Archieven

2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

« Durban | Home |

Aquarium en de stad

Dinsdag 30 december 2014 @ 15:51

We hebben besloten hier te blijven voor Oud&Nieuw. Het is toch leuker dit aan land te vieren. Er komt wel een goed window aan, maar toch ook met wel wat wind en met hierheen gaan was het aardig wat meer dan voorspelt, dus met dat ook nog in ons achterhoofd, blijven we hier.

En dus gaan we lekker Durban verkennen. Eerste reactie was “gatver, vieze grote stad”, maar als je goed kijkt is het best een interessante stad. Gisteren zijn we naar Ushaka Marina World geweest. Eerst een heel leuk stukje met, wel erg toeristisch, winkeltjes en restaurantjes en dan door Ushaka World in. Daar zit een aquarium, een waterpark, dolfijnen, zeehonden, andere dieren en nog wat leuk watergebeuren.


Het aquarium is in een ‘oud wrak’ en dat is echt super gaaf gedaan. Achter de ramen en in cabines zijn de aquaria gepositioneerd. Je zit op grote leidingen, vaten of dozen. Echt bijzonder. En het aquarium zelf is ook de moeite waard. We zijn er al in aardig wat geweest, maar deze is echt ook weer mooi. Veel verschillende soorten en de grote bak zit vol met haaien en een enorm grote (met uitsterven bedreigde) baars. Ze hadden er zelfs een klein haaitje dat op 4 december geboren is.


De dolfijnenshow was ook erg leuk en de pinguins blijf ik het einde vinden. Het was er erg druk, het was warm, maar niet heel zonnig, dus de mensen maakten grif gebruik van het waterpark en de waterbaan door het hele gebied heen. Hierdoor kom je ook overal natte mensen in zwemkleding tegen, weer eens wat anders. ;-)

Het aquarium haalt het water binnen vanaf de grote pier buiten. Het was op het strand druk en je had een leuk zicht vanaf de pier, op het strand, het enorme stadium en er voer net een cruiseschip de haven uit.

Bij de uitgang kregen we een Zulu-dansshow van een jongerengroep. Heel leuk! In traditionele kleding deden ze een krijgersdans, waarbij ze op het laatst zo hoog mogelijk sprongen en zich dan op hun kont lieten vallen….ai!!


Vandaag zijn we de stad ingelopen. Je wordt hier enorm gewaarschuwd voor criminaliteit, maar zo overdag voelen wij ons niet onveilig. Het is, zoals ik al zei, een bijzondere stad. Heel veel oude (niet zo oud als bij ons natuurlijk) architectuur, van begin van de vorige eeuw en dan ook hoogbouw uit de 6o’er jaren en later. Alles door elkaar, wat het rommelig maakt, maar juist ook interessant. Er is een shoppingmall in een oud fabrieksgebouw. Prachtig!! Er staat een schitterende clock-tower! En op straat staan de stoepen vol met kraampjes waar de mensen hun waar verkopen. Erg gezellig. Veel winkels, maar zoals zo vaak in dit soort landen, koffie drinken hebben we bij de McDonalds maar gedaan. Een gezellig tentje hebben we hier nog niet gevonden.


Het publiek is leuk om te bekijken! Heel gevarieerd en wij waren vandaag een hele lange tijd de enige ‘witten’. Oh nee, niet helemaal waar, er zat een blanke vrouw met zoontje te bedelen. Ze was niet erg aanspreekbaar helaas, ik ben altijd nieuwsgierig naar het verhaal achter de vrouw.

Durban

Zondag 28 december 2014 @ 17:20

We vertrokken aan het einde van de middag uit Richards Bay. Jammer, het was er echt leuk. En na een langere tijd op een plek wordt het bekend en dat is altijd fijn. Maar nieuwe dingen zien is ook weer geweldig.

De zee begon wat onstuimig, maar je hebt hier verschillende stromen vlakbij elkaar. Dat was duidelijk te zien aan de grote commerciële schepen die hier voor anker lagen. We zagen aan de achterste dat de stroom daar al de goede kant op liep voor ons, dus wisten we de stroom snel op te pakken. En dat was tof, zij hielp ons met wel 3 knopen!

We liepen dus een prachtige snelheid! De wind was nog wel scherp en met een lange tijd weer niet gevaren, dan gebeurt het weer, Denise wordt ziek. Jammer!! Ik was goed ziek en toen ik het eten stond op te warmen, ging het helemaal mis. Nou ja, jammer dan. Het was ’s nachts best fris, dus lekker weggedoken in mijn dikke jas en met mijn benen in de slaapzak was het wachtje best te doen. Als ik maar niet bewoog, dan bleef mijn maag ook rustig.

Halverwege de nacht de zeilen melkmeisje gezet en de wind trok verder aan naar zo’n 25 knopen, maar het was prima, het ging eigenlijk super heerlijk. Het is wel continu goed opletten, want we zaten in de scheepvaartroute. Tegen de ochtend gingen we de voor anker liggende schepen voor Durban alweer zien en om 11 uur knoopten we onze touwen vast.

We liggen recht voor de Royal Natal Yacht Club in Durban Marina. Vandaag lekker rustig aan gedaan, ingeklaard en verder lekkere koffie gedronken met internet in de Point Yacht Club. Het weer houden we in de gaten, misschien gaan we over een paar dagen alweer verder. We zijn dan wel op zee met Oud&Nieuw, iets wat we niet echt leuk vinden. Nog even kijken en ‘onze mind opmaken’. Voor nu liggen we lekker rustig.

Plakkerige kerst

Vrijdag 26 december 2014 @ 10:26

Onze kerst begon dit jaar al op 24 december met een gezellige braai in de Yachtclub. We waren met zo’n 5 boten, waarvan wij de enige NL’ers (de rest Duitsers en Oostenrijkers). Maar dat mocht de pret niet drukken. We hebben ook nog lekker gekletst met een Zuid-Afrikaans stel dat ook wil gaan vertrekken en daarnaast genoten van spare ribs en een tonijn filet.


Op kerstdag waren we uitgenodigd bij Joop, een Zuid Afrikaanse ex-cruiser die zich hier weer gesettled heeft. Enorm gastvrij, want de uitnodiging was voor alle cruisers en dat was toch een groep van bijna 30 man. Joop en Jacky hadden een schitterende gietijzeren pot buiten op een kampvuur staan met daarin een typisch ZA gerecht, ‘potkie’. Iedereen viel grif aan en daarna werd er gesmuld van alle meegebrachte desserts. Er waren een Engelse Christmascake en Duitse Kerstkoekjes. Ik had stoofpeertjes gemaakt, voor een hoop onbekend (ik heb het maar vertaald als Pear-stew ;-)), maar voor een paar Duitsers was het een herinnering naar de NL’se oma, die het ook altijd voor kerst maakte. Geslaagd dus en eigenlijk zo makkelijk te maken.



Het was onwijs gezellig!! Maar wel de heetste dag tot nu toe! Dik over de 40 graden werd het met al die mensen. Iedereen droop van het zweet en we waren jaloers op de kinderen in het zwembadje doken. En dan is het net zoals in NL, dan barst daarna het onweer met een paar spatten regen los. Ik heb nog nooit zulke klappen gehoord!

’s Avonds ben ik in stijl gebleven en hebben we een lekkere garnalencocktail gegeten, voor mij iets wat echt bij kerst hoort.

En dan vanochtend blijkt het weer toch weer zo veranderd, dat we vanmiddag weg kunnen. Oooh, de laatste dagen verschoof het continu een beetje en gisteren leek de vertrekdatum nog rond de 30e december. Ik had me al voorbereid op een oud&nieuw op zee. Maar nu is het weer anders. Dus na veel vijven en zessen hebben we besloten om weg te gaan. Zometeen gaan we hurry up uitchecken en dan de zee weer op. Het is zo’n kleine 100 mijl naar Durban. In het begin ziet het er nog een beetje onstuimig uit, maar de wind gaat draaien.

Voor jullie nog een fijne tweede kerstdag!!

Drive-in zoo

Maandag 22 december 2014 @ 09:37

Op een uurtje rijden hier vandaan, zie je ze nog voor je door de gate bent...


En wel bij Imfolozi-Hluhluwe Game Park. We hebben er twee dagen doorheen gereden! Geweldig!! Het park is verdeeld in het zuidelijke gedeelte (Imfolozi) en het noordelijke Hluhluwe. Het is een prachtig park! De natuur is schitterend! Het is heuvelachtig en van droog tot iets minder droog, grote keien en vergezichten. De hoofdweg is geasfalteerd, de andere wegen zand en steen. Maar met onze Chrevolet Spark prima te doen.


Buiten dat de natuur prachtig is, is het natuurlijk mega gaaf om de dieren gewoon zo naast je auto te zien. Zeker in dit park waren ze totaal niet schuw. Het park heeft de Big 5 (olifant, leeuw, luipaard, buffel en neushoorn). We hebben nu geen leeuwen en luipaarden gezien, maar juist wel heel veel neushoorns en die hadden we ‘nog nooit’ gezien! Dus onze Big 5 is compleet.




Alle dieren zijn groter dan in onze dierentuin, maar dat de neushoorn zo groot was, dat had ik niet verwacht. Wat een enorme dieren!! Het is heel triest dat er nu zoveel (illegaal) op gejaagd wordt voor hun hoorn. Geloof dat ze in China denken dat het potentie verhogend is, maar het is gewoon hetzelfde materiaal als onze nagels... Ze doen er veel aan om de ‘poachers’ te pakken en met succes, maar nog niet succesvol genoeg. Geregeld vinden ze een dode neushoorn zonder hoorns. Triest.


Maar ook de andere dieren zijn waanzinnig; impala, nyala, kudu, wildebeest, waterbuck, reedbuck, everzwijn, ‘warthog’, buffelo, apen, baboon, giraf, zebra, gier en nog een paar die ik niet goed kon identificeren. Hoe de natuur de dieren zo mooi maakt in tekening, het ene haartje is wit en het andere alweer zwart (bij een zebra bijvoorbeeld).


Het leukste was toen we langs een waterplaats reden en daar een tweetal buffels en zo’n vijf olifanten, incl. kleintje, zagen. De olifanten gingen een badje nemen om af te koelen, het was inderdaad enorm warm en daarna langzaam de steile helling weer omhoog. Hoe ze dan het ‘kleintje’ helpen!


Ook zagen we enorme kevers die ballen maken van verse poep, zodat hun vrouwtje er eitjes in kan leggen. Als de kevers vliegen klinkt het als een helicopter!


Zaterdag zijn we naar het St. Lucia Wetland gegaan. Een heel ander gebied, langs de kust, met duinen, moeras, vlaktes en enorme heuvels. Hier hadden we prachtige vergezichten! Het was helder weer, dus je kon enorm ver kijken. Alleen al daarvan genieten we super! En dan weer de dieren! Hier zaten ook veel vogels en heel veel roofvogels gezien. En natuurlijk, zoals in een echt ‘wetland’, de krokodil en neushoorn! Helaas van heel ver weg, dus voor de foto meer een zoekplaatje.


Het waren drie vermoeiende, maar onwijs gave dagen. We reden elke dag op en neer naar de boot, het was niet zo ver. Zodra het licht was gingen we op weg en hadden onze picknick spullen mee voor de lunch. Op prachtige plekjes kun je dan lekker je boterhammetje en salade oppeuzelen. In St. Lucia hebben we dat op het strand gedaan, ook weer eens heerlijk met je neus in de zoute wind.

Gisteren hebben we druk gewerkt aan boord. Buiten en binnen alles schoongemaakt en opgeruimd. De genua zit er weer op, alle diesel jerrycans zijn weer vol en er is alweer een tas met was schoon. Het was gisteren een prachtige dag, maar enorm warm! Het spelen met water is dan niet zo erg, maar binnen weer alles onder de bank in de punt opruimen en de boot schoonmaken is dan zweetwerk, om maar niet te spreken over het sjouwen met de zware dieseljerrycans. Vandaag kunnen we weer afkoelen. Vannacht begon het hard te waaien en het is vandaag bewolkt. Het is weer ‘koel’ en dat is fijn.

Vandaag boodschappen doen, even goed gebruikmaken van de auto en Etienne ‘pimpt’ onze verroeste gasfles weer even op. Vanavond weer een braai, dus dat is een gezellig vooruitzicht. Voor nu nog even terug genieten van de dieren van afgelopen dagen...





Vast, ons bospad en zout water

Dinsdag 16 december 2014 @ 15:12

En als de flow dan gaat, dan gaat hij ook snel... boot geschuurd, sommige plekken in de primer, wijzelf de schroefas weer op z’n plek en de motor weer vast. Dan antifouling’n, de bus voor het roer is klaar, dat opgehangen. Wijzelf de romp gepoetst en ineens zijn we zondagochtend klaar. He?!


Ok, de reling ligt aan stuurboordkant er nog af, we zijn een scepter aan het vervangen. Deze moet los geboord worden en Etienne gaat maandagochtend (gisteren dus) naar Yannie. Deze heeft een klein werkplaatsje, wij staan in z’n ‘voortuin’ en hij regelt het in en uit het water gaan en het werk aan de boot. Etienne hoort dan dat het dinsdag (vandaag dus) een nationale feestdag is en er hier niet gewerkt wordt. Voor maandag staan er twee boten op het programma. Een daarvan vraagt op dat moment om uitstel, waarop Etienne z’n kans schoon ziet. “Kunnen wij er niet meteen in dan?”

Even later komt Etienne aan boord met de vraag of ik al met Ally (SY Blue Heeler) heb afgesproken, want we gaan NU het water in. Euh?! Ok! Ik graai snel de stootwillen uit de punt, graaf de aanmeertouwen weer op en we halen de voorstag los. Als ik een fles water uit de koelkast pak en half in m’n t-shirt zit, worden de banden van de kraan al onder onze boot doorgehaald.

Vanaf een tuinstoel met m’n fles water sla ik alles gade. De banden worden aangehaald, touwen bevestigd en als we als een spin in een web in de kraan hangen vallen de houten stokken onder La Luna uit en zweeft ze. Altijd een vreemd gezicht. De tractor staat er al voor en rijdt La Luna naar de helling. Daar stappen we weer aan boord en zakken we verder af het water in. Ineens staan we stil. “Het is te ondiep”, geeft een van de jongens aan. Inmiddels staan we zo schuin dat het water al halverwege de kont komt en we liggen met de neus nog hoog en droog. De jongens weten niet goed wat te doen, want het water is zakkende. Lang verhaal kort; we laten de neus zakken en komen horizontaal, nog steeds ondiep, maar we drijven iets, gaan aan de achterkant los en de band eronderuit, Etienne start de motor en ze tillen onze neus weer iets omhoog, gas achteruit en zo zakken we uit de band en glijden naar achteren waar we een halve meter verder meer dan genoeg water hebben. We drijven!!


En alles is goed, geen water binnen, dus we varen naar onze box en meren weer af. Als ik binnen weer op onze eigen toilet zit, voel ik de boot wiebelen en dat is heerlijk, maar na een paar weken op vaste grond ook even heel raar. Ik zet koffie en we zitten allebei een beetje versuft op de bank. Ineens liggen we weer in het water! Fijn!!


Ik bel met Ally en maak een afspraak om ’s middags naar de supermarkt te gaan. Het is maandag, dus weer Braai-avond. Het wordt weer een gezellig avondje. We smullen van het vlees, de veggies en de maiskolven en het wordt een enorm latertje met Ally en Wayne van Blue Heeler, Australische cruisers die we hier en daar hebben gezien sinds Sri Lanka.

Vandaag ruimen we de boot binnen op. Het is NL’s herfstweer met veel wind en regen. Ook is het voor ons erg fris, de temperatuur komt niet boven de 25 graden. Een lekker keuteldagje. Gisteren had Etienne ons eigen bospad, wat ontstaan was in het gangboord (door de naaldbomen lag het vol met takjes, naalden enzo), al wat aangeharkt. Vandaag is dat een blubberbak geworden, maar we kunnen er niet mee zitten. Dit ruimen we wel weer op.


Morgen gaan we wat anders doen, ons huurautootje ophalen! We hebben besloten kerst hier te vieren en hebben voor ons gevoel, ineens een zee van tijd. We gaan dus ook toeristje spelen. In 2002 hebben we al een prachtige tocht hier in Afrika gemaakt (met een 4x4 met tent op het dak zelf rijdend met z’n tweetjes, door Zuid-Afrika, Zimbabwe en Botswana), dus als het rondrijden er niet van zou komen, was het niet erg geweest. Maar laten we eerlijk zijn, nu de kans er is, gaan we natuurlijk met vol enthousiasme!! Deze omgeving en parken hebben we toen niet gezien! Morgen eerst dus autootje ophalen en wat andere dingentjes doen. De Big 5 moet nog (heel) even wachten op ons, maar we komen er aan!

Crea met stroom, de Braai en menie

Dinsdag 09 december 2014 @ 15:22

En om kwart voor negen was het gisteren weer zover, de stroom eraf. Ze komen stroom te kort. Verhaal gaat de ronde dat ze onderhoud moeten doen, maar men hier dingen niet gerepareerd krijgen. Wij grapten al dat Etienne misschien wel kan bijklussen. Maar zolang de plant gedeeltelijk down is, doen ze aan ‘load shedding’. Op vaste tijden hebben bepaalde gebieden geen stroom. We hoorden alleen dat dit gebied ook Johannesburg omvat, dus volgens mij is het eerder dat op vaste tijden Zuid-Afrika geen stroom heeft. En dan is ‘vaste tijden’ ook nog flexibel, stroom uit gaat op tijd, stroom aan is bidden.;-)

Want in de krant stonden de tijden vermeld voor het weekend, maar vanochtend was het ook weer. Voor ons aan boord geen probleem, we hebben alleen geen internet, maar voor het werk is het gewoon K. Wij zijn namelijk zo goed als klaar met de klusjes die wij konden doen. Nu is het wachten op dingen die anderen moeten gaan doen; busjes voor de schroefas en roer, polyester repareren, schuren, enz. Gisteren zou er een mannetje komen om te schuren, maar die kwam niet. Achteraf niet zo’n probleem, want er was het grootste gedeelte van de dag toch geen stroom. De mensen mopperen hier al enorm, ook de winkels lijden eronder, de kerstinkopen moeten worden gedaan enz.

Zondag hadden we weinig zin, maar omdat wij met onze klusjes al aardig klaar zijn, was dat geen probleem en hebben we wat geluierd. Gisteren toch maar weer begonnen. Ik ben ‘s middags met Lucia en Josien naar de supermarkt geweest (Dalwhinnie had nog lekker een autootje) want ’s avonds was er weer een Braai. Het was echt super gezellig! We hadden weer wat vlees voor op de Braai en ik had wat veggie-spiesen gemaakt. Heel grappig, want ik kreeg meteen ‘commentaar’ dat veggies en Braai geen combinatie was. Toen ik zei dat ik creatief moest zijn want ik eet geen vlees, kreeg ik meteen uitgebreid tips, dat ik de veggies beter in de folie kan doen, lekker met knoflookboter, enz. Geweldig! En dus iets wat ik volgende week eens ga proberen.

Vandaag gaat het met de stroom goed en met de klusje ook wel. De bus voor de schroefas is klaar, dus de steun kan opnieuw gelamineerd worden en daarna primer, schuren en verder. Ik had een vruchteloze dag met verkeerde verf voor de ijzeren kielbouten. Daar moeten we ook even wat creatief over nadenken, want menie van 35 euro voor 11 bouten…. no way!

Verder is het een prachtig zonnig dagje en zijn de aapjes alweer voorbij gekomen. Ze ruiken het alleen als ik al aan mijn camera denk en gaan snel weg. Morgen weer een poging.

Weer op honk

Zaterdag 06 december 2014 @ 07:29

Zoals weken normaal al om kunnen vliegen, zo zijn ook de drie weken in NL omgevlogen. En voor ons gevoel zelfs nog sneller. We hadden het lekker druk met iedereen opzoeken. Heerlijk! Door een lieve vriend waren we ook mobiel en daar hebben we gebruik van gemaakt, want we hebben bijna elke uithoek van NL gezien. Wat heerlijk weer om met alle bekenden en familie lekker bij te kletsen. Ik mis dat namelijk echt wel.

We hadden het getroffen met het weer in NL. De eerste dagen een klein buitje, daarna prima, maar (erg) fris. Maar toen het, ons laatste weekend, echt koud ging worden met oostenwind, vertrokken wij alweer.

Het inchecken ging gelukkig goed, we hadden namelijk spullen in onze incheck-bagage, maar ook in onze handbagage waar de douane echt wel wat vraagtekens bij had kunnen zetten. Maar zelfs onze incheck-bagage hoefde niet open. Heel bijzonder! Maar fijn natuurlijk.

De vlucht terug was prima, 6 uur, dan een paar uurtjes in Dubai (we hadden vertraging dus iets korter) en dan zo’n 8 uur naar Durban. De eerste vlucht moesten we slapen, maar het vliegtuig zat vol en het was warm, dat lukte niet echt. De laatste etappe was rustiger, het vliegtuig was half leeg, ik ben ergens anders gaan zitten zodat Etienne kon gaan liggen. Echt slapen hebben we nu ook niet gedaan. Wat dutjes, maar daar rust je ook wel een beetje van uit.

Het was al donker toen we bij La Luna arriveerden. Ze lag er nog prima bij. Geen vreemde invasies of andere gekke dingen. We zijn vrij snel gaan slapen, want je merkt dat je dan toch wel moe bent.

De eerste dagen loop je rond alsof je nieuw bent. De boot ligt namelijk ook vrij overhoop, waardoor veel dingen niet op hun vaste plek liggen. We zijn meteen dingen gaan doen en in gang gaan zetten. Dat laatste klinkt veelbelovend, maar we zijn in Afrika. Dan gaat dat op een ander tempo als wij zouden willen. Dit frustreert, maar ja, niemand kan hier echt wat doen aan een stop bij een aluminium bedrijf. ;-)

Op m’n verjaardag ben ik boodschappen gaan doen en ’s middags hebben we met Inish een bakkie gedronken. Gisteren regende het bijna de hele dag, hierdoor was de stroom ook uit en was er het grootste gedeelte van de dag geen water. De stroom is niet zo’n probleem, we zijn aan boord toch zelfsupporting, maar de watertank was natuurlijk net leeg. We staan op paaltjes in het zand en als het dan een hele dag miezert wordt het een grote blubberbak, die je dan toch ook de trap op naar boven loopt.

Vandaag is het weekend. Het is dan wat rustiger op de werf, maar wij hebben nog wel wat klussen. Je kunt echt merken dat het zomer wordt, het is erg warm. Gisteren daarentegen was het heerlijk zo rond de 28 graden. Vandaag zullen we voornamelijk weer binnen bezig zijn; Etienne met de motor en ik met de kielbouten.

Weer thuis

Woensdag 03 december 2014 @ 10:04

Wow, dat is even wennen, weer langzaam internet, maar ook warm!!! Met andere woorden....we zijn weer thuis, op La Luna. Vlucht is prima gegaan en met La Luna is alles ok, geen slangen of apeninvasie. ;-) Later vandaag meer.

Vreemd vertrouwd

Zondag 23 november 2014 @ 12:52

Inmiddels zijn we al bijna twee weken weer in NL. Het is raar hoe iets zo vreemd weer kan zijn, maar aan de andere kant ook zo vertrouwd!

Vreemd omdat dit een heel ander leven is. We weer met sokken en jassen aan lopen, bij de wc aan een touwtje moeten trekken, we autorijden ipv lopen, iedereen hier ook NL’s spreekt en we ‘uit logeren zijn’. En vertrouwd omdat het gewoon vertrouwd is. Hier zijn we opgegroeid, met de mensen hebben we een geschiedenis, we pakken gesprekken op alsof we vorige week nog bij elkaar op de bank zaten en er is weinig veranderd.

We merken wel, na bijna 4,5 jaar, zijn wij veranderd. Het zijn de kleine dingen, maar we leven in zo’n andere wereld, zo’n andere omgeving en dat beinvloed je natuurlijk. Wij zijn gewend om te wachten, wat maakt het uit als de rij bij de kassa heel lang is. We zagen een vrouw in een enorme scheldbui ontvallen toen ze geen voorrang kreeg op het zebrapad, maak je niet druk, dachten wij. We beseffen ons natuurlijk ook wel, dat dit NL is en bijvoorbeeld in NL gaat alles sneller en je moet met dingen mee gaan. Nu kunnen we ons daar nog even van onttrekken….

En bij dit alles, we zijn natuurlijk op de weg terug. We komen een keer terug om weer te gaan werken. Volgend jaar al? Maar dan (idealiter) zijn we om deze tijd volgend jaar, aan het werk. Of toch een jaartje later? Nog even uitstellen. We weten het niet, maar hierdoor ‘bekijk’ je NL wel met een bepaalde blik. NL is zo gek nog niet, zijn we inmiddels al wel achter, maar we houden ook nog wel enorm van ons leventje nu, maar realiseren ons terdege dat dit leventje, op enig moment, toch echt weer gaat veranderen.

Zo ver is het nog niet en het is ook niet erg, zo is het nu eenmaal en tot die tijd genieten we hier in NL van iedereen die we weer zien; familie, vrienden en cruiservrienden. Het is heerlijk en we hebben bijzondere gesprekken. Ook genieten we van de gemakken van NL, je kunt er (bijna) alles kopen, bestellingen komen redelijk op tijd en je hoeft niet meer met een wensenlijstje naar de supermarkt, maar gewoon met een boodschappenlijst. Ook is het hier een waar paradijs met al het speciale eten (gluten-, melk-, ei- en vlees-vrij) voor mij. Ik eet weer boterhammen met kaas, vruchtenbrood, speculaasjes en yoghurt!

De stapel met spullen naast de tassen wordt steeds hoger en zwaarder. De meest vreemde dingen gaan mee terug; een toiletbril (die niet meer in plastic uitgevoerd is, maar zwaar hout), een haakse slijper, onderbroeken, wifi antenne, mini-computertje, kruidnoten, enz. Het is grappig, zo’n lijstje groeit naarmate je weet dat je naar NL gaat. Hoe erg hangen we aan vaste gewoonten of vaste dingen?!

We komen eraan!

Vrijdag 07 november 2014 @ 07:26

Na dagen veel wind wordt het rustiger en gisteren was het een prachtig (warm) dagje! De Zululand Yacht Club is een leuke haven en club. Er liggen verschillende cruisers en Zuid-Afrikanen en dat maakt het een gezellig groepje. Er is elke dag happy hour in de bar en dat is heel goedkoop (bier en tonic samen voor net geen euro!).

Gisteren zijn we de kant op gegaan. Dit kan alleen met hoogwater en er was zo’n planning dat het al donker was eer we op ons plekkie stonden. Vanochtend worden we pas afgespoten en gestut. Het is weer even wennen. Ik heb er een hekel aan, op de kant staan, je kunt de wc niet gebruik en de andere afvoeren. Heel lastig!! De trap, dat gaat eigenlijk wel prima dit keer. We staan wel prima en kijken in een prachtig stukje bos, dit heeft als nadeel dat er heel veel muggen zitten, dus weer even de horren opgezocht.

En nu we daadwerkelijk op de kant liggen, kunnen we plannen maken en een daarvan is, NAAR NL! Gisteren meteen tickets geboekt en we landen dinsdag 11 november al op Schiphol!! We gaan de eerste december weer terug. Dan gaat het ineens snel en moeten er dingen geregeld worden. Maar we hebben er zin in om iedereen (gaat dat lukken?) weer te zien!!!

Geselligheid, Braai en klusse

Donderdag 06 november 2014 @ 06:55

Als je dan ergens landt na een ‘heftig’ tochtje, heb je altijd wat tijd nodig om te acclimatiseren. Zondag zijn we dan ook ‘druk’ met kletsen met iedereen die er al is, die ook die dag aankomen en met Dalwhinnie drinken we een bubbeltje en lunchen we gezellig. We staan een half uur onder de heerlijke warme douches en ’s avonds gaan we met Dalwhinni, Infini, Ever After en Kaste Helmi uit eten. Etienne kon weer heerlijk smullen van overheerlijke spareribs! Het was enorm gezellig en vertrouwd, allemaal bekende gezichten, wat een heerlijk gevoel geeft.

De volgende dag, maandag, was een feestdag, want Lucia was jarig! We zijn met Dalwhinnie naar een grote shopping mall gegaan, The Mall of The Boardwalk. Wow, dat was een cultuurshock! Na het remote Madagascar sta je in ineens weer tussen de westerse kleding en de grote shops waar het al kerst is, dus de schreeuwerige kleuren en borden vliegen je om je oren. Wel weer leuk! Eerst maar koffie met een taartje. Daarna internet en telefoon geregeld, geld gepind en op naar de supermarkt. In deze mall zitten er, geloof ik, vier, dus we hebben er maar eentje verkend. Lekker weer vers fruit, brood en vlees en vis voor ’s avonds.

Want ’s avonds gingen we ‘aan de Braai’ in de Zululand Yacht Club. Braai is het Zuid-Afrikaanse woord voor BBQ. En als je denkt dat de Aussies de Barbie (BBQ) serieus nemen, hier is het een nog serieuzere business! Een heel protocol om dat goed met de kooltjes voor elkaar te krijgen en wat er dan op ligt! Wow! Het zijn halve dieren! Enorme hopen vlees! Etienne had samen met Frans en Lucia ook een enorme steak gekocht, die zij al immens vonden en bijna niet op konden, maar het was een klein stukje vergeleken bij de per persoon hompen van de Zuid-Afrikanen. Maar hier heb je nog wel écht vlees. Geen plofkip of ‘artificial’ koe, nee puur vlees.

Dinsdag hebben we nog gezellig koffie gedronken met Dalwhinnie en zijn daarna vertrokken naar de Zululand Yacht Club. Ivm de schroefas bus moeten we de kant op en dat kan daar. Het weer is weer veranderd en deze dagen is het bewolkt, met veel wind en af en toe een buitje. Tijdens de windstille shift van noordenwind naar zuidenwind hebben we de genua eraf gehaald en wilden ’s avonds bijna de kachel gaan starten, het koelt hier lekker af.

Inmiddels hebben we al veel op de rit gezet, we hebben weer internet en Etienne is bijna continu aan het surfen geweest om dingen uit te zoeken en te bestellen. De boot is tussendoor nog verder zoutvrij gemaakt, ook de was is gedaan en vandaag is het ‘wachten’ totdat we de kant op kunnen.

Buiten dat het vlees hier weer super is, is het ook echt een andere wereld. De aapjes dartelen hier door de bomen en je wordt bij het zwembad gewaarschuwd voor krokodillen en vallende kokosnoten. De mensen zijn allemaal erg vriendelijk en het Zuid-Afrikaanse taaltje is weer een genot en voor ons heel begrijpelijk.

Zuid-Afrika

Zondag 02 november 2014 @ 10:05

Ik zit helemaal hyper achter de computer dit te tikken! We zijn een uurtje geleden Tuzi Gazi Marina in Richards Bay ingelopen! Yeah!!! Pffffff.....
.
We hebben heel de nacht moeten motoren vanwege geen wind en was er wat, dan was het tegen, maar we zijn er. De douane heeft ons al ingeklaard en waren super vriendelijk! We hebben al wat gedronken bij Tom en Salme (Finse boot, Ever After) en we wachten nu op Dalwhinnie die elk moment binnen kan komen.
.
Ik dacht we vallen meteen in een coma in slaap, maar door de adrenaline zijn we juist hyper. Meteen maar gebruiken en de boot weer aantoonbaar maken. We hebben al wat restaurantjes op de kant gespot, dus jullie weten waar wij vanavond zijn! ;-)
-----
At 2-11-2014 8:32 (utc) our position was 28°47.65'S 032°04.75'E

Bijna

Zaterdag 01 november 2014 @ 16:51

Toen vanochtend de zon opkwam was het een hele andere wereld dan gisteren, grauw en grijs en enorm dreigend. Gatver, dat is altijd erg deprimerend. En daar kwam bij dat de zee een heksenketel was, korte, steile, hoge en enorme choppy golven. La Luna proeste, bokte en dook er vol in. Het was weer een waar Lunapark. De wind ging steeds verder liggen, dus de hulptroepen moesten weer aan. Langzaam aan werd de zee in de ochtend steeds rustiger, de wind bleef weinig en draaide tegen.
.
Op dit moment is het nog steeds niet anders. De zee is rustig, de wind tegen en het is, na een paar uur zon, weer grauw en grijs. We motoren dus richting Richards Bay, met niet zo heel veel hulp van de stroom helaas. Het is niet anders, nog een kleine 70 mijl! Pffff...
-----
At 1-11-2014 15:17 (utc) our position was 27°59.62'S 032°59.60'E

So far, still good

Vrijdag 31 oktober 2014 @ 16:47

Het is nog steeds super weer. De nacht was heel helder en we zeilden met een pracht windje, met de stroom mee, met een monsterlijke snelheid van soms zelfs boven de 8 knopen! Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat daar wel 2 tot 3 knopen stroom bij zitten.
.
Maar we worden er wel door verwend. Vandaag wordt het langzaam rustiger en blijven we prima lopen, maar niet meer zo hard. Vanmiddag hebben we zelfs gemotord, er was heel weinig wind en we bleven niet meer op koers.
.
We hebben vandaag heel veel dolfijnen gezien, nog nooit in zulke grote groepen! Overal waar we keken om ons heen zagen we ze springen, splashen of gewoon zwemmen. Een aantal lieten zich verleiden om met ons mee te gaan en maakten plezier bij de punt. Een mooi schouwspel als afwisselingen op het voor de rest saaie water.
.
Gebroederlijk, of nee, een schip is vrouwelijk dus, overnieuw. Gezusterlijk varen we naast Dalwhinnie. We zien elkaars zeilen overdag en 's nachts een lichtje als een bewegende ster. De gribfiles zijn niet veranderd, dus we koersen nog steeds op Richards Bay af.
-----
At 31-10-2014 15:18 (utc) our position was 26°14.25'S 034°10.12'E

Pitstop

Donderdag 30 oktober 2014 @ 16:51

De wind ging inderdaad wat draaien en met de stroom mee stormden we vooruit. Maar dan haal je gribfiles binnen en zie je ineens wat anders dan de dag ervoor. Als we zo doorgaan stormen we weer het slechte weer in. Shit! Afremmen of, een paar uur voor anker bij Inhambane, Pointa da Barra. Dat laatste hebben we gedaan, even een pitstop. We 'landden' daar om half drie 's nachts en zijn vanochtend om 10 uur weer verder gegaan. Zoals de gribfiles vanochtend aangaven kunnen we nu in een keer door naar Richards Bay.
.
Het gaat ook vandaag heerlijk met zeilen. Rustig weer, stroom weer mee en een blauwe lucht. Ik hoop dat de gribfiles niet weer gaan veranderen en we over 330 mijl voet op Zuid-Afrikaanse grond kunnen zetten.
-----
At 30-10-2014 15:28 (utc) our position was 24°22.90'S 035°34.86'E

Open zee

Woensdag 29 oktober 2014 @ 16:42

Inmiddels zitten we weer op open zee. Gisterenochtend zijn we vroeg ankerop gegaan vanaf Pointe de Gengareme. Langs het eiland Bazaruto voeren we eerst nog lekker beschut naar het zuiden. We wilden via een zuidelijke uitgang (Ponte de Dundo) de zee op. Het was een lekker tochtje, rustig op de motor en met de genua bij. Toen we rond Bazaruto waren, kregen we aardig stroom mee en in de verte zagen we de brekers in de ingang, of voor ons uitgang.
.
Het gaat daar ineens de ondiepte in en daar knalde de oceaandeining dus mooi op de stroom, met als gevolg aardige brekers. We gingen even kijken bij de doorgang, maar toen het een beetje te ondiep werd, met die golven zijn we omgedraaid. Wachten tot het tij keert, zodat we stroom tegen hebben en het water wat hoger staat.
.
We dropten ons anker bij een prachtige zandduin, op een heel rustig plekje. Dalwhinnie besloot om terug te varen en toch de noordelijke uitgang te nemen. Wij genoten van een paar uurtjes 'pauze' en ik maakte van de gelegenheid gebruik om lekkere Chinese tomatensoep te maken.
.
Kort na de kentering ging een vissersboot, Big Bob, naar buiten. Wij konden hem volgen op AIS en deden dat met een track. Een paar uur later volgden we hem, het was inmiddels stroom tegen en een aantal meters hoger dan eerder in die ochtend. Net voor de doorgang was het een heksenketel door de stroom, maar de uitgang zag er heel anders uit. Geen brekers meer! Het was wel fijn dat we het track hadden en dat konden volgen, want het was een beetje zigzag tussen de ondieptes door. Dus, bedankt Big BoB! ;-)
.
Eenmaal buiten zaten we meteen in de oceaandeining van 2,5 meter. Het waaide ook toch flink, zo'n 18 knopen, dus het zeilen hijsen met meteen een rifje erin. De wind komt uit de richting waar we heen moeten, dus tackten we maar dwars het land uit. Met de golven aardig op kop en de spanning van de doorgang van die ochtend, werd ik al snel zeeziek.
.
Het zeilen ging prima en het werd langzaam steeds rustiger. Waardoor mijn zeeziekte ook snel beter werd. De wind is nog steeds te scherp voor waar we heen willen, dus we tacken nog steeds. Ik vind dat altijd zo frustrerend, je gaat even nergens heen en we hebben dan ook nog een k-koers, hakkend tegen de golven in.
.
In de loop van de nacht en dag werden de golven en wind wat minder, wat prima was, maar nu is het weer wat meer. Alles gaat goed, als nou de wind ook gaat draaien zoals de gribfiles aangeven, dan is het helemaal goed.
-----
At 29-10-2014 15:21 (utc) our position was 23°02.87'S 035°43.84'E

De Splash

Maandag 27 oktober 2014 @ 17:35

Zoals ik tien dagen geleden schreef, we waren onderweg aan het dobberen, het ging lekker rustig. De wind zou gaan draaien naar het NO en dat deed hij ook. Langzaam werd hij steeds harder en harder, wij gingen dus steeds meer riffen zetten en zo gingen we de nacht in. Het was heftig! Door de meer dan 30 knopen wind, bouwden de golven aardig op en we hadden ze, en de wind, schuin achter in. In mijn nachtwacht moest ik een aantal keer bijsturen. De Hydrovane doet goed werk, maar als zo'n enorme golf ons opzij duwt en er dan vrij snel nog een komt, dan zijn we niet snel genoeg terug en moeten we bijsturen. Op een paar heftige zijwaartse schuivers na, gaat het allemaal prima en komen we de nacht goed door. Dan wordt het licht wat aan de ene kant fijn is, dan zie je wat, maar aan de andere kant zie dan ook de enorme golven beter.
.
De wind heeft nog uitschieters, maar zakt langzaam in. We gaan melkmeisje varen en dat geeft wat rust. Het gaat prima en we surfen van de enorme golven af. We hebben wat spetters in de kuip, maar na de paar keer vannacht landt er geen meer in de kuip. Tot ergens in de middag…
.
Ik lig in bed en hoor de golf landen en Etienne z'n kreet. Nou ja, eigenlijk is meer een gemoffelde luchtuitlating. Ik spring uit bed en stap tot m'n enkels in het water! Ik werp een snelle blik op de kaartentafel en zie dat die blank staat. Met mijn ene hand grijp ik een handdoek en met de andere de Ipad. Ik droog hem af, leg hem veilig en ga dan de rest van de schade opnemen. Inmiddels heeft Etienne de deurtjes erin gezet. We hadden dit een paar uur eerder al willen doen, maar niet gedaan.
.
Het water zakt snel onder de vloer, maar je ziet overal water vanaf druipen. Ik heb geen tijd om de moed me in de schoenen te laten zakken en grijp meteen naar handdoeken, doekjes, t-shirts en ander spul wat voor het grijpen ligt om de instrumenten bij de kaartentafel af te drogen. We openen het 'luik' in de kaartentafel en daar drijft ook alles van rechts naar links in. Ik geef een oude laptop aan Etienne en het water loopt eruit. De harde schijf, de externe dvd-writer, antenne, kaartjes en wat allemaal nog meer, alles lijkt verzopen.
.
Achterin het kastje onder de kaartentafel hangt de boordcomputer en het modem van de SSB. De besteklade is ook twee keer zo zwaar door het water wat erin staat, maar ik kan me nog niet druk maken over het roesten van het bestek. Eerst de computer. Zo goed en zo kwaad als het gaat drogen we alles af. Het water staat in de usb-poort van de computer. Slik. Die krijgen we dus ook niet meer aan de praat. De autoradio laat nog wat akelig klinkende laatste stuiptrekkingen door de speakers, de andere instrumenten waren beter waterproof.
.
Wanneer ik even later op de grond, geklemd tussen tafel en bank, naast een enorme stapel natte, zoutte, doeken met een bakje de bilge aan het leegscheppen ben, rollen de tranen over mijn wangen. Pfff, zeilen hoort toch leuk te zijn?
.
De wind stabiliseert, maar de golven groeien nog steeds. Toch blijft het bij deze ene golf die niet eens in de kuip brak, maar juist helemaal in de boot. Het bankkussen aan stuurboord drijft en we zien zoute spetters tot aan het plafond bij het kopschot. Na bijna een uur scheppen is de bilge leeg en gooien we al het natte spul in een bak of in de kuip. Dat moet nog een paar dagen wachten. 's Avonds hebben we contact met Dalwhinnie. De wind moet deze avond gaan draaien naar het zuidoosten, we vragen ons af hoe dit zal gaan gebeuren en wat de enorme golven gaan doen.
.
En tijdens Etienne z'n wacht gebeurt dat ineens. Hij roept me uit mijn slaap en ik als ik buiten kom is het net alsof ik mijn ogen niet open heb, het is donkerder dan donker, pikzwart. De striemende regen verraadt dat ik wel wakker ben en de wind is ook op volle kracht gebleven, maar komt nu inderdaad uit het zuiden, 180 graden andersom. Het lijkt wel op een trog, die we helaas kennen uit de Pacific. Want ook de golven zijn omgeslagen en bulderen nog net zo hoog. We worden alert gehouden door een bliksem die onze wereld af en toe even angstaanjagend verlicht.
.
In een fractie van een seconde nemen we een beslissing, de zeilen nu om of even wachten en mee gaan, maar we weten dat we zo snel mogelijk verder moeten om proberen uit de trog te komen. De zeilen moeten dus om. Bulletalie om en overstag, wat niet gaat, gijpen, wat niet gaat en na een paar keer toch moet en gaat.
.
Het is dan iets rustiger en ook de regen geeft het op. Ik plof in de kuip en Etienne kruipt het bedje in. Jezus, wat een tocht! De wind zwengelt aan wordt nog harder, we zien de meter over 40 knopen aangeven. Buiten de harde wind en de enorme golven, gaat het eigenlijk prima. La Luna doet het super. Beter dan ons, eerlijk gezegd. Wij zijn lamgeslagen en dit wordt nog versterkt als de SSB er ook mee stopt. Geen communicatiemiddel meer met Dalwhinnie of jullie. Het gaat verder eigenlijk gewoon goed met zeilen en de Hydrovane doet goed z'n werk. We besluiten binnen te blijven en brengen een dag en nacht dommelend door op het bed of de bank binnen. Het is even uitzitten, we hoeven ook de zeilen even niet te veranderen en hebben teveel tijd om te denken.
.
De dag erna schijnt de zon weer stralend en komt er bij ons ook wat meer leven in. We gaan weer buiten zitten, krijgen iets meer trek in eten en zijn blij als we een belletje krijgen van Tineke (dochter van Dalwhinnie) dat met hen alles goed is en datzelfde kunnen we ook doorgeven over ons. Het is ook ineens aftellen, het gaat nu opschieten naar onze bestemming in Mozambique. Onze 'schuilplek' bij Bazaruto, wachtend op beter, rustiger weer om verder te gaan naar Richards Bay. We dachten hier al naar toe te gaan, maar nu het weer heftiger werd dan verwacht, is het heerlijk om een 'pauze' in te lassen.
.
Een week geleden, 20 oktober landen we in Bazaruto, naast de prachtige zandduinen. We maken snel een vast routine, 's ochtends drinken we koffie bij Dalwhinnie, want onze boot is een nat zout gebeuren en de rest van de dagen zijn we (ik) druk met alles zoutvrij maken en Etienne kijkt wat er te redden valt van de apparatuur. Dit gaat goed, hij krijgt de SSB weer aan de praat, alleen de computer is overleden, de monitor doet het nog, enz.
.
Wanneer onze klusjes klaar zijn, helpt Etienne bij de Dalwhinnie met de generator en de mannen krijgen hem weer aan de praat en vinden de oorzaak! Wanneer het eergisteren heel rustig is, gaan we naar de kant. Mozambique is weer anders dan andere landen en het is fijn even wat vaste grond onder je voeten te voelen. Het doet heel Afrikaans aan met de ronde hutjes, de zandwegen, de droogte en de warmte.
.
Inmiddels zijn we ons aan het klaar maken om weer verder te gaan. Het is nog iets meer dan 500 mijl naar Richards Bay, maar onderweg kunnen we nog op twee plekken stoppen, mocht dat nodig zijn met het weer. Zo ziet het er nu nog niet uit, het ziet er goed uit, al zal ik met een kronkel in mijn buik het anker op halen morgen….
-----
At 27-10-2014 15:56 (utc) our position was 21°39.01'S 035°26.15'E

Teken van leven

Woensdag 22 oktober 2014 @ 17:11

Inmiddels liggen we al een paar dagen voor anker in Bazaruto, Mozambique. Tijdens de oversteek brak een golf precies de boot in en maakte er binnen een natte boel van. Hierdoor stopte de SSB en konden we geen updates meer plaatsen, vandaar dat het een paar dagen stil is geweest. Inmiddels werkt de SSB weer, dus dit korte teken van leven. We zijn nu druk met alles zoutvrij maken. Vandaag of morgen volgt een groter verslag van de laatste dagen op zee en 'De Splash'.
-----
At 21-10-2014 16:44 (utc) our position was 21°34.86'S 035°26.90'E

Dobberen

Donderdag 16 oktober 2014 @ 15:42

Het was prima zeilen gisterenavond en vannacht. In de ochtend werd de wind steeds minder, toch konden we nog redelijk onze koers houden, dus bleven we maar dobberen. Het is onwerkelijk, begin van de middag is het nog 5 knopen wind uit het zuidoosten, maar volgens de gribfiles moet het vanavond noordoosten wind worden en dan aardig hard. Langzaam komt er wel meer en meer bewolking, maar uit ervaring weten we dat dat weinig zegt.
.
's Ochtends en 's avonds hebben we contact met Dalwhinnie. De ene keer via de SSB, maar vanochtend weer via de marifoon, we waren weer wat dichter naar elkaar gekomen en we kunnen ze zelfs zien nu. Het is wel leuk even een praatje en 's ochtends halen zij het weer op en wij 's avonds. Zoals het er vanochtend uit zag is het goed dat we zo langzaam zijn gegaan en gaan, dan gaan we de vele wind missen! Vandaar dat we het dobberen maar voor lief nemen.
.
Tegen het einde van de middag is de bewolking weggetrokken en hebben we weer een stralende zon. Er is ietsie meer wind gekomen en we lopen nu zo'n 3 knopen, niet echt dobberen meer.
-----
At 16-10-2014 12:57 (utc) our position was 20°07.02'S 039°46.16'E

Praat over eten

Woensdag 15 oktober 2014 @ 15:32

Na zo'n berichtje van gisteren, vandaag maar iets vrolijks. En wat is er belangrijk voor het moraal aan boord? Jawel, eten! Dat wisten de vroegere zeilers al en dat is in deze tijd niet anders. Laat ik het nu geen vervelend onderwerp vinden, want ik hou van alles wat met eten te maken heeft, het maken, het lezen, het experimenteren en ja, ook het eten zelf!
.
Vandaag was het ook weer brood-bak-tijd. Sinds ik geen brood meer eet (gluten-'allergie') bakken we drie pistoletjes, voor drie dagen, voor Etienne. Het broodbakken blijft een challenge, want het rijst wel, maar niet zoals je de Franse stokbroodjes of andere broden koopt. Ik experimenteer nu met iets meer gist en voor de smaak en vorm gaat er wat melkpoeder in. Zolang het warm is, het eerste dagje is het lekker, maar daarna lijkt het alsof het broodje krimpt! Heel bijzonder.
.
Ik eet tegenwoordig salades met de lunch. Ik heb al wat variaties achter de rug en bij gebrek aan veel verse ingredienten gaan er ook verschillende blikgroenten in, zoals bietjes en mais. Heerlijk hoor, bij de verse tomaatjes en komkommer. Nog wat kool, zonnebloemzaadjes en dan een dressing van soja cream met basilicum en verschillende andere kruiden.
.
Voor vanavond heb ik een makkie, ik kook vaak voor meerdere dagen, dus gisteren was ik druk. We eten nu twee dagen Ketoprak, een overheerlijk Indonesich gerecht. Het maken van de boemboe (kruidenprakje) is wel even wat werk, maar het is het waard.
.
Morgen ga ik weer nasi maken voor drie dagen, want naar verwachting komt er veel wind en dan vind ik het wel fijn om alleen maar een bakje uit de koelkast in de pan te hoeven schudden. Tja, gemak dient de mens.
.
Je zou bijna vergeten dat we aan het zeilen zijn, want ja, dat konden we heel de nacht. Het bizarre is, dat de wind goed aantrok, waardoor we zelfs een rif moesten gaan zetten in het grootzeil en de genua! En dan zakt in de ochtend de wind weer zo in, dat we nog wel vooruit gaan, maar langzaam. En de stroom ons enorm opzij zet. We hebben het wat uren kunnen aanzien, maar nu werd het te gortig, de motor pruttelt dus weer.
.
Verder is het rustig. De blauwe lucht wordt afgewisseld door wolken en we zien nog een enkele vogel en vrachtschip.
-----
At 15-10-2014 13:02 (utc) our position was 19°10.08'S 040°22.48'E

Na zorgen komt zonneschijn

Dinsdag 14 oktober 2014 @ 17:19

Weinig wind afgelopen nacht, een rustig zeetje, wel een ronkende motor en na een paar uurtjes zeilen vroeg in de ochtend, de rest van de ochtend hetzelfde verhaal. Je kon je haar kammen in de zee! Een relaxt tochtje dus, zou ik normaal schrijven. En dat is het natuurlijk ook, maar onderliggend is het niet zo relaxt. En dat is iets waar ik eigenlijk nooit over schrijf.
.
Waarom niet? Om anderen niet tot zorgen aan te zetten en omdat als je een positieve instelling hebt, het zwarte lang niet zo zwart is en al snel licht grijs wordt. Maar vandaag dan toch even een heel ander onderwerp. Het lijkt misschien alsof wij een heerlijk onbezorgd leven lijden; altijd in de zon, lekker zeilen in exotische, afgelegen oorden. Ja, dat is het heel vaak ook, meestal, eigenlijk wel. Alleen tijdens hele afgelegen plekken en lange oversteken, maken, ook wij ons soms wat zorgen.
.
Heel simpel, alles moet wel heel blijven. En dan met alles bedoel ik ons, je wilt in, laten we het recent houden, Madagascar, echt niet naar het ziekenhuis. En ik bedoel La Luna, zij is toch ons drijvend huis, onze 'life line'. Deze zorgen gaan bij ons pas spelen als ze aangeraakt worden, je zorgen maken om iets wat er nog niet is ofdat je niet weet of het überhaupt gaat gebeuren heeft totaal geen zin.
.
Maar als je dan op een oversteek bent, waar al de meest wilde verhalen over gaan, je twee zorgenkindjes hebt en weet dat het nu relaxt weer is, maar dat echt gaat veranderen, dan maken wij ons, ja inderdaad, best zorgen. Dat is niet zwaar, het regelt niet onze dag, maar je merkt het aan bijvoorbeeld je slaapgedrag en ik mijn kaken.
.
De zorgenkindjes worden er niet beter op door het vele motoren, wat we nu toch echt moeten doen. De wind is af en toe echt nul komma niks of de stroom remt ons af. Dus wat doe je dan? Je analyseert en besluit een zorgenkindje op te lossen. Etienne is dan ook aardig wat uurtjes aan het klussen geweest vandaag. Hij heeft de koelwaterpomp van de motor vervangen. Voor 'al-lange-volgers', de pomp die ons letterlijk stillegde van Gambia naar de Kaap Verden. We hadden hem spare mee en dus nu, wanneer het nog rustig is, alvast maar vervangen.
.
Met het vervangen van de pomp hebben we een zorgenkind minder! Heel fijn! Het andere puntje is de bus in de ophanging van de schroefas. Deze komt er langzaam uit. Dit weten we al wat langer en we houden dit nauwlettend in de gaten. Voor vertrek heeft Etienne hem teruggeslagen en tijdens elke check na het lange motoren (tegelijk even lekker afkoelen in dit heerlijke heldere water) blijkt hij nu aardig te blijven zitten. Hier hoeven we ons dus ook eigenlijk minder zorgen om te maken.
.
Daarnaast gaat het met ons allemaal goed, dus wat dan nog eigenlijk? Laten we zeggen, bij weggaan had ik me voorgenomen overal over te schrijven en dan horen dit soort dingen er ook bij. Daarnaast heb ik het even van me afgeschreven en inmiddels zijn we zelfs aan het zeilen! Tijdens het klussen aan de pomp moest de motor uit en konden we dus zelfs echt zeilen, wat we dus nog steeds doen! Als je je eigen instelling keert, keert het tij wel mee, want na de hele dag dikke grauwe grijze wolken, schijnt nu weer de zon aan een strak blauwe hemel! Dus maak ik ervan; na zorgen komt zonneschijn!
-----
At 14-10-2014 14:40 (utc) our position was 18°11.21'S 040°52.90'E

Afremmen

Maandag 13 oktober 2014 @ 16:42

Nou, afgelopen nacht ging de wind ook slapen. We hebben de motor maar gestart, maar de wind is heel de dag eigenlijk weggebleven. Vanochtend vroeg pakten we nog 2 uurtjes zeilen, maar verder was het niet veel. De toch al warme boot, werd door het motoren een ware sauna.
.
Halverwege de middag hadden we de motor weer uit, de wind was iets aangetrokken. Maar doordat we aardig wat stroom tegen hadden, werden we goed afgeremd. Lekker door het water, maar met maar 1 knoop globaal in de richting van onze eindbestemming. Visioenen van een oversteek naar Ecuador kwamen weer boven. Toen hebben we ook zo liggen dobberen.
.
Verder gaat het goed met ons. Wij vinden dit soort oversteken altijd al wat saai, maar als je dan ook nog niet vooruit komt of moet motoren, dat maakt het helemaal compleet. Het enige voordeel is, dat als we niet veel opschieten, we de 'vele' wind niet gaan krijgen. Tja, hoe was het ook al weer; "elk nadeel heb z'n voordeel".
.
Na de stroomfiles bekeken te hebben, toch de motor maar weer gestart. We moeten naar een gebied met stroom mee! Inmiddels is de motor weer uit, maar voor hoe lang is nog de vraag. We hebben weer wat vogeltjes om ons heen, Sterntjes geloof ik. Ze krijsen heerlijk in het rond en geven ons het gevoel niet helemaal alleen te zijn.
-----
At 13-10-2014 14:26 (utc) our position was 17°27.77'S 042°17.27'E

Blauw decor

Zondag 12 oktober 2014 @ 17:06

Het was een prima nachtje. De wind draaide langzaam verder zodat we de goede koers weer konden varen en het gave was, met de windvaan, hoefden we daar niets voor te doen. Langzaam zagen we de 80 graden fout verminderen naar helemaal goed. Super! De wind werd wel langzaam minder met in de ochtend heel weinig, 4 knopen. Maar de zeilen bleven nog staan en met 2 knopen snelheid gingen we nog steeds de goede kant uit. In de middag draaide de wind verder en op dit moment hebben we net de fok weer omgezet zodat we van melkmeisje weer alles over een kant hebben staan. Het gaat nog steeds super. De wind is niet veel, 7 knopen, maar onze snelheid blijft zo'n 4,5 dus klagen we niet. De zee is erg rustig, waardoor het leven aan boord ook rustig is. We hebben vandaag, in de verte, weer een walvis gezien, maar daar blijft het andere leven bij. Het is wij in een groot blauw decor, met 's nachts een enorme maan en overdag een hete zon.
-----
At 12-10-2014 14:51 (utc) our position was 16°28.36'S 043°25.55'E

Velum Madagascar

Zaterdag 11 oktober 2014 @ 16:27

Dag Madagascar
.
Toen we vanochtend om 9 uur ankerop gingen, waren we te laat, de wind stond al de baai in. Maar de stroom hadden we wel mee. Het ging redelijk waaien en eenmaal buiten de baai zeilen we nu heel de dag al lekker. Helaas is het vrij scherp en moeten we nog om een landstukje heen. Dat wordt zo opsteken. Verder gaat het prima, zo'n eerste dag is altijd weer wennen en het duurt nog een paar dagen eer we in het ritme zitten. Maar we gaan altijd wel meteen over tot onze vaarroutine, dus zo weer koken en dan kan de nacht weer beginnen...
-----
At 11-10-2014 14:08 (utc) our position was 16°04.62'S 044°45.95'E

Vertrek blues

Vrijdag 10 oktober 2014 @ 18:32

De laatste dagen voordat je weggaat zijn rommeldagen, je voelt je weemoedig, wat gespannen en lamlendig. En ook moet er altijd nog aardig wat gebeuren. Alles weer opgeruimd en zeevast, alle voorraden moeten aangevuld worden en zijn, La Luna weer tiptop en de route moet gepland worden. Het weer houden we al een hele tijd goed in de gaten en daarom dat we morgen (11 oktober) willen vertrekken.
.
Over dit stuk, van Madagascar naar Zuid-Afrika, door het Mozambique Channel, gaan allerlei wilde verhalen. Er doen veel wilde verhalen de ronde onder cruisers en soms lijkt het er wel op of men er het meeste plezier uit haalt, de ander de grootste schrik aan te jagen. Wij haten dat soort verhalen en doen er vooral niet aan mee. Negen van de tien keer is het toch dikke onzin en is het net zoals dat je een verhaal verder vertelt van de een naar de ander. Bij de eerste is er nog niets aan de hand en bij de laatste is het verhaal 180 graden anders. We trekken ons eigen plan en gaan onze eigen ervaring maken, maar dit soort verhalen spoken natuurlijk wel door je hoofd. Je drukt ze weg en rationaliseert ze neutraal, "ik ga me nog niet druk maken over iets waar ik nog niet ben of wat ik nog niet meemaak". Dit gaat heel goed, maar als De Dag dan nadert, komen ze weer langzaam bovendrijven.
.
's Ochtends komt Dalwhinnie gezellig koffie drinken, de een zorgt voor de koffie (zij) en dan wij voor de cookies. Het is weer erg gezellig en ook al zitten we voor vertrek, dat is zeker niet het hoofdonderwerp. Vandaag zijn we verder lekker luste- en rusteloos. We doen wat er gedaan moet worden, maar dit gaat gepaard met veel gezucht en gesteun. Het is hier de laatste dagen ook enorm warm en vanochtend stond de vochtigheidsmeter zelfs over de 90 graden! Tussen de klusjes door duiken we geregeld even de enorm zanderige rode soep in, maar echt afkoelen is het niet, het water is hier ook warm. De motor wordt nagekeken, filters van de watermaker vervangen, ik haal de voorraden naar boven en ruim alles weg. Eergisteren hadden we al een stikker op het grootzeil geplakt, de nieuwe lijn kan weer aan de sleepgenerator, een houten latje in de kuip wordt geplakt enz enz.
.
Aan het einde van de dag doen we nog even een biertje met Frans en Lucia. We bekijken ook samen nog even de route en het weer en we gaan inderdaad morgen weg. Helaas is het weer de laatste twee dagen iets veranderd en niet ten gunste. De zuiden wind, die we dus recht op kop gaan krijgen, komt iets eerder en de eerste dagen zal het heel rustig worden, dus zullen we niet hard gaan is de verwachting. De strategie wordt dan ook, halverwege naar het zuiden gaan varen, zodat als de zuiden wind komt, we naar het westen gaan. De bedoeling is naar Richards Bay in Zuid-Afrika, maar de verwachting is dat we gaan 'schuilen' in Mozambique. Maar ook hier geldt, niets is zo veranderlijk als het weer, dus de komende dagen gaat duidelijk worden hoe het uit gaat pakken.
.
We zijn er klaar voor, dit wordt een rustig laatste nachtje in Madagascar en morgen rond 9 uur varen we weer een nieuw avontuur tegemoet, maar komen eerst nog in de 'eerste zeildag roes'.
-----
At 9-10-2014 14:51 (utc) our position was 16°04.66'S 045°17.45'E

Veerdienst

Donderdag 09 oktober 2014 @ 17:52

We nemen een paar dagen rust in Katsepy. Maandagochtend varen we even naar het strand om de bedrijvigheid te gaan bekijken. Elke dag varen verschillende veerboten heen en weer naar Majunga. Op het land hier 'achter' Katsepy zijn veel vee- en groentefarmers. De boeren verkopen hun waren in de grote stad, dus gaat er elke dag heel veel op en neer.
.
Het is laag water en het enorme lange ondiepe strand valt een heel stuk droog. De veerpont, afgeladen vol, kan niet op het strand komen omdat hij te diep is. De 'loopplanken' worden uitgelegd, maar men moet nog tot de knieen in het water naar het strand. Prachtige kleurrijke vrouwen met hun bagage op het hoofd - handig, want dan wordt dat in ieder geval niet nat - tillen hun omgeslagen doeken op en waden heel gracieus, kaarsrecht door het water. Ze worden gevolgd door drukke mannen, die met bouwmaterialen sjouwen. Later maken ze een rijtje om de balen door te geven om ze droog over te laten komen. De boot wordt heel langzaam leger, de matrassen, balen rijst, golfplaten, enz enz worden opgestapeld op het strand. In onze ogen niet ver genoeg, het water komt over een paar uur weer op en met hun snelheid…
.
Maar hier maakt men zich niet druk. Geduldig zitten de vrouwen in 'squat-zit' te wachten onder een afdak, ze hebben een oog op hun kinderen, het andere op ons. De kinderen dollen, spelen in het water. Het is nog vroeg, maar totaal niet koud en het water koelt hier nooit af. De mannen die wachten tot ze mee kunnen, roken een sigaretje en voeren een levendige discussie.
.
Wanneer de boot bijna leeg is komt er nog een kleinere aan varen. Daar zat niet zo veel op, dus al vrij snel komen twee dikke jeeps aanrijden, die gaan op de boot mee. Ook deze ferry kan niet te dicht bij de kant, dus de jeep moet een aanloop nemen, tot en met de bodem in het water en dan heel steil de laadklep op. We horen een hoop herrie en zien een hoop rook, de auto pruttelt en proest, het was toch iets dieper en wat steiler. Met z'n 'onder-achterkant' scheurt hij over het begin van de klep. Ai. Niemand verblikt of verbloost ervan en een aantal wachtende sjokken onder het dakje van palmbladeren vandaan het strand op. Ze klimmen aan boord, waarna het voor ons lijkt dat dit schip klaar is om te vertrekken, maar blijkbaar moet er nog iets gebeuren, want hij blijft gewoon rustig liggen.
.
Maar dat is toch in onze ogen. Op tijd op je werk of op een afspraak zijn, wij vragen ons af hoe dat begrip hier is. De grote ferry, die we al een paar dagen niet meer gezien hebben, vertrekt, volgens zijn 'time table' om 9 uur vanaf Katsepy, maar als hij er al was, dan was hij er soms niet eens om 9 uur. Hoe kun je dan om een bepaalde vaste tijd ergens zijn? En dat zal niet anders zijn dan bij de kleinere veerbootjes die we nu zien. En de tuk-tuk in de stad, of de 'pousse-pousse', een kar die getrokken wordt door een man, gaat in de verzengende hitte op het midden van de dag echt niet zo snel meer.
.
En de andere grotere ferry, die vertrekt vandaag ook vast niet op tijd, ervan uitgaande dat er hier een 'tijd' is, want daar moet het vee mee naar de overkant en dat is een evenement op zich. De zebu's staan al klaar aan een touw en worden door hun eigenaren, of hulpjes naar de boot getrokken. Want ja, ze weten vast wat hun lot is, dus gewillig lopen ze niet mee. Ze moeten dan ook nog eerst door het water en dan een loopplank op, die te glad is voor hun hoeven. Mijn hart breekt, het is niet om aan te zien! De een na de ander glijdt, valt, slipt en het is een wonder dat er geen poot breekt. De zebu is niet het soort dier dat er knuffelig uitziet en je snel medelijden mee krijgt, het is een, degene hier dan, uitgemergeld, botterig type rund met een bochel op z'n rug en bedreigende horens. Maar door dit tafereel krijg je toch zwaar medelijden met de zebu. Gelukkig is er een slimmere eigenaar en gaat een andere loopplank neerleggen. Dit gaat beter en gestaag gaan de dieren aan boord.
.
Als er een klein bootje aankomt met gasten en die een foto gaan maken van hun schattige kindertjes met een iPad, haken wij af. Het contrast is te groot. Maar ook hebben wij niet zoveel geduld als de mensen hier. Zij kunnen uren zitten en wachten, wij worden dan toch wat onrustig na een lange tijd en…we krijgen trek in een kop koffie. ;-)
.
Een dag later nemen we niet de ferry naar Majunga, maar gaan weer met onze eigen boten. Dit geeft ons een iets strakker tijdschema, alhoewel ook wij de tijd hebben. We halen de laatste veggies, fruit en boodschappen. 's Middags varen we weer terug naar Katsepy en de dag erna, woensdag varen we naar Boeny Bay, een heerlijk (half) dagje zeilen. We laten ons anker vallen voor een paar prachtige Baobabs. Vanochtend was het heel vroeg ankerop, vandaag een lange zeildag naar, waarschijnlijk, onze laatste stop in Madagascar, Baly Bay.
.
Het waren weer prachtige dagen, met veel vissertjes rondom ons dit keer, een prachtige kust, wit, groen en rood en gewoon heerlijk zeilweer. We liggen weer rustig en zwaaien naar een zeilkano met 4 man, die naar je terugzwaaien alsof je hier al jaren komt. Dit gaan we vast missen...
-----
At 9-10-2014 14:47 (utc) our position was 16°04.66'S 045°17.45'E

Baobabs, lekker zeilen en weer een stad!

Zondag 05 oktober 2014 @ 14:04

Madagascar is een schitterend land! We zien maar een klein gedeelte, want het is een enorm land en dan blijven we ook alleen nog maar langs de kust en de eilanden. Maar wat mij elke keer weer enorm verbaast is de wisseling in het landschap. Voor mijn gevoel wonen we elke dag in een ander decor!

Dan is het een eiland met een hoge rots, wat begroeid en een wit strand ervoor ‘drijvend’ in het azuurblauwe water. De volgende stop is in een rivier met hoge heuvels, mooi licht bruin gekleurd door het zand en de bosjes. Dan krijgen we een droog eiland, hoog, maar niet met een enorme rots, maar glooiende heuvels. En dan varen we weer een rivier (Moramba river) in en wanen we ons in Baobab-land!

De kust is rotsachtig, grote rotsige kanten met daarbovenop begroeiing en verschillende Baobabs. We varen de rivier verder op, naar een rustig stukje en droppen ons anker voor een zandstrand, wat geflankeerd wordt door enorme Baobabs. Schitterend!! De Baobab is een bijzondere boom, hij lijkt op z’n kop geplant te zijn en dat vertelt de legende ook; de duivel was zo jaloers op deze prachtige boom dat hij hem uit de grond trok en omgekeerd er terug in stopte, zodat hij vanuit de hel hem kon bewonderen. Nou, hij is hier op aarde nu ook prachtig! Ze worden enorm oud en pas na zo’n 100 jaar bloeien ze voor het eerst. We zien er hier verschillende in bloei staan, die moeten dus erg oud zijn.


Op een klein eilandje in deze rivier staat een hele oude, van zo’n 600 jaar. We gaan op zoek en vinden hem, maar de anti-climax is groot. Hij is inderdaad immens, een dikke stam, ongelooflijk! Hij heeft alleen een ongelukje gehad, z’n kop is weg. Het is een zielige hoop ellende om te zien. Of het nou door storm, bliksem of wat dan ook is geweest, geen idee, maar het is erg triest. Hij leeft nog wel. Heel bizar. Ik plaats een foto van levende Baobabs, want dit oud baasje is niet eens meer herkenbaar als zodanig. ;-)

Op deze rivier worden we al snel ‘belaagd’ door verschillende kano’s die crab, kreeft of fruit willen verkopen of ruilen. We maken een paar prachtige foto’s van twee vissende vrouwen, geven ze wat pasta en we zeggen dat we wel wat bananen willen. Later op de dag komen er twee knullen aanroeien met een paar banaantjes en wat mango’s. Ik weet niet goed of ze bij de vrouwen horen, we geven ze eten (pasta en een blik met champignons in saus) in ruil voor het fruit en ze zijn helemaal happy. Het verhaal is rond dat we wat willen, dus de volgende dag worden Dalwhinnie en wij continu overvallen, met mango’s, papaya en de vrouwen komen langs met een enorme tros bananen. Het blijken bakbananen te zijn, dus we smullen van een lekker dessert. De mango’s hebben ze te vroeg van de boom geplukt, maar voor de goede zaak kopen we die toch. Ik geef deze knullen liever wat, die doen er wat voor dan een corrupte ambtenaar of een bedelaar die alleen z’n hand op houdt. Ook nog twee papaya’s bij andere vissers en zo zijn Dalwhinnie en wij weer aan het fruit.


De volgende dag gaan we verder en stoppen aan de monding van een rivier. Het zijn prachtige zeildagen, we schieten heerlijk op! En we zeilen dicht langs de kust, dus is het continu genieten van de schitterende uitzichten. Dit ankerplekje is niet zo’n heel goed idee, we liggen in een stroomkromming en liggen heel de nacht heftig te rollen. De volgende dag zou een lang dagje worden, dus Dalwhinnie vertrekt op het moment dat ze middenin de nacht toch niet meer kunnen slapen. Wij doezelen rollend nog even door tot half zes, maar gaan dan ook ankerop. Ik word bijna gedoucht op de punt zulke golven staan er. We zeilen weg met continu tegen de 30 knopen wind, we gaan lekker hard, maar de wind is ook wel hard, we zetten er drie riffen in. We blijven heel dicht onder de kust, dus de golven vallen mee en de stroom is ons gunstig gezind. Begin van de middag wordt de wind steeds minder en halverwege de middag kan alles er weer uit en varen we op volle zeil de baai bij Majunga in.

We gaan bij Katsepy, een dorpje aan de overkant van Majunga voor anker. Ze zeggen dat Majunga nog steeds te crimineel is om er ’s nachts voor anker te blijven liggen, dus de volgende ochtend varen we naar de overkant. We ankeren dichtbij elkaar, Frans blijft aan boord en brengt ons en Lucia met de dinghy naar de kant. We pinnen, kijken wat rond en halen verse dingen. Eind van de middag varen we weer terug naar Katsepy en de dag erna doen we hetzelfde, alleen blijft dan Etienne aan boord. Er is hier een grote markt met veel verse groenten en fruit en de supermarkt is super. ’s Middags breng ik Frans en Etienne naar de kant met alle kannen diesel en zorgen we dat we weer vol zitten.


Majunga is een leuk stadje en we besluiten om zaterdag met z’n vieren naar de overkant te gaan met een taxibootje. Er vaart elke dag een ferry heen en weer, maar de tijd is afhankelijk van de duur van het in- en uitladen. We charteren Patrick met z’n boot en onderhandelen dat hij ons voor 80.000 Ariary om 9 uur ophaalt en eind van de middag weer terugbrengt. Hij komt natuurlijk veel later aan ’s ochtends en legt ons uit dat de Malagasy kreet ‘mora mora’ betekent ‘rustig aan’. Dit wordt later wel heel erg letterlijk genomen, als blijkt dat z’n benzine op is en we middenin de baai ons anker moeten gaan droppen. De Canadese boot Grommit is ’s ochtends ook ingestapt, dus met z’n 8-en maken we er maar wat grapjes over. Het is enorm warm en Patrick blijkt pas na een een aardig tijdje contact te krijgen met een ‘collega’ die dan nog later met z’n boot komt. Er wordt een kan benzine overgezet en de andere boot moeten we ook op sleeptouw nemen. Wat een avontuur weer en eenmaal aan de kant gaan we meteen aan de (inmiddels erg late) koffie.


Het stadje heeft prachtige koloniale gebouwen, ze zijn gedeeltelijk vervallen, gedeeltelijk opgeknapt of helemaal vervallen, maar het ademt een bijzondere sfeer uit. Langs de boulevard staat een Baobab met een omtrek van zo’n 21 meter, het is ook een joekel! We lopen naar de wijk Pont Blanc, vlakbij het stadium en daar is het gezellig druk met kraampjes en marktjes rechts en links. Het is deze dagen heel erg warm en met de zon op z’n hoogst en dus weinig schaduw lijkt het alsof je in een woestijn loopt. We nemen een tuk-tuk naar Parad’ice, een eettentje waar we gezellig lunchen. Het is grappig, want dit gedeelte van de stad is heel rustig. Na de lunch sjokken we nog wat rond en via de markt met souvenirs stappen we om 5 uur het bootje bij Patrick weer in.

Inmiddels waait het harder en de wind staat ’s middags altijd zo dat Majunga aan lage wal ligt, de golven die we tegenkomen zijn dan ook aardig hoog. Het bootje is redelijk vol, met ons 8-en en nog een hoop locals. We krijgen het advies van de Canadezen dat we het beste de life-jackets kunnen aanpakken om voor onze gezichten te houden tegen het opspattende water. Ok?! Nou, het was niet overdreven. De golven slaan over de rand en Frans en Lucia, die aan de ‘verkeerde’ kant zitten, worden heel erg nat! Het is een bijzonder tochtje, de zon zakt snel en in het schemer klotsen we naar de overkant. Nat en moe springen we aan boord. Phoe, het was een enorm gezellig dagje, maar de reis was een avontuur op zich.

Rivier, eiland en eiland

Vrijdag 26 september 2014 @ 18:11

Van de schattige Maki's zijn we weer een keer een rivier in het binnenland opgevaren, Baramahamay River. Een prachtig gebied weer! Het was wel even spannend, want het was niet diep en de kaarten waren misschien niet correct. Het viel allemaal mee, kaarten (C-Map en Navionics) klopten redelijk.
.
Rechts en links aan de oever van het riviertje stonden wat dorpjes. We zijn nog even de rivier verder op gecrost met de dinghy. Die ging nog heel ver door. Het is echt zo schitterend, kale dorre zanderige heuvels met af en toe een bosje, het is heel rood en lichtbruin. En dan gaat op verschillende plekken, de knalgroene mangrove het water in. We stopten nog even bij twee kindjes en een moeder die eenzaam in een hutje woonden.
.
Later zijn we samen met Dalwhinnie naar het dorpje gevaren. Een vissertje kwam crab verkopen, maar wij wilden groenten en brood. Dat had hij niet, misschien in het dorpje. Hij vroeg of we een t-shirt voor hem hadden. De arme sloeber kwam in ontbloot bovenlijf naar ons toe en in dit (warme) weer, haha! We hebben hem een t-shirt gegeven en wat pasta. Hij was weer helemaal blij.
.
In het dorpje was weinig te kopen. Ze hebben hier gewoon zelf ook weinig, dus het dan nog verkopen van verse dingen is een brug te ver. We werden weer begeleid door een ware kinderschare en deze waren wel heel leuk en maakten ook leuk contact. Frans heeft handjeklap met ze gespeeld en we hebben samen 'Vader Jacob' op z'n Frans met hen gezongen. Prachtig vonden ze het!!
.
Een ding wat ze daar wel hadden was honing! Een grote 1,5 liter (normaal een waterfles) vol honing voor iets meer dan een euro. Hij is erg lekker en heel zoet. Hier hoef je niet bang te zijn voor suikerwater zoals in de supermarkten.
.
Aan de overkant zat een botenmaker, wat hier met die houten schepen, altijd weer een prachtig gezicht is. Hoe ze die verbindingen maken, hoe ze die planken krommen. Vakwerk!
.
De volgende dag zijn we weer verder gevaren naar Nosy Kalakajoro. Een prachtig eiland weer, maar weinig te beleven. Zoals we inmiddels wel vaker hebben gezien, een uitgestorven en verlaten resort en een klein dorpje. We hebben wel bijzondere zaden op het strand gevonden.
.
Gisteren zijn we verder gegaan, bestemming zou zijn Nosy Saba. Het waaide al toen we vertrokken, dus meteen alles omhoog en zeilen! Heerlijk! Dit was voor een half uurtje, want toen kakte de wind weer in. Tussen de twee eilanden liggen veel ondiepere banken, wat heel mooi te zien was in het heldere water en de strakblauwe lucht. Na een paar uur pikte de wind weer op en hebben we een heerlijk zeildagje met zo'n 12 knopen wind! Zalig!
.
De ondiepten zijn niet ondieper dan 5,5 meter en Etienne gaat nog even achter de boot hangen om de koraalblokken te bekijken. Het is niet veel bijzonders en ze zijn te diep. Het is een grappig gebied en we zeilen lekker met zo'n 5,5 tot 6 knopen snelheid als Dalwhinnie oproept met de optie om verder door te zeilen naar Nosy Lava. We kunnen dat nog halen en inderdaad het gaat lekker, dus we gaan door.
.
Het lijkt een enorme rollerige ankerplek te zijn, omdat de aardige wind met de golven zo onze ankerplek op rollen. Dit valt enorm mee als we er zijn en al snel gaat de wind liggen. We kunnen dus een dagje blijven liggen en gaan vanochtend eerst bij Dalwhinnie op de koffie. Het is hier erg warm en in de ochtend laag water, we besluiten dus voor de lunch te gaan snorkelen en vanmiddag als het heetst van de dag voorbij is op de kant te gaan kijken.
.
Ik besluit 's middags niet mee te gaan, ik heb erg last van de hitte en het ziet er schaduwloos uit. Vroeger stond hier op Nosy Lava een gevangenis voor zware criminelen. Deze is inmiddels niet meer in gebruik en je kunt door de ruines wandelen. Al snel komt er een knul aan lopen die zich opwerpt als gids, hij spreekt helaas alleen maar Frans en veel is er niet te zien op de kant, dan de resten van de gebouwen.
.
Etienne, Frans en Lucia landen dan ook alweer snel in onze kuip, we drinken wat kouds en er wordt ook meteen besproken wat we morgen gaan doen. We hopen weer wat wind te hebben en plannen een tripje van zo'n 40 mijl.
.
En omdat we er niet genoeg van kunnen krijgen, nog een foto van een Sifaka, die we op Nosy Antsoha zagen.
-----
At 25-9-2014 13:04 (utc) our position was 14°32.09'S 047°36.46'E

Maki - mania

Dinsdag 23 september 2014 @ 16:39

Vanaf Nosy Komba zijn we naar Russian Bay gevaren. Een enorme prachtige baai, waarvan veel verhalen de ronde gaan, met name waarom hij zo heet. Het maakt ook niet zo heel veel uit, we hebben er geen Rus ontmoet, maar wel een Oostenrijker. Andreas woont al 3 jaar in het eerste houten huis rechts als je de baai invaart. Het is een prachtig huis, met veel kippen en eenden eromheen. Ook twee schattige honden. En Andreas kan heerlijk koken! De eerste avond zijn we lekker wat gaan drinken bij hem en heb ik zijn zelfgebouwde 'snaps' geproefd. De volgende dag zijn we naar de waterval gelopen, maar dit was niet veel meer, het is te droog. 's Avonds schoven we bij Andreas aan tafel. Hij had heerlijke vis gemaakt, met rijst en een bonenprutje. Smullen!! En als toetje gebakken banaan met honing. De koffie uit een steelpan maakte het helemaal af en vol rolden we weer aan boord.
.
De ochtend erna verder naar Nosy Antsoha. Er is de laatste tijd heel weinig wind, wat als nadeel heeft dat we veel motoren, maar als hele grote voordeel, je kunt overal liggen. En dus ook bij Nosy Antsoha. We hebben een documentje van vorige cruisers en daarin stond dit eiland bekend als 'Lemur-mania'. Daar waren wij wel nieuwsgierig naar, dus ons anker op een zandstuk tussen de koraalblokken laten vallen, voor dit prachtige eilandje. Even koffie drinken en toen samen met Frans en Lucia naar de kant.
.
We werden meteen verwelkomd door een ranger en een Coquerel's Sifaka! Een Sifaka is een lemur, aap, met lange achterpoten. Een prachtig exemplaar! Voor 5.000 Ar (dikke euro) konden we de 6 soorten Maki's bewonderen en kregen we een rondleiding. Nou, dat deden we wel natuurlijk! Onze ranger en een andere gids haalden de bananen tevoorschijn en toen kwamen ook de Maki's (zo noemen de mensen in Madagascar Lemurs)! Wow! Frans en ik hadden er al op onze schouders gehad, maar nu sprongen ze ook bij Lucia en Etienne op hun hoofd. Geweldig!
.
De Maki's horen bij het park op Nosy Be. Er mogen maar maximaal 40 Maki's op dit eiland zijn, anders gaan ze naar Nosy Be. Er is zowieso niet genoeg eten hier, dus worden ze bijgevoerd. En laten ze nu dol zijn op bananen en dit is nog leuk voor de toeristen ook. Het zijn echt schatjes. Ze hebben ook handjes als een mens met vingers en knokkels en pakken daar jou mee vast, maar ook de bananen. Ze kunnen aardig ver 'vliegen'/'springen' en als je een banaantje in je hand hebt, jumpt er binnen no-time een op je schouder. Ze zijn (nog) niet agressief en pakken heel voorzichtig het banaantje of je hand. Gaan wel gewoon op je hoofd zitten of hangen aan je arm. De gewone zwarte lemur, die we ook op Nosy Komba al hadden gezien, kan zo'n kleine 3 kg worden.
.
Hier zagen we ook witte Maki's, ik denk eerder ook Sifaka's aan de lange achterpoten te zien, met een wit hoofd of met een zwart koppie. Deze waren wat schuwer en pakten wel je banaan, maar sprongen niet op je. Dieper in het bos zaten twee 'panda-Maki's', of zoals ze echt heten 'Black & White Ruffed Lemur'. Deze zijn duidelijk groter, veel schuwer en enorm territoriaal. De gids was de enige die ze banaantjes kon voeren en als andere Maki's in de buurt kwamen werden ze onder luid gekrijs achterna gezeten en weggejaagd. Verschillende zwarte Lemurs, maar dan het vrouwtje die mooi bruin is, hadden kleintjes. Heel schattig! Dit beestje houdt zich met z'n armpjes en lange staart goed vast aan de moeder. Dit moet ook wel, want als hij valt, dan laat moeder hem ook gewoon achter, wat nou weer niet heel schattig is.
.
We konden er geen genoeg van krijgen! Ze zijn ongelooflijk snoezig en zacht. Helemaal hyper gingen we weer terug naar boord. Aan het einde van de middag gingen de ranger en gids ook weg van het eiland en daarna hoorden we de Maki's gillen en schreeuwen en konden we ze door de verrekijker zelfs achter elkaar aan zien gaan. Heel grappig!!
.
Het was een geweldig uitje en de super gezellige borrel met Dalwhinnie later op de dag, maakte gisteren weer tot een topdagje!
-----
At 23-9-2014 9:58 (utc) our position was 13°42.88'S 047°54.09'E

Zacht snuffende Maki

Vrijdag 19 september 2014 @ 16:48

Het varen naar Nosy Komba was erg relaxt, het was ook maar 10 mijl, geen wind, dus op de motor. Weer aardig wat walvissen gezien, heel gaaf,want het water was een spiegel, dus je zag alles goed.

Nosy Komba is ook weer een prachtig eiland. Er liggen hier verschillende kleine eilanden en rotsblokken verspreid rond Nosy Be en richting het vaste land. Dit maakt het zeilen hier leuk en er is altijd wel wat te zien.

Nosy Komba is 622 meter hoog en redelijk toeristisch. Mensen gaan in een dagtochtje vanaf Hell-Ville naar hier en naar Nosy Tanikely. De trekpleister hier is de craftsmarkt en het Lemurpark. De craftsmarkt is meer een straat met hutjes van waaruit van alles verkocht wordt, van houtsnijwerken tot vanille en van schilderijen tot kettingen. Op zich wel heel leuk om te zien!

We hebben gisteren eerst aan boord geluncht en zijn toen naar het Lemurpark gegaan. Er kwam al vrij snel een gids met banaantjes aangelopen. Het park, meer gewoon een stuk bos tegen de helling, is niet groot maar interessant. We hebben cacaobomen, vanille struiken, ylang-ylang planten, papaya, bananen en ananassen gezien. De vrouwen ‘verven’ hun gezicht hier geel tegen de zon, we weten nu dat het pulp van een bepaalde boom is.


En ja hoor, we hebben Lemur’s, of zoals ze hier zeggen Maki’s gezien! De zwarte Lemur, waarvan het mannetje inderdaad zwart is en het vrouwtje een prachtige kleur bruin. Ze zijn erg schattig, hebben enorme oorharen en hele lange pluizige staarten. Ze worden gevoerd met banaantjes en eigenlijk staat ons dat wel tegen, maar moet eerlijk bekennen dat dat toch wel leuk was. Je zag ze heel goed, maar toen er eentje op mijn schouder sprong, liet ik wel een gil. Ik heb het niet zo op die beestjes en hele visioenen van boze, gemene aapjes komen dan om de hoek. Dit was allemaal niet nodig. Het mannetje klom van mijn hoofd op mijn schouder en zat lekker smakkend het stukje banaan op te peuzelen. Hij smakte heel lief en toen het op was, ging hij snuffelend op inspectie bij mijn gezicht. Ze zijn heel mak, heel lief en rustig. Ze hebben geen nagels en mijn bril in mijn haar liet hij gewoon zitten. Ze springen van boom naar boom, wat af en toe enorme vluchten zijn. Ze hebben echt handjes en zijn erg nieuwsgierig. Ik weet eigenlijk niet of het familie van de aap is, maar ze lijken er best op.


In het park hadden ze verder nog verschillende Madagascar Radiance Turtles, een kameleon en een slang. De slang was niet gevaarlijk, dus Frans nam hem wel op z’n nek. Daar hebben wij ons maar niet aangewaagd, ik ben net van het trauma van onze ‘K3 huisslang’ af aan het komen.


’s Avonds zijn we gaan eten in een tentje langs het strand. Ze hebben hier niet overal elektriciteit, dus zaten we onder een zaklampje. Heel knus. Het eten was super!! Grote salade vooraf, gegrild visje of vlees met frietjes en warme groenten als hoofdgerecht en kleine zoete banaantjes al dessert. We zaten tjokvol!

Toen we terug bij de dinghy kwamen zagen we allemaal benzine erin liggen. Ten eerste denk je dan dat de tank is gescheurd, maar gelukkig niet. Maar wel helaas, ze hebben weer zo’n 10 liter gestolen. Balen! We hadden in Nosy Be de jerrytank nodig en dus die leeggegooid in deze tank. Hij zat dus lekker vol. Jammer is dat, het is maar een kleine diefstal (maar wel zo’n 10 euro waard!), maar veel kleine diefstalletjes…vandaag of morgen is ineens ons motortje weg. Dus zullen we niet veel meer ’s avonds uit eten gaan. Het ‘grappige’ is wel dat de dieven niet alles nemen en de tank ook laten staan, wat gaat dan in ze om? Willen ze ons niet laten ‘stranden’? Of denken ze gewoon ‘die heeft toch nog genoeg, daar kan ik wel iets van nemen’? Het zal een mysterie blijven, onze benzinetank zal vanaf nu alleen nooit meer tjokkievol zitten.

’s Nachts draait de wind, zoals in heel Madagascar, en lig je hier aardig te rollen. We hadden er niet heel veel last van en als in de ochtend de wind gaat liggen, wordt het snel weer beter.

Vanochtend zijn we eerst gaan snorkelen, het was weer als een spiegel. Het zicht is niet heel goed en het koraal valt wat tegen, maar wij zijn dan ook super verwend. Het was al met al wel leuk en heerlijk om weer even af te koelen. Het is hier overdag namelijk weer goed warm! Vanmiddag zijn we naar de kant gegaan om een souvenir te kopen, een houten masker voor onze verzameling (nemen uit veel landen een masker mee). Ze waren hier namelijk erg goedkoop. Verder was het een rustig dagje. Morgen gaan we weer een stukje verder.

Hell-Ville

Woensdag 17 september 2014 @ 20:19

En dan liggen we alweer een paar dagen in Crater Bay. We hadden van Inish over de VHF al gehoord dat hier een soort jachthaven was en inderdaad. Zo hebben we weken (bijna) geen andere boten gezien dan ons drieen, hier ligt het ‘vol’!

In een hoek in Crater bay liggen wat moorings en dat ligt vol met locals, plakkers of charters. Daar buiten ligt een enkele cruiser en we zien weer wat bekenden (Too much, Cleo, Smoke) en maken nieuwe bekenden (Subuti, Grommit, enz). Je kunt hier je dinghy ook prima aan een steigertje laten liggen en op de kant is een prachtige jachtclubbar, bestaand uit oude treinwagons. Eentje is de bar, voor de locomotief staan stoeltjes, de volgende is de wc’s enz. Heel sfeervol!

Over een zanderig pad lopen we naar het ‘dorpje’, wat erg leuk is. Ze hebben er zelfs een redelijke supermarkt en een soort van groenteboer! Een stukje verder lopen, komen we op het toeristische stuk van Nosy Be (Ambatoloaka), met erg leuke restaurantjes en barretjes. De eerste dagen struinen we hier de buurt af en eten ’s avonds heerlijk in een restaurant.

Zondags is er niet veel open, een rustdag, maar niet voor Frans (Dalwhinnie) en Etienne. Er gaat diesel gehaald worden. Al onze jerrycans worden bij Dalwhinnie in de tank geleegd en dan per taxi naar het benzine station. Ze doen deze dril twee keer en zijn dan bekaf. Het is hier erg warm, een groot verschil met Reunion!

De volgende dag, maandag, nemen we samen met Dalwhinnie, de taxi (20.000 ariary) naar Hell-ville, de ‘grote plaats’ hier op Nosy Be. Een gezellig, rommelig stadje. We gaan op zoek naar internet en naar de pin-automaat. We lopen wat heen en weer en kijken winkeltjes. Er is een hele grote overdekte markt, waar ze veel keuze in fruit en groenten hebben. Ook hebben ze er veel vlees, maar dat is echt smerig, het stinkt er enorm en als je inademt voel je de keelpijn opkomen. We lopen snel door naar het groenten stuk en daar is het beter. In Hell-Ville hebben ze nog verschillende grote koloniale panden staan. Ze vallen niet op, want ze zijn net zo vaal als de andere gebouwen en de benedenverdieping bestaat uit een winkel. Maar ook de overheidsdiensten zitten in dit soort gebouwen en ik hou wel van die prachtige statige, door de tijd gehavende, gebouwen. Eind van de middag bezochten we eerst de supermarkt (klein, beperkt, maar ok) en daarna de groentemarkt voordat we de taxi weer terug namen. Het was al donker toen we weer aan boord waren.

Dinsdag gaan Etienne en ik samen met Lucia het dorpje in. Wat boodschapjes doen, lekker rondstruinen in de winkeltjes en Etienne gaat naar de kapper. ’s Avonds ploffen we met z’n vieren neer in een waanzinnig hippe bar en gaan aan de cocktails. Daarna lekker eten en het is weer een waanzinnig gezellige avond.

Dan is het alweer bijna tijd om te gaan. De tijd vliegt en in oktober gaan we oversteken naar Zuid-Afrika. Het is niet heel ver meer, tot ons ‘laatste’ puntje in Madagascar, maar er zijn nog wel wat leuke stopjes voor. Vandaag is het daarom groente, fruit en brood inslaan en morgen (donderdag) een klein stukje verder naar Nosy Komba.

Dag met een gouden maantje

Vrijdag 12 september 2014 @ 18:00

Het zeiltochtje naar Nosy Be was prima! Er stond weer aardig wat wind, met ook nog best wat golven, maar we gingen weer lekker als een speer vooruit. En dan is het heerlijk als je heel vroeg bent vertrokken, want dan kom je rond lunchtijd op je bestemming aan.
.
We dropten ons anker in een grote baai in het noordwesten van Nosy Be, Baie de Befotaka. Nosy Be is, zoals de naam ook zegt een 'Groot Eiland', maar ook erg toeristisch. Dat is duidelijk te zien als je langs de kust vaart. In deze baai is Etienne nog even naar het 'dorpje' gevaren, maar dat was een dorp met enorme grote (lege) huizen. Hij werd ook meteen tegengehouden door een gewapende bewaker, Mick Jagger wilde waarschijnlijk niemand in z'n steegje langs z'n huis, al betwijfelen wij of hij thuis was.
.
Donderdag zijn we verder gevaren en ontwaarden nog meer enorme kasten van huizen en resorts langs het water. Het is een heel groot contrast met wat we tot nu toe van Madagascar gezien hebben. Dit zeiltochtje was heerlijk 'champagne-zeilen'! Lekker rustig gleden we met een zacht windje in de kont door het water. Helemaal tussen Nosy Be en Nosy Sakatia was het schitterend! Prachtig blauw water!
.
In het zuidoosten van Nosy Sakatia lieten we ons anker vallen. We lagen bij 'Sakatia Passions', in de Lonely Planet genoemd als resort. We hadden wel zin om uit eten te gaan. Dus even later gingen Etienne en ik even op de kant op onderzoek. Het pad loopt hier van resort naar resort en hele mooie ook! Tussen de bossen, kleurrijke bougainvilles, riet met houten hutjes en uitkijk over het prachtige water. Maar alles was uitgestorven! We kwamen een knul tegen en op mijn vraag of we hier ergens vanavond konden eten, antwoordde hij 'nee', of we hadden het van te voren moeten vragen.
.
Om de hoek zit een dorpje, daar maakten we meer kans. Wij met de dinghy het kopje rond, maar zagen niet echt iets. Meteen bij het eerste strandje stond een tafel onder een rieten afdakje met waterflessen en er liep een vrouw. "Laten we het gewoon vragen!" Wij naar de kant en er kwam al snel een fransman naar ons toe. Een praatje gemaakt en gevraagd of we konden eten. Hij vroeg het z'n vrouw en ja hoor, geen probleem!
.
In de schemer voeren we met Lucia en Frans (Dalwhinnie) naar het strandje. De tafel was mooi gedekt en we werden warm onthaald. Even later kwam Gian aangeroeid met een enorme koelbox. Hij was bier en de vis gaan halen in het naastgelegen dorpje! Hij hing een lampje op in de nok van het rieten afdakje, de ijskoude biertjes werden opengemaakt en er kwam een schaaltje knabbels. Even later bracht hij een enorme schaal met heerlijke salade en een kruising tussen pannenkoekjes, tortilla's en naanbrood. Het was heerlijk smullen. Hij kwam even kletsen en vertelde ons dat hij normaliter met toeristen met een catamaran vaart en dan lunchen ze hier. Vorig jaar is er een incident gebeurd met een Franse toerist en daardoor is het enorm rustig met toeristen dit jaar. We waren niet de eersten, maar wel een van de weinigen. Omdat z'n oudste dochter naar school gaat op Nosy Be zijn ze door de week daar en in het weekend hier. En wij hadden geluk, want het is schoolvakantie!
.
Na de salade brachten ze een enorme schaal met vier enorme gegrilde vissen en een bijna evenzo grote bak rijst met cocos! Wow!!! Het was ongelooflijk lekker en als toetje waren er gebakken bananen met suiker. We zaten er vol van en het was erg speciaal omdat je blij bent hem een 'extra inkomen' te kunnen laten verdienen, het een pracht locatie is aan het strand en het gewoon super lekker was!!
.
Toen we terug voeren met de dinghy was het water heel vlak en boven Nosy Be straalde een enorme gouden maan, die een mooi schijnsel in het water achterliet. Het was een dag met een gouden maantje!
.
Vandaag zijn we lekker blijven liggen, het is dan heerlijk rustig ontbijten en koffie drinken. Om 10 uur gingen we met Dalwhinnie naar de kant op onderzoek. Gian had gisteren verteld dat er lemurs waren en een National Park, een uitkijkpunt en misschien konden we vanavond wel weer ergens eten. Dat laatste lukte niet. Veel resorts zijn gewoon leeg.
.
We zagen een hoog punt vanaf de boten en wilde daar naar toe. Gewoon maar gaan lopen, via een paar resorts, wat bouwlocaties over een smal padje, de bush in. Het is erg mooi, droog, maar toch ook wel met verschillende bomen, zoals cashewbomen, ananasplanten, vanille, enz. We kwamen, voor ons gevoel middenop, bij een stukje waar verschillende huisjes stonden, te klein voor de naam dorp. Daar werden we verwelkomd door wat kinderen en een moeder. Heel netjes kregen we allemaal een hand en we maakten een praatje. We wilden verder lopen naar het strand, maar namen al vrij snel het verkeerde pad, waar ze hartelijk om moesten lachen. Toen dachten ze, die gaan vast verdwalen, dus kwamen de vier oudsten achter ons aan. En dat was leuk! Het meisje sprak goed Frans. Thuis spreken ze Malagasy, maar ze spreken en dus leren, Frans op school. Ze vertelde ons verschillende dingen, vruchten die je kon eten, of juist niet, de naam van een vogel met een aparte kuif en een prachtige staart, en ze wees ons de weg. Het was een erg leuk loopje, omhoog en naar beneden, via een droog stuk, een akkerlandje, een riviertje en een rotsenbedding. Uiteindelijk kwamen op het strand aan bij het dorpje.
.
We gingen wat drinken bij een van de resorts en nodigden de vier kids ook uit. Schoorvoetend kwamen ze, want dat was natuurlijk niet gebruikelijk. Ze vonden het prachtig! Bij ons aan tafel, aan de cola. De knikjes met daarbij het "merci" waren heel lief. Daarna liepen ze nog helemaal met ons mee over de rotsen het kopje rond naar onze dinghy. Wat een schatjes weer en we hadden ons geen leukere gids(en) kunnen bedenken!
.
's Middags zijn we nog even gaan snorkelen rond het puntje. Het is hier weer prachtig met veel verschillend koraal en veel vis, maar het zicht is helaas niet goed. Jammer! Morgen gaan we waarschijnlijk naar Hell-ville, de hoofdstad van Nosy Be, het grote eiland. We moeten wat dingen regelen en weer eens boodschappen doen, want de verse groenten zijn na vanavond toch echt op.
-----
At 12-9-2014 15:28 (utc) our position was 13°18.60'S 048°10.16'E

Nosy Mitsio

Dinsdag 09 september 2014 @ 18:21

Sinds een paar dagen liggen we alweer op Nosy Mitsio. We waren heel vroeg vertrokken, er stond een aardig windje, maar het was bezeild en we scheurden vooruit. Net voor de lunch dropten we ons anker bij Nosy Mitsio, in Maribe bay. Het is een grote baai, maar heerlijk beschut!
.
Etienne ging 's middags al even op verkenning op de kant, er zou een resort zijn. Helaas dit was gesloten, dus om 5 uur namen we onze eigen drankjes maar mee en hadden een gezellige sundowner.
.
De volgende ochtend vertrok Inish al heel vroeg naar Nosy Be. Dalwhinnie en wij bleven hier nog liggen en gingen rond 10 uur naar de kant. Daar ontmoeten we Francis, een knul die normaal in het resort werkt en nu wel met ons over het eiland wilde lopen, naar de verschillende andere dorpjes. Het was een erg leuk loopje, de heuvel op, waarvan je de baai heel mooi zag en aan de andere kant naar het strand, waar verschillende dorpjes waren. We hebben ergens cola gedronken, Dalwhinnie heeft eieren gekocht, maar groenten waren er niet te koop, dus daarna weer terug. Het was een erg leuk tochtje en omdat Francis best goed Engels sprak hebben we veel kunnen vragen.
.
En goh, wat lig je hier lekker rustig! Na een aantal dagen met veel wind en winderige ankerbaaien is dit een verademing! Omdat het ook rustiger was geworden konden we vandaag gaan snorkelen bij Nosy Ankarea.
.
Na een uurtje zeilen met de genua lieten we ons anker vallen op weer een prachtig plekje. Het is een enorme rots, wel bijna 200 meter hoog, met daarvoor een prachtig wit strandje. Tussen het strandje en de rots staan palmbomen, een prachtige boom met knalrode bloemen en verschillende bloeiende Baobabs! Prachtig!!
.
Etienne en ik zijn meteen op het strand gaan struinen en ontmoeten een paar vissers. Deze jongens roeien of zeilen overdag vissend naar dit eiland bijvoorbeeld, dan slapen ze in een hutje die op alle eilanden staan (kleine driehoekjes) en dan gaan ze de volgende dag weer terug.
.
Na de lunch zijn we gaan snorkelen en hebben met Dalwhinnie lekker op het strand gezeten. Het snorkelen was mooi. Veel mooi, gezond koraal, verschillende kleuren en veel vis. Normaal draait rond het middaguur de wind, maar vandaag, toen we dat graag wilden, werd dat natuurlijk veel later. We lagen aan lagerwal, maar doordat al snel de wind afnam lagen we nog prima.
.
Aan het einde van de middag zijn we weer teruggevaren naar het beschutte Maribe bay. Inmiddels is alles weer zeilklaar. Morgen gaan we verder naar Nosy Be.
-----
At 9-9-2014 15:25 (utc) our position was 12°54.39'S 048°34.69'E

Baggertochtje en indrukwekkend bezoek

Zaterdag 06 september 2014 @ 18:08

Gisteren zijn we weer ankerop gegaan, Dalwhinnie en Inish achterna. We vertrokken met waanzinnig zeilweer! Strakblauwe lucht, lekker windje van achteren (dikke 20 knopen), met nog wel wat golven, maar alleen op de genua stoven we vooruit. Lekker genieten van de mooie eilandjes waar we langs voeren en ons afvragend waar de knul in de zeilkano nou naar toe gaat en vandaan komt, zo varend richting de open zee.
.
Een paar uurtjes later ging de wind ineens liggen. We starten de motor en ik ging koffie zetten. In een minuut tijd was ook de wind gedraaid, op de neus. Gatverdamme! Maar het was maar 4 knopen, dus pruttelden we gestaag verder. Eenmaal bij de landtong begon het steeds harder en harder te waaien, met nog steeds recht van voor. Het werd al snel 25 knopen, met uitschieters boven de 30, recht op de neus. Dit is niet leuk! We moesten tussen wat eilandjes door, het kopje van de landtong rond. Zo gaan varen dat we konden zeilen, zou ons later ook nog steeds recht tegen de wind geven, dus kozen we voor de kortste route, heel nauw het land rond.
.
Maar dat hielp niet, de wind draaide vrolijk mee, waardoor het wind tegen bleef en pas eenmaal rond kregen we wat stroom mee en gingen we van 1 knoop naar 3 knopen snelheid! Ongelooflijk, wat een baggertochtje zo. Inish en Dalwhinnie hadden een poging gedaan om naar een andere baai te gaan, maar dat was ook te scherp met veel wind. We eindigden met z'n allen (en voor hen 'weer') in Adraponaomby Baie, bij het dorpje Ambaru.
.
De wind en de golven stonden 'buiten' de baai nog voor ons idee er recht in, maar dat viel reuze mee.'s Nachts waren er nog wel windvlagen, maar we liggen prima.
.
Vanochtend hebben we eerst gezellig met z'n alleen koffie gedronken bij Inish aan boord. En vanmiddag naar het dorpje. Tot nu toe waren we elke keer nog verrast wat er te koop was in de dorpjes, maar we hadden al gelezen dat ze hier nog ruilhandel hadden. Allemaal hadden we dus wat dingen meegenomen (aspirines, kleding, eten) en inderdaad, dit was een dorpje wat we nog niet eerder hadden gezien.
.
Een alleraardigst meisje wat redelijk Frans sprak (ze spreken hier hoofdzakelijk Malagasy) ving ons op, met de rest van de kinderen uit het dorp. Wat een schatjes allemaal weer, goed lachs en enorm nieuwsgierig! We liepen wat rond door het dorpje, dat bestaat uit huisjes van riet en hout net van de grond. Het zag er allemaal goed uit, aan de rand staan papaya bomen, er zaten wat vrouwen te keuvelen en elkaars haar te vlechten, de mannen waren op het land aan het werk, we hebben er dan ook geen een gezien!
.
Met het hele groepje kinderen naar de school, een klein gebouwtje waar ze allemaal tegelijk les krijgen. De leraar was met vakantie, dus hadden zij ook vakantie, vertelden ze ons met een brede smile. Foto's maken is altijd een feest op zich, want ze wilden ze graag zien. Gaan er dan ook lekker voor staan en gieberen als ze zichzelf en de anderen terug zien. Heerlijk!!
.
Na een half uurtje waren we het dorpje rond en hadden we in de gaten dat er niets te ruilen viel. Er was heel erg weinig. Dit werd bevestigd door het aanvallen van de kinderen op de pasta en het eten! De kleding en medicijnen werden ook dankbaar in ontvangst genomen en we werden hartelijk uitgezwaaid. Ook al hebben we het vaker ervaren, toch zijn dit momenten, waarvan je meteen weet, dat ze je je hele leven bij blijven!
-----
At 6-9-2014 15:46 (utc) our position was 12°26.75'S 048°46.28'E

Feestje, Lego-eiland en Pygmy

Vrijdag 05 september 2014 @ 18:21

Het is alweer wat daagjes geleden, maar afgelopen maandag was Etienne jarig!! We hebben zijn 42e levensjaar gevierd met Dalwhinnie en Inish onder het genot van een bakje koffie en (bij gebrek aan een bakker in de buurt, zelf gebakken) bananen-choco-muffins. Ik had slingers opgehangen en hij kreeg een gaaf Madagascar-shirt van Dalwhinnie en Inish.
.
Het zou ons laatste dagje hier zijn, dus wij zijn nog even naar het 'dorpje' gelopen voor brood en veggies. En loempiaatjes voor Etienne! 's Middags nog even de romp schoonmaken en wat zaken weer zeilvast opruimen. Vrijdag vertrokken we al op tijd om Cap d'Ambre rond te gaan, het noordelijkste puntje van Madagascar. Een beruchte kaap, want, zoals altijd bij kapen, kan het er spoken! Harde wind, enorme windvlagen, heftige stromen en dat alles wil je niet tegen hebben, maar ook zeker niet tegen elkaar. De meest wilde verhalen deden er ook weer de ronde over…
.
Maar zoals het gelukkig zo vaak gaat, viel het weer tienduizend keer mee. We hadden een perfect dagje!! Beetje bewolkt, maar niet te veel wind, heel kort om het kopje rond (zoals men 'zei' met een been op de kant) en we hebben heel even een rommelig zeetje gehad, maar dat was meer ervoor dan 'rond'. Geweldig dus weer, met een geweldig dagje zeilen! We lieten ons anker vallen in Baie Lotsaina (of Mpaninabo Bay) een smalle doorgang, met weer een inlet met een zijriviertje. Dat zijn de beste, want daar lig je vaak het meest beschut.
.
Het is hier namelijk zo dat in de middag de wind aardig draait en wanneer het donker wordt, weer terugdraait. Je ligt dus of overdag goed, of 's nachts. Deze baai is nog redelijk groot, met grote ondiepe stukken. We wanen ons echt in Afrika en halen weer mooie herinneringen op. We zien ook de Wildebeesten en Impala's, in onze gedachten, de heuvels af komen, want in werkelijkheid loopt er alleen maar een zebu op het strand. We proberen met de dinghy de rivier op te gaan, maar het is te ondiep helaas. We zien nog wat huisjes met een visser en een kindje aan de overkant en dat is het enige leven hier.
.
De volgende dag gaan we weer verder naar Nosy Hara. We rollen alleen de genua uit en gaan als een speer. Het waait hier aardig door, dik twintig knopen elke keer. Nosy Hara is een nationaal park en het doet ons aan een Lego-eiland denken. Het steensoort is hier heel broos, waardoor het 'uiteenvalt' in blokjes. Tenminste dat is onze logische verklaring. Het ziet eruit alsof het eiland opgebouwd is uit kleine en grote blokjes, die netjes zijn opgestapeld. Het ligt wel vast, maar op sommige stukken zie je duidelijk de enorme scheuren of kun je zelfs eronderdoor kijken! Dat gaat vast binnenkort vallen. Het is heel bijzonder en zo hebben we het nog niet eerder gezien.
.
We gaan 's middags meteen snorkelend naar het strand. Het water is erg helder en het is prachtig!! Enorme tafelkoralen, anemonen, veel vis en veel kleur. Weer genieten! Op het strandje komen we twee rangers tegen. Als we willen kunnen we met ze rondlopen en de kleine kameleon zien, maar dan moeten we wel 10.000 Ariary (zo'n 3 euro) betalen, National Park fee. Het is al halverwege de middag en we hebben geen geld bij ons. We spreken af voor de dag erna.
.
Inish en Dalwhinnie besluiten uiteindelijk om verder te gaan, wij blijven een dagje liggen. De volgende ochtend ontbijten we op ons gemak onder een prachtig blauwe hemel, met uitzicht op dit schitterende eilandje. We gaan rond tien uur naar de kant en lopen daarna met de jongens het eiland verder op. Het is een droog, onherbergzaam eiland, met een kloof in het midden. De jongens vertellen dat hun vrienden weg zijn naar het vasteland om eten en bouwmaterialen te halen. Zij wonen hier en bouwen een bungalow voor de toeristen. Al vrij snel worden we gewezen, we zouden hem zelf nooooit hebben gezien, op een knalgroene duif! Het beestje heeft vast een mooiere naam, maar die weet ik niet. Hij zit op z'n nestje tussen de evenzo groene blaadjes en valt bijna niet op.
.
Een stukje verder gaan de jongens voor ons op zoek naar de kleine kameleon. Ze lopen van boom naar boom (wel specifieke bomen), graven wat blaadjes weg en zitten op hun knieen te turen en te wroeten in het zand. Wij gaan mee zoeken, maar eigenlijk hebben we niet echt een idee waar naar te kijken. We zien wel enorm veel andere gecko's en kameleons, waarvan een kleine, maar blijkbaar is dat hem niet. Deze was nog groot!
.
Even later roept een van de jongens "Voila!!" en komt naar ons toegelopen. In de palm van zijn hand heeft hij de meest kleine kameleon die we ooit gezien hebben! Dat klopt wel, want deze Pygmy Leaf Chameleon, is een van de werelds kleinste reptielen! Het beestje, een volwassen vrouwtje, is ook net 2 cm groot. Het is een schatje! Donkerbruin met een soort lichtere 'kam' op haar rug. Ze gaat al vrij snel op verkenning uit als ze op Etienne z'n, in haar ogen, enorme hand wordt gezet. Het is heel grappig!
.
Even later zien we een reuze hagedis, vergeleken bij onze Pygmy, in het meest schitterende groen! Ook vliegt er een prachtige Madagascar Paradise-Flycatcher vogel voorbij. We lopen verder naar een grottenstelsel. Omdat de stenen poreus zijn, zijn er veel grotten. We zien het (bijna) laagste puntje van Nosy Hara en het (bijna) hoogste puntje, want we klimmen ook nog naar boven. Het is echt klimmen, want het pad is eerst heel steil, maar daarna is het op de stekelige rotsen gewoon omhoog klimmen. Het is goed opletten, want als je valt zijn deze pieken zeer pijnlijk. Maar het gaat allemaal goed en we hebben boven een prachtig uitzicht op de vallei en de andere kleine eilandjes een stukje verder. We klauteren weer naar beneden, geven de jongens een fooi en tuffen weer naar de boot, waar we best moe op de lunch aanvallen.
-----
At 5-9-2014 15:34 (utc) our position was 12°26.75'S 048°46.28'E

En weg...

Zondag 31 augustus 2014 @ 21:24

Afgelopen woensdag zijn we ’s ochtends naar de kant gegaan, Diego Suarez in. Er kwamen meteen wat ‘boat-boys’ op ons af, die wel op de dinghy wilden passen. Prima hoor! Het plaatsje is groot, geasfalteerde straten, verschillende hotels, veel (toeristen)winkeltjes en restaurantjes. Er staan ook grote prachtige oude gebouwen, doet een beetje aan Cuba denken. Toch is het echt Afrikaans.

We komen langs het VVV en kijken wat er te doen is. Daarna strijken we neer op een terrasje en drinken koffie. We worden ‘belaagd’ door vrouwen die van alles aan ons willen verkopen; groenten, fruit, vanille, tafelkleden, van alles. Het zijn Afrikaanse vrouwen, met grote manden op hun hoofd, doeken om zich heen gewikkeld en soms zit daar ook nog een kind tussen.

We struinen wat rond en lunchen heerlijk! Dan begint het te regenen en dat blijft het de rest van de middag doen. Helaas is de supermarkt nog dicht en zeiknat komen we aan boord aan. De regen stopt tegen de avond pas.

De volgende ochtend roept Lucia (Dalwhinnie) ons op via de VHF. Er is een touw gestolen! We kijken rond en zien dat onze lijn van de sleepgenerator ook weg is en de grote rode stootwil. Shit!!! Gisteren hadden de ‘boat-boys’ ook al benzine uit onze dinghy-tank gehaald. Dit is niet leuk! Ik dacht ’s nachts iets te horen, maar ‘luisterde’ niet. Had ik dat misschien maar wel gedaan… We balen hier enorm van, maar beseffen terdege dat het maar wat lijnen zijn en dit is voor ons de eerste keer in 4 jaar!

Toch houden we er een kater aan over. We besluiten nog even wat boodschappen te doen en dan weg te gaan. De volgende nacht doen we waarschijnlijk geen oog dicht, dus kunnen we maar beter een ander ankerplekje zoeken. Samen met Josien gaan we even wat brood, groenten en wat andere dingen halen en zijn weer zo terug aan boord. Terwijl het tegen de 30 knopen waait, zeilen we naar het begin van de baai en laten ons anker vallen in de baai tussen het plaatsje Ramena en Cap Mine. We liggen uit de golven, maar vol in de (land)wind.

Het is een prachtig baaitje en we doen verder rustig aan. Vrijdag gaan we met z’n allen naar de kant om een stukje te gaan lopen. We lopen de landtong op naar de vuurtoren. Het is een heel mooi loopje en vanaf de vuurtoren en de kust hebben we prachtige vergezichten. De vuurtorenwachter geeft ons een rondleiding. We struinen terug en komen heel veel ruines tegen. Het is warm, heel warm en eenmaal aan boord spring ik meteen in het water om af te koelen.


Zaterdag waait het nog harder en we gaan met Inish naar het dorpje een stukje verder. Het is weer leuk lopen en het dorpje is meer een paar straten met aan het strand (toeristische) restaurantjes. We drinken wat en zijn ’s middags weer aan boord. Langzaam aan zien we die middag steeds meer tenten opgebouwd worden op de kant en het wordt erg druk. Het baaitje waar we liggen heeft een prachtig strand, met daarachter een militair terrein. Het is meer een dorre vlakte met ruines van prachtige oude gebouwen en barakken. Etienne houdt het niet meer en gaat even op de kant polshoogte nemen. Er blijkt een loop te zijn, Racing The Planet. Een meerdaagse ren, van in totaal 250 km. Er doen 231 lopers mee uit 42 landen. Elk jaar wordt deze race gelopen in andere landen en veel deelnemers lopen voor een goed doel. Wow! Hij spreekt met de twee NL’ers en een Belg.


Zondagochtend is om 8 uur de start en we gaan naar de kant. Er is een waanzinnig sfeertje! We spreken even met onze landgenoten (Belg en NL’ers). Het is de eerste dag en vandaag is ‘maar’ 40 km! En dat in deze warmte! Het startsein wordt gegeven en weg zijn ze. Ze gaan de andere kant op, dus waarschijnlijk gaan we ze niet meer zien. In de loop van de dag worden de tenten ook afgebroken en keert de rust weer terug.

Wij gaan met z’n zessen naar het ‘dorpje’. Lopen wat over het strand, bewonderen de scheepjes en gaan lunchen ‘Chez Lucia(no)’. Het is heerlijk en gezellig en half de middag kuieren we over het strand terug. Inmiddels is half Diego Suarez hier neergestreken. Het lijkt Zandvoort wel!! Een drukte van jewelste, in het water en op de kant. We horen vette muziek en etensgeuren komen ons tegemoet. Gezellig!!


Aan het einde van de dag doen we op het strand, nog een sundowner met Dalwhinnie (de rest haakt allemaal af). Het waren weer geslaagde dagen….en we zijn het minpuntje in Diego alweer bijna vergeten.

Dankbaarheid, lekker zeilen en Diego Suarez

Dinsdag 26 augustus 2014 @ 16:35

Inmiddels liggen we in de tweede grootste baai van de wereld, bij Diego Suarez. (De grootste is die bij Rio de Janeiro, Brazil) Diego Suarez is het grootste en laatste plaatsje wat we aan de oostkant van Madagascar aan doen.

Een paar dagen geleden lagen we nog bij Vohemar. We waren inderdaad ’s middags nog even aan land gegaan. Wow, dit is een redelijke plaats, maar we zijn hier helemaal een bezienswaardigheid! Toen we aankwamen met de dinghy stroomde alles al naar het strand en eenmaal over de markt door het dorpje, werd dat er niet beter op. We keken rond, scoorden wat brood voor iedereen en weer terug. Even rustig wennen.

Zaterdag gingen we met Frans, Lucia en Josien naar de kant. Het beeld was niet anders, iedereen bekeek ons, zoals wij hen bekeken. Heel grappig! Maar men is vriendelijk, enorm vriendelijk en ze lachen de witte tanden graag bloot. We genieten van de tafereeltjes die zich op straat afspelen; het kopen van veggies, kinderen die tussen de kleren (die nog verkocht moeten worden) liggen te slapen, een statige vrouw komt voorbij met een enorme baal iets op haar hoofd, twee kwajongens volgen ons al de hele tijd en als we omkijken zijn ze weg. Op een kruising, bij een ‘hotel’, is de bushalte en staat een enorme grote bus. Hij zit aardig vol en ook het dak ligt al bomvol. In onze ogen kan er niets meer bij, maar zo werkt dat niet. Net zoals er ook nog een gezin mee kan, zo kan er ook nog een baal rijst, een fiets en weet ik wat nog meer mee op het dak.



Wij stappen binnen bij het hotel en bestellen koffie. Het is een heerlijk bakkie, geen cappuccino of ander fancy iets, maar gewoon een prima bakje in een kopje zonder oor, met de glazuur er bijna helemaal vanaf gesleten. We bestellen een tweede bakje. Ze komt met de enorme thermoskan naar ons toe en schenkt drie kopjes bomvol. “Ik heb er nog maar drie” zegt ze en loopt weg. We verdelen de koffie en als we willen zeggen dat ze geen nieuwe hoeft te maken, zien we dat ze dat ook niet van plan was. Haha!

Etienne en ik snuffelen wat rond voor een (korte) broek. Er is heel veel kleding te koop, maar van alles is er maar een. Goed zoeken dus. We slagen dan ook niet. Bij de ‘supermarkt’ kopen we kleine stokbroodjes, een paar yoghurtjes, gesuikerde pinda’s en samosa’s. Het kost hier allemaal niet veel en we zijn weer blij met deze aankopen. Op de markt nemen we tomaten, paprika’s, prei, lente-uitjes en aardappels mee. In groenten hebben we hier enorm veel keus! Meer dan we hadden verwacht.


We hebben een leuke tent gezien en besluiten om ’s avonds uit eten te gaan. Overdag was het enorm druk op de markt, maar nu is het op de enige geasfalteerde weg erg druk. Grote vrachtwagens met aanhanger sjezen voorbij. Het restaurant wat we voor ogen hadden is geen restaurant meer, we stappen een ander ‘restaurant’ binnen. Een groot huis, met een aantal tafeltjes. Meer ‘local’. We verbazen ons over de uitgebreide menukaart. Ik neem garnalen met groenten en frietjes, de andere een steak met frietjes en salade. Terwijl we heerlijk zitten te smullen, loopt het restaurantje langzaam vol met (rijke) locals. Heel gezellig. Het is pikkedonker als we terug lopen. We zien huizen met elektriciteit of een hutje met een kaars. Ik ben blij dat ik mijn lampje bij me heb, want donker is hier ook echt super donker!


De volgende dag gaan we weer verder. Het is heerlijk weer! Een strak blauwe lucht met de zon en niet veel wind, dus we hijsen de genaker weer. We hebben een heerlijk dagje zeilen en we blijven de walvissen rondom ons zien, de ene keer wat dichterbij dan de andere keer. Het is genieten en met nog wat stroom mee, schieten we aardig op en half de middag lopen we Baie d’Andravina in. Een enorme prachtige baai! Het is hier duidelijk droger en minder groen. We zien zandduinen en uitgesleten rotsen. ‘Mijn’ landschap zeg maar, dus ik zit genietend rond te kijken in de kuip. Op het land zien we rieten huisjes tussen de bomen, een klein dorpje.

Even later komt er een kano naar ons toe. Twee jongens zijn druk aan het roeien tegen de stroom in. Helaas spreken ze geen Frans en mijn woordjes (uit de Lonely Planet) in het Malagasy snappen ze niet, waarschijnlijk zeg ik het verkeerd. We lachen wat naar elkaar en ik zwaai ze uit. Toch gaan ze niet weg en blijven wat dralen. Een van hen wrijft continu over z’n buik. Etienne snapt de hint en oppert onze tagliatelle (die ik toch niet meer kan eten) te geven. Een prima idee en ik zoek er nog een blik met champignons in saus bij.

Als we de zak pasta en het blik omhoog houden, krijg ik tranen in mijn ogen. Mijn hart smelt en er komt een knoop in mijn maag. De enorme dankbare glimlach van een van de jongens doet het. En de andere gast klopt op z’n hart. Ze komen langszij en we geven het over, ze zwaaien uitbundig en de dankbaarheid straalt van hun gezichten. Ze roeien als een speer terug naar de kant (die echt wel een stukje weg is) en we horen ze joelen. De lach en de enorme dankbaarheid staan in mijn geheugen gegrift en raak ik niet kwijt. Wow, dit was heftig en wat enorm fijn als je zoiets simpels voor ze kunt doen. Ik hoop eigenlijk dat ze terugkomen, ik heb nog wel meer, maar dat gebeurt niet. De bescheidenheid siert ze en ik hoop dat ze smullen!

De volgende ochtend gaan we vroeg ankerop. Het is een langere dag en de stroom is niet meer zo duidelijk aanwezig. Ik kijk nog verschillende keren om of ik nog een kano zie komen, ik heb al wat klaar liggen, maar nee. We zien niemand meer. Deze dag is het bewolkt, zwaar bewolkt, met grijze, zwarte wolken. Af en toe vallen er dan ook wat druppels, maar het is geen verkeerd zeildagje en we gaan sneller dan gehoopt. We varen Baie de Rigny naar binnen. Een stelsel van ‘rivieren’ en we gaan door ‘naar achteren’ om zo beschut mogelijk te liggen. Ook hier is het mooi! Het is nog steeds dor, met af en toe wat mangrove langs het water. Het is vlak en we kunnen ver het land op kijken, waar we afgeplatte heuvels zien, soort van verschillende plateaus. Madagascar is mooi, heel mooi en heel veelzijdig en dan hebben we tot nu toe alleen nog maar de oostkant gezien...


Vanochtend zijn weer ankerop gegaan, naar Diego Suarez. Het was weer een heerlijk zeildagje, blauwe lucht, wat wolkenstrepen en heel, heel veel walvissen springend om ons heen. Dit is een enorme baai, zoals ik al eerder zei. En Diego is een ‘groot’ plaatsje, 75.000 inwoners. We liggen nu, achter ons anker, bij de ‘commerciele’ haven. Ze verschepen hier vandaan het Madagascar bier (THB, Three Horses Beer) en ingeblikt vis, wat we goed kunnen ruiken. We waren hier begin van de middag al en doen even rustig aan. Er is genoeg te zien vanuit de kuip; het leger dat gedrild wordt en ze zijn nu een zeilboot aan het lostrekken.

Schommel-vrij

Vrijdag 22 augustus 2014 @ 12:30

Het eerste tochtje weer door naar Cap Est was 84 mijl, dus een kort dagje en een nachtje. Maar met de giga stroom die hier loopt, vlogen we vooruit. Er loopt ook nog best een aardige swell, met soms een enorme golf. Prima te doen, maar de boot schommelt wel. Het nachtje was er een met veel wolken, die aardig wat wind produceerden en ook regen. Het afremmen, was met de giga stroom moeilijk. Zonder zeil liepen we nog 4 knopen! We hebben dan maar nog net in het donker, het anker laten vallen. Prima te doen in deze baai. Maar, met makkelijk invaren, hoort ‘open-baai’ en daar hoort soms ook weer bij ‘swell-in-de-baai’. En ja, dat liep daar nog wel. Het was niet heel erg rollen, maar uiteindelijk toch vervelend en na een dagje en nachtje waren we het zat, dus gingen we donderdag weer anker op.

De weersvoorspellingen gaven een prachtige zeildag en nacht. Maar het is in dit land niet anders als de weersvoorspellingen in NL, dus afwachten. Nou, dit keer hadden ze gelijk! Het was een prachtige blauwe, onbewolkte dag, met een heerlijk zeilwindje. Nu was het 120 mijl naar Vohemar (Iharana), een dag en een nacht dus. Na een uurtje varen kregen we de stroom weer goed mee en vlogen we vooruit. Met melkmeisje en de hydrovane (windstuurinrichting) is het echt heerlijk zeilen dan, door de hoge golven schommelden we wel van links naar rechts.

De nacht was ook perfect! Eindelijk weer eens een nacht met sterren! Onbewolkt en dus ook geen regen. De baai in naar Vohemar is tussen het koraal door, dus we wilden bij daglicht pas aankomen. Het is grappig, tijdens de nacht zie je nog twee andere lichtjes rond je, van Inish en Dalwhinnie. En vannacht zag ik ineens nog een ander licht. Op de AIS was het vrachtschip ook te zien, de MCP Rotterdam! Geen NL’s schip (geregistreerd in Malta), maar wel met een NL’se naam! En dat hier in Madagascar, grappig!

Halverwege de nacht, het al gereefde grootzeil ook weggehaald en op een klein puntje genua voeren we nog steeds bijna 5 knopen. De stroom stroomde weer goed! Om half 8, inmiddels al een dik uur licht, dropten we ons anker in de baai bij Vohemar. We waren gewaarschuwd voor een tricky invaart, maar de (Navionics) kaarten kloppen prima hier, dus was er niets aan de hand.

Eerst ontbijten en nog even een uurtje slapen. Het waait hier nu stevig door, waarschijnlijk landwind. Op de achtergrond zien we namelijk bergen, redelijk droog en ervoor, naar de zee toe, is het een heel vlak stuk. Misschien dat we vanmiddag nog even in het dorpje gaan kijken en anders wordt dat sowieso morgen. Het is wel heerlijk liggen hier, zo ‘schommel-vrij’.

Maki, Vaka en Haie-Haie

Dinsdag 19 augustus 2014 @ 07:27

Vlakbij Mananara is het Aye-Aye Island. De Aye-Aye is een bijzonder beestje wat dingen weg heeft van een aap, een vleermuis en ook wel weer met z’n koppie op een vosje lijkt. Hij heeft een hele lange middelvinger, die heel sterk en scherp is en daarmee ‘krabt’ hij een gat in en een kokosnoot en eet hem leeg. Die wilden we dus wel zien!

Gisterenochtend togen we dan ook met z’n zessen naar de kant om te kijken of we deze beestjes konden vinden. De beach-landing ging goed, er staat een aardige swell op de kant. We gingen eerst koffie drinken bij het restaurantje bij het vliegveld en daar vertelde ze ons dat we bij Roger moesten zijn. Wij op zoek naar het hotel Chez Roger. Dat vonden we al snel en Roger vertelde ons dat het nachtdieren zijn, dus vanavond konden we erheen. Meteen geregeld en toen in de tijd die we over hadden, nog even het dorpje door.

Het is maandag, dus er waren meer ‘winkeltjes’ open. Een heerlijke drukte van jewelste en langs het water heb je verschillende botenbouwers. We zijn op een stalen boot gaan kijken, waar ze druk aan het werk waren. Heel leuk! Verder de kleine straatjes door, is altijd leuk. De mensen vinden je super interessant en leggen je graag wat uit, maken een praatje of gewoon een ‘bonjour’ met een enorme glimlach! De kinderen zijn allemaal scheetjes en een meisje herkende ons al, dus elke keer als we langslopen wordt er heel uitbundig gedag gezegd.


We zijn ook nog even een andere kant ingelopen en het zijn alleen maar straten met zand en keien, houten huisjes en overal wordt wel wat verkocht. Gewoon een heel leuk bedrijvig geheel. Opvallend is dat ze ook nog in Franc’s rekenen. Soms wil je iets kopen en noemen ze het bedrag in Franc’s. Waar dat vandaan komt?


Aan het einde van de middag weer terug naar het dorp naar Roger, voor onze excursie. Er stond een dikke 4WD klaar. Etienne en ik stapte achter in het bakkie, waardoor we een heel goed uitzicht hadden op het ‘platteland’ met rijstvelden en bananenbomen en de dorpjes met een ‘slachthuis’ en hutjes , shopjes en ‘bar’s’. De wegen zijn hier erg hobbelig en slecht, maar het was goed te doen in het bakkie, af en toe even je ruggengraat weg van de zijkant en ik weet ook weer waar mijn zitbotjes zitten.

We kwamen aan bij de rivier waar een houten kano klaar stond. Een klein stukje naar de overkant, naar Aye Aye Island. Daar wachtte ons een hele leuke gids en wat ‘rangers’ van het eilandje. De gids vertelde heel veel over de dieren en de planten. We hebben een koffieplant gezien, maar ook de vanilleplant, die hier grootschalig wordt verbouwd.


De lemur is een dier dat alleen in Madagascar voorkomt. Het is een kruising tussen een aap en een mongoose. Ze zijn er in vele soorten, kleurrijk, egaal, groot en klein. De gids vertelde uitgebreid over de Maki (zo noemen de mensen in Madagascar de lemur) en de Vaka (een grotere lemur). Hij kon het, in het Frans, heel beeldend vertellen en daardoor begrepen we hem goed. En we hebben ze ook allebei gezien! De Vaka was duidelijk veel groter dan de Maki en heeft heel veel apentrekken.


Toen het donker werd, gingen we op zoek naar de Haie-Haie, zoals de Aye-Aye hier wordt genoemd. En aangezien ze een ‘huis’ hebben boven in bepaalde bomen en de gids hier heel vaak is, weten hij en de ‘rangers’ natuurlijk precies waar ze zitten. En ja hoor, we hebben hem gezien!! Het is een grappig beestje met een enorme staart. Onze gids nam zijn taak serieus en tot twee keer toe trok hij me helemaal naar de andere kant zodat ik het toch echt wel zag. Een keer trok hij aan mijn oor om aan te geven, wat hij al eerder had verteld, dat de Haie-Haie grotere oren had als de Maki. “En of ik dat nu ook zag?” Haha, ja, dat had ik gezien, want nadat wij het diertje al plassend betrapten, ging hij weg om even later toch ons even goed te bestuderen en zijn (het was een mannetje) koppie te laten zien. Heel leuk!! Daarna ging hij op zoek naar eten, we hebben hem nog even gevolgd door de bomen, maar toen was hij weg. Jammer! De foto’s in het donker waren allemaal erg wazig, maar we hebben hem gezien!

Hiermee was ook onze excursie ten einde en zijn we weer met de houten kano naar de overkant gegaan en weer achterin de bak terug naar Roger. Er was nog veel te doen op straat, hebben de winkeltjes geen elektriciteit, dan staat er een kaars op de toonbank en uit de Karaoke bar schalmden de zangtonen.

Helaas ging de terugreis met de dinghy iets minder smooth dan de heenreis en eindigden we weer wat nat aan boord. Hij sloeg af bij de eerste golf en ja, dan ben je overgeleverd. Maar ja, dat kan gebeuren. Alles droogt wel weer.

Aan het eind van deze ochtend gaan we weer verder. Een nachtje door, naar Ambodirafia, bij Cap Est.

Hout, zand en zee

Maandag 18 augustus 2014 @ 08:35

Er is elke dag weinig wind, maar genoeg om rustig van baaitje naar baaitje te varen. Eer-eergisteren gleden we langzaam op de genua van Manompana (enorm beschutte baai) naar Antanambe, minder beschut maar een prima overnachtingsplek. Eergisteren konden we de gennaker weer hijsen en spoten we naar Mananara. Het is grappig, rond Ile Sainte Marie zagen we enorm veel walvissen, hier is dat nog een enkeling, al zijn er hier in de Baie d’Antongil weer genoeg.

Eergisteren dropten we ons anker voor het strandje en tussen de hoge rotsen uit het water, voor Mananara. Dit is een dorp met zo’n 49.000 bewoners, dus best groot. Vanaf het water is het plaatsje niet echt te zien, het ligt verscholen achter de bossen. Er loopt een rivier langs met verschillende eilandjes in de rivier. We kunnen daar niet met La Luna in, want er ligt een heel ondiep stuk voor de ingang, waar de swell op eindigt en enorme golven realiseert.

Gisteren gingen we met z’n zessen (Dalwhinnie, Inish en wij) naar de kant via het riviertje. Het was een eindje varen in de baai naar de ingang en die was duidelijk zichtbaar door de grote (brekende) golven. Het was even zoeken naar een ingang en dan de golven door. Spannend! In het riviertje was het rustig en kalm en we zagen heel veel bedrijvigheid. Er was ’s ochtends ook een bevoorradingsschip gekomen, die ‘buiten’ bleef liggen en de lading dus eraf gehaald moest worden en verder met kleine bootjes of wagens. Het was leuk het riviertje op, weer eens wat andere vegetatie, maar weinig vogels of ander leven.


We voeren naar het stadje en trokken daar onze dinghy’s op het strand. Het was een grote duin en aan de andere kant was de zee al. De swell op het strand viel toch wel mee, dus een beach-landing zou ook nog kunnen. We waren vlakbij het ‘vliegveld’ en hebben daar bij een ‘restaurantje’ koffie gedronken en al even besproken wat we de komende dagen weer gaan doen.


Mananara is inderdaad een redelijke grote plaats, een enkele verharde weg, verder zand en rotsen, die door de nachtelijke regen hier en daar gevuld was met grote plassen. De hutjes staan tegen elkaar, rijtjes-hutjes. Gemaakt van hout en bamboebladeren of uitgerolde oliedrums. Er staan een paar betonnen huizen tussen en aan weerszijden van de straten, voor de hutjes zijn tafels, veranda’s enzo gebouwd vanwaar men hun waren verkopen. Het is een grappig gezicht en zelfs voor de zondag nog best druk. We zien groente en bananen, vlees, slippers, kleding, pannen, tafels en spiegels en veel ander spul. Wij vinden de mensen hier net zo interessant als zij ons en dat geeft een grappig schouwspel.


Veel komen er van de kerk, ze lopen in hun prachtigste jurken en hoeden. Hoe houden ze dat toch zo wit en schoon, vragen wij ons geregeld af. We zien de was namelijk te drogen ‘hangen’ op de daken van huizen en op verschillende struiken. Misschien is dat wel de truc…

We lunchen bij een van de weinig stenen gebouwen. De kaart is beperkt en we zien alleen maar cakejes in de vitrine, maar de ‘bol renverse’ is heerlijk en zelfs voor mij (zonder vlees) komt het helemaal goed. Iets waar we altijd weer om lachen, vaak gaat het in het meest kleine, achteraf tentjes nog beter dan in een ‘fancy’ restaurant.

Met een volle buik gaan we weer terug en kopen wat brood en wat groenten. De prijzen blijven ons verbazen. Het is erg goedkoop, maar ze zeggen (en schrijven) hele andere bedragen dan dat we uiteindelijk betalen. Ze lichten je hier niet op, is ons gevoel. En anders is het wel heel weinig!

De markt is prachtig om te zien, overdekt en compact. Heel veel groente en vlees. Het vlees ligt gewoon open en bloot op een houten ‘tafel’. Het hakblok ziet er nog rood en nattig uit en de varkenskop is ook te koop. De vellen hangen aan spijkers te drogen en het gehakt ligt in een grote schaal te wachten tot een koper. Maar het stinkt eigenlijk niet en het gehakt is nog niet grijs...


We kopen het toch maar niet en houden het bij wat groenten. Terug bij de bootjes tillen we ze stuk voor stuk over de duin en gaan weer terug naar de boot. De rest van de zondagmiddag doen we lekker lui. Vandaag gaan we kijken of we Aye-Aye’s kunnen spotten. Een inheems diertje dat op de foto in de Lonely Planet net zo lelijk is als een vleermuis.;-)

Inklaarspelletje, piraten en walvissen

Donderdag 14 augustus 2014 @ 18:12

Na een kort tripje varen lieten we, afgelopen maandag, ons anker vallen bij Ambodifototra, de 'hoofdstad' van Ile Sainte Marie. Het ziet er echt onwijs leuk uit vanaf het water en we zagen meteen al prachtige oude gebouwen.
.
We gaan, samen met Inish, maar meteen inklaren. Van dit land doen ook weer allerlei verhalen de ronde, alle partijen willen smeergeld, iets wat wij, tot nu toe op een keer na, niet hebben betaald. Maar hoe ga je hier weer mee om? Etienne is altijd heerlijk standvastig, maar ik heb de knopen in mijn buik.
.
Dalwhinnie heeft het hele proces al gedaan en geeft ons een soort van routebeschrijving. We gaan aan wal, op zoek naar de customs-man, een enorme dikkerd die ons al gespot had. Hij geeft ons een stempel op het formulier van Reunion en vertelt ons kopieen te laten maken en dan terug te komen. Ook moeten we 60.000 aria (Madagascars geld) betalen per boot. We maken duidelijk dat we dat niet van plan zijn om te gaan betalen en er ontstaat een discussie, niet zo'n vriendelijke. Dan naar de kustwacht. Hetzelfde verhaal, wat stempels op een nieuw formulier, we moeten kopieen gaan maken en 60.000 aria betalen. We geven aan dit niet van plan te zijn, maar we gaan eerst kopieen maken.
.
We lopen de brug over naar het stadje. Het is een leuk loopje en het stadje is gezellig! Met de zanderige straten, Afrikaanse mensen en het rommelige geheel moeten we weer denken aan onze Zuid-Afrika reis en Gambia. We gaan eerst maar even geld pinnen, altijd fijn en voor de beeldvorming 30.000 aria is iets minder dan 10 euro. We maken de kopieen en brengen een bezoek aan immigrations. We hebben al een visum voor drie maanden, hij hoeft dus alleen maar een stempel te zetten dat we gearriveerd zijn. Het is een alleraardigste man en hij begint een hele pagina in Etienne en mijn paspoort te vullen met stempels. Na veel heen en weer geklets snapt hij dat we al een visum hadden, maar wilt toch geld voor het gemaakte visum. Jaja. Een heel theaterspel volgt. Hij stempelt alle paspoorten goed af en wil ze dan meenemen naar zijn baas om het te laten checken. Wij gaan met hem mee, we geven onze paspoorten niet af. Tijdens het lopen merk je dat hij loopt te treuzelen. Hij weet niet goed hoe hij het moet brengen voor het geld. Zijn 'baas' al helemaal niet. Die maakt een praatje en zegt dat alles goed is. Grappig!!
.
We gaan terug naar de haven om onze kopieen af te geven. Lang verhaal kort, we betalen 30.000 aria bij de coastguard, maar niets bij customs, die ons daarop uitscheld voor "bad people!"
.
Later regelen we nog even internet in het dorpje en we gaan met z'n allen (Inish, Dalwhinnie en wij) uit eten. Het is een gezellige avond.
.
De volgende ochtend gaan we met z'n zessen naar de kant om naar de 'piraten begraafplaats' te gaan. We worden opgewacht door de man van customs. Of we even mee willen naar z'n baas. Nou ja, eigenlijk niet, maar ok. We gaan zitten tegenover z'n 'baas' en zitten elkaar aan te kijken. Dan vragen we 'wat is het probleem?' De 'baas' kijkt naar het customs-mannetje en die begint dat wij niet wilde betalen enz. Wij leggen weer uit, nu aan de 'baas', dat we bij de ambassade zijn geweest en die had gezegd dat we verder niets hoefden te betalen. De 'baas' weet niet goed wat hij met ons aan moet en wat hij moet zeggen. Ondertussen loopt het customs-mannetje te mopperen. Dan vraagt de 'baas': "gaan jullie betalen? Ja of nee?" We trekken de stoute schoenen aan en antwoorden: "nee." Ok, dan niet en kunnen we vertrekken. En daar blijft het bij. Het is dus even buik inknijpen, adem inhouden en doorzetten. Als het echt officiele bedragen waren, die we echt hadden moeten betalen, dan hadden ze wel een ander verhaal gehad. ;-)
.
We lopen daarna door een heel klein primitief dorpje. Dit is echt weer een enorm fotogeniek land! Die kindjes met hun heerlijke grote bruine ogen en hun brede lach! Maar ook de volwassenen, geef je ze een smile, dan krijg je een tig keer zoveel grote terug! Heel leuk. We liepen op ons gemak over het zand en de plassen ontwijkend naar de piraten begraafplaats. Hij ligt op Ile Madame, een klein eilandje in de baai bij Ambodifototra, verbonden door een brug. In deze baai verzamelden vroeger de piraten en ja, dat kunnen we ons wel voorstellen. We zien een grafsteen met een doodskop, hier ligt een piraat begraven! Verder stelt het niet veel voor, we drinken lekker koffie bij een restaurantje en bespreken meteen onze planning voor de komende dagen.
.
's Middags struinen we met z'n tweetjes het dorpje door. Heerlijk over de markt en de 'achteraf' straatjes. Er ligt daar geen asfalt, gewoon stenen met zand, de mensen leggen hun spullen op eigen gemaakte stalletjes. We eten een gefrituurde banaan en kopen wat bananen, 3 eurocent per stuk.
.
Van andere cruisers hoorden we van een strandje en waterval in het noorden van Sainte Marie en zo trokken we woensdagochtend met z'n zessen weer het dorpje in. We wilden proberen er met een tuctuc heen te 'tuctuccen'. We spraken met twee tuctucs af en tuften even later over de enige geasfalteerde weg van het eiland helemaal naar het noorden. Het eiland is in totaal 56 km lang, niet heel groot dus. Halverwege begon het enorm te regenen! Maar de weg was prima en je reed door verschillende kleine dorpjes. Het was een heel leuk tochtje. Eenmaal bij het 'natuurlijke zwembad', 'piscine naturelle', was het droog geworden en toen we onze koffie op hadden, scheen de zon alweer volop. Het strandje met zwemstuk achter enorme rotsen was mooi en het loopje langs de kust was erg leuk. Op de terugweg zijn we nog gestopt bij twee schitterende watervallen! Beide liepen de zee in. Het hoogste punt van St. Marie is 112 meter, maar toch waren de watervallen, de moeite waard!!!
.
Het regent hier een beetje af en aan, vaak 's nachts, maar overdag hebben we ook al wat buitjes gehad. En zo ook toen we na ons tuctuc tochtje weer net aan boord waren. Timing! 's Avonds zijn we met z'n zessen gaan eten in een hele westerse tent, maar met een creatieve kaart en overheerlijk eten!!20
.
Vanochtend zijn we weer ankerop gegaan, naar een baaitje aan het vaste land. Het zou vandaag een hele regenachtige dag worden, maar we hadden enorme mazzel. We hebben wel wat buitjes gehad, maar zeker niet de hele dag. En die walvissen!!! Je ziet er continu wel ergens een om je heen, of een kleine naast je boot, of in de verte een enorme spuit. En zelfs af en toe een sprong! Het is ongelooflijk en enorm genieten! De wind was vandaag wat minder, dus hebben we de gennaker weer eens gehesen. Als hij dan eenmaal staat en de wind blijft constant, dan is het eigenlijk weer heerlijk zeilen. De wind kakte uiteindelijk toch steeds verder in en een uurtje voor het baaitje moesten we de motor starten. Het baaitje is beschut dooreen labyrint van ondiepe plekken. Even wat snelheid minderen om de bui uit te zitten, voordat we met Google Maps voor ons neus, naar binnen slalomde. We liggen lekker stil en beschut achter ons ankertje in deze grote baai. Helaas regende het de laatste uren van de middag enorm, dus hebben we niets op de kant gezien. Nou ja, we gaan vast nog genoeg van Madagascar bekijken!
.
Hier hebben we geen internet, dus kan er maar een fotootje bij. Zodra we weer 'in de bewoonde wereld' zijn, wordt de map 'Madagascar' in het foto-album aangemaakt. Tot die tijd zullen jullie het met Reunion moeten doen, die is bijgewerkt.
-----
At 14-8-2014 11:43 (utc) our position was 16°41.64'S 049°45.08'E

Madagascar

Zondag 10 augustus 2014 @ 18:25

Het was een prima laatste nachtje en dagje zeilen. Af en toe zagen we weer wat donkere wolken, we hebben ook wat spetters gehad, maar dat viel allemaal mee. Tijdens de laatste mijlen voor het eiland kregen we nog wel even een giga donkere wolk over ons heen, met ook aardig wat wind, rond de dertig knopen. Daarbij kregen we ook nog een vette breker in de kuip, die landde op de plek waar Etienne zat! Jammer, in de laatste mijlen werd hij nog gedoopt. Door de vele wolken zagen we Madagascar laat.
.
Ons einddoel was Ile Sainte Marie, een eilandje net voor de kust en dan nog het kleine eilandje onder dit eiland, Nosy Nato. We zijn hier precies op het juiste moment, namelijk gelijk met de walvissen. Zij komen, vanuit de koude wateren rond Antartica, in deze maanden hierheen om te bevallen. En ja hoor, in de verte zagen we ze al helemaal uit het water springen en links en rechts verschillende waterspuiten. Geweldig!
.
Ter hoogte van Nosy Nato werden we helemaal opgeschrikt door een enorm lawaai naast de boot. Toen we keken, sloeg een enorme humpback met zijn staart op het water. Vaak een teken ter waarschuwing, maar ja, we hadden hem (of haar) helemaal nog niet gezien of gehoord, dus waren we inderdaad wel dichtbij.
.
Het is wel grappig. Reunion is vulkanisch, met enorme punten en een heel ruw profiel. Ile Sainte Marie en Nosy Nato zijn heel anders. Palmbomen, ander groen, een wit strand en lichtblauw water met een rif. Dit is een andere wereld!
.
Nadat we ons anker hadden gedropt bij Dalwhinnie en Inish, zijn we bij Inish aan boord een aankomstdrankje gaan drinken. Even gezellig bijkletsen met Dalwhinnie (en horen hoe Madagascar tot nu toe is) en verder over onze trip, dat het toch weer een prima tochtje was.
.
En dat we in een andere wereld zijn is duidelijk, het is eind van de nacht gaan regenen en dat is het heel de dag blijven doen! Met enorme bakken kwam het vandaag uit de hemel, veel wind ook af en toe. Een dagje om lekker binnen te blijven en rustig aan te doen. Morgen varen we naar Ile Sainte Marie, naar het dorpje Ambodifotatra. om in te checken.
-----
At 10-8-2014 12:32 (utc) our position was 17°05.56'S 049°48.54'E

Blauw

Vrijdag 08 augustus 2014 @ 15:41

En na een grauwe dag komt er weer een blauwe dag. De afgelopen nacht, was een nacht uit een boek. Helder, prachtige sterrenhemel, het maantje, een redelijke zee, met melkmeisje schommelden we met 5 tot 6 knopen richting Madagascar. En vandaag is het ook blauw, een enkel wit wolkje, maar een heerlijk dagje. De wind is prima en de Hydrovane houdt ons nog steeds mooi op koers. Daarnet hebben we genoten van een enorme school met jagende dolfijnen! Ze sprongen uit de golven als ware kunstenaars!! Nog een paar uur en dan gaan we weer het nachtje in. Hopelijk weer zo'n fijne nacht en als het even mee zit, zelfs de laatste voor dit tochtje alweer!
-----
At 8-8-2014 13:05 (utc) our position was 18°31.15'S 051°20.59'E

Grijs

Donderdag 07 augustus 2014 @ 15:41

Het deed me de gisterenavond en vandaag denken aan zeilen in NL. Het koelt hier 's avonds nog goed af, wij vinden het koud worden en het was dik bewolkt met zelfs wat spatjes regen. Ook hielden ze (de weergoden) ons druk bezig vannacht. Motor aan, motor uit, zeilen over de andere kant, dus boom om, boeletalie om enz en dat, echt waar, nog voor geen tien minuten, want toen kakte de wind weer in en kon de motor weer aan.
.
Halverwege de nacht werd het stabieler en konden we zeilen. De wolken trokken weg en we zagen weer een sterrenhemel. Eer dat het ochtend was, waren de wolken terug en is het bijna heel de dag grauw, grijs en bewolkt geweest. Het zeilen gaat prima, de zee is wat rustiger geworden, al hebben we met melkmeisje altijd wel een wat rollerige koers.
.
De dikke zwarte wolken bepalen ook letterlijk onze koers. Met Inish op zo'n halve mijl afstand voeren we vanmiddag op een moment allebei melkmeisje en toch 90 graden anders. Rara!!! Het wolkenpak is nu ook goed dik en we hopen op een droge nacht.
-----
At 7-8-2014 12:44 (utc) our position was 19°57.36'S 053°13.11'E

Vertrokken

Woensdag 06 augustus 2014 @ 15:00

Vanochtend om 9 uur voeren we St. Pierre uit. Het is in dagen niet zo rustig geweest! De haveningang was rustig! Buiten stond er nog wel een aardige deining. Net buiten zagen we al een paar walvissen, maar iets te dichtbij naar onze zin. We moesten zelfs uitwijken voor ze! Wel een immens gezicht elke keer! Even later zagen we weer een groep verder weg.
.
Het eerste uur konden we lekker rustig zeilen, maar daarna was de wind vertrokken. Nu we steeds verder bij Reunion vandaan gaan lijkt de wind langzaam terug te komen, zei ze hoopvol.

Als de bomen toch geen wortels hadden...

Dinsdag 05 augustus 2014 @ 09:34

Zaterdagavond kregen we van Lily (onze vriendin hier in Reunion) een mailtje of we zondag zin hadden mee te gaan met een loopje, met een aantal vrienden van hen (en met twee kinderen en een hond). Natuurlijk, gezellig!!!

Lily pikte ons ’s ochtends vroeg al op. Deze hike, in het zuiden van Reunion, in het gebied bij Langevin, had nog niemand van hen gedaan, dus met een beschrijving gingen we op pad. Met de auto reden we naar Langevin waar we de anderen zagen. Toen verder naar Petit Galet en vandaar de bossen in. Het was erg vochtig en heel groen, een beetje een jungle idee. Via Petit Galet de bossen in klimmend naar de weg die naar Grand Galet liep. Heel grappig langs verschillende huisjes. We kwamen bij een waterval (Cascade de la Grande Ravine) die nu echt uit de berg kwam, maar bij veel regen enorm moet zijn.


Vanaf daar werd het al snel enorm klimmen! En dan bedoel ik enorm en het was goed dat we een ‘lesje’ rock climbing hadden gehad. Ongelooflijk! Het was bijna steil omhoog, je moest echt alles gebruiken wat je maar kon pakken en elke spier werd wel aangesproken. Vandaar, als de bomen toch geen wortels hadden…. De wortels zijn namelijk heel sterk en erg fijn om je aan vast te houden of omhoog te trekken. Op een plek was er weinig en zette ik mijn nagels (die ik eigenlijk niet heb) maar in de modder, haha!! Omdat het ook zo vochtig was, was het nat en glibberig. Af en toe kon je alleen je voet maar op heuphoogte zetten, met je ene arm een steen pakken en dan maar zien dat je je gewicht op dat been kan krijgen. Door alle kleine steentjes gleden af en toe gewoon je voeten ook weg en hing je aan je armen aan een boomwortel of steen. Het was wel leuk, maar het duurde wel zeker een paar uur dit klimmen, wat het best zwaar maakte.


Eenmaal boven zijn we meteen maar gaan lunchen. En ooh, wat smaakt dat dan lekker! We zaten inmiddels op 1100 meter met schitterende uitzichten.


Via wat paadjes door het suikerriet moesten we op zoek naar het pad voor de afdaling. We begonnen in een kloof, waren via de want omhoog geklommen op de bergrug. Daar liepen we nu en nu moesten we weer naar beneden het dal in. Boven op de bergrug was een weg en veel picknick plekjes, de weg liep naar beneden, maar dan kwamen we in het verkeerde dal, waar niet onze auto stond. Dus zoekend naar het pad. Dat was nog een klus, want ze waren het suikerriet op plekken al aan het kappen, dus paden waren bedolven onder stengels en bladeren.

Na wat heen en weer en verkeerd geloop, vonden we dan eindelijk het pad. En wat we al vreesden was inderdaad zo. Steil omhoog en steil naar beneden! Gelukkig wel iets minder steil, anders zal het op sommige stukken echt niet te doen zijn geweest. Dus nu was het hangen aan bomen en boomwortels en als Tarzan & Jane slingerend naar beneden. En toen begon ook nog mijn knie van zich te laten horen. AI. Het ging supergoed, maar dit was iets te. Halverwege de afdaling begon het ook nog te regenen. Het pad was al muddy en glibberig, maar nu werd dat nog erger. Och, gewoon doorgaan en eigenlijk was het best leuk! De modder zat onder m’n nagels en in m’n haar! ;-)


Eenmaal weer op de weg begonnen de twee meisjes (6 jaar) te juichen, we hadden het gedaan! De tocht was voor hen duidelijk te zwaar, tijdens de lunch lagen ze allebei bijna meer te slapen dan te eten. Ze werden met het klimmen en dalen dan ook door de ene of andere omhoog getrokken of gedragen. Gelukkig zijn ze met 6 jaar nog niet zo zwaar!

In de stortende regen reden we terug naar de haven en namen we afscheid van Lily. Het was weer een enorm geslaagde dag!!

Blijkbaar hebben we hier toch goed aan onze conditie gewerkt want spierpijn hebben we niet meer, dus zijn we gisteren een eind langs de boulevard gaan lopen. Het waaide goed hard en het was een gaaf gezicht de kite-surfers in de hoge brekende golven, enorme sprongen te zien maken!

Vandaag is het rustiger weer. We gaan weer voor de laatste boodschappen en zoals het er naar uit ziet, dit keer echt de laatste, want morgen is het goed weer om te vertrekken. De swell moet acceptabel zijn, om de haven uit te gaan en de windverwachting ziet er goed uit. Dalwhinnie is zaterdag al vertrokken en we gaan morgen samen met Inish op weg naar Madagascar. Zo’n 400 mijl.

Zwemmen, weer een hike, bijna vertrokken en overal koraal

Vrijdag 01 augustus 2014 @ 19:26

Lekker bijkomen van de hike in Mafate en genieten van het mooie weer hier. Heerlijk, wat rondlopen door het stadje, op strand gezeten en zelfs in de lagoon gezwommen en gesnorkeld! Het is een beschermd stukje voor het (koraal)strand, beschut door een rif. Het water is super helder, maar weinig levend koraal of vis. Wel een bijzondere zeekomkommer gezien. Verder was het water best fris! Maar toch was het heerlijk en goed voor mijn verkoudheid. ;-)

Reunion is een mengelmoes van culturen, waaronder ook aardig wat Hindoes. Wij hebben al heel wat ceremonies op het strand gezien. Blijkbaar is het een heilige maand in de Hindu-kalender. De ene keer in roze kledij, in oranje, in witte. En een keer met de bekende piercing rituelen, door de huid en mond. Toen ze een jongentje gingen piercen zijn wij vertrokken, maar deze keer was het een rustige ceremony in het oranje, zonder het boetedoening. Heel gaaf om te zien en ze ruimen echt alles, maar dan ook alles op als ze in een stoet vertrekken naar de tempel.


Afgelopen dinsdag zijn we met z’n zessen (Inish, Dalwhinnie en wij) weer gaan lopen. Een prachtige hike weer in Cirque de Cilaos. Met de bus naar Cilaos en halverwege eruit om dan via verschillende bergkammen, berghellingen, rivier en bergpas naar een andere halte te lopen.


Het was prachtig helder weer en het loopje was weer super, met super uitzichten! Het was best klimmen en dalen en helaas maar even langs de rivier. Er waren dit keer ook hele smalle paadjes, soms met een touw, maar ook een paar keer zonder. De uitzichten, de eindeloze dalen in, waren geweldig en we kunnen er niet genoeg van krijgen.


Halverwege in een klein plekje schaduw geluncht. Want, dat maakte het super warm, het is mooi weer, maar wel met de zon op de helling. Iedereen had z’n eigen natje en droogje meegenomen en het picknicken in deze schitterende natuur, dat is voor mij een van de high lights van zo’n dag.


Het pad staat altijd heel goed aangegeven, maar deze keer kwamen we op een punt waar ineens ons eindpunt niet meer op stond en de enige mogelijkheid was de rivier oversteken over een boomstam. Frans en Etienne gingen op onderzoek uit, terug of verder. Uiteindelijk een stukje terug en via een ‘afslag’ die we al hadden gezien kwamen we onderaan een brug, die op de weg uitkwam. Super, we waren er weer. En zo’n tien minuten later kwam de bus er al aan. Soezende reden we de berg weer af naar zeeniveau.

’s Avonds zijn we gezellig gaan eten bij een Thaise Chinees met super lekkere ‘Bol Renverse’ (een kom gevuld met omelet, vlees en rijst en dat dan op z’n kop op je bord…) en ‘Vis met speciale Thaise saus’. Een geweldige dag weer!

De dag erna was het verse spullen halen en de boot klaar maken. Donderdag zou er een goed weather window zijn. De enige barriere zou nog zijn om de haven uit te komen met een hele hoge swell. En die was er. De haven is een labyrint, waardoor we prima liggen als buiten de enorme golven tegen de dijk aan rollen, maar staat er een hoge swell, dan kun je de haven niet in of uit.

Etienne was donderdag vrij vroeg wakker en zag Dalwhinnie z’n box uit varen. He?? Hij naar buiten om op de dijk te gaan kijken, zou de swell meevallen en we naar buiten kunnen? Het zou laag water moeten zijn, maar het was juist heel hoog en het water liep bijna de kade op. Aan het einde van de steiger zag hij het….de ravage en de enorme golven die bovenop de dijk klapte en via de trap naar beneden kwamen als een prachtige waterval. Ai!!


De vingersteiger van Dalwhinnie was bij hoog water in de nacht afgebroken, vandaar dat ze aan de kade gingen liggen. Ik liep later mee om te kijken op de dijk en bij het strand. Ongelooflijk!! Overal lag koraal! De golven sloegen nog steeds over de meters hoge dijk en er stonden auto’s met kapotte voorruiten, een busje was tegen de stoeprand aangeklapt en stond daar nu met z’n velg op. Bij het strand was de houten omheining zwaar beschadigd en er lag bijna net zoveel koraal op het looppad en de weg eronder. Wat moet het gespookt hebben!! En dat gebeurt hier zo’n vier keer per jaar….


Dit is de haveningang



Het werd nu laag water en we zijn wat rond gaan lopen. Heftig! Dat was dus geen vertrekdag! Vandaag was er nog wel wat swell, maar veel minder dan gisteren. Nog teveel om de haven uit te gaan. We hebben wat rondgelopen door St. Pierre, bij een strandje geluncht en bij de Jumbo gekeken wat zij aan gluten vrije dingen hebben. Daarna op het busje wachten en weer terug. Het bussysteem is hier super, maar die kleine stadsbusje rijden niet op tijd. Inmiddels is het weer druk op de kade. Het weekend is weer begonnen. Dat wordt vanavond weer genieten van de muziek. Misschien gaan we dit keer wel even kijken….

Letterlijk en figuurlijk adembenemend

Zondag 27 juli 2014 @ 11:22

We zijn een paar dagen aan het lopen geweest in Cirque du Mafate. Deze Cirque is degene waar geen auto’s komen en je alleen lopend in en doorheen kunt. Het was een tocht die letterlijk en figuurlijk adembenemend was, het was onbeschrijflijk mooi, maar op sommige momenten ook zwaar!

Dinsdag vertrokken we met de bus via St. Louis naar Cilaos. Het was een prachtige dag, straalblauwe lucht. Maar omhoog kronkelend met de bus naar Cilaos trok het steeds verder dicht en ja hoor, in Cilaos goot het van de regen. Wat gegeten, wat gedronken, wat tussen de buien door gelopen en op tijd naar de gite, onze overnachtingsplek. Naast hotels, hebben ze het hier over Gites, hutjes en soort van pensions. Onze gite in Cilaos was prima! Eetgelegenheden zijn er genoeg in Cilaos zelf, dus ’s avonds chinees gegeten en wat er over was, heb ik meegenomen voor lunch de volgende dag.

Woensdag hadden we de bus van 7.30 uur naar het startpunt van onze tocht (op 1260m), via Col du Taibit (een bergpas op 2090m) en dan weer zakkend naar Marla (op 1620m), zo’n 7 km in totaal. Inmiddels was het weer opgeklaard en kwam de zon langzaam boven de bergen uit. Het was een aardige klim omhoog. Prachtig in de bossen, lopend van boomstronk naar rotsblok, met gigantische uitzichten Cirque du Cilaos in.


Halverwege de klim kwamen we op Plaine des Fraises, aardbeienvlakte. En inderdaad, heel veel aardbeienplantjes, met af een toe een minuscuul aardbeitje. Boven liepen we een bergkam over waarbij je aan de ene kant Cirque du Cilaos kon zien en aan de andere kant al Mafate in keek. Enorm mooi!! Her en der staan er Mariabeeldjes en kruisjes verspreid over de tocht. Ter aanbidding en ter herinnering.

In Mafate zagen we de wolken al langzaam de bergen over komen rollen en het ‘dal’ in zakken. Wij zakten ook naar beneden met de afdaling. Ik weet niet wat vervelender is. Het klimmen is zwaar, maar als het niet gelijkmatig naar beneden lopen is, is de afdaling ook zwaar. ;-)


Rond 12 uur, met zicht op het ‘dorpje’ Marla, hebben we geluncht. Etienne een stokbroodje met salami en ik mijn rijst met zoet/zure groenten van de avond ervoor. Een dik half uurtje later liepen we Marla in. Een grappig dorpje. De huisjes liggen verspreid in het dal. Alsof iemand een handjevol naar beneden heeft gegooid en dat is zo uitgewaaierd. Leuk gezicht! En Marla heeft een ‘bar’, waar we lekker koffie en thee konden drinken en nog wat frietjes eten. Inmiddels was het koud en enorm vochtig van de wolken, het was kil en guur en je merkt dat je aardig wat energie verbruikt hebt. Nog even langs ‘het winkeltje’ voor brood voor morgen en wat fruit en daarna op zoek naar onze slaapplek. Toen we rond 2 uur in onze gite, Yolande Horeau, aankwamen, kwam de regen met bakken uit de hemel. We waren op tijd ‘binnen’!


In deze gite hadden we ook een eigen kamer, een hokje met twee bedjes, een nachtkastje en een kapstok. Precies genoeg. De douche (koud) en wc’s waren in een ander gebouw. Kachel, dat kennen ze hier niet. Dus alles aan voor het diner in een zaal bij de woning van Yolande. De gite zat vol, 24 personen en er waren nog wat mensen extra met het eten. Het was een gezellige drukte. Wij zaten bij een gezin uit Le Port, hier in Reunion, aan tafel. Een gezellige familie die redelijk Engels sprak en de schoondochter zelfs Engelse lerares was. Het eten was super!! Voorgerecht was een heerlijke salade, toen rijst met curry en lentils en voor mij wat vis en voor de andere een enorme schaal met vlees! Hert. In de Cirque zie je ook veel herten staan, die gefokt worden voor het vlees. Er werd door iedereen flink gebuffeld en enorm gelachen toen Etienne de opmerking maakte dat Bami dus op het menu staat hier. Het dessert was een chocolade-koffie-cake en voor mij wat fruit. Super maal, met heerlijke huis-rum.

Om 7 uur was het ontbijt en daarna gingen we weer snel op weg. Het tweede gedeelte van onze etappe, via Trois Roche naar Roche Plate. Het langste stuk, zo’n 10 km, van Marla (op 1620m) naar Roche Plate (op zo’n 1100m). Dan lijkt het alsof we alleen maar hoeven te dalen, maar helaas. Je moet verschillende bergkammen over, zoals alle drie de dagen en dus is het toch wat dalen en klimmen. Hier begonnen met een daling naar de bedding van de rivier. Door de regen van gisteren was het af en toe wat glad en extra opletten. Je klimt en klautert over paadjes en rotsen, die er vaak natuurlijk liggen. Door een rotslawine of uitgesleten. Af en toe hebben ze wat planken geslagen om treden te maken, maar dat is soms nog zwaarder omdat die treden vaak net zo hoog zijn als mijn knieeen.


We hoefden geen natte voeten te halen en konden van rots naar rots springen als we de rivier moesten oversteken. Het was er prachtig!! Dit is toch een landschap, zo in een canyon lopen langs een snelstromende rivier met prachtige rotsen, wat ik erg mooi vind. En dan wordt het langzamer wat meer begroeid en ligt er in het midden van de rivier een soort van oase met naaldbomen! Heel bijzonder, en wat ons zeker aan Oostenrijk enzo deed denken. De rand van de rivier was ook begroeid en het wemelde er van de kikkers. Een prachtige waterval maakte het geheel af. Adembenemend!!!!


Vanaf daar ging het omhoog, een klein stukje verder naar Trois Roches, drie rotsen. Daar konden we koffie en thee drinken en van het uitzicht genieten. Inmiddels was de zon in de canyon en stond tegen de wand waar wij omhoog moesten. Dat is slopend. Het is ’s nachts en op hoogte koud, maar als de zon zo brand waar jij omhoog moet, dan wordt het warm!! Het klimmen is ook niet zoals een trap oplopen of een schuin lopend paadje. Het is echt klimmen met stappen die net een paar centimeter hoog zijn, tot stappen boven kniehoogte. En die laatste zijn ook echte killers. Het was dus best zwaar, maar de uitzichten maken veel goed!


Verschillende vegetatie, verschillende mooie bloemen die zich toch nog zo hoog weten staande te houden en verschillende uitzichten. Gewoon genieten! En helemaal als je dan weer huisjes voor je ziet opdoemen, Roche Plate! Zoals de naam al zegt, een platte rots, met daarop weer wat huisjes uitgestrooid. Het leek niet ver meer, maar toch moesten we nog wat aardig afdalen. Het was zo’n drie uur toen we bij onze gite, Chez Juliette, aankwamen. Hier hadden we een slaapzaal samen met een Franse familie. Er waren nog 6 studenten en dat was het groepje voor deze dag. De gite had prachtige uitzichten de cirque in en het weer bleef mooi!! Toch is het koud op hoogte (zo’n 10 graden maar) en de (warme!!!) douche was dan ook heerlijk!

Het eten was gezellig aan een enorme lange tafel. Hetzelfde ritueel, lekkere salade, rijst met curry, vlees met chouchou en voor mij extra groentes, lekkere rum en een cake (en papaya) als dessert. Erg lekker en ook weer erg gezellig. We lagen vroeg onder de, letterlijke, wol, drie dekens en vielen al snel als een blok in slaap. De volgende ochtend liet weer duidelijk zien, dat de gasten de enige zijn die het koud hebben, want terwijl Juliette de tafel aan het dekken was, zette ze al de deuren en ramen wagenwijd open! Na een snel ontbijt gingen we weer vroeg op pad, naar Maido, een stuk dat bekend staat als zwaar en de hoogste ranking heeft in de boeken.


Meteen achter de gite stonden de bordjes al en meteen begon het stijgen, van Roche Plate, op 1100 meter, naar Grand Bord op 2040 meter, totaal zo’n 8 km. En ook hier weer, klimmen van groot rotsblok naar klein blok, van enorme ‘traptrede’ naar boomstronk. Maar het was weer schitterend! Af en toe was er een heel smal riggeltje waar je over liep en onder je ging de berghelling terug en steil naar beneden. Op sommige plekken hadden ze touwen gespannen en soms zelfs met beton een stukje ‘gegoten’, maar daar was het net het minst erge. Haha.

We liepen ook over een hele smalle bergkam, met rechts en links een enorm uitzicht. Genieten en genieten! En voor het contrast…. er kwamen ons verschillende mensen (mannen en vrouwen, oud en jong) voorbij naar beneden. Rennend. Alleen in kort broekje, rugzakje vol met water en rennen naar beneden. Ai. En een uurtje later, kwamen ze weer voorbij, rennend omhoog. Ai. Dat was wel grappig, wij maar ploeterend omhoog! Er is hier elk jaar een race, Grand Raid, rennend door de bergen, zo’n 90 km en 180 km. Gekkenwerk als je het mij vraagt, maar ik kan de sport er ook wel van in zien.


Nou rennend, deden wij het zeker niet, maar we waren toch om 12 uur al boven. Het eerste stuk was met de zon op onze rug, die ons verwarmde, tot kookpunten. Maar het laatste stuk was in de wolken, het was toen koud, kil en nat. Jammer, want het uitzicht moet hier ook prachtig zijn, wij zagen alleen mist. En tja, als je het dan toch sneller hebt gedaan dan verwacht, dan is het lang wachten op de bus. Drie bussen komen hier, om 7.10 uur, 15.05 uur en 17.20 uur. In het ‘bushokje’ konden we droog en uit de wind staan, maar de koud trekt door in je botten. Niet goed voor je spiertjes en zeker niet voor mijn verkoudheid, die de laatste dagen (mede door de kou) toch doorzette.

We waren dan ook blij dat de bus er was en ons naar St. Paul bracht. Daar was het meteen weer alles uit doen, want het was warm! Via twee toeristische stopbussen langs de kust kwamen we om half 7 in St. Pierre aan. We hadden niet veel zin om uit eten te gaan, maar koken zag ik ook niet zitten, dus even langs ‘onze’ Chinees. Heerlijk eten meegenomen en opgesmuld aan boord. Moe, maar ook weer hyper lagen we vroeg in bed. Wow, wat een gave dagen!!

Meer foto's van de hike staan in het foto-album: Reunion - Hike to Cirque du Mafate.

Geweldig sporty weekend

Maandag 21 juli 2014 @ 14:34

Het plan was om, samen met Dalwhinnie, het weekend te gaan lopen in Mafate, maar toen we vrijdag in de stromende regen bij het VVV aankwamen werd ons verteld dat er wat passen dicht waren. Helaas, maandag in de herkansing.

Hierdoor konden wij afspreken met Pierre en Lily. Ex-cruisers die we in de Pacific ontmoet hebben en hier zijn gaan werken en wonen. Vrijdagavond pikte Pierre ons op om bij hen te eten en te slapen. Het was echt super gezellig hen weer te zien! Lekker lang gekletst vrijdag en heerlijke curry gegeten. Lily haar broer en schoonzus zijn ook bij hen, voor hun honeymoon! Het was dus een gezellig groepje.

Pierre en Lily wonen in Ravine des Cabris, niet zo ver van St. Pierre vandaan, in een super huis! En op 10 min rij afstand daarvan, kunnen ze bijna elke sport beoefenen die ze willen. Zaterdagochtend, na een heerlijk ontbijt, buiten op de veranda, gingen we met z’n zessen op pad voor een hike in de buurt, Les Gorges du Bras de la Plaine. Een schitterende hike!!


Aan de andere kant van de gorge (ravijn) zagen we het dorpje Entre Deux liggen. Eerst naar beneden de ravijn in, tot we letterlijk met onze voeten in het, niet zo koude, snel stromende water stonden. En vanaf daar vervolgden we de rivier verder. Ik kan het heel vaak herhalen, maar het was echt schitterend!! Wadend door het water van oever naar oever, van steen naar steen liepen we uren door het ravijn. Prachtige rotspartijen en doordat de wanden, aan beide kanten, steil omhoog gingen, voel je je erg nietig. Het was af en toe wel even oppassen, want je ging soms zeker tot je knieen door het water, dat echt hard stroomde en dan tussen de gladde stenen onder je voeten op zoek naar wat grip. We lunchten op een grote rots aan de oever, met prachtig uitzicht.


Vanaf daar was het een stuk steil omhoog omdat de rivier te diep en nog sneller ging stromen. Het was zoeken naar de pijlen die de weg aangaven, het was lang geleden dat daar mensen waren geweest! En dan weer naar beneden, de rivier oversteken om aan de andere kant omhoog te gaan, richting onze startplek. Het was een aardige steile klim want we moesten aardig wat honderden meters weer omhoog. Nu was de zon ook aan deze kant tegen de helling, wat het erg wam maakte. Maar wow, wat een prachtige loop was dit!!!


Eenmaal terug bij Pierre en Lily nog even wat gedronken en ‘gekoordanst’…. Jawel!! Een band gespannen tussen twee palmbomen en dan maar erover lopen. Lachen!! Het vervelendste was dat de band ging trillen onder je voeten als je op een been ging staan. Het was een goede oefening voor zondag, vertelden ze ons.

Want zondagmiddag werden in de haven weer opgepikt om te gaan ‘rockclimbing’!! (Ik heb gezocht naar een NL’s woord, maar bergbeklimmen is te enthousiast en rotsklimmen klinkt raar. ;-) ) Het leek mij altijd al heel erg gaaf, maar na deze middag ben ik verkocht! Dit is gaaf!! We reden naar een (echte) rotswand, in weer een mooi gebied. In die wand waren verschillende klimmen, gekenmerkt met de namen en de ogen in de rots. Pierre klom als eerste omhoog om de top-line te bevestigen, zodat we niet konden vallen. Het ziet er geweldig uit, als je andere omhoog ziet gaan als Spiderman. Maar zo gaat het ook.


Je hebt speciale schoenen aan, waardoor je je tenen kunt gebruiken en die werken enorm goed als anti-slip, mits je er echt met je volle gewicht op leunt. Het was erg gaaf! Etienne is bij de eerste helemaal omhoog gekomen. Ik kwam elke keer minstens halverwege. We hebben drie verschillende klimmen gedaan. Je begint normaal op een beginnersniveau, maar dat was hier niet. Je merkt dan dat we spieren moeten gebruiken die we normaal gesproken niet aanraken, daarom verbaast het ons, dat we vandaag vrijwel geen spierpijn hebben.


Na afloop wat gedronken aan boord en bij een Chinees heerlijk gegeten! Vanochtend zijn we naar het VVV gegaan en hebben ‘geboekt’ voor een loopje in Cirque du Mafate. We lopen van Cilaos naar Maido, slapen op verschillende plekken en vrijdag komen we weer terug. Zin in!!!!

Rechts- en linksom Reunion

Donderdag 17 juli 2014 @ 08:37

Twee dagen een Dacia stationwagon, tja, dan wil je zoveel mogelijk van het eiland zien. Dus met Inish en Dalwhinnie al vroeg op pad, auto opgepikt en richting het binnenland. Het was een schitterende dag, stralend blauwe lucht!

Eerst naar Bourg-Murat, om vandaar uit de weg naar Piton de la Fournaise (2632 m) te nemen. Dat is de enige werkende vulkaan nog hier op het eiland. Het was een schitterende tocht, met scherpe bochten omhoog de bergen in. Je rijdt langs een lava veld (Plaine des Sables), plat en plat, dan weer een stukje omhoog en kom je bij het einde van de weg. Daar komt het landschap zo uit een Mad Max film, met een klein kratertje, Leo, en daarachter de grote. Vanaf hier kun je lopend naar de grote krater, maar dat hebben we niet gedaan. Het was kraakhelder boven, maar erg winderig wat het snijdend koud maakte.


Weer terug, dezelfde weg. We zaten hoog en zagen de wolken nu langzaam de vallei in zakken. Maar nog steeds prachtige vergezichten. In Bourg-Murat een broodje en frietje gegeten en snel weer verder. Nu naar het oosten van het eiland, St. Benoit. Via wat stoppen her en der om de omgeving te zien, een uitkijkpunt niet te missen, kwamen we op de kustweg en gingen we zo rechtsom bij het eiland naar Le Grand Brule.


Le Grand Brule, de perfecte naam voor een lava veld. In 2007 was de uitbarsting van de vulkaan het heftigst. Een enorme hoeveelheid lava stroomde richting de zee en maakte het eiland zo 30 hectare groter. De vulkaan wordt goed in de gaten gehouden, dus op wat materialistische schade na valt de impact mee. Elke twee jaar puft hij namelijk, de ene keer wat harder dan de andere keer. Op Le Grand Brule kun je duidelijk de verschillende sporen van de verschillende keren zien. Het was een bijzonder gezicht.


Via de kust zijn we verder naar St. Pierre gereden, waar we net voor het donker aankwamen. Dag 1 was een groot succes!

Dag 2 gaf ons ook goed weer. Weer dezelfde weg, dwars het eiland door naar St. Benoit. Bij een picnic plek (La Paix & La Mer) in het midden van de jungle naast een snel stromende rivier koffie gedronken. Een prachtig plekje waar je dan uitkomt na een tochtje door het suikerriet.

Via a St. Andre afgeslagen naar Hell-Bourg. Creools is de locale cultuur en taal, en Hell-Bourg is een van de (vele) Creoolse dorpjes in Reunion. Het is ook inderdaad een schattig dorpje en ligt in het midden van Cirque du Salazie. Via een waanzinnig mooie weg reden we de Cirque in. Watervallen waren overal waar je maar kon kijken! Kleinere, maar de meesten kwamen als een zilverkleurig lint rond de kam naar beneden. Prachtig!!!!


In Hell-Bourg geluncht en door het dorpje gelopen langs de verschillende Creoolse huizen. Wat wonen de mensen daar schitterend! De uitzichten waren adembenemend.


Weer terug naar St. Andre en zo verder het eiland linksom langs de kust en stukjes over de snelweg. In St. Suzanne hebben we de enige vuurtoren op het eiland bekeken. Niet heel bijzonder, maar dat er maar een vuurtoren is!

Een snelle stop gemaakt bij Le Port. Dit is de andere marina op het eiland. Een grote marina in een industriële omgeving, overal ver vandaan. We zijn blij dat we in St. Pierre liggen!

Daarna de Route Forestiere du Maido opgegaan, weer een steile klim richting de 2205 m. Maido ligt tegen de derde Cirque aan. Via een gedeelte van Route Forestiere des Tamarins naar beneden. Maar het werd toch al sneller donker dan gedacht en boven regende het een beetje van de wolken. Het is een prachtige tocht in een schitterend bosrijk gebied! We zagen helaas ook een heel groot stuk platgebrand, waarvan we later leerden dat het 6 maanden geleden is gebeurd en aangestoken was.

Halverwege de weg letterlijk weer naar beneden genomen en zo via de snelweg, al in het donker naar St. Pierre. Een stop bij de Carrefour en moe van alle indrukken kwamen we weer bij de boot aan.

In twee dagen hebben we het eiland doorkruist en rond gereden, en zo gezien dat Reunion prachtig is en veel verschillende landschappen heeft! Prachtige wouden, die ook verschillen van elkaar met vegetatie, het vlakke onherbergzame landschap bij de vulkaan en op Les Grand Brulee, de rotsige kust met struiken, strandjes achter riffen, en daartussen in, prachtige vergezichten over en op de bergkammen, de watervallen en de dorpjes. Het was gewoon twee dagen genieten!!

Cirque de Cilaos

Maandag 14 juli 2014 @ 09:49

Reunion was vroeger (heeeeeel lang geleden) een grote vulkaan, Piton des Neiges (3070 m hoog). Het instorten van ondergrondse lava kamers en daaroverheen miljoenen jaren van erosie en regen, heeft gezorgd voor de vorming van een soort amphitheaters. Wel geteld drie stuks, die in de vorm van een klavertje bij elkaar liggen. Ze noemen ze hier ‘Les Cirques’. Plateaus op grote hoogte. Het is een ruig gebied en een van de ‘cirques’ is zelfs alleen te voet bereikbaar.


Afgelopen vrijdag zijn we samen met Inish en Dalhwinnie naar Cirque de Cilaos gegaan. Cilaos, het grootste dorp in deze ‘cirque’, bevindt zich op 1200 meter boven zee niveau. Met de bus zijn we eerst naar St. Louis gegaan en vandaar de bus naar ‘boven’. Een steile klim van 37 km met 400 haarspelbochten en een paar enorme smalle tunnels, laten we zeggen op busbreedte-en-hoogte.


Het is een prachtig gebied met puntige bergtoppen, diepe ravijnen en bossen, een gebied dat , volgens de Lonely Planet, zo uit een sprookje van de Broeders Grimm kan komen. En daar ben ik het mee eens, wat is het hier mooi!! We zitten allemaal geplakt tegen de ruit van de bus en daarmee is het nog eens extra duidelijk dat wij toeristen zijn en de andere buspassagiers dit tochtje al (veel) vaker hebben gedaan. Dit wordt helemaal duidelijk als we bijna boven zijn. Een van de tunneltjes is echt maar een paar centimeter breder en hoger dan de bus, maar de in- en uitgang is haaks de bocht om, wat voor een grote bus niet in een keer te doen is. Het is dus steken en draaien en zo de randen van de weg en de tunnel op te zoeken. Wij zaten ademloos rond te kijken en wilden bijna gaan applaudisseren, de andere passagiers verblikten of verblozen niet. Haha!!!

Eenmaal boven, in Cilaos, ontbrak voor ons alleen de sneeuw nog. Het is net zo’n wintersportdorpje. Eerst maar op zoek naar een bakje koffie en dan op naar het toeristen-office, want vanaf daar vertrok ons loopje. Eerst passeerden we nog een prachtige kerk, die, met de strakblauwe lucht op de achtergrond zo in het eerder genoemde plaatje past.


La Roche Merveilleuse, de prachtige rots! Het was een mooie hike door de bossen, met mooie vergezichten over ‘Cirque de Cilaos’. Wat stukken klimmen, want we moesten verder omhoog naar 1445 meter. We hebben een kleine detour gemaakt naar Bassin Bleu, een bassin vol met grote rotsen waar nu een klein beetje water doorheen en langs sijpelde. Een prachtige plek voor een lunch! Heerlijk in de zon op een platte rots, omringt door een prachtige natuur, hoge rotswanden met bossen.


Na een paar uur kwamen we bij het uitzichtpunt La Roche-Merveilleuse. Wat nou de meest prachtige rots moest zijn? Ik weet het niet, ik weet alleen dat het uitzicht over de cirque waanzinnig was. Cilaos in de verte, balancerend op het randje van het plateau! Rondom beschermd door grillige steile bergwanden en als opperbeschermer Piton des Neiges. Je kon zo goed zien, dat er een lavakamer is ingestort en afgevlakt. Heel gaaf gezicht!!!


Via de weg terug naar beneden en we wilden Cilaos niet verlaten na een Cilaos wijntje. Heel lekker, smaakt naar Port, maar zakt zeker zo hard je benen in na zo’n hike! Op zoek naar de roze bus die ons weer terug zou brengen naar St. Louis. Of het door de wijn kwam of omdat we gewoon lekker wilden zitten om te genieten van de vergezichten, stapten we de eerste de beste roze bus. Gelukkig was Lucia nog het wakkerste en zag dat we in de verkeerde zaten! Dit had ons vast een heel mooi rondje door een ander berg stukje opgeleverd, maar we wilden wel voor het donker terug zijn…. Eenmaal in de juiste bus gaven we ons weer over aan de rijkunsten van de chauffeur en bocht na bocht kwamen er weer schitterende decors voorbij!

Moe kwamen we in St. Pierre aan. Eten bij een gezellige tent en moe en voldaan kwamen we weer aan boord. Wat een heerlijk dagje was het!!!

De volgende dag merkten we dat we weer wat spiertjes hadden gebruikt die normaal tijdens het zeilen kunnen rusten. Het beste is om dan gewoon weer te gaan lopen, dus op naar Decathlon. Een enorme sportzaak, die we kennen uit Antwerpen. ’s Avonds natuurlijk naar de wedstrijd van NL. Heerlijk op het plein, eerste rij voor het grote scherm en een lekkere wedstrijd!

14 juli is een nationale feestdag in Frankrijk en alle eilanden die bij Frankrijk horen. Hier willen ze op de 14e thuis de feestelijkheden in Frankrijk kunnen zien, dus vieren ze hier 14 juli op de 13e. En zoals overal met een defilé van de politie en leger.

De feestelijkheden werden ’s avonds afgesloten met een enorm vuurwerk! Prachtig!!! Op mooie muziek werden de enorme pijlen de lucht in geknald. Ze waren ’s middags alles aan het klaarzetten op de boulevard/dijk aan het water en we zagen al dat het veel zou gaan worden. We zaten eerste rangs, gewoon vanaf onze kuip konden we het prachtig zien! Genieten!!!


Daarna met z’n alleen weer naar het scherm voor de finale. Wow, wij waren niet de enige! Zowieso was het enorm druk op straat, met alle eetgelegenheden open, verschillende podia en kraampjes. Het was leuk de wedstrijd te zien met zo’n enorme drukte en in het begin werd er duidelijk voor Argentina gejoeld, maar dat veranderde met het doelpunt van Duitsland. Grappig!!! Het was weer een latertje, maar vandaag is er weinig te doen.

Wij beraden ons, samen met Dalhwinnie op een meerdaagse hike en gaan wat boekjes en kaartjes bekijken bij Decathlon vandaag. Daarnaast gaan we morgen met z’n zessen gezellig op stap, het eiland in met een gehuurde auto. We hebben er veel zin in, het is echt adembenemend mooi hier!!!

Walvis, dolfijn, Reunion, goals en spanning

Woensdag 09 juli 2014 @ 16:30

Het tochtje naar Port Louis was heerlijk. Lekker alleen op de genua, met aardig wat wind, maar wel in de beschutting van het eiland voor de golven. In Port Louis zijn we aan de customs dock gaan liggen, eigenlijk dus gewoon onder de restaurantjes. Het was weer leuk om daar te zijn, maar helaas waren de winkels (zondagmiddag) wel dicht. We zijn bij Blue Heeler en Coruisk even gezellig gaan babbelen en hebben daarna een heerlijk ijsje gegeten. ’s Avonds uit eten met Inish en op tijd naar bed.

Maandagochtend ging Etienne al vroeg kijken of customs er was. En we hadden geluk. Alles werd meteen in gang gezet en om 8 uur konden we al weg! De dag ervoor hadden ze het nog over ‘om 9 uur beginnen’, dus dit hadden we niet durven hopen.

Het was een prima tochtje, motoren, zeilen en weer motoren. Het viel niet tegen dat we nog aardig wat gezeild hebben, en meteen super snel gingen, want we wisten dat er weinig wind zou zijn. Dit had als voordeel, na een aantal dagen harde wind, dat de golven snel af zouden nemen en we dus Saint Pierre in zouden kunnen.

We voeren nog langs Mauritius toen Etienne een spray van water in de verte zag. Ja hoor!! Een walvis!! Het is de tijd, dus we hoopten het al. De enorme grote jongen kwam op z’n gemak langszij en na de foto nog eens goed bekeken te hebben, denk ik dat het een Sperm Whale is. Hij was echt immens groot! In de verte zagen we nog meer walvissen! Geweldig!!!

Een paar uur later werden we verrast door een prachtige show van dolfijnen! Het was het ‘springerige’ soort, dus het was genieten!!!

Helaas was het geen vlak zeetje en had ik weer last van mijn ‘eerste-zeildag-blues’. Ik was dus weinig waard en zat als een vaatdoek in de kuip. Ook krijg ik het dan sneller koud, dus toen het donker was zat ik al in vol zeilpak met de nodige onderlagen in de kuip. En dan te bedenken dat het hier eigenlijk gewoon NIET koud is. Dat wordt nog wat later in onze trip….maar dat zien we dan wel.

Het was een rustig nachtje, twee lichtjes vlakbij, een van Dalwhinnie en een van Inish. Het was een prachtige heldere hemel en toen we bij Reunion in de buurt kwamen zagen we de lichtjes op het land al. Toen ’s ochtends de zon opkwam zagen we pas echt hoe prachtig Reunion is! Wow!!! Het zijn meerdere vulkanen, waarvan een nog actief en van een aantal de wanden zijn ingestort. Dit geeft een hoog grillig landschap, met prachtige heuvels die heel groen kleuren, afgewisseld met een ruig beeld. Volop genieten zo tijdens de opklimmende zon!


Saint Pierre is een haven in het zuid westen van Reunion. Je moet tussen ondiepten door een nauwe zigzag doorvaart in. De golven breken links en rechts van je en je tuurt je gek om de lichtenlijn in lijn te houden. Dan de volgende geleidelijn en dan meteen haaks de bocht om de haven in. (kaarten kloppen perfect!) Het deed enorm knus aan en op de een of andere manier voelde het heel goed.

Dalwhinnie was er als eerste en had een leeg plekje in de haven gevonden. Inish en wij gingen tegen de kade aan. Naar het havenkantoor om ons te melden en in te klaren. Dat ging vlotjes, we zijn weer in Europa, dus van inklaren is geen sprake. Een aantal weken hier blijven kan een probleem worden, maar vooralsnog liggen we gewoon prima tegen de kopsteiger op het c-ponton!

Om vijf uur hadden we welkomstchampagne op de Dalwhinnie, hun vast ritueel bij aankomst in een nieuw land. Erg gezellig! Daarna terug naar de boot om te eten en we hadden met Frans en Lucia (Dalwhinnie) weer afgesproken om toch laat op te blijven en voetbal op het plein te gaan kijken. We zaten eerste rang bij het grote scherm en konden zo de ondergang van Brazilie zien. Ongelooflijk!!!!

Vandaag zijn we het dorpje in gewandeld en rondgestruind. Heerlijk om de Europese mode te zien in de kleding en (prachtige!) schoenen. Het is een leuk stadje met veel winkels en doet gezellig aan. Nu is het weer even rustig zitten aan boord, want het wordt vanavond natuurlijk weer een latertje. Om kwart voor twaalf gaan we weer richting het grote scherm….spannend!

Oranje!!!!

Zondag 06 juli 2014 @ 08:21

De laatste dagen waait het nog steeds goed door, ook regent het af en toe enorm! Geloof dat NL beter weer had. Maar maakt niet uit, we hebben lekker rustig aan gedaan. Heerlijk om hele dagen radio Veronica aan te hebben, lekker dat NL’se geleuter. Het zijn ook dagen om dingen uit te zoeken (zoals ik al schreef en het foto-album is weer bij) en om nieuwe baksels en recepten te proberen. En dat waren weer wat succesjes met cocos/pindakaas-bonbons en ‘assorted chocolates’!


Verder kijken we alweer twee dagen voetbal. Eerst Duitsland-Frankrijk. Wat een drukte in de bar, natuurlijk met de meerderheid voor Frankrijk, al was Duitsland ook goed vertegenwoordigd. De late wedstrijd hebben we verstek laten gaan. Maar gisteren natuurlijk niet! Eerst Argentina-Belgium! Samen met Dalhwinnie en Inish en natuurlijk Juli (Sunflower) en Marcia (Too Much). Toen was het een paar uur overbruggen tot ‘onze’ wedstrijd. Wat doe je dan op een plek die aardig uitgestorven is op dat uur? Naar de McDonalds! 24 uur open op vrijdag en zaterdag. Maar dan moet je wel lopend door de McDrive! Haha!!

Om half 12 (ja, bij ons was het nog later!) zaten we er weer klaar voor. En tjeetje, wat zenuwslopend! Die penalties. Whaa!!!! Maar we hebben weer gewonnen en terecht!! Het was een kort nachtje, want we gaan vandaag ankerop naar Port Louis. Morgen uitklaren en dan naar Reunion. De ‘Dutchies’ verplaatsen zich en kijken woensdag in Reunion!

Langer Mauritius, Chinees en gezelligheid

Woensdag 02 juli 2014 @ 22:40

En de verlening om langer in Mauritius te blijven hebben we zonder problemen (en zonder betalen) gekregen.

Het was dinsdag een perfecte dag om onderweg te gaan, bewolkt. Met de stopbus naar Port Louis. Immigration zit midden in de stad in een hoog gebouw. Na een paar keer vragen kwamen we er vlakbij de hoek om en de baas van het eettentje daar knikte en wees ons de deur al aan, zonder dat we ernaar vroegen! Haha! We moesten een formulier invullen, wat kopieen afgeven en een brief schrijven met wat feitjes (wie aan boord, wanneer aankomst, waar nu, wanneer vertrek). Geen probleem en na een uurtje hadden we een nieuwe stempel in ons paspoort en kunnen we tot de 3e augustus blijven.

Naast het prachtige park in Port Louis heb je locale eettentjes zitten. En dan bestaan de ‘tentjes’ uit aluminiumframes met platen waar, in een ruimte nog kleiner dan een vierkante meter, gekookt wordt en je ook nog kunt zitten, mits er plek is. We liepen rond en dan zie je meteen dat bij sommige tentjes hele rijen staan en bij een ander zit niemand. Het beste is natuurlijk de drukste te pakken en wij hadden geluk, want de krukjes rond een tafel met prachtig plakplastic, in de hoek kwam vrij. Even later hadden we lekkere nasi of bami, maar zodra we ons drinken op hadden moesten we zsm plaatsmaken voor de volgende lichting. Humor! En dat voor zo’n 10 euro met z’n viertjes!

In de haven was Blue Heeler gearriveerd en we hebben even bijgekletst. Terug met de bus hadden we de vorige keer een watersportzaak gezien, dus wilden we kijken of dat wat was. Helaas was hij dicht, dus lieten we ons afzetten bij een splinternieuwe mall, met de Jumbo. Even rondgestruind en toen maar weer via een lokale bus, die ons ergens in een plaatsje afzette, weer in een andere stopbus naar Grand Baie. Zo grappig altijd de bussen! Er is altijd veel te zien en zeker nu, met de schoolgaande kinderen die instappen. Hier hebben ze, net zoals in NL, tassen die groter dan henzelf zijn. In het smalle gangpad was dat voor een meiske krap en in haar draai om te gaan zitten, ramde ze met de enorme tas met wieltjes een knul voor z’n hoofd. Hij verblikte of verbloosde niet, net alsof het elke dag gebeurd… lachen!!!

We zijn deze week met de NL’ers (Dalwhinnie en Inish) gaan eten bij een locale chinees. Ook hier liepen de tranen over mijn wangen van het lachen. Om het in schrift uit te leggen, dat wordt hem niet. Je moet erbij zijn geweest of ik moet het je kunnen vertellen zeg maar. Komt er op neer dat Frans en Etienne pindasaus wilde bij hun vlees en dat kon niet zo makkelijk, wij snapten de serveerster niet en werden daar moedeloos van en zij werd alleen nog maar moedelozer van ons omdat wij haar niet snapten. De koffie hebben we gedronken tijdens de aftrap Frankrijk - Nigeria.

Gisterenavond zijn we ook uit eten geweest als afscheid van Toby (Sunflower). Hij vertrekt vandaag naar Australia om te gaan werken. Dat was weer gezellig! Op dit moment waait het goed door hier. Gisteren hadden we in een windvlaag tijdens een bui bijna 36 knopen! We liggen prima en rollen meer als ’s nachts de wind gaat liggen, dan wanneer het zo giert. Op zich wel lekkere rustige dagen, lekker wat lezen, want internetten en weer eens dingen tot op de bodem uitzoeken.

Voetbal, voetbal en oranje

Maandag 30 juni 2014 @ 01:35

Ik heb nog nooit zoveel voetbal gekeken als de laatste tijd! De wedstrijden met Australie, voor Toby (Sunflower), de wedstrijden met Argentinie voor July (Sunflower), de wedstrijden met Brazilie voor Marcia (Too Much) (maar toen waren we eigenlijk meer voor Chili…) en Duitsland omdat we wilden weten hoe zij speelden en we ’s avonds toch niets te doen hebben. En dan natuurlijk de wedstrijden waarin NL speelt!!!!

Zo was de spanning de afgelopen dagen al hoog. De wedstrijd Nigeria-Argentina was prachtig! Toen Brazilie-Chili, met de strafschoppen een killer! En dan de wedstrijd gisteren NL tegen Mexico. Pfffff…..


We zitten elke keer in een bar hier in Grand Baie. Lekker makkelijk, goed groot scherm en redelijk druk. Inmiddels weten ze al meteen wat je wilt drinken, dus ook goede uitbaters. De wedstrijden kijken we meestal samen met Inish en Dalwhinnie. Gisteren zaten we dus met wat oranje klaar. En konden het aanhouden met naar huis gaan! ;-)

We hebben vandaag besloten nog even hier te blijven. Hier in Mauritius en hier in Grand Baie. Morgen gaan we een verlening van ons verblijf aanvragen in Port Louis. We hebben namelijk maar 30 dagen gekregen. We kunnen dus nog even hier voetbal kijken met de anderen!

Total, bedankt!

Donderdag 26 juni 2014 @ 22:42

Nu we elke dag zelf koken en twee keer per dag het stokbroodje opwarmen in de hapjespan (wordt hij weer lekker knapperig) gaat het hard met de gasfles. Dus was er weer eentje leeg en omdat we zo laat mogelijk terug gaan naar Port Louis besloten we met de bus te kijken of we deze fles konden vullen. Eventueel kunnen we degene die we nu aan het leegzuigen zijn, op het laatst nog wat bijvullen.

Ons mooi RVS-flesje past prima in mijn rugzak. Deze waterdichte rugzak blijkt voor heel veel dingen onvervangbaar, maar verslijt dan ook al aardig. Eenmaal bij de bushalte kwam de bus meteen aangereden dus instappen. De bussen variëren in staat en kleur. Deze bus was een oudje. Aan de ene kant heb je twee zitplaatsen naast elkaar, dan een smal gangpad en dan drie zitplekken. De drie plekken naast elkaar zijn ok, ruim en dat past prima, maar de twee plekjes aan de andere kant… ik zat met een bil ernaast en onze schouders ging ook helemaal niet samen op een hoogte.

Het is altijd leuk in de bus en zeker hier in Mauritius is het een gevarieerd gezelschap. De Hindu’s met de schitterende, glimmende, kleurige kleding en een moderne Hindu-puber in een skinny jeans met strak shirtje, waardoor deze kleine, dunne griet er enorm fragiel uitziet. Ze kunnen benen hebben, waarvan de bovenbenen Etienne z’n polsdikte is. Ongelooflijk! En dan stopt de bus weer (we hebben de langzame, stoppende versie, waardoor er veel te zien is) en stapt er een Creoolse Big Mama in, compleet met haar in vlechtjes, knalroze (ook strak) truitje en zwarte legging. Bijpassende roze, enorme oorbellen en de nagels hebben ook een roze kleurtje. Bij de volgende stop wordt de Iman van de moskee naar binnengeleid. Deze man, in zijn ‘geestelijke’ kledij, hoeft zelf niets te zeggen of een kaartje te kopen, dit wordt geregeld. Dat is zeker niet zo bij de vrouw die een paar haltes verder instapt, samen met haar twee (half stoeiende en dollende) kinderen. Ze heeft haar handen letterlijk vol aan de grote tassen en figuurlijk aan haar kroost. Het uurtje is zo om en we rijden het drukke busstation in Port Louis binnen.

We rollen uit de bus, vreselijke klote trapjes en ongelijke stoepen, en lopen eerst naar de haven, Caudan Waterfront. Benieuwd of er al bekenden zijn gekomen, wie er (nog) liggen en of het druk is. Het is drukker dan toen wij er lagen en er blijven onbekenden komen. Coruisk is de enige boot die we nog kennen uit Sri Lanka en we kletsen een tijdje.

Met Google maps op de Ipad gaan we het haventerrein op, op zoek naar het gasvulstation. Van Shell, een grote plant, is ons verteld. We zien Total, maar geen Shell. We vragen het ergens. Die verwijst ons naar de Total en ja, daar vullen ze. We lopen een heel eind terug en gaan binnen bij de receptie. Grappig hoeveel dingen overeenkomen met andere sites. De vriendelijke dame verwijst ons naar Customer Service in het andere gebouw. Daar zitten drie hele aardige dames en degene met de mooiste naam (Vanessa Rose) gaat voor ons bellen. We horen haar in het Frans uitleggen dat we onze gasfles willen vullen, het is dezelfde aansluiting als hier en we komen van een boot. Dat laatste hadden we haar niet verteld! Grappig!! Geen probleem, we moeten een stukje terug naar het Depot en daar wacht te Operation Manager op ons. Zijn we met de auto? Nee, te voet. Ooh, wacht maar even, ze gaat een auto regelen!

Even later stappen we in een enorme bolide met een gezellige man, die de chauffeur van de Algemeen Directeur blijkt te zijn! Lachen!! Het is nog geen drie minuten rijden voor we afgezet worden bij het Depot. De security guy weet van onze komst en gaat druk bellen. Er komt een man aangelopen die onze fles bekijkt en hem gaat vullen. We zien een aantal grote vulcarrousels waar de flessen in gezet moeten worden. Dan komt er nog een man aan die zich voorstelt als de Operation Manager van het Depot. We hebben een gezellig praatje en hij spreekt zo accentloos Engels dat wij ons verbazen als hij vertelt dat hij een geboren en getogen Mauritiaan is. Zijn uiterlijk had dat ook zeker niet verraad. Hij is vol enthousiast over onze zeiltrip (terwijl we hem dat nog niet hadden verteld) en lacht terwijl hij ons toevertrouwd dat hij al 62 is en binnenkort zijn werkleven gaat verlaten. Hij woont heerlijk aan het strand met z’n twee Labradors. ;-)

Ons flesje zit zo vol en wordt aan ons gegeven, met de woorden van de Operation Manager, dat we bij elke maaltijd maar aan Total moeten denken want we krijgen het ‘with compliments’! Wow!! Dat is aardig!! Ok, het is geen plant waar meer individuen komen om hun fles te vullen en dus is het ‘afrekenen’ niet standaard geregeld en dus ‘gedoe’, maar dan nog, dit is super aardig! Er zijn toch zeker 5 man ‘even’ met ons bezig geweest. We bedanken iedereen hartelijk en een beetje beduusd verlaten we het Depot. Buiten de poort gaat de gasfles weer de tas in, want de buschauffeur mag het niet weten.

We lopen terug naar de hoofdstraat en hebben inmiddels aardig honger gekregen. Het is ook al lunchtijd en we komen langs het ‘Dock’s Cafe’. Niet wetend wat te verwachten stappen we naar binnen en komen in een gedeelte van een oude loods, vol met tafels en stoelen. We krijgen meteen een tafeltje voor twee. Het dagmenu is inktvis met friet en salade, maar we kunnen ook gewoon alleen salade met frietjes nemen (voor Denise) of salade met frietjes en kip (voor Etienne). Het is super lekker en veel! We zijn een bezienswaardigheid, want we zijn de enige met een andere taal dan Frans of Engels en men ziet dat wij niet echt op het haventerrein werken.

We hebben de express bus terug naar Grand Bay. De bus neemt de snelwegen en stopt iets minder. Hij is ietsje duurder omdat hij airco heeft. Maar dan nog, geen geld, want voor nog geen euro pp zijn we weer terug. Het openbaar vervoer is hier weer super, regelmatig, redelijk op tijd en goedkoop! En er is veel te zien, zowel in de bus als het decor wat buiten aan je voorbij zoeft! Het merendeel is bebouwing, locale huizen, winkeltjes, hotels , naaiateliers en velden suikerriet. Maar door de verscheidenheid aan culturen is het zeker net zo’n kleurrijk beeld als de personen in de bus. Het was daardoor weer een leuke dag en ook bijzonder door het ‘gasvul-avontuur’.

Tuinen en musea

Zondag 22 juni 2014 @ 07:22

Je hebt botanische tuinen en je hebt botanische tuinen. En dat geldt ook over musea. De ene is vreselijk en ‘a waste of time and money’ en de andere is een aanwinst. Dat laatste geldt voor zowel de botanische tuin en het museum hier op Mauritius in Pamplemousses!

Eergisteren zijn we met Rob en Josien (Inish) met de bus naar Pamplemousses gegaan en werden bijna voor de deur van de Sir Seewoosagur Ramgoolam Botanical Garden afgezet. Probeer de naam niet uit te spreken, want je breekt je tong! Deze Sir was de eerste prime minister van onafhankelijk Mauritius. In 1735 is de tuin is ‘begonnen’ als groententuin behorend bij ‘Mon Plaisir Chateau’, oftewel letterlijk vertaald ‘mijn plezier kasteel’. Bij zo’n naam moet je je natuurlijk inhouden niet allerlei beelden te krijgen, zeker als je weet hoe het met dat soort pleziertjes er in die tijd aan toe ging.


Wel, daar is nu niets meer van te zien, mocht dat al zo zijn geweest. Het ‘Chateau’ is niet meer dan een mooi, maar wel op instorten staand, koloniaal huis met foto’s van de prime minister waar de tuin naar is vernoemd. De tuin is mooi, leuk aangelegd en veel afwisseling. Er zijn tortoise, reeën, vissen en eenden. Enorm veel verschillende bomen en een medicinale kruidentuin.


Er zijn verschillende bomen gepland door beroemdheden. We zagen namen als Nelson Mandela, Indira Gandhi en Kofi Annan, tussen andere, voor ons onbekende ministers van omliggende landen als China, India en Seychellen.


De high light was de grote vijver met enorme Victoria Amazonica waterlelies. En dan ook echt ENORM! Ze kunnen wel 2 meter in diameter worden, zo groot hebben we ze nog net niet gezien, maar ze waren enorm. Heel bijzondere bladen, een beetje in de vorm van een hart, met een opkrullend randje. Het blijkt dat de bloemen wit zijn als ze ’s ochtend open gaan en de volgende dag rood zijn als ze sluiten. We hadden niet zoveel tijd om dat te checken, maar het was prachtig!


Na een paar uur staken we de weg over naar L’Aventure du Sucre. Een museum in een sugar factory die pas in 1999 z’n deuren heeft gesloten. Het was overweldigend! Enorm veel info, te veel zelfs, na een paar uur lezen en nog niet de helft gezien te hebben, waren we verzadigd. Maar het was super! Heel afwisselend opgezet, uitgebreide info over het maken van suiker, het reilen en zeilen van de suiker op Mauritius, over de slavernij, over het dagelijks leven, over Mauritius zelf, over de onafhankelijkheid, over….tja, waar eigenlijk niet over. Een museum waar heel veel musea jaloers op kunnen zijn!! Je loopt tussen de oude stukken van de fabriek door, die mooi geverfd zijn en als natuurlijk opgenomen in de rest van het geheel. De moeite waard dus en het rum proeven aan het eind was ook niet onaardig! ;-)

Toeristisch

Dinsdag 17 juni 2014 @ 22:20

Ik had me voorgenomen weer wat vaker te schrijven, maar inmiddels is het alweer zes dagen geleden! En ja, tijd vliegt, maar er is ook weinig (nieuws) te melden. We doen niets bijzonders. Lopen wat van rechts naar links hier, hebben zondag lekker op het strand naar mensen zitten kijken en keutelen wat aan boord. Het weer is wisselvallig, bewolkt, redelijk wat wind en af en toe een buitje en een zonnetje.


Het is altijd fijn om ergens wat langer te liggen dan een paar dagen, je leert de plekjes kennen en het wordt vertrouwd. Maar toch ga je je op een gegeven moment wat vervelen, althans, wij dan. We hebben, op de botanische tuin na, de highlights van het eiland namelijk al gezien en met het bewolkte weer is het ook geen snorkeltijd. Ik bereid de boot voor op voorraad tot aan Zuid-Afrika en Etienne gaat tanken en diesel halen.


Er zijn heus nog wel wat dingen te doen, zoals lopen bij de leeuwen en met een buggy door een nationaal park crossen, maar het is duidelijk dat er veel toeristen komen, want dat zijn westerse toeristische prijzen. Ook zien we hier in de baai, elke ochtend tig catamarans, met hagelwitte gasten, naar de eilandjes varen. Deze komen ’s middags weer terug, met felrode gasten, zingend en lallend op de keiharde muziek. Een uurtje later varen er andere catamarans weg, met evenzo harde muziek en vol met springende mensen. Grappig! Blijkbaar komen hier ook veel toeristen om te trouwen. Er zijn wel wat mooie strandjes, maar er is verder niet heel veel te doen voor een vakantie. Misschien is dat ook niet zo’n issue bij de nieuwbakken koppels, want zoals een taxichauffeur zei, “ze komen hier om baby’s te maken!”

Afgelopen vrijdag hebben we, natuurlijk, naar Spanje – Nederland gekeken! We lopen twee uur op jullie voor, wat dan niet inhoudt dat we de wedstrijd ook eerder zien, maar hij begint hier twee uur later, om 11 uur. Het was al stil op straat. Iets wat ons verbaasde en bij de verschillende tentjes die de wedstrijd op scherm hadden, was het rustig. We streken ergens neer en waren de enige NL’ers. Er waren een stuk of vijf Mauritianen, die ons duidelijk lieten merken voor Spanje te zijn. Dat veranderde na het tweede doelpunt en toen de politie langskwam. Deze stopte midden op de weg en joelden enorm hard als NL een doelpunt maakte! Heel grappig! De zakenpartner van de eigenaar is ook NL’s dus het was wel leuk. We kregen zelfs hapjes (helaas voor Etienne geen kroketten) en het biertje na de wedstrijd sloegen we maar af. Het was al laat en we hadden er al genoeg op. Vanavond zijn we niet de enige NL’ers, Inish kwam eergisteren ook in Grand Baie aan. En Toby (Australier) en Julie gaan ook mee vanavond. Dat wordt gezellig!!

Zuiden van Mauritius, de inwoners en Grand Baie

Donderdag 12 juni 2014 @ 06:27

Vorige week hebben we met Rashid en Inish, het zuiden van Mauritius verkend. Mauritius is vulkanisch, heeft ruige bergen/rotsen en doet daarmee een beetje aan de Marquises denken.


Het heeft hele groene stukken en ook veel droogte, met een ruige kust.


Maar er is ook heel, heel veel bebouwing. Onderweg naar de kust hebben we kilometers aan sugercane gezien. Eindeloos!!


De export is aan het teruglopen, maar het toerisme floreert. Ook zijn er veel fabrieken waar kleding gemaakt wordt. Nou ja, gemaakt, de stof van je Armani broek, je Gant polo of je Hilfinger bloesje, en degene die het in elkaar zetten, komen allemaal ergens anders vandaan. Voornamelijk Sri Lanka of China. Gant, Hilfinger of een ander merk ‘plakt’ z’n labeltje er dan op en exporteert het weer. De vrouwen die in die fabrieken werken, mogen hier maximaal een jaar zijn en mogen niet trouwen met een Mauritiaan. Regels om te voorkomen dat ze hier blijven. Aan deze ‘fabrieken’ wordt door de overheid veel geld verdiend, net zoals aan de Japanse en Chinese vissersboten. In Port Louis liggen er veel, te veel naar ons idee. Het zijn van die boten die de oceaan leegvissen. Jammer.

Modelschepen van hout is echt iets van hier. We hebben een workshop bezocht en dat was heel leuk. De rigger zit met kleine touwtjes en blokjes zo’n schip te tuigen. Zijn andere collega boort gaatjes in de ieniemienie-kanonnen. Het is een prachtgezicht en eigenlijk nog leuker dan als het schip eenmaal klaar is. Die zijn soms namelijk een beetje kitsch. Vind ik dan.


We bezoeken de belangrijkste Hindu-tempel.


De prime-minister is Hindu en zo ook het overgrote deel van de regering en de bevolking. Daarnaast zijn er moslims en christenen. We zien het kratermeer in een oase van groen,


een enorm ‘spaarbekken’ voor het drinkwater, de prachtige Rochester Falls,


en het schitterende Black River Gorges National Park. Op de terugweg kijken we nog even bij de ankerplekken in Riviere Noir en de Tamarin River. Het was al donker toen we weer in Port Louis aankwamen.


De volgende dag blijven we in de stad hangen en omdat het weekend is, is het er lekker druk. We struinen langs de straten waarop de mensen hun waar hebben uitgestald en het vol overtuiging (en geschreeuw) aanprijzen. Het is een eindeloze kriskras van straatjes met letterlijk van alles op straat; shirts, schoenen, bh’s, fruit, vis, vishengels, portemonnees, telefoons, tassen, sokken, handschoenen, petten, knijpers, enz enz. Bij de grote markt, waar ook groente en fruit wordt verkocht kopen we wat te drinken en gaan op een muurtje zitten; mensen kijken! Er trekt een bonte stoet voorbij. Rondborstige bruine mamma’s in roze leggings en haar in vlechtjes, grote gespierde afrikanen in stoere ‘combat’ outfit, skinny elegante Hindu’s in gekleurde glitters. We kopen (goedkope) t-shirts voor Etienne en een bloesje en sarong voor mij. Als we teruglopen zien we bij een grote kruising ineens een aantal mannen ‘aanvallen’ op de stapel spijkerbroeken op de grond. Etienne loopt erheen en de verkoper roept, in het Engels, “nu 100 rupie” naar hem. Dat is nog geen 2,5 euro! Geen geld, maar ook niet het laatste model. ;-)

Afgelopen dinsdag zijn we onze paspoorten weer op gaan halen en op de terugweg weer de stop bij het winkelcentrum. We struinen nog wat rond, slagen voor een korte broek voor Etienne en een nieuwe hapjespan. Het is duidelijk koeler hier en op bewolkte dagen zijn mijn korte broekjes en rokjes echt te koud, helaas slaag ik (nog) niet voor een lange broek. Wat jammer is, want het regent pijpenstelen als we naar de bus toe lopen. Het is de laatste dagen wat afwisselender weer, het wordt hier winter. In NL is het erg lekker warm en we hebben hetzelfde weer, al valt er de laatste dagen hier meer regen. ;-) ’s Avonds is het voor ons ook koud, het koelt af tot zo’n 22 graden, en de dekbedden hebben we weer tevoorschijn gehaald. Het is totaal niet erg, want als de zon overdag doorkomt is het weer (lekker) warm.

Gisteren zijn wij naar Grand Baie gegaan. Inish is in Port Louis gebleven. Heerlijk op de genua zeilden we, lekker beschut voor de golven, achter het eiland naar Grand Baie. Voor ons zagen we heel de tijd dikke grijze regenwolken, maar eer dat we er waren, waren ze al voorbij en werd het een blauwe lucht! Er stond nog best wat wind, zo’n 20 knoopjes. Grand Baie is, zoals de naam al zegt, een grote baai. Er liggen veel (locale) boten en we hebben ons anker laten vallen bij de jachtclub naast Sunflower. Het is niet heel diep en de kleine swell die in de baai loopt, loopt door tot achterin, dus vonden we het wel prima hier. Het is een swell, maar niet noemenswaardig. Ja, we bewegen iets meer dan aan de kade in Port Louis, maar het is hier ook super.

Vandaag zijn we de kant opgegaan. Het is hier duidelijk een en al toeristisch. De taxichauffeurs zijn er in overvloede en willen graag een dag met je op stap. Door de concurrentie zijn de prijzen laag, beter dan wat Rashid ons rekende! We stappen nu nog niet een taxi in, we gaan eerst de straatjes hier verkennen. Leuke barretjes, gezellige restaurantjes, mooie winkels, leuk strand en een lekker sfeertje. We hebben her en der al gevraagd of ze de WK wedstrijden tonen, maar dit wordt nog een uitdaging, want de meeste gaan om 11 of 12 uur dicht en wij zijn hier twee uur later dan in NL.

Als we wat zitten te drinken raken we aan de praat met een NL’s stel dat hier gaat wonen. Ze hoopten dat wij dat ook deden, want zij zocht echt NL’s aanspraak. Maar helaas voor hen, wij zijn op doorreis. Was leuk even te kletsen en zo een kijkje te krijgen in het werken en leven hier. Er is hier een grote supermarkt, Super U, en zoals jullie inmiddels wel weten, is de supermarkt voor ons een ‘uitstapje’.;-) We eindigen dan ook hier en deze Super U is echt SUPERgroot. Ze hebben er ook veel en we laten ons weer verleiden tot het kopen van lekkere dingen en vanavond eten we (diepvries) pizza!

Vier = 4

Donderdag 05 juni 2014 @ 08:59

VIER juni. VIER dagen sinds we Rodrigues verlieten. Het jaar twee duizend en VIERtien. VIER jaargetijden. VIER windrichtingen. VIER fases van de maan. En VIER jaar onderweg! VIER jaar geleden gooiden we, met VIER knikkende knieen, onze VIER trossen los in Stad aan ’t Haringvliet en voeren naar Willemstad. Vandaar uit voeren we samen met VIER andere boten naar Vlissingen om zo onze laatste, (helaas) geen VIER dagen meer, in NL te VIERen. Het is raar…dan lig je hier in Mauritius, een eiland in de Indische Oceaan, waar ik het bestaan tot een aantal jaren geleden amper van wist, meer dan 28000 mijlen onder de kiel en al vier jaar onderweg. Zoals ik zo vaak zeg, het lijkt eeuwen geleden, maar sommige dingen voelen nog als de dag van gister. Al is dat laatste steeds minder. We voelen ons nog steeds zeker verbonden met NL, maar aan de andere kant er ook ver vanaf. En dan zijn we het letterlijke verste puntje alweer gepasseerd en letterlijk en figuurlijk op de terugweg. Bijna alle oceanen hebben we bevaren en bijna alle werelddelen gezien (de koudere slaan we over ;-)). We voelen ons met de tijd en de mijlen ook steeds rijker worden, (niet met geld;-)), maar met indrukken, met belevenissen, met avonturen en met inzichten. Het getal VIER is een mooi rond, even getal, deelbaar door twee. De twee van dualiteit, van tegenovergestelde; donker en licht, goede tijden en slechte tijden, gladde zeeen en hobbelige zeeen. We hebben het allemaal gezien en beleefd, maar we zijn niet moe voor nog meer. Maar, zoals we er nu tegenover staan, zal daar het getal VIER niet inzitten. ;-)

Alle terugblikken zijn prachtig,er zijn er wat voorbijgekomen de afgelopen zeildagen. Maar het zeilen is meer ‘leven in het moment’. En dat was deze laatste zeiltocht vanaf Rodrigues ook zeker weer. We vertrokken met al zo’n 18 knopen wind, dus meteen twee rifjes erin. De eerste dag was niet slecht. Hoge golven en wat somber weer. Maar de eerste nacht was bingo. Veel, veel squalls, met veel wind en veel regen! En met de wind in de rug, waaide de regen zo naar binnen. De golven waren hoog, heel hoog. De hydrovane is een geweldig bemanningslid, ook nu geen klacht, geen stroom, geen eten of drinken nodig. Af en toe moesten we hem alleen wel even helpen, als we op een golf 90 graden om gezet werden. De tweede dag was weer wat beter, zonnetje, weinig wolken, geen regen, iets minder wind. Inmiddels zat het derde rif al in het grootzeil en de genua was ook aardig gekrompen. Onze snelheid daarentegen bleef hoog en het record is, surfend van een golf, 9,4 knoop. Bizar!!

De tweede nacht was beter. Veel, veel sterren, dus minder wolken. Maar je ziet dat de wolken gevormd worden als het kouder wordt, als de nacht begint. Een beetje regen, maar wel (nog) meer wind, tot zo’n 30 knopen. Maar het ging goed, tuurlijk gaat het goed. We slapen wel wat slecht, we zijn goed beurs van het rollen en inmiddels heeft mijn nieuwe Musto-pak de regendoop gehad en goed doorstaan. Het zijn heerlijke jassen (de HPX’en) om in te leven en ’s nachts doen we dat ook lekker. De derde dag is weer vriendelijk. De wind wordt langzaam steeds minder, de golven vlakken ook wat af, op sommige monsterrollers na en de zon straalt dat het een lieve lust is. We zien ook weer veel vogels, waaronder een mooie ‘tropic bird’, met enorme lange staart. Dat is ineens genieten, maar ook genieten we weer van het eten. Het is ook de derde dag, meestal komen we dan beter in ons ritme en ook al rollen we nog steeds, slapen en eten gaat beter.

We hebben lekker gelopen, maar niet hard genoeg om in het licht Mauritius aan te lopen. Als we de eilandjes (boven Maurice) rond zijn, roept de Coast Guard ons op. Ik vraag meteen of we mogen ankeren in de ‘quarentine anchorage’ en dat is ok. De wind wordt steeds minder achter het eiland en de golven zijn ook bijna verdwenen. Er komt dan een rust over je heen, die alleen nog maar groter wordt als we om half een ’s nachts het anker laten vallen. We kunnen rustig gaan slapen, maar met grote ogen en klaarwakker van de ‘aankomsthyper’ kijken we elkaar aan. We drinken eerst nog maar wat, eten wat chipjes en gaan dan toch maar naar bed, waar we al slapen voordat onze hoofden het kussen raken.


Alweer vroeg zijn we uit de veren. We gaan ontbijten en de Coast Guard komt vragen wanneer we de haven in gaan. Na het ontbijt varen we de enorme industriële haven in en zien de hoogbouw verschijnen, de terrasjes, de hotels en de drukte! Wow, dit is even 180 graden anders dan Rodrigues. Gelukkig zijn de mensen dat niet en iedereen is weer super vriendelijk en behulpzaam. We gooien onze lijnen om de reling van een Indisch restaurant en de officials (health, custom en immigratie) komen langs. Buiten veel formulieren invullen gaat het soepeltjes en onder de parasol op het terras is het geen straf. De ochtend vliegt voorbij en om 12 uur varen we Caudan ‘marina’ in. Een ‘vierkant’ bassin, omringt door hotels. Kost ons 7 euro per nacht, incl. water en elektriciteit.

Als we het Caudan Waterfront inlopen, komt er een grote smile op ons gezicht. Hoezo anders dan Rodrigues? Het is een winkelarea, met heel veel shops, restaurants, toeristen en nog meer wat daarbij hoort. Ook wel weer leuk, de afwisseling van de stilte op Chagos en de drukte nu, maakt dat we nooit verveeld raken!


We struinen wat rond en het stadje zelf is nog chaotischer dan de toeristische drukte in het waterfront. ’s Avonds gaan we uit eten met Inish bij een overheerlijke Indier. De curry met naan, papadum en rijst, smaken heerlijk en wat is het dan jammer dat je hier niet om recepten kunt vragen. ;-)


De dag erna zijn we weer mega vroeg wakker. Geeft niets, mediterend vanaf de punt zie ik de stad ontwaken terwijl de zon langzaam voorbij de horizon klimt. We lopen deze dag wat rond door Mauritius. Er zijn wat dingentjes die we willen kopen (zo’n Chinese elektrische muggenmepper, batterijtje voor mijn horloge, enz) en daar slagen we prima in, het zijn van die heerlijke rommelwinkeltjes weer hier, afgewisseld door de hoge flats en super moderne zaken.

Vandaag zijn we met Rashid op pad geweest. Rashid is taxichauffeur, gids en weet alles. Een grappig mannetje die redelijk zelfingenomen is, maar ja, hij moet zich wel verkopen. Dat doet hij prima, alle zeilers worden zowat door hem opgewacht als ze aan het inchecken zijn en hij doet het goed. Wij zijn met hem naar de ambassade van Madagascar gereden om een visum aan te vragen. Dat gaat makkelijk, is niet duur, je kunt meteen 3 maanden blijven en je bent voor dit ‘onderwerp’ vrij van alle corruptie. We lezen namelijk verslagen van vorig jaar, waarbij de ene boot niets betaald, de ander een ‘godsvermogen’, enz. Het duurt even eer we snappen, of eigenlijk meer, eer ze het goed hebben uitgelegd hoe het zit met de datum van het visum, maar dat is verder geen issue.

Daarna lieten wij ons afzetten bij een shoppingmall met twee enorme supermarkten. Samen met Josien hebben we lekker op ons gemak rondgestruind, zowel door de chique winkels en lokale merken en de twee supermarkten. De bus kwam net aanrijden toen wij kwamen aanlopen, dus dat was goed getimed. Het was een aardig tochtje voor nog geen 2 euro met z’n drieen!

Inmiddels is ook Sunflower hier aangekomen en met z’n zessen zijn we vanavond gezellig gaan eten. Morgen gaan we weer met Rashid op stap, het eiland verkennen.

Prachtige vergezichten en ook weer weg

Vrijdag 30 mei 2014 @ 03:56

Ook hier, met weinig doen, vliegt de tijd. Afgelopen maandag zijn we, samen met Inish, weer een wandeling gaan maken. Nu vanaf Baladirou naar St. Francois. Wow, ook dit was weer een prachtige wandeling! Eerst over de grote stenen langs het water. We kwamen een geitenhoeder tegen en die wandelde met ons mee. Hij waarschuwde ons voor de enorme doornen aan de bosjes en vertelde hoe we moesten lopen. Bij een prachtige grote baai klommen we omhoog, de heuvel op. Van rotsblok naar rotsblok de steile helling omhoog, met een duizelend uitzicht!! Daarna weer langzaam afgedaald en de bus terug genomen.


Dinsdag boodschapjes gedaan en woensdag moesten we weer weg van de kant want het cargoschip kwam. We verbazen ons elke keer over het feit dat dit cargoschip niet zo heel groot is. Er wonen hier 40.000 mensen, als je dan gaat rekenen hoeveel tv’s, hoeveel auto’s en nog meer van dat soort dingen nodig zijn, om maar niet over het eten te spreken, dan kunnen die paar containers bijna niet voldoende zijn. Maar het zal toch wel, want het lijkt er niet op dat de mensen iets tekort komen. Ze zijn niet rijk, het is niet overdreven luxe, maar de basics zijn er en ze zijn tevreden. Wat heb je dan nog meer nodig op zo’n prachtig eiland?!

En dan ziet het weer er ineens weer goed uit; de stroom de goede kant op, de wind ook recht de richting van Mauritius heen en niet te veel. Dus morgen gaan we weer, verlaten we dit fijne plekje in de Indische Oceaan en gaan we kijken bij de grote broer, Mauritius. Het wordt een kort tochtje, 350 mijl, zo’n drie daagjes verwachten we.


Morgen, zaterdag, is de grote markt, maar we moeten morgenochtend de dril van uitchecken door, dus hebben we daar geen tijd meer voor. Dan vandaag maar naar de markt. Elke dag staan er verschillende fruit- en groentekraampjes en hoe vroeger je bent, hoe meer er nog is. Lekker wat fruit ingeslagen en wat groente. Ook was de ‘visboot’ van de vischarter Black Marlin weer gearriveerd. Even gaan kijken wat ze nu weer voor grote vissen gevangen hebben. Nou, vorige keer toen Etienne ging kijken waren het grote, vandaag was het topdag. Twee enorme Black Marlins, een van 200 en een van 300 kg!! Ze haalden de vissen in ‘moten’ van meer dan 60 kg van de boot! Ongelooflijk! De paps van dit bedrijf was vol trots aan het vertellen en zoonlief kwam er ook bij. Het was het laatste tripje van het seizoen, de trade winds trekken aan en dan gaat het te hard waaien voor meerdaagse vistrips. Deze grote Marlins waren ook wel speciaal voor hen en ze vertelden dat ze kleinere vissen teruggooien om zo de vispopulatie gezond te houden. Altijd goed te horen!


Vandaag staat er aardig wat wind en er is een aangenaam temperatuurtje. Dat is toch wel hier, binnen komt de temperatuur niet meer boven de 28 graden en ’s nachts is het maar 23 graden. Heerlijk! Met de komende zeil-nachtjes wordt dat wel weer even wennen, maar na mijn verschillende klagerijen over de warmte hoor je me voorlopig niet over de kou. ;-)

Zaterdag

Zaterdag 24 mei 2014 @ 02:44

“ Zaterdag, deed ik niets dat ook wel later mag
Zaterdag, zag ik de week die in het water lag
Maar zaterdag zaterdag, ben ik vrijer dan de rest…..”
- Blof -

Zoals ik al schreef is Rodriguez op bepaald gebied nog vrij afhankelijk van Mauritius. Een van de dingen is de bevoorrading van het eiland. Mauritius ligt op 350 mijl afstand en regelmatig komt er een bevoorradingschip, wat tevens dienst doet als veerpont. Afgelopen donderdag kwam het schip weer en dit keer was het twee weken geleden. Wij liggen aan het dok in de haven en binnen het rif is hier een klein lagoon. We zijn nu met 6 boten hier; drie aan het dok, drie voor anker. Gilbert, de havenmeester, had ons al ruim van te voren gewaarschuwd, want het schip komt de vaargeul in en draait dan in de baai voordat hij naar de kade gaat. Met andere woorden, alle boten moeten de baai uit.


Dus donderdagochtend ging om 5 uur de wekker. Zodra het licht werd moesten we naar buiten varen, zodat het schip naar binnen kon komen. Wij hebben buiten het vaargeultje het anker laten vallen en zijn rustig gaan ontbijten. Ondertussen konden we mooi het schip zien komen, draaien en tegen de kade aan gaan. Na het ontbijt lag het schip, konden we weer ankerop en in de lagoon voor anker. Goh, weer even voor anker! Het waaide wat meer dan de andere dagen en er ging een lekker windje door de boot. Vrijdagochtend zou de boot weer weggaan en konden we weer langs de kade, we hadden geen zin om voor een dagje de dinghy in het water te gooien, dus bleven we donderdag maar aan boord.

Vrijdag vertrok de boot weer, met hoofdzakelijk lege containers. Wij gingen weer aan de kade en gingen samen met Frans en Lucia (Dalwhinnie) het dorpje in. Wat rondgestruind en later tijdens de koffie gezellig gekletst. ’s Middags toch maar even naar de supermarkt om te kijken of de voorraad al uitgebreid was. Dat viel tegen, wel wat meer kaasjes en worst, maar verder nog niets. Eigenlijk zouden we verrast zijn geweest met het werktempo hier, maar ok, je weet maar nooit!


Vandaag is het ook een rustig dagje. Zaterdag is de grote marktdag en er komt dan ook elke week een visboot aan met de meest grote vis! Etienne heeft lekker wat rondgestruind en heerlijke bananen gescoord. Er is veel fruit te vinden hier, maar bananen zijn een rariteit. Verder vanochtend lekker chocolade muffins (vegan) gebakken en slagroom gemaakt van coconutmilk! Een feestje voor mij dus! Toby en July kwamen even lekker kletsen en vanavond gaan we met de andere NL’ers uit eten. Onze geweldige havenmeester heeft gereserveerd en er zou live muziek zijn, dus dat moet helemaal goed komen, zo voor de zaterdagavond. Maken jullie er ook een super avond van?!

Stranden, lopen en Luna Friet

Vrijdag 23 mei 2014 @ 06:16

Eergisteren zijn we ook weer op pad gegaan, samen met Inish en Mystic (Randy en Jenny uit America). Je kunt hier een ‘groene kaart’ kopen met daarop allerlei loopjes over het eiland. Deze zijn met de bus te bereiken, wat erg handig is. Een van die loopjes staat overal als een highlight aangegeven, dus dat leek ons wel wat.

Om 8 uur verzamelen op de kant en met z’n allen naar het busstation. Helaas moesten we even wachten. Het lijkt hier een aardige chaos met de bussen en er hangen nergens timetables, maar die blijken er dus toch echt wel te zijn. Want, zoals iedereen zei, kwam om 9 uur een roze bus met de kleurrijke naam ‘Lovers Lane’. Wij namen deze bus naar Graviers. Het is altijd erg leuk met de bus te reizen, want je ziet het eiland en Rodriguez is prachtig! Heel veel grillige berguitlopers de oceaan in, het is groen en omdat het niet zo groot is, heb je, als je boven op een rug bent, prachtige uitzichten naar het water!


Eenmaal in Graviers was het rechtdoor naar het strand en vandaar uit de kustlijn volgen. Deze hike was namelijk langs de kust en de verschillende stranden naar St. Francois. Nou, dit was echt een prachtige loop! We zijn zeker drie uur onderweg geweest en de meest prachtige stranden gepasseerd met daartussen naaldbossen. We liepen langs de kust en kwamen dan aan bij een strandje, boven op de kliffen aan de zeekant. Dan liepen we verder naar beneden de vallei in, waar je zo het strand op liep! En dan aan de andere kant weer omhoog de kliffen op. Prachtig!!


Rodriguez heeft rond heel het eiland een groot rif liggen. Op een aantal plekken komt dat rif dicht bij het eiland en dan is het ideaal om te snorkelen. Etienne is samen met de Americanen op zo’n plekje gaan snorkelen. Het was best tricky, want er stond een enorme stroom door de opening in het rif, naar buiten toe! Hierdoor is er vaak wel prachtig koraal en veel vis. En vis was er zeker, ze hebben enorme grote papagaaivissen en ‘unicorn’s’ gezien. Het water is hier duidelijk kouder dan in Chagos, maar ze hebben genoten! Daarna opdrogen op het strandje en weer verder.


De strand der stranden is Trou d’Argent, waarbij een leuke legende hoort, van een piraat die daar is achtergebleven. Je zou zijn boots kunnen vinden op het strand en als je in slaap valt komt hij misschien wel in je droom langs om te vertellen waar de schat begraven is. Wij hebben de boots niet gevonden en hadden geen tijd voor een middagdutje helaas.


Eenmaal in St. Francois, vonden we een shack waar ze gegrilde kip en inktvis verkochten. Lekker geluncht daar en, voila, de bus stopte voor de deur! Het was weer een geslaagde dag en toch wel een beetje moe kwamen we eind van de middag weer aan boord.


Daar zagen we dat de Dalwhinnie was aangekomen. Een NL’se boot die we nog niet kenden. Erg gezellig even gekletst en met drie NL’se boten zijn we nu zwaar in de meerderheid. Waarop de, geweldig vriendelijke en superbehulpzame havenmeester al grapte dat we ‘de boel toch niet weer terug kwamen nemen!?’ Het blijkt namelijk dat op dit eiland ook de NL’ers weer de eerste waren die voet aan wal zetten. Onze voorvaderen hebben het toen alleen niet gedocumenteerd en de volgende bezoekers, de Fransen wel, dus ja, in die tijd was het eiland dan van Frankrijk. Inmiddels is Rodriguez onafhankelijk van Mauritius. Maar dan onafhankelijk op politiek/administratief niveau, want verder zijn ze nog super afhankelijk. Dat kan ook niet echt anders, Rodriguez is klein en Mauritius ligt het dichtst bij. Hier hebben ze wat landbouw en visserij, maar dus geen grote andere economische ontwikkelingen of grondstoffen. Waarschijnlijk hebben onze voorvaderen dat al ingezien. De Dodo, die hier toen nog leefde was prima om te eten en de omgeving was mooi, maar dat was het. Helaas, het was makkelijker geweest als ze hier NL’s spraken, dan Frans, en de stokbroodjes zijn lekker, maar wat typisch NL’se dingen was ook niet verkeerd geweest. We maken deze avond dan maar onze eigen Luna Friet met natuurlijk pindasaus! ;-)

Back in time

Donderdag 22 mei 2014 @ 00:47

Het is een heerlijk eiland, Rodriguez. Je kunt er weer wat boodschappen doen, het is gezellig wat rondstrollen door het stadje, er zijn verschillende dingen te bekijken en je ligt gewoon lekker rustig aan het dok. Dat laatste is met name ’s ochtends lekker, want elke ochtend gaan we een vers (en nog warm) stokbroodje halen. Feestje!

Afgelopen zondag zijn we langs de kust naar het noorden van het eiland gelopen, langs de verschillende strandjes. We hebben heerlijk geluncht bij Le Marlin Bleu en natuurlijk de specialiteit van het eiland genomen, Ourite Safrane, inktvis in safraan-saus. Lekker! Op zondag zijn de mensen van het eiland ook vrij (op wat restaurantjes na) en de mensen gaan wat in de tuinen hangen, langs het strand en kletsen gezellig met elkaar, maken samen wat muziek en spelen jeu-de-boiles.

Maandag zijn we, samen met Inish, met de bus naar het Francois Leguat Reserve gegaan. De bussen zijn geweldig hier! Van die hele oude, mooi opgeknapt in eigen kleuren, stikkers en namen. Ze zijn erg goedkoop en rijden over heel het eiland. Naar het park was het vanaf de busstation nog een hele tippel in de hete zon. Het park is vrij groot en gingen met een gids aan de wandel. De ‘attractie’ hier zijn de enorme (land)schildpadden, volgens mij familie van de wijle Lonely George op de Galapagos. Ze zijn ook echt enorm! En het is een prachtig gebied, heel dor, met koraalrotsen en struiken. En daar tussen lopen de enorme Stoffels gewoon rond. Het zijn net huisdieren, want ze komen echt naar je toe om aangehaald te worden! Ze steken hun lange net uit en vinden het heerlijk als je ze daar aait. Heel grappig!




Op het terrein, of eigenlijk onder het terrein, is een groot grottenstelsel. De grote grotten zijn met de gids ook te bezoeken. Prachtige stalagmieten en stalagtieten! En met een klein looppaadje hadden ze de grot vrij intact gelaten. De rondleiding duurde zeker 2 uur en de gids was super, met leuke grapjes en verhalen. Na de grot kwamen we uit, in een soort canyon met hoge rotswanden, waar nog meer grote schildpadden lopen. Het was net of we terug in de tijd gingen. De grootste was ook echt enorm! Ze kunnen zelfs meer dan 200 kg zwaar worden en volgens mij kwam nummer 19 (ze hadden allemaal een nummer op hun rug, haha) daar aardig bij in de buurt.




Heerlijk geluncht bij het park en daarna weer aan de trip terug. Josien was slim en stak bij de eerste de beste auto die ze hoorde haar duim omhoog en dat werkte! We werden mooi bij de bushalte gedropt, waar de bus al meteen aankwam. Dat scheelde een aardig loopje!


Rodriguez

Zaterdag 17 mei 2014 @ 00:27

Het is altijd bij ons, als we niet hard hoeven te gaan, weten we de snelheid er niet uit te krijgen en als we een bepaalde snelheid moeten blijven lopen, zakt hij meteen in. De laatste dag zeilen was prima en de laatste nacht ook, alleen gingen we veel te hard. Op het laatst met een heel klein puntje genua en toen draaide de wind op kop. Wilden we voorkomen dat we weer terug gingen, moest de motor aan!!!

De laatste avond was prachtig! Op een bepaald moment hadden we aan de ene kant de zon en aan de andere kant al de prachtige volle maan! We gleden de avond in. Zo’n laatste dag en nacht schiet vaak niet op, maar dan was het toch eindelijk zo ver, zodra het licht begon te worden liepen we Rodriguez aan.


Het is een ‘kanaaltje’ tussen het rif door en dan ben je in een kommetje, Port Mathurin. Het is ook meteen de hoofdstad van Rodriguez. We meerden af langs de kade, waar KasteHelmi en Ever After al lagen. En als je dan de motor uitzet overvalt je meteen de stilte. Het was nog vroeg en langzaam kwam de stad in beweging. De security guy vertelde dat de officials langskomen, maar dat kon nog even duren.

Eerst een bakje koffie en Thomas (Ever After) bracht croissants en broodjes!! Feestje, dus zo op de vroege ochtend. Als je dan weer aangekomen bent en terugkijkt, dan vraag je je altijd af ‘of het nou echt zo vervelend’ was. En dat is het dan vaak ook niet. We hebben eigenlijk een prima tocht gehad, ik was wel ziek, maar ok, het was wel schommelig, maar ja, dat heb je met deze koers en alles is nog heel!

De verschillende officials kwamen langs; health, coast guard, immigration en customs. Onzettende vriendelijke, aardige en goedlachse mensen. En dat zijn ze allemaal hier! De mensen zijn ook beleefd en goedgehumeurd. Gilbert, de havenmeester, is een voorbeeld voor velen!


Al snel voegde Inish zich ook in het rijtje aan de kade en na de lunch gingen we met z’n vieren het stadje in. Er moet natuurlijk geld gepind worden, internet regelen en de supermarkt. Alles gevonden en geregeld. De mensen hier zouden zo uit de Carieb kunnen komen, zo doet heel het stadje wel een beetje aan en toch ook weer niet. Het is op haar manier ook weer uniek. De sfeer is erg relaxt!

’s Avonds uit eten in een klein restaurantje. Een menulijst en als je met z’n drieen hetzelfde besteld, dan is er niet genoeg! Haha!! Gisteren ook weer wat rondgestapt en Etienne is naar de kapper geweest. Ze hebben hier aparte kappers voor de mannen en vrouwen. De mannen hebben rastahaar en dat wordt vaak met de tondeuse bewerkt. We zijn daarom maar een vrouwenkapper binnengestapt. Ze vond het prachtig om Etienne te knippen en was jaloers op zijn blondere lokken. Ze twijfelde zelfs of het niet geverfd was! Haha!

Aan het eind van de middag kwamen Toby en July (Sunflower) aan. Gezellig een biertje met ze gedronken en even bijgekletst. Zij hadden wel trek in frietjes en vlees, dus ’s avonds gezellig uit eten. Blijken we hetzelfde restaurant als Ever After en KasteHelmi hebben gekozen. Dat was meteen reden voor een speciaal momentje, want op Chagos (toen we allemaal al weg waren) had Toby, July ten huwelijk gevraagd. Dit soort nieuws gaat bij je cruiservrienden ook als een lopend vuurtje, dus eer ze hier waren, wisten wij het al. De Finnen (Ever After en KasteHelmi) bestelde daarom een fles champagne en samen hebben we geproost op het aankomende bruidspaar. Heel bijzonder!!!

Vandaag was het weer vroeg dag. Vaak is dat niet zo’n probleem na wat dagen op zee te zijn geweest en dit keer ben ik al twee dagen om half 6 klaar wakker! Maar vandaag was er de zaterdagmarkt. Alle boeren uit de omgeving komen dan naar de markt om hun spullen te verkopen en dat gebeurt altijd vroeg, van 4.30 tot 10.00 uur. Vroeg op, anders mis je het dus. Het was echt weer leuk, de markt en heerlijk alle verse dingen! Daarna langs de bakker voor een stokbroodje en het was weer een geslaagd ontbijtje in de kuip. Verder wordt het rustig aan doen, het weekend gaat beginnen en dan is alles hier dicht…..dus doen wij lekker loom mee.

88 mijl

Woensdag 14 mei 2014 @ 08:12

De afgelopen dagen was een verademing. Het Lunapark was terug in sterkte en de leefbaarheid aan boord neemt dan met sprongen toe. Je valt niet meer ineens naar de andere kant van de boot als je in een pan staat te roeren, de inhoud van een kastje dondert ook niet meer meteen over je heen als je het deurtje open doet en de ene zij waar je heel de tijd op hebt geslapen, om te zorgen dat je niet wegrolt, krijgt ook even rust. Vannacht was het zelfs zoveel rust, de motor moest aan.
.
De wind zou ook gaan draaien, verder naar achter en dan zelfs door. Dat gebeurt dan ineens allemaal in Etienne z'n laatste wachtje vanochtend. Bulletalie los, zeil naar de andere kant, bulletalie ook, genua erbij, motor kan uit en oh, toch maar een eerste rif er weer in. En dan is het net alsof je terug vaart. De wind en golven komen voor je gevoel van de verkeerde kant, de boot ligt verkeerd om, wat eerst de hoge kant was is nu de lage, dus alles hoor je weer verschuiven en in bed weet je ineens niet meer te liggen. Grappig is dat altijd!
.
Nu gaan we weer lekker. Windje op 120graden in, 15 knopen, wel wat golven, we lopen hard. Dit hoeft niet, over 88 mijl zijn we er al. Dus wat rifjes erin zodat het comfortabeler is. Het weer is ook anders, het is een knalblauwe lucht met wat witte wolken. Niet meer van die grote dikke pakken met zwarte onderkanten die we de afgelopen dagen zagen komen en gaan. De wind gaat wel nog verder draaien en afnemen. Och, we gaan het wel zien. Hier is nu alles goed, nog een nachtje, de chili is al klaar voor vanavond en ons volgende nieuwe land is, op de kaart, al weer in zicht.

Lunapark is weer open

Maandag 12 mei 2014 @ 12:37

Alweer 5 dagen! We zijn de 6e uit Chagos vertrokken. Er was teveel zuid in de wind, dus hopeloos om door te gaan. We zijn dan voor de nacht maar gestopt in het andere atoll, Peros Banhos. Ook een schitterende plek! De 7e weer vertrokken en toen konden we het goed zeilend halen naar Rodriguez. Het is alleen hoog aan de wind, scherp dus, dus hakken en stoten en hobbelen en knobbelen. Het Lunapark weer in volle actie.
.
De eerste dag was nog niet zo erg, maar tijdens de eerste nacht kwam alles goed op gang. De wind zwengelde aan naar 18 tot 24 knopen, niet heel veel, maar de golven waren al meters hoog en dat werd alleen maar erger. Dan met de windhoek op 45 graden en uit die richting komen ook de golven...dan kun jeje lol op. Maar ja, we willen naar Rodriguez, dus dan is het scherp varen.
.
Ondanks de niet vele wind liepen we met twee riffen in het grootzeil en in de fok rustiger, maar voor mij mocht het niet baten.. Ik werd erg ziek. Etienne slaapt in het begin altijd al slecht, nou dan helpt dit geschud niet, gaat dan slechter eten, waardoor we wat daagjes, samen op overheerlijke, smakeloze crackers hebben geleefd. Ik was zelfs zo ziek dat ik een avond niet heb gekookt. Ik zou niet meer weten, wanneer dat voor het laatst is geweest. Dit is echt een van onze slechtste tochten, maar dat hadden we wel verwacht, de Indische oceaan staat bekend. Nu komen ook nog steeds de squalls over met regen en soms aardig wat wind en golven.
.
Vanaf een paar dagen geleden zijn we ook weer terug met positierapporten omdat we het piratengebied uit zijn. Een organisatie (weet ff de naam niet meer) heeft een horizontale en een verticale lijn getrokken, wat resulteert in een enorm vierkant hier in de Indische oceaan waar de Maldives en Chagos net in liggen. Daar is tot nog toe niets gebeurt, maar better save then sorry, vandaar onze minimale, verlate of zelfs geen berichten. Al is het jullie waarschijnlijk niet eens opgevallen, we hebben geen klachten gehad. ;-)
.
Maar voor nu schudden we nog steeds, we zijn wel al goed aan het aftellen, nog 310 mijl!!! Etienne is allang beter, met mij gaat het ook wel. Dus voor nu klotsen we nog ff door, want de rust die we voor de laatste dagen hadden verwacht op de gribfiles, is er nog niet.

Wisselvallig

Zondag 04 mei 2014 @ 05:36

De 'Labour day' potluck BBQ was weer een groot succes. In Finland wordt Labour Day blijkbaar goed gevierd met vaste rituelen. De twee Finse boten hadden dit vastgehouden en dus hadden we een voorgerecht met worst en aardappelsalade en een snaps. Het eten verder was ook weer overheerlijk en het is een leuke groep mensen, dus aan gezelligheid ontbrak het niet.
.
Verder zijn het relaxte dagen, we lopen af en toe wat op het eiland, al ben ik dat nu beu. De muggen zijn hier vreselijk en ik ben inmiddels een 'levend krentenbrood' met al die rode bultjes op mijn lijf. Vandaag dus maar gaan snorkelen. Helemaal naar de andere kant van de lagoon. Daar komt 'vers' water het rif over en dat was te zien, wat een prachtige plekken! Enorme tafelkoralen. Heel veel vis en die zijn allemaal ontzettend nieuwsgierig. We konden de tonijnen bijna zo pakken! Ook nog een schildpad en een klein haaitje gezien. Een geslaagde stek!
.
Gisteren hadden van Rob (Inish) lekker een stuk tonijn gekregen, dus het was weer smullen. Verder gebeurt er hier weinig. Het weer is nog steeds erg wisselvallig, van een stralend blauwe lucht kan het zomaar ineens gieten van de regen. Inmiddels houden we de gribfiles weer goed in de gaten, misschien dat er over een paar dagen weer een weather window is. Maar tot die tijd, nog steeds de groetjes uit een inmiddels nat en grijs paradijs!

Iets meer tijd

Woensdag 30 april 2014 @ 13:45

Elke dag checken we de gribfiles, altijd goed om een trend te gaan zien. En dan ineens lijkt daar het perfecte 'weather-window', overmorgen al! Tijd om te gaan dus! Wow, dat is ineens. Een dagje rommelen en we hebben alles weer klaar om te gaan. Meer dan 1.000 mijl naar Rodriguez of Mauritius. We zijn hier net twee weken. We willen eigenlijk nog niet weg. Maar ja, als het weer er goed en dus rustig uit ziet, willen we dit window ook niet voorbij laten gaan.
.
's Ochtends varen we de boten langs, "vanavond een borrel op de kant? Wij gaan morgen weg." Tuurlijk, iedereen is in voor een borrel. "Welk excuus je daar dan ook voor gebruikt", grapt Anthony (Divanty). 's Middag halen we nog een gripfile binnen. Ik ben nog wat dingen zeevast aan het zetten en hoor Etienne z'n "Ooh". Iets te hoopvol zeg ik "gaan we morgen niet weg?" We bekijken de gribfiles, die zien er anders uit dan gisteren. De bijna geen wind in het begin is veranderd naar wind, de rustige wind vanaf halverwege is veranderd naar 20 knopen en meer. Gatver, dat willen we niet! De windhoek is door de 90 graden, dus je gaat de wind versnellen, vaart hem verder naar voren en hij wordt (nog) meer. En vaak als de gribfiles over deze windhoeveelheden praten, is het positiever dan in werkelijkheid.
.
Wat te doen? We kijken en kijken. We lezen de Jimmy Cornell nog een keer en de Indian Ocean Cruising Guide. Ons gevoel zegt, "nog even wachten". Dat zeggen ook de boeken, juni. Nou is juni laat, maar eind april misschien dus juist vroeg. Het zag er zo mooi uit! We zijn er nu ook (technisch) klaar voor. Maar we willen geen vette wind als het niet hoeft. Nemen we de gok te gaan? Oh nemen we de gok te wachten?
.
We hebben de laatste gok genomen en 'ons afscheid' was een goed excuus, voor een heel gezellige borrel op de kant gisterenavond. We liggen dus nog steeds achter onze mooring bij Ile Baddum in Chagos. De wind hier van gisteren en vandaag, was perfect om te gaan. De buien die vandaag en gisteren overkwamen, och, dat overleef je ook wel. Het is dus nog even wachten en we hebben nog iets meer tijd hier om te genieten van het paradijsje. Geen probleem en niet erg. Morgen vieren we 'De dag van de Arbeid', heel gepast, met een potluck BBQ! ;-)

Zeeen van tijd

Maandag 28 april 2014 @ 11:25

Na een drukke dag gisteren, kruip ik, na een totaal anders dan geplande ochtend, weer eens achter de laptop voor een berichtje. Ik lees mijn laatste bericht terug en verbaas me dat ik daar al over de dolfijnen had geschreven, o ja, dat was zwemmen met ze. De dagen vliegen voorbij en we doen veel op een dag, maar ook weer lekker weinig, het is dus weer even goed terugdenken wat er allemaal gebeurd is de afgelopen dagen.
.
Het is namelijk een paar dagen wat minder weer geweest. Een dag sloeg echt alles en het regende dat het goot. We hadden het grote zeil weer over de boot waar we ook water mee opvingen, maar 's nachts ging het al zo waaien, dat we dat in de pikkedonker onder de donkere bewolkte lucht, dus geen ster te zien, maar vast zijn gaan opruimen. Nou ja, opruimen, eraf halen en dan in de kuip 'frotten'. De dag erna is er veel regen gevallen, het was ook echt een dag om binnen te blijven en gelukkig door de regen was het niet heel erg heet. Ik had een heel dik en erg compleet kookboek van Sue (Infini) geleend, dus ik had lekker wat te lezen. We hebben ook verschillende afleveringen van een tv-serie gekeken, zo'n luie NL'se-herfst-weekend-dag.
.
De dag erna was het iets beter weer en Rob (Inish) en Etienne gingen vissen. Highlight van de vistrip waren de dolfijnen!! Buiten het atoll kwamen ze naar de dinghy toe en sprongen voor en naast de boot. Geweldig!! Toen ze terugkwamen zijn Etienne en ik nog even gegaan en het was geweldig! De dolfijnen vinden het ook prachtig, ze zwemmen naar de dinghy toe en springen meters omhoog om naast de boot te landen, waardoor je zeiknat wordt. Volgens mij hebben ze daar de grootste lol om! Het was geweldig en weer een super belevenis.
.
We zijn ook nog een keer op zoek gegaan naar grote coconut-crabs. Degene die we bij het huis zien, zijn aardige maatjes, maar ze kunnen heel groot worden en kilo's in gewicht. Samen met Infini zijn we de 'kokosnoten-jungle' ingedoken. We hebben schitterende bomen, holen en mos gezien, maar geen mega grote crabs, helaas. Wel zwermen met muggen, dus na even zijn we weggevlucht en het water maar ingegaan.
.
Gisteren hadden we weer een BBQ. De groep was dit keer super groot, 10 boten, 22 man! De twee Finse boten die bij Takamaka (ander eiland in dit atoll) voor anker lagen, waren ook gekomen. Het was weer reuze gezellig!! En het eten!! We grappen elke keer dat dit plekje een heel goed restaurant is, met super lekker eten en overheerlijke desserts! En dat is het elke keer ook weer. We hebben weer veel gelachen, gezongen zelfs en erg leuke gesprekken gevoerd. Na afloop nog een afzakkertje bij Toby en July (Sunflower), samen met Divanty, Imagine en Gaia. Een heel geslaagd dagje weer!!
.
En vandaag, vandaag wilde ik meteen vanochtend achter de computer kruipen. Maar Infini ging weg, helaas, dus even gedag gaan zeggen. Het brood was vanochtend beschimmeld, dus een nieuwe bakken en Gaia kwam even op de koffie. Ze brachten nog wat info over Madagascar, recepten en poeder ter vervanging van eieren, want die zijn allemaal rot. Dus tja, toen was de ochtend al ruimschoots voorbij. Lunchen, brood was inmiddels gerezen en kon de oven in, alles afwassen en dan zit ik nu, eindelijk, rustig achter de laptop. Grappig hoe snel de tijd gaat, zeker als je dacht dat we hier zeeen van tijd zouden hebben. Maar nee, we hebben al veel zeeen gezien, blauw, grijs, met vis en koraal, maar helaas nog niet met tijd…..

Dolfijnzwemmen, lekkere toetjes en nog even blijven

Woensdag 23 april 2014 @ 12:16

Het is een grote lagoon hier, omringt met rif. Bij hoog water komt het rif boven water, maar bij laag water komt het water erover heen. En zo ook de vissen natuurlijk en eergisteren ook een hele grote groep dolfijnen! Ze zwommen op hun gemak tussen de boten door en toen ze achter La Luna waren, dicht bij het ondiepe stuk, zijn we erheen gesjeesd en het water ingesprongen. Zo gaaf!!!! We zwommen midden tussen ze! Ik dook onder water en toen kwamen ze heel voorzichtig nog dichterbij kijken, maar toen ik naar boven moest om lucht te happen, verloren ze hun interesse en zwommen verder. Het was geweldig! Je hoorde heel duidelijk communiceren en toen Etienne met de dinghy hard kwam aanvaren hoorde je het geluid versnellen en wat lager worden. Ze vonden het ook geweldig om met de dinghy te spelen, ze sprongen ervoor en ernaast. Geweldig!! We hebben wat afgezwommen zo samen met hen, maar helaas is onze conditie minder goed. ;-)
.
Verder zijn het lekkere rustige dagen. Etienne heeft Imagine geholpen de iridium-data aan de praat te krijgen, we hebben alle bommies snorkelend verkend en het langste strand (Ile Anglaise) afgestruind. Daar zagen we een enorme reefshark!! Gelukkig zaten we toen al in de dinghy. Verder hebben we een sundowner bij 'onze' hangplek gedaan samen met Infini, broodje gebakken, wat gelezen, geschreven, boot schoongemaakt en gisteren hadden we weer een BBQ.
.
Eergisteren was er nog een Franse catamaran gekomen, dus de groep was nog groter. Toby had drie vissen gevangen en eentje heerlijk gemarineerd in de curry. De BBQ was weer onwijs gezellig en onwijs lekker! We hadden nu zelfs appeltaart als dessert met chocolade cake! Goddelijk lekker!! Ik ben dus weer wat receptjes rijker. Daarna nog even een rum-coke bij Toby en July (Sunflower) en het was weer een hele geslaagde dag.
.
Vandaag eerst koffie gedronken bij Inish, samen met Infini. Verder wat gezwommen, Etienne de boot schoongemaakt en ik ga vanavond proberen goulash te maken, dus was ik vanmiddag al wat aan het keutelen. Straks weer een sundowner op de beach en dan is de 23e april ook weer bijna voorbij.
.
De dagen vliegen hier en het is hier rustig en relaxt. We vermaken ons reuze en zijn hier bijna alweer twee weken. Het rare is, dat gevoel hebben we niet, het lijkt aan de ene kant langer en aan de andere kant veel korter. We moeten ook langzaam eens gaan bedenken of we nog naar de ankerplek aan andere kant van de lagoon willen en of we ook nog Perros Banhos aan willen doen. Even buiten beschouwing gelaten als het weer gaat veranderen en we enigszins moeten verkassen. Maar eigenlijk liggen we wel lekker hier, het is gezellig en we hebben weinig zin om onze mooring los te gaan laten. Dus stellen we het nog even uit….we zien wel.

BBQ

Maandag 21 april 2014 @ 13:54

Sinds eergisteren is het wisselvallig weer in het paradijs. Het regent om de haverklap. Dat maakt niet zoveel uit, het is nog steeds niet koud en een buitje spoelt e.e.a. weer lekker schoon.
.
Etienne zou eergisteren gaan vissen met Michael (Infini) voor de BBQ van gisteren, maar door de giga buien zijn ze maar niet gegaan. Dat werd verschoven naar gisterenochtend. Het weer was gisteren ook wisselvallig, maar tussen de buien door was een langere interval.
.
Michael en Etienne waren alweer snel terug met twee groupers, baarzen. Een rode en een blauwe. Ondertussen was ik aardappels aan het schillen voor de aardappelsalade. De muggen zijn op het eiland in grote getallen aanwezig en rond zonsondergang kun je er maar beter wegblijven. Dus werd het een late-lunch-bbq of vroege-avond-bbq.
.
Inmiddels was het ook 'ineens' druk in de lagoon bij Ile Baddum. Eergisteren was Divanty (UK) gearriveerd, Image kwam van de andere kant van het atol en gisteren arriveerden ook Gaia (Canada) en Sunflower (Aus). We waren dus met 14 man en het werd een drukte van jewelste.
.
De twee baarzen lagen al op de BBQ te garen en iedereen had wat lekkers meegenomen. Dat is altijd leuk om dingen van anderen te proberen en nieuwe ideeen op te doen. De ton was ook aangestoken om ons afval te verbranden. Een aantal hadden stoelen bij zich en in een grote kring was het erg gezellig.20
.
Af en toe kwam er toch een bui over ons heen, maar tegen de tijd dat de vis gaar was, was het weer droog en bleef de regen ook weg. Ook de muggen waren na de buien vertrokken. Of het door de regen kwam of het roken van de ton, geen idee, maar we konden nu tot over zessen blijven zitten, zonder aangevallen te worden. De coconut-crabs waren erg nieuwsgierig en roken het eten, ze kwamen dan ook elke keer kijken en er waagde eentje zelfs een poging om via de tafelpoot omhoog te klimmen.
.
Het was heel gezellig en we hebben ook weer eens lekker gelachen met die Engelse humor!

Rondje eiland

Zaterdag 19 april 2014 @ 13:49

'Rondje eiland', stond er gisteren op het Ile Baddum-activiteitenprogramma. Met z'n vijven (Rob en Josien, Sue en wij) togen we om 9 uur naar de kant voor onze wandeling. De zon staat dan al een paar uur te stralen en het is al warm. Het zou nog een klein stukje lager worden, dus we konden mooi over het strand en koraal rond. Het is een pracht stuk, blauw water, wit strand, het fris groene van de palmbomen, varens en andere struiken. De krabben rennen voor je voeten weg en in de ondiepe poeltjes zie je nog wat kleine vis of een enkel aaltje.
.
Aan de buitenkant van het eiland bonken de golven op het rif en het eiland. En spoelt er van alles uit zee aan. Ik loop al vier jaar heerlijk op mijn slippers, maar ze zouden eigenlijk van (bio)degradable plastic gemaakt moeten worden, want slippers liggen er in echt alle kleuren en maten! Duizenden!! Maar ook visboeien, piepschuim en touwen. We slepen verschillende visboeien met ons mee. Leuk ter versiering bij de cruisers-hang-out.
.
Het is leuk lopen, je loopt over het strand, dan weer over het koraal en dan weer tussen de poeltjes door. Het is ook gezellig, lopenderweg kletsen we wat. Het is alleen wel een hele tippel. We zien nog een groep dolfijnen in het water.
.
Etienne loopt wat vooruit en op een gegeven moment zie ik hem midden op het koraal gehurkt zitten. Hij wenkt ons en roept 'schildpad'. We lopen erheen en zien een schildpad verstrikt in een plastic zak. Etienne houdt hem omhoog, terwijl Rob het plastic wegknipt bij zijn achter- en voorpootje. Stoffel z'n voorpootje hangt er zielig bij. Het plastic zat er goed strak omheen en je ziet zelfs bloed. Dat @&*$^*&$# plastic ook!! Wat zullen we met hem doen? Het tij komt over een paar uur op en als hij nog niet goed kan zwemmen wordt hij het koraal opgesmeten. Aan de andere kant in de lagoon waar we liggen zijn niet veel golven, maar wel haaien. Die zijn hier vast ook wel, maar die hebben we nog niet gezien. Etienne brengt Stoffel naar een stuk waar een grotere poel is. Hopelijk kan hij de komende uren op kracht komen voordat het hoge tij hem overspoelt. Zodra hij in deze diepere poel is, komt er wat meer leven in hem en zwemt hij naar een grote steen. Hij kan er half onder, dus beschutting heeft hij al. We blijven nog even dralen, komt het wel goed? We kunnen niet veel meer doen, dus lopen maar verder. Even zoeken we nog naar een plastic krat, die we in het begin heel veel zagen. Maar we vinden er geen. Het poeltje is eigenlijk ook de beste plek om op krachten te komen.
.
In de verte zagen we al een hele grote rode sleepboot aankomen. De parc-rangers van de BIOT (British Indian Ocean Territory)? Als we het hoekje omknikken en weer de lagoon in kunnen kijken, zien we een grote dinghy naar de dock scheuren. De dock was vroeger een koraal/betonnen steiger, maar nu hebben de palmbomen hem in beslag genomen. Net om het hoekje in de lagoon laten we onze visboeitjes achter, ze zijn zwaar en we zijn ze nu beu. Met de dinghy pikken we ze wel weer op. We lopen verder en zien nog een dinghy aankomen. Als we weer bij het strandje zijn waar onze dinghy's liggen duiken we eerst het water in. We zijn drie uurtjes aan het lopen geweest en een koelere dip is erg lekker. Even later spreken we de rangers bij het huisje. De Britse jongen van de BIOT spreekt ons aan en we hebben een aardig gesprekje. Er is verder nog iemand van de Militaire politie bij en aan de uniformen herkennen we een paar Amerikaanse legerjongens. Een keer per maand komen ze langs, controleren het eilandje en nemen dan meteen het vuil mee. Ze zijn heel relaxt. Vragen nog wel even naar onze permit, want wij stonden niet op zijn lijst. Wij hebben natuurlijk een permit, dus daar komen ze zo wel even naar kijken. Ze struinen verder het bos in.
.
Als wij wegvaren met de dinghy zien we een andere groep over het strand aankomen lopen. Een van de jongens loopt in het water en spreekt ons aan. We hebben weer een leuk praatje, hij is van de customs van de BIOT, de douane. Het is wel grappig, want ook bij dit groepje zien we Amerikaanse uniformen en ook weer twee vrouwen. De verhoudingen zijn bij deze twee groepjes waarschijnlijk niet representatief. Deze militair vertelt ons dat hij hiervoor op een onderzeeer zat en nu een jaar hier zit en daarna afzwaait. Ik vraag hoeveel militairen er nu nog op Diego Garcia zitten. 2500 is zijn antwoord, maar daarvan zijn er veel Philipijnen, die werken voor de Amerikanen. Even later komen ze nog onze permit controleren en alles gaat weer heel vriendelijk en relaxt.
.
Etienne vraagt dan nog of men al iets heeft gehoord van het vliegtuig van Malaysia Airlines, dat verdwenen is in dit stuk van de wereld. Het laatste nieuws is niet anders dan toen wij nog internet hadden, niets meer gehoord of gezien. We zeggen gedag en zwaaiend varen ze weg.
.
Ik grap naar Etienne dat ik vind dat ze wel heel snel allemaal nee aan het schudden waren en zeiden niets meer gevonden te hebben van het vliegtuig. Er is een (zeer aannemelijke, vinden wij althans) complottheorie dat het vliegtuig hier op Chagos is. Deze theorie is onder de zeilers, die naar Chagos gingen, natuurlijk met allerlei geintjes omkleed. Je zult toch maar ineens een vliegtuig hier op zo'n eiland zien liggen. Dit gebeurt natuurlijk niet, maar het mysterie is dus ook nog steeds een mysterie. Bijzonder hoor!
.
Verder gaat de dag rustig voorbij. Etienne gaat de visboeitjes oppikken en kijkt nog even of hij Stoffel nog ziet. Geen spoor van hem, we prenten onszelf in dat dat een goed teken is. We bakken kibbeling van de grouper en 's avonds gaat een stuk door de rijst. Morgen nog een salade en nog iets verzinnen, er is nog steeds genoeg. De wind gaat in de middag langzaam draaien richting het westen, maar we liggen hier nog steeds super goed. In de avond gaat de wind weer liggen en voordat de maan opkomt zien we weer sterren tussen de sterren. Het zijn prachtige rustige nachten, maar daardoor wel warme!

Onbewoond eiland diner

Vrijdag 18 april 2014 @ 13:08

Wat eet je op een onbewoond eiland? Kokosnoten, vissen, schelpen, krabben en zeewier. Uitgebalanceerde maaltijd, toch? Maar laat ik hier nu nog geen zeewier gevonden hebben. Schelpen en krabben mogen niet gevangen en gegeten worden hier (regels van de BIOT, British Indian Ocean Territory). Eetbare kokosnoten hangen wel heel hoog in de bomen en vissen zwemmen er genoeg.
.
Dus Etienne ging maar weer eens vissen. De vissen rond de boot zijn super nieuwsgierig, met name de 'unicorn-fish'. (Kun je die trouwens eten?) Maar vanaf de boot vissen leverde toch niets op. Dus dan maar trollen met de dinghy. Na tien minuten was hij al terug, haakje kwijt. Wel kwamen er buiten (het atoll) meteen dolfijnen kijken! Heel z'n bak met aasjes mee en weer op pad.
.
Ik bleef aan boord, wat keutelen. En omdat de tros bananen natuurlijk nu ineens helemaal rijp is, heb ik maar lekker bananen-chocolade-mouse gemaakt.20
.
Na een paar keer met de dinghy in redelijke snelheid voortgetrokken te zijn door een, waarschijnlijk grote, vis en de blaren inmiddels op z'n vingers stonden van het inhalen van de lijn, verwisselde hij het grote haakje voor een kleinere en besloot Etienne om maar op het ondiepere stuk te gaan vissen. Heel slim, ware het niet dat de grotere vissen daar ook rondzwemmen en dit betreffende blinkertje wel heel interessant vonden.
.
Met een enorme 'rrrrrrrrrttttttt' gaf de molen aan dat er wat aan de haak zat. Motortje uit en daar ging hij weer, surfend achter een vis aan. Binnenhalen ging net en toen zag Etienne wat hij beet had, een enorme rode tandbaars! De haaien hadden het ook in de gaten en omcirkelden de dinghy. Snel binnenhalen voordat ze gaan happen. De WWW cm grootte grouper woog zeker meer dan 15 kg.
.
Toen Etienne terugkwam bij de boot zag ik al aan z'n gezicht dat hij een vis had, maar het was even slikken toen ik zag hoe groot! Ik grapte of het geen makreel had kunnen zijn, maar toen ik het haakje zag, snapte ik dat hij daar wel naar op zoek was. We moesten wel erg lachen, ok, de komende dagen hebben we meer dan genoeg eten! Dit dachten de haaien ook, want er cirkelden meteen 5 prachtige exemplaren rond de dinghy. Bijzonder, er lag nog niets in het water, maar toch voelen ze dat er een vis ligt dood te gaan.
.
En dan ligt dat enorme exemplaar achterop en kan er gefileerd gaan worden. Josien kwam al aanroeien en we zijn Rob maar gaan halen voor het fileerwerk. Ik heb weer even goed gekeken en de volgende durf ik wel weer aan. ;-) Er kwamen twee enorme filets vanaf! Voor ons en de Inish, genoeg voor dagen. We gooiden de kop en ruggengraat en alles verder overboord, nou, dan zie je weer wat haaien zijn! Er waren er wel acht en er werd gevochten en gesmuld. Ze kwamen op een gegeven moment gewoon boven water met heel de kop! Ai!!
.
Ook wij hebben lekker gesmuld van een groot stuk gisterenavond, met geen zeewier, maar prei en als toetje de mousse met kokosnootflakes uit een zakje. Ook een prima 'onbewoond eiland diner'.

Ile-Baddums-cruiser-spot-clean-up-day

Donderdag 17 april 2014 @ 17:18

Cruisers hebben een van de huizen aan het strand als hangplek geadopteerd. Het is een huis wat nog in redelijk goede staat verkeerd; vier muren en een dak. De deuren en ramen ontbreken, maar dat maakt in dit klimaat niet zoveel uit. De mat voor de deur zegt "Welcome" en dat voelden we ons inderdaad hier meteen. In het tuintje naar het water toe is een volleyball veldje aangelegd en een hangmat opgehangen. Het andere stuk is een soort van terras met een tafel en stoeltjes en een heuse BBQ!
.
De buren zijn vertrokken en hebben hoge muren met ronde open ramen achtergelaten. Het is een bijzonder plekje en eigenlijk super gezellig. Je kijkt namelijk zo tussen de palmbomen door naar het blauwe water, waarboven een boeitje is opgehangen als schommel.
.
De cruisers voor ons hebben er verschillende spullen achtergelaten. Sommige nuttig, de stoelen, de tafel, het houtskool, enz. Maar ook liggen er in het huis spullen, die er niet thuis horen. Op dit prachtige plekje laat je geen elektronische GPS achter, geen dompelpomp, lekke jerrycans of een wc-pot. Onder het excuus "misschien kunnen anderen het nog gebruiken" kun je niet alles zomaar dumpen. Een GPS is handig, maar dan moet hij het nog wel doen! En dat geldt voor al die dingen. Wie vervangt er nu z'n wc op Chagos en laat de oude pot hier achter?
.
Sorry, maar wij ergeren ons groen en geel. Zo verpest je een prachtige plek en je verpest het misschien wel voor een volgende generatie cruisers, want de 'parc-rangers' zijn nu eenmaal geen afvalophaaldienst en die zijn het natuurlijk op een gegeven moment ook zat.
.
Daarnaast is zo'n plek, na een jaar niet gebruikt te zijn, overspoelt met bladeren en kokosnoten, dus moet je e.e.a. weer even 'bewoonbaar' maken. Net zoals je na een seizoen weer bij je zomerhuis komt. Inish en Infini hadden hetzelfde gevoel en gisteren gingen we met z'n zessen aan de slag. Etienne startte een vuur in een ijzeren ton en daar ging veel in. Blikken, glas en ander afval kun je in de speciale afvalbakken hier achterlaten, dit wordt afgevoerd door de 'parc-rangers', zoals wij, deze voor ons tot nu toe onzichtbare mannen, noemen. Compost kun je verbranden en dat hebben we gedaan en toen het vuur goed heet was ook veel oude zooi. De rest hebben we bij de kliko's gezet en zo werd 'ons' huisje en tuintje mooi opgeruimd.
.
We hebben er nog heerlijk even gekletst en toen de musquito's te erg gingen bijten, zijn we vertrokken. Even zwemmen voor het strand en toen een sundowner bij Michael en Sue (Infini) aan boord. Het was een gezellige dag en de enorme, net niet meer volle, (super)maan was een prachtige afsluiting.

Chagos-time

Woensdag 16 april 2014 @ 08:56

Het is rustig en heerlijk weer, met af en toe een bui. Maar dat maakt niet uit, hierdoor koelt het iets af. We zijn overgestapt op 'Chagos-time' en buiten het feit dat dat een andere tijdzone is dan de Malediven, is het ook een relaxte tijd. Maar in deze relaxte tijd vliegen de dagen ook.
.
Eergisteren waren we net een pendeldienst van en naar het strandje. Op de Malediven kwamen we er, tot onze schrik, achter dat de ankerketting wel een aantal hele slechte schakels heeft. Onze ankerketting is van ijzer en door het roest waren de schakels net voorbij de 20 meter bijna gehalveerd. Daar konden we dus niet meer op vertrouwen! Op de Maldives was het niet zo'n probleem, het waaide niet hard, dus hingen we er gewoon nog achter, maar er moet wel wat aangedaan worden. Het is daarom super fijn dat we nu aan een mooring liggen. Wij alles op het strand gegooid, foute schakels opgezocht, stuk eraf geknipt, nieuwe kleurtjes op de verschillende diepten erin en alles weer aan boord brengen. En dan blijf je heen en weer varen voor de tang, de kleurtjes enz. En ook omdat het hoog water werd en we dus even niet konden meten. Gelukkig hadden we 70 meter ketting. Het is enorm jammer dat we iets meer dan 20 meter korter zijn, maar het is geen onoverkomelijk zaak en het belangrijkste is, we zagen het op tijd. Buiten het feit dat je gaat driften als de ketting breekt, moet je ook je anker maar weer terug zien te vinden.
.
Op het eilandje zelf zitten veel muggen en zandvlooien, maar ze laten de boten met rust. We kunnen dus weer heerlijk buiten eten 's avonds onder onze kokosnootlamp. Eergisteren waren Infini en Imagine (twee Amerikaanse boten) ook de lagoon in gekomen. Imagine is bij het andere eiland blijven liggen, Infini zijn onze buren geworden.
.
Door de warmte heeft onze 'moestuin' elke dag aandacht nodig. Het meeste ligt in de koelkast, maar ook dat moet af en toe bekeken worden. Ook hebben we weer eens lekker brood gebakken. Gisterenmiddag zijn we heel lang gaan snorkelen op een enorm groot ondiep stuk vlakbij 'ons eiland', Ile Baddum. Het is ook echt wel mooi hier, met veel verschillende soorten koraal en vis. Maar als je weet dat dit een National Park is, dat er nooit mensen komen (op de cruisers na) en het koraal dus vrij onaangetast is door visserij of wat dan ook, zou je denken dat het de mooiste snorkelplek op aarde moet zijn…. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dat niet vind. Het is mooi, prachtig, maar zeker niet de mooiste plek op de wereld. We hebben nog niet alle spots gezien hier, dus het kan zijn dat ik mijn mening nog ga bijstellen. Op deze grote ondiepe plek, hadden we geen last van de nieuwsgierige haaien, dus dat was wel fijn.
.
Op de terugweg zagen we Imagine met de dinghy komen, waarna we met hen en Infini het eiland gingen verkennen. Er is een dorpje met een copra (kokosolie) plantage geweest en de overblijfselen zijn nog zichtbaar. Het was erg leuk om op ontdekkingsreis tussen de palmbomen te gaan. Er zijn niet veel dieren, maar wel enorm veel heremietkreeften en 'coconut-crabs'. Deze kunnen enorm groot worden! Eenmaal terug aan boord, was het alweer bijna avond en was ook deze dag weer voorbij gevlogen.
.
Vanmiddag gaan we aan het werk, jawel! Het is 'Ile-Baddums-cruiser-spot-clean-up-day'.

Lekker leven

Zondag 13 april 2014 @ 15:52

De wind kwam met de wolken, maar verdween ook net zo weer. Het is helder weer hier met een strak blauwe lucht. Af en toe zit er dan een wolkje en heel af en toe een grotere donkere wolk. Het zijn prachtige verschijnselen. Grote omhoog ontplofte wolken, met zelfs een regenboog tot aan het water. Gelukkig houden we het droog. En brommen de nacht in. Het blijft maar heel weinig wind, zo'n 5 knoopjes en we pruttelen maar door. Het is toch al met al een prima tochtje en nog een prachtig nachtje met sterren tussen de sterren en dan…dan gaan we palmbomen zien!!
.
Chagos bestaat uit verschillende atollen en hoort bij Engeland. Wij, cruisers mogen op twee atollen komen; Salomon en Perros Banos. Wij komen vanochtend bij Salomon aan en gaan de pas door. Wow, het water is weer zoals we hoopten, helder!! Het is meer dan tien meter en ik zie de waaierkoralen en de vissen. Het pasje wordt niet ondieper dan 6 meter, dus niets aan de hand. Eenmaal binnen is het atol diep genoeg en de 'bommies', ondiepe koraalblokken, zie je duidelijk door de zon.
.
Als we het atol in varen overvalt me een enorm groots gevoel. Ik kan het niet beschrijven, maar ik voel het van mijn kruin tot mijn tenen. Het is een prachtig stukje wereld en we zijn de enige die hier nu varen. Het atol wordt bewoond door vissen, krabben en vogels, niet door mensen. Je kunt hier alleen maar komen, als je, net zoals ons, met een boot aan het rondzeilen bent. En dan varen we hier middenin. Zijn we de eerste die hier dit jaar komen? We weten dat een aantal andere boten in het andere atol liggen.
.
Het is heel bijzonder en we varen stil langs de prachtig blauwe vlakten, naar een wit strandje met daarachter fris groene palmbomen en struiken. Als ik de lijn van de mooring uit het water vis, zingt het nummer "Op een onbewoond eiland" van Kinderen voor Kinderen door mijn hoofd.
.
Etienne kan niet wachten en voordat ik de tweede mooringlijn vast heb, ligt hij al (in z'n blote kont) in het water. De schildpadden en (black-tips) haaien zwemmen om de boot. Maar ook een school piepkleine sepia's. We lunchen gepast met een zalmsalade (uit blik) en gaan 's middags snorkelen. Prachtig is het, met als highlight een enorme school papegaaivissen en als 'mindere-punt', een iets te nerveuze haai, die ons in ijltempo weer de dinghy in laat klimmen.
.
Als we met een koud drankje zitten op te drogen in de kuip en een school vissen op de ondiepte uit het water zien springen, zingt het liedje weer door mijn hoofd….."Op een onbewoond eiland, lekker leven is de leus…."

Lichte wind, stroom en golven = rustig

Zaterdag 12 april 2014 @ 12:05

De laatste avond in de Malediven was gezellig, met z'n allen gingen we uit eten; Inish, Sunflower (Australier en Argentijnse), Mr. John (Engelsen) en Divanty (ook Engelsen). Het was leuk op het Addu Atol, al zijn de Malediven duur. Voor onze 7 dagen + 48 uur was het US$250 ($75 agent, $65 x2 voor in- en uitklaren, $17 port control (of zoiets), $4 anchor fee en dan nog tax). Maar zeker geen spijt en met een blauwe lucht en een rustig windje, gingen we via het krappe doorgangetje de 'swimmingpool' weer uit. Op naar dieper water.
.
Eenmaal buiten het atol konden we nog redelijk zeilen en met een beetje stroom tegen, gingen we op weg. Helaas was het wel een stampkoers, want de wind kwam op 50graden in. Ik word dan altijd vrij kattig tot zeeziek. Jammer, maar weinig aan te doen.
.
Er kwamen nog een paar squalls over ons heen, niet met veel wind en we konden gewoon blijven zeilen. Door de windveranderingen blijf je wel bezig. Ik had echt mijn dag niet en als ik 's middags afkoel achter de boot, beknel ik het vel op mijn arm venijnig tussen het trapje. Een mooie bloedblaar verschijnt al snel. Het toppunt is 's nachts als ik een onhandige move doe (Etienne noemt het een stomme actie ;-)) en mij keihard stoot net onder mijn wenkbrauw. Een half uur koelen mag niet baten en alles zwelt op en het lijkt alsof ik met rode oogschaduw goed ben uitgeschoten. Gelukkig is daarna de dag over en rollen we rustig de nacht verder in, naar de ochtend. Die hier trouwens vroeg begint, want om half zes laat de zon zich al zien.
.
Deze dag is prachtig, blauw met enkele wolkjes. Ook een paar buien, maar die laten we letterlijk achter ons. De stroom tegen blijft lekker doorgaan, dus het lijkt of continu de handrem erop staat. Maar we zeilen nog en het is rustig, weinig golven, waardoor de stampkoers aardig verdwijnt. Deze nacht is het prachtig helder, een mooi maantje vergezeld ons en we krijgen twee opstappers. Een vogel landt op de zonnecellen en de andere schommelt op de zaling.
.
Om middernacht is de wind zover gezakt naar een paar knopen, waardoor onze snelheid, zelfs zonder tegenstroom nu, nog minder dan een knoop wordt. We starten de motor maar. Op Chagos is geen diesel, maar de tocht erna naar Rodriguez of Mauritius kunnen we toch ook niet op de motor halen (1200 mijl), dus dan maakt niet heel veel uit.
.
En als je denkt alles gezien en ervaren te hebben, maken we ook weer een nieuw verschijnsel mee. We denken verschillende keren schepen te zien aan de horizon. Nee, geen fata morgana, maar gewoon wolken! Het is hier zo helder en we kunnen zo ver kijken, dat we de wolken gewoon achter de horizon zien zakken. Heel bijzonder!!
.
In de ochtend kunnen we weer zeilen, maar het blijft langzaam. Inish vaart voor ons en blijkt meer wind te hebben, als we rond het middaguur de snelheid weer onder de knoop zakt, besluiten we, op de motor, op zoek te gaan naar meer wind. ;-)

Wandelen, snorkelen en eten

Woensdag 09 april 2014 @ 03:08

Het zijn rustige dagen. Er is hier weinig te beleven. We zijn naar de andere eilandjes gelopen en hebben de straatjes doorkruist. Met Inish wilden we fietsen huren om helemaal naar het ‘einde’ bij Hithadhoo te gaan, maar helaas, het huren van fietsen lukte niet. Er gaat hier wel een bus, maar de een zegt ‘elk half uur’, de volgende heeft het over elke drie uur. Dat is te onzeker, dus hebben we maar wat rondgelopen en wat shops bekeken en lekker geluncht.


Verder zijn we ook gaan snorkelen net buiten de ‘swimmingpool’ waar we in liggen. Heel veel vis!! Het zicht is helaas niet superbest en het koraal is mooi, al met al wel weer heerlijk om te snorkelen. We hebben twee haaitjes gezien en een big napoleon. Geweldig!! De schildpadden zijn ook altijd leuk en de roggen super natuurlijk.


Afkoelen doe je hier niet, het water is net zo warm als boven water. Duik je wat dieper, dan is het koeler, maar je kunt gewoon heel lang in het water blijven. Boven water is het ook nog steeds erg warm en het koelt niet af ’s nachts.


Elke avond gaan we, samen met Inish, uit eten. Af en toe gaan er ook andere boten mee, dus zo hebben we alweer wat nieuwe vrienden erbij. Op dit moment liggen er nog 3 andere boten.

Vandaag hebben we uitgeklaard en boodschappen gedaan. Het is heel bijzonder, maar het is hier niet duur. Waarschijnlijk worden de etenswaren gesubsidieerd. Er is niet heel veel keus, maar genoeg om nog even wat aan te vullen. En verse veggies en fruit, dat is er genoeg. Wel ligt alles in de koelcel, dus moet het de koelkast in. Deze zit nu dan ook bom en bomvol. Het fruit is hier weer heerlijk; mango’s, bananen, meloenen, limoenen, sinaasappels en papaya’s!

Atoll life

Zaterdag 05 april 2014 @ 02:01

Een dag na het inklaren en een heerlijk rustig nachtje slapen, zijn wij weer verkast naar een baaitje tussen twee eilandjes in. De locals noemen het de ‘swimmingpool’. De ‘swimmingpool’ wordt aan de ene kant afgeschermd door een cementen dijk, cq brug, de andere twee kanten door eilandjes en de laatste kant is een rif, waar een kleine doorgang door is. Een heel ondiep smal doorgangetje, maar goed te doen. Het water is, door de ondiepte en het zand, een schitterende kleur blauw! En je ligt heerlijk beschut.


Het Addu Atoll, het atol waar wij zijn neergestreken, bestaat uit 7 bewoonde eilandjes, waar (in 2006) 28.000 mensen woonde. Hierdoor is het een van de grotere en drukkere bewoonde atollen. Vijf van de eilandjes zijn aan elkaar gelinkt door bruggen en hierdoor is er een aardig stukje ‘leefland’ ontstaan. Als onderdeel van de verdediging van de Indian Ocean in de tweede wereldoorlog bouwde Engeland op Gan, (het grootste eilandje in dit atol) een militaire basis. Deze is later uitgebreid en een veel belangrijke rol gaan spelen tijdens de koude oorlog. De Britten hebben de bruggen naar de eilanden gebouwd, het vliegveld en nog veel meer wat hoorde bij een militaire basis. Continu waren er 600 militairen en in ‘drukke’ tijden zelfs 3.000. Voor de locals een enorme bron van werkverschaffing en zij leerden Engels. Toen de Britten dan ook in ’76 wegtrokken en de militaire basis verlieten, trokken veel locals naar de noordelijke atollen om in het tourism te gaan werken. Toen, rond 2008, er pas directe vluchten van Malle (noordelijk atol) naar Gan kwamen, kwam het tourism hier ook meer in beeld. Nu zijn er een paar resorts, maar hoofdzakelijk is het gewoon ‘het locale leven’ hier.

De nieuwere huizen zijn van cement en de doorgaande weg is van asfalt. Maar neem je een zijstraat, dan zijn de huizen koraal en de straten van zand. De mensen zijn moslim en je wordt al vroeg gewekt door de moskee. De mensen verplaatsen zich, ook hier, op scootertjes. Er zijn toeristenwinkeltjes met prachtige spullen en wat supermarktjes, een hardware zaak en restaurants. De mensen zijn heel vriendelijk en de meesten spreken wat Engels.


Eergisteren hadden we met onze agent afgesproken. Daarna hebben we, samen met Inish nog wat rondgelopen. Je kunt hier ook weer goedkoop en lekker eten. Op Feydhoo werden we aangesproken door een Bosnier die hier al wat jaren woont. Inish heeft een scheur in de genua, die eigenlijk hier gemaakt moet worden. Deze Bosnier heeft jaren met toeristen rondgevaren en had nog wel wat oude zeilen liggen. Ook wist hij iemand met een goed naaimachine. Heel fijn dus! Mensen zijn zowieso heel vriendelijk en behulpzaam, want gisteren spraken we met een visser die hier op het strand zijn boot aan het verven was. We kochten bananen bij een straatstalletje en spraken daar met een man die al verschillende keren in Haarlem was geweest en werkte voor een NL’s bedrijf hier op Feydhoo. We snapten er niet heel veel van en kende het bedrijf ook niet, iets met een loterij ofzo...

Gisteren zijn wij diesel gaan halen bij het pompstation langs de weg. Prima, dinghy op het strand en met het karretje op pad. Daarmee zijn we weer klaar om te vertrekken en zijn nu wat kleine klusjes aan het doen. Helaas is het zicht onder water niet heel goed, want we zagen al verschillende schildpadden en roggen. Misschien morgen of overmorgen maar een eindje verder op onderzoek. Het weer is wel verbeterd, de wind is wat gaan liggen en de zon straalt hier aan de hemel.

Surprise!!

Woensdag 02 april 2014 @ 15:24

We zijn op de Malediven! Jawel, vanochtend voeren we het Addo Atol in, het meest zuidelijke atol van de Malediven.
.
De eerste dagen weg uit Sri Lanka waren prima, heel lekker relaxed. We zagen een lage druk gebied bij Chagos komen, waardoor het zeiltechnisch beter was naar de Malediven te steken en vandaar uit dan eventueel weer af te zakken naar Chagos. Met de mogelijkheid om ook op de Malediven te stoppen. Geen probleem, het was rustig en een dagje meer of minder, zoals het gaat gaat het goed.
.
Maar dat veranderde een paar dagen geleden drastisch. Rond de evenaar zit een bepaalde bekende en beruchte zone. Een zone die zorgt voor windstiltes of veel squals, met wind en regen. Het eerste, de windstiltes hebben we naar Ecuador gehad, nu kregen we de andere versie. Geen blauwe dagen met een wit wolkje, nee, de dagen waren grijs, hartstikke grijs, met zwarte wolken. Gitzwarte wolken! De eerste dag hadden we gelukkig nog niet veel wind bij de buien, maar regenen dat het deed! En de wind draaide continu met de buien mee, waardoor je bezig bleef. Genua naar links, genua naar rechts. Grootzeil naar rechts, grootzeil naar links. Rifje erin, rifje eruit. En dat ging ook 's nachts zo door. Na een dag en een nacht waren we kapot. En dan is het jammer dat er geen 'pause-knop' is….
.
De nacht erna was er een van wind op de neus en nog hard ook. Zeilen ging door de golven ook niet, of we gingen terug naar Sri Lanka. Motortje maar aan. Wat een gedoe. Dag erna weer kunnen zeilen. Opkruisen wel en een rak terug konden we ineens de juiste koers weer zeilen! Tof! De wind bleef nog steeds pittig en alle riffen zaten er bijna in. Inish had het besluit al genomen om vanwege praktische redenen naar Addo (Malediven) te gaan. Wij besloten het toen ook. We waren het zat!
.
De laatste dag, gisteren dus, was een redelijke dag. Het was nog wel grijs, maar lichter grijs en de zwarte wolken waren niet meer zo zwart. Ook was er nu maar een enkele bui. Een verademing! En dan kunnen we ook weer wat lachen, om de gekste dingen. Door de golven die er nog steeds goed liepen kregen we nog wel wat water over en toen ik voor zat om de running-backstay naar achter te halen, hoorde ik een klap, die aangaf dat er een grote golf tegen de boot sloeg. Ik keek en duik meteen naar beneden, het volgende moment zat ik tot mijn kruin in een golf en voelde mijn voeten wegglijden. Geen probleem, ik zit altijd vast. Maar toen hoorde ik ook 'paf' en wist het meteen….mijn reddingsvest schoot me te hulp en blies op! Alleen was dat nu nog niet helemaal nodig! Het zijn goede reddingsvesten met enorm veel drijfvermogen, dat werd ons wel duidelijk door de enorme bult van knaloranje ballon die mijn hoofd omringde. Ik greep de backstay en kroop naar achter, maar je kunt je bijna niet meer
bewegen, zo moet het Michelin-mannetje zich altijd voelen. Bij mijn gestuntel kwam Etienne niet meer bij. Ik kon me maar net uit mijn vestje worstelen…. Werken doen ze dus, nu nog even een nieuw patroon erin.
.
Gisterenavond werd het nog beter, het waaide nog steeds zo'n dikke 18 knopen, maar het was bezeild en wat constanter. En, Addo kwam in zicht. La Luna was het ook zat en we raceten de nacht door, zodat we vanochtend het atol binnen konden varen. Maar met deze wind is het in dit atol ook zoeken naar een rustig plekje. Het is wel weer grappig, een atol. Laag met wat palmbomen. Ze hebben de landstukjes aan elkaar verbonden met bruggen. Schattig. We hebben ons anker ver van het stadje laten vallen, maar daar was het rustig.
.
En vanmiddag kregen we bezoek van customs, immigration, health en de navy. Super aardige jongens en heel behulpzaam. Een stapel papier weer, maar het ging heel soepeltjes. Geen vragen voor 'cadeautjes', niet eens binnen willen kijken. We mochten hier een nachtje blijven liggen, maar konden morgen toch beter een 'haventje' in gaan. Daar was meer. En we moeten binnen 48 uur een agent hebben ingeschakeld. Geen probleem. We blijven maar een weekje, waardoor we alleen in- en uitklaarkosten hoeven te betalen. Dat wisten we. Anders wordt het met de cruisingpermit, parkfee en weet ik wat nog meer, enorm duur. Och, een weekje dit atol, leuk!!

Rustig, stilstaande tijd

Maandag 31 maart 2014 @ 12:56

Het is prachtig weer als we wegvaren van Sri Lanka, strak blauwe lucht, maar geen wind. Geen probleem, zo kunnen we rustig beginnen en motoren weg van het land. We komen weer in de 'shipping line', de snelweg met grote scheepvaart. Hoe fijn is AIS dan! Aan het einde van de dag kan de motor uit en zeilen we zachtjes de nacht in. Het is een mooie sterrenhemel en gelukkig maar een enkele visser, maar wel wat grote scheepvaart die voor ons uitwijken. Tegen de ochtend komt er een voorzichtig, maar prachtig maansikkeltje op.
.
De dag erna is ook prachtig, strakblauwe lucht met af en toe een wolkje. We zeilen rustig, er is niet veel wind, maar genoeg om te zeilen. Door de warmte van de zon, het zeewater en de motor van de eerste dag, moet ik mijn moestuintje verplaatsen naar de koelkast om hopelijk zo de veggies nog te kunnen redden. Omdat het rustig is, komen we sneller in het zeilritme. De dolfijnen doen ons uitgeleide en begeleiden ons uren achter elkaar. Is de ene grote groep weg, zien we even later de ander alweer onze kant op komen. Het zijn springers, met kleintjes en ze zijn met veel!! Ik kan ze niet tellen, maar zover we kijken zien we vinnen en staarten boven komen. Het blijft elke keer genieten en het is alsof de tijd even stil staat.

Dag Sri Lanka!

Zondag 30 maart 2014 @ 12:28

De laatste dag in Sri Lanka is hetzelfde als onze laatste dagen in alle andere landen. De laatste boodschappen doen; brood, kaas, boter, nog wat koekjes en chips, ook gedroogde tofu (erg lekker hier!) en yoghurtjes voor Etienne (die je hier echt overal kunt krijgen en ook erg populair zijn bij de locals). Dan de boot weer vaarklaar maken. En de laatste keer eten in het oude fort. Weer gezellig met Rob en Josien (Inish) en ook David en Rose (Smoke, een NZ-se boot). We genoten van de frietjes, want die gaan we voorlopig niet meer eten. Op Chagos zijn geen restaurantjes te vinden.
.
De volgende ochtend naar immigration om uit te checken. We spraken daar met de 'armed guys' die we heel veel zien op het haventerrein. Deze mannen gaan als 'gewapende mannen' mee met de grote schepen door de Rode Zee. Altijd leuk even wat verhalen te horen. Nadat alles geregeld was, riep ik voor een laatste keer "ging-en-nang" naar de beveiligers en gooiden we los. De dag ervoor was er al een grotere swell de haven in gekomen en die was er deze dag niet minder om. Goede tijd om te gaan dus.
.
We hadden toestemming om ons anker te droppen in de grote baai voor de haven, bij Watering Point. Aan land mag niet, want we zijn al uitgeklaard. Het was heerlijk om weer even achter het anker te dobberen in het heldere blauwe water, met een prachtig strandje voor ons, een mooi stukje groen daar achter en een prachtig grote witte stupa (Boeddhistische 'toren') boven op de heuvel. We hebben er niet heel erg van genoten, want we wilden toch zoveel mogelijk de 'cementsluier' van de boot hebben. Dat is een werk!! Met name de zonnecellen waren een crime, het zat er goed aan vastgekoekt. We zijn heel de dag druk bezig geweest, maar zijn nog steeds niet alles kwijt.
.
We hoopten op rustig slapen, geen havengeluiden en lekker dobberend. Helaas, het prachtige strandje wordt, op een avond in de week, omgetoverd tot een openlucht disco! Ahum, we lagen dus te bonzen op de bas van, toch wel zeer goede, muziek. De volgende ochtend gingen we na het ontbijt ankerop en voeren definitief weg van Sri Lanka. Het was weer een prachtig land en na een heftige eerste dag, hebben we er genoten! Sri Lanka blijft 'hari', OK!

Marktdag

Maandag 24 maart 2014 @ 07:33

Zaterdag zijn we, samen met Inish, nog even op pad geweest naar Matara. Het heeft een ienie-mienie fort, wel NL’s, een NL’se ‘rampart’ en een Boeddhistische tempel op een eiland dat met een swingbridge aan het vasteland verbonden zit. Een grappig plaatsje, maar verder heeft het niet veel te bieden. We zijn wel geslaagd voor wat dingen die we eigenlijk nog moesten hebben. Daarna ons in het fort in Galle laten afzetten en daar weer lekker gegeten.


Zondag was een rustige dag. We zijn ons weer klaar aan het maken om te vertrekken, dus dan moet er altijd weer wat gebeuren. ’s Middags zijn we het stadje ingegaan om kopieën te laten maken van de bootpapieren, paspoorten, enz. Dat kun je hier echt met een gerust hart doen, kost echt niets. Daarna nog wat heerlijk rondgestruind in het fort en toen we Inish weer tegenkwamen op de wallen, daarna met z’n viertjes gezellig pizza gaan eten.

En vandaag was het marktdag. Dat is het hier elke dag, maar vandaag gingen wij erheen. Eerst naar de Green Market, de groentemarkt. Het is hier echt zo’n heerlijkheid! Ze hebben heel veel soorten groenten en dat ziet er ook allemaal prachtig uit! Onderweg zagen wij al dat iedereen wel een moestuintje heeft en wat aan het verbouwen is. De ‘fruitafslag’ ergens in de bergen bevestigde dat ook, wat was het druk!! We werden super geholpen, want ja, we waren ook een goede klant. (Groene) Komkommers moesten ergens anders vandaan komen en we konden even wachten. Er werd een kratje op z’n kant gezet voor mij om op te zitten en even later werd er een heerlijke fruit-juice gebracht. Laten we zeggen dat het voor ons niet heel goedkoop was, maar ook niet duur en we hebben weer een lekker voorraadje. Daarna naar de fruitmarkt. Prachtige appels, bananen, passievruchten, papaya, mango, meloen, ananas, heerlijk!!!


Aan de kade hier vlakbij wordt om de zoveel dagen een schip gelost met cement. De wind neemt dit heel vaak onze kant mee op en de boot ziet er inmiddels afgrijselijk uit, zowel van buiten als van binnen. Vandaag voorzichtig ook binnen wat schoongemaakt en nu maar hopen dat er voorlopig even niet meer zo’n schip komt lossen!

Geuren, kleuren, smaken, gevoel en prachtige taferelen

Zaterdag 22 maart 2014 @ 22:23

Sri Lanka is een bijzonder land. We hebben drie dagen rondgesjeesd en hebben veel gezien. Waar Sri Lanka haar oase van rust laat voelen in het oude fort hier in Galle, beleef je de hectiek op de wegen. Het koele (of beter koude ;-)) bergdorp Nuwara Eliya is een enorm contrast met het hele hete laagland. Rijdend door de onderste helft van Sri Lanka hebben we de vele gezichten van haar mogen zien. En de verschillen zijn in hoeveelheden niet te bevatten. Heb ik het over bananenbomen, dan zijn dat er duizenden, heb ik het over theestruiken, dan moet je denken aan miljoenen. Het berggebied is niet dichtbevolkt, maar wel dichtbebouwd. De verschillende groenten en fruit soorten zijn enorm, ik weet even niet, wat ze niet hebben. Zelfs aardbeien en boerenkool. Rode ananassen en rode bananen. Het ligt allemaal in grote hoeveelheden kleurrijk uitgestald langs de wegen. Een eetpallet aan kleuren! En de streken waar we doorheen reden wisselden elkaar af, bananen-streek, ananas-streek, kokosnoten-streek, mais-streek, enz. En dan heb ik het niet gehad over de kruiden, de geuren. Curry, kaneel, chili. De bijhorende smaken zijn net zo noemenswaardig. Voor de dorst zijn er de verse vruchtendranken, gewoon langs de weg. Maar ook thee, kilometers en kilometers met theestruiken. Dat is het is het eetgedeelte, een van mijn favorieten, maar er is hier ook heel veel te zien. Van (wilde) dieren tot ver- en hooggezichten, van tempels (boeddhistisch en hindoeïstisch) tot vette surfgolven. Zijn jullie al verkocht? Wij wel…..


Al heel vroeg stapten we dinsdagochtend bij Raffi in z’n busje. Het was een riante zit zo met z’n viertjes achterin. Raffi sprak goed Engels en was een waanzinnige gids. Het feit dat wij (te) veel wilden zien en planning niet zijn sterkte punt was, resulteerde in veel rijden. Waardoor we dan weer wel veel van het landschap hebben gezien! Onze eerste stop was meteen al ver, Pinnewala Elephant Orphanage. Hier worden zieke en gehandicapte olifanten opgenomen en verzorgd. Een geweldig weeshuis! We waren ook precies op tijd. De olifanten kwamen net terug van hun bad in de rivier en liepen ons, bijna letterlijk omver.


De olifanten zijn kleiner van stuk als de Afrikaanse, maar nog steeds prachtige logge dieren. De kleintjes hadden het beste plek, met z’n tweetjes in een waterbadje, waar ze naar hartenlust aan het stoeien waren. Koddig!! We moesten ons echt losrukken van deze leuke plek!


Lunchen deden we met de locale snacks. Je pakt wat drinken uit de koelkasten en de eigenaar zet een schaal met ‘hapjes’ op tafel neer. De snacks zijn erg lekker en soms gevuld met een pittige curry. Je rekent af wat je hebt gegeten en de rest gaat weer de vitrine in voor de volgende klant. Met een temperatuur van overdag, ook in dit soort gelegenheden zonder airco, van over de 30 graden, moet je hier niet over nadenken en gewoon lekker smullen.

Nog verder naar het noorden, naar Dambulla, waar de bekende ‘Cave Temples’ zijn. Het is een complex met 5 grotten. Binnenin de grotten zijn verschillende Boeddha’s en beschilderingen op de oude rotswand. Het is een aardige klim omhoog, maar het uitzicht en het complex is heel bijzonder. Ze schatten dat de geschiedenis van deze plek teruggaat naar de eerste eeuw na Christus! De ‘Golden Tempel’ aan de voet van dit complex is modern en erg kitsch, en dus in groot contrast met de oudheid van de grottempels. Veel aapjes bewaakten het complex en we bleven in de ‘jungle-feeling’, want ons hotel (Grand Regent in Sigiriya) leek er middenin te staan; cabins tussen de bomen met apen, pauwen en eekhoorntjes.


De volgende ochtend weer op tijd op pad naar een bijzondere spirituele, culturele en historische site, Sigiriya, ‘Lion Rock’. Een enorm groot rotsblok (370 m hoog) op een plat stuk. Dit gebied is zo bijzonder dat het door Unesco in ’82 op de World Heritage lijst is gezet. Het is een schitterend gebied! En de rots is bijzonder, maar het gebied eromheen minstens zo. Het is ook weer een heel oud stukje geschiedenis, de 3e en 4e eeuw na Christus. Het is een monastery geweest, met prachtige water tuinen, rotstuinen en de hoger gelegen terrassen. De oude muurtjes geven een prachtig beeld in het groene landschap en het is jammer dat de waterlelies niet bloeiden, de vijver zat er vol mee. We zijn een aardig stuk omhoog gelopen, maar het was, zelfs zo vroeg, al redelijk druk. Bij de wenteltrap zijn we omgedraaid. Helaas, maar ook de tijd drong. Wil je deze plek goed zien en lekker op je gemak, kun je er wel een dag vullen, op z’n minst een halve!


Snel verder naar een plek waar we konden zien hoe het batikken ging. Weer erg interessant en prachtige dingen maakten ze ook hier. Daarna, een beetje op aandringen van Raffi, naar een ‘spice garden’, kruidentuin. Maar dat aandringen namen we hem in dank af. Ayurveda speelt hier een belangrijke rol en bij elk kruid, plant hebben ze wel een ‘medicinale’ uitleg. De tuin was groot en veel betere uitleg dan de vorige. We zagen curry gemaakt worden, mochten we proeven (heerlijk!), drogen van kaneel, enz enz. Een succes en zeker ook het buffet daarna in het restaurant van de prachtige tuin!!


Helemaal volgegeten gingen we snel verder naar Kandy. Kandy is een bergplaats, gebouwd rond een prachtig meer. Helaas hadden wij alleen maar tijd om de heilige tempel te bezoeken, waar de tand van Boeddha ligt. Het was een mooie tempel, weer bijzonder in zijn soort. Maar de Bodhi-boom met altaartjes vond ik het bijzonderst. Daar was het niet zo druk en voelde je de energie. Een heel oud vrouwtje met 1,5 tand sprak Etienne aan over z’n sarong, “Hari!” zei ze met een brede lach. Toen ze merkte dat wij geen Sinhalees spraken, wreef ze over haar kin en keek bedenkelijk, waarop ze even later verder ging in het Engels! Ze vertelde uitgebreid over de boom en de gebruiken, heel bijzonder!


Het was daarna nog een hele tocht, zowel qua klimmen als afstand naar Nuwara Eliya (op een hoogte van bijna 1900 meter), waar we de nacht zouden doorbrengen. Langs kilometers thee klommen we omhoog en omhoog, van haarspeldbocht naar haarspeldbocht. Via prachtige uitzichten kwamen we langzaam in de wolken en werd het even later ook nog donker. Toen we uitstapten voelden we de kou! Brrr! Geen kachel in het hotel, geen dik dekbed en een beetje warm water. Hmm, na dagen van dik over de 30 graden is dit erg wennen. ;-)

De volgende ochtend zagen we pas hoe mooi we zaten. We hadden uitkijk over het Gregory Lake en omdat we een paar vrije uurtjes hadden, hebben we een stukje langs het meer gelopen en heerlijk koffie gedronken op een terrasje aan het meer. Met eenmaal het zonnetje aan de hemel, werd het langzaam wat warmer.


We werden naar het station van Nanu Oya gebracht. Daar stapten we op de trein naar Ella. Een prachtige tocht door de bergen. De drie uur vlogen voorbij met een afwisselend landschap van steile diepten, mijlen van terrassen met theestruiken, kleine huisjes, prachtige dorpjes en schitterende mensen langs en in de trein. We zaten tweede klas, voor (letterlijk) een paar eurocenten en we zaten prima! Er kwamen verkopers langs met yoghurt en snacks en een wagon verder kon je drinken kopen. Super tochtje!


Raffi wachtte ons al op in Ella. Het was inmiddels al in de middag en we moesten nog helemaal terug naar Galle. Het was weer een lang tripje, maar de waterval, de vergezichten, het wisselende landschap maakte het goed. Eenmaal dichterbij de kust werd het duidelijk droger en veranderde het landschap aanzienlijk. We reden via een grote delta waar ook olifanten lopen. Helaas hebben we ze niet gezien, maar wel honderden (water)vogels.

Het was laat toen we bij de haven aankwamen. En moe, maar enorm voldaan, ploften we ons eigen bedje in. Het waren drie hele leuke, gezellige en mooie dagen, waarin we een heel goed beeld van Sri Lanka hebben gekregen. Een beetje weemoedig zijn we wel, we hadden graag nog meer gezien van dit prachtige land en langer willen genieten. Maar ja, dat is ons lot. De seizoenen wachten niet totdat wij ‘klaar’ zijn om te gaan, de natuur bepaalt, dus moeten we verder. Nog een paar dagen en dan gaan we weer op weg naar een ander nieuw land.

Muziek en bier in een theekan

Zondag 16 maart 2014 @ 21:48

Afgelopen zaterdag was hier het Galle Music Festival 2014. Ze hebben dit muziek festival al wat jaartjes en wij hadden nu de mazzel dat het dit jaar in ‘ons’ stadje was. Het ‘Moon Bastion’, heel toepasselijk met de bijna volle maan, was prachtig versierd. Overal lagen (vliegende?) tapijten om op te zitten, er stonden later fakkels, waarmee het heel sfeervol was, in de prachtige setting bij de oude fortmuren.


Samen met de Inish streken we neer op een tapijtje en genoten van de muziek. De muziek werd afgewisseld met culturele dans-verhalen uit Sri Lankese streken. Dit was helaas niet te volgen en daarom ook wat minder aantrekkelijk. Een aantal locale ‘bands’ waren geweldig en je ziet duidelijk dat het land aan het veranderen is en meer en meer met invloeden uit andere landen te maken krijgt. Er was een hele moderne dansgroep wat voor hier echt apart was. Erg gaaf!


De Palestijnse en Braziliaanse bands waren onze favorieten. De Brazilianen swingden de pan uit! Ook was er een percussie groep, geweldig! Tussendoor zijn we in het fort nog ergens lekker gaan eten. In het begin bij het festival waren er hoofdzakelijk Europeanen of ‘Burgers’. Dit laatste is een bevolkingsgroep die duidelijk zichtbaar afstamt van de Europese settlers. Later werd het publiek meer divers en kwamen er ook meer Sri Lankese gezinnen. Tijdens het luisteren, leuke taferelen om vanaf ons tapijtje je bekijken.


Omdat het een aardig latertje was, was het gisteren een echte zondag. Je hoeft je hier geen zorgen te maken over een kater, want alcohol wordt hier zo goed als niet geschonken en verkocht. In het fort zijn er maar twee restaurantjes die het hebben.

Gisterenmiddag zijn we, gezellig met Rob en Josien, naar Unawatuna gegaan. Weer even lekker zwemmen. Doordat het wat minder waaide, waren de golven niet zo heftig. Daarna nog wat rondgestruind en op het strand heerlijk gaan eten. Was erg gezellig met je voeten in het zand, kaarsje op tafel. En hier kon je wel een biertje bestellen. De kleine Lion biertjes werden gewoon gebracht, maar daarbij stond een prachtig thee kannetje met idem kopje. Hé? zei Etienne, ik had een grote Carlsberg besteld. Ja, zei onze ober en zette het kannetje met kopje neer. Hilarisch!! Het was volle maan en daarom een speciale (heilige) dag. Kleine biertjes zijn ok, maar grote eigenlijk niet. Dus deden ze die ‘camoufleren’, in een theekan dus.


Vandaag is het een benauwde dag, het is bewolkt en er dreigt wat regen. Geeft niets, vorige week lag hier een schip cement uit te laden voor de Holcim fabriek en heel de boot (zowel binnen als buiten) is bedekt met een laagje cement. We zullen vandaag rustig aan doen en onze tas pakken, want morgen gaan we een paar dagen het binnenland in. Ik heb er veel zin in!

Smile!

Vrijdag 14 maart 2014 @ 20:26

Gisteren zijn we naar het strand geweest. Lekker even zwemmen. Dus met de tuk-tuk naar Unawatuna.

Unawatuna betekent ‘fell down’, een naam die natuurlijk niet zomaar uit de lucht is komen vallen. Nou ja, eigenlijk aan de ene kant wel, want er zit weer een heel mooi mythisch sprookje achter. De ‘monkey-warrior’, Hanuman, (die we in het Hindu geloof vaak tegenkomen) werd naar India teruggestuurd om uit de Himalaya vier medicinale kruiden te halen, voor de genezing van Lakshman, die gewond was geraakt toen hij Princes Sita wilde redden van de slechte koning Ravana. Hanuman herkende de kruiden niet en besloot om dan maar de hele berg mee te nemen. Ja,waarom niet? Alles kan in de mythologie. Maar dit ging niet helemaal goed, want een stukje van de berg ‘fell down’, viel naar beneden, precies op de plaats waar nu Unawatuna is. Vandaar de naam dus.


Unawatuna is een toeristisch strand, maar erg gezellig. Veel restaurantjes, wat winkeltjes en een lekker strandje. Het strand wordt met hoog water steeds kleiner en waarschijnlijk zowieso, want de golven storten zich continu neer op het strand. Je moet even plannen om het water in te gaan, want de onderstroom is enorm. Het water is lekker, maar niet echt verkoelend, is nog te warm. Toch lekker even gezwommen. Wat gegeten aan het strand en wat rondgelopen.


Ik heb een leuk simpel kettinkje met turkoois steentjes gekocht bij Mike, ‘a character’! Vanaf een, vanwege een verrotte band niet meer, mobiele wagen verkoopt hij kettinkjes. Gewoon leuke, maar Mike zelf is het geweldigst. Grapjes alom! Er loopt een groep jongelui voorbij en hij zegt tegen ons, kijk! Hij spreekt de groep aan dat ze hem al kennen en weten wat hem is overkomen. Ja, dat weten ze, maar een nieuwe groepje weet het nog niet. Nou, luister dan maar, zegt Mike quasi serious, en begint te vertellen. Dan grijpt hij naar z’n nek en zegt tegen een knul, moet je hier maar eens drukken. De knul doet dit braaf en op het moment hij dat doet, bespringt Mike de gast. Hilariteit alom natuurlijk!! Hij heeft zelf de grootste lol en als wij weglopen, begint hij over stoute olifanten en wijst achter me. En ja hoor, ik ben aan de beurt. Hij heeft een rits met olifantjes aan mijn rugzak gebonden en die sleep ik nu achter me aan. Wat een man!! Het geeft mij altijd een warm gevoel te zien dat humor en grapjes over de hele wereld redelijk universeel zijn en als men ze dan ook nog gewoon heerlijk onbezonnen maakt en zelf er ook echt lol om heeft. Het gezicht van Mike was namelijk ook prachtig, de lachrimpeltjes en guitigheid straalde van hem af. Prachtig om zo te leven en oud te worden!!!

Maritiem dagje

Donderdag 13 maart 2014 @ 20:56

Om toch maar even weg te zijn, zijn we gisterenmiddag naar het Fort geweest. Naar het Maritiem Archeologisch Museum. Het was een mooi museum, enorm ruim opgezet, maar het gebouw was de topper. Het is in de muur van het fort. Gebouwd door de Portugezen en dan aanzienlijk versterkt en verbeterd door de NL’ers. Volgens de mensen in het museum is dit het langste gebouw in de wereld wat je kunt bezoeken, ontworpen door een NL’se architect. ;-)

Het was er lekker koel binnen en het is grappig je een voorstelling te maken hoe het honderden jaren geleden moet zijn geweest. Men had geen voorkennis van volkeren of landen en kwam dan ‘ineens’ met hun schip in een, bijna letterlijk, andere wereld. Hier hadden ze slangenbezweerders, mooie sierlijke kleurrijk geklede dames die mysterieus dansten, ze verafgoden allerlei bijzonder uitziende beelden. Het eten was heel anders geurend en nieuwe smaken werden ontdekt. Ik kan me voorstellen dat de mannen op sommige plekken wilden blijven en niet weer de zee op gingen.


Aan de buitenkant van het fort zit een trainingscentrum voor gebruik van de sloepen en reddingsboten op grote schepen. Ik vergeleek het met RISC in de Europoort, maar toen de jongens na afloop in militair appel gingen staan, viel mijn vergelijking in duigen. Lekker in de schaduw met een koud watertje, was het een leuk tafereel.

Via de supermarkt terug naar de boot. De supermarkten zijn klein, maar de basis hebben ze.

Vlakbij aan de vaste steiger lag al een dag een enorm schip. Een klein cruiseschip, de Dubawi. Even gegoogled, private owned, 71 crew, 40 gasten, 60 meter lang, enz. Heel grappig was het dan ook dat we op de kant een NL’se knul aantroffen, die verantwoordelijk was voor de beveiliging op dit mini cruiseschip. Het was erg leuk even met hem te kletsen, hij deed namelijk ook beveiliging door de Rode Zee en het is duidelijk merkbaar dat het minder gevaarlijk aan het worden is. Op dit moment was er een gast aanwezig en had de helft van de crew vakantie. Het schip is van Prins Hamda van Dubai. Hij was net nog twee dagen aan boord geweest (met 25 koffers) om 45 minuten te gaan zwemmen met een olifant die eigenlijk al met pensioen is. Als je geld hebt…

In de haven drijft er enorm veel afval, die helaas lijkt te verzamelen rondom ‘onze’ steiger. Het is af en toe net alsof we een moestuin naast de boot hebben, gecombineerd met de bekende plastic-soep. Gisteren dreef er zelfs een kleine dode schildpad. Heel zielig!


Wij zijn ’s avonds weer op zoek gegaan naar een eetplekje op loopafstand van de haven. Het werd een keertje geen rijst, maar roti met groentesnippers. Een prima light dinner dus.

Tuk-toer

Woensdag 12 maart 2014 @ 21:21

We keken vandaag op het weerbericht voor Sri Lanka en daarin geven ze zelfs aan wat de gevoelstemperatuur is! Ik dacht dat ze dat alleen in extreem koude landen deden, maar dat doen ze dus ook in extreem warme landen. Het wordt 37 graden en dat gaat aanvullen als 51 graden!! En ja, dat herkennen we wel de afgelopen dagen. Het is hier heel erg warm! Eergisteren hebben we wat door de stad gestruind en daarna in het fort-gedeelte geluncht en op het strand gezeten.

Gisteren hadden we het beter voor elkaar, we hadden een ‘tuk-toer’ georganiseerd. Samen met Rob en Josien (Inish) hadden we twee tuk-tuk’s geregeld en gingen we rondrijden. Dan heb je wat rij-wind, zit je uit de zon en wordt rondgereden. Paul, onze tuk-tuk-chaufeur is een prima kerel, die redelijk goed Engels spreekt. Handig, want je kunt hem dus van alles vragen.


Onze eerst stop was bij de thee-plantage, The Virgin White Tea. Sri Lanka heeft als grootste export product thee. Vroeger heet Sri Lanka, Ceylon, dus drie keer raden waar de Ceylon Thee vandaan komt. Het was een enorm leuke rondleiding. Naast thee verzamelen ze daar ook nog rubber uit de bomen. We werden op het terras van het huis van de thee-baron uitgenodigd voor…een kopje thee. Een prachtig oud, koloniaal huis waar je heerlijk uit de zon op de veranda zat, met uitzicht op de theestruiken. We kregen er een zelfgebakken stukje chocolade cake bij en we mochten twee verschillende smaken proeven. Daarna werden we naar de ‘fabriek’ gebracht en in de winkel konden we alle soorten thee proeven. De witte thee, citroengras thee en de verwarmende Yogi-thee zijn mijn favoriet.


Daarna gingen we verder naar een Boeddhistisch tempeltje dat half in de rotsen was gebouwd. Het merendeel van de bevolking, 78% is Boeddhistisch. Er was ook een school voor jonge monniken bij en we hebben nog even bewonderenswaardig naar de ingewikkelde sommen staan te kijken.


Via aardige heuvels, waar de tuk-tuk’s best moesten klimmen kwamen we bij een kruidentuin. Ayurveda is hier een algemeen begrip. Bij de ingang van het haventerrein zit zelfs een ayurvedisch ziekenhuis. De kruidentuin was ook gebaseerd op de ayurveda. We werden helemaal ingesmeerd met allerlei crèmepjes en oliën voor de zon, rimpels en weet ik wat nog meer. Daarna kregen we een, heerlijke, ayurvedische massage. Daarna werden we de winkel ingeloodst en dan komt het laatste stuk, ze willen zoveel mogelijk aan je verkopen. En dat ging hier helaas op een niet heel aardige manier. Wij trekken ons daar nooit veel van aan, je kunt tegen me fluisteren, samenzweerderig doen, op mijn gevoel spelen, maar als je dan de prijzen hoort, ben ik redelijk ontnuchterd. We hebben een klein potje pijnloze ontharingscrème meegenomen, waarvan we hebben gezien (de grote gladde plek op de rest van Etienne z’n harige benen) dat het werkt.

Inmiddels was het alweer half de middag, dus eerst maar lunchen. Daarna naar de mineralen. We reden Galle door en het was mega-druk! Veel militairen en politie. Paul legde uit dat de verkiezingen eraan komen en men dus nu bezig is met zieltjes winnen. De lijsttrekkers bezochten gisteren de zuidelijke provincie, Galle, en vanuit omliggende dorpen kwamen hele stoeten met voorstanders voor specifieke lijsttrekkers, gewapend met spandoeken, trommels enz. Wij hebben het er nooit zo op, zo’n stoet kan snel omslaan in wat anders, maar het verliep allemaal rustig.

We zouden naar de winning van de maanstenen gaan kijken. De maansteen is dé steen van hier. Nou, dat was een beetje anders dan we ons hadden voorgesteld. Het is meer oppervlakte delving en hier in de stad hadden ze een klein ‘mijntje’ waar ze wat stenen naar boven haalden. Als het allemaal waar is en niet alleen opgezet voor de toeristen. Daarna zagen we hoe ze worden gepolijst en ja, toen kwam de winkel natuurlijk weer in beeld. En dan haken wij af. De stenen zijn als diamanten geslepen, in glimmend zilver of goud ingelegd en er fancy in sieraden verwerkt. Niet mijn smaak. Gewoon simpele, nog iets ruwe stenen met een veter ofzo zie je niet. Een heel simpel kettinkje van tijgeroog met ‘splitkraaltjes’ kost in NL nog geen 6 euro en daar durven ze hier 100 dollar voor te vragen. Ok, geen stenen voor ons dus.


Inmiddels was het al aan het einde van de middag, tijd om terug te gaan. Van zo’n dag wordt je toch gaar, ook al wordt je rondgereden. Het is warm en de hele droge, stoffige lucht is een aanslag op je ogen. Maar het was wel een hele leuke dag, het had al mijn interesses; the, Boeddhisme, natuurlijke geneeswijzen en mineralen!

’s Avonds zijn we weer bij Milkyway gaan eten. Dat is een local restaurantje net buiten de poort. Het is er een aanloop van mensen en werknemers die eten komen afhalen. Ze hebben er heerlijke rijst met curry voor een paar euro. Gelukkig koelt het ’s avonds wel redelijk af en kun je prima slapen. Maar zodra ’s ochtends de zon zich weer laat zien, wordt het weer warm. Maar we klagen niet, vandaag is het met een beetje wind goed uit te houden.

Kerkstraat, Boerenbond en de Groote Kerk

Maandag 10 maart 2014 @ 01:18

En na een paar dagen swingen aan, of eigenlijk mét, de steiger, gaat het best goed. We hebben de lijnen wat veranderd, de stootwillen beter rond de kont gedrapeerd en de swell is ook minder. Hari hari dus.

Zodoende dat we, na een dagje aan boord, gisteren naar de kant zijn gegaan. We liggen op een ‘afgesloten’ haventerrein en je moet via de security erop en eraf. Prima. En hoe grappig is het dan, dat de mannen je al kennen! Net voorbij de gate staan dan een rijtje van ‘tuk-tuks’, een soort uitgebouwde brommertjes waarin je met z’n tweeën achter de bestuurder kunt zitten. Super grappig en een heel handig en wendbaar transportmiddel. Ook niet duur.

Omdat je lekker op je gemak overal langstuft kun je de omgeving goed in je opnemen. Het is druk in Galle. Zo’n kleine 100.000 inwoners. We spotten een fruit-, vis- en groentemarkt. Super! We gaan met onze tuk-tuk-chauffeur naar de bank, regelen internet en laten ons daarna afzetten in het Galle fort. Internet is weer eens schandalig goedkoop, leuk!


Het fort (gebouwd door de NL’ers) is leuk, maar de straatjes met de gebouwen er binnen zijn prachtig!! En dit alles staat ook weer op, die enorme lange lijst, van Unesco’s World Heritage list. Het is heel grappig, want buiten het fort is het typisch hier (doet Indiaas aan, al kan ik dat alleen maar zeggen van film en foto’s), met alle drukte, rommeligheid, kleuren, geuren enz. En dan ga je de Old Gat door, met daarboven het VOC bord, uit 1669 gedateerd en waan je je in een hele andere wereld. Heel veel gebouwen doen NL’s aan, oud NL’s. De straatnamen zijn duidelijk vertaald door de Engelse die honderden jaren later daar kwamen; Church Street = Kerkstraat, Leyn Baan Street = Lijnbaan, enz. Je ziet het Utrecht Bastion, Zwart Bastion, de Groote Kerk, en Het Royal Dutch Café. In een museum zien we Boerenbond servies, Delfts blauwe tegeltjes, guldens, florijnen en ansichtkaarten van molens in de provincie Utrecht. Heel, heel grappig!!

Later lopen we een antiquitair in die NL’se meubels verkoopt. Tjeetje, als je toch in de buurt zou wonen! Schitterende deuren, apothekerskasten en noem maar. Maar ook de gebouwen! Prachtig, prachtig!! Enorme hoge plafonds, binnen tuinen, van kamertje naar kamer. Het is geweldig!! En in een grote ruimte bij de meubelverkoper spelen de (hele grote!) apen boven bij de ramen met de kartrollen. We lunchen met een overheerlijke pizza en pasta pesto. En daarna struinen we verder. Ik zou hier zo kunnen blijven, het voelt enorm goed.


We lopen het hele fort rond en zien op verschillende plekken de slangenbezweerders en mannen met apen staan. Ook zien we de witte moskee en een witte Boeddhistische Pagode. Heel grappig, zo tussen de ‘typische’ NL’se gebouwen. Aan het einde van de middag zijn we moe gestruind en de warmte eist haar tol. We nemen de tuktuk terug naar de boot. We zijn hier nog langer en voor een euro laten we ons er zo weer afzetten.



Vandaag blijven we aan boord en wachten op de Inish. Die komen al vroeg de ‘haven’ in. We kletsen even kort bij, want zij krijgen het ‘inklaar-circus’. Dat lijkt bij hen duidelijk wat soepeler te gaan. Maar ja, waarschijnlijk geldt hier hetzelfde als bij ons in NL, als het zo enorm regent is iedereen wat stugger en sjacherijniger. En vandaag is het een dag met een strak blauwe lucht…..

Hari hari

Zaterdag 08 maart 2014 @ 10:49

We zijn in Sri Lanka! En we liggen in de haven van Galle. Gister voeren we aan het einde van de ochtend de grote baai binnen. Links zie je een fort, gebouwd door de Portugezen en verbeterd door de Nederlanders. De witte moskee naast de witte vuurtoren is een bijzonder landmark. Eerst moeten we ankeren in de baai en wachten tot de marine jongens aan boord komen. We doden de tijd door binnen op te ruimen en alvast te lunchen. De tijd hebben we nu pas 1,5 uur terug gezet, dus we zijn qua eten een beetje vroeg, maar als we eenmaal de molen ingaan van inchecken enz, dan is het nog maar de vraag wanneer we weer kunnen eten. En dat was een goede inschatting, want pas om half acht 's avonds konden we aan avondeten gaan denken.
.
En dan….het is even nadenken waar ik zal gaan beginnen met vertellen over gisteren, het was een dag! Laten we zeggen dat het inchecken een combinatie van Panama, Marokko en Indonesie is. De haven is, tja, Tanger (Marokko), Griekenland en Oostende bij heel slecht weer. Het 'meespelen van het inklaar-spelletje', zoals wij het altijd noemen, was nu met name een kwestie van standvastigheid en geduld. Geduld ging ons goed af, standvastigheid iets minder.
.
Laat ik gewoon maar beginnen. De navy jongens komen aan boord, twee stuks. Checken onze paspoorten en willen even binnen kijken. Hoeveel alcohol aan boord? Dat is teveel, maakt voor hen niet uit, maar wel voor customs. Je kunt de alcohol beter verstoppen. Ooh? Ok. En dan is het ok en kunnen we de haven invaren, met hen aan boord. We hadden al verschillende jachten gespot en ook dat de masten aardig schommelden. Waar moeten we gaan liggen? Ok, meteen rechts, anker uit en dan met je kont naar een drijvende kunststoffen steiger. Dat is weer eens anders. Maar als we kijken naar de andere boten gaat onze maag net zo te keer als zij. De deining in de haven laat de steiger dansen. En zo ook de boten. Alles zwiert en danst op en naar en naar en van elkaar. Wow, dit is een onrustig gebeuren.
.
Lang verhaal kort, we liggen, de navy jongens gaan van boord (na aandringen voor een biertje) en onze agent (Windsor Reef) stapt aan boord. Prima jongens die je echt helpen en het beste met je voor hebben. Op dat moment begint het ook nog te stortregenen! We vluchten allemaal naar binnen, waar het al een sauna was, maar met vier man binnen, wordt het er niet beter op. Ondertussen zwieren we heen en weer en horen we de lijnen ontspannen en strak trekken. We hebben geluk bij een ongeluk met het roertje van de Hydrovane, want tijdens een onweersbui met veel regen en veel wind, klapt het roertje verkeerd tegen de steiger en heel de pijp (dat is dan het geluk) verdraaid. We draaien het later verder door, zodat het grootste stuk van het roertje aan de bootkant zit en dus verder van de steiger af.
.
Onze agent vraagt, terwijl hij zo'n tien kopieën van de bemanningslijsten schrijft en nog alle andere formulieren invult, hoeveel alcohol we aan boord hebben. Het maakt hem niet uit, we kunnen gewoon eerlijk zijn, maar moeten het wel verbergen voor als de customs aan boord komt. Hij belt wat heen en weer met het kantoortje. Customs, immigration en de dokter moeten allemaal nog komen. Customs vind het te hard regenen en komt niet. Prima!! Immigration blijft hoog (maar niet droog) op de kant staan en wilt bier. Uiteindelijk geven we, zwaar tegen onze principes weer, drie biertjes mee. Achteraf hebben we spijt dat we niet vasthielden aan onze principes, want even later wordt onze agent gebeld. We hebben, zoals we hadden gezegd, geen visum nee (moest je online regelen, maar er staat een regel dat 'crew van boot en vlucht' niet hoeven) en hij kan ons geen visum-on-arrival geven. We begrijpen het niet helemaal, terwijl hij het heeft over een visum voor een paar dagen. Wij kijken elkaar aan en zuchten. Het regent en waait nog steeds, we zwieren dat het een lieve lust is. We denken allebei hetzelfde, 'het zal wel om geld gaan en dat gaan we niet doen, dan vertrekken we gewoon'.
.
Lang verhaal en wat uren kort, komt ondertussen de dokter aan boord. We moeten een 'Sanitation certificate' hebben. Wereldwijde regels van alle havens en dit certificate mag maar 6 maanden oud zijn. We zuchten en vragen verder. Ja, hij kan ons dat wel geven, want hij ziet dat we geen kakkerlakken hebben. Ok, zeggen we en knijpen onze billen bij elkaar voor wat ons dat gaat kosten. Hij vraagt of we de gele vlag gehesen hebben. Ja, tuurlijk hebben we dat. Zijn antwoord 'dat weet je dus wel', maakt dat ik het over een ander boeg ga gooien en slijm, dat als we de gele vlag naar beneden halen, we eindelijk de prachtige (vind ik ook echt!) Sri Lankese vlag kunnen hijsen. Dat werkt. Hij begint niet over geld of 'cadeautjes' en als ik fout, maar wel net geleerd, tot ziens zeg in hun taal proest hij het uit, maar vind het prachtig. Ok, dit was de dokter.
.
Ondertussen belt onze agent zich suf met het kantoor en 'hari hari' is iets wat ik elke keer geregeld hoor, ook tegen elkaar zeggen ze dit regelmatig. Het klinkt leuk, maar wie weet wat het betekent. Uiteindelijk moeten we, met de paspoorten, mee naar het kantoor. Geen idee wat we gaan doen, stappen we een busje in en rijden naar het kantoor. Daar word ik achter een computer gezet en moet ik alsnog, online een visum aanvragen en betalen. Geen wereldbedrag, 30 euro. Daarna gaan we naar immigration. Ik moet me inhouden om niet te lachen bij binnenkomst, want het rijtje met gekleurde emmertjes, voor het lekkende regenwater, staat heel grappig in het super oude, maar vol van zware energie, kantoor. De super netjes geklede, enorm serieuze immigration-man kan niet meteen een visum geven, de systemen moeten e.e.a. nog doorgeven. Onze agent brengt ons terug naar de boot en zal ons 's avonds de paspoorten brengen als de visums geregeld zijn.
.
Alles lijkt redelijk geregeld en uiteindelijk goed te komen. De regen is inmiddels ook gestopt en de wind is gaan liggen. Ik durf dan pas te vragen wat 'hari hari' betekent. 'OK! OK!' is de vertaling. OK! Hari! Dat past er wel bij. We stappen om half acht aan boord, we zijn weer alleen. We liggen, doordat er geen wind is, stukken rustiger. Het op en af gaan van de dansende steiger was toch niet zo'n grote uitdaging. Terwijl ik salade aan het maken ben van de overgebleven aardappels van gisteren en doodmoe naar mijn glas met whisky kijk, denk ik 'hari hari'.
.
En vanochtend (gisterenavond kwamen ze inderdaad de paspoorten met visa brengen) is het een strakblauwe lucht, met geen regen en weinig wind. Ja, uiteindelijk is het toch wel 'hari' hier.
-----
At 8-3-2014 14:00 (utc) our position was 06°01.88'N 080°13.69'E

Tijger-tochtje

Donderdag 06 maart 2014 @ 10:44

La Luna is het racepaardje van de Beneteau-familie. Dit zou je, sinds we uit NL weg zijn, alleen niet meer zeggen. We zijn vaak te zwaar beladen om onze heerlijke snelheden van voorheen te halen. Maar, soms dan krijg je wel wat hulp. Bijvoorbeeld van de stroom. Sinds gisteren zijn we dan ook aan het racen naar onze eindbestemming. Met soms zelfs dik over de 8 knopen (heel eerlijk, met de nadruk op 'soms') steven we vooruit. De wind is zo'n 12 knopen, dus die helpt ons ook zeker, maar door de combinatie stroom, wind, hoge golven, hydrovane en op koers willen blijven, zijn de zeilen wel gereefd. Ja, zelfs dat nog!
.
Nou ja, ik kan opscheppen of niet, de stroom neemt het meeste voor haar rekening, maar dat maakt niet uit. Vannacht wordt ons laatste nachtje op zee. Mits nu niet ineens mijn karma gaat tegenwerken door mijn opschepverhaal en we dikke vette stroom tegen gaan kijgen. De haven van Galle is namelijk 's nachts dicht. Dit stampt nog uit het tijger-tijdperk. De Tamil Tigers zijn een keer 's nachts naar binnen gevaren met explosieven. Wij willen natuurlijk niet voor tijgers aangezien worden (wat nu best zou kunnen want ook tijgers kunnen hard lopen en La Luna nu ook) en moeten we dus buiten wachten. Maar, no worries, ons (dit keer geliefde en vooral niet irritante) GPS-metertje belooft ons nog minder dan 24 uur! En het is nu 16.00 uur en we hoeven nog maar 125 mijl!!
-----
At 6-3-2014 9:03 (utc) our position was 06°03.84'N 082°16.49'E

Onrustig

Woensdag 05 maart 2014 @ 10:01

Het was ineens een andere dag dan de andere dagen. Bewolkt! En met vanmiddag zelfs een ongelooflijke regenbui! De laatste bui hebben we in januari gehad in Port Dickson, Malaysia. We waren dus lichtelijk even verbaasd, maar we herkenden het wel als regen hoor! ;-)
.
Ook waait het wat harder, zo'n 12 knopen in totaal. Nog prima, maar iets meer golven wel. En hier hebben ze van die kortere Engels Kanaalgolven, waaronder, heel diep verscholen een enorm lange deining vanaf de andere kant. Het was een beetje een onrustig dagje.
.
Verder kregen we duidelijke tekenen dat we dichterbij land komen. We hebben alweer een paar vogels gespot en twee visboten! De eerste visboot kwam even kijken. Dat snap ik wel, zoals zij voor ons een 'highlight of the day' zijn, zijn wij dat natuurlijk voor hen. Het is alleen wel weer een teken dat het vannacht wat meer opletten gaat worden.
.
Het aftellen is begonnen, nog (maar) 270 mijl!!!
-----
At 5-3-2014 8:09 (utc) our position was 06°25.78'N 084°44.51'E

Plastic soep

Dinsdag 04 maart 2014 @ 11:40

We hebben onze koers nog steeds wat verlegd, wat als resultaat heeft dat we harder naar onze eindbestemming gaan (terwijl we 30 graden mis sturen) en we zijn de drukke scheepvaartroute kwijt. Het was dus rustig vannacht, met een enkel lichtje aan de horizon van een verre tanker.
.
Het is nog steeds lichte wind, een rustig zeetje en warm, erg warm! Vanmiddag was het dan ook verbazing alom dat de lucht dichttrok met een dik wolkenpak. Je zag de wollige wolken ontploffen en de grijze weer langzaam wit worden en daarna weer zwart. Nou heb ik een meteo cursus gevolgd voor we vertrokken en kan (heel stoer) vanaf Bracknell kaartjes de windsnelheid bepalen, maar hoe dat nou precies werkt met dat wolkenfenomeen? Geen idee! Het is een strakke blauwe lucht en je ziet gewoon ineens zware dikke wolken ontstaan, die een half uur later ook weer simpel oplossen. Het is in ieder geval een mooi gezicht!
.
Wat een minder mooi gezicht was, was de troep in het water vandaag. Dit hebben we op deze trip nog niet eerder gezien, we zaten in een 'plastic stroom' geloof ik. Omgeven door alle kleuren plastic zakken, flesjes, doppen, slippers en ik weet allemaal niet wat nog meer. Vreselijk om te zien! We worden daar altijd een beetje droevig van, zeker omdat we weten dat dit hier is en er nog meer van dit soort plekken in de oceanen zijn. Om van het 'plastic eiland' nog maar niet te spreken.
.
Maar, wat dan weer als mooi tegenwicht dient is de afstand die we nog moeten doen, nog een kleine 400 mijl. Je hebt altijd van die magische getallen, onder de 1000, onder de 500 en dan elk hondertal. We hobbelen dus nog steeds relaxt naar ons einddoel, door (gelukkig) een inmiddels heel heldere plastic soep.
-----
At 4-3-2014 9:41 (utc) our position was 06°25.18'N 086°49.26'E

Tijgers

Maandag 03 maart 2014 @ 09:39

We zeilen nu in de Bay of Bengal. Een hele grote baai! Ik ken de 'Bengalen' alleen van de Bengaalse tijger en die hebben we nog niet gezien. Ook hebben de Bengalen, heel lang geleden, want volgens mij herinner ik het me van geschiedenisles, heftig gevochten. Het waren vroeger aardige barbaren, als mijn geheugen niet in de war is. En gelukkig, ook hebben we nog geen Bengaal gezien. Zal ook wel niet gebeuren, de helft zit in India en de andere helft in Bangladesh en wij gaan naar Sri Lanka.
.
Daar hadden ze ook tijgers, de Tamil Tigers. Ook van die leuke, gezellige tijgers. Die vochten om een stukje land in het Noorden van Sri Lanka, een strijd van 26 jaar, die in 2009 ten einde kwam en vele mensenslevens heeft gekost. Het is nou rustig in Sri Lanka en ze zijn het land aan het opbouwen, toerisme is in opkomst, volgens mijn Lonely Planet (van 2012). Klinkt goed, ik ben benieuwd.
.
Maar eerst moeten we deze Bengaalse baai nog over. Nog een dikke 500 mijl, we zijn over de helft. Het weer is nog steeds lekker rustig, we lopen wel iets harder, door een koersverandering en waarschijnlijk wat stroom mee. Mooi, tot zover is deze baai ons goed gezind.
-----
At 3-3-2014 8:08 (utc) our position was 06°20.87'N 088°55.60'E

Tja...

Zondag 02 maart 2014 @ 10:12

Saaie dagen geven saaie stukjes. Vrees ik.
.
We hobbelen heel relaxt door, de wind is vandaag maar zo'n 4 tot 5 knopen en we gaan met de zeilen, in stand 'melkmeisje', zo'n 3 tot 4 knopen de goede kant uit. Zeker dus ook een stroompje mee. De zee is rustig en is inderdaad zoals Jimmy Cornell (de guru onder de zeilers voor tochtplanning) zei, een heel rustig tochtje. Soms misschien iets te rustig naar onze zin, het irritante metertje op de GPS, die zegt hoeveel dagen nog naar je eindbestemming, geeft soms hoeveelheden aan die we niet willen weten. Maar 'be carefull with what you wish for', dus we genieten van de rust en klagen niet.
-----
At 2-3-2014 8:31 (utc) our position was 06°16.39'N 090°50.35'E

Blauw

Zaterdag 01 maart 2014 @ 10:43

Blauw, blauw en nog eens blauw. En dan heb ik het niet over de kleur van mijn boek, mijn scheenbenen, heupen, ribben of billen (daar zit plek in de kleuren van de regenboog), maar over de ruimte om ons heen. De zee, de lucht. Overdag maakt de zon mooie schitteringen in het water en 's nachts schitteren de sterren aan de enorme donkere (blauwe?) hemel! We hebben weer een prachtig uitzicht.
.
In de ochtend neemt de wind iets toe en schommelen we wat harder, wat dus soms toch ook wel wat blauwe plekken geeft, maar in de middag gaat de wind alweer langzaam rustiger worden. De golven worden dan ook minder en sukkelen we met een lekker relaxt gangetje de nacht in.
.
Met het tussen Indonesie en de Andaman eilanden doorgaan, nam de grote schependichtheid enorm toe. Wat een drukte! Gisteren zagen we het al een beetje, maar vannacht werd het heel druk. Geen probleem, AIS geeft mooi alles weer. Een van de schepen was alleen erg zoekende, hij kwam ons achterop en erg dicht langs, ging voor onze neus haaks om en passeerde weer dichtbij, verdween in de verte en draaide om, om ons weer een keer dicht langs te komen. Kan me niet voorstellen dat hij ons zo interessant vond.
.
Verder verloopt het allemaal rustig en is er weinig nieuws.
-----
At 1-3-2014 9:24 (utc) our position was 06°17.14'N 092°17.77'E

Ritme

Vrijdag 28 februari 2014 @ 10:40

Langzaam gaan de dagen zich in elkaar rijgen en komen we in ons ritme. Het is een onafgebroken stroom van schommelen en het geluid van het water langs de boot. Af en toe worden we opgeschrikt door de klapperende zeilen. De stroom heeft haar eigen wil en zet ons soms opzij.
.
Een nieuwe onderbreking hebben we net voordat we de wachtjes ingaan met het Indian Ocean SSB-net. En hoe grappig...we waren de eerste die ons aanmelde en na ons kwam er nog maar een ander schip. Iedereen riep dat we zo laat met vertrekken waren, nou, we zijn de eerste geloof ik!
.
Afgelopen nacht hadden we nog een medevaarder, een groot vrachtschip uit Belize, dat net zo'n eigen wil had als de stroom, hij ging niet opzij voor ons. Toen wij hem wilde gaan oproepen, (met de zeilen elk over een kant ben je niet erg manoevreerbaar) voelde hij blijkbaar toch dat het wel een heel 'close call' zou gaan zijn en dat wij niet uit de pad gingen, niet konden, dus wijzigde hij z'n koers. Daarna waren er nog verschillende grote jongens in de nacht, met de laatste vanochtend, die het maar even checkte, "port to port?" Ja graag!
.
Vannacht gaan we tussen Sumatra (Indonesia) en Great Nicobar Island (Andaman Islands, India) door. Het is te hopen dat ze het fenomeen 'vissen op zee' daar nog niet kennen en we een rustig nachtje gaan hebben. ;-)
-----
At 28-2-2014 9:03 (utc) our position was 06°48.10'N 094°25.58'E

Rustig

Donderdag 27 februari 2014 @ 09:56

De wind bleef hangen op zo'n 4 knopen, niet veel, maar met een beetje stroom mee genoeg om vooruit te gaan. Het was dan ook een schitterend rustig nachtje. Heldere sterrenhemel, met heel, heel veel sterren! En we doorkruisten verschillende stroomgebiedjes, het wordt dan ineens een herrie en de golven worden onrustig. Twee boten waren er vannacht, waarvan een de Volendam, een NL's cruiseschip. Grappig!
.
Vandaag zeilen we weer melkmeisje (hoe toepasselijk na de Volendam vannacht) en schieten met zo'n continu 5 knopen prima op. Het is overdag heel warm en je moet echt in de schaduw blijven. Verder weinig nieuws vanaf de Andaman zee.
-----
At 27-2-2014 8:21 (utc) our position was 07°09.40'N 096°16.69'E

Weer onderweg

Woensdag 26 februari 2014 @ 11:40

Toen we vanochtend Nai Harn verlieten, waaide het lekker. Eerste rif er maar in en we gingen nog lekker met zo'n 18 knopen wind. Helaas werd dat wel steeds minder. De wind kakte langzaam steeds verder in. Daar heeft ze (of is wind mannelijk?) de hele dag over gedaan, want nu zijn er nog maar 4 knopen over. We liepen heel de dag wel lekker verder en het was een prima zeetje. Tot een uurtje geleden voeren we melkmeisje, maar met het verdwijnen van de wind is hij ook gaan draaien en staan de zeilen weer over een kant. Dit hadden de gribfiles voorspeld. Het is dus wel lekker varen, maar we hopen dat er wel wat wind blijft en we niet de motor moeten gaan starten. We gaan het wel zien, voorlopig zeilen we nog de goede richting uit.
.
Verder is er weinig te beleven. Met het verdwijnen van de vissers, kwam er nog een groep dolfijnen spelen, maar die zijn ook verder getrokken. Zometeen weer eten maken en dan zit het eerste dagje er alweer op.
-----
At 26-2-2014 9:58 (utc) our position was 07°40.53'N 097°46.57'E

Dag Thailand!

Dinsdag 25 februari 2014 @ 17:05

We zitten aan ons laatste ontbijt in Phuket. Zometeen de dinghy nog op het dek en dan gaan we de zeilen hijsen, op naar Sri Lanka.

De laatste dagen waren erg gezellig. Nog wat dingen geregeld in Ao Chalong, dan nog even naar de andere kant van de grote baai. Daar gezellig gegeten met Inish en Spirit (ook een NL’se boot), met onze voeten in het zand. Weer eens ouderwets tranen met tuiten gelachen. Genan, van Spirit, vertelde een mop, in het Engels. Een prima mop, waarop de Engelsman, waardoor de mop dus in het Engels moest, heel droog reageerde: “You have good jokes and bad jokes.” Het feit dat wij daarna zaten te huilen van het lachen en hij heel rustig een, zeer slechte, mop ging vertellen, maakte het alleen nog maar meer hilarisch. Dit was echt geen staaltje van taalbarrière, maar van verschil in humor, of geen humor. ;-)

Wij voeren maandag weer terug naar Chalong om te gaan uitklaren. Inklaren was al een hoop papierwerk, uitklaren gaat precies hetzelfde. We hadden nog even gezellig koffie gedronken bij Merilelu, dus we waren wat aan de latere kant. Heel het kantoortje stond al vol met zeilers. Het merendeel vakantiegangers die een zeilboot hebben gehuurd hier. En dan staan er tijden op de muur, maar als je met iedereen er moet zijn en iedereen moet op de foto, die zijn er dan niet en de kapitein is een Rus, dan wordt het gegarandeerd een chaos en gaat het heel lang duren. Ze deden op een gegeven moment de deur op slot omdat het lunchtijd werd. Wij waren de laatste van de ochtend. En zoals ik zei, een hoop papierwerk, maar totaal niet moeilijk.

Dan de laatste verse spullen halen, fruit, groente en brood. Dat opruimen aan boord en naar de kant om te kijken of we ergens konden skypen. ’s Avonds gezellig pizza eten met de Merilelu en dat was Chalong weer.

De ouders van Helena (Merilelu) kwamen maandag aan voor een vakantie hier in Thailand. Onze bestelde Lonely Planets kwamen pas nadat wij uit NL vertrokken en na wat heen en weer geregel, brachten Helena d’r ouders de boeken mee voor ons. Dus gisterenochtend zijn we naar Nai Harn gegaan, een klein baaitje aan de westkant. Hier loopt een gigantische swell in de baai, wat het landen met de dinghy op het strand niet geheel vlekkeloos laat zijn. Onze landing in de middag was dan ook met een giga nat pak. Ik stapte te vroeg in het water, het was te diep en eenmaal verder sloeg het bootje half om en zorgde er zo voor dat Etienne ook een lekker verkoelend badje kreeg. Gelukkig bleef het motortje droog.

’s Avonds op het strandje bij het hotel ging het beter en haalde we het droog. We hebben lekker en gezellig gegeten met Kari, Helena en haar ouders. De nieuwe Lonely Planet van Sri Lanka ligt al klaar als leesvoer voor vanmiddag.

De weersvoorspelling ziet er goed uit. Windje in de kont, eerst nog wat stroom van alle kanten, maar als we de Andaman eilanden zijn gepasseerd gaat ook de stroom in een streep naar Sri Lanka. Dus wij ook...

Een moment van...

Donderdag 20 februari 2014 @ 17:02

We zijn er weer! Hier op het blog, in Ao Chalong en gewoon weer bij ‘onszelf’.

Op verschillende momenten in onze reis staan we op specifieke punten. Je kunt ze mijlpalen noemen, beslismomenten, sprongen in het diepe, of misschien zelfs sprongen in het duister, grote stappen voorwaarts of gewoon op dat moment daar zijn. De eerste grote oversteek, de Atlantische oceaan, was er een. Het Panama kanaal. Nieuw-Zeeland. En dit moment voelt voor mij ook zo’n moment. De Pacific ligt achter ons, we zijn ‘op de weg terug’, we verlaten een heel bijzonder werelddeel (Azie) en we ‘duiken’ weer een ‘nieuwe’ oceaan in. Zo’n moment gaat bij mij altijd gepaard met veel onrust. Ik wil nog niet weg uit Azie, ik wil gewoon verder, ik heb geen zin om weer langere tochten te gaan varen, ik heb het hier ook wel weer een beetje gezien.

En dan komt er nog bij, dat de boot weer klaar moet. Boodschappen moeten aan boord voor de komende maanden en technisch moet ook alles weer in orde zijn. Het lijkt alsof er altijd wel wat stuk is, we klussen namelijk toch aardig wat af. Dat valt wel mee, thuis moet je ook je huis onderhouden, zo is het met de boot ook. Olie verversen, dingen nalopen, helaas waren schroeven afgebroken ergens, weer repareren, vlonder weer in elkaar zetten, enz. En ook binnen. De laatste maanden was relatief relaxt varen en dan zet je alles ‘gezellig’ neer. Dat moet allemaal weg en of zeevast. De was weer even bij werken. Wat moeten we aan boord halen zodat we de komende maanden voldoende eten en drinken hebben? Waar stopte ik dat ook alweer? Nog even wat stiksels repareren, wat lijnen ‘afhechten’, enz.

Ik vind het altijd een onrustige tijd. En dat komt omdat ik in mezelf onrustig ben, maar ook omdat we even niets moeten vergeten. We zijn al wel even bezig met deze periode en langzaam groei je er dan ook in. Zo had ik weken geleden nog helemaaaaaal geen zin om weer lang te gaan zeilen, nu ben ik er klaar voor en zijn de belangrijkste klussen gedaan en het meeste eten is aan boord. In feite kunnen we weg.

Afgelopen week hebben we nog ons nieuw kuiptafeltje opgehaald en lekker wat rondgestruind in verschillende winkels hier in Phuket. Daarna zijn we naar de westkant van Phuket gevaren. Het was weer een keer zeilen. En hoe!! Dikke vette valwinden! Vlagen van meer dan 25 knopen en een mijl verder gaf de meter er nog maar 5 aan. Ooh, dit is weer even erin komen. We dropten ons anker in Ao Patong, het meest toeristische strand van Phuket. Dit strand was bijna niet als zodanig te herkennen, door de blauwe, gele, rode en andere kleurenvarianten rijen en rijen van parasols. Wat een mensen!!! Dit alles ligt te zonnen, zwemt, waterskiet, vliegt achter een speedboot of zit op een banaan er achter. Wow, even wennen, maar wel leuk om te zien, als afwisselende break van met onze kop in de diesel- of vuile was-lucht.


Na een paar dagen ankerop en naar Ao Kata. Zeker zo toeristisch, want ook hier was het strand niet alleen wit, maar had ook alle kleuren van de regenboog. Eergisteren ronde we de (bijna) laatste klusjes af. We waren er ook letterlijk even klaar mee. Tussendoor hadden we al wel wat gesnorkeld, maar dat was ook niet meer dan een zandvlakte. Die we trouwens nog nergens zo maagdelijk hebben gezien als hier, schoon (geen flessen, plastics of wat dan ook) en geen schelpje! Vissen zaten er wel, maar vonden ons veel interessanter dan het zand. Geef ze eens ongelijk! ;-)


Dus eergisterenmiddag, onze dinghy tussen de strandstoelen en een blauw en rood parasolletje, het strand op getrokken. Een lieve smile naar de beveiliger van het dichtstbijzijnde hotel en zo storten wij ons in het toeristisch Phuket. Wow, dit is anders dan ‘ons’ Chalong! Dit is leuk! En dit is echt toeristisch!

De ene toeristische winkel na de andere, het ene restaurantje na de andere en de ene bar na de andere. Dit is niet leuk voor altijd, maar na een aantal dagen in totale afzondering vinden we dit heerlijk! Eerst een lekkere verse fruit juice. Oh ja natuurlijk, die zijn dan ook meteen dubbele prijs dan in ‘ons’ Chalong. En zo struinen we heerlijk verder. Vergapen ons aan de andere toeristen vanachter een zalige koffie. De Australiers, Russen, Scandinaviers en Duitsers maken een kleurrijk plaatje en we raken niet uitgekeken! De ene loopt er nog naakter bij dan de andere en de ene outfit is nog bijzonderder dan de andere.

En wat doe je als je in Thailand bent? Ja, dan neem je, of eigenlijk meer, ONDERGA je een Thaise massage. We stappen een prachtig rustgevende massagesalon in en worden meteen naar boven gedirigeerd. De visioenen van lugubere donkere, groezelige kamertjes schieten bij ons allebei door ons hoofd. Ik weet maar een klein beetje van een Thaise massage af en hoop dat mijn masseuse niet al te zwaar is, ze mag best 1 tand hebben...


Ons beeld lijkt helemaal verkeerd en het is 180 graden anders, met uitzondering van mijn masseuse. Ze is een klein tenger poppetje (zoals ze allemaal hier zijn), maar wel met een vol gebit. Het vrouwtje wat Etienne onder handen neemt is iets zwaarder, tot zijn ongenoegen. Want, voor degenen die ook onbekend zijn met een Thaise massage, ze lopen over je, trekken je ledematen in allerlei Yoga-achtige standjes en doen vooral niet voorzichtig bij gespannen spieren. We worden goed onder handen genomen en onze voeten en hoofd erbij. Etienne schrikt niet van een enkele “ai” van mij, wat vaak volgt op een harde knak en meteen daarachter komt een verontschuldigend lachend “sorry” van mijn masseuse, wat haar toch niet voorzichtiger maakt bij een volgende actie. Etienne vind het iets minder fijn dan ik. Ik geniet en die enkele harde knak is niet eens zo erg. Als we ons weer aankleden (onderbroek mocht aanblijven hoor!) voelen we ons eigenlijk beide toch wel als herboren. Ik voel mijn lichaam weer! Een heerlijk gevoel! We barsten ook meteen van de honger en strijken neer op een gezellig terras en eten overheerlijk!

Vandaag zijn we teruggevaren naar Ao Chalong, de grote ongezellige baai vol met boten. Bah, de andere baaitjes met blauwer water, rustiger (niet door de rondvliegende jetski’s, maar wel met buurboten) en mooi strandjes zijn een meer inspirerende omgeving. Ook op de kant is het toch veel leuker, maar ja, hier is het gewoon makkelijker diesel tanken, laatste (verse) boodschappen halen en een auto huren. Dus liggen we weer hier. We hebben trouwens geen spierpijn of andere pijn overgehouden aan onze massage en we voelen ons nog steeds helemaal in het nu. Vandaar...we zijn er weer!

Big boeddha, waterval en gibbons

Dinsdag 11 februari 2014 @ 00:01

Zondag en zo ook vandaag (dinsdag) zijn rustige (klus)dagen. We regelen veel, halen veel en moeten natuurlijk weer wat dingen doen. We hebben het teak gehaald, maar onze bootkabouter gaat de vlonder helaas niet maken. Etienne zit dus vandaag op z’n gemak te vijlen en schuren om de latjes weer ‘schoon’ te krijgen om later de vlonder weer mooi in elkaar te kunnen lijmen.

Gisteren zijn we weer een dag op stap geweest met Rob en Josien. Zij moesten wat dingen regelen en wij hadden besloten toch een nieuwe tafel voor in de kuip te laten maken. Dus ook weer even langs de houtboer. We hadden een tekening gemaakt en de prijs viel reuze mee! Vrijdag kunnen we het tafeltje al op gaan halen. Super dus! Daarna weer naar BoatLagoon. Inish moest bij de VolvoPenta dealer zijn. Wij toch maar even bij de naastliggende Raymarine dealer naar binnen. Onze wheelpilot (stuurautomaat op het stuur) gaat gewoon een keer in de zoveel tijd stuk. We gaan nu onze spare erop zetten, maar een reserve achter de hand, vinden we eigenlijk wel fijn. Dus even informeren naar de prijs en de tijd dat hij er kan zijn. Dat zag er allemaal weer prima uit, dus meteen maar een besteld. Deze man was trouwens ook bijzonder behulpzaam, het is de eerste dealer die begint over onderdelen vervangen die vaak kapot gaan! Ja, dat kan natuurlijk ook. Vaak hadden we al moeite alleen het wiel te krijgen, zonder computer. Dus Etienne moet de oude, kapotte, nog even gaan demonteren om te kijken of er inderdaad kapot is wat we denken. En zo blijven we bezig.

Na alles geregeld te hebben, was het lunchtijd en konden we een plan maken voor in de middag. Op naar de watervallen en een tempel. Onderweg naar de Bang Pae waterval passeerden we een terrein waar je op een olifant kunt rijden en met een cobra om je nek kunt poseren. Het voor de lol van de mens, in gevangschap houden van deze dieren staat me tegenwoordig erg tegen. Aan de andere kant zagen de olifanten er prima verzorgd uit.

Net voordat we het pad langs het water gingen volgen, kwamen we bij het Gibbon Rehabilitation Project (GRP). Zij vangen gibbons op die bijvoorbeeld ‘gebruikt’ worden voor foto’s met mensen of als huisdier niet meer interessant zijn. Gibbons zijn de meest schattigste apen, met lange armen en benen en een heerlijk snoetje! En het zingen dat ze doen! Ongelooflijk hard en van prachtig tot een alarmerend geluid. We hebben genoten van Honey en Gibby en nog een aantal anderen in de kooien van het GRP. De jonge gibbons zijn heel schattig en worden dus vaak gebruikt als ‘schattig-wild-object-waar-je-mee-op-de-foto’ kunt. Als ze groter worden, krijgen ze grotere tanden, worden ze sterker en agressiever. Dan vinden de mensen ze niet meer leuk en worden ze door hun ‘uitbuiter’ verminkt (tanden uitgetrokken of afgeslepen, enz) of zelfs vermoord. Het was erg interessant om met de vrijwilliger te praten en te horen over deze dieren. Om ze te steunen hebben we ontzettend leuke t-shirts gekocht. Je weet natuurlijk hoe het zit, maar we gaan nu nog anders kijken naar de ‘wilde’ dieren in gevangenis.


Het loopje naar de waterval was enorm warm, de vochtigheid was heel hoog en het is gewoon warm. Het is een mooi natuurgebied en je klautert langs het riviertje omhoog. Helaas was er heel weinig water (het is het droge seizoen) en toen we hoorden dat we na een eerste kleine waterval nog 3 km moesten klimmen naar de hogere, zijn we afgehaakt. Het ijsje eenmaal beneden smaakte super!

We zijn rond gereden naar de andere kant van het National Park en hebben zo het binnenland van Phuket een beetje gezien. Aan de andere kant hebben we de Phra Tong tempel bezocht. Het bijzondere is dat daar niet een ‘gewone’ Boeddha staat, maar een gouden Boeddha, die met zijn schouders boven de grond komt. De legende gaat dat hij is ingegraven en iedereen die hem probeert uit te graven overlijdt. We hebben hem dus maar gewoon op z’n plekkie gelaten en alleen wat foto’s genomen. De Wat Phra Tong is een groot complex, maar niet heel bijzonder, wel weer andere beschilderingen gezien en Boeddhistische graven.


Daarna doken we de file in. Jawel, die kennen ze hier ook, net als in NL, rond de ‘grote’ stad Phuket staat het helemaal vast. De zon was al aan het zakken toen wij aan het klimmen waren, naar de Big Boeddha. De Boeddha die op ons neerkijkt in de baai. Het is een prachtig, modern beeld! Ze zijn nog druk bezig met de basis, de trappen en het terrein eromheen. Het uitzicht Ao Chalong (Chalong baai) in was schitterend! En de 45 meter hoge Boeddha is erg indrukwekkend!


Binnen verbaasden wij ons over een ‘beeld’ in een glazen box. We hebben deze man al vaker in beeldvorm gezien (ik ben er nog niet helemaal achter wie het is), maar hier leek het wel alsof hij opgezet was. Je zag het donshaar op z’n hoofd, de rimpels in z’n nek, de plooien en eelt onder z’n voeten. Het was heel griezelig. Helaas spreekt er dan niemand Engels daar, dus vragen is geen optie. Misschien gaan we het nog wel eens ontdekken...

Utrecht? Gewoon, hier om de hoek!

Zaterdag 08 februari 2014 @ 20:44

Maandag tuften we al op tijd naar de Yachtclub. Daar zagen we Rob en Josien, want we gingen met een groot ‘to-do-lijstje’ op pad. Eerste taak was een auto huren. Dat was zo geregeld, bij de yachtclub weten ze natuurlijk de adresjes dus een paar straten verder (bij Nina’s) kregen we een prachtige, vrij nieuwe, bolide mee voor zo'n 22 euro. En dan het verkeer in. Etienne blijft altijd vrij cool, dus dat ging heel goed. Ook rijden ze hier niet zenuwachtig of gestresst. Zo vriendelijk als ze zijn, zijn ze ook in het verkeer. Geen getoeter, geen geduw, het is wel het recht van de grootste en of brutaalste, maar dat is wel met meer dingen in de wereld. ;-)


Langs de wegen volgen de winkels elkaar op, zo ook de uithangborden, reclameborden, groot en schreeuwerig en voor ons soms onleesbaar in het Thais. Het is een onrustig straatbeeld en als je een zaak zoekt helemaal. De zeilmaker Rolly Tasker hadden we meteen gevonden. Daar zit ook een rigger bij, dus daar konden we beiden goed zaken doen. Het was net een snoepwinkel! Je kunt het zo gek niet verzinnen, maar als het met zeilen of buiskappen/bimini’s te maken heeft, daar ligt het wel. Soorten doek, in alle kleuren en varianten. En enorme grote vloeren om zeilen te maken. Het ziet er ook professioneel uit en het was een gekrioel van de vrouwtjes die daar aan het werk waren. In totaal meer dan honderd man/vrouw, maar dan in shiften. We hadden de buiskap meteen meegenomen om alle naden opnieuw te laten stikken. Volgende dag klaar! Toppie!


Daarna door naar de Boatlagoon, waar we bijna alle chandlery’s hebben bekeken, de Volvo Penta dealer (voor Inish) en wat teakzaakjes (voor ons, maar dat werd niets). Op de terugweg even op zoek naar de Yamaha dealer. We hadden een vetnippel nodig voor onze outboard. Ja hoor, hadden ze gewoon. Daarna nog even naar een supermarkt en de Makro. Gaar, maar tevreden eindigden we met een biertje bij de Yachtclub. Een productief dagje!! ’s Avonds was er een feestje omdat de vrouw (of vriendin?) van de eigenaar van de Yachtclub jarig was. Etienne en ik zijn eerst lekker gaan eten en daarna nog even naar het feestje. Het was wel grappig, weer met wat Amerikanen gesproken en veel Australiers. Maar iedereen is hier al lang, heel lang en kunnen eigenlijk geen ‘cruiser’ genoemd worden.

Gisteren hebben Etienne en ik weer een auto gehuurd. We konden de buiskap alweer ophalen en we wilden toch proberen of we wat latjes teak te pakken konden krijgen. Dat was het enige puntje wat gisteren niet gelukt was. Nina had alleen maar een heel oud barrel staan, vol met deuken en krassen. Voor ons geen probleem. Het huurbedrag werd nog veel lager en er zat wel airco in, dus prima. Met de kaart en de Ipad doken we Phuket Town in.

Het was druk en files kennen ze hier ook. Stilstaand in een hele drukke straat met rechts en links geparkeerde auto’s voelen, én horen, we ineens dat een andere auto tegen ons aan rijdt. Nee!!! De auto kwam uit de parkeervakken naar achteren rijden, werd geïnstrueerd door een meisje op straat, maar reed toch tegen ons aan. We zetten de auto aan de kant en gaan kijken. Welke deuk is er nu bij gekomen? Deze of deze? Deze schrappen zaten er al lang in en de bumper hing al zo op half elf. We lopen naar de andere auto en die heeft een aardig deukje in zijn bumper. Het jonge stel kijkt ons met angstige ogen aan. Het meisje heeft natuurlijk onze zijkant gezien en is zich rot geschrokken hoe die in elkaar zit, niet wetende dat er heel veel (misschien zelfs alles?) al in zat. De auto van het stel is vrij nieuw. Het meisje grijpt haar portemonnee en kijkt ons angstig vragend aan. Etienne knikt naar haar en loopt al weg. We kunnen het niet over ons hart verkrijgen, ook niet wetend welke deuk het is en die angstige ogen. Ze hebben waarschijnlijk al problemen genoeg met hun eigen deuk. Ik lach naar haar en schud nee, ze kijkt me verbaasd aan. Ik draai me om en zwaai en laat ze beduusd achter. Ik heb medelijden met ze, maar ja, het was wel een stomme actie van ze…. En wij? Wij zijn heel blij dat we nu deze gedeukte auto mee hadden en niet het prachtige exemplaar van gisteren!

Beide kleine zaakjes hadden veel teak, maar niet wat wij wilden hebben. De eerste verwees ons door naar een grote zaak. En dan krijg je de naam op papier mee, in het Thais. Prachtig gezicht, maar de tekentjes lijken erg op elkaar en omdat nu, rijdend, tussen de tienduizend uithangborden te gaan vergelijken…. Maar we zagen een groot pand met veel hout, even kijken of die wat hebben. Achteraf was het deze zaak die we moesten hebben en inderdaad, hier hadden ze heel veel. En ook de juiste machines, dus konden ze voor ons de latjes maken. Het was een prachtzaak. Over tig meter hoog opgestapeld hout moest je rondlopen en bij de machines ging je nog verder omhoog van alle houtkrullen. Ik denk dat ze over een paar jaar de machines moeten uitgraven! En dan ga je weg met al de juiste latjes (voor het vlonder op de kuipvloer) en epoxy voor nog geen 20 euro! Super, alle móet-klusjes zijn geregeld!


Op de terugweg naar de enorme grote Tesco Lotus supermarkt. Het is meer een soort warenhuis die ook levensmiddelen verkoopt. Even het assortiment bekeken, maar het is niet nodig om hier helemaal naar toe te gaan, de HomePro dichterbij ‘huis’ is zeker zo goed. Met naar buiten lopen kwamen we langs een kapper, die er modern uit zag. Je ziet hier veel ouderwetse ‘barbers’ of massagesalon en kapper in een. Ik hoef geen coupe in mijn haar, maar wilde er wel een stuk af. Tuurlijk konden ze dat doen. Ik werd geknipt door echt de meest knappe Thaise dame die we tot nu toe gezien hadden! Achteraf is er wel een heel groot stuk van mijn haar af, maar dat is mijn eigen aanwijsfout. ;-) Och, het groeit wel weer aan. Even föhnen? Ja, prima. En daar hield ik een ‘Chinees kapsel’ aan over, volgens Etienne. Je zag de rook van mijn haar komen door de hete föhn en al mijn krullen verdwenen als sneeuw voor de zon. Het meest hilarische kwam daarna.

We hadden beiden de hele leuke (zwart-wit) foto aan de wand gespot, een grachtenpandje met een rode fiets ervoor. Voor ons overduidelijk herkenbaar als een tafereel uit Utrecht. Dus toen we weggingen wijs ik op de foto en zeg tegen het meisje dat dat foto is uit ons land, uit Utrecht. Zij haalt de eigenaar erbij en zegt, wat ze denkt dat wij hebben gezegd, tegen hem. Nee, schudt hij lachend, en ze maken ons met Thaise en Engelse woorden en handgebaren duidelijk dat de foto van om de hoek komt! Dus ik schud en zeg “Europa, Holland, town Utrecht” en maak een ‘foto-maak-gebaar’ en wijs op de foto. Allebei kijken ze mij verwarrend aan en hij schudt weer en wijst naar buiten, naar het einde van de straat. Etienne en ik doen ons best om niet in een schaterbui te schieten. Dit is leuk! Ze snappen echt niet wat ik bedoel en denken dat wij de foto willen kopen. En daar hoef ik niet voor naar Europa, dat kan gewoon om de hoek. Ik heb geen idee hoe ik het anders of beter moet uitleggen en we laten het er maar bij. Prachtig, om de verwarring, maar ook om een typisch Utrechts tafereel hier aan de muur te zien hangen!

Thailand

Donderdag 06 februari 2014 @ 06:19

Onze laatste avond in Malaysia was heel gezellig. Per toeval (lang leve Facebook) ontdekte we dat Merilelu in de haven lag en we hadden al afgesproken met Inish om te gaan eten, dus dat werd een gezellig etentje met z'n zessen! Heerlijke curry gegeten bij het Arabische restaurant.

De ochtend erna haalden we ons anker weer los uit Maleisische bodem. Het zat goed vast in de stinkende blubber, net zoals onze gedachten over Malaysia, we hebben het er erg naar ons zin gehad!

De tocht naar Phuket wordt vaak gekenmerkt door (aardig wat) wind op kop. We hadden geluk, met een scherp windje motorzeilden we lekker. In de loop van de ochtend kon zelfs de motor uit en hebben we sinds lang weer eens prima gezeild. De nacht was ook goed en er waren inderdaad vissers, maar ze gingen allemaal voor ons uit de pad.

Vanochtend (donderdag) voeren we al vroeg de baai bij Ao Chalong binnen op Phuket, Thailand. Ook is de tijd weer een uurtje vroeger. Heel langzaam gleden we, op het steeds minder wordende windje de baai in, terwijl een enorme prachtige witte Boeddha, hoog op de heuvel, ons verwelkomde.

Inklaren ging vlekkeloos. Wel veel papieren invullen. Daarna zijn we met Rob en Josien het plaatsje in gelopen. Het is hier erg toeristisch. Het is wel weer wennen, nieuw geld en de taal! In Indonesie en Malaysie gebruiken ze dezelfde klanken en tekens als in de NL'se taal, erg makkelijk en inmiddels kunnen we dit taaltje al goed volgen. Hier is het weer een ander verhaal, andere klanken en andere tekens! Het ziet er prachtig uit, maar er is geen touw aan vast te knopen.

Het is ook hier weer goedkoop, voor een paar euro eet je. In de middag maar even rustig naar boord. Zo'n één nacht door, dan slaap je niet veel. Josien is vandaag jarig, dus zijn we gezellig met z'n vieren vanavond wat gaan eten! Een afzakkertje bij de jachtclub en dan is de dag weer om. Morgen op pad, gaan we meer van Phuket bekijken.

Waterval, tax-free en laatste dag Malaysia

Dinsdag 04 februari 2014 @ 00:52

Rondom Telaga Marina zitten verschillende eettentjes. We zijn 's middags meteen gaan internetten bij een Arabisch restaurant. We gingen binnen zitten, lekker in de airco, maar een heel ongezellige ruimte! Allemaal tafels tegen de muur met schermen aan de andere kant. Even later komt er een man binnen met een helemaal gesluierde vrouw (je zag alleen haar ogen). Zij gingen aan het tafeltje in de hoek zitten en rondom hen werden de bamboeschermen neergezet, zodat niemand ze konden zien. Via een spleetje nam de ober de bestelling op en gaf zo ook het eten door. Bijzonder.

Gisteren, maandag, zijn we met z'n vieren op stap gegaan. We liggen vlakbij een waterval met zeven meren en een kabelbaan die je naar 708 meter hoogte brengt. We lieten ons door de taxi afzetten bij Oriental Village, waar de kabelbaan start. Helaas was er een wachttijd van twee uur, dus hebben we dat maar voorbij laten gaan.

Een stukje verder lopen kwam je bij het 'park' vanwaar je naar de waterval kunt. Dit was een leuke hike door de bossen. De waterval was, vanwege het niet regenseizoen, niet heel spectaculair, maar toch was het een leuk gebied, met de verschillende platte stukken waar zich wat poeltjes in bevonden. En ook hier weer aapjes die zich te goed doen aan alles uit de prullenbak, die niet aap-proof was en dus lag het bezaait met plastic weer.


We zijn nog verder omhoog geklommen naar de top van de waterval. Een prachtig stuk ook weer, maar een pittige klim! Eenmaal weer terug beneden lekker wat gedronken en even later wat gegeten in het Oriental Village.


Langkawi is een tax-free eiland. En dat is inderdaad te zien aan de drank prijzen! 7,5 euro voor een liter fles Johnny Walker! Ook goedkope biertjes en zelfs frisdrank. Weer even wat meegenomen dus.

Vandaag hebben we wat klusjes gedaan. De diesel heeft hier drie prijzen, een prijs aan de botensteiger, de normale prijs aan de pomp en een gesubsidieerde prijs. Tussen de eerste en de laatste zit best wat verschil en als je dan weer honderd liter moet hebben is het rendabel om eens uit te zoeken hoe het zit. Nou heel simpel, je kunt, per dag, per persoon, 20 liter gesubsidieerde diesel halen. Nou doen die meiden daar niet moeilijk, dus Etienne is gisteren en vandaag gewoon wat keren heen en weer geweest. En bij de laatste kan kwam de opmerking dat hij net ook al geweest was. Uiteindelijk oogje toeknijpen en zitten we weer vol, voor 2 ringgit per liter (44 eurocent)!!


Ik heb de was weer schoon en de stiksels van de bimini zitten weer stormvast. Het is hier trouwens weer warm! Er staat wel 's middag geregeld een windje, dat maakt het dragelijker, maar voor klusjes is het heet. Morgen gaan we weer verder, laten we Malaysia achter ons en na een dag en nacht varen zullen we ons anker droppen bij Phuket. Benieuwd hoe het daar weer is.....

PS Hieronder staat nog een ouder nieuw berichtje én alle foto's van Malaysia staan in het fotoalbum!

Privé strand, zoetwatermeer en Langkawi

Zondag 02 februari 2014 @ 00:49

Inmiddels liggen we bij Langkawi, net buiten Telaga marina. De afgelopen dagen was het heerlijk varen en voor anker liggen en hebben we weer leuke dingen gedaan!

In de 'piraten-schuilplaats' waar we een paar dagen geleden lagen, onder Langkawi, was het schitterend! Tussen hoge kliffen, begroeit met 'regenwoud' lagen we beschut voor de golven, maar de wind gierde om ons heen. Het 'tunnelde' tussen de kliffen door. Een dagje later arriveerde Merilelu. Waarop we de dag, zoals het eigenlijk hoort, afsloten met een drankje op het strand!


De volgende dag gingen we weer verder. Pulau Dayan Bunting, het grotere eiland waar we bij lagen, heeft een zoet water binnenmeertje. Wij zijn een stukje verder gevaren, omdat we daar wilden gaan kijken. Het is echt prachtig varen! Langs de hoge wanden, prachtige strandjes, schemerende zee-arenden. Het tunnelde alleen ook best wel bij het piertje naar het zoetwatermeer, dus gingen we eerder voor anker. Op het moment we het anker wilden laten vallen, kwam er een toeristenbootje aanvaren, al schreeuwend dat we daar niet mochten komen, "Private Beach!" En dat ze niemand op het eiland wilden. Ja, ok, dat staat nergens en ankeren is niet verboden. Dus wij gewoon gaan liggen en het bootje ging weer weg. We zagen inderdaad een man en vrouw op het strandje zitten. We gaan koffie drinken en even later snapten we het. De vrouw op het eiland ging zich weer aankleden, ze trok haar zwarte jurk, hoofddoek en sluier voor haar gezicht aan! Haar mooie rode krullenbos was verdwenen en het was net op tijd, want andere touroperators namen het ook niet zo nauw met de 'private beach', want er arriveerde drie bootjes vol met Chinezen, die voor het strandje gingen vissen! Later in de middag kwam er een nieuw stelletje op het strand. En ook zij onthulde haar prachtige donkere haar! Bijzonder!

Wij gingen net na de lunch naar het meer, het was even rustig met toeristen. De klim omhoog was via een aangelegde trap, die wel een opknapbeurt kon gebruiken. En dan blijkt dat je voorstelling toch anders kan zijn dan de werkelijkheid, heel anders! Geen idyllisch uitzicht op het meer, wiebelend op wat rotsen in het water. Nee, staand naast een winkeltje op grote drijvende vlotten met zwemtrappen en ondiepe poeltjes in het midden! We moesten wel een beetje lachen, dit kan dus ook! Maar toch was het meer prachtig en het water heerlijk verkoelend! We zijn nog even blijven zitten, genietend van de Europeanen in (te) kleine bikini, die naast totaal aangeklede moslima's te water gaan en een Chinees in degelijk badpak zwemt alsof een haai haar op de hielen zit. Terug zagen we meer aapjes. Deze zijn wijs geworden door het voeren en vallen je gewoon aan als je een tasje met eten bij je hebt. Een aap sprong bij een oud klein Chinees vrouwtje zo haar nek in!


De dag erna zijn we blijven liggen en hebben lekker wat gezwommen. Helaas is het water hier nog niet helder. De dag daarna zijn we verder gevaren. Onderweg werden we opgeroepen door Inish, zij waren de avond ervoor aangekomen uit Penang. Bij Pantai Tengah dropten ze naast ons het anker en hebben we gezellig bijgekletst. Het is hier erg toeristisch op de kant, dus 's avonds zijn we lekker uit eten gegaan. Weer een keertje geen afwas! ;-)

Toen was het alweer zondag en voeren we naar Telaga Marina, aan de westkant van Langkawi. We zijn geankerd voor de marina, in een ondiepe poel, beschut achter kleine eilandjes. En gisteren zagen we het al, hier is het ineens druk met zeilboten! Tot nu toe weinig boten gezien en dan ineens ligt alles als een cluster bij elkaar. Grappig! En ook bijzonder, geen bekende boten!

Gezelligheid alom, Lunapark en weer achter ons anker

Donderdag 30 januari 2014 @ 05:41

Zaterdag zou ons laatste dagje in de haven zijn. We missen elke keer, op een haar na, Inish, wij zijn net weg als hun aankomen. Dus bellen we even met hen, want morgen zouden wij alweer vertrekken en we hebben zo'n vermoeden… En inderdaad. We besluiten dan maar een paar daagjes bij te boeken. En zo komt het dat Inish, zondag, naast ons aanmeert. Het kan net tussen ons en onze grote buurman. Heel knus.
.
We drinken gezellig koffie en kletsen even bij. Laatste keer was in NZ. We doen zondag verder lekker lui en hangen wat aan boord. 's Avonds gaan we samen eten en drinken daarna koffie bij Rob en Josien.
.
Maandag willen we nog een paar andere Boeddhistische tempels gaan bekijken en doen dit samen. De Burmese Boeddhistische tempel is prachtig! Het verhaal van Boeddha is in mooie schilderijen uitgebeeld. Het is altijd leuk te zien dat je hier, dit is een Burmese tempel, weer andere 'goden' tegenkomt dan in de Thai-Boeddhistische tempel aan de overkant van de straat. Deze Thai tempel spreekt ons minder aan. Het is ook een hele andere tempel, met hele andere beelden. Boeddha ligt hier heel sierlijk te liggen en de buitenkant van de tempel is heel kleurrijk met spiegels en kraaltjes versierd. De Burmese is wat ingetogener en heeft een hele serene energie.
.
We lunchen bij een Chinese 'foodcourt' op de hoek en gaan dan de stad in, waarbij we elk onze eigen kant uit gaan. Later op de weg terug, stoppen wij nog bij een shopping mall met een luxe supermarkt. We nemen daar lekkere sla, Wasa crackers en een Edammer kaasje mee.
.
Als we in de haven aankomen, zien we dat Merilelu is gearriveerd. Het NL's gehalte is weer hoog! Wij gaan snel naar de supermarkt om de laatste boodschappen te doen. Helaas hebben ze het vak met mijn melk niet aangevuld en zo nog een paar dingen niet. We halen wat verse spullen voor de komende dagen, eten (lekker slecht) bij McDonalds en gaan dan weer snel terug naar de haven. Waar we bij Kari en Helena gezellig aan de wijn gaan!
.
En dan is het alweer dinsdag, we verlaten Penang weer. Ik heb er genoten en als iemand nog een vakantiebestemming zoekt….Penang is een aanrader! Met een straf windje scherp in, vertrekken we. We hopen dat de stroom minder wordt als we verder weg van het eiland zijn, maar helaas. We moeten 50 mijl, dat is weer een lange tocht en met een scherpe wind en golven, is het weer echt een Lunapark en een onrustig dagje varen.
.
We laten ons anker vallen tussen twee kleine eilandjes voor Langkawi, het is ineens een oase van rust, geen golven! En prachtig!! Hoge rotswanden dik begroeid en we zien de aapjes op het strand. We kruipen tussen de eilandjes in en daar zijn geen golven, maar giert de wind wel tussendoor. En dat maakt dat het binnen lekker afkoelt!
.
Vandaag zijn we blijven liggen en hebben met de dinghy de omgeving en de eilandjes verkent. Helaas lieten de aapjes zich niet zien, toen wij op het strand waren, maar een zeearend konden wij wel van dichtbij bekijken! Het is verder heel rustig hier, we zijn de enige met een enkele visser die voorbij komt of een (jawel!) toeristenbootje. Tja, om de hoek schijnt het erg toeristisch te zijn...
.
Later arriveert ook de Merilelu en sluiten we de dag heerlijk gezellig af, samen met Kari en Helena op het strand.
-----
At 30-1-2014 2:43 (utc) our position was 06°11.92'N 099°46.95'E

Het blauwe huis

Vrijdag 24 januari 2014 @ 17:32

En dan is het donderdag weer tijd voor een doe-dagje. Boodschappen in de ochtend en wat klusjes hier en daar. Maar veel hebben we niet meer te doen, dus aan het einde van de middag zijn we op de bus gestapt naar Gurney Plaza, een enorme shopping mall, een klein eindje verder van hier. Het was weer een mall zoals de andere, erg groot en veel winkels. En wetende dat hiernaast een nog groter broertje ligt. Je vraagt je af hoe dit allemaal naast elkaar kan blijven bestaan in één gebied. De waterkant wordt hier ook geflankeerd door enorme hoge appartemententorens, er zit toch echt wel geld hier en daar.

Vrijdag zijn we weer naar George Town getogen. We zijn naar de Clan Jetties gegaan, houten huizen op palen boven het water. Dit gebied was vroeger het handelsgebied en de ‘arme wijk’. Op elke jettie woont één familie. Hier hebben ze een hele pier en in de stad zijn er 'clan houses'. Nu is het een leuk toeristisch stukje en als je voor anker gaat bij George Town, lig je hier voor de deur.


Verder wat rondgestruind door het coloniale gedeelte. Prachtige grote gebouwen, maar het is ook tevens het zakengedeelte, dus vrij kaal en niet zo gezellig rommelig als Chinatown of Little India.


’s Middag zijn we naar het Blue Mansion gegaan voor een rondleiding. Het verhaal achter het huis is een pracht voorbeeld van een ‘self made man’. Een arme Chinese jongen is uit China weggetrokken op zoek naar een beter leven. Hij werkte overal heel hard en toen hij de dochter van zijn baas trouwde (gouden stap) is het snel gegaan. Hij is een zeer invloedrijk persoon geworden, consult voor China in verschillende landen en was zelfs zo rijk dat hij een bank heeft kunnen kopen. Hij had in de landen waar hij geregeld voor zaken kwam een huis en zo ook in Penang. Zijn (een na) laatste vrouw (de 7e) woonde hier ook en was blijkbaar zijn favoriet. Het huis is enorm met 38 kamers en 5 binnentuinen. Het is nu gedeeltelijk een hotel, om het bestaan en de renovaties te financieren. Het huis is werkelijk schitterend en helemaal gebouwd volgens de Feng Shui gedachte. Onze gids, een pensionada uit Antwerpen, vertelde de verhalen over Cheong Fatt Tze (de Chinese immigrant) en het huis met veel verve. Het was erg leuk en zeker de moeite waard!


Na een heerlijke Thai maaltijd bij Red Garden was het al donker toen we de bus terug naar de haven namen. En omdat je elke keer hetzelfde stuk rijdt, zie je elke keer meer versiering en verlichting her en der erbij komen. Het lijkt wel kerstmis, met al die knipperende lichtjes en prachtig versierde gebouwen. Enorme bouwwerken in de vorm van grote geldstukken en bepaalde ‘poppetjes’ staan in de voortuin van prestige winkels. Prachtig!!

Je ziet ook veel optredens, tentjes, workshops her en der richting het Nieuwjaar, zo ook bij onze haven. Toen we bij het podium bij de haven kwamen, was er een optreden van….tja, hoe zal ik het zeggen….mooie, oudere dames die wat met bloemen zwaaiden en heen en weer wiegden op de muziek. ;-)


Gisteren, zaterdag, hebben we de ‘administratie’ gedaan, het belastingformulier is alweer ingevuld en weer wat boodschappen. We hadden in de stad ook nieuw ‘horrengaas’ gekocht, dus we kunnen weer (redelijk) muggenvrij slapen. ’s Avonds zijn we heerlijk Indisch gaan eten bij een restaurantje bij de supermarkt. En daarna hebben we hier bij de haven wat rondgestruind. In het water waren heel veel wormpjes die een lichtgevende vloeistof uitscheiden. Prachtig gezicht!! Fel groene kriskras sliertjes in het water! Op een plekje onder de steiger hadden ze vergadering en was het alsof er een licht brandde!

Tempel van Het Grootste Geluk

Woensdag 22 januari 2014 @ 19:44

Na een rustig ontbijtje stapten we bij de supermarkt weer op de bus. Er rijdt ongeveer elke vijf minuten een bus die het centrum van George Town in gaat, ideaal dus. Ik kan geen genoegen krijgen van al die tempels hier en gelukkig vind Etienne het ook wel prima, dus gingen we vandaag op pad naar de Kek Lok Si Tempel, ‘The Temple of Supreme Bliss’ (vrij vertaald; Tempel van Het Grootste Geluk). Het is de grootste Boeddhist tempel in Maleisië, door een Chinees-Boeddhistische immigrant in 1890 gebouwd en nu onderhouden door de Chinees-Malaisische community.

Het is een tripje naar ongeveer het midden van Penang, hoger de heuvels op. We zaten lekker te kletsen tot de chauffeur ineens zei, dat we eruit moesten. Middenin een drukke straat met allemaal straattentjes en tegenover een echt Maleisische markt, stonden we dan. He?! Moet hier die tempel zijn? Ik had iets gelezen over dat je door een markt moest ofzo, maar ineens zagen we een bordje. En eenmaal verder kwamen we inderdaad in een bijzonder stukje. Omhoog de heuvel op, was een doolhof van hele kleine, lage steegjes vol met souvenirwinkeltjes. Overdekt, want als het zou regenen, dan spoelde alles weg. Heel grappig.

We kwamen eerst bij een vijver met schildpadden. Nou ja, vijver. Meer een cementen badkuip en dan bijna letterlijk vol met schildpadden. Het blijven grappige beesten! Verder omhoog richting de tempel, door de steegjes.

En dan doemt daar ineens een enorm kleurrijk geheel op! Wow! Waar moet je kijken?! Wat kan ik fotograferen?! Ook is de grootte inderdaad omvangrijk. Het 3d-relief op elke steen is erg indrukwekkend, de bloemen en planten eromheen en de beschilderingen, het is een lust voor het oog. Ivm Chinees Nieuwjaar zijn ze de boel extra aan het opschilderen en aan het versieren. Met lange stokken worden nog langere snoeren (kerst-)lichtjes over elke struik en boom uitgelegd. Met het Nieuwjaar worden alle lichtjes pas aangedaan, dat zal een betoverend geheel worden!


Met een kabelbaantje gaan we omhoog naar een 36,5 meter bronzen beeld van Kuan Yin, ‘The Goddess of Mercy’. Het is een prachtig gezicht en weer alles zo in detail ‘versierd’.


Op verschillende plekken kun je voor 1RM een wens in de wensboom hangen. Je hoeft alleen maar voor het kabelbaantje en de pagode een paar ringit entree te betalen, verder kun je dit prachtige complex gratis bekijken. Ze moeten dus ergens geld vandaan halen. En dat zie je wel meer in de tempels, alle offers kun je voor een paar ringit kopen. Wat dan wel jammer is, de meeste wensen die je in de wensboom kunt hangen zijn op persoonlijk gewin (meer rijkdom, betere baan, succes in alles, enz), een eigenschap die niet echt Boeddhistisch is. Gelukkig was er ook ‘World Peace’ en die hing er ook tussen. ;-)


We komen hier een gezellig NL’s stel tegen uit Breda. Half op de trappen en later bij de wensboom kletsen we wat af. Zij zijn met pensioen en aardig wat maandjes door Azië aan het rondtrekken. We delen wat ervaringen en misschien dat we elkaar in Langkawi weer gaan zien. Grappig!!!

We beklimmen natuurlijk de Ban Po Thar, ‘Ten Thousand Buddas Pagoda’. Een aardige klim op trappen die voor de kleine voetjes van de mensen van hier gemaakt zijn, maar op 30 meter hoogte heb je een schitterend uitzicht op het tempelcomplex en George Town. De prachtig aangelegde en onderhouden tuin is een lust voor het oog.


Natuurlijk zijn we veel langer gebleven dan gedacht en hongerig ploffen we neer bij een Chinees straatstalletje die heerlijke loempia’s verkoopt. Bij de Starbucks bij het busstation in de stad komen we even bij in de airco, voordat we weer naar de boot teruggaan. Het was weer een bijzondere, indrukwekkende dag.

Een blikje meer of minder

Dinsdag 21 januari 2014 @ 16:34

Meestal wisselen wij dingen die ‘moeten’ af met leuke dingen, dus na gisteren een dagje George Town, was het vandaag (dinsdag) een dag om te klussen en boodschappen te doen.

Etienne had een paar kleine klusjes en ook ik moest nog e.e.a. doen. Na de lunch zijn we dan ook met een lijst naar de supermarkt getogen. Eind februari steken we de Indische oceaan in naar Sri Lanka. Vanaf daar is het naar Chagos en dan verder naar Mauritius, waar we dan pas weer boodschappen kunnen doen. Maar overal zijn het elke keer oversteken van zo’n 10 dagen en op die eilanden is het eten vast duurder dan hier. Dus, net zoals in Panama toen we de Pacific ingingen, was het nu weer wat drinken en blikken inslaan en meel, rijst, enz. Ook heb ik hier lekkere soja melk, dus daar hebben we ook aardig wat pakken van gehaald.

Alles in het winkelwagentje en dan met het wagentje naar de haven. Dat is hier echt heel goed te doen. Ook is het in de middag hoogwater, waardoor de brug de steiger op ook geen steil avontuur wordt. En dan staat dat karretje naast de boot. Dan is het alles naar binnen sjouwen en zorgen dat het een plekje krijgt. Het is hier gelukkig iets minder warm dan in Johor of Port Dickson!

’s Avonds zijn we teruggelopen naar de Tesco. Er zit een foodcourt, waar je ‘voor weinûg’ kunt eten. Voor een stronk broccoli en een paprika ben ik duurder uit. Ook wilden we bij de pharmacy malariatabletten bestellen. Hier rekenen ze voor malarone ook gewoon de NL’se prijs, zo’n drie euro per pil, dus een dure aangelegenheid. In Madagaskar komen we weer in een hoog risicogebied, we hebben er nog, maar niet genoeg voor een lange maand plus een ‘noodrantsoen’. Even over nadenken wat we dan zullen doen. Indonesie was ook risicogebied en daar hebben we niet geslikt, maar bleven we ook drie maanden en dat is dan best lang. Ik heb altijd best veel last van de bijwerkingen, maar toch besloten om in Madagaskar gewoon te gaan slikken en als het erg wordt kunnen we altijd nog stoppen.


En dan in het donker is het hier prachtig verlicht en versierd. We hebben nog even gekeken in het shoppingmall gedeelte bij de marina, maar dat zijn niet zo heel veel winkeltjes. Wel veel hippe zaakjes.

George Town; bijzondere stad en bijzondere ontmoetingen

Maandag 20 januari 2014 @ 16:32

We zaten maandagochtend al vroeg in de bus, op weg naar George Town. De hoofdstad van Penang. En in de bus bleek weer de vriendelijkheid van de Maleisiërs ten top. De passagier voor ons knoopte een praatje aan en vond het zo bijzonder dat hij ons ontmoet had! Ik moest dan ook meteen vier cijfers opnoemen waarmee hij zou meespelen met de ‘loterij’! Je weet dat de mensen hier van gokken houden en erg bijgelovig zijn, dit was een prachtvoorbeeld! Ik hoop echt dat hij met dit getal gaat winnen! Hij schreef meteen z’n telefoonnummer en adres van z’n winkeltje op, als er iets was, dan konden we hem bellen. Hij moest helaas gaan werken, anders had hij ons graag rondgeleid. Het was een bijzonder gesprek.

Eenmaal in George Town, werd duidelijk dat het een stad is met ook weer verschillende shoppingmalls, maar ook veel mooie (redelijke) oude gebouwen, veel tempels en een Chinatown en Little India. Maar toch is het compacter, alles op loopafstand en sommige stukken zelfs erg gezellig! Het is ook weer een andere stad dan degene die we tot nu toe hier hebben gezien. En heeft ook een vermelding op de Unesco World Heritage lijst.


We hebben heel het centrum doorkruist en veel gezien! We hebben elke Boeddhistische tempel in het centrum bezocht en daar waren een paar pracht exemplaren bij. Ongelooflijk, de kleuren, de houtsnijwerken, maar ook het 3d-relief in de betonnen palen en wanden. Schitterend!! De beelden binnen van Boeddha en Kin Yang, enorm. De energie, de geuren, de kleuren, alles, het was weer een enorm prikkelend en inspirerend geheel!


Eind van de maand is het Chinees Nieuw Jaar en met een enorme grote populatie van Chinezen in Penang, wordt alles extra opgepoetst en opgeknapt. Ook wordt alles versierd. En dan op z’n Chinees natuurlijk, met een hoop kleur en glitter. Echt wel heel leuk! Ook de lampionnen zijn met containers aangevoerd, denk ik. De tempels worden extra versierd en honderden lampionnen worden (overal) opgehangen.

En in dit kader, vermoeden we, werden we ineens zomaar ergens midden in een vrij rustige straat door een oude Chinese man aangesproken. Ik stond te lezen over het (her)gebruik (in trappen bijvoorbeeld) van de stenen die de schepen vroeger als ballast mee hadden. Hij zei hallo en wees meteen naar het einde van de straat, waar ‘hawkers’ (mobiele eetkarretjes) de boel aan het klaar zetten waren. Daar moesten we gaan eten! Niet in andere tenten, want dat was zonde van ons geld. Bij de ‘hawkers’ was het net zo goed, zo dan niet beter en veel goedkoper. We moesten op ons geld letten, want het is duur hier en je kunt best wat besparen. Wij knikten beduusd en moesten wel een beetje lachen. Zo schattig! Vol vuur stond hij ons te overtuigen. Waar kwamen we vandaan? En toen viste hij een mandarijn uit z’n tas. Hier voor ons en bedankt. Toen ik antwoordde met ‘dank je’ in het Chinees, glimlachte hij z’n paar tanden bloot en waren wij helemaal gesmolten. Wat is dit mooi!! Het is een prachtgebaar en het interesseert me niet dat hij het misschien alleen doet om z’n karma in dit jaar nog even ‘op te krikken’.

In een van de Chinese-Boeddhistische tempels werden we ook met zo’n groots welkomstgebaar ontvangen en als soort van bijzondere gasten binnengehaald. Heel veel Chinese tempels zijn ‘gewoon’ in huizen in het rijtje. De schreeuwerige kleurenpracht met wierrooklucht verraad dat het een tempel is en eenmaal binnen wordt je overweldigd door het goud en de andere kleuren en de tierelantijnen rondom het grote beeld van de ‘tempelgod’ of Boeddha. Het is ook overal een beetje rommelig, overal ligt wat, stapels papieren, beeldjes van vanalles en nog wat, offers, een printer, een stoel en wat je nog meer kunt verzinnen. In een van de tempels kwamen we helemaal achterin in een ruimte waar een groep ouderen op verschillende tafeltjes Mahjong zaten te spelen. Prachtig gezicht! Er hangt een bordje ‘alleen voor leden’, maar we werden min of meer binnengetrokken. En ook hier weer, een leuk gesprek!


Na wat mooie oude ‘heritage’ gebouwen bewonderd te hebben, streken we neer (nou eigenlijk was het meer dat we neerploften) in een oase van rust en serene energie, bij Jing Si Books & Café. Wat een heerlijke plek om bij te komen! Bij binnenkomst krijg je een zakje om je schoenen in te doen. Heel huiselijk. Het interieur is ook helemaal conform Feng Shui, heerlijk in balans. Na een lekkere thee zijn we nog even bij de boeken en de andere spulletjes gaan kijken. Ook daar weer een bijzonder gesprek. Er lagen eetstokjes die deelbaar waren met een pracht zakje erbij. De lieve vrouw legde ons uit dat ze proberen mensen aan te moedigen niet de wegwerp chopsticks te gebruiken, maar eigen stokjes mee te nemen. Beter voor het milieu (en hygiënischer) en zo ook de schaaltjes en ‘warm-houd-tas’ die ernaast stond. Niet dat piepschuimen bakje gebruiken om je nasi in mee te nemen naar huis, nee , je eigen kommetje meteen laten vullen. Geweldig idee natuurlijk!! Helaas dat ze het ons moest uitleggen, we hebben het nog nergens gezien…. Zo waren er nog meer milieuvriendelijke oplossingen en op mijn geuite ergernis van het plastic wat we overal zien liggen, in de oceaan, de rivieren, op straat, liet ze dekentjes van gerecycelde plastic flessen zien en leuke tassen voor meermalig gebruik. Geweldig!! Wees de verandering die je in de wereld wilt zien! En alles helpt, ook jouw kleine actie!

Weer opgeladen zijn we het koffie en chocolade museum gaan bezoeken. Laten we zeggen dat het lekker was. Verder nog wat rondgestruind en toen het donker was, zijn we heerlijk gaan eten bij Red Garden. Een enorme foodcourt! Een grote ruimte, met heel veel tentjes eromheen waar je uit allerlei soorten eten kunt kiezen. Je kunt het niet verzinnen of het is er, Thais, Chinees, Malays, Indisch, Italiaans, Westers, enz. Je kiest een tafel, gaat dan bestellen wat je wilt en weer zitten. Dan komt er iemand langs om je drankje op te nemen, die je bij die persoon ook meteen afrekent. En even later komt degene van het eettentje met jouw bord aan en die betaal je ook weer. Heel leuk en lekker!!


Met een goed gevoel en vol van het eten en de indrukken, strompelde we naar de bus en lieten ons weer naar de haven rijden.

Oase van rust met bruisend nachtleven

Zondag 19 januari 2014 @ 18:26

Inmiddels liggen we alweer een paar dagen in Penang.

Zondagochtend lagen we nog voor Pulau Rimau, prachtig klein eilandje voor Penang, waar we heerlijk beschut lagen voor de (noordelijke) wind. Etienne zat ’s ochtends buiten te kijken met de verrekijker en spotte twee sporen van schildpadden op het strand!! Helaas hadden we ze net gemist, maar wat gaaf!!

Op tijd weg naar Straits Quay Marina. De marina ligt bovenin Penang, dus we moesten het hele stuk tussen het vasteland en Penang door. En daarbij twee bruggen onderdoor. Geen probleem, ze zijn hoog genoeg, maar een heel gaaf gezicht! De eerste, en tevens de nieuwste, is 24 km lang. En de tweede 13,5 km. Het is altijd een leuk gezicht als je onder het hangende gedeelte doorvaart en ze hebben aandacht besteed aan deze bruggen, want elke pijler heeft een soort van kroontje.


Tegen laag water aan kwamen we bij de marina. Ze hebben een geultje gebaggerd de marina in, maar omdat de haven nog niet op de kaart stond, was het voor even zoeken naar het geultje. We werden binnen geloosd door John, de havenmeester en dat ging prima, al hebben we op een stukje een nieuw kanaaltje ‘gebaggerd’. Eenmaal voorbij de havendam ga je haaks de hoek om en kom je in de marina, de stroom (die hier tussen het eiland en vaste land aardig kan lopen!), valt meteen weg en je vaart een oasetje van rust in. We werden verwelkomd door een enorme zwemmende hagedis! Heel leuk!

Straits Quay is eigenlijk een shopping mall, met restaurantjes, bars en appartementen, met daarbij een kleine haven omdat dat leuk is en mensen trekt. Zo vertelde John, de havenmeester. Het is ook een erg leuk stukje met inderdaad een kleine haven. We liggen meteen onder de kade in het zicht en zijn dan ook al veel gefotografeerd, maar misschien wel omdat we bijna de kleinste boot in de haven zijn. ;-)

De aankomstdag hebben we lekker rustig aan gedaan en wat rondgestruind. We zijn wel even naar Tesco gelopen, een (Engelse?) enorme supermarkt. Deze zit op zo'n drie minuten lopen, lekker dichtbij. We hebben heel de supermarkt bekeken en besloten om hier boodschappen te gaan doen voor de Indische oceaan en niet te wachten tot Phuket.

’s Avonds ontwaakt in deze oase-van-rust het bruisende nachtleven, met de ene avond een spel voor het hele terras en de andere dag galmt de (geweldige) band tot de late uurtjes door over het water. En dit alles in de Irish Pub, waar wij ‘onder’ liggen…..

Magische baai

Zaterdag 18 januari 2014 @ 12:21

De volgende dag, donderdag, gaan we een klein stukje verder omhoog en laten ons anker vallen in Coral Bay (Labuhan Barat). Pulau Pangkor betekent 'mooi eiland' en dat is het ook. De jungle op de heuvels in het midden van het eiland is erg dik en op de kleine strandjes kun je dan ook niet verder dan het zand of wat keien beklimmen die in het water liggen.
.
Snorkelen kun je hier, maar is niets bijzonders. Er is geen koraal en de visibility is slecht. Etienne gaat met de dinghy op onderzoek en snorkelt een beetje. We liggen bij Pangkor en een klein eilandje (Pulau Giam). Dit kleine eilandje is misschien wel het relatief drukst bezochte stukje. Er is een mooi strandje met daarop een shack waar je wat kunt drinken en je kunt hier alles wat met watersporten te maken heeft huren; kano's, jetski's, snorkels, etc.
.
Het is ook gezellig druk en zodra we goed en wel liggen racen de jetski's al om ons heen en komen de toeristenbootjes heel langzaam voorbij varen om foto's te maken. Grappig!! Zoals zij een 'bezienswaardigheid' voor ons zijn, zijn wij dat elke keer ook weer voor hun. Het is geweldig te zien dat iedereen hier ook lol maakt. De Moslim-meisjes bijvoorbeeld, helemaal ingepakt in het zwart (lange legging, lang t-shirt met lange mouwen en een zwarte hoofddoek) zitten ze gillend op een matras achter een speedboot, gierend komen ze op een jetski voorbij en heel voorzichtig peddelen ze in een kano de baai rond. Foto's van elkaar en 'selfi's' maken is ook een dagelijkse bezigheid en dat zelfs met een Iphone. Het is geweldig te zien!
.
's Middags gaan we naar het strandje. Het is weer eens een gezellig strand, met veel bedrijvigheid, wat terrasjes en mensen die op het strand liggen of met een watersport bezig zijn. We lopen wat heen en weer en betrappen een aapje als die heel stoer wat eten steelt van een tourist die ligt te slapen. We zien ook heel veel Hornbill vogels, met een enorm grote snavel en een 'uitbouwsel' boven op de snavel. Hele grappige vogels! We strijken neer bij een tentje en genieten van de verse orange-juice.
.
We besluiten te blijven hangen tot etenstijd en als de fakkels aan gaan bij Daddy's Café, schuiven wij een terrasje op. Het is er erg sfeervol, op de tafels branden de olielampjes en de fakkels staan in het zand. Boven ons worden de lampjes aan gedaan en de muggen-coil wordt onder tafel gezet. Het is een pracht plekje, met je voeten in het zand, uitzicht op de bay met La Luna. Een biertje is er nog geen 2 euro en de sirloin-steak en dahl-curry zijn overheerlijk! Wat genieten! Dat hadden we stiekem niet verwacht, zo op dit plekje, gezellig een terras, diner voor 16 euro en dan nog overheerlijk zijn!
.
Als we in het donker terugzoeven naar La Luna, wordt de magische avond compleet….de luminscentie is overweldigend! Het is net of de dinghy onderwater rondom lichten heeft, ongelooflijk! We varen een paar extra rondjes.
.
Vrijdag is de zondag voor de moslims, je merkt dan ook dat de activiteiten later op gang komen. Inmiddels is het hoog water en zijn de strandjes geminimaliseerd, maar de toeristen (verplicht) in oranje zwemvesten kleuren het kleine eilandje. Wij gaan na de lunch naar het 'dorpje' (Teluk Nipah) en beetje verder de baai in. Wow, hoe toeristisch kon het ook alweer zijn? Nou, zo dus! Van toeristisch 'winkeltje' naar eettentje en zo verder. Wel weer grappig. We vinden een hotel/resort waar we even mogen internetten en maken zo weer contact met de rest van de wereld.
.
Als we op het strand aan de mango-juice zitten, zien we de Adagio van de Australiers Phil en Cheryl de baai in varen, die we in Port Dickson hebben ontmoet. We gaan even gedag zeggen en spreken af om 's avonds weer bij Daddy's Café te gaan eten. Het wordt een gezellige avond. We maken het niet laat, want we hebben besloten (vandaag, dus zaterdag) verder te gaan naar Penang. Jammer, alweer verder, maar ook al zijn we niet in vreselijke haast, we moeten wel door. Voor het einde van februari moeten we namelijk richting Sri Lanka aan het gaan zijn. In het pikkedonker hijsen we dinghy aan dek en gaan op tijd slapen. Het is 70 mijl naar Penang en dat is een hele lange dagtrip voor ons.
.
Vandaar dat vanochtend om kwart voor zes de wekker ging en we kort daarna in het donker de baai uitvoeren. Er liggen hier geen ondieptes of rotsen voor de ingang, dus geen probleem. Ook waren er nog niet veel vissersboten. Ik hou niet van vroeg opstaan, maar als het langzaam licht wordt en de zon achter een eiland omhoog klimt, dat is toch altijd weer bijzonder.
.
En dan is het altijd zo, als je min of meer aan tijd gebonden bent zo'n dag, dat het weer en de stroom even niet meewerkt. Normaal zoeven we hier met de stroom mee, vandaag hadden we dus wind op kop en stroom tegen. Maar ik mag niet klagen, het is droog geweest (na een hele nacht van regen) en net voor zonsondergang lieten we net het anker vallen bij Pulau Rimau, een prachtig klein eiland, net onder Penang.
-----
At 18-1-2014 10:25 (utc) our position was 05°14.63'N 100°16.40'E

Bescherming in de vislucht

Vrijdag 17 januari 2014 @ 04:45

Afgelopen maandagochtend voeren we de haven uit. Er stond een klein briesje, maar wachten op 'genoeg' wind is hier geen doen. Het was eigenlijk een schitterende dag, waarin we best wat mijltjes hadden kunnen zeilen, als we niet zo lui waren geweest. Met de tuffende motor en de genua uit, liepen we lekker 7 knopen, wat voor ons een super snelheid is. We waren dus ook in de middag al bij Port Klang.
.
Port Klang is een grote haven, we hadden niet de intentie om daar naar binnen te gaan, maar ergens in het 'buitengebied' van ondieptes, eilanden en rivieren te gaan ankeren. Onze eerste bedachte plek bleek toch wel heel erg 'gewoon midden op' te zijn, dus voeren we een van de zij rivieren maar in. Er stond een windje vanuit het zuidwesten zo de rivier in, dus even kijken waar we beschut konden liggen. De rivieren hier liggen vol met drijvende visfarms, heel grappig! Enorme hoeveelheden drijvende vaten en tonnen, met daarop vakkundig aan elkaar geknoopte planken en balken. In het midden een bassin voor de vis en daaromheen zelfs nog wat 'huisjes'. Ten hoogte van Pulau Babi, varkenseiland, en tussen twee enorme farms hebben wij ons anker laten vallen. Perfect plekkie, we lagen heel rustig. De farm 'pakte' de golven voor ons weg! We lagen alleen wel in de vislucht, met een draaiende generator, maar we hebben daar met slapen weinig last van gehad!
.
De volgende dag verder de rivier op, door richting onze eindbestemming Pulau Pangkor. Heel de rivier ligt langs de oevers bezaaid met fishfarms en verschillende visdorpjes op palen aan de 'kust'. Leuk om langs te varen, een bijzonder stukje weer. Vandaag was de wind ook weer aanwezig, maar erg scherp (op de neus) waardoor we een aardige stamp-koers hadden. Ook was het wisselvallig weer, met af en toe een enorme stortbui! Maar, met de stroom mee, liepen we wel weer erg lekker.
.
We hebben besloten het zeilen langs de kust hier zo veel mogelijk overdag te doen. Er zijn enorm veel vissers, die met name 's nachts, voor onduidelijke situaties kunnen zorgen. Er liggen weer veel lange netten en de grote visboten gooien hun net ook gerust even uit als jij naast hun vaart. Dan zijn er ook nog de kleine die met lange sleeplijnen vissen. We hebben de laatste nacht naar Port Dickson wel gezien, dat het te doen is, maar erg opletten is en als er een dikke regenbui over je heen komt (wat vaak gebeurt 's nachts) dan zie je niets, ook die vissers niet meer. Dus proberen wij zoveel mogelijk overdag te varen en 's nachts (eventueel tussen de vissers) voor anker te gaan.
.
Dit houdt wel in, dat we af en toe, en dus ook dinsdagnacht, gewoon 'in the open' voor anker moeten. Er zijn hier langs de kust weinig baaien of beschutte ankerplekken. Een rivier wordt vaak gebruikt voor een (grote) haven verder de rivier op en dan wil je daar toch ook niet voor anker. Maar het is voor de kust lang ondiep, erg ondiep. Dus zo lagen we de tweede nacht, echt 'in the open' in 4 meter water, mijlen uit de kust. Maar wel naast een 'restaurant/hotel'. Ja, je gelooft het niet, zomaar in het midden staat er op palen een groot bouwwerk wat een restaurant of hotel geweest zou kunnen zijn. Heel gevaarlijk, want er brandde geen licht 's nachts en er stonden ook nog een paar (erg donkere) palen naast, waar vroeger waarschijnlijk een pier is geweest. Ga je 's nachts door, dan kom je hier niet zomaar langs, maar dit is toch eigenlijk geen object wat je in het donker zo wilt tegenkomen!!
.
Omdat we 'in the open' lagen en de wind, voor de aller eerste keer sinds we in Malaysia zijn ofzo, bleef waaien, van de 'verkeerde' richting, werd het een erg rollerige ankerplek. Gelukkig werd het in de loop van de nacht wat minder, ook wen je er aan, maar we zijn maar vroeg ankerop gegaan. De wind werd steeds minder in de loop van de dag. Jammer, want je moet dan motoren, maar het voordeel is dat je overal kunt ankeren, waardoor je lekker veel mogelijkheden hebt om bij Pulau Pangkor te gaan liggen. We zijn in het eerste baaitje aan de zuidkant gaan liggen, tegenover Pulau Pangkor Laut. Het kleine broertje, waarop een super luxe resort is gebouwd en je (dus?!?) niet bij mag ankeren. Maar dat maakt niet uit, we liggen ook op een schitterend plekje, mooie groene dichte begroeiing op de heuvels, waar de aapjes in dartelen, een wit zandstrand eronder, wat beschermd wordt door grote ronde keien die naar beneden zijn gerold en her en der als wachters in het water of op het strand liggen en in de lucht cirkelen twee enorme zee-arenden boven ons, als beschermers in de hemel. Zouden ze het ook zo zien in het resort onder hun parasol aan de cocktail? ;-)
-----
At 17-1-2014 3:18 (utc) our position was 04°14.27'N 100°32.45'E

Jachthaven rompslomp

Zaterdag 11 januari 2014 @ 20:30

De afgelopen dagen hebben we inderdaad de ‘normale’ klusje voor aan boord gedaan, wanneer je lekker in een haven ligt. Iets wat toch elke keer weer langer duurt dan we verwachten. En waar we ons dus ook elke keer weer over verbazen. Duren ze nu echt lang of zijn wij wat ‘luier’?

We zitten weer vol met diesel. Admiral Marina is een prachtige haven, met een tanksteiger, maar daar komt geen diesel (of wat anders) uit. Je moet dus even apart diesel bestellen, die dan in (meestal in gedeeltes) in jerrycans naar je toe wordt gebracht. Omdat het hier niet toegestaan is dat de benzinepompen langs de weg jouw jerrycans vult, zit er dus weinig anders op dan het gewoon laten regelen. Ok, daar betaal je wat extra’s voor, maar we zijn altijd nog veel goedkoper uit dan in NL, beredeneren we maar.

Ik heb de grote dingen, hoeslakens, handdoeken, enz, maar lekker naar de wasserette gebracht, maar je blijft altijd met wat verschillende kleuren t-shirtjes enz achter. Het wassen ‘op de hand’ is niet mijn meest favoriete klus, maar in deze temperaturen zijn er ergere klusjes te verzinnen dan spelen met water! ;-)

Verder zit het plafonddoek in de achterkajuit weer vastgeplakt, geeft de dieseltank weer de juiste hoeveelheid aan met de nieuwe tankmeter, zijn alle kleding en tassen die we mee en terug uit NL hebben genomen weer opgeborgen en zijn ook de boodschappen voor de komende tijd weer gedaan.

En toen was het eergisteren erg leuk dat Merilelu de haven in kwam! We hadden Kari en Helena voor het laatst in NZ gezien, dus het was erg leuk even bij te kletsen. Gisteren hebben we dat uitgebreid gedaan in de eettentjes ‘down the road’ en daarna bij een biertje in de Sailors bar hier. Gezellig!!!

Vandaag de laatste dingen regelen, want nu hebben we nog even internet en morgen gaan we weer varen. Voor Chagos moet je een vergunning aanvragen. Chagos hoort bij Engeland, dus is het een vrij officieel gebeuren. M.n. willen ze zeker weten dat je verzekerd bent voor de kosten om jezelf en de boot uit Chagos te krijgen, wanneer je een ongeval krijgt of schipbreuk lijdt. In Chagos is weinig tot niets, dus blijven wil je daar zowieso niet, maar wegvliegen of verscheept worden vanaf daar (midden in de Indische oceaan) is natuurlijk geen goedkope bezigheid. En dan is het altijd fijn dat je polis van je bootverzekering gewoon lekker in het NL’s is. Ga dat maar eens vertalen…..

Uitstapje naar Kuala Lumpur

Dinsdag 07 januari 2014 @ 03:49

Zoals al eerder geschreven moesten wij nieuwe paspoorten hebben. Dat ging super goed, hier in Kuala Lumpur, en toen we in NL waren kregen we al een mailtje dat de paspoorten klaar lagen. Maandagochtend dus als eerste maar naar de ambassade om de paspoorten op te halen.

Net als de vorige keer om 7 uur de bus, maar nu was het een iets ander verhaal. Voor 12 uur moesten we bij de ambassade zijn en dat haalden we vorige keer makkelijk, nu was het een race tegen de klok. De scholen zijn weer begonnen en daarmee ook verschillende bedrijven, dus het was een drukte van belang. De paspoorten zien er weer anders uit dan de vorige keer, even wennen. Ook zijn ze een stuk leger. ;-)

Een oud-collega van mij werkt sinds een paar maanden voor het staatsoliebedrijf hier, Petronas. We hadden afgesproken even gezellig bij te kletsen en dat was inderdaad erg leuk! Heel grappig om elkaar na 7 jaar niet gezien te hebben, dan hier in Malaysia elkaar weer te ontmoeten! Het is ook erg leuk om weer een andere kant van de cultuur en gebruiken van hier te horen. Krijg je een uitgebalanceerder inzicht. Hij gaf ons nog een leuke tip om via loopbruggen naar Bukit Bintang te gaan. We maakten hier graag gebruik van, want inmiddels was, zoals zo vaak hier in de middag, weer gaan regenen. Bukit Bintang heeft gezellige cafeetjes en restaurants en een erg mooie shopping mall. Met zelfs een aparte Ducati shop, middenin de mall.

Kuala Lumpur (KL) is net zoals alle grote steden hier, vol met winkelcentra’s in alle kleuren en maten, higher end winkels en ook ‘gewone’. Via loopbruggen over de enorme straten kun je bijna heel KL doorwandelen. We zijn even gaan inchecken bij ons hotel. Weer een prima optie, voor weinig. Ook de locatie was perfect!

Toen het donker begon te worden zijn we naar Jalan Alor gelopen. Een straat die langzaam gaat bruisen. Wat een heerlijkheid!! Van alle kleine restaurantjes, onder de grote gebouwen, worden de stoelen en tafels de straat op gesleept, de waren beter uitgestald en de ‘verkopers’ proberen je over te halen bij hen aan te schuiven. Je loopt onder een ‘net’ van lampionnen door. Tussen de tafels door, ‘cruisen’ de BMW’s en andere ge-importeerde ‘vette’ cars. De Chinese, Thaise, Malaysische, Indische overheerlijkheden, groenten, vis en vlees, liggen klaar of worden bereid in de soms erg kleine keukentjes. Het is een overweldigende saus van drukte, geuren, kleuren en geluiden. We hebben lekker genoten van het eten en van de activiteiten om ons heen.


Daarna zijn we naar Jalan Petaling gelopen in Chinatown. Eveneens een druk gebeuren. Het is een vierkant van straatjes, dicht op elkaar en volgepakt met kraampjes vanwaar hoofdzakelijk, horloges, tassen, portemonnees, t-shirts en nog meer spullen, die nagemaakt worden van de echte Gucci’s, Rolexen enz. Het is ook weer een erg leuke drukte met her en der wat geuren van de eettentjes en bovenons hangt een plafond van rood en gele lampions. We zakken neer bij een eettentje en doen ons te goed aan de fruitjuices. Het is alweer laat als we ons (harde) bed op zoeken.


Vanochtend ging alweer vroeg de wekker. De Batu Caves stonden op het programma. Om in de grote Tempel Cave te komen moet je 272 traptreden overwinnen en dat wil je doen, voordat de zon erop staat! Met eerst de ‘metro’ en dan een prachtig ‘treintje’ komen we aan in een stukje aan de rand van de stad, maar ook meteen heel anders. Een grote rotswand verraad de cave en een enorme versie van Hanuman (de Hindu aapgod) wacht je op. Het is een grappig gezicht, met om hem heen de kleine aapjes dartelend in de bomen. Als een enorm gouden beeld van Muruga, Lord Subramaniam (oftewel de Hindu god van oorlog en overwinning) van zo’n 43 meter opdoet, zie je ook de enorme trap, de miljoenen duiven en de aapjes.


Het was inderdaad een hele klim. In de Lonely Planet stond heel motiverend dat je op de treden de ‘aftelling’ kon lezen, nou, die was verdwenen. ;-) Ik vond de cave erg indrukwekkend! Enorm groot! Wij zijn echt wel liefhebbers van grotten, maar dan wel die gewoon zijn, zoals ze origineel zijn. Hier hebben ze een betonnen vloer gestort en dranghekken geplaatst. Rechts en links zijn wat Hindu-tempels verspreid te vinden. Het is een rommeltje (en veel afval), wat jammer is, want je ziet bijna de pracht van de grote cave niet meer.


Het is ook de beroemde cave waar ze tijdens Thaipusam, door zelfkastijding de god Muruga bedanken. Op tv zie je soms de afgrijselijke beelden van de enorme mensenmassa’s. Gelukkig was dat vandaag niet, dat ‘feest’ is iets later deze maand. Toch is het wel indrukwekkend deze enorme grot en de weg naar beneden laat me letterlijk duizelen. Het is hoog, steile trap en de zon komt ook langzaam omhoog. Zolang je de aapjes met rust laat, doen ze niets, maar maak je contact, dan laten ze zich soms van hun vervelende kant zien. Wij hebben er een paar gefotografeerd en ze verder maar gewoon gelaten.


Eenmaal beneden voelen we dat we kuiten hebben. Dat hadden we na gisteren al, je loopt veel, wordt je warm en krijgt warme spieren, stapt dan een ruimte met airco in, die zie hier bijna op het vriespunt hebben, dan laten je spieren zich na een dag best voelen. We zijn daarom, na een korte lunch, op ons gemak terug gegaan naar de boot. We hebben een leuke indruk van KL en het is toch weer drie verschillende bussen terug. Daar hadden we nu wel heel erg mazzel mee, ze stonden elke keer al klaar als we aankwamen. Het scheelt dat je inmiddels ook precies weet waar je moet zijn en welke bus je moet hebben.

Aan boord was de temperatuur lekker, het waait wat harder dan we gewend zijn hier. Morgen weer over tot de normale orde van de dag; wassen, diesel regelen en boodschappen doen.


PS Meer foto's in het foto-album

Hallo 2014, hi La Luna

Zaterdag 04 januari 2014 @ 02:35

De laatste dagen in NL waren weer vol gezelligheid en warmte. Heerlijk! Helaas kreeg ik een heftige migraine aanval en een lichte buikgriep. De laatste dagen gedag zeggen bij familie werd ietsje anders dus. En toen was het vrijdagochtend, naar Schiphol alweer. Ik heb veel geslapen, naar het vliegveld, op het vliegveld, in het vliegtuig, in de taxi hier en een paar uurtjes aan boord. En dat blijkt altijd het beste medicijn te zijn, het gaat inmiddels best goed.

Het is altijd raar, dat je een aantal uren (12 dit keer) vliegt en dan ‘ineens’ in een andere wereld staat. Voor ons gevoel is het niet zo warm meer hier, dat is wel fijn. We hebben nog geen slangen ontdekt aan boord, maar wel mieren. Dat vreesden we al, maar die kunnen we beter aan. ;-)

Omdat het een paar dagen stil is geweest, wil ik iedereen nog een geweldig 2014 wensen!! Geniet ervan!!