wijs naar mijn rugzak. Er plopt een enorm vraagteken boven z'n hoofd, "ooh, it's a little one?" "No, a 9 kg" antwoord Etienne. De arme man weet niet waar hij moet kijken en de vraagteken krijgt een er een uitroepteken bij. Ik doe de rugzak af, rits hem open en pak de fles eruit. De man z'n vraagteken verdwijnt, maar er komen tig uitroeptekens voor terug en hij schiet in de lach, "Yeah, it really is a 9 kg!" Hij vind het wel humor en drukt ons op het hart het toch vooral niet aan de buschauffeur te vertellen. Nee, dat hadden we ook al bedacht. Hij vult de fles lekker vol en wij zijn weer blij.

Het is hier echt veel warmer aan het worden de laatste dagen. Gisteren was het ook wat bewolkt waardoor het erg bedrukkend was. De avond en nacht ervoor hadden we zelfs heel veel regen. Uniek voor ons, maar blijkbaar niet voor hier, al is het qua tijd nog een beetje te vroeg. En door de warmte ben je na zo'n zware sjouwtocht, helemaal uitgeteld en heb je nergens geen fut meer voor. Wij dan. Dus verder maar rustig aan gedaan gisteren....

Bus, to-do en verhaaltjes

Dinsdag 20 augustus 2013 @ 17:49

Inmiddels is het busschema al bijna versleten! De bussen zijn echt prima hier. Voor drie dollar kun je drie uur lang onbeperkt heen en weer reizen. Ideaal, want even naar de Yachtclub aan de andere kant van de stad, daar lunchen, door naar Bunnings (soort Gamma) en dan weer terug en dat alles binnen drie uur. Hetzelfde om de bimini weg te brengen en afgelopen zondag naar de beach-markt. Op dit moment zitten we weer op de bus te wachten op een industrieterrein, we hebben net de bimini weer gehaald. Deze bus rijdt minder frequent, dus moet je een uur wachten. We hebben dan ook maar een plekje onder de bomen in de schaduw gezocht.


De afgelopen dagen hebben we dus veel heen en weer gereden om van alles te regelen. Daarnaast heeft Etienne de motor weer een grote beurt gegeven, gaan we 's middags zwemmen en daarna halen we wat boodschappen. Het is namelijk te ver lopen naar de supermarkt om alles in een keer te halen. Het meeste hebben we al gedaan in McKay, dus zoveel is het niet meer.

Sinds gisteren horen we ineens opvallend veel Nederlands en Duits, grappig, we grapten al dat er vast een vlucht uit Europa is geland. Verder zie je wel veel toeristen uit eigen land. Nu we wat dagen achter elkaar elke middag gaan zwemmen, zie je ook 'bekenden'. Dat is wel grappig, we spreken niemand, men is erg op zichzelf (op wat backpackers na), dus maken we zelf verhalen. Je moet toch wat....;-)

A day at the city-beach

Vrijdag 16 augustus 2013 @ 18:04

In Australia zie je verschillende borden langs de waterkant staan, met een symbool van een krokodil en dan staat er zoiets bij van “You’re in croc-country”. Met name hier in de Northern Territory zijn er croc’s in overvloed. Je hebt hier ‘salties’ en ‘freshies’, zout- en zoetwaterkrokodillen. Er is hier een rivier waar een populatie van meer dan 500 croc’s zijn gespot. Dan weet je het wel. En wat doe je in een ‘croc-country’? Vooral niet zwemmen!


Maar dit is nu net het ellendige, want het is hier warm! Ik denk zeker zo warm als bij jullie in NL.;-) We liggen op een riviertje, tegenover de ‘wharf’ in Darwin. Waar, m.n. in de ochtend en ’s nachts, geen wind is. In de loop van de middag komt er een zogenoemd landwindje, wat erg lekker is. Alleen liggen wij soms op de stroom ipv op de wind, waardoor er geen wind naar binnenkomt. Heel jammer. Eergisteren hebben we de bimini naar de zeilmaker gebracht (Seafleet, alleen ok voor reparaties), waardoor we alleen wat schaduw van de zonnecellen hebben. Verkoeling zoeken is nu dan ook iets van; met een puts op de punt?

Maar in een grote, (altijd) warme stad, zoeken natuurlijk meer mensen verkoeling. Er is dan ook een zwembad, of eigenlijk meer letterlijk, een golfbad. Enorme golven in een klein zwembadje, waar je zelfs op kunt surfen, zagen we gisteren! Heel gaaf en lekker verkoelend. Alleen relatief $$. En omdat je in ‘croc-country’ bent, ga je dus niet naar een leuk strandje hier aan de andere kant. Wat hebben ze daarop gevonden? Hetzelfde als je in de steden in NL nu meer gaat zien, een ‘city-beach’, stad-strand. Naast het golfbad en de ‘wharf’, hebben ze het ‘Darwin waterfront’ waarbij ze een stuk hebben afgedamd, vrij van croc’s en een nog kleiner stukje vrij van de ‘box jellyfish’ (ook een enorm vervelend beestje). Eromheen kun je heerlijk in de schaduw onder de palmbomen liggen (er vallen geen kokosnoten, maar wel oude takken! Hebben wij aan den lijve ondervonden). En via een aangelegd zandstrandje loop je zo het water in. Jullie raden vast al waar wij gisterenmiddag dus zijn geweest?! Heerlijk op het ‘city-beach’! Grote kans, dat dit een vast programma in ons schema gaat worden, hier in Darwin.

Om naar Indonesie te gaan moet je een ‘CAIT’ hebben, zeg maar cruisingpermit. Ons permit gaat in op 2 september, wij moeten dus nog even wachten hier in Darwin voordat we naar Indonesie gaan. Maar dat is geen straf, we kunnen weer even wat aandacht aan La Luna geven en het is best een gezellige stad, met koele bibliotheek, heerlijk strandje en goede supermarkten.

Darwin

Dinsdag 13 augustus 2013 @ 06:34

De laatste dagen naar Darwin waren erg rustig qua wind en golven. Heerlijk relaxed dus eigenlijk. We passeerden New Year Island. Waarbij je je gaat afvragen waarom dat eiland zo heet. Verder was het laatste stuk, schitterend varen langs en tussen laag land en zandbanken.

Gisterenavond lieten we ons anker vallen in Francis Bay. Hoe heerlijk, maar ook bijzonder raar is het, om dan ineens 'er te zijn'. Ineens is het 'stil', ligt de boot stil en ben je niet meer in beweging. Het is dan altijd ook wel lekker slapen, maar je zit toch nog wel in dat ritme, dus de dag begint weer vroeg.

Een warme dag! Het is hier echt veel warmer dan 'om de hoek' aan de oostkust. We zijn vanochtend meteen naar de Indonesische ambassade gegaan. We moeten een visa aanvragen en zijn de formulieren gaan halen. Daarna de officiële documenten laten printen en verder de stad in.

Darwin heeft een gezellig stukje centrum. Deze maand is het Darwin Festival, waardoor er heerlijke live muziek door de straten klonk. We hebben wat rondgestruind. Darwin is weer een hele andere stad, met andere mensen en een andere sfeer. Het voelt een beetje als een ander land, maar dan wel met heerlijk dezelfde winkels. ;-)

Ritme

Zaterdag 10 augustus 2013 @ 10:15

Vandaag alweer dag 4 onderweg. Wij zitten inmiddels in het ritme en dat is altijd fijn. Er komt dan een soort rust over je heen, je slaapritme heeft het door en je lichaam is ook gewend. De dagen rijgen dan ook beter aan elkaar en de tijd vliegt. Grappig is het dan om te zien, dat het weer hier ook een bepaald ritme ontwikkelt. Elke ochtend rond half 8 moeten we de motor starten en rond 16.00 uur kan deze weer uit. Elke dag hetzelfde. Eer we dan aan onze slaapjes gaan beginnen is de motorwarmte uit de achterkajuit verdwenen en hebben we alleen nog maar te maken met de 'normale' warmte. Deze warmte laat ons overdag puffen en in de schaduw (en het beetje vaarwind) zitten en 's nachts is een dun truitje voldoende.
.
Het gaat opschieten, nog een 220 mijl naar Darwin. Inmiddels is de avond weer langzaam over ons heen aan het komen en ga ik aan het eten beginnen. We hebben net nog mogen genieten van dolfijnen. Verder is er niets rondom ons, dan alleen maar water.
-----
At 10-8-2013 7:55 (utc) our position was 10°50.15'S 133°34.13'E

Vliegtuig

Donderdag 08 augustus 2013 @ 10:13

Gisterenavond, lag net te slapen, werden wij dan ook eindelijk hier gespot door de douane. Een vliegtuig vloog laag over en riep ons aan. Gewoon wat gegevens uitwisselen; naam, laatste haven, volgende haven en je 'port of registration'. En wat zijn we dan altijd blij dat dat 'Stad aan 't Haringvliet' is! Mijn vraag of hij wilde dat ik het spelde, werd dan ook meteen positief beantwoord. 'Als het mogelijk was'. Ja, dat is zeker mogelijk, ik ken het nautisch alfabet uit mijn hoofd, het duurt alleen altijd even... haha!
.
Vandaag was weer een prachtige zonnige dag! Je merkt duidelijk dat sinds we Cape York rond zijn het veel warmer is. Het is meteen ook oppassen voor verbranden. De wind is prima, niet veel, maar hierdoor zeilen we heel comfortabel richting Darwin. Ik klaag niet.
-----
At 8-8-2013 7:46 (utc) our position was 10°50.92'S 137°34.09'E

Rommelig en nat

Woensdag 07 augustus 2013 @ 09:28

Het is een rommelig, hobbelig zeetje en dus tochtje. We steken nu de Golf of Carpentaria over. Relatief ondiep, waardoor er ook 'nasty' golven kunnen lopen. Daarnaast was de wind toegenomen tot zo'n 20 knopen, dus stuwt de wind het water ook nog lekker op. Een onrustig nachtje, met geen slaap. Je rolde teveel in je bed.
.
Vanmiddag is de wind wat gaan liggen, nog niet heel rustig, maar beduidend rustiger. Inmiddels heb ik al wat slaap ingehaald. De wind komt schuin van achter in, met de golven idem. En sommige golven zijn hoog, waardoor er af en toe eentje het zelfs tot in onze kuip kan halen!
.
Verder gaan we op de genua met een prima snelheid vooruit. Hopelijk blijft de wind zo en kunnen we vannacht relatief 'rustig' slapen.
-----
At 7-8-2013 7:16 (utc) our position was 10°47.99'S 139°26.31'E

Naar Darwin

Dinsdag 06 augustus 2013 @ 08:56

Inmiddels zijn we alweer onderweg. Dat waren we natuurlijk al wel langer, maar na de Albany Passage (schitterend!!!) zijn we in Seisia een paar dagen gestopt. Seisia is een heerlijk stoffig, rood (zand), remote dorpje in de outback van Australia. Deze landtong naar Cape York is vrij verlaten (hoofdzakelijk Arboriginal land) en Seisia ligt bijna op het hoogste punt. Het is het vertrekpunt naar Thursday Island, een van de eilandjes in de Torres Strait, en een heerlijke stop voor alle toeristen die dit landpuntje aan het verkennen zijn. Je ziet dan ook bijna alleen maar dikke jeeps, rood van de stof, met tent op het dak en verder alles erop en eraan. Wij hebben genoten en nieuwe plannen gesmeed! ;-)
.
Maar in Seisia is niets meer dan een paar campsites, een supermarkt en een benzinepomp. Het hoognodige, maar geen plek om weken te blijven hangen. Waar we wel erg blij mee waren was het internet!! We hebben dus lekker een dagje uitgebreid gesurfd en....weer tickets naar NL geboekt! Jawel, met de feestdagen (in december) gaan we weer drie weekjes naar NL!! We gaan eerst nog heel veel andere leuke dingen doen, maar we hebben er zin in.
.
Gisteren hebben weer wat verse dingen ingekocht in Seisia, prima spul en vanochtend vroeg vertrokken. Dik 700 mijl naar Darwin. Vanochtend ging het prima met de wind (en stroom), maar deze werden langzaam minder. Nog even met de genaker, maar nu moest toch echt de motor weer aan. Verder een prima zonnetje, die nu weer langzaam aan het zakken is. Nog even en we gaan ons weer opmaken voor de avond en de eerste nacht.
-----
At 6-8-2013 6:30 (utc) our position was 10°48.25'S 141°42.97'E

Horror-coast

Vrijdag 02 augustus 2013 @ 11:34

Het zijn lange vaardagen, vandaag dik 70 mijl, gisteren 60 mijl en de dag daarvoor 50. Dit doen we enigszins zelf, we hebben geen zin om een (of twee) nachtje(s) door te gaan. Maar er zijn aan deze kust ook maar heel weinig ankerplekken. Niet helemaal correct, je kunt natuurlijk in elke baai en achter elk eiland gaan liggen, maar of dat een ideale rustige plek is, dat is dan de vraag. Vandaar dat dit stuk hier de horror-coast wordt genoemd. wel wat overdreven, want je kunt, net zoals wij nu doen, prima in (lange) dagtochten naar boven.
.
Helaas met deze lange dagen en de toch gaan dringende tijd, is dat je weinig van de plekken ziet. Deze landpunt tot aan Cape York, komt uit in de Torres Strait, de nauwe doorgang tussen Australia en Papua New Guinea. Er is weinig op dit stuk van Australia. Hoofdzakelijk is het heilig land van de Arboriginals. Je kunt er alleen maar met een 4WD komen en er zijn weinig dorpjes. Waardoor we onze luxe-gewoonte van de laatste weken, het internetten tijdens het zeilen, weer niet konden uitvoeren.
.
Maar ook hier is het schitterend! Kleine eilanden, omringt door grote, soms droogvallende, stukken rif. Soms een enkele palmboom op het eiland, soms alleen maar zand. De kust wordt steeds lager en de bergen veranderen langzaam in zandduinen. De baaien langs de kust waarin we liggen zijn verlaten, stil en prachtig.
.
We hebben nu, nog net in het licht, ons anker laten vallen in de Escape River. Het domein van een pearlfarm, parel-boerderij. Het laatste stukje oostkust Australia ligt voor ons. Tevens ons laatste stukje Pacific. Rare gedachte. Ik word er bijna melancholisch van, de Pacific was een grandioos avontuur!
-----
At 2-8-2013 8:58 (utc) our position was 10°58.07'S 142°40.66'E

Windstil

Maandag 29 juli 2013 @ 10:27

Dat werd het voor ons gevoel toen wij, aan het eind van de ochtend tussen Flinders Island doorvoeren. Het was wat minder gaan waaien in de baai, dus besloten wij om vanochtend maar verder te gaan. Een kort stukje, 10 mijl naar Flinders Island. Het waaide nog dik, zelfs af en toe boven de 40 knopen. Maar eenmaal verder van de kaap weg, grapten we dat we de motor moesten gaan starten. Een beetje overdreven, want het waaide nog tegen de 30 aan. En eenmaal tussen de eilanden hier, was de wind afgezwakt tot onder de 20! Dit gaat erop lijken!
.
We liggen nu voor een schitterend wit strandje met prachtige ruige, droge heuvels. We hebben tijdens de lunch een dugong gespot, een zeekoe. Het duurde even voor we hem 'herkent' hadden, zeg maar. Daarvoor hadden we hem al uitgescholden voor rog, krokodil en slang.... misschien was ons zicht, door de vele zoutspetters van de afgelopen dagen, wat vertroebeld. Laten we het daar maar op houden.
.
We liggen nu stil! De boot danst niet meer en onze oren suisen van de stilte, heel raar. Toen we hier het kanaaltje invoeren en ons anker lieten droppen, noemde ik wel weer het woord eenzaam. Niemand anders te zien, geen boten en niemand op de kant. Maar dan kijk je, na een paar potjes rummy naar buiten en dan....liggen er 'ineens' twee buitenlandse boten naast ons! Gisteren hadden we al met een Brite cruiser gesproken. Ineens zijn er nog meer van 'ons soort'. We hebben nog niet gesproken met ze, want de dinghy ligt niet in het water. Morgen gaan we weer verder en wordt het een lange dag. Zeker met deze 'windstilte'...;-)
-----
At 29-7-2013 2:47 (utc) our position was 14°10.64'S 144°13.78'E

Bijzonder huis

Zondag 28 juli 2013 @ 10:24

De wind giert zo hard rond je huis, dat de radio een tikje harder moet dan normaal. En zeg je iets tegen elkaar van het ene vertrek naar het andere, moet je je stem duidelijk heffen.
.
Naar buiten is niet echt een optie, want zodra je om de hoek kijkt voel je de zoute spetters in je ogen. Check je rondom het huis, waai je letterlijk uit je hemd en kom je zout weer binnen.
.
Af en toe lijkt het alsof de regen op het dak slaat, maar dit is het opspattende water van de golven. Door deze golven schudt het huis alsof het aan het varen is, met best wat wind.
.
Tijdens het zelf maken van vanilleyoghurt (van sojamelk of course), rolt alles van het aanrecht de gootsteen in. Zelfs het cardanisch opgehangen gasfornuis moet los.
.
Bewegingsruimte is beperkt tot een verdieping. Weggaan is geen optie. De 'auto' op de oprit zetten gaat niet, de motor erin tillen met deze wind is geen doen.
.
Het gieren van de wind rond je huis en het schudden, maakt je moe. Maar eigenlijk komt dat meer nog omdat je niet weet hoelang je nog in huis 'opgesloten' zit.
.
Och, er is genoeg eten en drinken in de voorraadkast en er staat geen verplichte afspraak in de kalender. Ook is het 'verplicht' ontspannen en niks doen.
.
Hopelijk nog maar een dagje......
-----
At 28-7-2013 8:03 (utc) our position was 14°12.44'S 144°28.11'E

Wachten

Zaterdag 27 juli 2013 @ 09:43

Nog steeds liggen we te schudden achter ons anker in Badhurst Bay. Vannacht ging het voor ons gevoel zelfs nog harder waaien. Het is inderdaad schudden, want de wind blaast La Luna scheef en de golven, door de wind, slaan een enkele keer stuk op de boot. Het is een beetje bizar, want het is verder schitterend weer! Strak blauwe lucht, enorm wit strand voor ons neus, met daarachter schitterende rotsen bergen. En toch is het geen weer om de boot te verlaten.
.
We rommelen dus maar wat aan en hebben ons vandaag in Indonesia verdiept. Je moet toch wat, maar met deze extra 'vrije' tijd weten we altijd wel raad. Het is gewoon afwachten tot de wind iets gaat liggen, waarschijnlijk nog een paar dagen.
-----
At 27-7-2013 7:33 (utc) our position was 14°12.44'S 144°28.11'E

Storm! En ... in de voetsporen van...

Vrijdag 26 juli 2013 @ 10:33

... Captain Cook! Eergisteren zijn we op Lizard Island in z'n voetstappen getreden, all the way omhoog naar Cook's Look.
.
Captain Cook komen wij, in onze reis om de wereld, heel veel tegen. Op dit eiland is hij gestopt na een oversteek, op dat reef is hij gestrand, daar was hij de eerste vreemdeling die voet aan land zette, enz enz. Er zijn maar weinig plekken, landen of eilanden die we gepasseerd zijn, waar ik niets over Captain Cook heb gelezen. En ja, deze man was natuurlijk een bijzondere, avonturier. Hij ontdekte nieuwe werelden, nieuwe eilanden, nieuwe wegen. En grappig, want de wereld die hij ontdekte was helemaal niet 'nieuw'. Ja, voor hem, maar niet voor de mensen die er op dat moment al woonden.
.
Als je zo redeneert, dan doen wij hetzelfde als Captain Cook. Zijn wij ontdekkingsreizigers, avonturiers. Wij ontdekken, voor ons dan, ook nieuwe werelden, nieuwe eilanden en nieuwe wegen. Ok, in deze tijd, onze tijd, staan ze al op de kaart en hoeven wij niet naar de hoogste bergtop op een eiland te klimmen, om te kijken hoe we door het rif naar buiten kunnen. Dat maakt het minder 'ontdekken', maar geloof me, soms niet minder spannend! ;-)
.
Gisteren op Lizard Island, zijn wij naar Cook's Lookout gelopen. In 1770, lang geleden dus, liep Captain James Cook, samen met Joseph Banks naar de top van Jiigurru, Lizard Island. Het pad omhoog naar 359 meter was een geklim en geklauter. Het, zoals op het bordje bij het begin stond, 'soms extreem moeilijk pad', was een beetje overdreven, maar het was pittig. Maar vast niet zo erg als toen James Cook het deed, toen waren er geen rode pijltjes die het 'pad' aangaven. De stukjes over de schuine, steile rotsen, die zullen vast net zo in die tijd geweest zijn. Ik hoop dat hij goede schoenen aan had en niet van die gladde leren laarzen uit die tijd. Alhoewel Etienne het, in deze tijd, ook op z'n slippers deed. Het geklim en geklauter naar de top was de moeite waard en gaf je een 360 graden view rondom het eiland. Helaas was het bewolkt, maar dit was voor de klim weer wel lekker.
.
In 1770 liep James Cook dus naar boven om te kijken of hij een doorgang in het Great Barrier Reef zag om met zijn schip, de Endeavour verder te varen. Onderweg omhoog zagen ze enorme lizards (hagedissen), die familie zijn van de komodo veranen in Indonesie. Daarom noemde Banks dit eiland Lizard Island. Wij hebben helaas geen lizard gezien.
.
Maar, Cook zag wel een opening in het Great Barrier Reef (wat toen nog niet zo heette) om weer naar open zee te gaan, deze opening heet nu (heel toepasselijk) Cooks passage.
.
Helaas geen lizards voor ons dus op het eiland, terwijl we bijna wel elke track gelopen hebben. We hebben in de mangrove wel heel veel (en grote) vleermuizen gezien. Er stond al een bordje bij 'Noicy Campers', nou inderdaad, wat kunnen die beesten een herrie maken! Ik blijf ze een beetje luguber vinden.
.
Gisteren zijn we niet in de zeilsporen van Captain Cook getreden en naar buiten gevaren, maar binnen het Great Barrier Reef gebleven. Gelukkig wel, want de wind nam nog wat verder toe, waardoor we heel dag een dikke windkracht 7 hadden (tegen de 30 knopen wind). We hadden hem schuin van achter, goed te doen dus en we liepen bijna gemiddeld ook een 7 knopen snelheid. Maar de wind is echt te gek. Toen we Badhurst Bay in wilden varen, ronden we de kaap en nam de wind (zoals zo vaak bij die vervelende kapen) verder toe. Het werd dik in de 30 knopen en toen we naar het strand toe voeren, zagen we zelfs uitschieters boven de 40 knopen (9 beaufort). Toen we eenmaal lagen, lagen we wel redelijk rustig. Maar de wind is te gek, de uitschieters blijven dik boven de 30. We liggen redelijk dichtbij het strand, maar de harde wind laat, tussen ons en het strand, al redelijke golven lopen. Vandaag blijven we dan ook maar even achter ons anker schudden, hier in Badhurst Bay. Een schitterende baai, me
t bijzondere (weer andere) bergen. We wilden naar Flinders Island, maar de vraag is of je daar beter ligt met deze wind. En het balen is, de wind blijft nog een hele week zo! Bah, maar we zullen het ermee moeten doen.
-----
At 26-7-2013 1:41 (utc) our position was 14°12.43'S 144°28.11'E

Rif avontuur

Woensdag 24 juli 2013 @ 09:54

Er is veel gebeurd de afgelopen dagen en dus heb ik weer veel te vertellen. Tja, dat is het nadeel als ik niet elke dag schrijf, misschien toch maar weer in het ritme komen…..
.
Even terug, Port Douglas, met zijn rivier met krokodillen. Het was ook een heel leuk gezellig en toeristisch plaatsje. Wij vinden dat van tijd tot tijd zalig, lekker rondstruinen, terrasje pakken en mensen kijken. En met alle croco's in de rivier is Etienne een echte crocodile dundee geworden, haha, hij heeft namelijk een echt Australische Barmah bush-hat. Een kangaroe leren hoed, lichtgewicht, waterproof en het staat hem super. (Foto volgt!)
.
Na Port Douglas zijn we naar het even zo toeristische Low Isle gegaan. Een schitterend strandeiland met daarnaast een mangrove eiland. Helaas was het voor ons, maar zeker ook voor de toeristen die 200 dollars voor deze trip betaald hadden, erg jammer dat het bewolkt was en zelfs regende.
.
De dag erna begon ons avontuur en zijn we naar de buitenste riffen van het Great Barrier Reef gegaan, het Outer Barrier Reef. Onze eerste plek was op St. Crispin Reef. Dit ligt iets zuidelijker dan de Agincourt Reefs, de riffen waar alle toeristenboten heen gaan. Op een plek ligt zelfs een soort van dockingstation, met restaurant, douches, snorkel/duikplatform, onderwaterhuis, enz enz. Heel grappig om dat te zien. Wij zijn in ons eentje, een heel stuk daarvandaan gaan liggen, want waarom zou daar het rif mooier zijn dan hier?
.
Het bijzondere van de dag begon al doordat we op grote afstand het rif konden ruiken. Bij laag water ligt er veel boven water en dat geeft een doordringende zoete lucht. Heel bijzonder!! En met het ondieper worden van het reef ging ook ineens onze hengel herrie maken. Beet!!! En dit was een stoerder beest dan de geep-achtige van een paar dagen geleden, want we waren bijna door onze lijn heen. Tjeetje, trekken dat deze vis deed. Zeilen in, snelheid uit de boot en ja, hoor, we konden een middelgrote, maar hele dikke tonijn (Skipjack?) binnenhalen. Wat een heerlijkheid, mijn lunch bestond dus uit verse sashimi!
.
En de dag kon verder ook niet meer stuk. Wow, wat hebben we weer ontzettend genoten van deze snorkel!! Het is hier wel heftig, het waait al dagen stevig door (rond de 20 knopen = dikke 5 beaufort) en met hoog water gaan de meeste riffen gewoon onder. De golven kunnen dan dus lekker doorkomen. Maar de grote oceaangolven niet, die breken er wel op. We zijn dus maar gaan snorkelen, met de dinghy aan een lijntje vast. Altijd veilig. Het water is hier veel warmer dan op de Whitsundays, we konden dus heerlijk onze tijd nemen. We hebben genoten, het Great Barrier Reef is inderdaad schitterend! Ook zeesterren gezien die we nog nooit eerder tegengekomen zijn, bijzondere zakpijpen en nog een, voor ons, nieuw visje. Genieten met de grote G. Gelukkig bleef dat heel de dag, want we gingen wel liggen rollen toen het hoog water was (door de golven die niet meer afgeremd worden door het rif wat boven water ligt), maar het was nog prima.
.
En toen naar Escape reef, net zo'n bijzonder plekje. We roken het rif al en voorzichtig manoeuvrerend er tussen door lagen we op een prima plekje in (of op?) het Escape reef. En weer schitterend gesnorkeld!! We zijn heel de middag weg gebleven, het water is hier totaal niet koud meer. Dit was weer genieten, maar met hoog water, ging het rif toch verder onder water en werd het schommelen. Ik had maar vroeg gekookt, maar achteraf viel het schommelen nog wel mee. De vele wind helpt namelijk niet echt om het rustig te houden.
.
Dat merkten we de volgende dag (eergisteren dus). Het was heerlijk zeilen en we raceten naar Lark Reef. We dachten een beschut plekje daar te kunnen vinden, in de kom van dit reef. Helaas. Met laag water was het prima, maar met hoog was het een onaangenaam gehobbel. En laat het nou 's avonds en 's ochtends dus, hoog zijn. We zijn gisteren maar vroeg vertrokken naar Lizard Island. Hier zijn we nu. Dit wordt een verhaal op zich. Dus dit volgt later. Voor de nieuwsgierigen onder jullie (;-)), er staan weer foto's in het fotoalbum van Australia.
-----
At 24-7-2013 7:16 (utc) our position was 14°39.65'S 145°27.07'E

Saltie

Dinsdag 16 juli 2013 @ 15:51

De afgelopen dagen werd het weer steeds beter gelukkig. De wind bleef nog wel aardig doorstaan, waardoor we de nacht voordat we Cairns in gingen vreselijk slecht lagen. Bij Fitzroy Island kwamen de golven gewoon het hoekje mee om en het zelfde gold voor de baai waarin we gingen liggen. Ongelooflijk, want de golven kwamen dan ineens van de andere kant. Nou ja, een nachtje is nog te doen.

Cairns is ongelooflijk toeristisch! Naar binnen varend moet je de vaargeul aanhouden anders wordt het te ondiep. Er kwamen ons ’s ochtends wel tien touristenboten tegemoet en bijna net zoveel grote ferries. En ja hoor, in de stad (meer dan 150.000 inwoners) was het druk. Heel veel gezelligheid, veel terrasjes, veel winkeltjes, veel eettentjes. Heel gezellig. We hebben lekker ergens koffie gedronken en geluncht en wat rond gestruind. Langs het strand, waar je niet op kunt, hebben ze een zwembad gemaakt. Heel gaaf, dat is het voordeel van een klimaat waar het altijd warm is. Een hoop bbq’s eromheen waar iedereen gebruik van kan maken en dit ook doet. Gezellig een dagje naar het park, vlees mee en dat gooi je rond de middag op de barbie.

’s Avonds zijn we ‘uit’ geweest naar The Pier. Een ongelooflijk hippe tent vlakbij de haven. Erg leuk. De tweede dag in een haven is altijd voor de doe-dingen; wassen, watertanken, boodschappen doen en in de tussentijd weer de gezelligheid van de stad op zoeken. Het is jammer dat we weer zo snel verder gaan. Zo’n gezellige stad is altijd leuk vertoeven en mensen kijken, maar de havengelden zijn een enorme aanslag op je budget, dus weer verder.

Het was een heerlijk dagje zeilen naar Port Douglas. 40 mijl. Op het land zagen we de bergen steeds hoger worden, met daarvoor een weg langs de verschillende strandjes. Port Douglas is, volgens pilot en Lonely Planet, zeker zo toeristisch. Dat zagen we met invaren. Maar vergeleken bij Cairns was het allemaal klein, het was net of we een miniatuur landschap invoeren.


Nu liggen we op de rivier. Het is hier erg druk, dus we hebben ons anker voor uit en achter hebben we ons vastgebonden aan de mangrove, zodat we niet uitzwaaien de rivier op. Ik wilde een grapje maken, dat het maar goed is dat hier geen krokodillen zijn, anders konden ze zo aan boord lopen. Dit grapje hoef ik niet te maken. Etienne staat net naar buiten te kijken. “Wat zie ik daar nou, net in het water?” Zal wel een tak zijn. Ik zie wel ribbels. Misschien gewoon een touw. De verrekijker biedt duidelijkheid….een krokodil. Een Saltie dus, zoals ze dat noemen, een zoutwaterkroko, de grootste van de levende repetielen. Volgens Wikipedia springen deze beesten zelfs, dus aan boord lopen, nee. Maar springen misschien. Hmmm, straks mijn handen en voeten maar binnenboord van de dinghy houden dus en het deurtje van de boot dicht. ;-)

No worries & no drama's

Vrijdag 12 juli 2013 @ 19:25

Vandaag zien we voor het eerst sinds dagen weer wat blauw. En dan niet van de drank, maar van het mooie(re) weer. Dat is jammer, want we hebben op weer wat mooie plekken gelegen, maar het was een grijze bedoening. Op Dunk Island, lagen we te 'hobbyhorsen', niet normaal meer. Gisteren en eergisteren op de Moresby River was het beter, maar wat kan er hier ook veel water uit de lucht vallen! We hadden maar een pauze-dagje ingelast.

Vandaag weer verder richting Cairns, met vandaag nog een stop ervoor. Waar is nog de vraag, het waait al dagen erg stevig door en het wordt dus even kijken waar we rustig kunnen liggen. Al is het weer vandaag enorm anders, iets minder wind en, zoals ik al zei, meer blauw.

Dit maakt ook, dat we de kreten van de Aussies nog meer gaan waarderen en adopteren. Vanaf Bundaberg was het 'no worries'! Geen zorgen! En in Townsville lagen we in een deuk om het 'no drama's'! Nee, wij willen inderdaad geen drama. De jongen van de haven bracht het nog leuker, "if there are any drama's, you can call me on VHF 10". Ik vind hem goud waard! "Zijn er drama's, dan kun je mij op kanaal 10 oproepen." Dan hoop je toch dat er een drama komt, of niet?

Al denk ik dat wij andere 'drama's' kennen dan de Aussies. Doet er niet toe, ik vind het eigenlijk wel een leuk levensmotto, 'no worries & no drama's'! Laten we deze er maar gewoon inhouden, dan ziet het leven er al snel wat blauwer uit. Ohnee, ik bedoel het weer!

Groen!

Dinsdag 09 juli 2013 @ 16:06

Na blauw water en witte stranden of een kleurrijke haven, lagen we vannacht weer eens in een heel ander plaatje. We lagen in bruin water en om ons heen overheerste de kleur groen.

We lagen tussen de mangrove in het Hinchinbrook Channel. Een heel mooi ander landschap. We lagen in een kreekje wat het Hinchinbrook Island doorklieft. Dit island heeft hoge bergen en het leek alsof we zo naar het begin van de berg door konden varen. Heel bijzonder!


De ingang het channel in, was met 20 knopen wind en maar een paar meter diep wel spectaculair. Er is een gigantische pier voor het suikerriet naar de boten te exporteren, maar die is open, dus de golven bulderen gewoon door en dan de ondiepte. Het was een mooie klotsende massa water.

Eenmaal in het kanaal werd het rustiger qua golven, de wind bleef aardig doorstaan. Heel leuk om weer een keertje zo langs de mangrove, rotsen en bomen te varen. Een beetje het idee van Gambia en de rivier in Panama. In de verte tegen de bergkam zagen we een gigantische waterval naar beneden komen!!


We hebben in de Gayundah Creek heerlijk geslapen. De wind ging liggen en we lagen uit de golven en dus weer eens heerlijk rustig. De afgelopen nachten op de eilandjes, (gisteren op Orpheus Island) werd het ’s nachts wat rommelig. We zijn nu weer op weg, het channel uit naar Dunk Island. Ik zag dat het weer in NL nu een keer beter is dan hier, wij hebben een grauw grijze wereld met motregen. Maar och, achter de wolken schijnt de zon. Toch?

Koala

Zaterdag 06 juli 2013 @ 16:54


Na zo’n 12 mijl motoren (bijna geen wind, was maar goed ook, want anders moesten we er toch tegenin) voeren we de Horseshoe bay in op Magnetic Island. Hé, dat was even nieuw, je zag dat er op het strand heel veel mensen waren en daarachter gebouwtjes (restaurantjes en winkeltjes). Gezellig!!

Magnetic Island is weer net wat anders dan de eilanden rond Australia die we tot nu toe gezien hebben. Je vraagt je bijna af of dat kan, maar ja, toch wel. Hier heb je namelijk een rotssoort wat de rots niet alleen maar vertikaal splijt (door de erosie), maar ook horizontaal. Dit geeft schitterende rotspartijen, met grote rotsen balancerend op kleinere. En tegen het eiland grote (bijna) ronde kiezels net zoals je in een rivierbedding kunt hebben. Heel bijzonder. De vegetatie bestaat uit naaldbomen en bomen met van die kleine blaadjes. Geen idee hoe die heten, maar koala’s zijn er gek op.

En laat dat hier nou erg leuk zijn!! Want ja hoor, we hebben er een, gewoon vrij in het wild, gezien… een KOALA!!! Deze heerlijke schattige fluffige beestjes hebben helaas heerlijke scherpe klauwtjes, maar voor een foto zo hoog in de boom (met jong!) zijn ze onschuldig!


We zijn het Forts track gaan lopen (vanaf en terug naar Horseshoe Bay zo’n 8 km) een schitterende walk naar een hoog uitkijkpunt, een bunker!! Maar het was in het begin waanzinnig warm en dan het klimmen erbij, dat was weer even wennen. En ja hoor, op een zijpadje naar een oud kanon wat er niet meer stond, zagen we de koala in de boom zitten. Slapen. Hij zat, met z’n dikke wollige kont, niet eens op zo’n stevige tak. Schattig!!

Op de terugweg (na schitterende weide uitzichten gezien te hebben) maar even kijken of hij al wakker was. En ja hoor! We konden nu z’n koppie zien en zelfs de kleine. Koala’s hebben, net zoals kangaroes, een buidel waar de kleine in kruipt na de geboorte. Het leek alsof deze kleine er al te groot voor was en meer onderaan mama’s buikje hing, maar dat zullen we wel niet goed gezien hebben. Het was in ieder geval geweldig. Na een tijdje was mama het beu, waarschijnlijk ook door mijn geschut aan een tak ernaast (ze moest in de lens kijken, hihi) en kroop heel koddig omhoog hoger de boom in, om tussen de bladeren (uit het zicht) weer lekker te gaan pitten.


Onderweg spotten we ook weer Wallaby’s, de kleinere kangaroes. Heel schattig ook, we vonden het net grote paashazen. Misschien waren ze dat ook wel en hebben ze hier vakantie tot ze weer eieren moeten gaan verven voor het Pasen volgend jaar? You never know!

Eind van de middag kwamen we redelijk moe terug op de boulevard. Het koude pilsje op het gezellige terras ging er goed in. Vandaag zijn we hier blijven liggen. Er is vanochtend een markt en misschien dat we nog een stukje gaan hiken naar de andere baai.

Townsville

Vrijdag 05 juli 2013 @ 15:22

En dat waren alweer twee havendagen! Gisteren ochtend voeren we, net na hoog water, de marina van Townsville binnen. Een prima marina, die sjiek aan wil doen, maar eigenlijk een beetje 'run down' is. Maakt niet uit, de steigers waren prima en de douches ook.

De marina ligt in een kom met daaromheen prachtige appartementen die uitkijken op het water. Schitterende gebouwen! Townsville is sowieso ook weer een leuke stad. Het is een stad, want er wonen meer dan 170.000 mensen. Het centrum heeft leuke winkels en heel veel uitgaansmogelijkheden. De haven ligt aan 'The Strand', een boulevard langs het strand met verschillende sportieve uitspattingen (waterpark en speeltuin, loopbaan, zwembad) en horecagelegenheden.

Wij vielen ook weer met onze neus in de boter, er waren car-races in de stad, wat voor de mensen een big evenement is. De kinderen hadden de afgelopen week dan ook vrij van school, dus met dit schitterende weer was het een drukte van jewelste op The Strand en in de stad.

Nadat we aankwamen zijn we meteen de stad gaan bekijken. Er staan nog veel oude gebouwen. Lang niet van die oude als bij ons in Europa, maar ze zijn toch relatief oud. Schitterend Queens-hotel en postkantoor.

Gisteren hebben we boodschappen gedaan. Er was niet een hele dure supermarkt vlakbij en daarom hebben we veel lange-termijn-boodschappen gedaan, blikken enzo dus. Het is toch elke keer wel een gedoe hier boodschappen doen en Azië in, willen we wel 'vol' zijn. Nu konden we met het winkelwagentje naar de boot, dus dat was perfect voor de zware dingen.

Vandaag zijn we alweer op pad, een paar mijl naar Magnetic Island. Een heel toeristisch eiland dat onder de rook (op dit moment, in de mist) van Townsville ligt.

Close encounter...

Dinsdag 02 juli 2013 @ 21:43

...met twee enorme humpback whales!



We zijn onderweg naar Townsville, vanochtend het schitterende Whitsundays met waanzinnig mooi Great Barrier Reef achter ons gelaten. Maar daarover later meer….

Voor nu… we hadden net een very close encounter met twee mega Humpback whales. Enorme walvissen! We zagen ze in de verte al. Ik stond klaar met mijn camera. Helaas ze waren te ver weg. Ik wilde naar binnen gaan en kreeg zo wat een hartverlamming…. Aan de andere kant van de boot, op zo’n 10 meter afstand, daar waren ze! Ze waren niet blij met ons, slaan met de grote vin op het water. Jaja, wij willen ook niet zo dichtbij zijn, maar kunnen niet wegrennen. We gingen langzaam verder weg van elkaar, wat hele mooie plaatjes heeft opgeleverd!! Wow, mijn hart gaat nog steeds te keer!! Wat heb je soms geluk en wat is de natuur toch geweldig!

Dat hadden we de afgelopen twee dagen op Border Island and Hook Island ook al ervaren. We hebben daar waanzinnig gesnorkeld! Iedereen roept over het Great Barrier Reef… het is inderdaad prachtig! Wij vergelijken alles met Egypte omdat dat nog steeds op nummer 1 stond, staat. Het is een gedeelde eerste plaats met het GBR voor nu. Want wat een variatie aan koraal (soft and hard) maar ook aan vis! Weer nieuwe vissen gezien en nieuwe soorten koraal. Heel bijzonder!

Ook de plekken waar we lagen waren weer mooi, met mooie strandjes. In de baaitjes waar we waren zijn boeien neergelegd. De witte om de no-anker-zone aan te geven en blauwe waar je aan kunt gaan liggen. We dachten gelezen te hebben dat dat maar maximaal 2 uur mag, maar zijn dat de afgelopen dagen gewoon vergeten. Het waren weer hele mooie plekken!!!!

Nu zijn we onderweg naar Townsville, zoals ik al zei. Weer naar de bewoonde wereld, met supermarkt en internet. We moeten vannacht weer door en zullen er dan morgen(ochtend?) zijn. Het is prima weer, prima wind en met alleen de genua blazen we erheen met zo’n dikke 5 tot 6 knopen. Als we dan af en toe vermaakt worden met zo’n mooie walvissen-show… ons hoor je niet klagen! ;-)

Aussies paradijs

Maandag 01 juli 2013 @ 04:03

Inmiddels vertoeven we alweer wat dagen in de Whitsundays. Een schitterend gebied! Kleine afstanden tussen de eilanden, dus in de ochtend varen we naar een ander eiland en in de middag zijn we aan op het eiland of op het strand aan het lopen, of aan het snorkelen. 's Avonds probeer ik elke keer een nieuw recept uit (met succes tot nu toe!), dus hebben we een aardig volle dag. ;-)
.
Goldsmith Island was mooi! Idem voor Thomas Island. Lindeman Island ook, met een leuke hike naar het inmiddels leegstaande Club Med resort. Op Haslewood Island hebben we schitterend gesnorkeld, gewoon voor het strand. Heel veel soft koraal! En de strandjes elke keer, zo mooi. Het zijn witte vlekken in de rotsen. Het strand bij Whitehaven Beach slaat alles, sneeuwwit!
.
We zijn gisteren in Tongue Bay gaan liggen op Whitsundays Island. Een schitterende baai. We lagen er met nog een boot. Etienne ging meteen op onderzoek, er zou een mooi looppad zitten. En ja, hij kwam me meteen halen, het was nu laag water. Hill Inlet, het verlengde van het 6 km lange Whithaven Beach, loopt dan 'leeg' en krijg je het meest schitterende plaatje. Sneeuwwitte zandbanken met daartussen helblauwe wateraders! Adembenemend!
.
Een paar uur later terug bij de dinghy (tinny, zoals ze die hier noemen) wisten we niet wat we zagen! Er lagen inmiddels meer dan 14 boten naast ons. Charters en flottielje. We verbazen ons erover dat er gigantisch gave raceboten zijn, waar meer dan 20 man op zit en dus als flottielje vaart. Het was ineens een gezellige drukte op de kleine loopjes en we waren blij dat we net voor de drukte waren!
.
's Middags zijn we een stukje de mangrove ingevaren en de strandjes in de baai verkent. Langzaam vertrokken steeds meer boten naar andere plekken of hun thuisbasis. We bleven nog met zo'n zes achter, een record aantal voor de nacht.
.
Op het moment ik dit zit te tikken in de kuip horen we op de marifoon dat er van een van de charterschepen een persoon vermist wordt. We horen maar een kant van het verhaal, de andere kant is te ver weg. Het schip waarvan de persoon vermist is, lag gisteren een paar uur naast ons. Een groot schip met zeker 20 vakantiegangers. Heftig. Het is niet altijd feest in paradijs, want we horen dat het schip hem gevonden heeft. Uit de reactie van de rescue-dienst maken we op dat het geen goed nieuws is en later horen we dat de politieboot onderweg is om zijn lichaam te halen. Pffff, heel heftig. We lachen als een boer met kiespijn om het feit dat ze dit allemaal gewoon op marifoonkanaal 16 oproepen en het voor elke vakantieganger te horen is. Maar ja, het is realiteit, we kunnen zo al meerdere gevallen opnoemen van cruisers die teveel gedronken hadden en of uit hun dinghy gevallen zijn en of niet meer aan boord konden...en dus verdronken zijn. We zijn er even stil van.
-----
At 1-7-2013 0:39 (utc) our position was 20°09.38'S 149°01.98'E

Druk, maar stiekem toch ook weer niet

Dinsdag 25 juni 2013 @ 16:07

Eergisteren hebben we MacKay-'stad' verkent. MacKay huist meer dan 100.000 inwoners, dus eigenlijk kun je wel over een stad spreken. Daar verkeken wij ons ook op toen we in de bus van kwart voor negen stapte. De bus zou ons afzetten bij het Caneland Shopping Centre en wij dachten dan even terug te wandelen naar het centrum. Dat bleek toch wel een eindje te zijn en dit Shopping Centre was al groot genoeg voor een dag, dus daar maar gebleven, zodat we ook lekker op ons gemak konden koffie drinken en lunchen (sushi!). Een uurtje voordat de bus weer terug ging, doken we de grote supermarkt in en sjouwen om vier uur alles de bus in.

Je kunt dan altijd heel moeilijk doen en zeggen dat je heel de dag met boodschappen doen bezig geweest bent, maar dat is onzin hier. Je bent gewoon lekker een hele dag aan het struinen en het laatste uurtje ben je bezig met de boodschappen. Net zoals met de was, soms ben je daar wel wat uurtjes mee kwijt, maar ik heb, eenmaal terug in de haven nog en wasje gedaan en dan ben je er echt niet lang mee bezig. Max een uurtje, dus dat valt allemaal mee.

Het was wel grappig dat we heen in de bus een Australische vrouw spraken die uit België kwam, de security dame van Target heeft een Nederlandse man en de vrouw in de bus terug heeft zes jaar in Nederland gewoond, tig jaar gelden met haar NL'se man. Heeeeeel bijzonder deze korte gesprekjes elke keer.

Gisteren zijn we alweer verder gegaan, de tijd staat namelijk niet stil en de havens zijn hier schreeuwend duur, zo'n 40 euro per nacht! Het was een paar uurtjes varen naar Brampton Island. Een mooi begroeid eiland, wat door een, bij laag water droogvallende zandbank, gescheiden wordt van Carlisle Island. Hier zagen weer heel veel vlinders, gelukkig wel levend en naast gigantische krijs-vogels, waren er ook een paar die schitterend zongen.

Het resort op het eiland staat al twee jaar leeg, zonde, het is een mooi stekje. We hebben weer heerlijk over het eiland gewandeld en klimmend en klauterend over de rotsen langs het strand terug. Het spoortje wat er nog lag, voor bevoorrading van het resort vanaf de giga jetty, was namelijk te begroeid en het treintje zagen we niet. ;-)

Nu zijn we op weg naar Goldsmith Island. Het heerlijke hier is, dit zijn maar stukjes van een paar mijl varen. We lunchen dus weer bij een ander eiland en kunnen dat vanmiddag weer gaan ontdekken.

Pearl Bay en MacKay, dineren bij maanlicht

Zondag 23 juni 2013 @ 03:23

Eergisteren lagen we nog voor anker op een bijzonder plekje. Inmiddels liggen we vast aan het dock in MacKay marina.

Het bijzondere plekje is Pearl Bay. Het is bijzonder, maar niet iets wat we nog niet eerder gezien hadden. Maar toch maakte de combinatie van verschillende dingen het speciaal. Een mooi strand, omringd door hoge begroeide heuvels. De grens tussen het strand en de begroeiing was blauw groen en geel steen met aders van rood roest water. Er lagen weer hele mooie schelpen en er waren 'tekeningen' op het strand. Deze tekeningen waren prachtig! Het zijn geen echte tekeningen, maar bolletjes, neer gespuugd door iets dat diep in het zand leeft. Het waren vormen van bloemen, vlinders enz. Geweldig! Wat ook erg bijzonder eraan toevoegde...het strand lag bezaaid met vleugels van de meest schitterende vlinders, zwart met fel blauw. Heel sneu!

Na alle strandjes en eilandjes in de baai bezocht te hebben, zijn we de volgende ochtend weer verder gevaren. Het was weer een schitterende zonnige dag, met een ijzig windje. Met een grote volle, speciale super maan, was het erg licht in het donker. We hebben dan ook heel romantisch gedineerd in de kuip met maanlicht. ;-)

Het zeilen tussen alle eilandjes en riffen is net een labyrint, goed opletten 's nachts. En toen we bij de grote commerciële haven van MacKay aankwamen, was het weer opletten. Er ligt een groot veld met ankerplekken voor de tankers en containerschepen. Een schitterend gezicht in AIS om al die schepen zo mooi op een rijtje achter en naast elkaar te zien liggen.

Vanochtend vroeg voeren we MacKay marina in. Een hele grote haven, waar vandaag allemaal activiteiten waren en net buiten de haven powerboat-races. We hebben rondgelopen en naar de races gekeken en Etienne heeft een heerlijke burger van de barbie (BBQ) van de yachtclub op.

Morgen MacKay zelf in, boodschappen voor ons volgende traject, de Whitsundays. En voor nu, vroeg naar bed, het waren met de doolhoven weinig slaapuurtjes.

Walks, schietschijf en ijzig

Donderdag 20 juni 2013 @ 16:57

Great Keppel Island heeft schitterende wandelpaden door de bossen. We zagen verschillende paden weggeslagen door water. Zou dat van dezelfde regenval zijn als die de overstromingen bij Bundaberg veroorzaakten? We hebben lekker gelopen en daarna het strand afgestruind. Schitterende schelp(jes) langs de branding, dus we liepen weer met zakken en handenvol terug. We vonden zelfs nog een paar hele bijzondere, die we niet eerder gevonden hebben. Weer helemaal leuk!!


De planning was nog een dagje te blijven liggen, maar toen we gisteren uit bed kwamen was het dik bewolkt. De avond ervoor had ik naar de planning gekeken en 3 maanden Australia lijkt mega lang, maar de afstanden hier zijn ook mega groot. We kunnen dus eigenlijk niet lanterfanten, want dat gaat weer van de tijd in Indonesia af. Daar moeten we namelijk begin december weg zijn.

Dus besloten maar verder te gaan varen. En dan met de nadruk op varen, want er was geen wind. De genua hielp nog wel een beetje mee trekken, maar het was geen vetpot. Op zich was het wel een heerlijk dagje. Het was rustig, de radio hadden we lekker keihard aan en je kon gewoon doen aan boord wat je wilde. De zon liet zich later nog zien en piepte eigenlijk heel de dag tussen de wolken door.

Ze zeggen dat de wind hier lichter is dan op andere plaatsen, waardoor er meestal zo’n 30% meer wind staat dan de weersverwachtingen aangeven. Dat hebben we de eerste dagen gemerkt, maar nu staat er elke keer 30% minder. Wel bijzonder, dat je dit soort verschijnselen hebt, lichtere lucht….

Gisteren aan het einde van de middag lieten we ons anker vallen in Freshwater Bay. Een schitterende bay, maar met twee grote borden op de kant. Op eentje daarvan kon je het woord ‘Danger’ al van grote afstand van lezen. Het land is militair terrein en je mocht niet verder dan het strand omdat ze met daarna met echte munitie kunnen schieten. Ok, overtuigd, wij zijn aan boord gebleven.

En vanochtend weer ankerop gegaan. Het is nu nog erg bewolkt. Gelukkig niet zo koud. De wind komt deze dagen van het land. In Australia is het winter, met naar het zuiden in het binnenland koude temperaturen. Komt de wind van die kant, dan is hij echt ijzig koud. Het voelt dan net zoals een winterwind in NL. Tijdens het varen, zitten we dan ook met dikke truien aan. Komt de zon tussen de wolken door en je kunt uit de wind zijn, dan is het echt weer heel warm en kun je je korte broek aan. Voor nu is weer motorzeilen en valt de ijzige koude wind wel mee, al is het niet heel warm. Ik denk dat ik maar een bakkie koffie ga zetten.

Eerste snorkel op het Great Barrier reef!

Dinsdag 18 juni 2013 @ 16:17

Eergisteren was het perfect weer! Stralende zon, geen wolk en aardig temperatuurtje. Meteen het water maar ingedoken dus. Wel met pak aan! Het water was niet heel warm. Ons eerste snorkel tripje op het beroemde Great Barrier Reef! Lady Musgrave is een van de zuidelijkste puntjes van het Great Barrier Reef (GBR). Het GBR is het langste en bekendste rif ter wereld. Het is groter dan Engeland en is 2300 km (1429 mijl) lang van het noorden naar het zuiden. Enorm dus! Het leuke is dat wij onder Lady Elliot (een eilandje onder Lady Musgrave) Australia binnen gevaren zijn en nu dus heel het GBR naar boven gaan volgen.


Het was schitterend snorkelen! Op Lady Musgrave leggen schildpadden (helaas niet in deze tijd van het jaar) eieren en we zagen dan ook een aantal schildpadjes zwemmen. Verder heel mooi koraal, veel verschillend en veel vis. Echt weer genieten!! Wel fris, vonden we na een uurtje.


In het zonnetje opwarmen met een kop eigengemaakte chinese tomatensoep om kort daarna bij hoog water het reef over te gaan naar de buitenkant. Het rif zag er daar doder uit, dus maar eens kijken bij de ingang van Lady Musgrave. Weer schitterend!! Ook stukken dood, je kunt zien dat er af en toe een boot het rif heeft geraakt.


Daarna hebben we lekker op de punt gezeten. Het wordt aan het einde van de dag snel frisser, maar de wind was helemaal gaan liggen, dus was het nog heerlijk in het zonnetje. Echt genieten op weer een bijzonder stukje op deze aardbol.

In de nacht stak de wind op en omdat het rif onder water komt bij hoogwater lagen we wel wat te schommelen. Het waaide zo’n 20 knopen toen we gisterenochtend de lagoon bij Lady Musgrave verlieten. Alleen op de genua liepen we in een rap tempo steeds dichter naar het vasteland toe, terwijl de golven hierdoor minder werden. In de loop van de dag ging ook de wind steeds meer liggen, dus starten we de motor maar. Tuffend de drukke scheepsvaartingang bij Gladstone voorbij en zo zagen we vanochtend toen het licht werd, de Keppel Islands. We hebben ons anker rond half zeven vanochtend laten vallen bij Great Keppel Island, in Leeke’s Beach. Het is weer een heel ander eiland dan Lady Musgrave, wat echt een atol was. Dit is een ‘echt’ eiland, met hoge bomen, groene begroeiing en wat meer bebouwing. Er is zelfs een airstrip. Er zijn ook verschillende wandelroutes, daar gaan we vanmiddag maar eens kijken.

Lady Musgrave

Maandag 17 juni 2013 @ 03:43

Eergisteren zijn we net voor de lunch Bundaberg Marina uitgevaren. Ze hadden weinig wind op gegeven, dus we dachten, lekker alleen op de genua rustig erheen. Het was namelijk net te ver weg om het alleen overdag te doen. Maar altijd als wij dat denken, dan waait het harder dan opgegeven en lopen we als een speer. Nu dus ook, zelfs alleen op de genua. We waren dus rond middernacht bij Lady Musgrave.
.
Lady Musgrave is een eiland, met daaromheen een rif en in het midden een lagoon waarin je kunt gaan ankeren. Het idee van de atollen op de Tuamotus. Je gaat daar dus niet naar binnen als het donker is. Maar met 18 knopen wind en aardig wat golven, waren we voor het 'buiten' ankeren ook een beetje benauwd. Nou, dat viel mee, rond het eiland waren de golven bijna weg en hebben we heerlijk geslapen. De volgende ochtend (gisteren dus) met laag water meteen naar binnen. Het is een nauwe doorgang, met (bij laag water) het rif ernaast wat net boven water ligt. Daarna heb je nog wat 'bommies' (koraalhoofden) liggen, maar diep genoeg. Degene die te ondiep zijn, hebben een boei of staak.
.
Het water is helder en het is weer een mooi ansichtplaatje hier. Elke dag komt er ook een boot vanaf Bundaberg met toeristen, die de hele dag kunnen snorkelen, vissen, duiken, wandelen, of wat dan ook. Je kunt hier zelfs blijven kamperen op het eiland. Gisteren was het alleen nog best fris overdag. Niet echt uitnodigend snorkelweer dus. Wij liepen namelijk in een lange broek met trui. Daarom zijn we 's middags maar het eiland gaan verkennen. Het is 15 hectare groot en heeft aardig dezelfde vegetatie als de andere 'rif-eilanden' die we hebben gezien. Ze hebben hier wel wat andere vogels, die wij niet bij naam kennen, maar uitschelden als 'Weka', omdat hij lijkt op die vogel van NZ.
.
Het is een mooi strand, met wit zand en heel veel koraal en schitterende stukken (soms zelfs enorme bomen) wrakhout. Een leuke wandeling dus. Vandaag is het beter weer en gaan (met duikpak!) eens kijken hoe het er hier onder water uit ziet.
-----
At 17-6-2013 22:23 (utc) our position was 23°54.14'S 152°24.14'E

Stoer

Vrijdag 14 juni 2013 @ 16:23

Bundaberg Marina ligt zo’n mijl vanaf het begin van de Burnett rivier. Het plaatsje Bundaberg zelf, ligt verder de rivier op. Zo’n half uur met de bus. De haven heeft een eigen busje, waarmee je ’s ochtends vroeg (gratis) naar het plaatsje kunt. Ideaal! Daarna neem je de gewone bus terug (2 € pp), die je kunt nemen recht voor de supermarkt en hij zet je recht voor de haven af. Perfect!

Eergisteren dus lekker meteen het busje naar Bundaberg genomen. Rond de haven is namelijk weinig te doen. Het meisje van de haven vertelde uitgebreid over de enorme overstroming die ze een paar maanden geleden hier hebben gehad. De haven in het centrum van Bundaberg wordt niet meer ‘opgebouwd’ en vandaar dat wij dus ’s nachts de rivier niet op mochten, drijvend of onder water komt er nog heel veel afval de rivier af naar zee. Het is heel erg geweest hier, in de haven hebben ze aardig wat problemen gehad, maar zijn maar 1 boot kwijtgeraakt. Er was veel land overstroomd en veel mensen moesten uit hun huizen.

Zoals we rijdend naar het dorpje al zagen, het is een uitgestrekt land, met hier en daar een groepje huizen. Queensland, de provincie hier, heeft suikerriet als hoofd landbouwproduct. Bundaberg heeft ook een eigen rum brouwerij. Je ziet heel veel grote auto’s, met antennes voor SSB’s, GPS en satelliet telefoon. Het liefst voor op de ‘bull-bar’ en dan nog wat houders voor je vishengels ernaast. Geweldig!! Het zijn ook stoere mensen en je ziet dat het hier ruig is en vooral niet ‘stads’. Je ziet hier meiden lopen (die veel jonger zijn dan ons) en waarvan, zoals Etienne het zegt, “je vooral geen hijs voor je kop van moet krijgen!” Cowboy-hoeden, laarzen, baarden, gestylde nagels, korte rokken, overalls en vooral veel stoer, zie je op straat.


Bundaberg is een ‘gewone plattelands plaats’ zeggen de locals hier, maar het is best groot. Veel winkels, van alles! En omdat er hier ruimte genoeg is, zijn de straten breed (handig parkeren voor de enorme grote jeeps, landcruisers, pick-ups, etc) en is er gewoon veel. Heel leuk om rond te lopen. We hebben bij een grote V&D-achtige winkel meteen een goede deal gemaakt voor internet. Een kaartje voor in mijn Ipad, 3GB per maand voor nu 15 AUSdollar. Een tijdelijke aanbieding van Telstra. Geweldig! We hebben heel de dag lekker rondgestruind, heerlijk chinees geluncht en met de schoolbus terug.

Daarna waren we uitgenodigd bij Philip en Chris van Southern Mist. Australiers, die een paar jaar geleden in Indonesia zijn geweest en onze USB-stick vol hadden gepropt met info over Asia en Australia. Het was een enorm gezellige avond. Zij blijven hier voor de ‘Coral Coast’ (de kust van hier naar het noorden) hangen, dit jaar.


Gisteren zijn we in alle vroegte naar de kangaroes gelopen, die hier (gewoon in het wild) leven en op het weiland bij de haven te zien zijn. Daarna zijn we weer naar Bundaberg gegaan. Het ‘telefoonkaartje’ wat we hadden gekocht werkt geweldig. Er zit geen activatie einddatum op, dus hebben we er nog twee gehaald (we blijven hier drie maanden). Dus hebben nu internet voor 3x11euro! Yes! Verder hebben we uitgebreid boodschappen gedaan en weer op tijd met de bus terug. De rest van gisteren hebben we gewassen, gas gevuld en de harde schijf van Southern Mist gekopieerd, dus we zijn weer wat films, audioboeken en muziek rijker.

Vandaag gaan we verder naar Lady Musgrave. Een eiland wat door iedereen wordt aanbevolen. Het moet alleen wel rustig weer zijn. Nou, dat is het, volgens de weersverwachtingen, voor de komende tijd. Dus gaan we vanmiddag daar rustig heen, een nachtje door varen en dan morgen met daglicht het rif naar binnen varen. Het was vannacht koud, 15 graden, maar de zon staat al hoog aan de helblauwe lucht en dan wordt het hier snel warm. Zeker omdat het zo vochtig is. We kijken al uit naar het weer kunnen snorkelen.

Een zotte

Vrijdag 14 juni 2013 @ 02:40

Inmiddels zijn we alweer een paar dagen in Australië en we hebben al veel gedaan. Ik heb dit keer gewoon geen tijd gehad om te gaan zitten en het op te schrijven. Het lijkt alsof het maandje rust in New Cal ons heel veel energie heeft gegeven. En we hebben ook al kangoeroes gezien! Maar laat ik even terug gaan en bij onze aankomst beginnen.


Toen we achter de grootste zandplaat van de wereld, Fraser Island, kwamen, werd het rustig in golven en wind. Na een tijdje hoorden we de locale maritime scheepsberichten, Bundaberg haven was dicht! Hè?!? En ja hoor, toen we een uur voor de rivier de haven opriepen, antwoordde de commerciële haven dat we niet de haven in konden, vanwege de hoeveelheid van drijvende rotzooi in het water. Nee, we willen een rustige slaapplaats! Dan maar ankeren voor de rivier, buiten de vaargeul. Het was net na middernacht.

De volgende ochtend bij het krieken van de dag, ankerop en de rivier op. We werden verzocht te ankeren bij boei 15 en wachten tot we van de autoriteiten naar de Q-Dock mochten. Wow, dat was rustig liggen. Later leerden we dat er meteen in het begin van de marina ook zo'n ankerplek is, dat was rustiger slapen geweest.

Customs en immigrations waren twee erg vriendelijke dames en zo weg. Geen kosten. Maar toen kwam Cameron, de quarantaine-gast. Dat is 330 Aussie-dollars voor 1,5 uur. Heel de boot wordt doorzocht, alle kasten, alle luiken, alles moet hij zien. Hij kijkt of er beestjes zijn en voor verboden dingen. Koraal was geen probleem, schelpen (bepaalde dan) ook niet. Zaden, een groot probleem. Zo groot, dat een 'houten met een paar zaden'-armband, die ik afgelopen december van een vriendin heb gehad, kapot moest. De zaden, ook al waren ze al behandeld en geverfd, nota bene in NL, moesten mee. Mijn tranen brachten er helaas geen verandering in. Ok, hij moet zijn werk doen, dat snappen we. De pompoenzaden, zonnebloempitten en bijna mijn walnoten, alles moest mee. Hij was twee uur aan boord, alles lag overhoop! Maar wat ik het ergste vond, hij ging erg respectloos met onze spullen om. Wij zeiden 'een lompe boer', onze Belgische vrienden van Flush V brachten het op z'n Belgisch: 'een zotte'. Hij kwam al in dusdanig vuile kleren, dat wij ons afvroegen wat zijn vorige klus was geweest en hield zijn grote werkschoenen gewoon aan. Boot etiquette ten spijt. Maar bij ons is het wat kleiner aan boord en daar had hij moeite mee. Hij stond op een gegeven moment met schoenen en al op de bank, hardhandig aan een vloerluik te trekken, wat niet open wilde en daardoor mooie krassen op het kastje achterliet. Ik ben maar in de kuip gaan zitten. Iedereen moet zijn werk doen, maar graag met respect voor (de spullen van) een ander.

We liggen nu in Bundaberg Marina. Een gezellige haven, met vreselijk vriendelijke mensen. Eer de quarentaine-man was vertrokken, was het al eind van de middag. Omdat we toch nog wat wilden doen, zijn we naar Burnett Heads gelopen, waar o.a. een supermarkt is, dus lekker vers eten halen. Heerlijk even de benen strekken! We waren laat terug, het is hier een kleine gemeenschap en dus iedereen ziet dat je 'nieuw' bent en begint een babbel. ontzettend leuk, maar een tochtje duurt dan heel lang.... We sliepen die nacht als een roos, in de stille haven!

Morgen het vervolg.....

We zijn er

Woensdag 12 juni 2013 @ 13:40

Het was een enerverend laatste nachtje en het inchecken was ook....tja, hoe zal ik het zeggen... Zoals we het nog nooit hebben meegemaakt. Alles is goed met ons, het inklaren en settelen hier kostte ons bijna de hele dag en daarna zijn we meteen een stuk gaan lopen naar Burnett Heads. Geld pinnen en eten voor vanavond halen. Morgen gaan we naar Bundaberg zelf. Daarna kom ik met een uitgebreid verslag.
-----
At 12-6-2013 1:10 (utc) our position was 24°45.67'S 152°23.17'E

Spannende nacht

Dinsdag 11 juni 2013 @ 03:08

"Het is tijd!" Ik zucht en steun als ik het bed uit kruip. We liggen deze tocht achterstevoren in bed, jawel! Omdat we zo schuin liggen, lig je anders met je hoofd lager dan je lijf en dat ligt niet fijn. Het is drie uur 's nachts. Ik was na een heftige droom wakker geworden en nu net weer in slaap gezakt. Diepe slaap en als je hier dan uit wordt gerukt, dan ben ik altijd even letterlijk en figuurlijk, zwaar de weg kwijt.
.
Terwijl ik mijn joggingbroek aantrek strompel ik in het donker naar de wc. Daarna trek ik nog meer warms aan, het is fris 's nachts. De computer staat aan en in mijn ooghoek zie ik wat lijnen en wat schepen in de buurt. Het zal wel denk ik, eerst even zitten, wat drinken en zeer rustig soesend wakker worden. Nou, niet dus.
.
Wat ik zag klopte, we gaan een snelweg oversteken. Ja, je gelooft het of niet, die hebben ze ook op zee. Dat zijn de doorgaande routes voor de commerciele, cq grooooote jongens. Dat is niet altijd spannend, soms vaart er niemand als wij er toevallig zijn en met AIS zien ze jou en jij hun. Ik strompel versuft naar buiten. "Kijk", zegt Etienne, "daar zie je zijn lichten en daar de lichten van het andere schip!" He?!?! Ik wil even rustig zitten. "Over een half uurtje passeert die ons op een mijl afstand, wij gaan achterlangs." Ok. "Blijf je daar zitten? Je moet het wel in de gaten houden, he? Onze snelheid varieert, de situatie kan wat anders worden als we harder gaan." Ja, verzucht ik in mezelf. Daar was ik al bang voor.
.
We gaan altijd te zacht, totdat we een schip moeten missen, dan lijkt het wel of La Luna er heen wilt. Ik stel Etienne gerust, dat ik inderdaad ga opletten en hij kan gaan slapen. Ik drink snel wat en ga bij de AIS zitten. Eens even kijken... Ok, het vrachtschip met 'Energy' in de naam, steggelt rustig door. Ik ga weer terug zitten in de kuip en zie de lichtjes. Over een kwartier is hij dichterbij dan zal ik weer eens checken. Maar die lichtjes he?! Je ziet duidelijk het hoge witte licht achter en het lagere voor en het groene navigatielicht. Ik blijf hem maar aan bakboord kant zien en hij gaat maar niet naar voren.
.
Ondanks alle systemen die duidelijk op de computer en AIS laten zien dat het misgaat, vind ik dit soort momenten altijd wel een beetje stressy. Ik werk dus aan mijn been spieren met het omhoog springen van het kuipingang om het schip echt te zien en weer naar beneden om op de AIS te kijken. Hij is nog net niet binnen onze beschermingscirkel van 5 mijl. Bij elk schip dat daarbinnen komt, gaat het alarm af. Op het moment dat het alarm gaat dit keer, kruipt Etienne uit bed. "Ik heb het onder controle hoor!" zeg ik zo zelfbewust mogelijk. Zo voelt het ook. Hij gelooft dat natuurlijk ook, maar kijkt toch ook even mee. Hij sliep toch nog niet en normaal gebeurt er niet zoveel. Na een tijdje maken we het rekensommetje. We kunnen hem nooit meer rammen! Dat voelt altijd goed ook al hadden we de intentie niet.
.
Het andere schip gaat ruim achter ons voorbij en we zetten de computer uit. Ik ga weer in de kuip zitten en volg de lichtjes van het grote schip. Ik zie het licht in de stuurhut en ben benieuwd hoe het er daar aan toe gaat. Volgen zij ons net zoals wij hen? En wat denken ze dan? Gek wiebelend zeilscheepje? Ik volg het heklicht tot het helemaal opgaat in het donker. Ik stop de koptelefoon in mijn oren en mijmer weg bij de muziek in mijn oren. Goh, wat een hoop gedoe zo'n nacht.
-----
At 11-6-2013 0:11 (utc) our position was 24°15.55'S 153°26.08'E

Z'n gangetje

Maandag 10 juni 2013 @ 03:37

We hebben vandaag veel wolken en weinig wind, dus ook een iets langzamere snelheid. Jammer, we gingen zo super! Maar het is wel wat comfortabeler aan boord.
.
We zitten nog zo'n 180 mijl bij land vandaan en gaan ook weer wat meer vogels zien. Grappig hoe ze echt even komen kijken. Voorbij vliegend en dan dat kopje zo onderzoekend.
.
Verder weinig nieuws, het leven aan boord gaat z'n gangetje.
-----
At 10-6-2013 0:19 (utc) our position was 23°58.23'S 155°32.34'E

Easy going

Zondag 09 juni 2013 @ 02:50

En hoe kan het er een dag later heel anders uit zien.... Het weer lijkt wat stabieler te zijn geworden, minder squalls en de squals die over komen, zijn minder heftig. We weken enorm af van onze route (gunstigste lijn naar onze bestemming) dus hebben vanochtend zodra het licht werd, de zeilen melkmeisje gezet en wat een rust ineens! We rollen nog wel wat, maar maken lang niet zo'n heftige schuivers als voorheen. We konden vanochtend pas de zeilen verzetten omdat we nog langs wat riffen moesten. Ja, er liggen hier, midden in de oceaan nog stukken rif boven water. Bijzonder vind ik dat toch weer, terwijl een eiland eigenlijk niet veel anders is.
.
We hobbelen gestaag verder. Melden ons twee keer per dag weer aan op het Driftersnet, het SSB-netje met andere zeilers hier in de buurt en dit is erg leuk omdat we zo horen waar iedereen anders is en/of heen gaat. Het gaat weer goed, hier aan boord, ik heb gisteren gewoon weer gekookt en ben weer aan het lezen en Etienne slaapt weer beter. Het ritme vinden duurt tegenwoordig wat langer, al hangt dat natuurlijk ook van de weersomstandigheden af.
.
Verder weinig te vertellen, we zien elke nacht nog wel een groot vrachtschip of visboot voorbij komen. Er zijn zeilboten met rare namen, maar de naam van het vrachtschip vannacht doet ook wel wat vragen rijzen. Great Leader! Jawel, je bent dan toch benieuwd welke baas dat heeft verzonnen in die rederij? ;-)
-----
At 9-6-2013 0:21 (utc) our position was 23°55.28'S 157°47.04'E

To Australia

Zaterdag 08 juni 2013 @ 03:13

We zijn al een paar dagen onderweg naar Australie, Bundaberg. Woensdag vertrokken. Tot nu toe is het echt een K-tocht geweest en dan niet de K van kadootje! Het was net alsof we in op een schommelpaard zaten, wat zich ook nog eens op een rodeo stier bevond. Niet leuk!
.
Wind draaide van 80 graden in langzaam naar 120 zoals hij nu is. De dagen voordat we vertrokken stond er een pittig westenwindje, waardoor we de eerste dagen dan ook een giga swell tegen hadden lopen. Maar eigenlijk was dat allemaal nog niet zo erg. Het ergste waren de squalls die overkomen. Gelukkig hebben ze niet allemaal regen in zich, maar zorgen wel voor een hele draaierige wind en vreselijk variabele snelheden. We moeten dan ook echt continu bij het roer zitten om af en toe de hydrovane te helpen, als we teveel oploeven of afvallen, door de ineens toe- of afnemende wind. Of als we door een grote golf opzij worden gezet. Erg vermoeiend dus. Het was zelfs zo erg dat we de tweede avond alleen maar wat chips hebben gegeten als avondeten. We hadden geen honger.
.
Sinds gisteren avond zijn er duidelijk minder squalls, blijft de wind dan ook wat stabieler en zijn er beduidend minder golven. Het wordt weer wat aangenamer dus. Je merkt dat aan alles, we slapen wat beter, zijn minder kattig en we hebben zin in eten. Gelukkig, want de laatste tochten, waren steeds niet leuk. We schieten ook al erg lekker op, nog een 430 mijl. Ons GPS-metertje spreekt over nog 3 dagen! Posifief of niet, ik ga ervoor.
-----
At 8-6-2013 0:21 (utc) our position was 23°42.94'S 160°08.19'E

Stil

Zondag 02 juni 2013 @ 02:52

We zijn er nog! Gelukkig ja, maar ik bedoel…we zijn nog in New Caledonia. Geen vertrek vanochtend en dus had ik vanavond een makkie met het opwarmen van mijn voorgebakken nasi. ;-)

Vanochtend zagen we dat er als we vandaag zouden gaan we over een paar dagen aardig wat wind op kop gaan krijgen. Verder zag het er wel prima uit. Maar zo ziet het er ook uit, als we een paar dagen later vertrekken. Wat is wijsheid? Ben je te voorzichtig? Wat komt hierna weer? Maar wij zijn altijd van ‘het moet goed voelen’. Er staat niemand op een bepaalde tijd te wachten op ons in Australia, dus we moeten niet weg. Tijd genoeg. Vandaar, we zijn nog hier en gaan dinsdag of woensdag.

En wat was het vandaag? Een waanzinnig mooie dag! Strak blauwe lucht en….windstil! Met de nadruk op STIL. Geen gierend geluid rond je oren. Heerlijk rustig! We zijn een aardig stukje gaan lopen op de kant, benen strekken. Er was een ‘speciaal’ weekend in de haven, open dagen op de boten en een fotograaf met zijn mooiste foto’s. Erg leuk even gekletst met deze fanatieke duiker en fotograaf. En tjeetje, als je geduld hebt, het juiste weer en de juiste camera, maak je hier schitterende enorme vergroting van de mooie onderwaterwereld.

Wind, regen en vertrekken

Vrijdag 31 mei 2013 @ 19:00

Wij doen met het weer van NL mee geloof ik. Het is hier heel de week al pet. Regen en veel, heel veel wind. En daar wordt ik altijd enorm nerveus van, als ik weet dat we binnenkort ‘moeten’ vertrekken. Tussen de buien door hebben we van alles weer gedaan, gezellig bij de Dana koffie gedronken, de stad kennen we inmiddels op ons duimpje en de boot ook.

Gisteren (vrijdag) zijn we gaan uitchecken. Het ziet er naar uit dat we morgen (zondag) gaan vertrekken. In de stortende regen zijn we in onze zeiljassen naar de kant gevaren en naar alle officials gelopen. De modder van het opspetten door mijn slippers zat tot aan mijn kont. Wat een weer! Gelukkig werd het later op de dag wel droger en konden we nog wat boodschappen doen en even gezellig wat biertjes drinken, met een goede live band op de achtergrond, bij de jachtclub.

Vanochtend zijn we tussen de buien door gaan tanken. Tax free diesel en benzine (voor de dinghy) en dat scheelt toch wel aardig wat geld. Het is nu inmiddels droog met een stralende blauwe lucht. Maar omdat het zo waait kan dat over vijf minuten weer anders zijn. Vanochtend zag het er ook weer even uit dat we pas dinsdag zouden vertrekken, aardig wat wind op kop, gaven de gribfiles. Nee, dat willen we helemaal niet. Later nog een filetje en daar viel het weer op mee. Morgen gaan we dus. We zullen best wat wind gaan krijgen, maar het ziet er niet naar uit, dat er nog een periode met minder wind komt, dus moeten we gewoon maar gaan. Het weer is echt van slag, dat merken jullie in NL, maar wij hier dus ook.

De hummus staat al in de koelkast, de nasi (voor de komende 3 dagen) is aan het afkoelen en alles heeft alweer een zeevast plekje. Zo meteen nog even langs de Dana en Unama, laatste boodschappen (brood) en douchen. En dan kunnen we morgen weg….met nog steeds dik 20 knopen wind, gierend door het want, kijk ik er niet echt naar uit….

Rummy, wedstrijd en klussen

Zondag 26 mei 2013 @ 14:57

Als er weinig gebeurt zoals nu en geen zeilactiviteiten, vind ik het altijd moeilijk om een leuk gezellig stukje te schrijven. Wat interesseert het jullie dat we met de grote lenteschoonmaak bezig zijn? Of dat we weer een filmpje hebben gekeken en erna, sinds tienduizend jaar, weer eens ge-rummy-cubt hebben? Toch weinig?

Afgelopen weekend zijn we nog wel cultureel bezig geweest. In Frankrijk hebben ze een nationale foto- en filmwedstrijd. Nu zijn ze hier en eind van het jaar in Marseille en waarschijnlijk nog in andere plaatsen. We zijn naar de verschillende filmpjes gaan kijken en de expositie van de foto’s in het Art Centre hier in Nouméa. Erg leuk!! Het overall thema was ‘Onderwater’, dus dat spreekt ons wel aan. Schitterende foto’s, maar ook schitterende filmpjes! De roggen bij Bora Bora kwamen voorbij, een schattige zeekoe en allerlei koraal, vissen en sepia’s. Was wel weer erg grappig om ook de beelden te zien van het koude zoute water in de Noordzee en Atlantische oceaan. We zijn er samen met David en Dorinne (Unama) heen geweest. Zij zijn Frans, dus dat was soms wel even fijn voor de vertaling. Daarna zijn we gestrand in de bar bij de haven, er was een gigantisch goed duo aan het zingen en gitaarspelen. Gezellig dus!

Etienne is de afgelopen dagen ook elke ochtend in de weer geweest. Dana, een Deense boot die wij kennen van de werf in Norsand, heeft motorproblemen. Etienne heeft ’s ochtends elke keer meegekeken en er zijn wat onderdelen weggeweest om te checken op lekkage. Helaas, dit was het niet. Nu moet er toch maar een monteur bij komen om de koppakking te checken. Afwachten dus.

Elke dag vast ritueel in de ochtend, eerst het weer kijken. Zoals het er nu naar uit ziet, gaan we vrijdag uitklaren. Hopelijk blijft dat zo en kunnen we komend weekend verder. Ik ben er wel weer aan toe….

Gewoon

Maandag 20 mei 2013 @ 17:17

Na een paar dagen schitterend weer op de eilandjes, kwamen de dikke wolken vanaf het eiland onze kant op. De wind was ook al gedraaid, dus lagen we steeds meer te schommelen. Tijd om te verkassen, dus.

We besloten maar terug naar Nouméa te gaan. Konden we weer boodschapjes doen en als het toch geen snorkelweer is, maakt het niet echt uit waar je ligt. Inmiddels wisselt het weer zich af, met een typische NL’se herfstdag (grauw, grijs, heel de dag miezerregen) en helder blauwe zonnige dagen.

Het was wel leuk om weer in Nouméa te zijn, want er was een grote regatta. Het was ’s ochtends en ’s avonds een gigantische uit- en intocht van boten. Mede ook omdat het natuurlijk een vrij-weekend was. Gisteren kwam er een catamaran terug, waarvan het bovenste stukje van zijn mast afgebroken was. Bijzonder raar gezicht.

De afgelopen dagen zijn we op de kant de boel gaan verkennen. Goed weer eens aan beweging te doen. Het is echt ongelooflijk hoeveel boten hier liggen! Er zijn echt wel 3 grote marina’s en dan nog wat armpjes waar men de boot ‘voor de deur’ heeft liggen. Ik had al ergens gelezen dat 1 op de 4 hier een boot heeft. Nou, dat verbaast me niets.

Als het regent vermaken we ons met films kijken, koken en bakken (snoepjes maken ;-)) en kleine klusjes. Ook niet verkeerd dus. ;-)

Nieuwe vis

Vrijdag 17 mei 2013 @ 12:37

Na het 'landleven' en de relatieve kou in NZ, was het even wennen, maar inmiddels zijn we wel weer gewend. Onze haren staan alweer een paar dagen recht overeind van het zout, we zijn een beetje verbrand, de zonnescreens zitten voor de ramen en we kunnen weer buiten ontbijten, lunchen en zelfs dineren.
.
Gisteren hebben we gesnorkeld bij 'Signaal eiland', Ilot Signal. Het was echt weer genieten, verschillend koraal, verschillende vissen en redelijk helder. Het was alleen best snel koud, wat zijn we verwend. ;-) We hebben ook een visje gezien, wat we nog nooit eerder hebben gezien, heel gaaf!! Een slank visje, met een puntige neus, wit met grijs/zwarte stippen en wat meer vel dan nodig, dat om hem heen danst netzoals bij slakjes. Verder zitten hier heel veel schildpadden, schattig om die nieuwsgierige kopjes boven water te zien komen.
.
Vanochtend zijn we een eilandje verder gevaren. We breken echt records, zo'n 5 mijl, op de motor, want er stond totaal geen wind. De eilandjes zijn stukjes van het grote rif rondom New Caledonia. Het grappige is dat ze hetzelfde ruiken als in Venezuela, daar heb je dezelfde planten. Verder ligt er veel puinsteen aan de waterlijn, maar weinig schelpen. Waar we nu liggen is het een populair gebied voor de mensen uit Noumea, het is ook maar een paar mijl hier vandaan. Op het eiland zijn dan ook composttoiletten, bbq's en picknicktafels. Je mag hier zelfs camperen, we zagen daarstraks een mega kampvuur en vanmiddag hadden we al verschillende tentjes gespot.
.
Hier is het ook weer heel gaaf snorkelen! Etienne gooide, toen we net aankwamen een stukje brood weg in het water en we schrokken van de grote vissen. Later met snorkelen, zagen we het beter. Hele grote groupers, shark suckers en skipjacks bivakkeren gezellig in de schaduw onder onze boot. Geweldig! En het zijn echt stevige jongens. Jammer dat het een natuurpark is en dus verboden te vissen. Dat weten ze, want ze kijken naar ons, maar hebben het gebied zich al toegeeigend, ze verroeren niet. We zijn naar het eiland gezwommen over het koraal heen. Heel mooi ook hier weer. Veel vis en veel verschillend koraal.
-----
At 16-5-2013 23:37 (utc) our position was 22°19.57'S 166°19.07'E

Ansichtkaart

Woensdag 15 mei 2013 @ 11:21

Het was de afgelopen week veel regen en wind. Tussen de buien door hebben we Noumea verkent. Een grote stad, groezelig en smoezelig, met af en toe een verrassend gezellig stukje Frankrijk. Afgelopen zaterdag waren er optredens in het park. Een groep Indonesische dansers uit Batan (gaan we ook heen!) en daarna een cowgirl line-dance groep, die, danste op een nummer van K3!! We hebben hartelijk gelachen.
.
Afgelopen maandag draaide, zoals verwacht het weer om en werd het zonnig, blauw en minder wind. Tijd om maar eens naar een ander baaitje te gaan. Ware het niet dat ik de nacht ervoor door een buikgriep aangevallen was en nu eens niet misselijk was van de zeeziekte. Rare gewaarwording trouwens. Maandag dus maar blijven liggen. Inmiddels hebben we alle afleveringen van de 6 seizoenen van de TV-serie Bones gezien.
.
Gisteren ging het wat beter, dus meteen ankerop naar Baie Maa. Een schitterende baai, in een schitterend landschap! Onderweg kwamen er weer eens dolfijnen bij de boot en zagen we een kleine tijgerhaai wegzwemmen. In de baai zaten weer heel veel (en hele grote) sharksuckers, van die zuigvissen die onder haaien gaan hangen. Als je ziet hoe die een stuk stokbrood verorberen, steek jij je teen niet in het water.
.
En nu liggen we weer in een ansichtkaart-omgeving! Schitterend eilandje, met wit strand en blauw water. Helaas ben ik nog niet helemaal opgeknapt, dus snorkelen hebben we nog even uitgesteld, maar het is weer genieten om hier te liggen. Zelfs nu, nu het donker is. De lucht is mooi en de luminescentie adembenemend….
-----
At 15-5-2013 0:49 (utc) our position was 22°17.62'S 166°17.74'E

Alleen

Woensdag 08 mei 2013 @ 15:54

Gisteren was het echt zo’n ongezellige dag. Je kunt die in de herfst ook hebben, het waait buiten, regent en het is net een dag dat je binnen ook niet je draai kunt vinden. Gisteren was dat hier het geval. Het niet de draai kunnen vinden, kwam denk ik mede ook door het ‘veelste’ gezellige avondje ervoor. We hebben met een gezellig luxe etentje en de nodige drank afscheid genomen van Boomerang. Zij zijn gisteren vertrokken naar Australia en gaan sneller door, dus we zullen ze waarschijnlijk pas ergens in NL weer gaan zien. Raar is dat.

Het is toch wat saai, er liggen hier maar weinig cruisers. Het merendeel is Frans (hoeft niets mis mee te zijn, ware het niet dat de meeste heeel weinig tot geen Engels spreken) en blijft ook hier maar wat hangen. Unama ligt hier ook, dus dat is nog wel gezellig. We zijn dus een beetje aan het zoeken naar ons nieuw ritme. Er is hier veel te doen, een grote stad, met een paar leuke museums. Maar als het heel de dag miezert heb je daar ook weinig zin in.

Eer- eer- eergisteren (ik moet echt wat vaker weer gaan schrijven…) hadden we heerlijk gezeild naar een baaitje, van Ilse des Pines 30 mijl dichter naar Noumea. Een heerlijk dagje, waarbij de wind heel de dag langs je oren giert, je ogen moe worden van de felle zon en het water en je haren aan het einde van de dag alle kanten op staat. Hoe bijzonder is het dan, als je het baaitje in draait en het hoekje om bent, het ineens rustig is. Heel rustig! Met andere woorden, stil, doodstil. ’s Avonds was het helemaal erg, bijna surrealistisch. De sterren weerspiegelden in het vlakke water. We schenen met een zaklamp om de vissen te zien, maar het bijzondere was…die zagen we pas als we de zaklamp weg deden. Als lichtvlekjes. Alsof we ze opgeladen hadden met de zaklamp. Een beetje het idee als van die plaksterren voor in de kinderkamer. Nog nooit gezien!

De dag erna, eer eergisteren alweer, werden we wakker met ook veel regen. Shit, we hebben een hekel aan varen in de regen. Blijven liggen? Maar we moeten eigenlijk wel gaan inklaren. Een uurtje gewacht en toen maar weg, het was droog. Het was bewolkt, een flauw zonnetje en droog, maar wel met regenwolken om ons heen. We draaiden het eilandje rond en gingen een smalle doorgang door. Prima, de kaarten kloppen hier tot op de centimeter nauwkeurig….dat ondervonden we even later ook weer. We voeren een 5 knopen op de motor, Etienne hielt de kaart in de gaten. En ineens was daar een klap…we stonden stil!! Ik was net onderweg naar binnen, maar gelukkig nog niet in de deuropening. Dat is echt altijd een vreselijk moment! Er stond een kruisje op de kaart. Dat wil zeggen een ondiep obstakel (vaak coral) en daar liep onze lijn mooi overheen. We volgden de track dus netjes, over het kruisje heen! Whaaa!!! Etienne loopt altijd het track na, in meerdere fase in- en uitgezoemd. Er zijn namelijk soms ondiepe riffen midden in de oceaan, die je pas gaat zien bij een bepaald ingezoemd niveau, dus lopen we altijd alles na. Maar ja, zelfs dan kun je een klein kruisje missen…. Die we helaas niet misten met varen. Even snorkelen en kijken waar we het blok geraakt hebben, dat was gelukkig bij de kiel en er waren geen gekke dingen te zien. Pffff.

Eind van de middag lieten we ons anker zakken in Baie de l’Orphelinat, in Noumea. Het is te laat om in te checken dus dat werd eergisteren ons eerste actie. Zo’n 15 minuten lopen naar de Immigrations en verder, gaf ons een mooie eerste indruk van Noumea. Het is weer rommelig, Frans rommelig. Met veel Europeanen en rasta’s. Oftewel Kanak’s, Melanesiers.

Vandaag is het nog steeds een herfstdag. Het regent geregeld en het waait stevig door. Ook is het Hemelvaart, alles dicht dus. We gaan wel even de supermarkt plunderen, stokbrood, brie enz. Verder maar eens even kijken wat we de komende tijd gaan doen.

New Cal

Zaterdag 04 mei 2013 @ 12:45

Eer eergisteren avond zijn we aangeland. Het was inmiddels al donker, maar met de lichtjes van de paar mastjes in de Baie de Kuto op Isle des Pins, konden we onze weg wel vinden. Heerlijk is het om dan ineens stil te liggen!

De volgende dag waren we erg vroeg wakker en als je je nieuwe woonplaats dan nog niet in het licht hebt gezien is het altijd 'vol verwachting' in de ochtend. Het is hier schitterend! Helder water! Bijzondere 'pine trees' op de kant, lage berg en heel veel grote schildpadden rond de boot.

We zijn gaan koffie drinken en lunchen bij Boomerang. Heel gezellig weer bijkletsen na een half jaar elkaar niet gezien te hebben. Daarna naar de kant om even rond te kijken en internet te regelen. Het doet heel Polynesisch aan. Het is Frans en Pacific exotisch. Gisteren zijn we met de dinghy naar Vao gevaren. Best een eindje en er liepen ook nog wel wat golven. Ze hebben hier natuurlijk weer hun eigen geld en om een stokbroodje te kopen heb je dat toch echt nodig. Het 'grote dorp' zelf was niet heel bijzonder, dus zijn we 's middags rond de baai gaan wandelen. We zijn in een atelier, cq boutique geweest van een Franse dame, Hilary Roots. Ze verkoopt schitterende dingen, van eigen geschreven boeken over New Cal en Ile des Pins, maar ook sarongs, T-shirts etc die ze zelf verft. Ik heb er een hele gave 'wikkelbroek' gekocht. Zwart met een zilver-rose gekko erop. Heel bijzonder.

Vandaag gaan we verder richting de hoofdstad op het grote eiland. We willen halverwege ergens nog overnachten om de afstand iets te verkorten. Maar eens kijken waar we vannacht weer slapen.

Goud

Donderdag 02 mei 2013 @ 05:52

En dan gaat het ineens weer hard, zoals zo vaak met de laatste mijlen. De wind is wel verder ingezakt, dus hebben we vanochtend de motor maar gestart in de hoop toch voor het donker vandaag nog in New Caledonia aan te komen. Het zal erom houden of het nog licht is. Boomerang is er al en gaf aan dat de kaarten kloppen, dus durven we het ook wel aan om in het donker binnen te varen.
.
Het is trouwens toch wel weer leuk hoe we onderweg contact hebben gehad. De SSB-radio is echt goud waard!! We melden ons 's ochtends en 's avonds op het Pacific Drifters Net. Hierop melden de boten die bij NZ waren vertrokken. Het leuke is dan, dat we iedereen kennen en je kletst niet echt, (geeft je coordinaten door, je koers, zee- en windconditie, of alles ok is), maar hoort iedereen toch even. Het jammere is wel dat iedereen (op Boomerang en wij na) naar Fiji gaat en wij naar New Cal. Maar ja, dat is nu eenmaal zo. We hebben dan ook nog twee keer per dag een netje met de NL'se boten (Fruit de Mer, Victory, Boomerang, Inish, Merilelu en Seaquest). Heel leuk is het dan om de ene avond met Inish te kletsen alsof je naast elkaar zit, de andere keer met Jan Bart en de andere avond weer met Seaquest. Gisteren was het ook even heel leuk om Fruit de Mer te spreken. Een jaar geleden alweer, zaten Gerrit en ik dagelijks te kletsen over de SSB terwijl we elkaar toen alleen nog maar een avond
in de Galapagos hadden gezien. Heel grappig!! En dat was dus alweer een jaar geleden dat we onze langste zeiltocht hadden.
.
Vanavond zit deze zeiltocht er dus ook weer op. Zeven dagen. Het was een rommelig ritje, maar mogen niet klagen. Laat ik trouwens niet te hard van stapel lopen....we zijn er nog niet. Nog MAAR 17 mijl!! ;-)
-----
At 1-5-2013 3:32 (utc) our position was 24°52.12'S 168°25.25'E

Take me to the tropics...

Woensdag 01 mei 2013 @ 06:20

Met het passeren van de 30 graden lijn, zijn we weer in de tropen. Dat is al een paar dagen geleden gebeurd, maar vandaag leek het ook nog zo. Een strak blauw luchtje, met hier en daar een wit pluizige wolk. De afgelopen dagen hadden we nog geregeld een gitzwarte variant over ons heen, met soms zelfs een buitje. Ook is de temperatuur buiten hoger en dus aangenamer.
.
Over de temperatuur mogen we toch niet klagen. In Opua gaven ze nog voor de afgelopen nachten zo'n 8 graden op, nou, dat hebben we gelukkig niet gehad hier. Het is heel de tocht 'warm' gebleven. De mutsen enzo die klaar lagen hebben we niet nodig gehad.
.
Toen we naar NZ gingen was er een vulkaan uitgebarsten bij Tonga in de buurt. We hadden toen met zeilen heel veel van dat witte zachte gesteente rondom ons drijven, wat kenmerkend is voor een vulkaanuitbarsting. Nu drijft dit ook nog rond, maar inmiddels is het begroeid en ziet het er vies grijs en groen uit.
.
In de loop van vandaag is de wind iets gaan liggen, waardoor we ook weer wat minder schommelen. Dit is wel fijn, maar helaas, met ook nog het knoopje stroom tegen, lopen we niet zo lekker meer door. We zijn er dus nog niet... nog 139 mijl.
-----
At 1-5-2013 3:30 (utc) our position was 24°52.24'S 168°25.32'E

Saai

Dinsdag 30 april 2013 @ 06:09

Het wordt wat saai, maar mijn schrijfinspiratie is niet echt hoog. De golven zijn wel hoger geworden en zo is de snelheid van de wind. Het is erg oncomfortabel en we hebben zefs een knoop stroom tegen dus we schieten ook niet op.
We hadden vanochtend wel afleiding, met verschillende vliegende vissen in de kuip. Dat is erg smerig, want de schubben zitten dan overal. De vissen worden hard en stinken niet, maar de schubben wel. Ook hadden we vanochtend een opstappertje. Een heel klein mees-achtig vogeltje met geel koppie. Hij landde bijna op Etienne z'n schouder, maar bedacht dat de running-backstay een beter landingspunt was.
We moeten nog 240 mijl. Nog een paar dagen dus. De nachten zijn trouwens schitterend! Met de steeds kleiner wordende maan, worden de miljarden sterren juist steeds beter zichtbaar!
-----
At 30-4-2013 3:26 (utc) our position was 26°22.05'S 169°23.00'E

Hobbelig

Maandag 29 april 2013 @ 05:23

En na zo'n rustig zeetje, begint het weer te waaien, met toch een hobbelige zee!! Ongelooflijk! We worden echt letterlijk en figuurlijk van rechts naar links geslingerd. Dit is niet fijn! De wind en golven komen schuin achterin, vandaar.
Na overleg met Boomerang hebben we ook besloten eerst naar Isles Pines te gaan, in New Caledonia. Scheelt ons ook meteen aardig wat mijltjes in afstand. Ondanks dat het zo rollerig is, lopen we gigantisch lekkere snelheden. We hebben ook een knoopje stroom mee. Dat gezegd en een kortere afstand, over 360 mijl zijn we er!
-----
At 29-4-2013 3:01 (utc) our position was 28°11.96'S 170°11.06'E

Ritme

Zondag 28 april 2013 @ 06:41

En dan is het weer in het zeilritme komen. Phoe, dat is even wennen en hoe was dat ook al weer? Een ding is zeker de dagen vliegen ook hier om, ook al vinden we het nog saai. De afgelopen nachten was het zo licht buiten, het was net of ze het licht niet uit hadden gedaan. Dat klopt wel een beetje want er was een giga volle maan! We hadden ook onze eerste vliegende vis, vanochtend weer aan het dek.
En verder hebben we vannacht de motor gestart. De wind was op. Dat hadden we verwacht, was te zien in de gribfiles. Nu is het motoren om uit het gebied te komen. Ik klets zo'n vier keer per dag met anderen op de SSB, iets wat aardig ons schema regelt. Helaas het is het niet altijd kletsen. Ik hoor al een paar keer duidelijk Jan Bart (Victory) maar kan niet horen wat hij zegt, zo raar. Boomerang zit dichtbij ons, dus die horen we prima. Het zijn de momenten die de dag breken.
Voor vanavond is mijn vooraf gemaakte nasi op, het is dus weer koken. Geeft niets, ik heb geen last meer van zeeziekte op dit rustige, vlakke zeetje. Ben ook benieuwd wie we vanavond weer spreken over de SSB. En verder schieten we lekker op, we lopen heel makkelijk 5 knopen of meer en hoeven nog maar 519 mijl.
-----
At 27-4-2013 3:08 (utc) our position was 31°47.44'S 172°15.11'E

Op weg

Zaterdag 27 april 2013 @ 05:42

Sinds afgelopen donderdag 10.30 uur zijn we op weg. Ik wilde al eerder schrijven, maar al deze maanden niet zeilen, hakte er goed in.
Ik wilde schrijven over onze drukke, maar bijzondere laatste week in Opua. Een dagje weer naar Kerikeri met Victory, we hadden verschillende dingen te regelen, maar toen we voor de lunch bij de Sushi-bar stonden, was Etienne alleen nog maar langs de kapper geweest. Later op de dag de betaling naar onze agent in Indonesie geregeld, dat is nu ook rond, we zijn daar vanaf 2 september t/m 1 december. Verder weer heel veel cruiser-gezelligheid, van allemaal zeilers die naar Fiji gaan helaas. En zelfs een live 'Denis, Denis', van Hans, oude vertrekkerhelden van ons, de Happy Monster. En de laatste klusjes; watermakermembraan erin en de laatste lijnen in de giek op z'n plaats. Laatste boodschappen met Helena van Merilelu en toen was het ineens afscheidnemen. Voor de zoveelste keer, van de zoveelste geweldige cruisers. Ik blijf het haten.
Toen was het donderdagochtend en na een heel simpel eenvoudig uitklaarbeleid, voeren we weg. Het was rustig, helaas meer 'op kop' dan verwacht. Een koers waar we nooit zo goed tegenkunnen, met als gevolg dat ik ontzettend ziek werd. Het psychische gedeelte, van 'nog niet wegwillen' en 'zenuwen of deze tocht vooral maar niet zo zal zijn als de tocht hierheen', was er ook duidelijk aanwezig. Sinds vandaag eet en drink ik weer en gaat het beter. De zee is nu rustiger, het is prima! Windje van zo'n 13 knopen, snelheid van zo'n 6 knopen. We hebben nog 630 mijl te gaan......
-----
At 27-4-2013 3:06 (utc) our position was 31°47.59'S 172°15.26'E

Bijna

Zondag 21 april 2013 @ 13:22

En dan is er alweer een week voorbij. En week waarin we heel veel hebben gedaan en gelukkig ook hebben afgerond.

De rigging is klaar. Ik denk dat ze tegen het einde van de week ook blij waren, dat ze bijna klaar met ons zijn. Maar ja, Etienne heeft nou eenmaal ook verstand van metaal en alles daaromheen. Wat ze maken voor je, moet gewoon goed zijn. Ze rekenen Europese prijzen, maar de kwaliteit is er niet helemaal naar. Zo zat er een verdacht iets in de nieuw gemaakte dekdoorvoer, waar eerst al te grote gaten in zaten. Hadden we de andere kant helemaal klaar en eruit om de nieuwe erop te doen (de kit zat al op het dek), paste hij qua schroefdraad niet! We hadden mazzel, die nacht bleef het droog. De nachten ervoor had het enorm gewaaid en geregend, ongelooflijk gewoon! En nu is het wachten op nieuwe rollen voor in de giek, die waren te groot, zucht. Voor de rest zit alles er netjes op en is het allemaal gesteld.

Ik ben een aantal dagen met de bimini aan het worstelen geweest. We hadden de naaimachine van Victory geleend en dat was wel fijn, want hij ging prima door de stoffen heen. De bimini is alleen veel te groot om tussen de arm van het naaimachine door te frotten, dus was het af en toe een waar geworstel. De naaimachine was vrij licht, waardoor ik soms met machine en doek en al aan de andere kant van de tafel belande. Maar ik heb gewonnen en het ziet er prima uit! De zonnecellen liggen dus netjes op hun plekje en alles is extra vast gezet. Onze stroomtoevoer is meteen verdubbeld natuurlijk, fijn!

Etienne was ondertussen ook erg druk, waardoor we elkaar soms erg (zelfs letterlijk) in de weg zaten. Ik zat natuurlijk ‘midden in huis’ met de bimini. We hebben een koolstoffilter geplaatst voor het drinkwater. Dit is niet veel werk, maar mijn gootsteenkastje is dusdanig ingericht (en vol) dat het er op een manier uit en in kan, tot grote ergernis van Etienne. Ook is er e.e.a. met de watermaker iets veranderd, zodat we nu met schoon tankwater kunnen spoelen. De ‘badkamer’ is eens goed opgeruimd en uitgemest. Er zijn op dek wat lijnen vervangen en rechts en links weer verschillende dingen afgekit.

Zoals we al eerder vertelden loopt onze verzekering af. We hebben inmiddels een nieuwe waarvoor we een survey en nieuwe waardebepaling moesten hebben. Dit is wat moeilijker hier, omdat er andere regels voor de systemen aan boord zijn. Maar afgelopen donderdag is er een boten-surveyor geweest. Een prima vent die de boot heeft geïnspecteerd. Inmiddels hebben we een mooi, goed en uitgebreid rapport ontvangen. Ondertussen hebben we ook nog wat discussie met de nieuwe verzekering gehad omdat we ons vaarplan moesten invullen, nauwkeurig. We hadden nu een premie gekregen voor varen in NZ. Dat is ook allemaal geregeld, dus hopelijk geen zorg meer.

We zijn begin van de week naar KeriKeri gegaan om grote boodschappen te doen. Inmiddels zijn we aardig leeg en moeten toch wel iets aanvullen. Hoeft niet veel, want we kunnen voorlopig rechts en links gewoon boodschappen doen. Het was wel een gezellig dagje, want Victory was ook meegegaan. Ik heb ook een mondharmonica gekocht, maar nog weinig tijd gehad, helaas.

Ook nu zijn het nog wat drukke dagen. We moeten de planning voor Indonesie final maken voor ons cruisingpermit, de auto zullen we gaan inleveren (snik) en nog wat kleine dingen. Want, donderdag en vrijdag is er waarschijnlijk een heel mooi weatherwindow om te vertrekken. Whaa, wat mij betreft komt dat iets te vroeg, maar ja, een mooi windje in de kont wil je eigenlijk niet voorbij laten gaan. Het is dus nog even druk en ik moet snel in de ‘vertrek-mood’ komen.

Jam'n

Zaterdag 13 april 2013 @ 21:30

Zaterdagavond jam-session in de jachtclub. Het was gisterenavond weer gezellig, lekker relaxed sfeertje. Een leuk avondje ‘uit’.

‘Jam’ is Engels voor ‘opstopping, verstoring, opeenhoping’. Woorden die de afgelopen dagen wel een beetje een thema waren. Binnen met name met de genua op de bank, de twee zonnepanelen, al het gereedschap rechts en links, gaf wel een beetje een opstopping.

De verstoring kwam in onze kluslijst door een extra onverwachte observering. De stagen zitten bevestigd op het dek aan een plaat, waaraan weer een stang zit, die door het dek gaat en daar verder beneden (zeg maar achter de bank) vastzit aan de romp. Etienne had het sublieme idee, met toch de verstaging vernieuwing, deze stangen ook maar eens te bekijken en dus waren wij woensdag aan het einde van de dag deze pin eruit aan het monteren. Het is altijd moeilijk te zeggen, voor hetzelfde geld kan het ding nog jaren mee, maar wij zijn blij dat we hem eruit hebben gehaald. Voorheen lekte het veel langs deze pin en dit water in combinatie met de siliconenkit is gaan invreten op het staal. Er zitten wat verdachte plekken op. Dus moeten er nieuwe gemaakt worden. Een tegenvaller in tijd én geld. Maar beter dat we er nu achter kwamen, dan nadat het mis was gegaan!

En de opeenhoping ontstond op onze to-do-lijst. Met de nieuwe zonnecellen en een lekkende wc (ook altijd fijn) liep de lijst bijna vast.

Inmiddels hebben we de ontstopper ter hande genomen en zijn we de laatste dagen erg druk geweest en zijn we in onze klussen ‘geplungt’. De rigging is klaar, alleen nog stellen, maar dat kan pas als we de nieuwe ‘pinnen’ hebben. Het lummelbeslag wordt morgen afgerond. De dinghy kan vast op het dek. De babystag heeft een nieuw bevestigingspunt. De genua zit weer op z’n plek op de voorstag. De rail voor de boom zit weer op de mast. De SSB is weer aangesloten. De wc is weer lekvrij. De lift voor de outboard heeft een mooi touw. En de grootste klus van nu is halverwege, de zonnecellen hebben een plek op de bimini gekregen. De kabels moeten nog getrokken worden, maar de lader zit al op z’n plek en ik moet nog wat verstevigingstukken op de bimini gaan stikken.

Bij de ‘administratieve’ klussen is de opeenhoping er ook uit. Visa voor Australië is aangevraagd. We hebben druk mailcontact met de agent voor de papieren voor Indonesië en de boodschappenlijst voor de ‘vertrek-voorraad’ ligt klaar. Er moet nog wel wat uitzoekwerk gedaan worden, omdat je de exacte route en tijd in Indonesië moet doorgeven voor je ‘cruisingpermit’. Maar, het belangrijkste van dit verhaal is eigenlijk dat we weten wat we de komende maanden gaan doen! Vanaf hier naar New Caledonië, dan naar Australië en via het Great Barrier Reef omhoog naar Darwin om van daaruit, Etienne z’n verjaardag in Indonesië te vieren en daarna die van mij in Maleisië. We vinden het jammer dat we toch niet Fiji en de andere eilanden aan kunnen, gaan doen, maar ja, heel het leven bestaat uit keuzes maken…..met name om verstoppingen of opeenhopingen te voorkomen. ;-)

Forensen

Woensdag 10 april 2013 @ 02:28

Terwijl er boven mijn hoofd druk gewerkt wordt aan het staand want, de rigging, heb ik de laatste foto’s van onze rondreis door NZ uitgezocht. Heerlijk terugkijken en weer genieten van dit mooie land! Etienne en ik zijn wat slomer vandaag, we hadden gisterenavond een leuk, gezellig, laat en drankvol feestje op de Merilelu. Weer enorm gezellig om met andere cruisers te kletsen. En van hun plannen te horen.

Hier genieten we ook, van het weer, het uitzicht, maar bovenal zijn we erg druk met klussen. De laatste dagen ‘forensen’ we ook, ’s ochtends de haven in, ’s avonds er weer uit. We kunnen overdag aan de slip liggen van de rigger, scheelt hun een hoop ‘reisuren’ naar een andere plek in de haven of naar onze ankerstek. Ons scheelt dat zo urengeld van de rigger of havengeld, dus we reizen wel even heen en weer. Het is immers nog geen 2 minuten varen….

De blokken liggen op het dek, als steun voor de dingy. Dat soort dingen duren altijd langer dan gedacht, bouten te kort, boor te bot, het hele plafond moet eruit en weer erin, enz. Maar dat klusje is dus al halfway klaar, nog een paar ogen om de spanband aan te haken en dan kunnen we dit afvinken.

Met de rigging schiet het lekker op. Nu zijn ze met de klusjes bezig, die veel tijd kosten, de rolgenua en de rails. Rob, van Northland Spars and Rigging, vliegt de mast omhoog en is echt super professioneel bezig. Etienne helpt hem en hij is al heel wat wijzer over de rigging. Tussendoor doen we andere dingen en halen op het ene moment de boot helemaal overhoop, terwijl alles voor het slapengaan weer z’n plekje moet krijgen. En ik ben Indonesisch aan het leren, een hele nieuwe taal, maar met een goede taalcursus gaat het al best lekker! Selamat pagi! Goedemorgen! Qua planning staat namelijk al wel vast dat we naar Indonesie gaan. Dit jaar wordt ook ik 40 (phoe!) en omdat we ooit toch weer moeten gaan werken, lijkt het ons niet verstandig pas over een jaar of tig naar NL terug te keren. Het is dan hoogstwaarschijnlijk (qua leeftijd) moeilijker het arbeidsproces terug in te gaan. Vandaar dat we toch (heel) langzaam naar NL gaan komen, met als gevolg dus dat we dit jaar Indonesië aan gaan doen. We hebben hier ook enorm veel zin in en waarom dan niet op de korste, makkelijkste, smootheste manier daar maar heen te gaan? De plannen voor het komende jaar krijgen dus steeds meer vorm.

Gisteren hebben we een extra job gecreëerd. We hebben twee extra zonnecellen gekocht! We liepen er al langer over te dubben. Met de huidige twee panelen (á 95 Watt) redden we het eigenlijk elke keer net, maar we hebben niets over voor het opladen van de laptop ofzo, wanneer het bewolkt is. Marine Electronics Opua had net twee nieuw panelen binnen, van elk 95 Watt, voor een heel mooi prijsje. Nog even verzonnen en gisteren maar meteen gaan halen. Voor 100 euro per paneel moet je eigenlijk niet te lang nadenken. Nu nog even een plekje vinden. Waarschijnlijk wordt dat aan de reling aan weerszijden. Ik ben daar niet heel happy mee en hoop dat Etienne nog een van z’n sublieme brainwaves krijgt en we er een stukje ‘vaste bimini’ mee kunnen maken.

Rigging, plannen en toilet

Donderdag 04 april 2013 @ 12:45

Na een paar dagen haven, gaan we straks weer voor anker net buiten de haven. Rob van Northland Spars and Rigging is eergisteren geweest en heeft alles bekeken. Net een aapje klom hij de mast in en met zijn deskundigheid, wist ons ook gerust te stellen. Ze gaan de rigging vervangen, de rails van de Genua opnieuw vastzetten, nieuwe aansluiting voor giek aan mast maken en de rolgenua repareren. Volgende week woensdag beginnen ze waarschijnlijk en tot die tijd gaan we dus voor anker om de geldstroom wat binnen te houden. ;-)

We hebben ook alweer gezellig bijgekletst met de andere boten hier in de haven. Eergisterenavond was er de laatste zeilrace van het seizoen in de baai en dat zijn we natuurlijk gaan vieren. Erg gezellig met Victory, Estarte, GypsyHeart en Gato Go. Het geeft je ook weer een andere kijk op de verschillende mogelijkheden voor het komende jaar en het is altijd goed daar met anderen over te praten. We merken dat de beslissing nemen van wat we gaan doen, ons toch meer energie kost dan we denken. Er zijn zoveel mogelijkheden, te veel misschien wel.

Gisteren zijn we ook weer verenigd met onze auto. We kregen een lift naar Whangarei, dus dat was makkelijk. Gezellig ook weer even een hoop andere cruisers gezien en hier en daar uitgebreid bijgekletst. Daarna wat huishoudelijke dingen gedaan, ik moest een nieuwe hoofdkussen en nog van dat soort dingen, boodschapjes gedaan en weer terug aan boord.

Op de weg terug zijn we, ter hoogte van Kawakawa, gestopt bij de beroemdste openbare toilet van de wereld, Hundertwasser’s Toilets. Heel bijzonder inderdaad, gemaakt door een Australische kunstenaar. Heel veel mozaik en kleuren. De openbare toiletten zijn al erg goed hier in NZ, maar deze is geweldig!!

’s Avonds aan boord, hebben nog even doorgenomen wat we nu aan klusjes nog moeten doen zolang we in NZ zijn. Als het riggingwerk inderdaad eind volgende week klaar is, kunnen we gaan wachten op een goed ‘weather window’ en in principe gaan. Waarheen moeten we dus nog wel even duidelijk krijgen, maar dat gaat de komende dagen vanzelf vorm krijgen.

Mystery opgelost

Dinsdag 02 april 2013 @ 01:08

Zaterdag zijn we inderdaad een stukje verder gegaan naar Whangaruru. Het trekt in de middag open en wordt heel mooi en warm weer. Fijn voor de mensen hier, zij hebben ook lekker een lang weekend en dat is goed te zien. Er zijn ontzettend veel bootjes op het water en op de kant is het een drukte van jewelste met tenten en bbq’s. We borrelen ’s avonds met VIctory en de volgende dag gaan we verder naar Whangamumu harbour. Weer een waanzinnig mooi plekje hier langs de kust. Op de kant is een oud walvisvaardersstation. Er zijn nog wat overblijfselen en met een plattegrond, foto’s en uitleg gaat deze plek weer helemaal leven. We lopen nog verder langs de rotsen en het strand. Het is er schitterend!

Gisteren zijn wij verder gegaan, Cape Brett om, de Bay of Islands in. Op weg naar Opua. We checken heerlijk luxe weer even in de haven en genieten ’s middags van een ijsje. We moeten nog wat laatste klusjes doen. Vandaag zijn we dan ook erg druk. Ik laat meerdere wasmachines en drogers voor me werken en Etienne is bezig om de beluchter op de motor te zetten. We maken een afspraak met de rigger hier, hij komt vanmiddag of morgen langs. En in afwachting van hem, halen we onze mooie nieuwe genua er weer af. En zo zijn er nog wat kleine klusjes die gedaan worden.

We hebben ook een mysterie op kunnen lossen, wat we ons al maanden geleden afvroegen. Het was weer weggezakt, maar toen we weer gingen zeilen, dook het mysterie weer op. Ons kompas zit namelijk al maanden scheef in haar huis en we dachten dat ze overleden was. Het viel ons eerst op bij het handkompas, toen bij ons kompas op het roer en later bij de verrekijker. Alle drie tegelijk kapot? Dat is wel heel sterk. Voor Etienne kon het niet anders, dan dat het iets te maken moest hebben met het feit dat ze voor het noordelijk halfrond een ander kompas hebben dan voor het zuidelijk halfrond. Toen bij Victory ook alle kompassen scheef hingen wisten we het zeker, ze zijn niet kapot, maar waarom ze nu precies scheef hangen? Vandaag hebben we het mysterie opgelost, met dank aan Wikipedia!! Ik citeer: “…. wordt veroorzaakt door de magnetische inclinatie, het verschijnsel dat de magnetische veldlijnen niet evenwijdig aan het aardoppervlak lopen maar hellen. Een kompasnaald op het noordelijk halfrond zal met zijn noordpool naar beneden willen duiken, op het zuidelijk halfrond helt het veld naar het zuiden. Dit kan eenvoudig gecompenseerd worden door de tegenoverliggende kant iets zwaarder te maken, dit maakt een kompas voor het noordelijk halfrond echter minder bruikbaar op het zuidelijk halfrond en vice versa.” Het is minder erg dan ze zeggen, want het kompas is gewoon nog bruikbaar en geeft het noorden gewoon aan, alleen wat schever dus.

Rustig

Vrijdag 29 maart 2013 @ 00:02

Vandaag een rustig dagje gehouden. Een dagje wat hoorde bij het weer, af en toe een bui en een zon, maar voor de rest trok er dikke bewolking over. We wilden vandaag een stukje verder noordelijk, maar het weer zag er niet aantrekkelijk uit, we hebben niet echt haast en we gingen koffie drinken bij Victory. Redenen te over, leek ons, om dan maar te blijven liggen hier.

Ik heb een aantal foto’s geupload van onze reis door NZ. Er volgen er nog meer, ik denk dat we pas dik twee weken weg zijn. Het is moeilijk keuze maken uit de enorme hoeveelheid schitterende foto’s. Maar uit ervaring en statistieken, heb ik ook geleerd dat ik jullie niet moet ‘lastigvallen’ met vergezichten, maar foto’s met mensen is het leukste, dus dat vergemakkelijkt de keuze.

Verder hebben we gewoon wat rustig aan gedaan en aan boord gebleven, lekker gegeten en een filmpje gekeken. Morgen gaan we echt verder. Ze hebben maar 5 knopen wind voorspeld, heel weinig. Maar och, het is maar 15 mijl, dan de motor maar aan, kunnen we meteen alles weer opladen. ;-)

Tutukaka

Donderdag 28 maart 2013 @ 00:41

We hadden een mooi dagje varen gisteren. Alleen erg weinig wind, waardoor we de motor moesten laten pruttelen en zelfs de genua niet konden proberen. Toch stond er nog een aardige deining, waarschijnlijk van verder op zee. Na een paar uur motorzeilen langs het mooie landschap van NZ, kwamen we bij de nauwe ingang richting Tutukaka marina. Het is smal, tussen de rotsen door en door de gigantische swell, liepen er aardig wat golven. Met de bakens op de kant in lijn (klein rood voor groot wit) voeren we naar binnen, eigenlijk was het meer surfen. Zo bijzonder als het dan daarna ineens rustig water is.

We lieten ons anker vallen en genoten daarna heerlijk in de kuip van de zon. Vandaag zijn we blijven liggen en met de dinghy naar Tutukaka marina gevaren. Dat is met onze nieuwe dinghy echt geweldig, we spoten over het water en waren er in no-time. Ik grapte al dat we voorheen eten mee moesten nemen. Het is een mooi marina en we zagen al snel de bekende boot Guppy, van Laura Dekker liggen. Verder zijn het voornamelijk visboten, echt de tweede nationale sport na rugby, geloof ik. We hebben wat rondgewandeld, wat gedronken bij de Schappa Rock bar en toen we weer op het puntje liepen zagen we Victory binnen varen. Wat een verrassing! Het was een gezellig weerzien, hebben lekker geborreld en daarna heel luxe, een pizza gegeten bij de marina.

Plannen, planning en on the move

Dinsdag 26 maart 2013 @ 10:12

Inmiddels zijn we weer 'on the move', gisterenmiddag zijn we, met hoog water, Town Bassin Marina in Whangarei uitgevaren en voor anker gegaan bij Norsand. We hebben zo het ondiepste gedeelte van deze rivier gehad en konden vanochtend naar het einde van de rivier varen. We liggen nu in een schitterende inham, met (nu in de avond) de sfeervolle lichtjes van de raffinaderij op de achtergrond.
.
Zondagavond waren we door David en Dorine (Unama) uitgenodigd om Chili te komen eten bij Norsand. Dit was een erg gezellig avondje met interessante mensen. Hoe grappig is het dan, dat je zit te kletsen met een kiwi (een man uit NZ dus), die de dag erna naar Taiwan vliegt om daar een cat-wissel te gaan doen bij een chemisch plant en blijkt dat we een paar dezelfde mensen van Shell kennen. Heel bijzonder! Gisterenavond lagen we voor Norsand en hebben we gezellig geborreld met Vries en Daphne (Aquamante) die ook allebei weer in NZ waren.
.
Vanochtend dus weer gaan varen, op de motor, want we moeten hier tussen de tonnen blijven. Morgen een stukje verder naar het Noorden. Het is vooralsnog schitterend weer en we willen de baaitjes hier langs de kust omhoog dus eens bekijken. We zijn onderweg naar Opua om daar nog wat laatste klusjes te doen (deze lijst wordt iets langer, want we zijn nu met het varen weer een aantal dingen als 'oja, dat moeten we ook nog doen' tegengekomen) en dan misschien nog wat in the Bay of Island rond te cruisen, voordat we, zo rond me,i NZ weer gaan verlaten.
.
En dan? Tja, en dan? We dachten er helemaal uit te zijn. Omhoog via de eilanden, jaartje in Azie en dan door naar Zuid-Afrika. Totdat we eens diep in alle permits, visa's, seizoenen, stromen, safety issues en nog meer van dat soort dingen doken. We weten het even niet meer. Wat is verstandig? Wat is het beste? Wat is het efficientste? En het belangrijkste...wat willen we nu? De komende dagen krijgen we tijdens het varen en 's avonds tijd genoeg om te discussieren (geen internet enzo), dus laat ik zeggen... jullie horen het nog wel.
-----
At 26-3-2013 8:49 (utc) our position was 35°50.81'S 174°31.65'E

Rood-Geel

Zaterdag 23 maart 2013 @ 00:25

Zelfs na meer dan 2,5 jaar, had ik vanmiddag echt even het Shell-gevoel weer. Geloof dat dat een bacterie is die je niet kwijt raakt. Samen met Frank Moncrieff van Frida, zijn we naar het bezoekerscentrum gegaan van de raffinaderij van NZ. Frank heeft heel zijn werkleven doorgebracht bij Norske Shell, dus ook hij was erg geïnteresseerd. Hier in NZ zijn ze goed om van ‘normale’ dingen een ‘toeristische trekpleister’ te maken. Zo ook dit bezoekerscentrum. NZ heeft één raffinaderij, hier in Whangarei, die diesel, benzine, bitumen en jetfuel maakt voor heel NZ. Net buiten de poort is het bezoekerscentrum en dit kun je zeven dagen per week bezoeken. De site is in de 70’er jaren gebouwd door Shell en later in 1980-1986 vergroot. Het is lang een gecombineerd eigenaarschap geweest van Shell, Mobil, BP en Caltrex. Shell is er nog niet zo heel lang geleden uitgestapt en zijn er wat andere partijen bijgekomen. Een tweetal cijfers: 89.000 barrels per day en zo’n 400 mensen zijn er aan het werk.


En het is inderdaad het bezoeken waard. In Pernis en Moerdijk kunnen ze jaloers zijn op dit bezoekerscentrum! We keken onze ogen uit. We kwamen boven in een enorme ruimte met een maquette van heel de site, met daarboven een scherm. De film (van bijna een half uur) die werd vertoond was subliem! Er werd ontzettend goed uitgelegd hoe een distillatietoren werkt enz. Verder zat het ook redelijk goed in elkaar. Het grappige was helemaal, er was een enorm kunstwerk (want dat was het eigenlijk hoofdzakelijk) van hout aan de muur, met daarop de wereld en de verbindingen met de andere landen waar de mensen vandaan kwamen die mee hebben gewerkt aan de laatste grote uitbreiding. Door het gebruik van hout was het schitterend! Zo hing er ook een houten kunstwerk, van ook een muur lang, over de scheepstransportroutes van de raffinaderij naar andere havens in NZ.


Het was eigenlijk een waanzinnig leuk en interessant uitje. Er werd ook nog een film getoond over het winnen van olie, waarin aardig wat Shell voor kwam, ook de Brent B. In de 360 view van de site was het veel herkenning met Pernis, maar het grappige was toch wel de vuilnisbak met het Shell-logo. Het was weer grappig en met Frank heb ik weer wat namen naar bovengehaald die we samen kennen.

Het was al laat na dit uitstapje, dus na het boodschappen doen, zat de dag er alweer op. Vanavond houden we het rustig. Gisteren zijn we met Dorinne en David van Unama naar de Abbey caves geweest. Door de regenbuien van de laatste dagen was er meer water in de grotten. Ik kon helaas niet mee omdat mijn medicijnen voor een darmbacterie er toch wel aardig inhakken en ik ’s avonds wel graag mee wilde. We zijn namelijk gezellig Whangarei ingeweest en hebben heerlijk gegeten bij de Italiaan.

Tussendoor klaren we nog wat andere klusjes, we hebben een nieuwe ketel en onze zonneschermen voor de ramen worden nieuw gemaakt. Ik heb het harnasje voor de outboard ter check klaar en we zijn donderdag in Albany (vlakbij Auckland) het membraan voor de watermaker op gaan halen. We zitten niet echt stil dus. ;-)

Veel loopt

Dinsdag 19 maart 2013 @ 11:39

Na een heerlijk nachtje slapen weer in ons eigen bed, zijn we aardig wat dingen aan het doen. Laten we zeggen, we zetten een hoop dingen uit en het verloop verder gaat ook aardig.

Maandag zijn we meteen maar op zoek gegaan naar een dokter voor mij. Niets ernstig, ik moet wat medicijnen gaan kopen als herhaling en daarvoor moet je hier naar een dokter. We eindigen bij het Witte Kruis (daar hadden ze meteen tijd) en betalen hier NZ$ 123 voor een consult. Dat is toch wel een ander bedrag dan in NL. De medicijnen zelf zijn niet zo extreem veel duurder, maar ongeveer dezelfde prijs als in NL.

North Sails blijkt onze genua al klaar te hebben en komen ze meteen brengen. Gisterenavond was het even windstil, dus het schitterende witte doek zit al op de rol. Het is even wennen, maar ziet er wel gaaf uit zo’n nieuw ding.

Ook gaan we op zoek naar een nieuwe fluitketel en (plastic) glazen. We zijn nog niet geslaagd, maar hebben wel wat opties. Nog even verder kijken.

Een harnas voor onze buitenboordmotor om het op te hijsen is hier erg duur. Ze hebben ze niet kant en klaar op de plank, dus moet het speciaal gemaakt worden. Dit ga ik dan maar zelf doen, dus kopen we band, een ring en sluitingen.

Verder ligt morgen ons nieuw membraan voor de watermaker klaar en zo nog van die dingen. Dat is toch wel een lekker gevoel als het allemaal zo voorspoedig gaat.

We kletsen tussendoor gezellig bij met verschillende boten en gaan op de koffie bij David en Dorinne van Unama. We spreken met ze af vrijdag naar de Abbey caves te gaan. Zij zijn er nog niet geweest en een middagje caven vinden wij wel weer leuk.

Aan boord

Zondag 17 maart 2013 @ 00:00

We zijn vroeg wakker en drinken samen onze koffie. De regen komt met bakken uit de hemel en zeiknat laden we de tent in de auto. Hmm, zo hadden we het ons niet voorgesteld, we zijn begonnen met regen en eindigen met regen. Op ons gemak rijden we meteen maar terug naar Whangarei. Daar is het, zoals verwacht niet beter. We krijgen van een oude schipper, met een schitterend opgeknapt oud bootje een lift naar La Luna. Eenmaal aan boord knapt het weer op en kunnen we droog alles naar boord brengen. Het is stil aan boord en met alles uit de auto lijkt het weer alsof er plaatselijk een explosie plaats heeft gevonden. We liggen vroeg in bed.

Stil

Zaterdag 16 maart 2013 @ 00:00

Vandaag alweer de laatste dag voor Frits en Gerda, de zes weken zijn echt snel gegaan. We gaan vandaag Auckland in, de grote stad maar eens bekijken. We doen rustig aan, tijd genoeg. We parkeren recht onder de Skytower, een enorme toren in het hart van Auckland. Het is wat bewolkt en heiig en af en toe miezert het. Jammer! We struinen door de straten, bekijken de pier en de mooie Engelse gebouwen. De Skytower slaan we over, Frits en Gerda hadden gisteren al een prachtig uitzicht. 

We gaan weer op tijd naar de campsite. Inmiddels is het droog en kunnen ze nog lekker even douchen en omkleden voordat ze het vliegtuig in gaan. We gaan heerlijk uit eten, bij Lone Star. Hierna vertrekken we naar het vliegveld. Als de koffers ingecheckt zijn, drinken we met z'n viertjes een laatste koffie en nemen dan afscheid. Raar! Wanneer zullen we elkaar weer zien? 

Eenmaal terug op de campsite is het meteen stil. We drinken nog wat en gaan dan maar slapen. 

Zout-ruil

Vrijdag 15 maart 2013 @ 00:00

Helaas moeten we door, de tijd dringt. We stoppen wel nog even in Warkworth en drinken daar lekker op een terrasje koffie. Het is een leuk plaatsje aan een riviertje, waar nog wat oude stoombootjes en een oud 'zeilschip' ligt. En meteen ook toeristisch natuurlijk. 

In Devonport, een wijk in het noorden van Auckland, beklimmen we de heuvel en struinen door de tunnels van het fort. Auckland is gebouwd op 49 vulkanen (waarvan een paar niet zo slapend als gewenst), waardoor de stad erg heuvelachtig is. Er komt net een hele grote race catamaran voorbij en we kwijlen bij zijn snelheid. We lunchen aan de waterkant en gaan dan de stad in naar het Cornwell park. Een schitterend Engels park, met oude bomen, bloemenperkjes en oude gebouwen. Frits en Gerda klimmen een stukje hoger de One Tree Hill op en hebben een mooi uitzicht. 

De campsite ligt deze nacht strategisch in Auckland, 10 minuten van het vliegveld af. Handig voor morgen. Ik gooi nog even wat was in de wasmachine die het achteraf niet doet. Balen! De manager komt uiteindelijk en helpt me uit de was. We kletsen nog gezellig met een Canadees stel, waarvan hij wegkwijlt bij ons verhaal. Hij heeft zelf ook een jaar gezeild en weet dus hoe het is. Deze site is een plek waar veel mensen hun camper opruimen, hun tassen inpakken en dan naar het vliegveld vertrekken. Er worden dus veel spullen achtergelaten voor andere, verder trekkende toeristen of voor mensen zoals ons. We leggen er wat boeken en een luchtbed bij. Dit luchtbed was al vrij snel lek, maar met liefde behandelt de afgelopen weken en bleef verder prima. Het is ook vrij snel alweer verdwenen. Wij ruilen het voor een (achteraf zeer gave) cd en boek mee en een zoutmolen. Grappig is om ook te zien wat er achter gelaten wordt....het is er net zo'n zout- en pepermijn.

No kiwi

Donderdag 14 maart 2013 @ 00:00

Vannacht is Frits ook nog even naar de kiwi's gaan kijken en ik ook nog even, maar helaas we hoorden niet eens gescharrel. De anderen hebben er ook maar een gezien, en we denken allemaal dat het komt omdat er zoveel possums waren. Jammer, maar Etienne heeft wel de dikke kont van de kiwi in het echt gezien. ;-)

We kletsen nog even met de Heiki en Sandy en gaan dan verder. Het is een mooi gebied zo tussen de wouden door. In Dargaville stoppen we ook bij de i-site (VVV), wat tevens een houtsnijwerkerswerkplaats is. Heel mooi om te zien wat deze man van het duizenden jaren oude Kauri-hout maakt. Het is ook een markant baasje, die mooie verhalen vertelt. We doen in dit stadje ook boodschappen, drinken koffie en zoeken een bibliotheek op voor internet. We krijgen een voucher van de Boomerang waardoor we gratis een navigatie-app op de IPad kunnen laden, maar helaas dat werkt zo niet. 

We gaan een klein stukje terug om naar Baylys Beach te gaan, een langere zandstrook da 90 Miles Beach en je mag er ook met de auto op. Het is er heerlijk rustig en er lopen lange golven het strand op. Er zijn er een paar aan het golfriden en we besluiten hier ook maar lekker te lunchen. Zwemmen doen we maar niet, het water is best fris. 

In Kaiwaka gaan we weer bij een i-site langs voor wandelingen en een campsite in de buurt. We besluiten naar Mangawhai Heads te gaan. Een goede beslissing, het is een prima campsite aan het strand. Het is meer een natte zandplaat voor de campsite met laag water, waar de vogels heerlijk foerageren en je hoort ze spetteren op zoek naar eten. Ik slenter wat over de zandplaat als Frits en Gerda nog naar het puntje lopen.

Het is een schitterende campsite en ik merk dat we graag aan het strand staan. Er is een brutale vogel, die zelfs in de auto kruipt. Ze hebben hier een keuken aan de andere kant van het park, dus koken we naast de auto. Geen probleem, de douches zijn weer heerlijk. 

Kiwi

Woensdag 13 maart 2013 @ 00:00

We zitten in de Kauri streek, dus gaan we de grote bomen bekijken. 

In het Waipou forest staat de Tane Mahuta, de allergrootste kauri boom. Hoe groot kan een boom zijn, denk je dan, nou groot! Hij is meer dan 50 meter hoog! Een stukje verder staat een kauri die dikker is, maar korter. Het zijn bijzondere bomen, met enorme stammen! 

In het Trounson Kauri park slaan we ons tentje op, op de gouvernement campsite. Het is een gezellige site, met douches en een keuken. Ik raak al snel in gesprek met twee Belgen en we hebben een gezellig gesprek. Zij vertellen dat er kiwi's (de vogels dus) in het bos zitten. Ze hadden ze gisteren gezien! We besluiten om savonds ook op pad te gaan.

Na het eten kleden we ons dik aan. Het is al donker en gewapend met rood licht struinen we het bos in. Na een tijdje, op de aangewezen plek, komen de Belgen ook aan en even later horen we druk gerommel op de grond in het bos. Duidelijk kiwi's!! We turen en turen en zien wat gerommel. Etienne staat goed (en heeft goede ogen) en kijkt een kiwi in z'n kont. Geweldig! Tja, dat dikke kondje is ook bijna iet te missen, al hebben ze een goede schutkleur. En dan is het over. Het wordt erg stil. Geduldig wachten we en de tijd tikt voorbij. Vanaf een Holiday Park hiernaast worden tours naar deze kiwi's georganiseerd en we horen de groep al heel ver van te voren aankomen. Kiwi's hebben een uitstekend gehoor en je moet dus erg stil zijn om ze niet te laten schrikken. Zucht. De leider van de groep heeft een soort van bouwlamp bij hem, ok, wel rood, maar toch. Kiwi's zien niet goed, maar zijn wel gevoelig voor fel licht. Helaas, we weten dat het nu wel even weer kan duren voor de rust, letterlijk, is teruggekeerd in het woud. Met de Belgen tappen we wat Belg-NL'se moppen en lachen zachtjes. We horen enorm veel possums rondom ons en zien ze geregeld in ons licht. We horen veel later ook nog wat gescharrel, maar de kiwi's laten zich niet meer zien. Of het komt door de possums, de bouwlamp of onze moppen, we zullen het nooit weten....

Zand, hout en regen

Dinsdag 12 maart 2013 @ 00:00

Het miezert!! Dat is nieuw, dat hebben we gelukkig nog niet veel gehad. Het is wel jammer, want het mooie blauwe water is nu niet meer. Het is grijs, grijs en grijs. Gelukkig zijn we gisteren naar de vuurtoren geweest en hebben die dus al mooi gezien. We ontbijten tussen de buien door en gaan dan maar snel op pad. 

Het is toch overwegend droog en de wolken drijven snel over. Als we bij de hoge zandduinen aankomen, in Te Paki, is het droog. Het is een gebied van zo'n 7 hectare met hoge zandduinen. Het is inderdaad een bijzonder gebied! We lopen een stukje omhoog wat heel zwaar is door het losse mulle zand. Frits en Etienne gaan nog verder omhoog naar het topje en zien de oceaan heel in de verte. Ze komen glijdend terug en als we nog een paar stevige windvlagen over ons heen krijgen, zitten we alle vier goed onder het zand. 

We zakken verder af en zoeken een plek om koffie te drinken. Die plekken blijken schaars op deze weg, maar bij Pukenui lukt het. Het is inmiddels weer bewolkt en het miezert. De locale bevolking is er erg blij mee, het is al maanden droog. Dit blijkt ook uit de borden overal die zeggen dat er een vuurverbod is, 'total fire ban'. Dit gaat vaak gepaard met een bord dat aangeeft wat het risico van bosbranden zijn. In heel NZ hebben we gezien dat dit aanwezig is, de ene keer iets minder erg dan de andere keer, maar nu is het risico toch wel hoog.

We gaan natuurlijk naar 90 Miles Beach, een strand van zo'n 100 km lang, ipv 90 Miles, maar het klinkt wel leuk. Daar vind ik een telefoon in het zand en na wat heen en weer bellen, blijkt het van iemand te zijn in Awanui. Daar komen we langs, dus geven we hem netjes af. Er is in Awanui ook een galerie waar ze een grote trap in een immense Kauri boom hebben gemaakt. Gaaf!

Kort erna komen we al aan op de campsite in Raetea forest. We hebben daar een late lunch en Etienne en z'n ouders gaan nog een stukje wandelen.

Water, zee en wc

Maandag 11 maart 2013 @ 00:00

Gewekt door de roep van verschillende vogels, is weer een leuke gewaarwording. En zeker na het lezen van een pamflet over dit bos, waarin staat dat ze heel erg actief bezig zijn alle roofdieren voor de kiwi's en andere vogels uit te roeien. Met name de rat en de possum, zijn erg. Er is een tijd geweest dat er bijna geen vogel meer in dit bos te horen was. Ze kunnen, vanwege de ondoordringbaarheid van dit bos, helaas niet heel het bos vol met vallen zetten, het is ook erg groot en al dit gebeurt door vrijwilligers. Een efficiëntere manier (arbeidsintensief en kosttechnisch) is om gif uit te 'strooien' uit vliegtuigen, maar hier zijn de buurboeren niet blij mee natuurlijk, dus gebeurt deze manier niet. Frits had in zijn loopje gisteren al heel veel vallen gezien. In het gebied waar ze heel actief zijn met de bestrijding zijn nog maar 6% van de possums over, het werkt dus wel!

Via de kust rijden we naar het schattige plaatsje Mangonui, waar we aan het water koffie drinken met een echte Duitse apfelstrudel. We vragen waar een grote supermarkt is en krijgen een bijzondere uitleg...."het is daar rechtsaf en dan heuvel op, heuvel af, heuvel op, heuvel af. Kan niet missen!' En inderdaad vonden we het, maar of het aantal heuvels klopten?

We gaan vandaag door naar Cape Reinga, het meest noordelijke puntje van NZ. Ook is dit een streek waar vroeger veel naar de gum, hars, van de Kauri bomen werd gegraven. We bezoeken dan ook het Gumdiggers Park, waar we kunnen zien hoe de mensen leefden en hoe en waarom dit hars zo bijzonder was. 

Door naar het puntje, Cape Reinga. Het is een stukje lopen naar de vuurtoren, maar het is schitterend weer met een heldere lucht, dus waanzinnig uitzicht. Nou ja, uitzicht. Je ziet hier alleen maar zee, water en water. Ziet er voor ons wel vertrouwd uit. ;-)

Onze campsite van vanavond  is de Noordelijkste campsite van NZ. Net achter een lage duin in het helmgras zetten we onze tent op. Daarachter slaan de golven op het strand. We lopen nog over de rotsen een 'hoek' om, maar met het opkomende tij zijn we zo weer terug.

De wc's op de overheids campsites zijn altijd compost-wc's. Geen ideeën dat zo heet, maar alles gaat gewoon een bak in en er wordt niet doorgetrokken. Zolang je na elke beurt het wcdeksel maar dichthoud, ruik je niets en vallen de vliegen ook wel mee. Hier is het weer perfect. Maar we hebben plekken gehad dat je, tja, hoe zal ik het netjes uitleggen....de vliegen voelde. 

Het waait vanavond weer goed hard en als er geen keuken is, zitten we achter of naast de tent of de auto. Nu wordt het in de auto, want het gas waait uit. Fijn is het dat er wel stromend water is, uit een kraan, bedoel ik dan. Anders moeten we water voor de koffie, afwas of tandenpoetsen uit een beekje halen. Wat prima gaat, maar soms wel koud is. We kijken nog uitgebreid naar de sterren, die zie je weer heel goed hier en gaan heerlijk slapen op het geruis van de zee.

Russel en terug

Zondag 10 maart 2013 @ 00:00

Gisteren hebben we veel gedaan. We zijn naar de Whangarei Falls gegaan, die echt schitterend zijn. En in NZ moet je natuurlijk een Kiwi hebben gezien en dan bedoel ik niet de mensen maar de vogels, dus op naar Kiwi North. En ja hoor, we zien de beide Kiwi's, in hun beschermde habitat rondscharrelen. Erg leuk! Daarna naar het SA Reed kauri park om de enorme bomen te zien. Daarna zijn we verder gereden naar Russel, een schitterend oud Engels kustplaatsje. We genieten van de leuke gebouwen en spreken nog wat bekenden. We slapen op het Top 10 Holiday park wat op een hele mooie plek ligt, midden in Russel tegen een heuvel op, waardoor vanaf de balustrade van de keuken zo uitkijkt over het water.

Vandaag rijden we een stukje terug naar Okiato om de auto pont naar Opua te nemen. Weer een schitterende dag! De zon straalt en het is niet erg als we het volgende pontje pas kunnen nemen. In Opua herkennen we weer van alles en gaan koffie drinken aan de haven. Daar kletsen we ook nog even gezellig bij met Sandy van de GypseaHeart.

We struinen door wat watersportzaken, maar kunnen onze portemonnee dichtouden. We gaan de gebruikelijke weg naar Paihia. Daar is het erg druk omdat er een groot cruiseschip in de baai ligt. Lopen wat door het stadje, lunchen opeen terrasje. Daarna rijden we naar de Haruru Falls, mooie watervallen. We kijken het langste naar een eend, die relaxed door de stroom zwemt en het liefste knabbelt op de plekjes waar het het hardste stroomt. Af en toe wordt z'n kondje omgezet, maar hij trekt zich er niets van aan. Het is een stoere eend.

Verder richting Kerikeri. We rijden Kerikeri voorbij naar het Stone House, het oudste Stenenhuis van NZ. Frits en Gerda lopen nog even naar een oude Pa, een heilige stek van de Maori's. Er is niet veel meer van over helaas, maar het uitzicht is mooi.

We rijden het binnenland in naar het Puketi forest, met grote Kauri bomen. Hier slaan we ook ons tentje op, op een campsite van de overheid. Weer een mooi plekje midden in de natuur. Frits en Gerda gaan nog een loopje doen, wij blijven in de zon zitten bij de tenten. 

Bekend terrein

Vrijdag 08 maart 2013 @ 00:00

Vandaag gaan we helemaal naar bekend terrein en hebben gisteren al contact met de Victory gehad. We rijden Whangarei in en gaan even op de koffie op de Victory. Het is gezellig elkaar weer te zien en praten natuurlijk uitgebreid over de vreselijke diefstal van hun auto. Op de kant zien we ook Yvonne van Happy Bird nog even.

We gaan naar de Abbey caves. Frits en wij hebben onze lampjes opgeladen en zijn er weer klaar voor. Drie grotten achter elkaar wat het 'caven' z'n naam eer aan doet en we genieten weer enorm. De eerste is lang, met schitterende kamers, waarin je de stalagmieten en glimwormen ziet. Na zo'n drie kwartier wordt het gat verder te klein en lijkt het alsof we niet meer verder kunnen. We draaien maar om. De tweede is niet zo bijzonder, maar de derde is weer een toppertje. Het enige is, ik ben nat tot boven mijn middel! Al vrij snel gaan we het (koude) water in en waden verder. Het voelt niet koud, maar nat is het wel. We komen ergens anders eruit en moeten even zoeken waar we vandaan zijn gekomen. Het is ook weer een schitterende omgeving en de wandeling van en naar de grotten is alleen al de moeite waard.

De caves waren best intensief en we hebben er wat langer overgedaan dan verwacht. Het wordt dan ook een hele late lunch en gaan naar de campsite. Het wordt het Holiday Park in Whangarei, vlakbij de Whangarei Falls. De campsite is klein, maar de ontvangst is weer erg vriendelijk. We krijgen zelfs een rondleiding. We gaan nog even zwemmen om het grotwater van ons af te spoelen en genieten daarna van de warme douches.

Winterstamppot

Donderdag 07 maart 2013 @ 00:00

Vandaag een rijdagje om even wat op te schieten. Het is overal mooi in NZ, maar je kunt niet alles zien en de tijd gaat toch langzaam dringen, dat Frits en Gerda weer op het vliegtuig moeten stappen. Ook komen we weer terug bij Auckland, dus willen we vandaag daar voorbij gaan slapen. We hebben nog een paar to-do-wensen op ons lijstje staan en die zijn 'bij ons' in de buurt. 

In Cambridge doen we boodschappen. Cambridge en Hamilton blijken rijke plaatsen te zijn en dat is duidelijk te zien aan de huizen. Onze campsite staat dan ook in een sjieke wijk. Het is duidelijk te merken dat we naar een grote stad aan het rijden zijn. De wegen worden breder en beduidend drukker. Dat verschil is sowieso duidelijk te merken met het Noord of Zuider eiland. Ook merken we dat we verwend zijn, met de mooie wegen van de afgelopen dagen, we vinden het landschap wat tegenvallen hier. 

We lunchen net na Auckland aan het strand bij Waiwera. Het is prima vertoeven hier, schitterend lekker warm weer en het zeewater is niet koud. Toch moeten we weer verder. Ik heb een overheids-campsite net onder Whangarei gekozen, aan het strand. Eind van de middag rijden we het plekje op en lopen meteen naar het strand. Frits gaat nog even zwemmen, wij houden het bij pootje baden. Het is heerlijk om de zee te ruiken. In de verte zien we de ingang de rivier naar Whangarei op, een hele grote baai, met hoge rotsen aan de ene kant en stranduitlopers aan de andere kant. Het is grappig weer op bekend terrein te zijn, onderweg herkende wij al verschillende punten. 

Het is een open campsite, waardoor de zon lekker lang blijft staan. Daar genieten we van, terwijl we een Hollandse winterstamppot eten. 

Hete bronnen

Woensdag 06 maart 2013 @ 00:00

En weer moeten er keuzes gemaakt worden. Gaan we naar de toeristische Waitomo caves, of denken we dat ze tegenvallen na ons avontuur in Clifden? We verwachten het laatste, ook door commentaar op de Waitomo van anderen en besluiten een detour te maken naar het noorden van Lake Taupo om het Orakei-Korako park te gaan zien. We genieten weer van de mooie omgeving rond Lake Taupo en het park is ook schitterend. Veel geo-thermal activiteit, met geisers en bubbelende poelen. Je gaat over met een pond, naar een heuvel waarvan het kokende water het meer instroomt. Het is er schitterend, met name ook door het oranje alg. We zien er ook een hele mooie grot, je mag er helaas niet in.

Aan het eind van de middag draaien we het Cambridge Holiday Park op. We worden hier helemaal niet zo vriendelijk ontvangen als gisteren, wat een heel groot contrast geeft. Het park verder is prima, ik draai nog een wasje en in de keuken kijken we naar een serie die we maandag ook al hadden gezien. Het is een wedstrijd waarbij stellen moeten koken voor elkaar en een jury. Geen idee wat erop het spel staat, maar het is wel grappige tv, bij gebrek aan beter. Inmiddels, na twee afleveringen leven we al mee en vinden het jammer dat we gisteren de aflevering met de twee 'batches' hebben gemist. Maar dat is allemaal heel relatief en moet je snel loslaten, want het kan best zo zijn dat we het heel de week (en dus de ontknoping) niet meer zien. ;-)

Forgotten World Highway

Dinsdag 05 maart 2013 @ 00:00

Het blijft keuzes maken en soms pakken die heel erg goed uit, zoals vandaag. We besloten om de 'Forgotten World Highway', de snelweg door de 'Vergeten wereld', te gaan rijden. Niet veel doen er dit, wat blijkt uit de rust op de wegen, maar wat een schitterende route! Erg vergeten is hij niet meer, want er ligt goed asfalt, de voorzieningen zijn ook ok en er wonen best nog wel wat mensen langs de weg. Maar dat drukt de schoonheid niet. Het is een dag genieten. Het is ook vrij relaxed. We rijden op ons gemak dit stuk, stoppen als we ergens willen kijken of lopen en nemen onze tijd. Bevalt ons goed!

Voor we deze vergeten snelweg opreden, stonden we om klokslag tien uur bij de toren op Broadway in Stratford, want het Glockenspiel zou gaan spelen. Het is wat het woord zegt, een klokkenspel, maar dan ook met poppen. En omdat Stratford in de ban is van Shakespeare, is het zijn bekendste stuk Romeo en Juliet. Heel grappig! En leuk detail, de maker van het Tawhiti museum van gisteren, heeft ook deze poppen gemaakt. 

Hierna bij de rotonde rechtsaf de Forgotten World in, ze hebben zelfs een bord! Dit is een van de highlights van al deze weken, het is schitterend! We hebben een goed kaartje en zien bijna alles langs de weg, schitterende watervallen, leuke loopjes, grappig tunneltje en het oude hotel. Dit oude hotel, Whangamomona, is schitterend en we lunchen hier heerlijk. 

We slapen vannacht bij de campsite in Taumarinui. Een echte aanrader! We worden erg vrolijk ontvangen door de eigenaar. Het is vandaag 'census-dag'', de dag van de nationale telling en dus moet iedereen een uitgebreid formulier invullen. Zo ook wij. Er is nergens een vakje 'toerist', maar bij het vak 'adres' is wel te zien dat wij geen NZ'ers zijn. De eigenaar vind het super vervelend dat wij ook zo'n formulier in moeten vullen, maar als ik zeg dat het niet uitmaakt en het wel even doe bij een glaasje wijn, moet hij hard lachen. De site is ruim en ligt mooi aan een grote rivier. Aan de andere kant is helaas alleen de drukke snelweg en het spoor, maar we hebben er weinig last van. Het is een gezellige site, met buiten een heel hoekje met bbq's, picknicktafels en een open haard. Verder is er een aardige kruidentuin en 'tomaten-muur'. We plukken de roodste en ze smaken overheerlijk. We eten weer eens een keertje buiten, het is een zachte avond en de open haard cq kampvuur verwarmd ook nog wat. Als we net naar bed willen raken we nog aan de praat met een knul uit Taupo, hij slaapt hier voor z'n werk. Een intestaat gesprek want wij kunnen hem de oren van het hoofd vragen over de koeien- en schapen-farms hier. Hij praat wel met een enorm NZ's accent, heel knauwerig en moeilijk te verstaan, maar na even kom je er wel in. 

Hebben we onze tanden gepoetst en willen we zachtjes naar de tent lopen, heel de site lijkt al te slapen, komen we in gesprek met de eigenaar. Een vrolijke Engelse vent die bij het Engelse leger gevaren heeft, oa op de grote Tallships, zeilboten. Erg leuk! Hij vertelt van alles en we komen veel te weten over de lokale wietteelt, het Engelse leger, zijn paragliden en wat andere NZ's onhebbelijkheden.

Theepot

Maandag 04 maart 2013 @ 00:00

We rijden terug naar Whanganui, waar we met een meerdan honderd jaar oude lift in een berg van de top naar beneden gaan, de Durie Hill. Heel bijzonder. We rijden verder door de streek van de boeren, witgoed te zien is aan het vee en de enorme land-besproeiing-systemen. We bezoeken het Tawhiti museum (Hawera), heel mooi en kunstig gedaan. We gaan met een bootje door de tijd heen, toen de Europeanen hier aan kwamen en van alles ruilden tegen geweren. Aan de enorm grote, oude collectie van tractoren en alles wat daarbij hoort, is het boerenleven duidelijk te zien.

In Stratford overnachten we op het Town Holiday Park. Een prima park, waarin de Engelse invloeden nog duidelijk te zien zijn aan de gigantische Engelse (potsierlijke) theepotten collectie van de (evenzo excentrieke) eigenaresse. 

Hidden Valley

Zondag 03 maart 2013 @ 00:00

Het was druk, heel druk op het Paekakariki Holiday Park. Maar ja, wat verwacht je, het is schitterend weer, de site ligt dicht aan het strand en het is weekend.

We vertrekken weer op tijd en drinken onze ochtend-koffie bij een soort Intratuin. Schitterend park en mooie locatie. Daarna rijden we door Foxton en herkennen de NL'se molen. Hadden wij hier vorige keer geen kroketten gekocht? We gaan bij de molen kijken en verbazen ons over de, inderdaad typisch NL'se spullen die ze hier ook weer verkopen. Naast de molen staan wat gebouwen, die ze in de toekomst gaan inrichten als museum.  

Nz heeft veel eigen honing en exporteert dat ook. Dit was dan ook het eerste wat ze in beslag namen toen we NZ binnen kwamen. Ze hebben lekkere en veel honing hier en op heel veel plekken zie je bijenkasten staan. we stoppen nu dan ook eens bij een zaakje langs de weg waar heel groot 'honing' op staat. Ze verkopen daar liters, emmers vol, met honing, maar ook allerlei andere producten die van of met honing gemaakt, or gezoet worden, zoals wijnen, crèmepjes, ijs en snoepjes. In deze winkel hadden ze ook een honingraat staan, altijd leuk om die bezige bijtjes bezig te zien. 

Verder via Bulls en meer van dat soort kleine, locale dorpjes. Deze dorpjes zijn gebouwd langs de 'snelweg' en bestaan hoofdzakelijk uit winkels en eetgelegenheden. We zien elke keer weer het hele regiment aan fastfood-ketens voorbij komen, Subway, McDonalds, KFC enz. Wij rijden weer door, want we hebben net een ijsje op. ;-)

In Whanganui nemen we de weg het Whanganui National Park in, de Hidden Valley. Een schitterende weg, met adembenemende uitzichten! Ook zijn er heel veel pa's en marae's te zien, de heilige plaatsen en dorpen van de Maori's. We rijden door tot Ranana, waar we de tenten opzetten. Het is een kleine primitieve site, maar wel met keuken(tje) en (hete) douche!

Van alles

Vrijdag 01 maart 2013 @ 00:00

Het is vandaag een gevarieerde dag als we verder rijden naar het noorden. We zien bij Ohau Point veel zeeleeuwen, eten (en kopen) overheerlijke chocolade bij de fabriek in Blenheim, drinken koffie bij The Store in Kekerengu en genieten bij Karaka Point van het schitterende uitzicht over de sounds baaien.

Ons tentje slaan we op, in de overheids campsite Whatamango Bay bij Picton. Een schitteren plekje in de Marlborough Sounds. Morgen weer met de ferry over naar het noord eiland en laten we dit waanzinnig mooie zuid eiland achter ons. 

Christchurch, containerdorp en gevarieerd publiek

Donderdag 28 februari 2013 @ 00:00

Het waaide hard vannacht, de tent schudde, maar we hadden de scheerlijnen goed staan. Op dit Holiday Park slapen veel mensen die hier in de buurt werken. We zagen gisteravond veel busjes en aanhangers staan. Christchurch moet echt nog opgebouwd worden, er zijn dus veel arbeidskrachten nodig. In de ongezellige eetzaal maar ontbeten, het waaide te erg buiten. De Top 10 Holiday Parken verschillen wel enorm in 'uitrusting', de een is echt veel nieuwer of ruimer dan de ander, terwijl de een wel gezellig kan zijn en de ander vreselijk. 

We togen Christchurch in, een stad die in 2011 (en al in 2010) zwaar getroffen is door verschillende aardbevingen. Een groot deel van het stadscentrum is nog steeds niet toegankelijk. Je ziet enorm veel, echt van die oude Engelse gebouwen, schitterend! Een aantal staan, door de aardbevingen dus, in de steigers, worden gestut en bij sommigen staat het torentje er zelfs naast. Dat hebben ze er maar afgehaald, zodat er niet meer schade komt. Het is best triest te zien, wetende dat er niet veel, maar wel wat slachtoffers gevallen zijn. In het centrum hebben verschillende winkels zich gevestigd in grote zeecontainers. Ze hebben deze dan heel leuk, creatief opgestapeld en ingericht. Een grote glazen pui aan een kant, een schuifdeur aan de andere kant en op het dak van de onderste container maak je een terras. Daarnaast verf je ze in verschillende felle kleuren en voilà, een leuk nieuw straatbeeld. Waarvan wij ons afvragen of deze winkelhouders dit echt als tijdelijke oplossing hebben, of het een toeristische trekpleister blijft. Maakt niet uit, een is een heel gezellig stukje zo.

Christchurch heeft vele tuinen, wij bezoeken de grote botanische. Het is een groot park met heel veel bijzondere bomen en planten. We lopen de tuin door naar het Museum of Canterburry. Weer in een onwijs mooi gebouw! Het museum is ook erg leuk, met een heel groot gedeelte over de eerste mensen in NZ, wat erg interessant was. Een leuk interactief stuk over het recyclen, enz. En een uitgebreid gedeelte over Antarctica en de expedities.

Half de middag, na een late lunch in het 'containerdorp', gaan we weer op pad. We willen iets verder richting Picton een campsite nemen. We kijken wat we onderweg tegenkomen, maar dat is niet veel, dus het wordt uiteindelijk toch heel het einde door naar Kaikoura. Het is wel een schitterende weg, we zien gestrekte heuvels en canyons, schitterend. Het laatste stuk is langs de zee, we zien de golven weer op de rotsachtige kust slaan. En als echte watermensen genieten we daar weer enorm van. De weg slingert langs de rotsen, met een spoorlijn erlangs en gaat door verschillende tunnels. 

Daar nemen we weer een Top 10 Holiday Park. Dit park ligt aan het strand en heeft een 'hot zwembad'. Wij waaien weg aan de picknicktafel, dus gaan al vroeg in de keuken zitten. Het is een leuk gezicht om alle andere mensen aan het koken te zien. Ik ben altijd in voor ideetjes en doe die ook op. Het is een gevarieerd publiek, wat hier vanavond is. Vaak zie je al alle leeftijden, maar nu is de range nog groter. ;-)

Vergezicht

Woensdag 27 februari 2013 @ 00:00

Het was gisteravond en vanochtend druk op de camping en met name in de keuken. Schoolreisje, 45 kinderen, uit groep 6-7. Een gigantische drukte en gisteravond wel lachen, want er bleven maar kinderen komen naar de keuken, waar de begeleiders zaten. Smoesjes te over! Het deed mij terug denken aan de schoolreisjes, wat was dat altijd leuk!

Vannacht was het totaal niet koud, maar tegen de ochtend wordt het dan toch wel fris. Het was een heldere nacht met een volle maan, waardoor ik, toen ik vannacht naar de wc ging, tientallen konijnen zag. De witte staartjes lichtten schattig op in het maanlicht toen ze snel voor mij weghupten.

Vandaag treffen we het weer, het is schitterend weer, veel zon en geen wolken. Het is nog wel heiig, maar het is ook nog vroeg als we weggaan. We komen langs het Visitor Centre van het Lake Pukaki, waar ze veel doen met veel hydro elektriciteit. We zien in NZ zowieso veel energieopwekking met water. Bij het visitor centre zien we ook de meest schitterende stukken zalm. Die komen uit het de Mt Cook zalmkwekerij.

Het trouwens wel heel fijn dat ik totaal geen last (meer) van wagenziekte heb. Ik zit onder het rijden te lezen, te schrijven of dingen op te zoeken. Als we in de bergen veel slingeren stop ik daar toch maar even mee, ik word (nog) niet ziek, maar wil het niet te ver laten komen. Goh, zou de tijd van misselijk, strak recht voor me uitkijken, echt voorbij zijn?

We drinken koffie in het dorpje Tekapo aan het meer Tekapo. Op de terugweg rijden we door schitterende vlakten. Het beeld wordt compleet wanneer we drie schaapherders te paard, een grote kudde schapen zien drijven, met wel tien honden er omheen. Een waanzinnig gezicht! En ik ben een beetje jaloers dat ik niet mee kan....

We vervolgen onze weg via de Inland Scenic Route. We zien ongelooflijk veel schapen en herten. Een mooie route door het binnenland, waarbij we af en toe enorm vlak land zien richting de zee. Helaas is het hier bewolkt, de wolken blijven hangen. Het lijkt soms zelfs op NL, maar dan is het allemaal wat groter en weidser. Verder langs de route gaan we steeds meer enorme bredere rivierbeddingen zien, allemaal klaar om in de lente weer het sneeuwwater af te voeren. Het is nog steeds grauw en bewolkt als het lunchtijd is, dus zoeken we een cafeetje (Café 131) op in Methven, waar het nu ongelooflijk rustig is en in de winter barst het van de skiërs.

Na de lunch klaart het weer op en komt de zon weer door. Als we een bocht doorkomen worden we beloond met een schitterend uitzicht over de Rakaia Gorge. Een gigantische kloof met schitterend blauw water. Een stuk verder stoppen we en hebben we een adembenemend mooi weids uitzicht. Ik heb nog nooit zo ver gekeken, je keek heel ver de kloof in en aan de andere kant keek je helemaal de brede rivierbedding door. Ongelooflijk, op zulke momenten is het jammer dat we daar niet even in stilte wat meer tijd kunnen verblijven.

Eind van de middag komen we bij Christchurch aan, een grote stad. We zoeken een Top 10 Holiday Park op en zetten onze tent op. Het is een klein park, maar heeft wel veel plekken er is bezuinigd op de wegen. Een knus park. We regelen even wat bankzaken en krijgen bericht (via de email) dat ons visum, om langer in NZ te mogen blijven (t/m juni), goedgekeurd is. Fijn!

Sneeuwzicht

Dinsdag 26 februari 2013 @ 00:00

Ja hoor, hier zijn we weer! Ik heb ook meteen mijn hele dagboek erop gezet. Je moet dus even naar beneden naar 12 februari en dan omhoog lezen.....

We waren alweer vroeg op pad. Naar de Moeraki boulders, oneerbiedig gezegd, een aantal ronde keien op het strand. Ze waren toch wel bijzonder, heel rond met kleine aders van geel lime-stone. Het was laag water, dus we konden ze allemaal goed zien en een heel eind over het strand lopen. Heerlijk zo vroeg al op het strand.

We rijden door naar Oamaru, om daar te tanken, eten in te slaan en koffie te drinken. Vanaf hier verlaten we de kust weer en gaan we het binnenland naar Mountain Cook, de hoogste berg van NZ. Al snel wordt het landschap heuvelachtiger. We zien rotswanden van kalkzandsteen, waar de wind en regen mooie vormen van heeft gemaakt.

We stoppen bij een waterkrachtcentrale in de Waitaki-rivier. Een schitterend gebied tussen de dorre lichtbruine rotswanden. Het zijn drie waterkrachtcentrales op een rij. De laatste zit aan het Benmore Lake, een groot meer met op de achtergrond de steile rotswanden. Het is een schitterend gezicht, want er staat geen zuchtje wind, dus we zien de glooiingen van de rotswanden haarscherp weerspiegeld.

We lunchen op een mooie picknick plek met uitzicht op de besneeuwde Mt Cook. Er zijn weinig wolken, althans niet laag, dus het zicht is goed. Alleen is het wat heiig door de warmte. Voor het eerst zien we een kanaal. Het water heeft er ook haar bijzondere kleur blauw, licht knal blauw. (Al zal er vast een betere benaming voor zijn) Het water van de bergbeekjes heeft hier vaak dezelfde kleur omdat er wat rotsgruis in zit.


We draaien de weg in richting het Mt. Cook village. Het is helder weer dus we kunnen de besneeuwde toppen goed zien. Het village is niet groot, maar heeft een paar mooie hotels staan. Nu is het druk met dagjes mensen, maar in de winter zit het hier vol met skiërs. We kijken rond in het bezoekerscentum waar een mooie expositie is over het Aoraki/Mt. Cook National Park en de geschiedenis van het alpinisme. We bewonderen de gletser die nog best dik is. Een paar dagen geleden was er bij de Tasman gletser nog een lawine van rotsen.


We besluiten nog een stuk terug te rijden naar het Glentanner Park Centre, om daar onze tent op te zetten. We moeten ook een beetje aan de tijd gaan denken, dus 'tijd over' kunnen we dan best nog invullen met een paar kilometers. Het is een mooi park, recht aan het Lake Pukaki en uitzicht op Mt. Cook en zijn (of is het 'haar'?) besneeuwde bergtoppen.

Nog meer pinguïns

Maandag 25 februari 2013 @ 00:00

We rijden al vroeg Dunedin in. Eerst naar het plein en de verschillende highlights. Het treinstation is heel mooi authentiek, maar wat hier oud is, is bij ons jong. ;-) Dan de eerste kerk van de streek Otago bewonderd en daarna het Otago Settlers Museum in. Dit was een groot succes! Wat een leuk museum, heel afwisselend, qua onderwerp en interactie. Heel de geschiedenis van de streek gezien, op verschillende gebieden. Kleding, eten, voertuigen, enz. En zo grappig, want toen we meer in de tijd van nu kwamen, zagen we dezelfde boiler hangen (in een vitrine als 'ouderwets'), die we gisteren op de campiste nog hadden gebruikt! Hetzelfde gold voor het gasstel, erg grappig.

Half de middag verder richting Palmerston. Even kijken wat we qua afstand konden gaan halen. Bij Moeraki vonden we een leuke campsite, Moeraki Village Holiday Park. Een kleine knusse campsite. De eigenaresse adviseerde ons om meteen naar de 'yellow Eyed penguins' te gaan kijken bij Katiki Point. Zo gezegd, zo gedaan. En ja!! We hebben ze van heeeeeel dichtbij gezien. Wel meer dan tien! De eerste bezorgde mij bijna een hartaanval. Ik liep achter Etienne aan het pad over en ineens zag ik er twee zitten, ik wilde roepen, maar besefte me meteen dat dat niet mocht. Gelukkig keek Etienne al snel om en snapte mijn rode hoofd en gezwaai. Een stukje verder liepen we tussen de zeeleeuwen door, de pinguïns te fotograferen. Erg, erg gaaf!! Ze waren erg tam, ook al mocht je natuurlijk niet te dichtbij komen. De eigenaresse van de vuurtoren op Katiki Point heeft jaren geleden een tweetal pinguïns opgevangen en verzorgd. Dit is zo goed gegaan dat zij gebleven zijn en jongen gekregen hebben. En dan komen ze elk jaar terug. Het is ook de enige plek in NZ waar de Yellow Eyed Penguin kolonie groeit.



Lekker gekookt in het kleine, beschreven keukentje en toen nog wat lokale roddelbladen verslonden, terwijl de anderen op tv naar Profiler keken. Het was een heerlijk nachtje, niet koud.

Gele ninja-turtle pinguïn

Zondag 24 februari 2013 @ 00:00

Het is een luxe als we kunnen beschikken over een keuken en koken meteen eitjes voor de lunch. Het was een vochtig nachtje en we rollen de tent maar weer nat in de zak. We zijn vroeg op pad, dus rijden eerst wat verder voordat we aan de koffie gaan. Dit wordt nog een lastige, want er zit toch niet zo heel veel langs de toeristische kustroute. Uiteindelijk zien we een bordje en gaan even stoppen bij het Niagara Falls Cafe. Het is een oud schoolgebouw, waar ze weer een heerlijk kopje koffie en carrot cake (worteltaart...niet vies!) hadden. We zijn maar niet naar de falls zelf gegaan, de Lonely Planet zei namelijk dat het de naam heeft gekregen van een onderzoeker met veel humor. Ze zullen dus wel stukken kleiner zijn dan de andere. ;-)

Daarna weer doorgereden via een mooi heuvelachtig landschap. We stoppen bij Tuatuku Beach en lopen van de parkeerplaats zo het strand op. De golven rollen met het knalblauwe water op de kust. We waaien even lekker uit. Snel verder want de tijd tikt toch wel aardig door.

We stoppen bij de Purakaunui Falls, een schitterende waterval. Inmiddels hebben we er al veel gezien, maar deze is ook wel heel mooi. Hij heeft een paar treden en is ook best breed. Het is maar een klein loopje door een schitterend bos. We eten onze lunch, voor de auto op het grasveldje bij de parkeerplaats naar de Falls. Een rustig plekje in de zon.

Eind van de middag komen we aan bij Nugget Point. Er is een aardig loopje naar de vuurtoren en er zouden pinguins, zeeleeuwen en meer van dat soort grut te zien moeten zijn. De rots met de vuurtoren is schitterend! Groot, hoog, steil en daarop een witte toren om de schepen te waarschuwen. We zien inderdaad de zeehonden op de rotsen liggen.

Met terug rijden passeren we Roaring Bay, waar de Yellow Eyed pinguïns zouden moeten zitten. Wat doen we, het islam laat in de middag en we moeten ook nog op zoek naar een campsite. Etienne vraagt aan een man die terug komt lopen of er pinguïns zitten. Na het enthousiaste 'ja!' gaan wij snel het steile pad af naar een uitkijkpunt op het strand. Eenmaal daar is het fijn dat andere NL'ers (ja, we blijven er tegenkomen) ons vertellen waar ze zitten, want ze zijn erg goed gecamoufleerd. Heel gaaf, de pinguïns staan op het strand en op de helling. Ze hebben niet echt gele ogen, maar meer zo'n 'ninja-turtle-oogband' in de kleur geel. We zien een jonkie op het strand geduldig op papa of mama wachten. De ouders zorgen goed voor hun jongen en blijven ook heel hun leven bij elkaar.

En dan wordt het toch echt tijd om een slaapplek te zoeken. Dit valt nog niet mee. Balclutha is groot genoeg en er zijn campsites, maar wij kunnen ze niet vinden. Door dan maar. Via wat kleine plaatsjes rijden we verder richting Dunedin. In Milton vinden we een campsite, maar die is wel heel verlaten en aftands. Hij geeft ons een beetje een unheimisch gevoel, dus verder. Ik heb de kampeerplekken in Dunedin er net instaan, als we in Waihola het bordje met een tent zien. En dit is een prima Holiday Park aan het Lake Waihola. Er is weer een keuken waar we gebruik van kunnen maken en (warme) douches. Na het eten hebben we de film National Treasure gekeken. Met sneeuw, want het ging via een kleine ieniemienie antenne.

Zaterdag koeienwandeldag

Zaterdag 23 februari 2013 @ 00:00

Het was een koude nacht. In mijn slaapzak had ik er weinig last van, maar mijn neus erbuiten was koud. Lopend werd er dan ook ontbeten en gedronken, dan bleef je iets warmer. Geen verfrissende duik dus in het ijskoude stromende water. Het was weer erg bewolkt, dikke bewolking nu. Toch maar even gestopt bij Te Anau Downs, wat een schitterend meer met uitzichten moet zijn, nu al, maar met helder weer helemaal.

We reden de Milford road weer af het plaatsje Te Anau in. Helaas hebben we vandaag afscheid genomen van Jan Bart en Monique. Zij gaan iets sneller terug om daarna nog wat langer te kunnen zeilen. We hebben nog even koffie gedronken, met iets lekkers, in The Fat Duck en toen gedag gezegd. Zal wel even wennen worden....maar ik kan in ieder geval nog even oefenen in het 'keilen' met mijn platte stenen. ;-)

Het werd langzaam steeds zonniger toen wij via de Southern Scenic Route verder gingen afzakken. Deze route staat bekend als een van de mooiste routes in NZ. Het moet wel 'een van de' zijn, want ze zeggen dit in de folders over al de bepaalde routes. Maar hij is zeker mooi en weer bijzonder. Bij Clifden gaan wij op zoek naar de Clifden caves, limestone grotten. Na even heen en weer rijden vinden wij de ingang. De Lonely Planet geeft als tip dat je twee zaklampen en een vriend mee moet nemen. Wij gaan ook op onderzoek uit. Met z'n drieën (Gerda blijft lekker in de zon zitten) duiken we de grotten in, vanaf het begin is het klauteren over de stenen en bij de eerst bocht wordt het al heel nauw. Met je buik over de steen, een spleet door en dan meteen in tijgersluipgang verder. Het was een heftig tochtje, maar onwijs gaaf!! Langs de wanden zag je stalagmieten en stalactieten, en de glowworms verlichten het plafond. Het was schitterend. Bijna aan het einde, je kon erdoor lopen erop een andere plek uitkomen, was een 'swimmingpool', zwembad. Een donkere massa water doemde op. Tja, erdoor? Terug? Geen idee hoe diep het was. Na even aarzelen toch maar terug. Achteraf lazen we, in een foldertje van het bezoekerscentum in een plaatsje verder, dat de poel erg diep was! Er was een smal randje onder water aan de zijkant waar je over kon lopen. Dat had Etienne gezien, maar dat was zeker al meer dan enkeldiep en zo smal, dat als je viel, wat niet ondenkbaar was, in het water zou vallen. Na beraad dus maar besloten om terug te gaan. Achteraf waren we toen bijna aan het einde en nu moesten we weer helemaal terug. Maar dat was niet erg, het was een gave 'excursie'!

Voor we verder gingen eerst maar geluncht en toen verder op pad. Verder langs de kust zien we heel veel kuddes, schapen en moeien. Het is ook de streek van de landbouw en veehouderijen. Vandaag zien we heel veel koeien die verplaatst worden. We hopen voor ze naar een ander veld en niet naar het slachthuis. Als we langs het strand rijden zien we de golven op de kust slaan, een gaaf gezicht. In de verte tekent Steward eiland zich af. We vervolgen onze weg en stoppen bij verschillende uitkijkpunten. Aan het einde van de middag draaien we het terrein van het Invercargill Top 10 Holiday Park op. Een klein, knus park, waar de eigenaarsvrouw vooruit scheurt in een golfkar om ons plekje te wijzen. Het is een mooi grasveldje, in de zon, recht voor het keuken- en douchegebouw.

We koken dus weer heerlijk luxe ons eten op een gasfornuis in een heuse keuken en kletsen met de andere bezoekers. Frits en Etienne kijken zelfs nog even tv voor het slapen gaan.

Mooist

Vrijdag 22 februari 2013 @ 00:00

We zijn in het mooiste stukje van NZ. Vinden wij dan. We passeren verschillende (en het is echt waar) highlights van de Milford Track. Eerst de Mirror Lakes, the Divide en dan de Homer tunnel (1,5 km lang). Maar ook het uitzicht is adembenemend mooi! We rijden door naar het einde van de weg, Milford Sound. Een schitterende plek, het lijkt op de fjorden van Noorwegen, maar dan iets anders en mooier. Als we wat drinken in The Blue Duck, het enige café daar, wordt er een nummer van Clousseau gedraaid. Grappig!! En ja, we komen heel veel vakantiehoudende NL'ers tegen.

We lopen een rondje over de boardwalk langs het water, met mooie uitzichten. Snel verder want we willen nog veel zien. Op de terugweg stoppen we om naar de Humboldt Falls te lopen. Ze zijn mooi, maar niet spectaculair, het loopje erheen is wel erg mooi. Een stukje verder zit een swingbridge waar Etienne de held is en in het water springt. Het is niet eens erg koud.

En dan is het alweer tijd voor een overnachtingsplekje. We stoppen uiteindelijk bij Deer Flat, een campsite aan een snel stromende rivier. Nog even gezwommen, maar dit was heeeel koud. Er liggen heel veel platte steentjes, ik heb nog geprobeerd te keilen, maar dat wordt nog oefenen. Het was een mooi plekje, maar er zaten wel veel sandflies en die steken dat het een lieve lust is.

Deze avond gingen we weer vroeg naar bed, het werd toen de zon weg was al snel erg fris.

Fiordland

Donderdag 21 februari 2013 @ 00:00

Langs Lake Wakatipu verder naar het zuiden gereden. In Kingston zijn we gestopt bij een 125 jaar oude stoomtrein en idem stationnetje, wat nu een cafeetje is met overheerlijke chocolade- en bananentaart. Helaas was het heel de dag erg bewolkt. We zagen de wolken in vallei zakken en soms reden we er bijna doorheen. We hebben geluncht bij Subway in Te Anau, heerlijk een keertje luxe en makkelijk. ;-)

De beroemde Milford Track gaan we niet lopen, vijf dagen is een beetje enthousiast, met al het eten enz wat je mee moet nemen. Dus we rijden de Milford Sound Highway, 120 km heen en terug. Ook schitterend, alleen is het erg bewolkt helaas. We overnachten op een overheids-campsite, Totara, Fiordland National Park.

Hoogste pas

Woensdag 20 februari 2013 @ 00:00

We zijn weer vroeg op pad en hebben daardoor een schitterend uitzicht, met de zon die zo langzaam aan het klimmen is over het Hawea Lake, diep 410 mtr, 35 km lang. Via Crown Range Road, met de hoogste geasfalteerde pass (1057 mtr) gereden. Schitterend, maar klimmen is niet goed voor onze auto, af en toe is hij weer oververhit.

We passeren Cardrona, een authentiek plaatsje met een saloon. Door naar Arrowtown, een oud mijnwerkers village waar nog 60 originele houten en stenen huisjes staan. Een heel pittoreske plaatsje, waar we lunchen in een schitterend park. In Arrowtown zaten vroeger veel Chinese mijnwerkers. Ze hebben weer oude resten gevonden en zo heel veel weer opgebouwd.

Net voorbij Queenstown hebben we geslapen aan het Lake Wakatipu, Twelve Mile Delta.

Haast pass

Dinsdag 19 februari 2013 @ 00:00

Vandaag is het weer helaas niet beter dan gisteren, nog steeds veel laaghangende bewolking. Even naar de Fox Glacier gereden, maar niet verder gelopen. We zouden toch niet meer zien.

Dit keer hebben we koffie gedronken bij een zalmkwekerij. Via het schitterende Lake Moeraki, verder gereden en gestopt bij Knights Point, een schitterend uitkijkpunt over de Tasman Zee, met 'needles' in het water.

Bij de beroemde Haast Pass zijn we gaan lopen naar de Blue Pools. Schitterend blauw, snelstromend water waar we naar konden kijken vanaf verschillende hangbruggen.

's Middags gestopt in Makarora en eind van de middag ons tentje opgezet op weer een schitterend plekje. De overheidskampeerplekken zijn elke keer weer in schitterende gebieden. Nu stonden we aan Lake Wanaka, op de Boundary Creek campsite.

Sneeuwwit(je) en het het sprookjesbos

Maandag 18 februari 2013 @ 00:00

Vanochtend naar de Franz Josef glacier gelopen. Het was een klein loopje (1,5 uur) naar de gletsjer. Nou ja, naar het hek, want je mocht niet dichtbij komen. Er was nog steeds veel laaghangende bewolking, dus de besneeuwde toppen van de omringende bergen, waren helaas niet te zien. Heel jammer, maar buiten dat was het een leuke wandeling, met een mooie waterval en zicht op de gletsjer.


In het dorpje hebben we koffie gedronken bij Picnics, een klein bakkertje met koffie uit een gewoon koffiezetapparaat. De muffins, donuts, cakes en pies smaken heerlijk! Fox Glacier Village is een echt wintersportdorpje, met haar gezelligheid.

's Middags zijn we rond Lake Matheson gelopen, wat bekend staat als het 'spiegelmeer', nou dan moet het toch een stuk minder hard waaien. Het bos er omheen is schitterend, tropisch en nat, wat je verwacht van een sprookjesbos.

In Fox Village hebben we weer een Top 10 Holiday park opgezocht. Dit was een oudere versie dan gisteren, maar met een prima keuken en douches.

Sneeuw

Zondag 17 februari 2013 @ 00:00

Eerst maar weer eens boodschappen, waarna we Greymouth verlaten. We stoppen bij Shantytown, een openlucht museum van een oud goudzoeker-stadje. Jan Bart en Monique blijven achter in het café, als wij rondgaan struinen. Het is erg interessant en leuk opgezet. Er staan verschillende oude pandjes die zijn ingericht zoals het vroeger was, wat je dan weer terug ziet op de oude foto's op de muren. Erg leuk! We maken een kort ritje met een oude stoomtrein en gaan daarna weer snel op pad.

Als we verder rijden naar de Franz Josef Glacier zien we ineens de witte bergtoppen in de verte. Gaaf! We stoppen op elke plek dat het kan en maken veel foto's. Dichterbij het Franz Josef Glacier village wordt het steeds bewolkter en de laaghangende bewolking dikker. Jammer, het uitzicht is niet veel zo.


We overnachten op een Top 10 Holiday park, met een mooie keuken en gebouwen. Je komt hier mensen tegen van alle nationaliteiten, heel veel Chinezen en Japanners, maar ook veel Europeanen. Het is een fris nachtje.

Zee

Zaterdag 16 februari 2013 @ 00:00

Het was niet koud vannacht, ook waren de zwarte steekbeestjes even weg, maar vanochtend weer in alle hevigheid terug.

Op tijd weg, want we willen veel doen. Het is schitterend rijden tussen de heuvels. We stoppen af en toe op een uitzichtpunt. We rijden door naar Tauranga Bay langs een waanzinnig mooi stukje zee, de golven bulderen op het strand. We stappen uit bij een plek waar een zeehondenkolonie woont. Vandaag zijn er maar weinig thuis, zo'n dikke 20 van de 200. Bij Bay view café hebben we wat gedronken en weer een overheerlijke muffin gegeten. We hadden een schitterend uitzicht over het strand en de golven, waar de golfsurfers een wedstrijd hadden.

Verder over de coast road, de kustweg. Deze weg staat in de top 10 van de mooiste 'drives' in de wereld. Hij was ook erg mooi. Grappig is het dan om te lezen, dat je overal gewaarschuwd wordt dat er tussen Westport en Greymouth (= 100 km) geen tankstation zit. We rijden naar het Paparoa National Park, waar de Punakaiki is. Hier zijn Pancake rocks en blowholes. De Pancake Rocks heten zo omdat het gelaagde stenen zijn, schitterend! En het grappige is, zo stond op het bord aangegeven, ze weten nog steeds niet hoe het komt dat ze zo gelaagd zijn. In ieder geval is het mooi. Het is helaas laag water waardoor de blowholes niet enorm spuiten, maar het idee zien we en we hebben het natuurlijk al eerder gezien.

We lunchen bij de auto's, uit de auto en worden vergezeld door de Weka's en zeemeeuwen. De Weka lijkt op een kip, eend en kiwi (de vogel). Hij kan niet vliegen en scharrelt rond. Hij eet alles, zelfs uit je hand en als hij wil dat je het loslaat, dan pikt hij keihard in je vinger. Zo weet Jan Bart uit ervaring. ;-)

We rijden verder naar Greymouth waar we gaan overnachten in de tuin van Noah's Ark, een backpackers hostel. Heel grappig. Het was vroeger een klooster, maar door een aardbeving is de kerk ernaast zo zwaar beschadigd dat hij afgebroken moest worden, dit is lang geleden gebeurd. Nu is de kloosterfunctie verdwenen en is het een hostel. Het is een gezellig gebeuren in het huis en we kunnen de was doen. Ook heel fijn. We gaan lekker eten bij de lokale pizzeria. Daarna gaan we op zoek naar internet. In het huis werkt het niet en we moeten iets downloaden (het navigatieprogramma) dus gaan we een ander plekje zoeken. We eindigen bij de lokale videotheek waar het op deze zaterdagavond erg druk is. Terug in de woonkamer van het hostel is het nog druk gezellig met iedereen die spelletjes aan het doen is. Het is nog redelijk warm als we, erg laat, ons tentje in duiken.

Vreugdevuur

Vrijdag 15 februari 2013 @ 00:00

Eenmaal opgewarmd in mijn slaapzak, was het niet meer koud. 's Ochtends is het dan altijd wel enorm vochtig. Als ik iedereen hoor, blijf ik nog even luisteren naar het geroezemoes en kruip iets later mijn warme slaapzak uit. Als ik aan de picknick-tafel zit, mijn appeltje te snijden, komen de schapen alweer de heuvel over. Ze blaten dat het een lieve lust is, want ze worden aardig opgejaagd door een schapenhoeder met zijn zes honden. In het aangrenzende veld komt een andere, ook een hele grote, kudde aan gedenderd. Samen hobbelen ze het bos in, het is een leuk gezicht.

We kijken even naar het waterniveau van de auto en gaan dan op weg. We zijn vroeg vandaag, wat waarschijnlijk komt omdat we zo vroeg in bed lagen, wat dan weer komt door de kou. Over de gravel tuffen we terug naar de hoofdweg. We zijn zelfs te vroeg om de caves te gaan bezoeken, dus rijden we maar verder. Het is weer zigzaggen naar Motueka. Het Abel Tasman park is schitterend, maar we moeten er weer uit, tijd om verder te gaan.

We gaan de streek in van de vroegere goudzoekers. Hierdoor zijn wat stadjes verlaten en andere attracties opgezet. We stoppen bij een picknick-plek langs een snel stromend riviertje, erg mooi. Ee stuk van de oude spoorbrug staat er nog. We zoeken een plekje aan een picknicktafel, maar we zijn erg snel met lunchen. We worden namelijk belaagd door de hommels. Ze steken (nog) niet, maar zijn wel zo fanatiek dat ze gewoon op je komen zitten en dan knijpen ze je wel. ;-) we gaan maar snel verder en hopen dat er geen hommels achterblijven in auto. Je hebt hier ook weer kleine vliegjes die meteen prikken als ze op je gaan zitten, buiten dat je dat goed voelt, jeuken ze erg lang door.

We rijden door langs de Buller river, een snelstromende rivier. Voorbij Murchison is de langste swingbridge van NZ. Deze Buller Gorge Swingbridge is 110 meter lang en loopt vlakbij de breuklijn van de aardbeving van 1929. Het is een leuk stukje wandelen bij de brug en de hangbrug zelf is ook erg gaaf. Het is wel wiebelig, wat natuurlijk hoort bij zo'n brug. We verbazen ons over de waterhoogten, zelfs in 2010 en 2011 is het water hier enorm hoog gekomen. We spreken met een medewerker die verteld dat inderdaad een paar jaar geleden in de tijd van droogte de boeren hun vee naar de rand van de rivier hadden gebracht en toen ineens overvallen werden door het vele water. Veel vee is toen verdronken..

We lopen weer terug over de brug. je kunt ook met een kabelbaantje, maar lopen en even 'swingen' is zeker zo leuk. Helaas verkopen ze geen ijsjes, dus we rijden maar door naar Lyell, waar we ons bivak weer opslaan. Het is een mooie plek vlak aan de weg. Dat is wel een keer lekker, niet eerst een half uur door de 'middle of nowhere'. We nemen de hoek bij de BBQ in en gaan hout sprokkelen, het is namelijk voor het eerst dat we een kampvuur mogen stoken. Onderaan de campsite is een snelstromende rivier, met een swingbridge, heel gaaf. Ik ga nog even een uurtje op een boomstam aan de oever zitten, het is een schitterende krachtplek.

We bakken vanavond aardappeltjes en visticks en gaan dan snel het kampvuurtje opstoken. Het wordt een serieus vuur en dat zien we op meerdere plekken. Stinkend van de rook kruipen we laat onze slaapzakken weer in.

Hole

Donderdag 14 februari 2013 @ 00:00

Het was vannacht weer erg koud. Gelukkig hebben wij er weinig last van gehad, we hadden al wel onze legging en t-shirt met lange mouwen aan. Het ergste is als je snachts naar de wc moet, je warme slaapzak uit. Vanochtend was het ook nog lang koud, de zon kwam maar traag de heuvel over en verwarmde ons nog niet.

Na het ontbijt meteen op pad voor ons loopje. Het was nog fris, dus jas aan. We liepen het eerste stuk door het bos, hetzelfde als gisterenavond. Gisteren hadden we de vallen al gezien, maar nu konden we ze bij daglicht bestuderen. Naast eentje vond ik een erg platte rat en verderop zagen we een hermelijntje in de val zitten. Dit zijn echte stropers, dus begrijpelijk dat ze ze willen vangen.

Vanaf de campsite zijn we naar Harwoods hole gelopen. De rotsen hier zijn uitgesleten door de regen, waardoor er gleuven en spleten ontstaan waarin je kunt klimmen en lopen. Harwoods hole hebben we gezien vanaf de bovenkant. Hij gaat 179 meter de diepte in en is alleen toegankelijk voor ervaren cavers. We moesten een heel eind over de grote rotsen klimmen, met erg mooie uitzichten. Op de terugweg naar het George Creek viewpoint geklommen. Het uitzichtpunt was ook een klim, over puntige rotswanden, vanwaar je heel ver de vallei in kon kijken.

''s Middags hebben we een rustig middagen gehouden. Wat gelezen. Aan het einde van de middag steekt dan de wind weer op en wordt het weer een stuk koeler. Als de zon dan ook nog verdwijnt is het helemaal fris. Weer een stuk gewandeld voor het slapen gaan dus en vroeg naar bed.

Oververhit

Woensdag 13 februari 2013 @ 00:00

Slalommend vervolgen we de Queen Charlotte drive. Mensen van over heel de wereld komen naar NZ om de Queen Charlotte Track te lopen. Het is een van de Great walks, een trekking van meerdere dagen. Je moet alles zelf meenemen, je eten, drinken, kleding, enz. En dan ook nog bij voorkeur voor wat extra dagen, ivm het ineens kunnen omslaan van het weer. Daar zijn wij lang niet ervaren genoeg voor, dus beperken wij ons tot loopjes van meerdere uren.

De weg gaat verder langs het water met waanzinnige uitzichtpunten. Het is echt schitterend. Bij Havelock verlaten we de Queen Charlotte drive weer en gaat hij over in de Treasured Pathway. Een stukje verder komen we bij de Pelorus Bridge. Deze is erg bekend, maar waarom is niet helemaal duidelijk. De brug is een oude stalen 'meccano-brug'. Daaronder loopt de snelstromende Pelorus river, die ook in de film The Hobbit te zien is. Het water is kraakhelder en we lopen nog een stukje het bos in naar een swingbridge, loopbrug, over de rivier. Bij het café drinken we koffie en nemen onze suikershot voor de dag. Mijn shot bestaat dit keer uit een soort tompoes en is dusdanig heftig, dat ik meteen weer weet waarom ik zo dat soort dingen eigenlijk laat staan.

Het beeld rond de weg wisselt van hoge bergen naar diepe dalen, van zeezicht tot uitzicht in een vallei vol met bomen. Via de Rai valley kwamen we in Nelson, een artistiek dorpje. Helaas hadden we niet heel lang daar, maar we zijn wel geslaagd voor Havaianas voor mij en voor allebei een hoed.

Net buiten Nelson zijn we aan de waterkant gestopt om te lunchen. Het is een mooi stuk, met steile klimmen. En dan gaat het het laatste steile stuk na Motueka mis. We gingen weer koelvloeistof ruiken, ik hoorde hem sissen en toen we stopten kwam de rook net onder de motorkap vandaan. Nee!! Een paar dagen geleden was de slang al losgeschoten. Maar nu gutste het eruit. Etienne zag het al snel, slang gescheurd. Er waren nog wat opties, maar gelukkig kregen we hulp. Twee mannen die normaal gesproken de brandweerwagens voor de bosbranden repareren boden aan om te helpen. Laten ze nou net zo'n slang bij zich hebben! Gefixt! We hebben ze bedankt meteen paar biertjes.

Snrl verder, maar op de gravelheuvels richting de campsite ging het toch weer mis, oververhit. We hadden een mini Lady Knocx geiser. Nadat hij was afgekoeld reden we verder naar de campsite Canaan Dows, in het Abel Tasman park. Een schitterende plek waar we 's avonds tegen de koude maar een wandeling zijn gaan maken.

Ferry tocht

Dinsdag 12 februari 2013 @ 00:00

Vanochtend rijden we een stukje terug naar Wellington. Toen ik naar de wc liep vannacht, zag ik 5 possums. Heel grappig, hij bleef gewoon stil zitten toen ik naar hem scheen met mijn hoofdlampje.

Wellington is de hoofdstad van NZ en dus een grote stad. In NZ wonen in totaal zo'n 4 miljoen mensen, waarvan 1 miljoen in Wellington en 1 miljoen op het Zuider eiland. Het is dus een heel stuk minder bevolkt dan NL, want het is ook nog eens 7 keer zo groot.

We hadden een paar doelen in Wellington, wat we wilden zien en doen voordat we de veerpont zouden nemen. Het was moeilijk parkeren, maar we slaagden er toch in een plekje te vinden. We zijn eerst met het trammetje naar boven gegaan en vandaar uit via de botanische tuin naar beneden. De rozentuin maakte veel goed, die was echt schitterend.

Via de winkelstraat naar de terminal voor de ferry. We gaan over met de InterIslander, een tochtje van 3 uur. We varen lang door de baai, dus is er veel te zien. Eenmaal aan de overkant draaien we de Queen Charlotte Drive op. Deze schitterende route loopt langs de kust door de Marlborough streek. Ook hier loopt een 'Great walk' (een meer daagse wandeltocht), het is hier ook weer schitterend. Op de eerste campsite van de overheid willen we onze tent opslaan, helaas, alle 6 plekken zijn vol. We rijden een stukje terug en overnachten bij een luxe overheidscampsite, Momorangi Bay Campground.

Rijden

Maandag 11 februari 2013 @ 00:00

Het was inderdaad een koude nacht. we zijn dan ook vroeg wakker en stoppen de nog natte tenten maar snel de auto in. we hebben een lange rijdag voor de boeg. Morgen gaan we namelijk de veerpont op naar het Zuider Eiland.

Het is een mooie rit. We crossen van halverwege het Noord eiland naar het zuiden van het Noord eiland en zien dus wisselende landschappen voorbij komen. Het is genieten en we stoppen regelmatig om van een uitzichtpunt te genieten. En dan ineens zien we het reclamebord van een Nederlandse supermarkt! Ooh, dat is al snel een extra stop waard. De 'Dutch Market' is redelijk uitgerust. We kopen er curry, speculaas en natuurlijk kroketten. Verder hebben ze ook pepermuntjes, drop, chocoladehagel en typisch NL'se merken. Heel grappig!

In de volgende grote supermarkt kopen we olie en broodjes en stoppen daarna snel ergens langs de weg. Kroketten bakken! Ze smaken niet zoals in NL, maar zijn erg lekker!

Als we Wellington naderen worden de wegen ook breder. Wellington ligt aan een grote baai. Wij moeten voor de campsite aan de andere kant van de baai zijn, dus rijden rond door een leuke buitenwijk. We landen aan in het Rimutaka Forest park, een prima campsite met een grote keuken, hete douches (gratis) en mooie beschutte plekken. Het waait redelijk en het is fris. Het tunnelt een beetje door de hoge bergen door. Als het donker wordt zien we weer een possum. Schattig beestje, zond dat het zo'n rover is.

Vulkanisch, maar koud

Zondag 10 februari 2013 @ 00:00

Helaas was het wat bewolkter, dus het uitzicht bij het opstaan was niet zo mooi als gisteren. Maakt niet uit, we hebben onze vaste ochtend-dril: alles weer inpakken en opruimen. We gaan weer verder. We gaan verder naar het Tongariro National Park.

Dit is een vulkanisch gebied, waarin nog verschillende vulkanen actief zijn en in de winter is het een populair skigebied. De eerste berg die we tegen komen is de Mount Tongariro, 1967 mtr hoog. Hierna krijgen we de hele mooie conische Mt Ngauruhoe, van 2291 meter hoog. De derde is de hoogste en daar ligt ook wat sneeuw op, de Mt Ruapehu, 2797 mtr hoog. We stoppen op elk uitzichtpunt en zien de verschillende bergen in de verschillende combinaties.

we zetten onze tent op de Manganuie campsite. Na de lunch rijden we een klein stukje terug naar het plaatsje Whakapapa. Frits, Gerda, Jan Bart en Monique lopen naar de Taranaka Falls, een mooie wandeling van een paar uur. Etienne en ik vermaken ons in het dorpje.

Als we aan het eten gaan beginnen voelen we het al, het wordt een koude nacht. We zitten natuurlijk ook best op hoogte.

Water, water en water

Zaterdag 09 februari 2013 @ 00:00

Dit gebied is het gebied van de thermische activiteit, dus dan ga je naar een Thermal Park. Het Wai-O-Tapu park, bekend om haar geisers en poelen. Het is super toeristisch, maar de moeite waard! Elke ochtend laten ze, op vast tijdstip (= handig voor de toeristen) de Lady Knocx geiser uitbarsten. Ze doen dit door zeep (biologisch!) in de geiser te gooien. Een beetje gekunsteld dus, en erg toeristisch (je zit, met honderd man, in een open amfitheater te kijken), maar toch wel gaaf!! Het park verder is weer schitterend. Er zijn hete waterbronnen met de meest schitterende kleuren, door de verschillende mineralen. Met name het 'kleurpalet' (niet voor niets zo genoemd) is schitterend met het oranje, rood, groen, geel en blauwig. We lopen het hele park rond, wat af en toe in de volle zon heel warm is!



Na dit mooie gebeuren, drinken we weer koffie en gaan snel op weg, want we hebben nog wat op het programma staan. De Huka falls. Zij zijn niet hoog, maar verplaatsen enorm veel water! In een seconde zouden twee Olympische zwembaden gevuld zijn. Het water komt van een brede rivier, de Waikato river, de langste rivier van NZ, in een 8 meter brede geul. En stort dan 10 meter naar beneden. Het is een ontzettend gaaf gezicht om deze knalblauwe watermassa naar beneden te zien storten. De Maori noemen dit de Hukanui, wat betekent 'Great body of Spray'.

Het kost ons allemaal wat meer tijd dan gedacht en vervolgen snel onze weg verder naar onze bedachte campsite in de bergen. Langs het meer zien we borden waarop de toestand van de wegen staan aangegeven. We rijden nu een vulkanisch gebied in met aardig wat hoogten, actieve vulkanen en besneeuwde toppen, maar ook mooi dus. Het is jammer om dit snel te doen, het is inmiddels al eind van de middag, dus stoppen we bij een campsite aan het Lake Rotorua. We zetten onze tenten op aan de rand van het meer. De eendjes komen meteen schooien en eten bij Jan Bart zelfs uit z'n hand.

Het uitzicht is adembenemend en tijdens het eten genieten we van het kabbelende water en de scharrelende eenden.

Hot pool

Vrijdag 08 februari 2013 @ 00:00

We gaan verder en moeten heel het eindje terug naar het dorp, voordat we weer op de hoofdweg komen. We rijden door naar de Okere falls, bij Lake Rotoiti. Ik heb vandaag last van mijn verkoudheid en besluit om niet mee te lopen, maar de rest van het team een stukje verder met de auto op te pikken. Bij de parkeerplaats kijk ik nog wel mee naar de denderende snelstromende rivier en achteraf blijken dat de Okere falls te zijn. Het is een mooi ruig gebied.

We rijden verder naar Rotorua. We draaien rond het Rotorua meer naar het zuiden naar de Redwoods. Een groot woud met enorme bomen! Zo niet in omvang, dan wel in hoogte. Het is er schitterend! De bomen reiken hier tot de hemel. Na onze picknick-lunch, lopen we een mooie hike van een paar uur. We genieten van de uitzichten, lopen over een boomstam op hoogte voor de foto en bestuderen de verschillende bomen.

Het is hier overal mooi en er is veel te doen. We besluiten het raften uit te stellen tot het Zuider Eiland, dus we gaan naar onze campsite en morgen weer verder. Vannacht slapen we op een Holiday Top 10 park. Lekker luxe met hete douches en doortrek-wc. Ook een luxe keukengelegenheid met kookplaten en afwasbakken. Maar het meest favoriet is toch wel de hot pool! Eerst het gewone zwembad in en daarna naar het warme badje en even later nog even in het nog warmere (té heet) bad.

Possum

Donderdag 07 februari 2013 @ 00:00

Ja, mijn luchtbed is vol gebleven. Gelukkig. Eerste missie van de dag, een nieuwe band regelen. Volgens NZ'ers die we gisteren spraken, moet dit gaan lukken, net voor Tauranga. We stoppen in het centrum, net te vroeg, want 100 m verder zit TyreMaters. Ze verwijzen ons door naar de grotere vesting, waar ze ons inderdaad meteen kunnen helpen. Voor een heel klein bedragje, staan Jan Bart en Monique een half uur later weer met nieuwe band op de weg.

We stoppen bij de verschillende zaken voor warme nachtkleding voor Frits en Gerda, een warm grondmatje voor Victory en boodschappen voor de komende dagen. We hebben een campsite bedacht bij de Wairere Falls. Een kampeerplek van de overheid, deze staan op schitterende plekken in de verschillende nationale parken en variëren van basic tot iets uitgebreider en dat komt neer op compost-toilet of overdekte kookplaat, hete douche of helemaal niets.

Het Wairere park ligt in een groot houtwingebied. Je moet eerst een vergunning gaan halen in een plaats vlakbij, wat voor ons wat omrijden is. Via een hele lange gravelweg komen we uiteindelijk op de campsite aan. Het is inderdaad een waanzinnige plek! Het ligt aan een groot meer, met een snelstromend riviertje, tussen de bossen. Verder is de campsite heel basic en de compost-toiletten stinken enorm! We eten lekker en voor het slapen gaan, gaan we nog even wandelen om warm te worden. Dit is wel erg leuk, zeker omdat we een possum zien. Een buidelrat. Ik hoor hem lopen en schijn in die richting. het arme beestje schrikt natuurlijk en klimt de boom in, blijft even zitten, klimt dan van schrik verder wat niet helemaal goed gaat. het takje breekt af en hij valt naar beneden, tot grote hilariteit van ons. Er zijn wel 70 miljoen possums in NZ. Ze eten alles, van boom tot vogel en daarmee een echte plaag.

Koud!

Woensdag 06 februari 2013 @ 00:00

-Er staat hieronder nog een berichtje, bij de volgende internetmogelijkheid volgt de rest. Ik zal dan zorgen dat ik bij ben. ;-) -

Wat een nacht! Mijn luchtbed is lek! Halverwege de nacht verhuis ik maar naar de auto, de grond trekt teveel door en ik ben verkleumd. Wat dat betreft ben ik niet de enige, 'gelukkig' heeft iedereen last van de kou. De zon gaat al snel schijnen en we warmen snel op. Helaas gaat het met Gerda niet beter en ook Etienne is door de kou niet opgeknapt. We doen rustig aan en gaan dan op pad naar het meer en de rotsen met het 'snel' stromende riviertje. Het is weer schitterend en genieten.

Op het meer zwemmen de eenden en zwanen, aan de oever groeien de hortensia's in overvloede. Bij de brug bij de rotsen, springen de waaghalzen het water in. Lef hoor! Het is wel een leuk gezicht en inmiddels is het ook heel warm door de zon. We lopen ook weer rustig terug. Het park is goed aangelegd in verschillende lagen en toch geeft het je geen heel erg gevoel dat je in iets aangelegd loopt. De schapen lopen vrij rond, met name over onze kampeerplek. Je kunt de schapenkeutels helaas niet ontwijken.



's Middags rusten we wat. Een paar doen een dutje. Er staar voor vanavond ook een hike op het programma, naar de glowworms. Het weer is prima en iedereen voelt zich al even wat beter. Na het eten drinken we koffie en kleden we ons dik aan. Het is wachten tot de zon helemaal onder is.



In de schemer lopen we, met z'n allen, richting de falls. En inderdaad, eerst zien we voorzichtig enkele glimmertjes tegen de helling, maar hoe donkerder het wordt, hoe meer het er worden! Op sommige overhangende stukken is het net de sterrenhemel! Schitterend! We genieten allemaal enorm. Ik ga toch zo'n glimworm pesten en zet mijn volle zaklamp op hem. Het is een klein, mager, doorzichtig regenwormpje, met een groen fluoriserend kontje. Om zich heen heeft hij wat draden, met balletje hangen, ziet eruit als dauwdruppels. Eitjes? Of een soort web? Dat weten we (nog) niet.

Warm van het lopen en de inspanning kruipen we onze tentjes weer in, het ziet ernaar uit dat mijn luchtbed vol blijft.

Hobbit-landschap

Dinsdag 05 februari 2013 @ 00:00

Het weer was wat opgeklaard. Heel het slingerwegje weer naar Auckland, wat een schitterende omgeving! In een buitenwijk tanken we en slaan we boodschappen in. Auckland is druk en in de verte zie je mooie heuvels. Net uit de grote stad stoppen we bij een tankstation, waar een café bij zit, met lekkere koffie en een taartje.

We zijn onderweg naar de hoogste waterval van het Noordereiland, Wairere falls. We rijden door een schitterende grote wijde vallei. In deze vallei ligt het Hobbiton, het Hobbitdorp. Het landschap is duidelijk herkenbaar uit de film. Heel gaaf!


We cirkelen naar de rand van de vallei, waar de heuvels optrekken. In het bos lopen we, over wortels, bomen, trappen en brugjes, naar de waterval. Toen we de vallei inreden zagen we al verschillende watervallen in de verte. Een van die watervallen was inderdaad, de 153 meter hoge Wairere falls. Terug bij de auto ging het een beetje miezeren, tot dan toe hadden we heerlijk weer gehad. En, wat we al een beetje vreesden, de autoband van Jan Bart en Monique staat plat! Geen probleem, er is een reserveband. Helaas gingen de bouten niet los. Dan maar heel langzaam terug naar het dorpje Matamata. Een paar kilometer verder gaan we een bruggetje over en dan gaat het mis. Heel de band loopt van de velg! Nee!! Gelukkig is het naast een campsite, de man komt in z'n quad al snel hulp bieden. Na wat gevogel krijgen ze de band verwisseld en zit het thuiskomertje eronder. We kunnen verder. We besluiten door te gaan naar de geplande campsite.

We arriveren in de regen in het McLaren Park. Wat een schitterende omgeving! Helaas is het nat en koud. We kruipen met de stoelen onder de luifel en grappen wie in welke warme douchecabine gaat slapen. Na een uurtje wordt het droog en zetten we de tenten op. Helaas heeft Gerda een griepje meegenomen en is goed ziek. Etienne loopt inmiddels ook al te snotteren en ik krijg last van mijn keel. We koken onder de luifel bij het douche-/wc-gebouw en gaan op tijd slapen. Koud en nat duiken we onze tentjes in.

Nat, strand en Piha

Maandag 04 februari 2013 @ 00:57

In de zeik regen zijn we gisteren vertrokken. Jan Bart bracht ons, met de laatste spullen, naar de kant. De auto zit erg vol en dan moet de tas van Frits en Gerda er nog in. Gelukkig kunnen we stapelen tot aan het plafond.



We rijden Whangarei uit naar Auckland. Helaas kunnen we niet genieten van het mooie landschap, het is grauw en grijs. We stoppen bij een Italiaanse bakker, waar we lekkere koffie en een koek nemen. Bij Auckland klaart het weer op en als we gaan kijken of de Contina thuis is, schijnt de zon. Helaas zijn ze er niet en dus rijden we door naar het Ambury Regional Park. Een park in een buitenwijk van Auckland. Het is een prima, maar kale, sobere campsite.



We lopen een hike om het park en bewonderen de mooie natuur. Het is schitterend weer geworden en we kunnen zelfs onze tent opzetten in de zon. Na het eten komt daar verandering in, het gaat weer regenen. Bah, dan is kamperen toch minder! Gelukkig blijkt de tent waterdicht en liggen we de hele nacht droog te luisteren naar de regen die met bakken naar beneden komt.

Vanochtend was het helaas nog niet beter en tussen de druppels door breken we de tent af. We besluiten onze ontbijt-koffie en -thee, maar op het vliegveld te nuttigen. Frits en Gerda landen op tijd, maar komen lang daarna pas door de douane. Maakt niet uit, het is toch geen weer om wat anders te doen. Als we wat drinken komen we onze Japanse cruiservrienden (Joshi en Myami) nog tegen, zij komen net weer terug uit Japan.

Terwijl we naar Piha rijden, klaart het weer wat op. In Piha kunnen we dan ook heerlijk wat over het surfstrand struinen en een grote rots cq berg beklimmen. Het is heel gaaf, de golven in de branding te zien breken. er liggen wat surfers in het water, maar wij vinden het toch iets te koud. We bestellen onze lunch-frietjes bij een Brabander. ;-)

We lopen nog een hele mooie hike door de bossen en draaien om als Jan Bart en Monique sms'en dat ze in Piha zijn. We drinken met z'n allen koffie en spreken af, vanavond op de campsite te koken. Wij gaan naar onze overnachting, Piha Beachstay. Een heerlijk mooi groot huis, in een schitterende omgeving, wat nu een hostel is. In de regen koken we in de gezamenlijke keuken van de campsite (waar Jan Bart en Monique verblijven) en eten onder de luifel.



Morgen gaan we verder op weg naar Tauranga. Het weer belooft helaas nog niet beter te worden....

Grote Vakantie

Zaterdag 02 februari 2013 @ 00:17

Vroeger als kind had je 6 weken Grote Vakantie. Wow, dat was wat! Heel lang niet naar school! Wij gaan morgen ook met Grote Vakantie. Maar dan een iets andere reden, waarom het Vakantie is. Als kind had je toen altijd vakantie, je hoefde nooit te wassen, koken of klussen enz. Alleen maar naar school, wat toen al heel wat was. Nu leven wij eigenlijk ook in één Hele Grote Vakantie, maar dan nog is het een heerlijk idee om met Grote Vakantie te gaan. Het blijft koken, wassen, enz, maar de bootklussen zijn even niet aan de beurt. En, dat is echt een reden om het Vakantie te noemen. Etienne z’n ouders komen zes weken, dus is het voor ons (én hun) dan ook Grote Vakantie.

De afgelopen dagen heb ik het verven van het aanrecht afgerond, de deurtjes zitten weer in de kastjes en verder zit ook alles weer op z’n plek geschroefd. We zijn er tevreden over, het is duidelijk opgeknapt. Om ruimte voor het verven te maken, was de boot weer aardig overhoop gehaald. Ook stonden de schuur- en poetsspullen nog overal en was ik ondertussen druk bezig e.e.a. te pakken voor onze Vakantie. Om ruimte in de auto te maken, hebben we de tweede achterbank eruit geschroefd, die nu in de salon op de bank ligt. Heb je er al een beeld bij? Laten we zeggen, het leek alsof er meerdere bommen in La Luna waren ontploft. Niets lag meer op z’n vertrouwde plekje.

En toen belde NorthSails. Ze kwamen het grootzeil terugbrengen én hadden ook onze oude (kapotte) Genua bij zich. Heel fijn, die kunnen vast nog wel op de rest van de zooi gelegd worden. Toen ik gisteren dan ook niet meer hoefde te verven en alles goed droog was, zijn we snel alles weer terug op z’n plek gaan leggen. Ik had het niet gedacht, maar er kon dus nog meer chaos ontstaan! Wat heerlijk was het toen het grootzeil weer op de giek lag, de kussens weer op z’n plaats lagen, al aardig wat kampeerspullen in de auto gebracht waren en de werkspullen onder het bed en in de punt lagen.

Onze Speedy Ed ligt al op het voordek. Dat valt niet tegen! Hij heeft een vaste aluminium bodem en is aardig wat groter dan onze vorige Plastimo dinghy, maar hij ligt (zelfs opgeblazen) prima op het dek. We kunnen er zelfs omheen lopen. We moeten nog wat steuntjes voor op het dek maken, maar dat komt wel als we weer terug zijn. De auto is al ingeladen. Morgenochtend komt Jan Bart ons ophalen en naar de kant brengen en dan kunnen we gaan. Ik ga op vakantie en neem mee….

…nou, heel veel! Onze hele grote auto ligt al aardig vol. Laat ik zeggen dat het goed is dat we de tweede achterbank eruit hebben gewipt. Kampeerspullen voor 4, onze tas, boodschappen en nog wat ander spul. Morgen rijden we naar een campsite in de buurt van het airport in Auckland. Maandagochtend halen we Frits en Gerda dan op en rijden we naar Piha. Jan Bart en Monique hebben morgen andere plannen in Auckland dus die gaan we ook maandag weer zien. Ik heb erg zin in onze Grote Vakantie!

Nieuw woonadres

Dinsdag 29 januari 2013 @ 22:16

Gisterenavond was ons huis al op de kar gezet en aangehaakt, zodat we vanochtend vroeg het water in konden. De laatste dagen stonden dus in het teken van opruimen en de buitenklussen afronden. De afgelopen twee dagen verfde ik aan het begin van de middag ‘de keuken’, gooi de deuren dicht en douchen en weg. Binnen mogen we dan even niet zijn. Hierdoor zijn we redelijk vroeg klaar elke dag en kunnen we andere dingen doen.

Maandag was er alleen weinig te doen, een nationale feestdag. Iets met ‘dag van Auckland’ ofzo. Verder is het niet helemaal waar wat ik zeg, want bepaalde winkels zijn hier zowat altijd open. De supermarkt, 7 dagen in de week van 7 ’s ochtends tot 10 uur ’s avonds en ook op de nationale feestdagen. En ook de Warehouse en de Mega. Genoeg verleidingen om geld uit te geven dus.

Maar gisteravond hebben we heel wat anders gedaan. We zijn naar de film geweest. We zijn in NZ, dus natuurlijk naar The Hobbit in 3D. Gaaf!! Erg coole effecten, alleen het einde is een beetje jammer…er is niet echt een einde. Het is wachten op de twee andere delen. We hopen natuurlijk de mooie natuur de komende weken in het echt te gaan zien. We waren samen met Victory gegaan en daarna hebben we natuurlijk gezellig nagekletst en geborreld.

Vanochtend waren we in alle vroegte al met de laatste dingen bezig. Raar, woon je alweer een tijdje op dit adres, dan is het vreemd om weg te gaan. Met het opkomende tij werden we langzaam van de cradle bevrijdt en voelde we La Luna weer voorzichtig schudden. Gelukkig is vandaag de wind iets afgenomen. Het waaide hier de afgelopen dagen enorm hard, dat we ervan lagen te schudden op ons bok. We moeten hier wegvaren uit een smal uitvaartje met hele ondiepe stukken rechts en links. Geen probleem, maar met veel wind is dit toch iets van een uitdaging. Dat viel vandaag dus allemaal reuze mee en we tufte op ons gemak weg van ons plekkie, uitgezwaaid door de achterblijvende cruisers en werkers.

Het was eigenlijk wel even lekker, het half uurtje varen naar Town Bassin. We liggen nu rustig te drijven tussen twee palen, ‘pile moorings’. Heerlijk! Het lichte wiebelen, de koelkast doet het weer en gewoon weer heerlijk naar je eigen toiletje! Onze auto stond nog bij Norsand, dus met onze nieuwe bijbootcombinatie erheen gesjeesd. Nou, vanaf vandaag is het geen Mr. Ed meer, maar Speedy Ed! We vlogen erheen. Het is met de golven wel wat hotsen en botsen, maar nat werden we niet. Nou ja, niet helemaal waar, het begon te regenen toen we net weg waren…hebben wij weer.

Inmiddels zitten we weer lekker in de kuip, het klotsende water op de achtergrond en de eendjes zijn al komen bedelen. Morgen nog voor de laatste keer een laag op de ‘galley’ (keuken) en dan kunnen we vanaf daarna ook weer lekker ‘thuis koken’ en hoeven we niet naar de frietboer.

Oja, voor degenen die het nog niet gezien hadden, er staan weer nieuwe foto’s in het ‘Van, naar en in NL’ en ‘New-Zealand’.

Laatste dagen op het droge

Zondag 27 januari 2013 @ 00:28

Nog een paar dagen en dan gaan we het water weer in. En deze laatste dagen loop ik de kantjes er vanaf. Heb geen zin meer en mijn maag en darmen pesten me. Maar ik weet toch nog aardig wat te doen, waardoor ik me niet al te schuldig hoef te voelen tegenover Etienne. Die zet namelijk nog even een eindsprint in.

Samen hebben we er inmiddels vier lagen antifouling opgesmeerd. We waren erg blij dat we om en om de verf wat hadden 'gekleurd' met blauw, waardoor we een iets andere tint zwart kregen en dus konden zien waar we al waren geweest. Etienne is de dag erna meteen doorgegaan met het cleaneren en poetsen van de romp. Hij is blij dat hier vandaag een einde aankwam.

Alle vloerdelen heb ik geverfd en liggen in de boot. Ik schuur me nu het apelazerus op de 'keuken'. Een klusje waar ik me toch wel een beetje op verkeken heb. Had gedacht dat iets rapper te kunnen doen.

Tussendoor bereiden we ons voor op de komende 'vakantie'! Frits en Gerda (Etienne z'n ouders) komen de 4e al aan in Auckland. We hebben nog wat kampeerbenodigdheden gekocht en mijn lijstje ligt al klaar. Jan Bart en Monique (Victory) waren al van plan om in dezelfde periode als wij, ook te gaan rondtrekken. Waarom dan niet gezellig samen? Ja, leuk! Dus onder de afspraak 'los-vast' gaan de NL'ers weer samen op pad.

Na het klussen springen we 's avonds onder de heerlijke warme douche, dan lekker eten halen in de supermarkt en terwijl Etienne een filmpje kijkt, verdiep ik me met een oog in de komende route en met het andere oog kijk ik de film mee. Ook tikken we rechts en links wat andere klusjes of to-do-dingen af; beslissing is inmiddels genomen voor de nieuwe bootverzekering, alleen nu de taxatie nog. En deze week komt ons grootzeil weer retour van NorthSails, nagekeken en met een vierde rif erin.

Afgelopen vrijdag hadden we weer een super gezellige BBQ hier op de yard. Onze laatste eigenlijk, maar we hebben al toegezegd a.s. vrijdag gewoon illegaal weer te komen. Doet bijna de helft tenslotte al.

Duur

Woensdag 23 januari 2013 @ 01:21

Een vrouw is net als een boot,
mooi om naar te kijken,
maar ze kost een hoop geld!

Dit kreeg Etienne te horen nadat ik, net voor hem, in de yard-winkel een veiligheidsbril had gehaald. Het is wel humor en soms misschien ook wel waar. Ik had alleen net antifouling in mijn oog gekregen en vond zo'n brilletje dus een goede investering. Dat gebeurde al bij de eerste laag. Ik verf graag, maar smeer mezelf ook rustig onder, wat nu met de zwarte antifouling niet heel fijn is!

Inmiddels zitten er al drie lagen op. Het onderwaterschip is nu pikzwart. Een raar gezicht na grijs, grijs/wit, lapjeskat en lichtgrijs. De eerste laag had ik bijna alleen gedaan, zes uur! Het ging steeds zwaarder, niet alleen omdat ik moe werd (ben dit toch ook niet gewend), maar ook de verf werd stroperiger. Het werd buiten ook al te warm eigenlijk. Dus de afgelopen twee dagen hebben we het samen gedaan. Beter voor de motivatie en nu waren we na zo'n 2,5 uur al klaar!

Waarna we dus tijd hebben om nog een hoop andere dingen te doen. We staan namelijk erg vroeg op, zodat we geen last hebben van de zon of warmte. De meeste vloerdelen liggen ook alweer op hun plek en Etienne is verder druk geweest met de motor. Deze heeft een grote beurt gehad, alle slangen vervangen, nieuw filter en de steunen weer vastgezet. Ook zijn er rechts en links wat andere klusjes gedaan, de bimini ligt bijvoorbeeld bij de lasser om wat verstevigingen aan te brengen

Gisteren zijn we gezellig naar de Victory geweest. Even babbelen en een pizzaatje eten. Zij liggen alweer heerlijk rustig in Town Basin marina. Nog een weekje en dan gaan wij daar ook heen!

Vandaag heb ik een begin gemaakt met het verven van de binnenboel. Dit is een ware challenge, omdat we gewoon in de boot moeten leven. Vanmiddag had ik dan ook onze douchespullen al buiten gezet, zodat we niet meer naar binnen hoefden. Nadat ik eea had geverfd, moesten we dus verplicht weg. We zijn wat gaan 'winkelen'. De meeste dingen zijn hier qua prijs best vergelijkbaar met NL, maar sommige dingen zijn ronduit duur! Bijvoorbeeld anodes (nodig onder de boot, om elektrolyse tegen te gaan). In NL betaal je daar nog geen tientje voor. Hier.....zo'n vier tientjes! Ongelooflijk!! Helaas zijn ze te zwaar om Frits en Gerda mee te laten nemen, dus hebben we er toch maar een gekocht, een iets kleinere om het prijsverschil minder groot te maken. ;-)

Verven, BBQ en andere dingen

Zaterdag 19 januari 2013 @ 13:42

Ik was aan het opscheppen over mijn werkplek, toen ik de volgende ochtend te horen kreeg dat er een catamaran in de tent zou komen, maw verhuizen dus. Ik heb nu een prima ander plekkie, wat winderiger, maar ook droog en ruimte genoeg.

Het wijntje met de Victory op mijn werkplek was afscheid van dat plekkie maar ook van de Victory. Zij gingen de volgende dag het water alweer in. Een beetje jaloers keken wij ze na. Waren wij al maar zo ver! Maar wij komen ook in de buurt. De twee lagen primer zitten op het onderwaterschip, morgen gaan we antifouling erop zetten. Nog drie laagjes te gaan dus. Een laagje per dag, dus we halen het prima om de 30e ook het water in te gaan.

Ik schiet al lekker op met de vloerdelen en heb er al 3 lagen opgesmeerd. Ik kijk na de 4e laag of er nog een paar op moeten of dat het genoeg is. Het gaat eigenlijk super, in een uurtje heb ik ze geverfd. Het voorbereiden duurt langer, maar daar zit wel het belangrijkste werk in. Ik verf ze met een 'speedbrush' en dat gaat erg mooi.

Vandaag gaan we binnen schuren en dan hier aan de slag. Hopelijk gaat dat net zo goed als de delen, het enige nadeel is het stof van het schuren binnen. We hebben de bimini en buiskap ook weer teug van de canvasmaker. Snel en voordelig! Morgen de buizen van de bimini wegbrengen naar het lasbedrijf, om wat versteviging aan te brengen. Zo tikken we langzaam wat klusjes van onze lijst.

We missen de gezelligheid van de koffie- en thee-pauzes met deVictory wel. Er liggen ook wel andere cruisers op de kant, maar iedereen is best op zichzelf. Het grappige dat daar dan weer niets van te merken is tijdens de vrijdagavond Happy Hour / BBQ. Het was onwijs gezellig, met een heel divers gezelschap, uit NZ, Brazilië, Italië, Frankrijk, Amerika en Engeland. Wij NL's waren weer degenen die het licht uit deden en het hek dicht. ;-)

Gisteren kregen we bezoek van aankomende vertrekkers, die hier op vakantie cq familiebezoek zijn. Ook wel weer heel leuk om terug te denken aan onze voorbereidingstijd, jaren geleden. Dat is zeker ook een hele leuke periode van het 'gaan vertrekken'!

Werkplek

Woensdag 16 januari 2013 @ 01:13

Sinds gisteren heb ik, sinds lange tijd, weer een heuse werkplek. En wat voor een! Een groot metalen frame, bekleed met reclamezeilen (de ronde dames van Dove lachen me de hele dag toe), een grote tafel om aan te werken en verder staan wat schragen, planken, houten masten en platen, gezellig om me heen uitgestald. Het is er rustig, ik ben er als enige bezig, maar heb aardig wat aan- en doorloop, van cruisers en werklui. Ik ben de vloerdelen aan het schuren en al zover opgeschoten, dat ik morgen waarschijnlijk kan gaan verven!

Etienne is wel jaloers op mijn plekkie, hij staat nog steeds onder de boot. Ok, ik sta dan wel droog (we hebben de afgelopen dagen hier-en-daar een bui gehad), maar ik heb dus geen excuus om te stoppen. ;-) Inmiddels is het schuurwerk van het onderwaterschip klaar en heeft Etienne de eerste laag epoxy erop zitten. Nog meerdere lagen van, van alles te gaan, maar er is nu begonnen met weer opbouwen en dat is altijd motiverend. Hij moest er epoxy opdoen, omdat we de boot erg ver kaal geschuurd hebben.

Gisteren zijn we tijdens een regenbuitje erop uit gegaan. In Ecuador hebben we beide afscheid moeten nemen van onze wandelschoenen, we hebben ze toch wel geregeld aan, dus op zoek naar nieuwe. Omdat het half de zomer is, zijn er leuke aanbiedingen. We dachten dus goedkoop uit te zijn, ware het niet dat ook mijn voeten een dure smaak hebben. Maar Etienne heeft dat weer kunnen compenseren met zijn, tegenwoordig haast standaard, vraag naar korting. We waren wat minder succesvol met het slot voor onze nieuwe outboard en slippers voor mij, respectievelijk te klein en ongelijk (de ene slipper was de helft hoger dan de andere!). Dat wordt dus een extra ritje tijdens het volgende regenbuitje.

Sinds we in NZ zijn, gaat het met onze computer niet goed. We kopen hier internet, 6gB een maand geldig voor 40 NZ$ (zo'n 25 €). In november ging dit prima, je kunt daar best wat mee surfen en skypen. Maar toen we vorige week, na twee dagen hier, al 3gB hadden verbruikt, was het een ander verhaal, dit ging te hard. Wat blijkt, als we geconnect zijn met internet gaat er continu aardig wat data heen en weer, waardoor we dus zo snel door ons limit heen gaan. Wie of wat de boosdoener is? We weten het nog niet, cookies of virus? Onze virusscanner vond namelijk niets. Etienne is nu bezig de computer helemaal te resetten, wat tot nu toe wel lijkt te werken, gelukkig.

Tussen alle bedrijven door hebben we ons, inmiddels vast, ritueel van koffie-, thee-, bier- of wijn-drinken met de Victory gewoon doorgezet. Vanavond kwamen, Monique, Etienne en Jan Bart, een voor een langs bij mijn werkplek. Ik was er helemaal blij mee en wilde net schuurpapier gaan uitdelen, toen Jan Bart heel snel z'n tas open deed en daar wat biertjes en wijn uit toverde. Hmmm, helaas geen hulp dus. Ik heb maar niet geklaagd en het wijntje aangepakt. Morgen weer een dag.....

Vloerdelen, schuren, in tweeën en verkocht

Maandag 14 januari 2013 @ 00:02

Roerend in de saus met de ene hand, houd ik met de andere hand een koevoet vast. Ik moet een plaat hout omhoog houden. Want terwijl ik sta te koken worden de vloerdelen onder me vandaan gehaald. Etienne is vandaag niet te stoppen! Terwijl ik op mijn tandvlees loop, ik ben ontzettend moe. Ik hoop dat het niet komt ‘omdat ik nu eindelijk ook eens echt moet werken’, maar dat het meer komt door een nasleep van de gezellige intense tijd in NL, wat jetlag perikelen en de warmte (het is hier ’s middags al snel 30 graden).

“Ik ben nog even kijken of Jan Bart een accuboormachine heeft!” roept Etienne, terwijl hij de trap al afloopt. Ik kan hem nog net na roepen dat het eten over 11 minuten (de kooktijd van de tagliatelle) klaar is. Hij is vrij snel weer terug, met accuboormachine. En ja hoor, die vloerplaat is er een paar minuten later ook echt uit.

Fijn, dan kan ik morgen de vloerdelen gaan schuren, waarna Dave ze kan gaan spuiten. Zo zijn we met verschillende klusje tegelijk bezig. De dieseltank is inmiddels droog en ligt op z’n plaats, alleen nog aansluiten. Het schuren voor de antifouling heeft nog wat finishing nodig en nog een dag kwaad worden op de kiel. Etienne heeft geen schouders meer over van het boven zijn hoofd schuren. Ik heb gisteren een groot stuk van de kiel kaal geschuurd, met de hand!

Terwijl Etienne het zware werk doet, heb ik me verdiept in de verschillende verven. We weten al welke antifouling we nemen, maar over de vloerdelen waren we nog niet gerust. Inmiddels weet ik alle Engelse termen in het verfwereldje en, als het kan, gaan we een 2-componenten ‘vernis’ op de vloer (laten) sprayen. Vandaar dat ze er allemaal uit moeten zodat ik kan gaan schuren.

Etienne had vandaag de perfecte smoes om niet meer verder te schuren…..hij had letterlijk z’n schuurmachine in tweeën!! Kun je nagaan hoe hard hij schuurt! ;-) De lagers waren gebroken en aan het einde van de middag stond hij met twee delen in z’n handen. De bon opgezocht en hij is toch maar even naar de Mega gereden. Petje af voor de garantie! Hij kreeg meteen een nieuwe! Vandaag wilt hij hem nog even nieuw houden, maar morgen zal deze mooie glimmende oranje/zwarte Black&Decker toch echt aan het werk moeten.

En we hebben afscheid genomen van onze oude Mr. Ed. Etienne had nog een oud bord met ‘For Sale’ erop gevonden. Toen we het bootje en motortje net in het zicht hadden gezet, kwam onze koper al op de fiets voorbij. Laten we zeggen dat het bord er nog geen minuut op gezeten heeft, ik was het nog aan het bevestigen. Maar heel fijn, geen gedoe ermee dus en een blije koper! De koper is een knul van de werf hier, die me meteen naar z’n maat sluisde omdat die alles weet van verf. Heel handig!! Dat moet trouwens toch gezegd worden, de jongens hier zijn ontzettend vriendelijk en behulpzaam. Het is een fijne plek om aan je boot te klussen!

En wat hebben we nog meer gedaan? Oja, tussendoor zet ik ’s ochtends koffie voor ons en de Victory en roept Monique ons ’s middags voor de thee. Af en toe doen we, als we echt hard hebben gewerkt, nog een ‘dagafsluiting’ met een drankje. Zo niet vandaag, want Etienne was nog tot laat aan het sjouwen met de vloerdelen en ook bij de Victory was er nog werk-bedrijvigheid genoeg.

Kamperen en kippen vangen

Zaterdag 12 januari 2013 @ 00:47

Het leven, wanneer je boot op het droge staat, vind ik bijna net kamperen. Plassen in het ‘douchegebouw’, dus ook ’s nachts (nog net niet met je wc-rol onder je arm) in het donker met een zaklamp naar de wc. Ook het douchen gebeurt hier, waar je iedereen ontmoet, m.n. op het moment als je net de douche uitkomt en je oren nog blauw zijn (van het schuren) en de mascara onderaan je kin hangt. Vergeet vooral je muntje niet bij het douchen, anders kun je weer onverrichter zake terug. Loop je overdag even naar de wc, dan maak je een praatje met je buurtjes van rechts en links of de klussers van wat ‘deuren’ verder. De jongens van de werf zelf zijn door de week ook druk aan het werk en je staat samen je handen te wassen bij de wasbakken.

Om het campinggevoel te versterken, hebben wij (soms samen met de Victory) pauze in onze campingstoeltjes, onder de boot. Je zit daar lekker uit de zon en in de wind. Onze bimini en buiskap hebben we namelijk vorige week weggebracht om de stiksels na te lopen, dus in de kuip zit je vol in de zon. En die schijnt hier de laatste dagen erg enthousiast. Vanmiddag hadden we een paar, hele korte, buitjes. Dit was wel erg goed, want we hadden gisteren zelfs een brandje op de werf, door het slijpen. De vonken zette meteen het talud in brand, waar zelfs de brandweer bij moest komen! Gelukkig was het allemaal niet zo erg als de brand op het zuider eiland in de streek Canterburry.

Gisteren hadden we een leuke afsluiting van de klusdag, een happy hour met alle hardwerkende cruisers hier op de werf. ‘BYO food and snack to share’, oftewel zelf je drinken meenemen en een hapje om te delen. Het was erg gezellig en leuk om iedereen nu eens zonder een blauw gezicht of wit (verf)pak te zien.

We zijn de afgelopen dagen druk aan het klussen. Door onze betongieterachterbuurman zijn we vroeg uit de veren en kan Etienne al aardig wat schuren voordat het erg warm wordt. Ik kom de ochtenden door met allerlei kleine klusjes, waaronder gisteren de dieseltank leeghalen. ’s Middags wisselen Etienne en ik, ik ga dan schuren en hij gaat andere dingen doen, zoals de dieseltank uit de boot halen en schoonmaken. Dit laatste is al gebeurd, dus hij kan morgen weer terug.

Het schuren schiet gestaag op. Natuurlijk gaat het niet snel genoeg naar ons zin, maar je houdt het gewoon niet zo lang voel met een schuurmachine boven je hoofd. Bij mij ging het vandaag helemaal niet, het schuurpapier liep er elke keer af (ik houd hem dan blijkbaar niet vlak) en had er zo de p in, dat ik met de hand maar verder ben gegaan (het is ook elke keer 1 euro per schuurpapiertje!). En ik moet je zeggen dat gaat zeker zo snel en de work-out voor je armen is beter. ;-)

Vanochtend was ik eerst lekker boodschappen gaan doen, heerlijke dingen gehaald voor de lunch en avondeten en ik ben helemaal happy met mijn muntplantje! Het wordt nog een keer echt huiselijk zo aan boord. Etienne was vanmiddag even naar de Warehouse en Mega voor gasslang. Dat is niet gelukt, maar hij heeft nog wel bijna achter een kip aangerend! In de winkel werd nu eens niet een ‘speciale aanbieding’ omgeroepen, maar de mededeling dat er kippen over het parkeerterrein liepen. Ontsnapt uit hun kooi, die een farmer in z’n laadbak had staan! De kippen renden letterlijk voor hun leven over het parkeerterrein!

Hard werken

Donderdag 10 januari 2013 @ 00:35

Sinds we weer in NZ zijn heb ik gewoon nog geen tijd gehad om een berichtje te schrijven. En echt niet door het feesten, nee, door het harde werken!

De vlucht was lang, maar ok. Hoe grappig is het als je, onderweg naar Singapore, naast iemand zit die met een vriend een stuk mee is gezeild zijn de Carieb. Het vliegveld van Singapore is groot, we hebben wat gedronken bij Starbucks en wat winkeltjes gekeken. Het was alweer snel tijd (we hadden maar 3 uur). Het laatste stuk, bijna 11 uur, vlogen we met JetStar. De Pacific versie van Easyjet. Gelukkig hadden we wel genoeg brandstof bij ons, maar beenruimte was echt K. Wij gingen ons toch wel een beetje zorgen maken, toen we net na de opstijging, iedereen hun picknick pakket zagen ontvouwen. Geen eten? Inderdaad, bij JetStar moet je alles apart kopen; eten, entertainment, drinken, enz. Ook dat nog dachten wij, heb je toch een aardig bedrag voor de tickets neergelegd, zit er niet eens eten bij! Maar niet mopperen voordat je iets zeker weet….wij kregen (als een van de weinigen) een andere behandeling. Blijkbaar was het met het boeken dus prima gegaan, want wij hadden gewoon twee maaltijden (avondeten en ontbijt), drinken en entertainment erbij. We kregen zelfs een heel pakketje met sokken, tandpasta, ogenmasker, enz. Uiteindelijk redelijk geregeld, maar het was allemaal wel minimaal, mn de beenruimte dus.

Maar dan eindelijk, na al een hele dag wakker in NL + 3 uur wachten op Schiphol + 12 uur vliegen + 3 uur wachttijd Singapore en weer 11 uur vliegen, landen we (iets later dan gepland) afgelopen dinsdag, rond 10.30 uur ’s ochtends in NZ. We waren erg gaar! Ik had nog wel wat geslapen, maar Etienne helaas niets. Het was wel weer een hele gezellige opkikker dat Jan Bart en Monique (Victory) ons kwamen halen. Heel fijn om hen weer te zien!!

We zijn maar meteen vertrokken, want we gingen bij Family Boats onze dinghy en outboard ophalen. Alles stond klaar, dus de lege dinghy op het dak van de auto gebonden. We hebben een AB, met aluminium bodem. Een heerlijk licht ding en toch groter dan de ‘oude Mr. Ed’. Ons nieuw motortje is 8 pk, dus ook daar zijn we dik in vooruitgegaan (eerst 2 pk). Het ging prima met het bootje op het dak. Monique en ik vonden het helemaal ok, want het was óf het bootje op het dak, óf wij in ligstand eronder in de auto. ;-)


Het is toch wel een hele rit naar Whangarei, maar we zijn wakker gebleven. Mede door het gezellige geklets en de lekkere lunch halverwege. Snel nog even boodschappen gedaan en toen naar de boot. La Luna lag er nog prima bij. Wij keken alleen wel wat jaloers naar de Victory, want die ligt enorm te glimmen in de zon. De Happy Bird kwam deze middag ook bij Norsand aan.

We zijn vroeg ons bed in gerold, heerlijk weer in je eigen bed, maar hebben niet echt lekker geslapen. We waren ook weer enorm vroeg wakker, omdat onze achterbuurman (betongieterij of zoiets) ook heel vroeg uit de veren was. Woensdag hebben we dus rustig aan gedaan. Benzine en olie gehaald voor onze dinghy en zijn hem meteen gaan testen. Gaaf!! We gaan met z’n tweeën in plané. Dat gaat vet hard! En bijna geen natte kont, dus ik ben helemaal happy! Ook de bimini en buiskap naar een ‘canvasmaker’ gebracht.

Daarna zijn we ook even bij Town Bassin Marina geweest om te kijken of ze voor ons een plekkie hebben voor eind van de maand. We zouden de boot hier bij Norsand op de kant laten, als wij rond gaan rijden, maar de bedragen lopen toch best hoog op en in de marina lig je (veel) goedkoper. Ze hebben inderdaad nog een plekkie voor ons (en de Victory!) dus gaan we aan het einde van de maand weer het water in en naar de marina. Wel fijn, want het is koeler in het water en dan doet de koelkast het weer!

Maar nu de datum vaststaat wanneer we het water ingaan, wordt de druk op het klussen groter. Vandaag zijn we erg vroeg opgestaan. Dat was niet moeilijk, want onze betongieterbuurman was ook weer vroeg van de partij. Ik stapte om 7 uur mijn bed uit op het moment dat ze achter ons, een gigantische cirkelzaag in een balk beton zetten. Wat een herrie! Etienne was dus alweer vroeg aan het schuren. Ik ben binnen aan het opruimen en schoonmaken geslagen. Maar alsof dat nog niet genoeg was, kwam Jan Bart met het ultieme aanbod dat we zijn schuurmachine ook mochten gebruiken. Fijn, maar dit betekent ook dat ik aan de slag moet. Geeft niets, het is voor een goed doel, laten we maar zeggen. Helaas bleek zijn schuurmachine meer geschikt voor het fijnere werk en wij zijn daar nog niet aan toe. Ik heb nog wel aardig wat kunnen doen, met als resultaat dat de kiel wat kaler is en er twee smurfen rond onze boot liepen.

Na verschillende adviezen hebben we deze dagen een besluit genomen wat voor antifouling we erop gaan smeren en heb ik me vandaag laten informeren over wat het allerbeste spul is voor op onze vloerdelen binnen. Het is het aftikken van acties op onze ‘to do-lijst’.

Inmiddels hadden we van Yvonne (Happy Bird) gehoord dat ze de kampeerspullen bij de Warehouse aan het opruimen waren. Het is hier nu midden zomer en dan moeten deze spullen langzaam plaats gaan maken voor de herfst en winter-artikelen. Toen de zon al wat uren heftig had gebrand, zijn we dan ook maar iets eerder gestopt om nog even de laatste kampeerspullen te gaan halen. Dit was een fijne afwisseling. Mijn handen trilden inwendig nog na van de schuurmachine. Onze productieve klusdag hebben we gepast afgesloten met een biertje en wijntje samen met de Victory, op onze kampeerstoelen, in hun ‘achtertuintje’.

Rondje wereld!

Zondag 06 januari 2013 @ 05:24

Inmiddels hebben we al een rondje wereld gedaan! Van NL naar NZ met La Luna en een maandje geleden het ontbrekende stukje met het vliegtuig van NZ naar NL. Eigenlijk grappig, we zijn met onze wereldreis dus al rond geweest! Maar vandaag, vliegen we toch weer een stukje terug, om het rondje met de boot proberen af te maken.



De tassen zijn alweer gepakt. Ik heb toch iets te veel gekocht, de tassen zijn zwaarder en ik kreeg ze bijna niet dicht... Maar ze zitten nog steeds op gewicht, dus niets aan de hand. Over een uurtje gaan we naar Amsterdam Airport. Vanavond vliegen we.

We gaan terug met een dubbel gevoel. Heerlijk weer naar ons huisje, maar weer weg van alle lieve mensen hier. We hebben genoten hier! Het weer in NZ is gelukkig lekker warm, 25 graden, dus we gaan weer een warm bad in. ;-)

2013

Donderdag 03 januari 2013 @ 03:39

Inmiddels zijn we alweer in 2013 aangekomen...dus

Wensen wij iedereen een ontzettend goed nieuwjaar! Met veel geluk, liefde, plezier en gezelligheid. Maar natuurlijk ook met een goede gezondheid en dat al je wensen uit mogen komen!

Wij kijken terug op een mooi en bijzonder 2012, weer een jaar dat we nooit zullen vergeten! En dat gaan we ook van 2013 maken!

Afgelopen week was het weer heerlijk, hier in NL. Zoveel vrienden en familie weer gezien. Heerlijk en het blijft een warm bad. Een ontzettend gezellig feestje van een lieve vriend. Hele bijzondere, mooie gesprekken gevoerd die avond.

En afgelopen zondag hadden we een hele gezellige tijd met Mark en Vanessa. De Cornelia ligt in Fiji, maar zij zijn ook in NL. Heel grappig, maar het was weer net zo vertrouwd. Nu niet gebbqt, maar lekker Hollandse frietjes en kroketten.

Oud&nieuw was ook erg gezellig, met familie en vrienden. Super lekker gegeten en wat een mooi vuurwerk rondom! Op de eerste dag van het jaar weer een ouderwets gezellige nieuwjaarsborrel op de duikvereniging. Gisteren zijn we op bezoek geweest bij een vriendin die ziek is. Het was erg gezellig, maar laat je wel realiseren dat je NU de dingen moet doen die je wilt!!

Maar met de komst van dit nieuwe jaar, komt voor ons ook weer de realisatie, dat we zondag alweer terugvliegen. Heerlijk terug naar ons huisje, maar weer weg van alle lieve mensen hier. Ik heb er al wat traantjes om gelaten, maar troost me met de gedachte dat we niet van de aardbol afgaan, dus we gaan iedereen gewoon weer zien. ;-)