Archieven

2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

« Zeilen, St. Petersbur… | Home | Toeristisch beachy Fl… »

Van 2015 naar 2016

Donderdag 31 december 2015 @ 13:01

In 2015 hebben wij weer wat grenzen verlegd
en daardoor weten we dat jij dat ook kunt doen!
Wij wensen je daarom veel power, love,
vertrouwen, simplicity, wijsheid, happiness,
dromen en enthousiasme,
want dan wordt 2016
een WAANZINNIG jaar!



Kerst, zeilen, rijk en Marco Island

Woensdag 30 december 2015 @ 12:44

De kerstdagen zijn voorbij gevlogen! Het waren leuke dagen in Fort Myers Beach. Op kerstavond hebben we erg gezellig geborreld op de Solitude (met de NL’se Canadesen Nick en Hetty) en de Contessa Rosa (Canadese Randy en Rosalie). Op eerste kerstdag hebben we een hele lange strandwandeling gemaakt. Wij liggen zeg maar tussen het eilandje en het vaste land en aan de buitenkant van het eiland is het een en al strand. Erg leuk, het is er altijd druk, maar nu met kerst superdruk! Ook heel veel jongelui dit keer. ’s Avonds was er live muziek op Time Square, het centrale pleintje bij het strand. Ook hadden we lekkere dingen gehaald om te eten, dus helemaal goed.


Tweede kerstdag zijn we de andere kant het strand op gelopen en terug met de Beach Trolley. Het is super dat busje, maar we zaten meer dan een uur te wachten (hij had al twee keer langs moeten komen) en met ons een oude man van 90 die aan de zuurstof zat en er was geen schaduw...zucht. Deze oude man is uiteindelijk maar in een taxi gestapt. Met zoveel oudere mensen hier, zou je verwachten dat het systeem iets beter is. ’s Avonds zijn we weer naar de live muziek gegaan op Time Square, dit keer een hele gave rock ’n roll band! Genieten dus.


Uiteindelijk zijn we maandag weer verkast. Ik had ’s ochtends een beetje een deja vu, met Marokko vijf jaar geleden... Het was vijf uur nog donker, we moesten vroeg weg ivm hoog water en ik werd klaarwakker door twee rondrennende kakkerlakken! Die het trouwens niet overleefd hebben. Het is ongelooflijk, maar we hebben er nog nooit zoveel binnen gehad als sinds we in Amerika zijn...

Het was wel prachtig op het water met de opkomende zon! En omdat we maar een paar mijl uit de kust voeren, zagen we de lichtjes langzaam hoge flats en gebouwen worden. Het was uitkijken voor de ‘crabpots’, kreeftenkooien. Net na de lunch voeren we de smalle invaart bij Marco Island in. Weer prachtige stranden, vele bootjes en aan de andere kant de mangrove.


We wilden lekker beschut gaan liggen, dus voeren we via een smal vaargeultje naar Smokehouse Bay. Erg leuk, want we voeren echt letterlijk door de achtertuinen van de meest grote en prachtige huizen! We keken onze ogen uit. Hier zit geld!



Het blijkt dat Marco Island normaal 17.000 bewoners heeft en in het seizoen 40.000. We liggen weer schitterend beschut omringt door prachtige grote huizen en aan de andere kant een marina. Met de dinghy gaan we een klein stukje verder, bruggetje onderdoor en daar heeft de locale supermarkt, WinDixie, een dockje. Super! Vanaf daar loop je van winkelplaza naar winkelplaza, met een watersportzaak, boetiekjes, restaurantjes, kappers, Starbucks enz.

Vanochtend is er een farmersmarkt. Eens kijken of we lekker aardbeien voor het dessert voor oudjaar kunnen scoren.

PS In het foto-album Florida (Gulfcoast) staan ook weer een paar nieuwe foto's.

Toeristisch beachy Florida

Woensdag 23 december 2015 @ 18:09

Inmiddels hebben we het ‘romantische’ Venice Beach alweer achter ons. Een leuk plaatsje, maar doet in heel weinig tot niets denken aan het Italiaanse Venice. Ok, het ligt aan het water en er zijn een paar Italiaanse eetgelegenheden, maar daarmee is de vergelijking ten einde. Wij lagen er weer perfect aan een gratis gemeente steiger. Het was wel ondiep, maar gelukkig was het hier erg drassig, dus zakten we gewoon de modder in en lagen we heerlijk rustig ondanks de wind. ;-)


Op het strand waren ze aan het golfsurfen, een geweldig gezicht altijd. Na een dagje blijven liggen gingen we weer verder. De huizen aan de ICWW hier zijn echt enorm! Soms wordt het uiterlijk alleen verziekt door een enorme klamboe tent die aan het huis is gezet. Door de mangrove schijnt hier in bepaalde jaargetijden ongelooflijk veel ongedierte te zijn. Het ziet er alleen niet gezellig uit, een beetje van die enorme tenten die je ook wel boven tennisbanen ziet.

Ook moeten er nog aardig wat bruggen open voor ons, zoals deze twee, dicht op elkaar, ‘swing bridges’.


Maar het is wel leuk varen! Iedereen heeft wel een of meerdere bootjes voor de deur en we kijken dus onze ogen uit. Het waait deze dagen stevig, waardoor we redelijk aangekleed zitten. We ankeren bij Useppa eiland. Een prima plekje. De legende gaat dat dit (nu privé) eiland vernoemd is naar een vrouw die door een piraat hier gevangen werd gehouden. Naar mijn idee kan dat op slechtere plekken…

Vanaf hier varen we naar Fort Myers Beach. Het is maandag en het is onwijs druk op het water! Op het stukje waar we in de vaargeul moeten blijven is het soms zelfs een soort van file-varen. Erg leuk om al die andere bootjes te zien en mensen te kijken.

In Ft Myers Beach pikken we een mooring op. Het is een enorm mooringveld en vanwege onze diepgang liggen we helaas ver naar achteren. Ft Myers Beach is beach. Strand, bar, restaurant, souvenirwinkel, t-shirt winkel, bar, restaurant, grill, zand, zand en zand. Vanochtend zijn we ergens eerst lekker gaan koffie drinken. Vanmiddag zijn we natuurlijk op het strand geweest, de pier opgelopen en de winkels rond ‘Time Square’ afgestruind. Het is echt super toeristisch hier. Gelukkig op ons mooringveld niet zo, dus we kunnen de ‘gekte’ gaan bekijken wanneer we willen.


In Sarasota was het Florida met rijkdom, spa’s, healthy en ‘goodlooking’. Hier is het Florida met strand, bars, grills en schreeuwerige t-shirts. Grappig dit verschil!


Vanochtend zijn we met de ‘beach trolley’ naar de WalMart gegaan. Zowieso erg leuk dit kleine busje en handig. Ook weer leuk wat cruisers ontmoet en gezellig gekletst. Zo gaan we langzaam richting de kerst. Bij WalMart stond een bord...nog 2 dagen... TJEETJE!!! Voor jullie allemaal alvast, hele gezellige, warme en lekkere kerstdagen!!!

Kerstsfeer, ICWW en huis-aan-het-water

Donderdag 17 december 2015 @ 13:21

Afgelopen zaterdagavond zaten we gezellig met onze stoeltjes op de punt te kijken naar de voorbij varende verlichte boten. Geweldig!! Van een van de grote zeilboten galmde de kerstnummers over het water. Deze zeilboot was verlicht als was het een grote kerstboom. Genieten! Het deed ons met weemoed denken aan de verlichte carnavalsoptocht in Standdaarbuiten en we concludeerde dat kerst in een tijd waarin het lekker weer is, ook zeker z’n leuke voordelen heeft. Hier is het namelijk ook nog rond een uur of 6 donker, dus verlichte parades doen het goed.

Zondag verkaste we naar een mooring in het Vinoy Bassin. Dat ligt aan een park wat ’s avonds prachtig verlicht is in Kerststijl! Leuk om in de sfeer te komen. De laatste dagen hebben we nog wat rondgelopen in St. Petersburg. En dinsdagochtend zijn we weer verder gegaan. We hadden wind tegen in de grote baai, maar de stroom mee en die overwon, dus we stoven naar het eind van de baai en daarmee het begin van de ICWW (InterCoastel WaterWay). We blijven namelijk nog even op deze ICWW wat maakt dat we motoren binnen een betonde vaargeul, maar hierdoor zie je wel wat van de omgeving. We kunnen namelijk ook buitenom over het ‘grote’ water, maar vanwege de ondiepte moeten we ver naar buiten en je ziet dan alleen maar water.


De ICWW is hier smal en de meeste bruggen moeten open voor ons. Ze draaien op bepaalde tijden. Ook is het grappig, we zien heel veel zeilboten! Dat is op zich niet zo bijzonder, maar voor ons, na maanden (bijna) alleen maar motorboten, is het grappig. In dit stuk zitten heel veel manatee’s, of te wel zeekoeien. Hier zijn allerlei regels opgesteld, waaronder niet hard varen buiten de vaargeul. Binnen de vaargeul is het prima, wat dan ook zeker gebeurd. De motorjachten scheuren echt voorbij! Ongelooflijk! Soms ben je blij dat de vaargeul iets breder is, want anders word je gesproeid door hun enorme hekgolf!

Maar het is wel leuk, want je ziet een hoop. Iedereen wil een waterfront property, huis-aan-het-water. En dat is hier geen probleem, hebben ze toevallig geen water, dan graven ze wel een kanaaltje. Op de kaart zie je prachtige vormen omdat iedereen aan het water wilt zitten. Of zou het meer zijn, een huis-aan-het-water brengt meer op? ;-)


We zijn nu in Sarasota. Weer een leuk plaatsje. Gezellige terrasjes, boetiekjes, veel art galleries, juweliers en enorm veel kappers, nagelstudios en klinieken waar je terecht kunt voor een botox en/of facelift. Ook heel veel makelaars! We stonden gisteren te kijken wat een appartement(je) hier moet kosten, nou, dat is zelfde prijs, of meer dan in NL. Maar het is hier ook echt upscale. Goed te zien aan de galleries, haarstudios en de prijzen in de boetieks. Maar wat het ook zeker verraad zijn de autos! Hier geen dikke 4x4 Ford-trucks meer, nee, Bentley (cabrio), Jaguar, Mercedes, BMW en andere super sjieke bakken! Veel valet-parking ook.


En wat je in Florida, met name nu op de peninsula, ook duidelijk ziet is de zorg voor het milieu en de mensen. Als men aan het werk is, zie je dat er duidelijk gelet wordt op de veiligheid. En ze hebben hier de Whole Foods supermarkt waar ze alleen maar producten verkopen waar geen verkeerde (chemische) toevoegingen in zijn verwerkt en verder verkopen ze met name organische producten. Daarmee was ik weer als een kind in een snoepwinkel, want ze hadden echt super veel glutenvrije producten, waarmee je wenst dat ze zo’n winkel ook in NL hebben!

We hebben weer lekker wat rondgestruind, de grote boten en auto’s bewonderd en mensen gekeken. Vandaag hetzelfde en weer wat aan onze conditie werken met rondwandelen. ;-)

Zeilen, St. Petersburg, Dali, Farmers en modeshow

Zaterdag 12 december 2015 @ 17:38

Inmiddels hebben we de 190 mijl naar Tampa Bay er alweer ‘lang’ opzitten. Het was een prima tochtje! Motorzeilend weg en in de avond konden we gaan zeilen. Het trok zelfs zo aan dat we er rifjes in konden gaan zetten! Dat hadden we niet verwacht, maar omdat we de wind naar voren voeren werd het ook best scherp en dan zijn een paar rifjes altijd fijn, wat comfortabeler en qua snelheid maakt het niets uit. Het is grappig want we voelden het snel warmer worden, heerlijk! En de dolfijnen! Die zitten hier echt in enorme grote getallen. Ze kwamen spelen met de boot en waren zo enthousiast dat ze mij (op de punt) gewoon nat bliezen! Heerlijk genieten dus weer en ik was zelfs niet ziek, zo na maanden als ‘riviervaarder’. We hebben 1 nacht op zee doorgebracht en dropten voordat het donker werd onze anker aan het begin van de enorme Tampa Bay.

De volgende dag verder de baai in. Ik heb het niet gemeten, maar om je een idee te geven, hij is bijna net zo groot als het IJsselmeer. Aangemeerd bij St. Petersburg Marina om in te checken voor een mooring in een baaitje ernaast. Dat was een domper, geen mooring beschikbaar! Maar eigenlijk mag ik niet van een domper spreken, want de reden is de verlichtte boottocht op zaterdagavond. En die gaan we dus zien! Daarnaast hebben we ons anker gedropt in de baai bij de marina. Mag officieel niet, maar vaak laten ze de boten een paar dagen liggen en wanneer er festiviteiten zijn mag je er soms wel ankeren. Gisteren was de politie langs geweest en heeft een briefje achtergelaten dat we zondag weg moeten zijn. Geen probleem, dan hebben ze ook weer een mooring voor ons. We mogen wel in de marina nu met de dinghy aan de kant en vanaf hier loop je ook zo downtown in. Dus eigenlijk liggen we nu ook super en nog gratis ook! ;-)

We zijn ook meteen al super druk zoals zo vaak in een grote stad, want er is van alles te zien en te doen. Je loopt zo het centrum in en dat is echt super gezellig, met veel boetiekjes, restaurants, terrasjes, bars enz. Bij een hippe, chique ‘mall’ is goed internet , dus daar brachten we ons eerste uurtje door. Daarna heerlijk rondgestruind.

De eerste avond hebben we meteen goed besteed, in het Dalí museum. Een Dalí museum? Ja!! We hebben al twee museums van hem in Spanje bezocht, dus wilden we erg graag ook hier naartoe. Een echtpaar uit Amerika (E. Reynolds and Eleanor Morse) begon in 1942 met het opbouwen van een Dalí collectie, uiteindelijk de grootste privé Dalí collectie van de wereld. En daar zochten ze jaren geleden een plekje voor, dat werd dus St. Petersburg. Het is een super gaaf museum, wat best aan de prijs is, maar op donderdagavond kun je voor de helft naar binnen! Vandaar dat wij daar dus donderdag waren. En wat het nog gaver maakte, er was nu een ook een expositie van onze M.C. Escher! Dubbel genieten dus! Het leuke is dat ze hier natuurlijk andere werken van Dalí hadden dan we tot nu toe gezien hebben. Het waren wel alleen schilderijen en geen andere excentrieke bouwwerken. Lekker weer wat creatieve inspiratie opgedaan!



Vrijdag zijn we weer door de stad gaan struinen en kwamen in een stukje waar ze waanzinnig (en veel) muurschilderingen hadden gemaakt!


Tussen de middag lekker geluncht in de hippe straat op het terras bij een gave bar.


’s Avonds zijn we bij de modeshow gaan kijken in de Sundial Mall. Erg leuk, want het was georganiseerd door de locale boetiekjes. En wie liep daar mee met de modeshow? Jennifer Lawrence uit de Hunger Games! Zij komt hier uit St. Pete. Top! Ook de ‘presentatrice’ was niet zomaar iemand, zij adviseert o.a. Beyonce.


Daarna zijn we, op aanraden van een local, naar ‘The Ale and the Witch’ gegaan. Een super kroeg met een enorme lijst van bieren op de tap. Er hangt een schoolbord vol geschreven naast de bar met namen, de brouwerij en wat voor soort bier het is.


En...ze hadden zelfs glutenvrij bier! Het duurde dus niet lang voor wij buiten zaten te genieten van een biertje en de live muziek. De bar zit in een klein winkelcentrum wat in de vorm van een atrium is gebouwd. Er was deze avond ook een versierde en verlichte fietsoptocht in kerststijl, met als eindstop, dit plekkie. Leuk mensen kijken!


En dan vanochtend alweer op tijd op stap, naar de Farmersmarket. 130 kramen werd er beloofd, nou die waren er ook zeker wel! En super! Prachtige organische groenten en fruit, vlees, honing, kraampjes met sieraden, taarten, broden, gebak, chutneys enz enz. Live muziek en veel standjes waar je wat te eten kon kopen, waarvan ook aardig wat glutenvrij en vegan. En dat alles in echt Florida-weer, warme zon en helblauwe lucht!

En dat laatste is ineens weer wennen. We hadden elke ochtend en avond de kachel aan, truitje mee en helemaal ’s avonds veel aan. En nu, nu zijn de korte broeken weer uit de kast en is het warm! ’s Avonds een dun t-shirtje met lange mouwen en het is weer helemaal goed. Wel weer lekker hoor!

PS Foto album tot Mobile is bijgewerkt en er is een nieuwe; Florida Gulfcoast.

'Forgotten"

Maandag 07 december 2015 @ 19:13

Inmiddels hebben we de forgotten highway en valley al gezien en nu zijn we op de ‘Forgotten Coast’, de vergeten kust. Geen idee waarom het hier zo heet, maar het is hier wel leuk!

Heel lief om te zien dat jullie mijn verjaardag (4 december) niet ‘forgotten’ hadden en ook Etienne had de slingers opgehangen. We landen die dag aan in Apalachicola (spreek uit apalatjsi-kola). Een grappig plaatsje, maar met vreselijke steigers! Daar mogen we niet teveel op mopperen, want ze waren gratis, maar tjeetje... Het stroomt hier redelijk omdat even verder een opening de grote zee op zit en de steigers zijn dwars op de stroom, met een heel klein vingerpiertje, 2 houten palen rechts en links en de steiger is erg hoog. Met de gave stroom en de aardige wind van die dag was het dan ook vooral gebruikmaken van de palen om de box in te gaan. Natuurlijk ging dat goed, maar de schoonheidsprijs zouden we er niet voor gekregen hebben.

We moesten bellen naar de havenmeester, maar omdat we geen locale telefoon hebben, maar op zoek naar hem. Bij een picknicktafel onder een afdakje zaten wat oude mannen te keuvelen en die wisten wel wie we moesten hebben, het was namelijk ook de politiechef. “Maar maak je geen zorgen, want hij komt vast wel langs en anders maar niet” was hun advies. Prima dus! Wij het dorpje in. Een superleuk toeristisch, gezellig en kneuterig gebeuren, met gave boetiekjes, hippe giftshops en een paar restaurant en cafeetjes. Ook een prima supermarkt met een bijzondere naam; de Piggly Wiggly. Je moet het een hardop uitspreken... “De Piggly Wiggly in Apalachicola” Hoe grappig! En drie keer raden wat het logo van deze supermarktketen is? Inderdaad een varkenskopje.

We bleven een dagje liggen want zaterdag zou er een locale markt zijn in het kader van ‘locale cadeautjes scoren voor de kerst’. Nou, het was gezellig druk in het plaatsje, maar ik had het idee van ‘onze’ kerstmarkten in mijn hoofd, en helaas daardoor viel deze wat tegen. Maakt niet uit, het was toch wel gezellig en wij vermaken ons al snel met een praatje hier en daar en wat afstruinen van antiekzaakjes.

Gisterenochtend weer verder. De wind komt niet meer uit het noorden, waardoor het iets warmer was. Er stond nog wel aardig wat wind en we moesten een grote baai oversteken, met de wind op kop, dus het was een hobbelig tochtje. Half de middag voeren we de rivier op bij Carrabelle en werd het weer rustig. Hier hebben we ons anker laten vallen.

Vandaag hebben we het grootzeil erop gezet, stagen gesteld en even Carrabelle bekeken. Dit plaatsje moet het kleinste politiebureau hebben (grootte van een telefooncel), maar het was zo klein dat wij het niet gevonden hebben. Morgen gaan we weer verder. We gaan oversteken naar Tampa Bay, zo’n 190 nm. Goh, weer twee daagjes op zee. Vanavond dus weer nasi maken voor een paar dagen...da’s lang geleden.

Reunie na 4 jaar!

Vrijdag 04 december 2015 @ 04:04

Langzaam gaan we steeds meer naar het oosten. Warmer weer, hopen we. Maar na een paar prima dagen met veel zon, komt de wind uit het noorden en is het weer koud! Eergisteren was het nog mooi en zonnig met een paar wolken, maar gisteren regende het heel veel en vandaag was er een hele koude wind.
.
De zon van eergisteren was heerlijk en paste bij de omgeving, want we dropten ons anker in Grand Lagoon bij Panama City Beach. En daarmee lagen we recht voor het appartement van Bob en Laurie. Cruisers die we vier jaar geleden (!) in Grenada hebben ontmoet. Het was ontzettend leuk om elkaar weer te zien en we kwamen niet uitgekletst. Zij zijn na Grenada van bootleven overgegaan op landleven maar eerst nog rondgereisd met een enorme camper! Een 'RV' noemen ze dat hier, het is kruising tussen een bus en camper, die je (verwacht ik) alleen in de US ziet, want volgens mij moet je daar bij ons je groot rijbewijs voor hebben en parkeren kun je nergens. ;-) Nu wonen ze dus in Panama City Beach en wanneer het hier te druk wordt gaan ze naar een ander plekje in Florida. We hebben ook hun nieuwe boot bewonderd, een schattig bootje, McTug genaamd. Het is namelijk net een klein duwbootje.
.
Met zonsondergang waren we natuurlijk op het strand. Het heet hier niet voor niets 'Beach', want dit plaatsje is een toeristisch mekka met eindeloze stranden, vele restaurants, bars en typische toeristische strandwinkels. Passend in het geheel van neonreclames is er een gebouw op z'n kop (een kermisattractie zeg maar) en de grootste nachtclub. Tijdens de Amerikaans Springbreak (vakantie) is het hier enorm druk met jongeren, nu was het erg rustig en was veel dicht. We bleven maar even in het prachtige witte, piepende zand op het strand, want je adem werd je dit keer niet zo zeer ontnomen door het uitzicht, maar meer door de alge in de lucht. Nog nooit meegemaakt, maar door de waternevel met alge ging je keel kriebelen, moest je hoesten en werd kortademig… Heel bizar!
.
Lekker en gezellig gegeten 's avonds! En de volgende dag nog even koffie gedronken en gekletst. Etienne heeft Bob even geholpen met de stabilisatoren van McTug en toen was het weer tijd om afscheid te nemen. Maar we hebben voor een volgende keer afgesproken in NL, wanneer wij weer in een huis met logeerkamer wonen.
.
Vandaag was het gelukkig droog, maar met een aardige noordenwind was het bizar koud! Het was wel een leuk tochtje varen. Er is hier een enorme militaire luchtbasis, waar ze op dit moment de (nieuwe) F-35's (Starfighters) aan het testen zijn, dus we zagen ze af en aan vliegen. Gaaf! Verder nog een paar gave militaire hovercrafts gezien.
.
We dachten nog een bezoekje te krijgen van de kustwacht, die op volle snelheid aankwam, afzakte naast ons en daar heel lang bleef varen. Maar de jongens (in korte mouwen) zwaaide alleen maar vanachter het raam en vonden het waarschijnlijk te koud omdat ze ons in volle bepakking en met muts en handschoenen zagen zitten. De laatste 'lage' brug van 50 feet konden we makkelijk onderdoor, de meetschaal gaf zelfs 52 aan, dus dat was fijn. We liggen nu met het riet aan de ene kant en de naaldbomen aan de andere kant in een smal riviertje. Ik moet eerlijk bekennen dat we vanmiddag verder niet hebben gekeken, want we zijn meteen binnen gaan zitten…met de kachel aan! ;-)

Weer een gevalletje van 'ken net'

Maandag 30 november 2015 @ 21:10

De ICWW (InterCoastel WaterWay) langs de Golf van Mexico is leuk varen. Smalle soort rivieren worden afgewisseld door redelijke meertjes waar vaak een opening zit de Golf in. Heel veel huizen langs het water en heel veel hoogbouw. We zijn er nog niet helemaal achter of het appartementen of hotels zijn, waarschijnlijk beide. De natuur is hier natuurlijk weer heel anders dan de rivier in het binnenland. Het is een duingebied: witte duinen, zandstrandjes en een begroeiing van ruige bomen en struiken die daarbij hoort.
.
Het weer is de laatste dagen prima! Een paar dagen geleden waaide het nog aardig, op kop, maar inmiddels is die afgenomen tot bijna nihil, waardoor het overdag, met een strakblauwe lucht en zon, lekker warm is.
.
Op Thanksgiving lagen we in een grote baai voor anker met nog een andere zeilboot, dus 's avonds gezellig geborreld bij Bryce en Jane. Zij gingen niet verder de ICWW op, maar moesten hier in deze baai, naar buiten omdat ze te hoog zijn voor een aantal bruggen.
.
De meeste bruggen waar we onder door moeten op dit stuk zijn 65 feet, maar er zijn er 3 een stuk lager, 50 feet. Wij kunnen net (met een buigende marifoonantenne) onder ietsie minder dan 50 feet. Dit hadden we in de haven, toen de mast nog plat lag, al helemaal uitgerekend omdat we wisten dat deze drie bruggen eraan zouden komen. De eerste was dan ook prima en we hadden zelfs nog ruimte over! Maar de volgende lage brug.
.
We stopten er net voor bij Fort Walson Beach aan de gemeente steigers. Een gratis plekje, midden in de stad. Een leuke stad met boetiekjes, restaurants, pubs en andere winkeltjes. Third Degree, een motorboot die we ook veel eerder hadden gesproken legde ook aan en we hebben gezellig nog wat gedronken met Jim en Faith.
.
Zaterdag hebben we het plaatsje rond gelopen en het getijde in de gaten gehouden. Deze brug zou 50 feet moeten zijn (volgens de kaarten), maar de meter op de peiler gaf 48 aan en zo deed ook een andere bron die we gebruiken voor informatie (Active Captain). En 48 zou toch echt te laag zijn. Dan ben je daar toch wel mee bezig. In het minst erge geval zouden we 30 mijl terug moeten en dan naar buiten, maar als we het te laat zien, varen we onze windmeter aan gort en dat kost toch wel weer aardig wat knaken.
.
Etienne had een ingenieus idee (typisch hij!), dus toen ik hem vanochtend de mast in hijsde bevestigde hij een extra ijzerdraadje boven in de mast die schuin naar voren stak, iets hoger dan de windmeter. Hierdoor konden we beter zien of we het haalden, want dat is normaal erg moeilijk. Gewacht tot het laag water was en ons losgemaakt van de steiger. Naar de brug, de peiler gaf iets meer dan 48 feet aan. 48,7 zou genoeg moeten zijn.. En dat was het! Het was zelfs meer, want met de marifoonantenne raakten we brug net. Pfffff! Tjeetje, dat was toch wel even spannend! Terwijl ik het zo op 'binnenwater' varen erg zorgeloos vind. ;-) Ja, voor het weer, maar dus niet voor de bruggen, want er komt er veel verder nog eentje.
.
Nu liggen we in een 'bayou', een typisch woord voor het zuiden van Amerika. Bayou betekent een moerassig stuk in een rivier of meer, maar het is eigenlijk ook gewoon simpel een baai. Het was weer prachtig weer vandaag en de dolfijnen zwommen rond de boot.
-----
At 29-11-2015 21:38 (utc) our position was 30°24.32'N 086°17.58'W

Koud, zout en www

Woensdag 25 november 2015 @ 20:59

In Nederland hebben jullie de eerste vorst van dit jaar al beleefd. Nou, wij ook! Afgelopen maandag liep Etienne de steiger op en daar lag een laagje ijs!! Het was inderdaad koud die nacht en ochtend, maar zo koud hadden we niet verwacht. Daar kwamen we snel van terug, want afgelopen maandag was ook de dag dat de mast weer omhoog ging! Dus vroeg uit bed, want we stonden als eerste gepland.

De twee dagen ervoor waaide de wind uit het noorden en zoog de haven een soort van leeg! La Luna rustte op haar kiel en roer, met haar kont (die tegen de kant lag) omhoog. Ai, niet zo’n fijn gevoel. We waren dan ook, toen het iets hoger was en we weer konden ploegen wat naar voren gegaan, maar dat kon ook niet oneindig, want we moesten nog van boord kunnen stappen. Daarnaast maakte het niet heel veel uit, het is en blijft gewoon ondiep. We hoopten dus ook dat we maandag ten eerste, uit onze box konden en ten tweede, onder de kraan konden komen.

Na met veel gas draaien, aanloopjes en gewoon veel ploegen lagen we uiteindelijk inderdaad onder de kraan. Er zijn hier veel zeilboten, ook enkele groter, maar allemaal met een mindere diepgang. Men gelooft je dan ook meestal niet echt als je zegt dat je 2 meter steekt. Maar na onze acute stop voor de box bij de kraan konden ze er niet omheen. Even terug voor een aanloopje en toen lagen we vast. Letterlijk! ;-)

De mast stond er zo op. Turner Marina doet dat heel professioneel en de jongens helpen allemaal een handje mee. Fijn, want het was inderdaad super koud! Je handen vroren bijna vast aan het aluminium! Binnen hadden we de kachel nog aan, dus eenmaal weer terug in onze box, was het heerlijk met een bakje koffie. Toch zijn we snel daarna maar de lijnen verder op hun plek gaan doen, giek er weer aan, de genua er weer op en nog meer van dat soort dingen. Na een paar uur waren we weer klaar. Alleen het grootzeil zat er nog niet op.

Dat we hulp kregen met mast erop was fijn, maar zit, vinden wij, in de prijs, want dit was het duurste adres; meer dan 250 euro voor het erop zetten van de mast wat een half uurtje duurt... We zijn dan ook dinsdag maar weer meteen vertrokken uit de haven. ;-)


Het was dinsdag warmer dan maandag, maar nog zeker niet warm. Op de grote Mobile Bay waaide het ook goed, zo’n 20 knopen, dus de genua kon meteen aan het werk. De hele baai is ondiep, rond de 3 meter en dus zit je continu met een oog naar de dieptemeter te turen. Het ging goed en het was weer wennen, zo’n schuin huis. Het oversteken van de baai en dan een diep genoeg ankerplekje vinden was in totaal zo’n 40 mijl, dus het was, in de snijdende wind, ook meteen een lange dag varen!


We hadden wel wat afwisseling. Ten eerste DOLFIJNEN!! We hadden ze al gezien toen we net een paar minuten uit de stad Mobile waren en op de grote Mobile Bay voeren, vorige week. Voor mij een emotioneel moment...maar ik weet niet echt waarom. Haha! Maar ook gisteren (en vandaag) weer een heleboel gezien. Op de bay zwommen ze met ons mee en hier waar we nu voor anker liggen cirkelen ze rond de boot. Weer genieten!

Onze tweede afwisseling: was bezoek! Bezoek van de Customs and Border Protection. (voor de eerste keer in Amerika!) Het was grappig, want ze voeren voorbij en Etienne maakte de opmerking dat wij met een buitenlandse vlag toch eigenlijk wel gecontroleerd zouden moeten worden. Waarop ik naar achteren aan het kijken was en vrij snel kon beamen dat ze dat ook gingen doen, want ze draaiden en kwamen naar ons toe. Super aardige en vriendelijke gasten! Wat anders dan sommige die heel nors en kortaf vragen op je afvuren. Alles werd gecheckt (papierwerk) en was perfect in orde! Heel fijn om te weten!

Derde afleiding is het vaargebied. Het is hier alweer zout en na het open water in de grote Mobile bay gingen we weer het smallere water op, de zogenaamde InterCoastal Waterway in de Golf van Mexico naar Florida. We voeren weer langs huizen en bootjes. Helaas was ons eerste plekje te ondiep, dus moesten we verder.

We liggen nu in Wolf Bay een enorme baai, maar een prima plekje. Ook vandaag waaide het hard, maar we liggen aan hoger wal, dus prima. En...we hebben hier zelfs internet!! Het is niet te geloven! In de haven lag het er meer uit dan dat het werkte, tot grote frustratie. En nu liggen we voor anker en hebben we verbinding met, nog een aardig snel ook, netwerk. Ik kan hier dus wel weer een weekje blijven! Maar dat doen we niet, want we willen naar warmere oorden... ;-)

Marina life, tornado waarschuwingen en weer lekker plannen

Vrijdag 20 november 2015 @ 19:08

We zijn alweer een aantal dagen in de marina. Na Mobile krijg je een hele grote baai waar een aantal rivieren op uitkomen. Een van de rivieren is Dog River, waaraan een aantal havens liggen. De baai is vrij ondiep op de vaargeul na. We vertrokken met niet het gunstigste tij, maar we hadden zoiets van ‘we zien wel en anders droppen we ons anker’. Het ging ok, ‘ken nêt’, zeg maar.


En dan ineens wemelt het van de zeilboten! Ipv meer motorboten dan, is het nu andersom. We hebben eerst getankt bij Dog River Marina, leuke prijs en dan krijg je een gratis nacht. Goede deal! Een prachtige vent bij de tanksteiger met een geweldige locale humor! Erg gelachen. Daarna de kant op naar Westmarine, de watersportzaak en bij Turner Marina, de haven aan de andere kant van de straat gaan kijken wanneer ze onze mast erop kunnen zetten.

Nou, dat viel tegen!! Het is hier echt mega druk! Dus onze gedachte om de haven in te gaan en meteen de mast rechtop te zetten en dan rustig alles verder te doen, valt in het water. Het wordt eerst in de marina en dan aan het eind de mast erop. Nou ja, het is niet anders...

Ze voorspellen aardig wat wind voor dinsdag en woensdag en we mogen van de haven al meteen op maandag ons plekkie op gaan zoeken. Dat doen we dan ook en we ploegen onze box in. Het is hier niet al te diep, maar gelukkig wel erg modderig. ;-)

En dan inderdaad, dinsdag is het nog niet zo slecht, maar op woensdag stortregent het! En over de radio horen we continue waarschuwingen voor tornado’s en overstromingen. De dag ervoor waren we al met de auto weggeweest en zagen dat het hier heel laag is. En ja hoor, woensdagochtend is de parkeerplaats achter ons al overstroomt. Ze zijn dat hier een soort van gewend, dus de auto’s rijden naar de plek waar de boten op de kant staan en wat hoger is.


Het is een prima haven hier. We kletsen heel de dag wat af en doen wat kleine klusjes. We maken de mast helemaal klaar zodat hij meteen omhoog kan, in de hoop we ergens tussendoor kunnen.


Al snel merken we dat dat geen optie is. Het lijkt Zuid-Afrika en Azie wel...alles gaat op z’n elfendertigst. Maakt niet zoveel uit, we verkennen de omgeving met de auto van de marina en vinden weer een goede supermarkt voor mij. Ik ben weer een ‘happy-camper’ zoals ze hier zeggen en eet die avond weer PIZZA!!! Haha, hoe blij kun je daarmee zijn. ;-)

Op woensdag hebben alle ‘live aboards’, degene die hier aan boord leven, een potluck met BBQ. We gooien een mega steak en vis op de ‘braai’ en brengen een salade. Het gezondste wat er is en dus weinig wordt aangeraakt. Het is super gezellig en een latertje. Weer eens leuk om met zeilers te kletsen. Er is een koppel dat ook de wereld rond wilt, dus we worden de oren van ons hoofd gevraagd.

Er zijn verschillende Beneteau’s. Eentje is bijna dezelfde als La Luna en de eigenaar vraagt Etienne geregeld hoe dat bij ons zit of om advies. Het weer is na woensdag weer droog en de zon straalt. In de zon is het lekker, maar het blijft aan de frisse kant. Prima hoor! Verder is het rustig en dat is ook fijn. Ik ben weer een keer bij met de was en alles krijgt aan boord weer een vast plekje. Zeilen betekent weer schuin gaan en na maanden van een hoek van 0 graden is alles dus verhuist naar ‘losse’ plekjes en moet weer terug. Ook hebben we de nieuwe pilots voor het komende stuk, dus kunnen we ons voorbereiden op Florida, Key West en dan de Bahamas...

Mobile

Zondag 15 november 2015 @ 17:25

We zijn in Mobile! En daarmee aan het einde van onze tocht dwars door Amerika.

Met het dichterbij Mobile komen veranderde de scenery duidelijk, het werd platter, moerassig en er zijn nog wel bomen zonder bladeren, maar dat prachtige rood, die bomen zijn hier niet. Mobile is een grote zeehaven en het verkeer met duwcombi’s nam aanzienlijk toe. Ook de (bijna haakse) bochten in het laatste stuk rivier, dus je had geregeld contact met de duwbakken aan welke kant je ze, of zij jou, moest passeren. Daar gebruiken ze hier nog een oud systeem voor, uit de tijd dat dit aan elkaar werd kenbaar gemaakt door fluitsignalen. Je hebt een of twee fluitsignalen. Goed opletten dus, al vraag ik vaak even voor de zekerheid of het nu bak- of stuurboord is. Je wilt niet verkeerd zitten! ;-)


Mobile is een bijzondere stad. De eerste ‘bewoners’ arriveerden in 1702 en dus is hier best wat geschiedenis. Al zijn de allereerste echte zichtbare huizen pas sinds begin 1800. Het oudste is het Fort Condé, al ben ik daar ook niet zeker van. Er staat ‘re-creation of the original1723 fort’. Het ‘downtown’ gedeelte bestaat uit een gezellige straat met heel veel barretjes, restaurants en een paar boetieks. Er zijn een paar hoge torens, geen wolkenkrabbers geloof ik en verder lage oude huizen.


We liggen midden aan de rivier in de grote zeehaven. De slepers en grote (container)schepen komen vlak langs. Daardoor wordt je aardig tegen de wal ‘gesmasht’, maar aan de enorme kade zijn grote stootkussen gemaakt waar we tegen liggen. Helaas zijn ze iets te hard, dus nog een stootwil er tussen en we liggen goed. Leuk, want we lopen zo Mobile in. Het gebouw wat ons hier laat liggen is een conferentiecentrum waar gisteren een ‘Christmas Jubilee’ was. Schattig al die kleine kinderen in de meest kitschige kerst-uniformpjes.


Ook is er verder langs het waterfront een nep ijsbaan gemaakt waar je kunt schaatsen. Heel leuk al helemaal in kerstsfeer. Vandaag struinen we nog wat rond en drinken lekker koffie. Morgen gaan we een haven op zoeken. Want dat we in Mobile zijn, wil ook zeggen dat de mast weer overeind moet...


Er staan weer nieuwe foto's in het foto-album!

Puzzel

Donderdag 12 november 2015 @ 21:57

Het is alsof we in een puzzel leven! Je weet wel, eentje met meer dan 1.000 stukjes, waarop de tig tinten groen (die toch ook wel weer verwarrend veel op elkaar lijken) overgaan in het water, waar het nog meer tinten groen produceert en daar helemaal boven, een strak blauwe lucht. Zo'n puzzel waarvan je weet, dat dit zuchten wordt, want het is niet makkelijk het een of ander erin te onderscheiden.
.
En het eindresultaat van de puzzel is een prachtig beeld! Een prachtig herfstplaatje! En ja, daarin leven we op dit moment...
.
We zijn gisteren met de dinghy op verkenning geweest, gewoon midden in de puzzel. Maar van de ene, voeren we zo in de andere. Voorbij ons opent het meer zich en daaromheen zijn tal van kleine en een paar grote slootjes. Eerst een van de grote in, tot aan een compleet bos in het water. We baanden ons een weg tussen de stammen, tot het water zich weer opende en een volgend meer zich aandiende. Aan het einde van dit meer was het kleine slootje, wat uit zou komen op de grote rivier, zo dichtgeslibd met modder en omgevallen bomen, dat we niet verder konden. Jammer, terug dus.
.
Daarna nog wat kleine slootjes verkend. Tussen de bomen die met hun voeten in het water stonden door. Heel surrealistisch. Je vraagt je af of het water hier nu zo hoog is. We zien veel tekenen dat het water nog hoger is geweest en/of kan staan. Maar ook dat het droger moet zijn, in sommige tijden.
.
We gaan nog even aan land om een oud vervallen huisje te bekijken. Meteen worden we aangevallen door de muggen. Terug maar weer. Lopen op de kant is, buiten de muggenaanval, geen succes, want er is zoveel water rechts en links, je komt of een natte drab zooi tegen, die te groot is om over te springen en te diep om door te waden of er kruist een sloot je pad. Verder is het er mooi, alle kleuren groen en bruin, van de bladeren aan de bomen en de droge op de grond tekenen het decor. Vogels schetteren in de verte en je ziet een enkele vis springen.
.
Geen krokodillen gezien. Niet erg, we doorzoeken wat geruster de omgeving. Want wij zijn er niet voor bewapend, in tegenstelling tot onze buren van eergisteren. Zij gingen hun hondje uitlaten en hadden een geweer mee voor de krokodillen!
.
Het was gewoon een prachtige dag, want sinds dagen was er gisteren weer eens een strak blauwe lucht, met een heerlijk voorzichtig herfstzonnetje. Vandaag is het iets anders. Het is weer bewolkt, met zelfs een paar miezerbuien. We zijn een klein eindje verder gevaren en liggen nu in de Kensaw Rivier. We komen steeds dichterbij Mobile, bij de Golf van Mexico.
-----
At 12-11-2015 18:36 (utc) our position was 31°04.08'N 087°57.35'W

Mooi plekjes en laatste sluis

Woensdag 11 november 2015 @ 01:51

Na de marina zijn we een prachtig kreekje in Demopolis ingevaren, Foscoe Creek. Nou ja, 'ingevaren'... De ingang was erg ondiep, dat wisten we, maar het viel toch nog meer tegen. Etienne ging met de dinghy even 'meten' en het was 'maar' een drempel, waarna het snel dieper werd. Dus even wat van rechts naar links, nog een keer daar proberen en weer van rechts naar links en toen waren we erover! En ja, het werd al snel dieper.
.
En het was een prachtig plekje! Aan de ene kant de Kustwacht, aan de andere kant en prachtig park, met picknickplekken langs het water tussen de bomen en verder campeerplaatsen. We zijn 's middags dan ook meteen de dinghy in gesprongen en op de kant gaan wandelen. Een prachtig pad tussen de bomen. De droge bladeren knisperden onder je voeten en de eikeltjes en dennenappels hoorden je naast je neer 'storten'.
.
Daarna zijn we nog even met de dinghy een heel eind verder het riviertje opgevaren. Zonnende schildpadden gezien en een groot beest. Ja, ik weet dat klinkt vaag, maar het was een bever, maar dan zonder een beverstaart, of een muskusrat, maar dan met een hele dikke kop. Snap je? Wel heel gaaf!!
.
Toen we bij een ander stel aan het kletsen waren begon het te regenen. Ik had de luiken open, dus snel terug en vanaf toen, heeft het meteen een paar dagen geregend! Gunstig aan de ene kant, want de volgende dag was het water hoger en konden we makkelijker het kreekje uit. Ongunstig, want hierna kwam meteen de Demopolis sluis en dat is nooit leuk als het regent!
.
Na deze sluis zijn we ook het laatste stuk van de Tom-Bigbee opgegaan richting Mobile. Dit stuk meandert weer lekker en het is soms saai en soms mooi. We zien weer heel goed een 'voshond' (en een goede foto), veel schildpadden, herten, grote witte reigers, adelaars en we staan op de uitkijk voor krokodillen. We hebben het stroompje mee, dus het gaat lekker vlot. Ankerplekjes zijn hier schaars. Je laat dus meestal je anker vallen gewoon op de rivier, bij voorkeur achter een boei, want er varen ook nog steeds duwcombinaties. We hebben wat prachtige plekjes en komen dan, gisteren bij onze laatste sluis, Coffeeville lock. Onze laatste sluis van deze trip en we grappen dat de volgende waarschijnlijk, volgend jaar, die bij Vlissingen wordt!
.
We zien nog wat andere motorboten varen en hebben wat praatjes over de marifoon. Vandaag hebben we ons anker gedropt op weer een prachtig plekje! Three Rivers Lake, Drie Rivieren Meer. De invaart was super smal, zeker met wat bomen die rechts en links neer waren gevallen, maar even later kwam het 'meer'. De diepte bleef goed eenmaal verder in het riviertje tot aan het 'meer'. Je kunt hier namelijk last gaan krijgen van getijde, al zijn we daarvoor, verwachten we nog, nog te veel van de kust vandaan. Maar 'better safe than sorry', dus in 5 meter water liggen we goed. We blijven een dagje liggen en gaan morgen het meer verkennen met de dinghy. Misschien spotten we nog wel krokodillen. Al zagen we net weer een hert zwemmen, dus veel zullen er niet zitten. ;-)
-----
At 10-11-2015 20:50 (utc) our position was 31°17.31'N 087°57.96'W

Regen, zon, herten en kliffen

Vrijdag 06 november 2015 @ 11:40

Na een paar dagen met regen, veel regen en miezerregen, hebben we ook wat droge dagen gelukkig. En de laatste paar dagen laat de zon zich zelfs weer zien waardoor het kwik overdag meteen boven de 25 graden uitkomt. Het is ook ’s nachts niet meer zo koud.


We varen nu in het riviergedeelte van de Tom-Bigbee en het water kronkelt inderdaad. Af en toe gaan we naar het zuiden (zoals het een beetje hoort) dan weer naar het oosten, even later sturen we op het westen af en geregeld komt het noorden ook voorbij. Het schiet dus met voortgang qua hemelsbreed niet heel erg op. Maar het is wel weer een mooi stukje rivier en als dan de zon weer eens door de wolken breekt kunnen we weer genieten van de kleuren ipv het 50 tinten grijs.


Het is wel erg leuk ook, want we zien verschillende herten zwemmen. En een verscheidenheid aan sporen van welke beesten dan ook. Heel veel reigers, grijs en wit, zien we ook geregeld langs de kant. De omgeving verandert niet veel, maar op een groot stuk zien we ineens witte hoge ‘kliffen’. Heel gaaf.


Net na de sluis willen we gaan ankeren, maar voor deze 'cut off' zijn ze aan het baggeren. Even vragen of we erlangs kunnen en ze niet de volgende dag precies voor de ingang gaan baggeren. Nee, we kunnen er voorbij ankeren en we liggen weer op een prachtig rustig plekje. Waar aan het einde van de dag zo'n 6 boten bij ons komen liggen! De dag erna zien we dan ook ineens zo'n 12 andere boten. Druk! Maar wij merken weinig van ze want zodra we ze zien scheuren 'Bucket List', 'No Agenda' en 'Good Day' ons alweer voorbij. Allemaal op weg naar de marina. Wij ankeren nog even op een rustig plekje ervoor.


En zijn gisteren de marina in Demopolis ingegaan. Het was even ondiep bij de ingang, maar dat zijn we inmiddels gewend. Soms zijn de ‘cut off’s’, een oud stuk van de rivier, veel dieper dan de hoofdvaarroute. Dit is de laatste goede stop voor Mobile. De meeste motorboten worden aardig zenuwachtig, want het is nog zo’n 200 mijl en dat halen zij ook niet allemaal in een dag. En ankeren? Tja, dat is voor sommigen nog steeds een heel avontuur.


Het is weer een prima marina, met super douches, een golfkarretje om naar het andere stuk van de marina te gaan, een courtesy auto waar we boodschappen mee doen en goede wasmachines. We hebben het dus weer druk en aan het einde van de dag drinken we met Mike en Sandy (Mosey III) gezellig een borrel. Wij hebben ze al verschillende keren gezien en over de marifoon gesproken, dus super leuk ze even ‘in het echt’ te zien. Het is een ouder echtpaar, die ook lekker op hun gemak naar beneden aan het zakken zijn. Even later schuiven Paula en John nog gaan, een Canadees stel dat nu met hun motorboot hier is, maar meer tripjes met hun zeilboot hebben gemaakt. Het is super gezellig en als de muggen te erg worden, vluchten we naar onze eigen boot.


Vandaag doen we nog even rustig aan. Gaan straks diesel tanken en dan een ankerplekje op zoeken. Het is vandaag weer zonnig, maar de vooruitzichten voor de komende dagen zijn wisselvallig. Tja, het is herfst of het is het niet...

Verdomde planten! Maar lekker tomatensap!

Zaterdag 31 oktober 2015 @ 17:28

Goh, wat zijn die waterhyacinten leuk! Niet helemaal dus…


Gisteren na de marina moesten we meteen door een sluis. Het was even wachten voor hij naar onze kant kwam. Voor de sluis zag het groen, het was alsof je naar de sluis kon lopen! Helemaal dik vol met waterplanten. Tijdens de sluis invaren merkten we het heel goed ,we werden goed afgeremd en bij het aanmeren merkten we dat er veel in de schroef en onder de boot hing, want hij trok enorm naar een kant.


Even achteruit en vooruit en ok, het ging goed. Eenmaal de sluis uit merkten we er weinig meer van, buiten het feit dat er iets te weinig water uit de uitlaat kwam. We gingen een klein slootje, of eigenlijk weer de originele rivier op, om vlakbij het dorp Columbus te gaan liggen. Een klein stukje.

Eenmaal daar maar even goed naar de motor kijken. Na veel frummelen, moest Etienne toch het water in, want de wateraanvoer zat goed verstopt. Eenmaal onder de boot was dat snel opgelost. Maar later bleek dat door dit alles de pakking van de waterpomp eruit was geknald. Balen, maar we hebben zo’n pompje als reserve bij, dus geen probleem.


De dag ervoor waren we vanaf de marina naar de supermarkt gereden in ditzelfde dorp waar we nu liggen en op die straat zaten enorm veel andere zaken, van bouwmarkten tot hobbyzaken, garages, kledingzaken, supermarkten en eetgelegenheden. We besloten om daarheen te lopen en misschien konden we vloeibare pakking vinden, zodat we niet meteen de nieuwe pomp hoefde te gebruiken. Na een aardig stuk lopen vonden we het, erg goedkoop in kleine tubes. Super! Daarna ook nog lekker rondgekeken overal.


Eenmaal terug aan boord kwamen Beverly en Sam wat drinken. Dit jonge stel uit een plaatsje vlakbij New York, heeft een sabbatical van een jaar en doet de Great Loop. Ze zijn nog erg nieuw met zeilen en het was leuk met ze te kletsen.

Voor vandaag hadden de weermannen 97% kans op regen opgegeven. Gelukkig was het vanochtend vroeg nog droog, dus konden we naar de FarmersMarket. Dit viel qua spullen een beetje erg tegen, maar we hebben met Melvin Ellis, een tomatenboer, een heel leuk gesprek gehad! Het was een supergezellig baasje die ons maar niet liet gaan, want hij wilde alles weten van onze trip. Zo’n 60 jaar geleden had hij de Atlantische oceaan overgestoken toen hij voor (en met) het leger onderweg was naar Duitsland. Hij vond het niks! Enorme golven, schommelen en zeeziekte. Wij hebben hem kunnen overtuigen dat het bij ons stukken beter weer was en het prima ging. Na heel veel vragen en een super gezellig gesprek hebben we adressen uitgewisseld en kregen we een grote pot tomatensap voor thuis! Geweldig, zulke ontmoetingen.


We wilden vanmiddag nog, in de hoop dat het zachtjes zou regen of misschien zelfs niet, door Columbus lopen om van de mooie oude huizen (van voor de Civil War) te genieten. Maar helaas. Eenmaal terug van de markt, het was pas tien uur, is het begonnen met regenen en momenteel giet het nog steeds. Prima weer dus om de pomp weer in elkaar te zetten en verder gewoon binnen wat te hangen. Hopelijk kunnen we morgen verder...

Waterbloemen, marina en ondiep

Vrijdag 30 oktober 2015 @ 10:20

De muggen waren wel even zwaar irritant! Er waren er een hoop overdag binnengekomen en dan gaan ze lekker verstoppertje spelen, maar ’s avonds komen ze te voorschijn. Lang leve het elektrische racket! ;-)


Gelukkig is het alweer twee dagen droog. Gisteren lagen we op een mooi stukje op de oude rivier net voor een roestige spoorbrug.


In dit stuk is het water bezaaid met waterhyacinten! Prachtig gezicht, van die fris groene bedjes met een lila bloem erboven. Maar het is echt een enorme plaag hier. Naar Columbus marina was het slalommen!


Gisteren zijn we namelijk weer een dagje in een marina gegaan. We hoopten dat het diep genoeg zou zijn, want aan het begin van het geultje naar de haven toe zou een ‘drempel’ liggen. Nou, dat ging wel, maar het net naar binnen varen en naar de tanksteiger…toen liepen we toch echt vast! Even terug, wat meer naar rechts en dat ging net.


Hier waren gelukkig hele lekkere warme douches en het internet was weer een keertje redelijk. Heerlijk! Verder met de auto van de marina weer verse boodschappen gehaald en wat gekletst met andere bootvaarders hier.


Het is een kleine knusse marina met een paar overdekte steigers. Vandaag gaan we weer verder. De volgende sluis door en dan voor anker bij het plaatsje Columbus. Even kijken of het aan te lopen is. Vanochtend hadden we alweer een prachtig wakker worden. Het was koud (even de kachel aan) en buiten was het heel vredig en stil. En hoe leuk is het dan dat we de waterhyacinten in onze achtertuin hebben?

Zakken, regen, zwarte beren en muggen

Woensdag 28 oktober 2015 @ 02:48

En dan is het alweer heeeel lang geleden dat ik hier iets schreef. Niet dat ik het vergat, maar zoals zo vaak, de tijd vliegt en zo veel maken we eigenlijk niet mee.
.
We varen nu op de Tennessee-Tombigbee Waterway. Een mond vol. Dit is een stuk van 450 mijl naar Mobile. De Tennesee River en later de Tombigbee River was een belangrijke route naar de Golf van Mexico, naast de Mississippi. Maar (zoals ook de Mississippi en vele rivieren) kronkelt en slalommen deze rivieren dat het een lieve lust is. Na veel praten, afkeuren en goedkeuren, voorstanders en tegenstanders in een tijdbestek van bijna honderd jaar, werd in 1971 geld beschikbaar gemaakt voor de Ten-Tom, de Tennessee-Tombigbee Waterway. De korps of Engineers, van het leger, kreeg de opdracht om dit stuk makkelijker bevaarbaar te maken. Dus werden er naast en in de rivier kanalen gegraven, 10 sluizen gebouwd, stukken onder water gezet, enz om een betere doorgang voor de scheepvaart te maken. Ze deden er 12 jaar over en waren in '84 zo'n 2 biljoen dollar verder. Helaas is het niet zo rendabel geworden met commerciële vaart dan gehoopt (er zijn wat duwbakken met voornamelijk hout en kool), maar
de pleziervaart maakt er grif gebruik van. Dat doen ze heel goed hier in Amerika, want overal zie je boothellingen met daarbij een recreatiepark, met wc, picknicktafels, bbq's, drinkwater, vissteigers, enz. Bij sommige kun je ook kamperen en zijn er wandeltochten.
.
Op dit moment zijn we net het 'kanaal gedeelte' uit, wat ook echt een kaarsrecht stuk was en gaan nu de 'Rivier sectie' in, waarbij de sluizen verder uit elkaar zitten en de rivier meer kronkelt.
.
De eerste sluis op dit stuk is de Jamie Witten Lock en daar zakten we 84 ft (= 25 mtr) een aardig stuk dus en voor de sluis met het grootste verval. Het stuk ervoor, Bay Springs Lake, is een prachtig natuurgebied! We hebben er vosjes en coyotes gezien! Vlakbij de sluis zat een bezoekerscentrum wat klein, maar erg leuk was. Daar leerden we dat we hier ook nog steeds zwarte beren en zelfs krokodillen kunnen zien. Ok, we zitten op de uitkijk dus en doen een wandeling toch iets minder onbevangen. ;-)
.
Helaas regent het al een dikke 4 dagen aan een stuk door! Het zijn echt van die donkere, grauwe, grijze herfstdagen. En met al die sluizen is dat niet echt een pretje. De vochtigheid is ook superhoog daardoor, waardoor onze pakken met moeite drogen. Maar het is nog steeds een prachtige omgeving hier!
.
Na het grote dalen met de sluis waren er veel rotswanden en nu zijn er heel veel naaldbomen. Inmiddels zijn we, met 6 sluizen, al 70 van de 125 meter gezakt. Wat heel bijzonder is om te zien (en oppassen!) naast de vaargeul zie je vele boomstompjes of hele bomen staan, in het water dus. Waarschijnlijk nog van toen ze (meer dan 30 jaar geleden) de boel onder water hebben gezet. Dat er nog veel bomen gewoon doorleven is best bijzonder. Maar dit maakt dat we niet overal zomaar kunnen ankeren. Het wordt naast de vaargeul snel ondiep en al die boomstompjes zijn ook niet leuk.
.
Maar na zo'n 5 uur varen in de continu regen vinden wij het de laatste dagen al wel genoeg en hebben elke keer toch weer een super plekje gevonden. Zoals vandaag op de 'oude rivier'. Een kronkelend stukje, wat tot onze verbazing dieper is dan de normale vaargeul. Super rustig hier weer, maar omdat we lekker prachtig tussen de bomen liggen, enorm veel muggen! En dat in deze kou nog..:-(
-----
At 28-10-2015 0:12 (utc) our position was 33°57.23'N 088°32.01'W

Pickwick Lake

Dinsdag 20 oktober 2015 @ 13:00

Het was weer een fris nachtje en zeker op het water. Het zonnetje schijnt volop en er is een strak blauwe lucht, dit maakt dat als je uit de wind bent, het aardig warm is. Maar gewoon in de kuip onderweg, is het fris!


Het was weer een prachtig tochtje naar de sluis, langs kliffen en interessante huisjes erop. Hier mogen ze bouwen wat ze willen, zo lijkt het ons, en de huizen kunnen dus een rond uitbouwtje hebben, met daarboven nog een ander stukje enz enz. Een creatieve bouw en leuk om te zien.

De sluis was, zoals we al hoopten, niet druk. We kwamen aan en hij ging de grote kamer leeg laten lopen zodat we erin konden. Super! Eenmaal binnen nog even wachten op een ander jacht en we konden erdoor. We gingen weer zo’n 17 meter omhoog. Het zijn echt van die enorme bakken waar je invaart. Ook hier weer van die drijvende bolders, lekker makkelijk dus! En konden we de reiger die in de sluisdeur net boven het water was geland in de gaten houden. Hij ging elke keer mee omhoog en pas toen de sluisdeur helemaal open was, vloog hij weg.


En dan zijn we op Pickwick Lake. Het begin van de laatste (zo’n kleine 400) mijlen naar Mobile. Hier zijn aan de noordkant hoge kliffen. We zijn meteen een klein baaitje ingedoken. Heerlijk plekje weer! En we zagen net een hert zwemmen!! Zo gaaf! Rudolph op weg.... ;-)



PS In het foto-album staan nog wat meer foto's!

Nachtvorst

Maandag 19 oktober 2015 @ 00:52

Toen we lazen dat er in Limburg vorst aan de grond kon zijn, een aantal dagen geleden, realiseerden wij ons goed in welk jaargetijde we nu zitten en moesten glimlachen; "Brrr, dat is koud, terwijl wij het hier al koud vinden."
.
Hoe raar sta je dan te kijken dat ze gisteren op de radio het ook over 'lichte vorst' hebben. En dan niet Veronica, nee, Froggy, de locale radiozender hier! He?! Ja hoor, temperaturen van net boven het vriespunt werden opgegeven.
.
Zo koud werd het vannacht gelukkig niet. Tenminste, dat denken wij. Binnen werd het al wel snel kouder en vanochtend was het maar net 12 graden. Nu is het water nog warm en dat maakt dat het een bepaalde temperatuur in de boot blijft, maar rond het vriespunt denk ik niet dat het geweest is..
.
Vandaag was het overdag wel goed koud. In de middag komt er meestal wat meer wind, maar toen kwamen wij alweer snel aan op ons ankerplekje voor vandaag, Wolf Island. Dit eiland is onbewoond in tegenstelling tot onze plek van gisteren, daar liepen een aantal geiten, erg grappig. Het is hier 's nachts ook zo stil dat we uilen en coyotes horen!
.
Morgen gaan we weer een sluis door, het Pickwick Lake op. Zoals bij elke sluis gaan er hele dramatische verhalen de rondte over de drukte bij de sluis en lange wachttijden. Tot nu toe hebben we elke keer geluk en we hebben sinds we op Kentucky Lake zijn, heel weinig duwbakken gezien, dus we verwachten dat het rustig is, maar ja, je weet maar nooit...
-----
At 18-10-2015 22:24 (utc) our position was 35°13.07'N 088°17.33'W

Ongekende service

Donderdag 15 oktober 2015 @ 21:44

Afgelopen maandag zijn we weer een prachtige diepe baai ingedoken. Het invaren was heel slingerend omdat we de ondieptes moesten ontwijken. De kaarten kloppen hier erg goed, mits we 2,3 meter van de dieptes afhalen. Prachtig lagen we weer en 's middags ook lekker weer door de bladeren gestampt en door de bossen gestruind.
.
De dag erna was het ineens druk met andere plezierjachten! Heel leuk, want iedereen bleef elkaar oproepen en kletsen. Na een klein stukje waaiert dat dan weer uit, want de motorjachten geven gas en er was nog een klein zeilbootje die al snel ver achter bleef.
.
Rond de middag liepen we Pebble Isle Marina in. Even tanken was de bedoeling, maar het werd hoe langer ondieper. Anker laten vallen voor de marina. We werden even later opgeroepen door Billy. En zijn service gaat ver! Hij wilde ons wel "met een sleepboot naar binnen sleuren over de ondiepte!" Haha!! We probeerden het later nog een keer en we scheurden over de bodem of sneden door de modder, maar we haalden het net. Wel fijn, want dan hoefden we niet met jerrycans te zeulen voor diesel en water.
.
Na overleg met Billy besloten we toch maar voor anker te gaan. Billy is een 'simpel country boy', zoals hij het zelf zegt en dat is hij ook. Maar hij is super! Etienne ging de gasfles wisselen en toen kwamen de verhalen. Tijdens afgelopen winter was er een hert dwars door Billy z'n voorruit van z'n truck gesprongen. Terwijl hij dat beest naar buiten aan het duwen was, reed hij verder en belde z'n broer.. Zo ging het verhaal nog even door. leuk vermaak dus!
.
We ontmoeten ook andere zeilers die we misschien later in Florida weer gaan zien. Verder hebben we een rustige middag.
.
Gisterenochtend zijn we met de auto van de marina naar de supermarkt gegaan. Altijd leuk, want je ziet iets meer van de omgeving. Het is namelijk enorm heuvelachtig hier! Verder lekker rustig aan gedaan, want het internet ging er half de ochtend ook al uit.
.
Vanochtend weer vertrokken. De Tennessee River wordt nu smaller, wat maakt dat we in een schitterend decor varen. Ook zien we wat hoge kliffen tussendoor. We liggen nu voor anker achter Bensons Island, weer een leuk plekje. Op de kant is een clubhuis, wat prachtig versierd is met spinnenwebben en spookjes voor Halloween. Ze hebben zelfs een begraafplaats 'ingericht' ervoor. Gelukkig liggen we ver er vanaf zodat we van het gespook geen last zullen hebben. ;-)
-----
At 15-10-2015 19:01 (utc) our position was 35°45.05'N 088°00.41'W

Onder water

Maandag 12 oktober 2015 @ 02:54

Van ankerplekje naar ankerplekje varen we deze dagen. We doen lekkere afstanden van maar een paar uurtjes en gaan dan weer een prachtig baaitje in. Een baaitje omringt door de meest schitterende herfstkleuren! Grijze reigers langs de waterkant, roofvogels in de lucht en 's avonds spotten we vaak wat hertjes. Met de dinghy varen we het baaitje even rond en we hebben al een paar wandelingen door het bos gemaakt. Genieten!
.
Het is weekend en we zien nog wat andere boten, hoofdzakelijk vissers. Voor ons blijft het raadselachtig; ze komen op volle snelheid de baai in, gaan dan op een hoge stoel zitten en gooien de hengel uit, na een minuut of tien, waarin ze niets binnenhalen, gaat de hengel weer in de boot en racen ze vijf meter verder, waar het hele ritueel weer wordt herhaald en na een half uurtje scheuren ze op volle snelheid (en dat gaat soms hard met 250 pk!) de baai weer uit..
.
We zijn nu dus op Kentucky Lake. Het is een groot meer met zijn 160.000 hectare en is 240 mijl lang. Op de kaart van het meer zien we woorden als 'onderwater brug', 'kerk', 'school', 'gebouw', 'rivier'. We zien een spoorlijn dwars onder ons door lopen en contouren van rivieren. Rond 1937 liep het gebied hier elke keer onder en dus moest er iets gebeuren. Na onderzoek hebben ze twee dammen aangelegd en het gebied vol laten lopen om het zo als buffer te gebruiken. Met de verschillende seizoenen laten ze het waterniveau ook varieren en dat ondervinden we nu ook heel goed, het is zo'n 2 meter lager dan de waarden op de kaart.
.
De mensen zijn gewoon verhuisd, maar het is wel bizar om te zien waar je af en toe 'overheen' vaart. Als het er uberhaupt nog zou zijn, na zo'n lange tijd. Met het lage peil van het meer, ervaren we wel, dat we het beste over de oude rivier kunnen varen, die is nog het diepste. En dan naar de baaitjes langs de kant is het gewoon opletten.
-----
At 11-10-2015 23:28 (utc) our position was 36°31.17'N 088°01.05'W

Super bijzondere en zeldzame ervaring

Woensdag 07 oktober 2015 @ 23:26

Er is weer veel gebeurd de laatste dagen. Mark Twain heeft eens gezegd: “The River is a wonderful book with a new story to tell every day.” Oftewel “De rivier is een prachtig boek met elke dag een nieuw verhaal .” En dat is ook wel zo. Soms lijkt het verhaal wat saaier, dan zie we alleen ‘maar’ grote barges (duwcombi’s), veel roofvogels, kleine zwaluwtjes en gewoon mooie natuur met daartussen industrie. Waarbij we soms verdrietig ons hoofd schudden hoe dat eruit ziet en zelfs gisteren, wat er van de heuvel af het water in liep...

Maar er zijn ook dagen dat we echt een verhaal te vertellen hebben. Zoals afgelopen maandag. De dag ervoor hadden we de Mississippi alweer achter ons gelaten en waren de Ohio River op gegaan. Nog steeds stroom tegen. De dag ervoor hadden net na de kruising ons al verschillende motorboten (sommige bekend) ons voorbij geschoten. Wij vertrokken maandag vroeg, want we wilden twee sluizen door, die erg druk zouden zijn. En dat zagen we even later ook wel aan alle AIS signalen. Ook zagen we de motorboten voor anker liggen.

Sluis 53 en 52 zijn hele oude sluizen en ze gaan ze vervangen door een nieuwe die ze aan het bouwen zijn, klaar volgend jaar 2016. Net voor de construction site lagen de anderen nog voor anker. Wij zagen geen bijzonderheden, maar wisten dat het een reden moest hebben en ja hoor, even voor waar ze druk aan het bouwen zijn, werden we opgeroepen dat we moesten wachten bij de anderen en over een klein uurtje wij met een escort door zouden gaan. Prima! En ja hoor, na een paar duwcombi’s waren wij allemaal aan de beurt. Ze brachten ons voorbij de dam-in-aanbouw en verder naar sluis 53. Daar hoefden we niet doorheen, maar we konden over de dam, die ze hadden laten zakken. Door de opening stroomde het goed. Daarna liet onze escort-duwboot ons weer gaan.

De motorboten lopen veel harder, zowieso, maar zeker met deze stroming dus waren al lang veel verder, eer wij aan het einde van de middag bij sluis 52 aankwamen. Vandaag realiseren wij ons pas dat wat wij daar hebben gezien heel uniek is. We zagen dat ze de dam aan het sluiten waren, met ‘bielzen’, was ons eerste idee. De sluismeester gaf aan dat de sluis niet werkte, maar we konden proberen om over de dam te gaan, maar het zou al wel erg stromen. Wij niet te flauw, laten we dat proberen, want wie weet hoe lang deze sluis nog kapot is. Volg gas naar de opening, wat een turbulentie! We zagen het water kolken om ons heen, maar wij gingen nog steeds gewoon vooruit er doorheen. Langzaam kwam er meer stroom, nog meer volgas, maar toen we eigenlijk bij de echte dam waren, zagen we het water voor ons omhoog gaan! En wij lagen stil. Dat ging hem niet worden dus... Het moet zeker 7 knopen hebben gestroomd! We zagen de ‘bielzen’ van de dam naast ons en een ponton er tegenaan met crew erop, die een kraan bediende en bezig waren met de dam. Helaas dus, we gingen er deze maandag niet doorheen. De sluismeester opgeroepen en voor anker.


De sluizen zijn van 1928 en ook de dammen. Etienne zat met de verrekijker te kijken, hoe ze de ‘bielzen’ voor dam omhoog aan het zetten waren, maar we konden het niet echt uitvogelen. Gedurende de nacht gingen ze door en ’s ochtends was het water aan onze kant een dikke meter gezakt en was de dam omhoog. Later met de sluis gingen we zeker 3 meter omhoog. Ze hadden de dam gesloten omdat het waterniveau te laag werd.


Rond een uur of negen riep de sluismeester dat de sluis officieel weer in functie was! Hij zou ons er zsm doorheen sluizen, maar we zagen wel 8 duwcombi’s liggen te wachten. Al vrij snel hoorden we dat we met de tweede (!) meekonden! Super, dat was speedy. Wij erheen, maar toen we de sluis invoeren kwam de sluismeester zich verontschuldigen, de duwcombi had gevaarlijke stoffen en dat zag hij nu pas... Jammer! Hij vond het echt super vervelend. En blijkbaar zo erg, want tot onze grote verbazing mochten we heel snel er gewoon tussen! Degene waar we mee zouden kunnen ging, daarna nog een en toen schutte hij speciaal voor ons, terwijl er echt tig lagen te wachten! Heel gaaf!!

Op de sluis spraken we met een van de jongens. Deze zijn allemaal onderdeel van het leger en hij had in Irak gevochten. We hadden een super leuk gesprek, want het gaat tergent langzaam het schutten van de sluis. Hij was erg geïnteresseerd in ons verhaal, maar toen we hoorden dat hij ons gisteren zag proberen de dam over te gaan en hij op dat ponton zat, wilden wij weten hoe de dam werkte. Hij vertelde het , maar we snapten het niet helemaal. Nu met google (waar zouden we zijn zonder?!) weten we het. Het is eigenlijk té om het helemaal uit te leggen, maar het is een systeem wat alleen nog maar bij deze twee sluizen 52 en 53 zo werkt. De ‘bielzen’ worden met een soort klapsysteem omhoog gezet en dit gebeurd met de hand en met een stoomkraan! Het team is super close, want ze werken continu door tot de dam omhoog of naar beneden is, dit kan duren van 18 tot 30 uur! Het is ook niet ongevaarlijk, want het water stroomt er super hard langs! Wil je weten hoe het precies zit en dat is echt de moeite waard, google op ‘wicked dam’. Super gaaf! En het is zoals we vaak zeggen als het ‘even tegen zit’, daardoor maak je wel weer andere dingen mee. Ook nu, waren we meteen er doorgegaan, dan hadden we dit nooit geweten! Bijzonder!!!



Eenmaal door sluis 52 was het al begin middag. Even verder gingen we de Tennessee rivier op, het laatste stukje rivier naar een paar meren. En voordat we het Kentucky Meer op gaan moeten we nog een sluis door. Deze is berucht door de drukte met mega wachttijden. Maar tot onze verbazing zagen we in dit stuk geen duwcombi ons tegemoet of achterop komen. Hoezo druk? Maar je weet het nooit. De jongen op sluis 52 vertelde dat ze daar een keer een opstopping (door onderhoud werkte maar 1 kamer) hadden van 5 dagen! Ongelooflijk als je je bedenkt dat de duwcombi’s dus 5 dagen later met hun vracht ergens aankomen?! Maar nee, niemand was heel erg boos, lachte hij!?!


Het was al zes uur ‘s avonds toen we bij de Kentucky Lock en Dam aankwamen. Een enorm moderne dam met een waterkrachtcentrale. Hier zouden we 17 meter omhoog gaan, dus was het heel bizar, want we vaarden soort van ‘tegen een muur aan’! Aan de andere kant zagen we wat AIS signalen, maar aan onze kant lagen alleen 4 bakken te drijven voor de sluis?! We riepen de sluismeester op en tot onze verbazing konden we mee met de volgende schutting. Er ging nu een duwbak in en die zou zich weer aan deze drijvende bakken koppelen en dan konden wij daarna mee. Super! Maar dit duurde toch langer dan we dachten. Het was inmiddels al donker toen we de sluis in gingen. Een enorme bak, want we moesten veel omhoog. Weer een drijvende bolder en daar gingen we, heel langzaam!

Uiteindelijk aan de andere kant, zijn we de dam voorbijgevaren en snel het anker gedropt. Nog even wat drinken en toen konden we al gaan slapen...

Wanneer je dan net als vanochtend uit bed komt en het licht is, zie je beter waar je geankerd hebt. We zijn in Kentucky lake in de staat Tennessee. Weer een nieuw stuk. Prachtig ook hier weer! Meteen lekker de marina in, een prachtige met weer overdekte steigers. Hier overtreffen ze alleen alles. Ze varen hier met ‘homeboats’ en inderdaad dat zijn het. Vierkante bakken, met veel ruimte. En dan hebben ze op de steigers nog uitgebreid de ruimte naar de boot toe en hebben daar zitjes, keukens, bbq’s en zelfs flatscreens! Ongelooflijk! Super leuke, aardige en vriendelijke mensen! We konden vanavond al mee-eten als we wilden!


Toch zijn we maar boodschappen gaan doen. ;-) Met de ‘truck’ van de marina. Een enorme gave rode bak! Op naar de super Wal-Mart. We hebben weer lekker verse veggies dus. Morgen gaan we weer verder, het blijft voorlopig mooi weer, dus we gaan wat ankerplekjes bekijken.


PS Meer foto's in het foto-album!

Computerspelletje en guur

Zondag 04 oktober 2015 @ 01:41

We blijven een dagje in Alton en lopen dan naar de Melvin Price Lock en Dam. Daar moeten we de volgende dag doorheen en zij geven tours en het Great Rivers Museum is daar. Het is een super leuk museum, met veel uitleg over de geschiedenis, de overstroming van (6 mtr) in '93, de hoogwaterstanden in de lente en hoe het gaat met een rivier, de meandering, de kribben en het dierenleven.
.
Dave geeft ons een rondleiding over de sluis en er komt net een mega combi naar binnen. De Melvin Price Lock heeft twee sluiskamers, een kleine, met de grootte zoals die van de anderen op de Illinois River en eentje die vele malen groter is. De grotere combinaties die we hier zien, kunnen daar dan ook 'makkelijk' doorheen. Op het moment dat wij in het centrum boven staan te kijken komt er een duwboot in de sluis. Ook in dit museum is een simulator en Etienne stuurt een grote duwcombi vakkundig onder een brug door en langs een andere duwcombi.
.
De volgende ochtend zijn we net klaar met eten als Etienne naar buiten kijkt en een motorjacht bij de sluis ziet liggen. We gaan snel losgooien en spuiten naar de sluis. De kleine sluiskamer, die meestal voor de pleziervaart wordt gebruikt is al sinds januari (!) buiten gebruik. We moeten dus met de grote mee, wanneer er geen duwcombi is. Er ligt een combi in die deze kant op komt, dus het is even wachten en dan kunnen we mee. Wanneer de sluis opengaat gaan we naar binnen met z'n vieren (twee motorjachten en nog een andere zeilboot). Hierna gaan we een kanaaltje op naar een volgende sluis. Daar kunnen we wel met de klein sluis mee en zijn er zo door.
.
Als we naar buiten komen is het even later net een computerspelletje. We varen voor St. Louis langs. Je weet wel, begin 1800 een belangrijk handelspunt voor de bonthandelaren en basis van Lewis en Clark tijdens hun tocht om het westen van Amerika te gaan ontdekken. Het boek van Sacajawea, het indianenvrouwtje dat met hen mee gaat, heb ik pas gelezen en speelt zich onder andere hier af. Heel erg leuk om dan een stukje de Mississippi te bevaren waar zij ook gevaren hebben. Langs de waterkant bij St. Louis staat een mega boog, symbool voor de poort naar het westen. Het was Lewis en Clark namelijk gelukt om over het water naar de westkust te gaan.
.
Maar voor St. Louis denken we daar maar even aan, het is opletten geblazen! Verschillende duwcombi's gaan van links naar rechts, komen je tegemoet en achterop. Er vaart nog een prachtige oude Mississippi radarboot heen en weer voor het waterfront en losse duwbakken zijn met bakken aan het schuiven. Waarbij niemand zich aan de regels houdt! We kijken en turen en volgen alles op AIS, wat toch nog steeds echt een goud systeem is!
.
De tijd vliegt zo voorbij en we verbazen ons over de enorme combi's. We zien ze van 4 bij 7 en 5 bij 6. Het zijn gevaartes! De rivier kronkelt en stroomt goed en het is opletten, maar ze hebben (bijna allemaal) AIS, dus dat is fijn. Voordat we het weten zijn we bij de Meramec River, onze stop voor deze dag. Het stroomt hier goed, rond de 3 knopen, maar op sommige smallere stukken halen we zelfs een extra stroom van 4 tot 4,5 knoop meer! Het riviertje in, wat zeker niet breed is, is dan ook even spannend. Omdraaien tegen de stroom in, gassen! En dan zo langzaam het rivier in, hopen dat de gegevens kloppen en het diep genoeg is. Dat was het en het was een rustig en prachtig plekje.
.
De volgende dag weer de grote rivier op. We worden meteen weer gepakt door de stroom en gaan! Langs de Mississippi staat veel industrie, maar je hebt ook hele lange stukken waar je je in de middle of nowhere waant. Er komen een paar duwcombi's ons tegemoet, verder is het redelijk rustig.
.
In de rivier hebben ze verschillende dingen gedaan om de kanten te beschermen; kribben, onder water dammen, dijken en kant versterking. Wij grapten alleen al dat de NSA de gegevens die ze van Rijkswaterstaat hebben gehackt, verkeerd hebben vertaald of niet hebben begrepen! Het stroomt aardig, dus op sommige plekken wil je dit verminderen of van de kant af hebben. En geregeld liggen de kribben dan verkeerd om! Of juist onder water dijken wat alleen nog maar meer turbulentie op plekken geeft! Ik ben op een gegeven moment aan het sturen en ineens komt er recht voor ons een waterbel omhoog! Schrikken! Komt gewoon door zo'n ondergrondse krib. Dit geeft op sommige plekken ook een enorme turbulentie waardoor je alle kanten op gaat, zeker met deze enorme stroom.
.
Maar het fijne aan de kribben is ook, dat je achter sommige voor anker kunt! Dat doen we vrijdagnacht. We gaan de rode ton voorbij en draaien achter de beschutting van een krib (die een heel stuk boven water ligt en meer naar de vaargeul onder water). De duwbakken varen gewoon langs, maar we hebben geen last van de golven en bang voor ze zijn we niet, want ze duwen zich echt niet klem tussen twee kribben. Hier moet je namelijk wel oppassen waar je gaat liggen, want als ze wachten op elkaar (het is te smal om te passeren) of ze moeten stoppen (om wat voor reden dan ook), dan duwen ze de combi vaak naast de vaargeul in het ondiepere water of de kant. Daar moet jij dan niet zijn natuurlijk!
.
Vandaag is het een heel bochtig stuk en er komt een super combi achterop. Deze lopen met de stroom mee ook zeker over de 8 knopen. Gisteren was het al een koude(re) dag, maar vandaag is het helemaal guur. Er is wat meer wind en deze snijdt door alles heen! We hadden de handschoenen, dikke sokken, dikke kleren, mutsen en sjaals al tevoorschijn getrokken, gisteren hadden we al wat aan, maar vandaag gaat er nog meer aan! De temperatuur is niet heel laag, maar met de wind voelt het erg koud.
.
We gaan weer een riviertje op, nog smaller dan eergisteren en als we tegen de stroom ingaan, hebben we dichtbij de kant, zo'n 5 knopen tegen. Ai, dat is hard voor ons! De toeren worden opgevoerd en we trottelen het riviertje in. Inmiddels gaat het steeds harder miezeren en we zijn blij dat we liggen. De kachel aan en dit wordt een rustig middag. ;-) Een prachtig plekje weer en eer dat het tijd is om te gaan eten liggen er 4 motorjachten om ons heen!
-----
At 3-10-2015 18:48 (utc) our position was 37°14.96'N 089°31.17'W

De Mississippi op

Woensdag 30 september 2015 @ 13:21

We ankeren een dag later bij Wing Island. Weer een prachtig plekje midden in de natuur. Het is warm deze dagen, heel warm als de zon ’s middags goed doorkomt en de temperatuur binnen naar de 30 graden gaat. Ook ’s avonds blijft het lang warm. Een mooie nazomer!


Zondag begint de dag met mist, zware mist, waarbij we de kant (waar we toch aardig dicht bij liggen, want het riviertje is erg smal) niet kunnen zien. We besluiten niet te vertrekken en te kijken of het nog optrekt. Dat doet het een dik uur later en we gaan weer verder. De mist trekt helemaal weg en de zon komt erdoor. We passeren wat veerpontjes. Een bak met duwboot eraan. Het beeld langs de oever wisselt sterk. Van industrie naar bomen en van prachtige huizen naar een rommelige waterkant. Zo ligt er bij de veerpont oversteekplaats een oude pont gewoon in de voortuin bij de buren?!


De meeste duwbakken hebben AIS, super fijn, want dan zien wij ze voorbij de bocht aankomen, maar zij ons ook. We zien een bak aardig hard varen en even later stilliggen op AIS. Als we de bocht doorkomen, zien we, het is een aardig smal stuk, de enorme combinatie voor ons stil liggen zodat we kunnen passeren. Dat is aardig?!? Het is ook meteen de grootste combinatie die we zien, 3 breed bij 6 lang!


Als de bakken opzij gaan, gaan zij helemaal uit de vaargeul en steken de neus half in de kant. Het zijn toch enorme gevaartes en met het bochtige stuk hier. We zien ze af en toe over de tonnen gaan, waarmee ons vermoeden ‘waarom er soms geen tonnen zijn’ wordt bevestigd.


En dan komen we op de Mississippi! De rivier die iedereen kent. Bizar, daar varen we dan. Op zich voelt het niet anders aan, het water is nog even modderig, het stroomt zelfs iets minder (terwijl het vaak juist harder stroomt), maar de kliffen zijn prachtig. De Mississippi is hier breed en we ankeren bij Portage Island, tussen wat kleinere eilandjes er omheen. Een schitterend stukje weer en heel beschut voor de golven van de duwbakken of ander ‘gespuis’.

Maandag vertrekken we voor een klein stukje naar de marina in Alton. We passeren de zoveelste oude radarboot, netjes tegen de kant of half in en op de kant, die dienst doet als casino. Of heeft gedaan. Dat weten we eigenlijk nooit helemaal zeker, want sommige zien er erg slecht uit, maar uit de reclameborden en andere dingen blijkt toch duidelijk dat het casino het nog wel doet...


We draaien de haven in en zien dat ook hier de steigers en boxen overdekt zijn! Zo’n grappig gezicht! Bij de tanksteiger gooien we onze tank weer vol. Het is wel grappig, want het is elke keer niet veel en soms zouden we zeggen ‘niet de moeite van tanken waard’. Maar wij lachen wel, want als er weer een motorjacht op volle snelheid voorbij komt, dan wil je het verbruik niet weten. Dat is vele liters (hele gallons zelfs = bijna 4 liter) per uur.

We krijgen een slip aan het einde van het dok. Het is niet diep in de box en later zien we een duwboot met drijvende bak met daarop een kraan baggeren in de marina en in de boxen. Een bijzondere manier van baggeren.

We lopen Alton in, lopen wat rond en doen boodschappen bij de locale ‘super’markt. Deze supermarkt is er al sinds 1936! De vrouw die ons later met boodschappen weer terugbrengt vertelt dat haar opa, uit Duitsland (we dachten het al, de naam is Schweger) naar Amerika is gekomen en bij een kruidenier werkte. Toen die ging stoppen kon hij de zaak overnemen. Schweger doet en heeft veel voor de mensen in de omgeving gedaan, de kracht waardoor deze buurtsuper nog steeds kan blijven bestaan tussen de grotere en goedkopere supersupermarkten.


Er liggen hoofdzakelijk motorjachten in de haven. Onder de afdakjes, met daaronder vlaggen en kerstverlichting.


Als ik aan het einde van de dag in de regen de was ga ophalen doet dit heel knus en gezellig aan. Zowieso is het een leuke marina, gezellig versiert voor Halloween. Maar ook is er een zwembad en twee jacuzzi’s! Maar wat alles overtreft zijn de douches. Nou ja, meer badkamers eigenlijk! Er liggen badmatten klaar, die je daarna buiten in een mand gooit om te wassen. Er staat douchespul, shampoo, haarlak enz. En het is super schoon en gewoon zalig! Er zijn hotels waar het minder is...


Er staan weer meer foto's in het fotoalbum!

Magisch, monster machine, weg dam, druk

Zondag 27 september 2015 @ 01:55

In Ottawa hoorden we al dat er in het voorjaar heel veel regen is gevallen. De dockjes waren weggeslagen hier en als we verder varen, zien we duidelijke tekenen van heel hoog water. Meerpalen zijn tot net niet boven aan vies, op sommige huizen zie je halverwege de zandstrepen en de brugpijlers waren ook erg veel verder onder water. Nu is het water ook hoger, zeggen de locals. Voor ons gunstig, want de diepte is, met name bij walletjes, steigers en marina's, geen vetpot. We hebben nu een week al geen regen en dat blijft de komende periode, dus de verwachting is dat het water langzaam weer wat gaat zakken.
.
Net na Ottawa hebben we onze volgende sluis. We zien dat hij dicht is en dat er bakken in liggen. We roepen op en krijgen de instructie om helemaal opzij te gaan, de bakken moeten uit de sluis. De duwcombinaties die hier varen zijn vaak te groot voor de sluis. In de sluis passen 3 bij 3 bakken maximaal. De duwbak duwt zijn combinatie zover de sluis in tot hij vol ligt en koppelt de voorste 9 (3 bij 3) bakken dan los. De duwbak gaat achteruit de sluis weer uit en de bakken worden geschut. Eenmaal boven (in dit geval) worden ze door lange staalkabels de sluis uitgetrokken. Dit gebeurt als wij liggen te wachten en zien de bakken naar voren getrokken worden langs de muur. Ze gaan iets verder naar voren dan normaal, zodat wij tussen de bakken en de sluismuur door kunnen de sluis in (past net). Toppie! Wij gaan dus mee naar beneden en eenmaal daar is het weer kruipdoor-sluipdoor langs de rest van de duwcombinatie die ligt te wachten; 3 breed, 1 bak lang en een duwbak. Deze duwbak gaat da
n de sluis in en eenmaal weer omhoog, gaat hij tegen de andere bakken liggen en wordt alles weer aangekoppeld. Wij hadden geluk dat we mee naar beneden mochten en zo snel weer, want een paar dagen later horen we van anderen dat zij niet mee mochten!
.
Hier is de natuur ook weer prachtig en we zien een witte pelikaan. Hele groepen worden ons beloofd in de pilot. In de middag lopen we in op een duwbak. Hij gaat net wat langzamer als ons. Omdat we over een aantal mijlen toch voor anker gaan blijven we achter hem hangen. Het zijn natuurlijk hele lange vaartuigen zo, die je niet 1-2-3 voorbij loopt. We gaan voor anker op weer een schitterend plekje. Voorbij een eiland, even terug tegen de stroom in, varen we het riviertje in en droppen in het midden ons anker. Door de stroom blijf je toch in de richting liggen. Het is weer super stil en rustig en we genieten van de roofvogels hoog in de lucht.
.
De volgende dag zien we het al heel snel.de groepen witte pelikanen! Het is gewoon magisch! Honderden, duizenden! Ze zitten op het water en als ze gaan vliegen volgen ze elkaar precies. Dit maakt dat het af en toe net is of er voor de groene bomen een snoer witte kerstverlichting over de rivier hangt en dan aan de andere kant weer langzaam naar beneden gaat. Ik maak honderden foto's en we kijken ademloos rond. Zoveel! En zo gaaf om ze in heel grote groepen bij elkaar te zien, rustig hun veren poetsend en dan een andere groep een stukje verder stijgt in een sliert op en landt bij de eerdere poetsende groep. Heel gaaf!!!
.
Af en toe zien we nog wat industrie, bakken met zand die geladen of gelost worden en kolencentrales. Verder is het gewoon natuur met veel bomen, heel veel bomen. Af en toe zie je wat caravans staan en wat huisjes, op hoge palen.
.
We meren aan bij Peoria. Een grote stad, veel grote bedrijfspanden, kantoorgebouwen en een leuk waterfront. Het drijvende dockje heeft een betaalautomaat, welke al tig jaar buiten werking is. Daar maken we ons dus niet druk om. De diepte is ook genoeg, dus we liggen super en lopen zo Peoria in. We spenderen onze middag in het bezoekerscentrum van Caterpillar. Je weet wel, dat merk van die enorme graafmachines! Het is echt leuk en de grootste 'kiepwagen' staat daar! Deze enorme bizarre machine kan 400 ton hebben, heeft 4000 hp en kan een snelheid halen van 40 mijl. Het zijn die grote die je ziet in documentaires bij de mijnen. Daar hebben wij ze in Zuid-Africa namelijk ook in het echt gezien. Het is echt een monstermachine en Caterpillars paradepaardje. Ze zijn begonnen met tractoren en toen ze dat, zo'n bijna 100 jaar geleden, lieten zien zei een fotograaf "hij beweegt als een Caterpillar." Vandaar de naam.duizendpoot. Ze hebben er ook nog simulators van o.a. een graafmachine. Dat is
echt heel leuk en na even proberen kan ik zelfs een pijp ingraven. Altijd handig!
.
De volgende dag gaan we weer verder. In dit stuk zien we helemaal duidelijk de modderstrepen overal staan, bijvoorbeeld op de spoorbrug, die heel laag is en het maar net heeft droog gehouden. Verder zien we aardig wat huizen hoog en droog, maar ook sommige die toch echt natte voeten hebben gehad. Het achterland is hier lager, dus het moet een enorm gebied zijn geweest dat heeft onder gestaan.
.
En dan komen we bij de Peoria sluis en dam. We kijken met de verrekijker en het lijkt alsof er een duwboot in ligt, maar het rare is, de dam, die normaal naast de sluis ligt, zien we niet. Ook geen waarschuwingstonnen, niets. Ik roep de sluismeester op en uit zijn staccato antwoord hoor ik zoiets van 'relax', 'downbound' en 'dam'. We trekken de conclusie, dat er dus een bak in ligt die naar beneden gaat en wij op moeten passen voor de dam. Etienne tuurt nog wat door de verrekijker en we kunnen er niet omheen we zien gewoon geen dam, maar even verder wel de betonning doorgaan. Heel verwarrend als je het beeld van een sluis met dam (en daarna snelstromend water naar beneden) in je hoofd hebt. De sluis brengt je 11 ft (= zo'n 3 meter) lager en aan de sluis is niets te zien dat hij buiten werking zou zijn, de borden waarschuwen je zelfs dat je niet verder mag. Wanneer ze van de bak in de sluis de stroomkabels naar de kant uitrollen, wordt het tijd om de sluiswachter nog een keer op te ro
epen. En hij bevestigt onze gedachten, er is geen dam meer!! We kunnen dus zo door varen. Hoe bizar! We zien ook hier duidelijk dat het water hoger is en is geweest.
.
Bij Havana knopen we La Luna weer vast aan het drijvende dockje. Al deze dockjes zijn soort van gemeente walletjes en gratis. We lopen het stadje in, maar het is niet veel. Vanochtend zijn we weer verder gegaan. We varen nog steeds tussen de bomen en de rivier slingert er tussendoor. De stroom geeft ons een aardig zetje, dus we besluiten wat verder te gaan dan gepland en ook de La Grange lock mee te pakken vandaag. Daar aangekomen zien we de twee motorboten, die ons eerder voorbij scheurden, liggen te wachten, voor anker! Er is weer een grote combinatie door de sluis aan het gaan en we moeten wachten. Even later komen er nog drie motorboten aan en wanneer we de sluis in kunnen, liggen we met 6 pleziervaartuigen erin!
.
Wij ankeren meteen na de sluis voor de dam en zo uit de vaargeul. Een prima plekje weer. Een paar locals in een speedbootje komen een praatje maken en herkennen zelfs de vlag! ;-)
-----
At 26-9-2015 20:48 (utc) our position was 39°56.14'N 090°32.11'W

Springende vissen en dikke bakken

Dinsdag 22 september 2015 @ 17:31

Na wat surfen op internet ontdekten we dat Chicago problemen heeft het afval- en rioolwater te beheersen als het veel heeft geregend en dat heeft het gedaan wanneer wij Chicago verlaten. Vandaar de lucht…

Net na Joliet gaan we onze volgende sluis in. Het is even wachten, want er is net een duwbak voor ons ingegaan en we mogen er niet bij, ivm de stoffen die hij vervoerd. We meren aan bij en drinken op ons gemak koffie terwijl we wachten.

Voorbij deze sluis, we zakken weer zo’n dikke 10 meter, is de stanklucht definitief verdwenen. Het is ook meer natuur hier en aangezien sommige bomen al voorzichtig aan het verkleuren zijn, is het prachtig!

Het is zondag en we gaan steeds meer bootjes zien. Bootjes, jetski’s en zelfs zo’n gevaarlijk board wat je door een jetstraal boven het water laat zweven.


We ankeren bij Sugar Island in een zijarm van de rivier. Het is prachtig! We liggen echt midden tussen de bomen. Aan het einde van de middag zijn ook al de recreanten verdwenen en wordt het heel stil. Zo ook ’s nachts, waardoor we super slapen. De volgende ochtend is er een dauw net boven het vlakke water. Prachtig beeld na het opstaan!


Het is ook wel weer koud en we kleden ons weer even dik aan en gaan op weg. Zodra de zon hoger komt, wordt het afpellen en zitten we ’s middags alleen in ons t-shirtje. We hebben weer mazzel met de sluizen vandaag. Er is namelijk een duidelijke prioriteitenlijst voor wie eerst de sluis doorgaat; overheidsvaartuigen, commerciële passagiervaart, commerciële vaart en dan pas pleziervaart. In de Marseilles sluis wachten we op een motorboot en kletsen ondertussen met de mannen op de sluis. De sluizen worden bediend en onderhouden door een divisie van het leger. We kletsen over de duwbakken. De grootste die we tot nu toe hebben gezien is vier bakken lang, bij drie breed. Er varen er met nog meer, zeiden de mannen op de sluis ook, maar er kan maar een 3 bij 3 combi door de lock. Als ze groter zijn, dan gaan de andere bakken de sluis in met grote staalkabels en worden dan aan de andere kant weer opgepikt. Dan zijn ze al snel 3 uur bezig met zo’n combi. We zullen dat vast nog wel een keer gaan ervaren. Al is het nu erg rustig met de bakken, het water is hoger dan normaal en dan kunnen een aantal niet onder sommige bruggen door.


Aan het begin van de middag meren we af bij Ottawa. Veel plaatsnamen zijn dubbel. Er is een Ottawa in Canada en we hebben de Dresden en Marseilles sluis gepasseerd. In Ottawa heeft de middenstand een dokje gemaakt voor de ‘loopers’. Het is een prima dokje met water (en elektra). Je loopt zo het dorpje in. Het is niet groot, maar heeft leuke winkeltjes. Een prima supermarkt en een leuke hippe koffietent met internet!


Vandaag blijven we liggen. Het is prachtig weer, ’s nachts fris, maar overdag in de zon is het lekker warm. Hier heb je veel karpers en deze springen heel hoog uit het water als ze schrikken. Een bord bij de sluis gaf al aan dat als er vissen in je boot zijn gesprongen, je ze voor de sluis moet verwijderen!! Erg grappig! Maar ik zag vanochtend een visbootje op volle snelheid wegscheuren en toen snapte ik het! Wat een gaaf gezicht! Er wordt ook voor gewaarschuwd, want er zijn al mensen overboord geslagen wanneer een 17 kg karper hem raakt...

Verder keutelen we vandaag wat, werken wat achterstallig ‘internetwerk’ weg (ik ben weer bij met de fotoalbums vanaf New York tot nu) en we hiken wat rond het stadje.

Daar zit een luchtje aan...

Zaterdag 19 september 2015 @ 23:01

Donderdag hadden we nog een heerlijk dagje in Chicago. Lekker ‘gewindowshopt’ (etalages kijken) op de Magnificent Lane, de prachtige gebouwen (it's all about the architecture) in detail bekeken en gewoon een super koffie in een hippe tent. Daarnaast ook nog even bij de World Triathlon gekeken, ze zwommen zowat langs de boot, wat een afstanden!


’s Nachts barstte het los met regen en wind. En vrijdag gingen we naar Jackson Yacht Club om de mast eraf te halen. Ze hadden regen op gegeven, daar hadden we ons op voorbereid, maar gelukkig viel dat allemaal die nacht. De dinghy stond half vol! Bij de Jackson Yacht Club ging Dale ons helpen. Het ging allemaal super en we hebben meer tijd verkletst met iedereen daar, dan dat het duurde. Inmiddels worden we er een soort van handig in ofzo.


Met de mast weer plat op het dek, kunnen we het volgende stuk in. Dag meren, hallo rivieren!

We bleven nog heel even op het meer, want we gaan weer terug naar Chicago. Nog even voor anker bij Olive Park en de volgende dag, zaterdag, de Chicago River op, nu echt de meren af, via onze eerste sluis. Deze sluis brengt ons in het hart van Chicago en we varen er zo dwars doorheen! Zo gaaf!! Het deed ons een beetje aan Utrecht denken en toch ook weer niet, want daar zijn de bruggen nog lager, nog kleiner en is het gewoon gezelliger met die terrasjes, maar dat neemt niet weg, dat we genoten! Leuk om zo de prachtige gebouwen van een andere kant te zien en onder (40 bruggen over een afstand van 5 mijl) door!


Wij vliegen door de stad! Wat inderdaad wel zo is, maar deze berekening komt door het af en toe wegvallen van de GPS. Wel grappig, dit is echt ons snelheidsrecord tot nu toe en ik heb het op foto! ;-)


Eenmaal weg uit de binnenstad wordt het beeld toch wel anders. In de stad zagen we al veel zwervers en langs het water bivakkeren er verschillende in tentjes tussen de bossen. Verder stinkt het er continu, naar riolering, metaal of chemie. Het is wel leuk hoor, je ziet de gebouwen, later de industrie. Maar zeker het eerste stuk aan het einde van de stad en het begin van de rivier is, sorry, een gore bende! We varen langs stukken, waarbij onze sloperijen langs het water nog heilig zijn, en dan zijn het hier geen sloperijen...


We schieten lekker op, want de stroom helpt ons aardig. Er varen heel veel duwbakken op de rivier. We zien er vandaag niet heel veel varen, maar passeren er aardig wat die geparkeerd liggen langs de kant. Sommige duwboten, om over de bakken nog maar niet te spreken, zien er vreselijk uit. Om in dezelfde lijn te blijven...bij ons op de schroot zien ze er nog beter uit! Er zijn er ook, dat valt dan natuurlijk weer op, die er heel goed uitzien. Hetzelfde geldt voor de industrie. We zien wat bedrijven, bij ons zouden die moeten sluiten. En dan varen we langs tanks van BP, alles goed verzorgd en netjes. Wat een verschil!


We passeren ook een elektrische barrière voor vissen die niet in de meren thuishoren. Zoals de Asian Karper. In het water hebben ze twee heftige stroomkabels gegooid en dit moet de vissen tegenhouden. Een soort van schokdraad, maar dan onderwater.

De tweede sluis is Lockport. We zakken zo’n 12 meter. Mooie grote sluis (30x180 meter), met een drijvende bolder, waaraan we ‘vast’ kunnen maken en dus niet zo op onze touwen hoeven te letten. Super! Kort na de sluis meren we af aan een muurtje bij een park in Joliet.

Einde Great Lakes, nieuwe fase: in Chicago

Woensdag 16 september 2015 @ 21:21

Na het schattige plaatsje St. Joseph kwamen we bij onze laatste stop op de Lakes, Michigan City in de staat Indiana.

Zoals op de meeste plekken langs de oostkust van Lake Michigan waren ook hier weer zandduinen en een strandje. En nu zelfs meteen naast de haven. Lekker dus weer even met onze voeten in het zand! Hoe je dat ook kunt missen!


Het waait deze dagen aardig en de nacht en ochtend temperatuur is rond de 8 graden, voor mijn gevoel vriest het! ;-) Op maandag voeren we naar Chicago, een prachtige dag en iets warmer. In Michigan City zagen we de skyline al. Chicago is weer een grote stad, 2,7 miljoen inwoners. De skyline is indrukwekkend, maar niet zoals New York City.


We ankeren bij Olive Park. Een prachtig stukje voor de grote wolkenkrabbers. Je zou het niet verwachten, maar in Chicago stond de eerste wolkenkrabber ter wereld. Mid 1800 brandde een groot deel van de stad af, waarschijnlijk omdat een koe een lantaarn omtrapte (?!) en toen werd er geredeneerd dat het beter was om meer staal en steen te gebruiken dan alleen maar hout. Dûh! En vanaf toen zijn de architecten los gegaan in de stad. Dat is ook duidelijk te zien. Het heeft bijzondere gebouwen en de vibe is heerlijk. Het is een beetje excentriek, veel jonge mensen zie je en ook her en der wat sjabbie daklozen.

Maandag halen we meteen ook de zeilen eraf en maken ook zo ook klaar voor de volgende fase. De mast moet weer naar beneden voor de rivieren naar Mobile.

Dinsdag verhuizen we naar een mooring in Monroe Harbor. We worden super hartelijk ontvangen door Mike en Jim! Daarna verslijten we weer wat cm slipperzool terwijl we de stad doorkruisen. Aan het einde van de dag stoppen we nog even bij Mariano's, een super supermarkt! Jim zei al, "als ze het er niet hebben, dan heb je het niet nodig!" En dat snappen we! En ook voor mij is er veel vegan en glutenvrij, waardoor ik 's avonds ook weer eens heerlijk aan de pizza zit!

En vanochtend zijn we eerst naar het vliegveld gegaan. Downtown rijdt de metro bovengronds en dat wisselt af buiten het centrum. Bij het vliegveld troffen we een super aardige man van Homeland security. Onze stempel (om in de US te zijn) loopt af begin december. We moeten nog aardig wat mijlen naar beneden en maakten ons een beetje zorgen of we dat voor december gaan halen. Ook met het oog op het orkaanseizoen wat daar dan heerst. We wilden dus graag verlening, al was het maar een maandje. Dat was onmogelijk, maar na uitleggen van onze situatie kon deze man wel een nieuwe stempel zetten. Drie maanden is normaal, maar daar schieten we weinig mee op, dus kregen we weer 6 maanden. Super! We zijn er erg blij mee, geeft ons aardig wat rust om naar beneden te zakken en eventueel in de Golf van Mexico nog wat langs de kust van Amerika te cruisen. We mogen nu hier tot mid maart blijven.

Eenmaal weer downtown hebben we weer wat rond gelopen en de gebouwen bewonderd. Ook zijn we de Navy Pier opgelopen. Niet heel bijzonder, maar weer een aardige tippel voor vandaag. Meer foto’s volgen, die zitten nog op de camera. Morgen nog een dagje Chicago!!!

In Holland staat een huis

Zaterdag 12 september 2015 @ 00:41

Hele grote huizen zelfs! Drie keer raden waar wij zijn.in Holland! Holland in Michigan, Amerika, dan he. Wees gerust, we hadden niet stiekem aan gekomen, jullie hadden het geweten!
.
Met het aanlopen bij Ludington hoorde we over de radio dat stoomschip Badger het kanaal in kwam. Stoomschip? Eenmaal voor anker in Ludington zagen we het al. Dikke zwarte rook kwam uit de schoorsteen (en de zijkant?)! Wat blijkt? Hier in Ludington vaart het laatste (gelukkig!) stoomschip van Amerika nog als veerpont. Deze 410 ft dame wordt dus nog echt gevoed met kolen. Met alle respect, ze ziet er inderdaad oud en zwart uit. Verder heeft ze geprobeerd, en tot zekere hoogte is dat gelukt, de stijl van de Titanic te evenaren. Ze maakt ook een grand entree, want het anker wordt vrij van te voren gedropt, waarna ze een 'elegante'swing rond maakt om achteruit aan de steiger te gaan liggen. Heel grappig!!
.
Na een kwikstop in Ludington, kwamen we na een koele regenachtige dag in Muskegon aan. Nog steeds is het een duinenkust. Prachtig gezicht! En deze kust is super. Er zijn verschillende inlandse meertjes. Sommige hebben een natuurlijke doorgang naar Lake Michigan, bij anderen is dat gemaakt. Na twee breakwaters kom je via een smal kanaaltje in een binnenmeer dus. Hierdoor is het een super watersport gebied, want het is beschermd bij alle winden.
.
Aan Muskegon grenst een groot state park met wandelpaden door de duinen. Een prachtig gebied en de lucht zag er dreigend uit, maar we hebben het zonder regen kunnen doorkruisen! Zowieso lagen we schitterend geankerd voor de duinen!
.
En nu, na Muskegon, weet ik zeker dat de nationale sport (mits je over een sport kunt spreken;-)) toch echt vissen is. Tjeetje!! Heel de dag door, en dan met name 's avonds en vanochtend, was het een drukte van jewelste voor de ingang van het kanaaltje naar Lake Michigan. Vanochtend telde ik wel 50 bootjes. Van die snelle, lage, platte aluminium dingen, vette buitenboordmotor en elektrisch motortje, met voor en achter een hoge stoel (waar ze in gaan zitten om te vissen, ziet er inderdaad belachelijk uit!) en verder zit er een koelbox en fishfinder op en wappert er een arsenaal aan hengels rechts en links. Het was vanochtend slalommend tussendoor, want alles lag voor anker. Gelukkig konden we de lijnen ook ontwijken.
.
Vandaag is het koud! Gisteren was al niet heel warm, maar op het water kwam de thermometer binnen niet boven de 20 graden uit. En het windje dat er stond was echt snijdend koud. En zo zit je dus de ene dag met je muts op en de andere dag (twee dagen geleden) loop je door het plaatsje in je korte broek. Lijkt Nederland wel!
.
Vandaar dat het toepasselijk was dat we vanmiddag in Holland aankwamen. En wat viel als eerste op? Niet de NL'se vlag, maar onder de Amerikaanse vlag wapperde, bij een enorm huis, de Friese vlag! Jawel!! We hebben nog gezwaaid, maar niemand gezien. Haha!
-----
At 11-9-2015 16:47 (utc) our position was 42°46.22'N 086°12.15'W

Wapperen

Zondag 06 september 2015 @ 20:37

Wat dat toch is met Amerikanen en hun vlaggen? Bij ons (in NL bedoel ik dan) zie je ze op speciale dagen, maar hier, gewoon altijd en overal. Mensen hebben de vlag op hun verandaplafond geschilderd, op de bank in de tuin, de sterren die het huis sieren zijn in de vlag, de scootmobiel wordt zichtbaarder gemaakt met twee hoge vlagen achterop, het is de print op broeken, shirts, bikinis, boten, trucks en ik weet allemaal niet wat nog meer. Vandaag ligt er een boot ‘naast’ ons voor anker, die heeft een vlag wapperen aan z’n achterstag die bijna net zo groot als de boot zelf is! Welja, het is morgen ‘Labor Day’, (Dag van de Arbeid) dus het is een speciaal weekend.

Banners en andere ‘rokken’ in de kleuren van de vlag zien we ook veel. En het grappig is, dit zijn ook onze vlagkleuren. Maar dit maakt het aan de andere kant ook verwarrend. Een paar dagen geleden waren we in St. Ignace. Een schattig plaatsje, maar daarover later meer. We waren een eindje aan het lopen en ons oog viel op een gebouw met vijf (jawel!) Nederlandse vlaggen wapperend aan de gevel. Etienne dacht al aan kroketten (;-)) maar zowieso maar eens even gaan kijken. Het bleek het gebouw te zijn van de ferry-dienst naar Mackinac Island. En die vlaggen? De kleuren van het logo van de ferrydienst hadden dezelfde kleur en dan kunnen het ook nog de ‘welkom-vlaggen’ zijn geweest. Dit zijn dus ook NL-se landsvlaggen met in het wit het woord ‘welcome’. Hoe raar is dat als je erover nadenkt?! Vandaar dat men dus soms ook erg raar naar ons staat te kijken en hun nek verdraaien als ze voorbij varen; ‘die gekskes met de welkom-vlag-maar-dan-zonder-welkom’! ;-)

Even terug naar wat we tot nu toe hebben gedaan. Met name veel gevaren, met weinig zicht. Nog een dagje een paar trails gelopen op Mackinac Island en daarna vertrokken naar St. Ignace. Eenmaal voorbij het eiland werd het steeds mistiger. Gatver! Het was zelfs zo erg dat we bij het naar binnenvaren in de haven de beide havenhoofden niet tegelijk konden zien en geloof me, die waren heel dichtbij elkaar. Maar het was een klein tochtje en alles goed gegaan. Goedkoop diesel getankt en verder wat rondgekeken, was gedaan en weer vers brood en fruit gehaald. Alle meren vriezen hier dicht, nog een paar maanden te gaan, en hier hebben ze dan ook een ice-bridge, maar dit plaatsje staat met name bekend om de natuurlijke ijshockeyvelden, die ze dan ‘maken’. Gaaf hoor! Ik hoop dat we ooit hier nog eens terugkomen als het zo koud is. Zeg ik, wanneer ik nu al klaag als de temperatuur onder de 20 graden uitkomt…


De dag erna zijn we Lake Michigan opgegaan, onder de grote, 5 mijl lange, brug door. Het was een prachtig dagje, fris, voorzichtig zonnetje, maar bijna geen mist. We hebben ons anker gedropt in een baai bij Beaver Island in een prachtige baai. Geen bevers gezien. De volgende dag verder en weer mist! Toen we ons anker dropten was de mist opgetrokken en zagen we de meest prachtige huizen om ons heen. Enorme huizen, recht uit de film! Een huis kost hier minder dan in NL, maar dan nog.

We voeren langs een prachtig landschap, wat we door de wel en niet mist, af en toe konden zien. De Sleeping Bear Dunes.


Prachtige zandduinen en we hebben maar stil gedaan voor de beren. Ik ben een beetje de tijd kwijt en wanneer we waar precies waren, maar sinds gisteren liggen in Frankfort. Niet Frankort, Duitsland, Europa. Nee, Frankfort, Michigan, Amerika. Het is een super leuk plaatsje! Vanochtend sinds lange tijd weer eens lekker met mijn voeten door het zand gelopen op het prachtige strandje. Mensen gekeken, in leuke winkeltjes gesnuffeld en een heerlijk ijsje gegeten. Verse biologisch en organische tomaten van de havenmeester gekregen. En even naar de supermarkt voor lekkere andere verse dingen. Het was vandaag een prachtige warme dag, met veel wind. Wind tegen voor ons, morgen ook en veel regen is de verwachting, dus we blijven nog even hier.


Jarig, Mackinac Island en praatjes maken

Dinsdag 01 september 2015 @ 12:09

Vandaag hebben we een feestdag, want Etienne is jarig!! Dat geeft ook altijd weer even stof tot terugkijken…. Het eerste jaar vierden we zijn verjaardag in Cadiz, Portugal, samen met Blue Spirit, Liberty en de Tin Hau. Wat lijkt dat lang geleden!! Het jaar erna was in Curacao, toen Bora Bora, Indonesie en vorig jaar Madagascar. Grappig!

Gisteren hebben we ons ondergedompeld in het toeristisch gebeuren hier op Mackinac Island. Het is heel grappig, want langs de hoofdstraat wisselen de toeristische winkeltjes af met de zoete geuren van de fudge! Heerlijk! Daarnaast zijn het hier hoofdzakelijk fietsen en paarden. Er mogen geen auto’s op het eiland dus je kunt je met de benenwagen, fiets of paard verplaatsen. Alleen de brandweer en ambulance hebben een auto.


Er zijn 600 paarden op het eiland. Een ras wat afstamt van onze Hollandse (werk)paarden, vertelde een stalknecht ons uitgebreid, toen we bij de stallen van het Grand Hotel rondkeken. Het zijn schitterende paarden, prachtig groot met sterke benen. En hoeveel mensen wonen er vast op het eiland? Ook zo’n 600! Maar op mooie zomerse dagen loopt dit al snel op in de duizenden. We zien ook de ferries af en aan varen.

In de middag is het inderdaad druk in de hoofdstraat, maar het is er niet te. Nu is het ook geen weekend, dat scheelt vast. Mackinac Island heeft veel te bieden; fort, koloniale gebouwen, fietsroutes, wandelpaden, langlaufpaden (;-)), theater, tuinen, vlindertuin en golfbanen. De route rond het eiland is 8,2 mijl. Wij hebben wat van links naar rechts gelopen en de Wigwam trail gedaan, dwars door de mooie bossen!


Daarnaast hebben we veel praatjes gemaakt. De locals zijn echt super vriendelijk, praten graag over het eiland, zijn er echt super trots op en zijn ook nieuwsgierig naar jou. Dat zijn toch altijd wel hele leuke dingen, dat je de tijd voor elkaar neemt om te kletsen. Zo ook met Marc. We liepen een piepkleine bakkerij in, de appelflappen lagen te lonken in de vitrine. Bakker Marc maakte meteen een uitgebreid praatje en ons oog viel al snel op een 10 euro billet, schitterend ingelijst aan de muur. Blijkbaar had een NL’er geen geld bij, nam de bon mee naar huis en stuurde later het bonnetje met de 10 euro terug! Schitterend! Sinds deze bakker verhuist is naar een kleinere locatie heeft hij de kleinste bakkerij ter wereld. Tenminste volgens hem en alle gasten die hem hebben bezocht. Zijn buurman Eric is een brandweerman en we hebben met hem uitgebreid gekletst over hoe dat gaat in de winter enzo.


www.marcsdoubleoven.com


Vandaag gaan we weer eerst lekker koffie drinken en internetten, daarna weer een loopje richting de grotten. We vermaken ons hier wel en genieten nog even van de drukte (en de ijsjes).

Vroege kerst

Zondag 30 augustus 2015 @ 22:03

Het weer met de seizoenen bepalen waar we zijn of niet zijn. Zo is het nu eenmaal. En hierdoor kunnen we op sommige plekken helaas niet langer zijn dan we zouden willen en op andere plekken moeten we juist onze tijd 'doden'.
.
We zijn hier op het juiste moment voor ons huidige vervoersmiddel. Het North Channel in het zuidwesten van Ontario, Canada, tijdens de zomer met de boot. Want, in de winter vriest het hier helemaal dicht! Dan zijn er zogenaamde Ice Bridges, ijsbruggen, waarover je met een sneeuwscooter van het ene eiland naar het ander eiland kunt rijden. Op sommige plekken kan het zelfs met vrachtwagens! Heel surrealistisch!
.
Gisteren gingen we weer in Amerika inchecken op Drummond Island. Een schitterende omgeving! Volgens Etienne slaat mijn fantasie deze dagen geregeld op hol, maar ik vond alles zo uit een film komen; het marinegebouwtje had de stijl van een blokhut, een grote bijl hing er op de gevel en de enorme kerstbomen op de achtergrond voeden de sfeer nog meer. Even later landde de eigenaar van John Deere met z'n watervliegtuig achter dit gebouwtje en was mijn beeld compleet. ;-)
.
De man van customs and bordercontrol vertelde uitgebreid op onze vraag naar de Ice Bridge. Vanaf de vlagenstok, ongeveer aan het einde van ons dock, vegen ze in de winter het ijs schoon en baken door kerstbomen de weg op het ijs af richting Canada. Van eiland naar eiland kunnen de sneeuwscooters dan trekken en eventueel overnachten in cottages op de verschillende plekjes. Vertel nou zelf, dan krijg je toch een levendig beeld in je hoofd!?!
.
Na ons inklaren gingen we een paar mijl verder naar een natuurpark, een kommetje in Harbor Eiland. Omgeven door enorme kerstbomen en een enkele loofboom, die inmiddels al voorzichtig zijn herfst kleuren toont, lagen wij in een van de meest mooiste plekjes op de wereld. Met chocomelk en een dikke trui bespraken we de 'ijsweg' en vroegen ons af of ze ook nog lichtjes in de bomen zouden doen?
.
Het is de laatste dagen, om in de sfeer te blijven, ook niet heel warm. We hebben zelfs de kachel 's ochtends aan gehad en we lopen in spijkerbroeken met een trui. Als er wind staat op het water is het helemaal fris! Gisteren viel het met de kou mee, maar het goot. Het zicht was hierdoor ook erg slecht, dus zijn we maar een dagje blijven liggen.
.
Om in de stijl van de fantasie te blijven heb ik gisteren koekjes gebakken en hebben we een kerstfilm (jawel!) gekeken. ;-)
.
Vanochtend heel vroeg was het helemaal mooi! De zon kwam heel langzaam naar boven gekropen en voor ons stond de (volle) maan nog aan de blauwe hemel. Het was windstil, met lage mist. Schitterend!! De mist werd wel steeds dikker en even later voeren we een hele kleine stille wereld in. Het enige wat we zagen waren onze eigen gemaakte rimpels in het water. Af en toe doemde er een vissersboot recht voor of naast ons op, waardoor ons hart wat harder ging. Het was echt slecht zicht! Even werd het beter, rond het middaguur, maar later werd het weer mistig.
.
We hebben net ons anker laten vallen in de baai van Mackinac Island (Michigan, US). Wat een contrast met vanochtend! Er mogen geen auto's op het eiland, maar verder is het super super toeristisch! Morgen ons daar maar eens in onderdompelen...weer iets anders!
-----
At 30-8-2015 19:25 (utc) our position was 45°50.90'N 084°36.75'W

Iets minder remote

Dinsdag 25 augustus 2015 @ 16:01

Na het Alexander Channel hadden we een schitterende dag en zijn we meteen een aardig stuk verder gegaan. Op het vaste land zagen we de Killarny bergen komen, een prachtig uitzicht weer en verder in het westen van Georgian Bay ligt Manitoulin eiland. Vanaf hier gaat Georgian Bay over in het North Channel. Het wordt nog meer remote, nog verder weg van alles.


Manitoulin Island betekent ‘geest’in de Ojibwe taal, de taal van de indianen en voor hen is het ook een magisch eiland. Het is het grootste eiland in zoet water van de wereld en het is een mooi eiland. Er is een smalle doorgang tussen het vaste land (of eigenlijk is het eerst nog een eiland en dan het vaste land ofzo) en Manitoulin Island. Een enorme ‘swing bridge’ moet open voor je. Eindelijk zagen we hier ook wat andere zeilboten, al ging ieder een andere kant op.


Wij gingen naar Kagawong, een klein plaatsje in een diepe baai. Een grappig plekje. De naam betekent in het Ojibwe; ‘waar mist ontstaat door het vallende water’. Gelukkig hadden wij geen mist en we gingen voor anker, terwijl het kleine haventje bijna op het strand lag. Vroeger was het industrieel hier met allerlei watermolens, maar daar is nu echt niets meer van te zien. Het is een heel klein toeristisch plekje, met name om de watervallen. Deze zijn inderdaad schitterend! Het is ook een welkome ‘afkoelplek’ dus een foto met alleen de falls was niet mogelijk. ;-)



Het is de laatste dagen wat minder weer, koud(er) en regen. Helaas. Maar tussen de buien door kunnen we dus wel wat doen, zoals naar de falls en tijdens het zeilen (meer motorzeilen) valt het gelukkig ook nog wel mee met de buien. We zitten alleen aardig aangekleed, want het is een snijdend windje.

Na Kagawong dropten we gisteren ons anker in Gore Bay. Ze zijn een breakwater aan het maken en daarachter kunnen we hopelijk beschut liggen voor de komende noordenwind. Tussen de buien door zijn we naar de kant gegaan en wat rondgelopen. Het zijn weer hele andere plaatsjes. Grappig dat dat toch zo zichtbaar is. Hier is ook ver van alles af, maar ze hebben weer wel internet bij een hip koffietentje! Dus tijdens de lekkere koffie kunnen we weer eens contact maken met de bewoonde wereld.


Nog even een gezellige foto van onze tijd bij Peggy & David op Edge Island

Blijf mooi, gezellig, rotsiger en dieren

Vrijdag 21 augustus 2015 @ 19:46

Woensdag zijn we inderdaad boodschappen gaan doen met de auto van Peggy. Super luxe! Het begon goed, want toen we naar de dinghy dock voeren zagen we een hertje op de kant! En tijdens de autorit zagen we een kleine vos. Geweldig! Peggy had nog (zwarte) beren gezien tijdens haar loopje, maar wij hebben die helaas gemist.
.
Aan het eind van de dag zijn we gezellig gaan BBQ'en. Blue Heeler was inmiddels ook gearriveerd en Mike (hadden we in Zuid-Afrika gezien en vriend van andere cruisers) schoof ook gezellig aan. Het was een super avond met een gouden randje! Zo gezellig, zo relaxt, lekker eten, leuke gesprekken en met super gezelschap. Aan het 'gedagzeggen' wen ik nooit.
.
's Avonds was het al gaan regenen en dat bleef maar doorgaan ook de volgende dag. Ook stond er aardig wat wind. Toch wilde we wat verder, dus tussen twee buien het anker opgehaald en vertrokken. Dit is het stuk wat ze '30 duizend eilanden' noemen en zoveel zijn het er minstens! Er is een route slalommend tussen de eilanden door en we wilden deze route zeker doen. Dus rond Edge Island en de Twin Sisters en tussen de eilandjes door 'naar binnen'.
.
Echt leuk, allerlei cottages gezien, in verschillende maten en kleuren, bootjes idem en boothuizen ook. Het was af en toe echt smal tussen de rotsen door, maar daardoor leuk. We ankerden op een mooi plekje in een hele grote 'achtertuin' van een paar schitterende cottages.
.
Vanochtend weer verder. Er stond aardig wat wind. Het was een klein stukje tussen de eilandjes door en dan waren we weer in 'open' water. De wind was helaas toch te scherp, dus zeilen was geen optie, ook was het niet heel lekker weer. Regenbuien en donkere wolken rondom ons, die af en toe zorgden voor heftige windvlagen. Dus besloten we na een tijdje, weer de beschutting van de eilanden op te zoeken en doken in het Alexander Channel.
.
En weer een schitterende omgeving! Zoals de pilot ook zegt, het wordt hier nog rotsiger , met minder grond voor de bomen. Ook minder cottages. Maar zowieso is het hier al ver van de bewoonde wereld. Het is ook grappig, want we hebben al een hele tijd geen internet. Iets wat je niet zo meteen zou verwachten in Canada. Maar het is hier echt 'ver van alles'. ;-)
.
We liggen weer super in een heel klein kommetje, net naast de vaargeul. Inmiddels is de lucht wat open getrokken en maakt het zonnetje de omgeving nog mooier. Ook hebben we al een enorme roofvogel gespot en een beest in het water die we nog niet kunnen identificeren. Misschien een minsk, want we hebben geregeld al bevers en otters gezien en die hebben duidelijk een dikkere kop. Straks maar weer op de uitkijk met de telelens of de verrekijker!
-----
At 21-8-2015 17:09 (utc) our position was 45°38.04'N 080°34.69'W

Rotsige eilanden en naaldbomen

Woensdag 19 augustus 2015 @ 00:28

Na Wingfield Bassin gingen we de volgende ochtend alweer ankerop, door de smalle doorvaart naar de andere kant van Georgian Bay. Andere kant is niet helemaal correct. Georgian Bay is een grote baai en we gingen nu naar de noordkant, meer tegen het vaste land van Canada aan.
.
Het is een heel bijzonder gebied hier. Miljoenen en miljoenen of eilanden liggen hier. Grote, met bomen, huizen, boten, dieren, mensen. En hele kleine met alleen wat aalscholvers. Het is een prachtig gesteente! En als het ondieper wordt, dan zie je de rotsen precies zo onder water doorlopen.
.
Na zo'n 40 mijl kwamen we bij de Mink Islands aan. Prachtig!! Grote bolderachtige rotsen, wat huisjes, bruggetjes, begroeiing en dat niet allemaal bij elkaar en aan elkaar, maar hier en daar een rots. We slalomde tussen de eilandjes en rotsen door, tot we middenin een kommetje ons anker lieten vallen.
.
Ik kan helaas geen foto's meesturen, maar ik heb er heel wat gemaakt. Zondag zijn we blijven liggen en met de dinghy rondgevaren tussen de andere rotsen en eilandjes door. Het is hier gewoon zo mooi!
.
Maandagochtend weer ankerop en naar Edge Island. Een klein eilandje bij het vaste land. Daar wonen Peggy en David in de zomer. Het zijn cruisers (catamaran Rhythm) die we onderweg hier en daar hebben gezien. Superleuk om hen weer te zien! En zeker op hun eiland! Ze hebben het super daar, met een waanzinnige knusse 'cottage', wat 'slaaphuisjes' en een grote rots vanwaar je de prachtige zonsondergang kan zien. We hebben gezellig bijgekletst tijdens de lunch en de rondleiding over het eiland. 's Middags zijn we met Peggy gaan kanoen. Super leuk en prachtig hier tussen de eilandjes door. Hier zie je ook weer meer van die enorme naaldbomen! Het water is fris maar niet super koud, dus je kunt lekker afkoelen na het peddelen in de zon.
.
Een gezellige sundowner met een prachtig uitzicht op de ondergaande zon in het gladde water! En dan is het leuk om met, sinds een paar maanden ex-, cruisers te praten. Wat missen ze nu al het meest? Enz. Ook wij zijn aan ons laatste jaartje bezig, dus dit geeft stof tot praten en nadenken! ;-)
.
Vandaag (dinsdag) hebben we samen koffie gedronken en verder rustig aan gedaan. Nog even met de dinghy rondgekeken. Morgen gaan we boodschappen doen. We kunnen de auto lenen en blijkbaar is het hier in Georgian Bay best moeilijk boodschappen doen, dus daar maken we graag gebruik van natuurlijk.
-----
At 18-8-2015 21:54 (utc) our position was 45°26.51'N 080°23.29'W

Groen en bossig

Zaterdag 15 augustus 2015 @ 00:09

Eergisteren avond zijn we heerlijk uit eten geweest met Dennis, Elizabeth en de kinderen Logan en Natalie. De volgende ochtend (donderdag) zijn we weer vroeg vertrokken, Lake Huron op. Weer een meer in het rijtje van de vijf Great Lakes; Lake Erie, Lake Ontario, Lake Huron, Lake Michigan en Lake Superior. De laatste gaan we niet op, maar de andere vier wel en we hebben daar al drie van gedaan.
.
Het was rustig op Lake Huron en we pruttelden tot aan het avondeten met de motor bij. Het was goed zicht, je kon de kanten zien. Het lake is ongeveer 240 nm lang (heeft de vorm van een banaan met een uitstulpsel ;-)) en 80 mijl op z'n breedst. Wij zijn van Sarnia naar Georgian Bay gegaan, 130 mijl.
.
Tijdens het avondeten ging het dus wat harder waaien en kon de motor uit. Windje variabel en schommelde op 120 graden in, een koers die rottig te handhaven is, want doe je de zeilen over een kant of allebei aan een kant? Toen Etienne om 12 uur de wacht overnam ging het langzaam steeds harder waaien naar over de 30 knopen, de onweersbui was de boosdoener. Hij zat heel lang rondom ons, maar nu kwam hij over. Het regende ook even goed. Anderhalf uur en toen werd het weer rustiger, vanochtend om 6 uur moest dan ook de motor weer bij.
.
Vandaag was het heiig. Het is prachtig, enorme naaldbomen op de kant, met steile hoge rotsen, maar het was allemaal in een waas. Toen we Wingfield Bassin in voeren leek het alsof de wolken over de rotsen kwamen gezakt.
.
We liggen hier prachtig en super beschut in een natuurlijke baai. Rondom is het een keer niet blauw of wit, maar groen. Enorme grote, veel en dikke bomen. Rotsen het water in en grote aalscholvers ervoor met hun vleugels wijd om te drogen. Het is hier ook 'druk', er liggen nog 7 Canadese boten.
.
We lieten ons anker op tijd vallen, want het dreigde naar onweer en regen. Maar niets was minder waar, want toen we een uurtje later (na een kort slaapje) weer in de kuip zaten, was het blauw en zonnig!

US, Canada, doorzoeken, bezoek, boodschappen

Woensdag 12 augustus 2015 @ 19:19

Afgelopen zondag hebben we nog wat verder door Detroit gestruind. Er is echt veel te doen in deze stad, alleen soms iets te ver uit elkaar. Het is fascinerend om te zien; jaren geleden zagen we op tv een documentaire van Detroit met spookwijken. Wat we nu zien, zit het meer door elkaar. Een paar leegstaande panden en dan een hippe bar, een paar lege huizen en dan een healthy store. Ook doen ze heel veel aan ‘urban gardening’, (moes)tuinen in de stad. Er wordt hard gewerkt om er weer een levendige stad van te maken, wat we aardig zien lukken. Ook is er een bijzondere sfeer omdat er een enorme diversiteit van mensen, culturen, rassen, leeftijden en standen is. En al deze staan samen te swingen wij een live-concert. Gaaf!!




Maandag duwen we weer tegen de stroom verder omhoog op de Detroit rivier. We steken Lake St. Clair over


en ten hoogte van Russel Island laten we ons anker vallen. Het was heel de dag bewolkt en pas als we ons anker laten vallen, half de middag, laten de wolken hun water los. We kruipen lekker naar binnen en vermaken ons met lezen en dommelen.

Dinsdag gaan we weer verder. Waar de rivier smaller wordt, neemt ook de stroom toe. Frustrerend want het schiet niet op. Maar langzaam komen we dichterbij Port Huron. De huizen langs het water zijn fascinerend om te zien, het is groter, grootst en van gemeenteambtenaren die willen dat je je huis afstemt op de rest van de straat, daar hebben ze hier niet van gehoord. Ook de variatie in ‘huisbekleding’ wisselt elkaar af in een straat, van witte schroten tot bruine kleine steentjes en van enorme keien tot blauwe platen. Leuk, het geeft ons iets om naar te kijken en om te bediscussiëren. Zo varen we ook langs verschillende raffinaderijen en waaronder die van Shell Sarnia! Grappig!


We tanken in Port Huron (in the US is dat nog steeds het goedkoopst) en lopen wat rond. We stoppen bij de Liquor Store en als het water met bakken uit de hemel stort zitten wij weer binnen. Het was benauwd de laatste dagen en ze voorspellen elke dag onweer. Gelukkig hebben we dat nog niet gezien.


Vandaag, woensdag, zijn we weer op Canadees grondgebied, in Sarnia, Bridgeview Marina. Een prachtig grote marina waar wij lekker aan het fuel dock mogen blijven liggen. We checken weer in in Canada en dit keer komt drie man sterk onze boot doorzoeken. Ik had net koffie ingeschonken, dus wij stappen op het dock met onze mok. (We mogen vooral niet aan boord blijven en binnen erbij omdat het anders tot vechten in een klein ruimte kan worden, als ze iets vinden en ik ben het er niet mee eens. Hoe vind je die?! Och, die mannen doen gewoon hun werk en volgen de procedure. Maar zie ik er zo gevaarlijk uit dan?) De man die de boot aan de buitenkant bekijkt moeten we ervan weerhouden ons reddingsvlot niet open te trekken! Verder doorzoeken ze echt niet alles, want na een kwartiertje staan ze weer buiten. Ze zijn echt super aardig en heel beleefd, niets aan de hand, maar wel grappig.

We hebben ook mazzel, want we krijgen een lift Sarnia in naar de supermarkt. Op het pleintje daar zit ook een Pharmacia, health shop, dollarstore en de Metro, dus we zijn weer helemaal blij. Het was namelijk weer eventjes geleden dat we een uitgebreide supermarkt hadden gezien, met ook aardig wat voor mij. Helaas zijn ze de Metro aan het renoveren, dus alles staat echt letterlijk door elkaar. We zoeken ons suf, maar uiteindelijk staan we met een aantal tassen buiten te wachten op de taxi.

Vanavond krijgen we bezoek. Dennis (neef van Etienne, zoon van Rick en Anneke) komt met z’n familie gezellig langs! Heel leuk. Morgenochtend gaan we weer vroeg op pad, Lake Huron op. Op weg naar Georgian Bay, een baai die schitterend moet zijn. We zijn benieuwd!

Naar en in Detroit

Zondag 09 augustus 2015 @ 16:10

Het weer zou draaien en de wind zou de goede kant op gaan. Na weer aardig wat wind ’s nachts vertrokken we ’s ochtends vroeg met geen wind uit Grand River. Er liepen nog aardig wat golven en toch was er wel wat wind op het lake en tegen. We konden er nog redelijk tegenin motoren, maar dat veranderde later op de dag. De wind werd harder en de golven hoger. Maar gaan tacken dus, maar als de wind precies komt vanwaar je heen moet… dan schiet dat niet op.

De PanPan’s en Mayday’s vlogen ons heel de dag al rond de oren. Ongelooflijk! Wij grapten al dat als je een probleem hebt, je een nummertje moet trekken. ‘Motor doet het niet meer, man over boord, kanoer kwijt, enz’.

Later in de avond ging de wind toch langzaam draaien en hoefden we er niet meer zo tegenin. Middenin de nacht kon de motor zelfs weer aan, de wind was minimaal geworden en bleef dat tot we de Detroit River in liepen. We zagen echt honderden windmolens op de Canadase ‘kust’ aan Lake Erie. Af en toe moesten we een wit pijpje ontwijken en er was best wel wat scheepvaart. Een stukje verder op de Detroit River, ten hoogte van Amherstburg zijn we voor anker gegaan. Het was net voor het donker.

De volgende dag zijn we weer verder gegaan. Het stroomt aardig op deze rivier, aan het begin hadden we zelfs 2,5 knoop tegen, later zo’n 1,5 tot 2. We willen graag stoppen in Detroit. Het is Dé autostad natuurlijk! Langs het water zie je veel industrie en een heel groot gebied wat van US Staal is. Later zie je het General Motors Building opdoemen.


De enige haven in de stad is het William G. Milliken State Park & Harbor, alleen over de diepte waren we niet zeker. In ActiveCaptain stond diep genoeg en op de kaart was hij veel te ondiep. Het is ook een kleine ingang, dus we gingen voorzichtig kijken. En het ging, het is nog 3 meter hier. Het haventje is super! Er zijn veel lange liggers, waardoor overal plantjes staan, hele tuinstellen op de grote, perfecte steigers, de douches en wasmachines zijn super. En je loopt via een prachtig looppad langs het water zo naar het Renaissance Building, oftewel het General Motors gebouw, het centrum van Detroit.

Omdat we weer in de US waren moesten we inklaren. Ik merkte al dat ze geen idee hadden hoe en wat, hij bleef maar naar groene papieren en bepaalde nummers vragen. Dat ik een cruisingpermit had, daar hadden ze nog nooit van gehoord. En hoe waren we New York City dan binnengekomen? Met een boot??? Het kon dus ook niet anders, ze kwamen langs. Twee aardige gasten kwamen (twee uur later!) de steiger oplopen en we moesten nogal wat uitleggen. We hadden wel het juiste nummer gebeld, maar een internationale boot, dat hadden ze nog nooit meegemaakt. Hij belde maar weer met kantoor. We kregen nog wel een aantal directe vragen voor ze weggingen, hoe we dit konden betalen, of we werkten, wat we dan hiervoor hadden gedaan en of we van plan waren om in Amerika te blijven? We hebben ze kunnen overtuigen dat we dat toch echt niet van plan zijn!

Inmiddels wist heel de haven dat wij toch wel heel raar waren en we hadden aanspraak genoeg. Wat enorm leuk te zien is, hier zijn veel Afro Amerikanen met een boot, naast de blanken. Laten we zeggen dat het de eerste keer is dat we dat zien in een haven, normaal is het alleen maar blank.

We zijn aan het eind van de vrijdagmiddag Detroit ingelopen. We willen naar de Ford fabriek (natuurlijk!), maar het was nog onduidelijk hoe en wat. Ze doen echt heel veel om Detroit weer aantrekkelijk te maken voor toeristen en dat lukt aardig, maar een uitgebreid vvv, dat is er nog niet. Aan de rivierkant bij het GM gebouw vielen we met onze neus in de boter. ’s Avonds zou er een concert zijn! We zijn wat rond blijven hangen en daarna tussen alle rockers neergestreken op de trap.


Erg leuk en helemaal om dit kleurrijk gezelschap te observeren. De muziek was rock, ja. Een goede band! En wie liepen daar ook rond?


Zaterdag zijn we naar Greenfield Village in Dearborn geweest. Wat een geweldige ‘attractie’! We hebben eerst de Ford Rouge Factory Tour gedaan bij de Ford fabriek. Dat was gaaf!! Dit ‘bezoekerscentrum’ slaat echt alles. Ongelooflijk goed in elkaar gezet, hip, flashy, cool en erg educatief. We zagen de (nieuwe) Ford F150 gemaakt worden! Je liep over een observatieplatform rond en onder je zag je de Fords voorbij komen en de medewerkers schroefden de koplampen erin, de radio, de achterklep, enz. Nog heel veel handwerk viel ons op, ben benieuwd of dat in de Europese bedrijven ook nog zo wordt gedaan. Daarnaast kon je uitgebreid de Ford F150 bekijken, een enorme truck, waarbij de motorkap tot mijn schouders komt. Een auto die je in NL niet ziet, vanwege de grootte, verwacht ik en het brandstofverbruik!


Na zo’n dikke twee uur werden we met de bus weer teruggebracht en liepen we Greenfield Village in. Het was kiezen het museum of het village, maar ik denk dat we de juiste keuze hadden gemaakt.


Wat gaaf ook weer! Henry Ford was begonnen met een museum en liet zijn ouderlijk huis overkomen en opnieuw opbouwen op dit terrein. Maar ook het huis en werkplaats van de Wright Brothers, het huis, werkplaats en laboratorium van Edison.


Het was opgezet als een dorp waar oude Fords rondreden (kon je mee), paard en wagen en heel veel mensen in de oude stijl. Er was een juwelier, een bakker, het postkantoor, werkelijk alles uit die tijd. Huisjes en inboedels uit verschillende delen van Amerika, opgepakt en hier opnieuw neergezet. Met name de werkplaatsen en laboratorium van Edison, de Wright Brothers en Henry Ford was geweldig. Er waren oude foto’s van de werkplaats van Edison en je zag dat die precies hetzelfde was. We zagen nog een hele oude werkplaats met draaibanken, oude stoomlocomotieven met de werkplaats, oude watermolens, oude boerderijen, glasblazerij, weverij, enz enz. Een halve dag is veel te kort!!


Terug in Detroit zagen we een ander festival, Rib en Music, of zoiets. Aan de andere kant van de haven hoorden we ook live muziek. Er gebeurt veel hier in Detroit!

Lake Erie

Maandag 03 augustus 2015 @ 17:16

Gisteren zijn we al heel vroeg verder gegaan. In de ochtend is de wind nog niet zo sterk en dat is fijn, want de windrichting is de laatste dagen precies van de kant waar we heen moeten. Het was de hele nacht blijven waaien en we waren benieuwd hoe het meer zou zijn. Als je mensen spreekt heeft negen van de tien het erover dat het meer ‘brutal’ kan zijn, ‘golven van 10 meter’ en ‘violent’. De laatste dagen waren er ook al verschillende motorjachten (van die grote, hoge snelle visboten) teruggekomen of niet gegaan.

Wij willen het vooral niet bagatelliseren, maar het is ‘maar’ een meer. En een gesprek met een man van de Kustwacht, die nu al jaren op Lake Erie vaart en hiervoor bij Nova Scotia in het noorden van de Atlantische oceaan, staaft ons vermoeden, dat het ruig kan zijn, maar het ‘brutal’ hangt met name af waar je het mee vergelijkt, wat je gewend bent en het type boot. Er zijn 5 Great Lakes en Lake Erie is de vierde als je kijkt naar grootte, maar wel het ondiepst. Het meer is 200 mijl lang, 50 mijl op z’n breedst en gemiddeld zo’n 20 meter diep. Het kan dus inderdaad best spoken, golven hebben de lengte om te lopen. Maar als je het vergelijkt met een oceaan…. Deze ochtend was prima. We voeren over het ondiepe stuk van het meer aan lager wal en met wind rond de 18 knopen, liepen er golven van een halve meter. Als we er niet tegenin hadden gemoeten zou het een prima zeildagje zijn geweest. Voor ons viel het nu ook niet tegen en rond koffietijd lieten wij ons anker vallen in een prachtige rivier, Grand River, nog steeds aan de Canadese kant bij Dunnville.


Als je de kaart van Lake Erie aan de Canadese kant ziet, geeft dit een grappig beeld. Er is een enorme hoeveelheid van pijpleidingen voor olie- en gas-winning. Met de kustwacht hadden we er een praatje over. Deze pijplijnen zijn van boringen onder het meer en er liggen leidingen op de bodem. Af en toe zie je bovenwater een wit pvc-pijpje drijven. Deze zit dan vast aan de boorput en markeert zo de locatie. We kunnen er gewoon varen, ankeren zullen we maar niet doen.

Het is grappig, want de omgeving op Grand River doet erg NL’s aan. Alleen de rondscheurende snelle speedboten met daarachter waterskiërs, waterdrijvers en weet ik wat nog meer, dat is op veel plekken in NL niet toegestaan. Jammer, want het zou de watersport wel een boost geven. En goh, we liggen een beetje te schommelen op de golven, maar rond vier uur zijn er alleen nog maar wat (stille) visbootjes rondom ons.


Dit gebied wordt ook het Green Energy Hub van zuidelijk Ontario in Canada genoemd. Door grootschalige projecten in dit gebied voor het milieu is de lucht vele malen schoner geworden. Ook zijn er aardig wat banen bijgekomen door allerlei duurzame projecten, zoals het gebruik van zonnecellen, we zien veel windmolens, regenwater opvang en het meer groener maken van allerlei bedrijven. Dit heeft, na het vertrek van verschillende grote bedrijven, een enorme boost aan de economie gegeven en dus ook aan het milieu! Win Win!

De lucht trekt langzaam dichter en met het verdwijnen van de zon, wordt het ook een stuk frisser. ’s Avonds horen we ineens vuurwerk. We kijken en zien heel in de verte het vuurwerk van Port Colborne, wow!! Aan de andere kant is er ook vuurwerk aan de hemel. Tussen de wolken door wordt de hemel verlicht en zie je de bliksemschichten van rechts naar links en van boven naar beneden flitsen. Gatsie! Volgens Wikipedia is dit gebied ‘de onweerhoofdstad van Canada met adembenemende lichtflitsen’. Iets wat wij alleen maar kunnen beamen.

En ja hoor, dat krijgen we ook echt over ons dak, met meer dan 30 knopen wind. Het riviertje is vrij bochtig, dus we liggen super beschut, maar de wind kan over de enorme gras- en maisvelden gewoon door gieren. Een paar uur later is het weer rustig en kunnen we ontspannen gaan slapen.

Canal Days

Zondag 02 augustus 2015 @ 00:38

Donderdag kregen we bezoek van de kustwacht en waterpolitie. De man die aan boord stapte was ook een fervente zeiler uit Frankrijk, die al tig jaren in Canada woont. Hij heeft z’n boot nog in de Middellandse Zee en herkende onze vlag. Hij gaf dan ook meteen te kennen dat er buiten op het meer veel wind stond en er niemand was en ze daarom in de haven kwamen kijken en bovenal dat hij gewoon gezellig met ons wilde kletsen. Prima! Het was ook een erg leuk gesprek en bij weggaan kregen we nog twee drijvende sleutelhangers met hun nummer. Altijd handig! ;-)

Vrijdag ochtend is er in Port Colborne altijd de farmersmarket, een markt met groente en fruit van de locale boeren en eigen gebakken taarten, zelfgemaakte soepen enz. Het was een prachtige markt, met echt schitterende groente en fruit. Het is hier de tijd van de pruimen en perziken, geloof ik. Ook zijn er nog zwarte besjes en aardbeien al lopen die wel op hun einde. Heerlijk al dat verse, biologische spul!

’s Middags zijn we langs het Welland Kanaal gaan lopen. Een heerlijk ijsje gegeten en een groot schip onder de prachtige hefbrug door zien gaan. Verder waren er al heel wat kraampjes opgezet voor de Canal dagen dit weekend. Het was ook nog niet druk, dus we hebben heel wat praatjes rechts en links kunnen maken. Super leuk!!


Onder andere met een Belg die heerlijke dingen met Belgische chocolade maakt. Etienne heeft gesmuld van een brownie. Verder een leuk gesprek met een familie die prachtige houten stoelen verkoopt voor buiten. We hadden ze al op veel plekken gezien hier en ze zitten ook heerlijk. Verder een interessant gesprek met de plaatselijke ‘KNRM’.


Zaterdagochtend zagen we al vroeg de enorme vliegers boven de haven hangen. Vandaag was er een vliegershow, wedstrijd, dans en gevecht. En als je het dan over vliegers hebt, dan heb je die waar wij vroeger mee vliegerden, maar ook hele dieren! Geweldig!!


’s Middags zijn we weer het dorpje ingelopen. Het was gezellig druk, maar de 200.000 man die ze verwachten, misschien dat die zondag nog komen. Maar doordat het niet mega druk was, kon je nog wel overal kijken. En zo zagen we de grote politieboot langs de kade liggen, om te bezoeken. Daar zagen we onze ‘kennissen’ van donderdag al meteen en zij vonden het geweldig dat wij nu ‘hun’ boot kwamen bekijken. Het is een Damen-ontwerp. Niet in NL gebouwd, maar in Canada omdat ze zelf alles in eigen land wilde houden. Is wat voor te zeggen, maar we zagen al meteen dat de NL’se degelijkheid van bouwen ver te zoeken was. De mannen zitten er 14 dagen op en patrouilleren de meren. Onze Franse kustwachtvriend vertelde nog dat ze gisteren op zoek waren naar ons, want hij wilde weten wanneer wij in het noordkanaal bij Georgian Bay zijn…na ons gesprek donderdag had hij meteen een zeilboot gehuurd om daar te gaan zeilen! Haha!!!!


Verder gewoon lekker wat rondgelopen en mensen gekeken. Nog met Nederlanders gesproken die hier ook al 40 jaar wonen. Tja, dat zijn er veel hier. Ze hebben hier in Port Colborne ook de traditie dat de Kerstman op 5 december met een boot aan komt. Wie zou dat idee hebben geopperd?

In de haven is het een drukte van jewelste! De boaters trekken zich niets aan van de enkele bui met of zonder onweer en het is een enorm feest met harde muziek. Gezellig! Wij zitten lekker uit de wind, filmpje kijken en een pizza op te knabbelen. Misschien straks nog even naar de verlichte vliegers kijken, maar dan moet het weer wel rustiger worden.

Nog meer en heel veel water

Donderdag 30 juli 2015 @ 14:12

Ik schrijf vaak over water. Tja, daarover verplaatsen wij ons. Maar zelfs als we ons niet verplaatsen, gaan we heel vaak nog naar water kijken. Zoals ook gisteren…

Naar veel water! Bijna 3 miljoen liter per seconde, vallend over meer dan 1.000 meter. Inderdaad, jullie wisten het meteen bij deze hoeveelheden, de Niagara Falls!!

De hoeveelheden zijn duizelingwekkend, maar zo zijn ze in het echt ook! Ik ga jullie ook even aan het draaien maken met wat feitjes. Je hebt de Horshoe Falls (hoefijzer watervallen) aan de Canadese kant en de American Falls, incl. de Bridal Veil Fall (bruidssluier) aan de Amerikaanse kant. De Horshoe Falls zijn het bekendst en hier gaat 90% van het water naar beneden. Ze zijn 792 meter breed. In het midden van de Falls is het 3 meter diep en het water passeert de rand met 32 km/h. De hoogte van de waterval is 53 meter. De diepte aan de voet van de waterval is, wat ik totaal niet had verwacht, maar daardoor stroomt het onder de falls niet zo hard, volgens schatting 56 meter. Tussen deze falls en de Amerikaanse ligt Goat Island. De American Falls bestaat eigenlijk uit twee watervallen; een hele grote (de daadwerkelijke American Falls) en een kleintje, de Bridal Veil Falls. Deze twee zijn gescheiden door een klein eilandje in het midden. Dit eilandje heet….iets wat niemand weet, maar wat wij wel leuk vinden…Luna Island!! Jawel! De American Falls zijn 253 meter lang, de hoogte is 21 meter en slaat op een partij rotsen die daar in ’54 door een grote verschuiving zijn neergekomen. Grappig detail; in ’69 hebben ze de flow over deze falls een paar maanden gestopt omdat ze deze rotsen wilde verwijderen zodat de waterval er mooier uit zou gaan zien. Uiteindelijk zou dit heeeeel duur worden en hebben ze er vanaf gezien. Gelukkig, want als het heel erg vriest dan geeft juist deze waterval een prachtig beeld omdat het ijs bevriest over de rotsen! In het begin van vorige eeuw bevroor de rivier en de watervallen nog wel eens, in het begin mochten mensen dan er zelfs over lopen, maar dit gebeurt niet meer. Onder andere vanwege de waterkracht centrales. Nog even over het klein watervalletje wat naast Luna eiland ligt, dat is ‘maar’ 17 meter breed, heeft een verval van 25 meter. Maar onderaan van deze watervallen ligt, 31 meter onder de top, de Maid of the Mist Pool en dit maakt het totale verval op 55 meter. Met dank aan WIkipedia en andere sources op het internet.

Wat wel, laat ik het woord ‘frappant’ gebruiken…wat wel frappant is, Canada heeft een paar waterkrachtcentrales die natuurlijk aardig wat stroom opwekken door dit prachtige natuurwonder, Amerika zou hetzelfde kunnen doen, maar heeft er geen.

Genoeg feiten. Een paar foto’s.





We hadden verwacht dat het enorm druk zou zijn, het was druk, maar niet giga. We hebben eerst een paar foto’s gemaakt en toen naar Tim Hortons voor een koffie. Daarna heen en weer gestruind en nog meer foto’s genomen. Het was een warme dag, heel warm. De kinderen speelden op het gras met de sprinklers. Het zijn echt indrukwekkende watervallen!



Net na lunchtijd zijn we Clifton Hill opgelopen, een achterlijke straat met een enorme drukte met museums, gokhallen, spookhuizen, enz enz. Een gekkenhuis! Maar erg leuk om te zien. Lekker geluncht in een rustiger stuk en daarna nog wat rondgestruind, naar wat live muziek geluisterd en vanaf het park mensen gekeken.


Vandaag staat er iets meer wind waardoor het niet zo heel warm is, maar het is echt zomer hier! Het wordt nu in de haven nog drukker ivm de ‘Canal Days’ dit weekend. Wij doen het rustig aan en ‘storten’ ons op wat kleine klusjes en ‘binnenkomende bootjes’ kijken.

Een nieuw hoofdstuk in de 'Great Loop'

Dinsdag 28 juli 2015 @ 20:10

We zijn terug op groot water, La Luna is weer een zeilboot en het volgende hoofdstuk van de ‘Great Loop’ begint.

Na Holley op het Erie kanaal gingen we door naar Medina. Je ligt daar prima, met goede douches, maar het walletje is meer een ‘achteraf’ straatje. We lopen wat rond (de vrouw in het ‘vvv’ kletst ons de oren van het hoofd want Medina is bekend van het zandsteen), Etienne helpt de voorburen met hun motor (kapot opvoerpompje), we eten een ijsje en kletsen met eigenaresse en Amerikanen die een (oud type) kanaalboot hebben gehuurd en een weekje het kanaal doen. Ik ben altijd terughoudend in vertellen wat we doen, sommigen vatten het niet, anderen geloven het niet en er zijn er die natuurlijk super geïnteresseerd zijn. Uiteindelijk moesten we op de foto met de eigenaresse van Meggie Moo’s Ice Cream.

In dit gedeelte zijn de muggen gelukkig wat minder. De afgelopen dagen was een drama voor mij! Het is net alsof ik de waterpokken heb en ze jeuken vreselijk. Zelfs Etienne zit goed onder. De boot zit ook onder de spinnen die we bijna met de dag dikker zien worden! Eten genoeg!


De volgende dag gaan we verder naar Lockport. We hebben allerlei verhalen over het liggen hier gehoord. Het eerste walletje wat we zien is inderdaad ongelooflijk onhandig! Een overhangend dock met houten palen aan de buitenkant die een stuk boven het water stoppen. We meren af aan de muur aan de andere kant. Een man die z’n hond uit loopt te laten, vertelt dat Lockport dichterbij de sluizen zit. We gaan dan maar een heel klein stukje verder de bocht om en daar is de sluis al. We meren af aan de muur aan de noordkant. Een prima plekje met uitzicht op de oude en nieuwe sluizen. De sluizen 34 en 35 zitten tegen elkaar aan en bestonden vroeger uit 5 sluizen direct na elkaar. Hier ga je 51 feet omhoog en de deur/muur in het midden (zeg maar) is indrukwekkend hoog. Het is een leuk stuk om te zien en het museumpje is grappig.


We gaan op zoek naar het VVV omdat we willen kijken of we vanaf hier naar de Niagara Falls kunnen. Dit lijkt te lukken en we krijgen allerlei timetables mee, maar bij nog een keer kijken, komt er in het weekend (en het is voor zaterdag) geen bus in het centrum en het is te ver lopen naar de eerste stop. Jammer! We lopen wat rond en stoppen in de bibliotheek. Daar worden we aangesproken door een man. Achteraf is het wel grappig. Hij is heel geïnteresseerd in ons en wanneer hij een mop vertelt, snappen we zijn ware intentie. Hij vraagt daarna of we een bijbel aan boord hebben en op verschillende plekken naar de kerk gaan. Etienne wil grappen dat we inderdaad de ‘zeilersbijbel ‘ (Jimmy Cornell) aan boord hebben, maar we proberen hem iets sneller en resoluter, maar respectvol af te wimpelen. Als hij na een tijdje terugkomt met koeken, is het voor ons tijd om de bib te verlaten. ;-)


We doen wat kleine boodschappen in een prachtig supermarktje, veel locale fruit en groente en ander nuttige dingen. De volgende dag gaan we de sluizen door en meren een klein stukje verder weer aan. Vanaf hier is het een klein stukje lopen naar het Mobil tankstation en dat bespaart ons in totaal bijna 50 euro aan diesel ipv tanken op het water.

Van Blue Heeler hadden we al gehoord dat er kanaalfeesten zijn in Tonawanda, onze mogelijke volgende stop. Nou, dat werd dus geen stop (helaas) want het was giga druk, wat we ook wel verwachten voor de zaterdag. Alles lag al 5 dik en op plekjes waar we konden liggen lag nu een klein speedbootje alleen voor de dag (want daar kun je niet op slapen). Jammer, het was wel leuk geweest. We gaan verder en even later verlaten we het Erie Canal en komen op de Niagara Rivier.

Met het verlaten van het Erie Kanaal sluiten we ook het eerste hoofdstuk van ons ‘Great Loop-adventure’ af. We zijn nu bijna 200 meter boven zeeniveau en met onze detour naar Lake Ontario hebben we in deze 5 weken; 49 sluizen gehad, zijn er 18 (hef)bruggen open gegaan en hebben we ontzettend genoten!

Wanneer we het Erie canal verlaten moeten we dus duidelijk links aanhouden, want rechtsaf kom je bovenaan de Niagara Falls en we willen ze wel zien, maar niet van zo dichtbij! Op de rivier is het een gezellige drukte! Er zijn aardig wat golven door alle voorbij scheurende boten, jetski’s en ander spul. We worden verschillende keren bijna geënterd door nieuwsgierigen die ons de hemd van het lijf vragen. Een zeilboot is zeldzaam hier, zeker met de mast naar beneden, onze grootte en dan nog een (onbekende) buitenlandse vlag….

We gaan de sluis door het kleine kanaaltje bij Buffalo in. Zo vermijden we een smaller gedeelte waar het wel tot 8 knopen kan stromen. En als we ter hoogte van Buffalo, na alle bruggen, aan het eilandje, bij een parkje tegen een muur gaan liggen, zien we inderdaad aan de andere kant de stroom voorbij razen! Wow, daar hadden we nooit tegenin gekomen. We hebben een heerlijk nachtje, met wel wat herrie van de stad.


Zondag varen we Lake Erie op. Het is een prachtige dag met geen wind, het meer is vlak. De mast moet weer omhoog, maar de prijzen zijn ongelooflijk! Ze vragen zo 350 US dollar (is meer dan 300 euro). Wij hebben wat mailtjes verstuurd en twee havens iets verder op Lake Erie gevonden die het voor de helft doen. We besluiten om naar Sugarloaf Marina in Port Colborne te gaan. Dit is in Canada en dan kunnen we vanaf daar naar de falls, die blijkbaar ook het mooiste zijn vanaf de Canadese kant.

Sugarloaf Marina is een enorme marina die het allemaal goed geregeld heeft. We liggen helemaal op het uiteinde, maar dat is prima. Er is veel bedrijvigheid met in en uitvarende bootjes en daar hebben we nu leuk zicht op. Ook is er veel bedrijvigheid in de marina, maar daar hebben we nu geen last van. Het inchecken (even bellen) is ook weer super makkelijk en ’s middags brengt iemand van de marina ons naar Port Colborne-stad om wat rond te kijken. Erg leuk en ook hier weer lekker ijs! ;-)


Maandag heeft Chris tijd om onze mast erop te zetten en ook is het weer windstil, zijn ‘hulpjes’ zijn alleen vrij en hij heeft dus niemand anders om ons te helpen. Dat maakt ons niet uit en maandagochtend wordt La Luna weer langzaam een zeilboot. Ondertussen komt een enorme partyboot (met gigantische boxen, die we zondag al hadden gehoord) onder de grote kraan liggen die haalt hij er meteen maar even uit… drie grote pompen staan hem leeg te pompen. De party van zondag was iets te leuk waarschijnlijk!

Chris is een schatje en bedient de kraan terwijl wij de mast begeleiden, de stagen er weer aan zetten en daarna zetten we hem weer vast. Bij de bevestiging van de haak zit nog een dwars stukje staaldraad en dat haakt ongelukkig achter onze verstaging, bovenin! Het maakt niets uit, de mast staat enzo, maar de haak komt niet meer naar beneden. Ik lier Etienne omhoog en hij onthaakt de boel. Chris verontschuldigt zich en geeft ons korting. Een aardige korting (ook omdat hij geen hulpjes had) en we zijn uiteindelijk klaar voor 100 Canadese dollar (= 70 euro)! Voor het mast-erop-zetten rekenen ze hier 3,5 Candese dollars per foot, dus het zou al een redelijke prijs zijn (ongeveer 125 euro). Maar nu is het een super meevaller!


We zijn verder bijna de hele dag bezig om alles weer op z’n plek te krijgen, de giek er weer aan, enz. Het is een ongelooflijk warme dag en later gaat het dan ook iets harder waaien. Vanochtend (dinsdag) was het windstil, dus hebben we de zeilen er op gedaan. La Luna is weer aangekleed!

Geen sluizen, maar bruggen

Woensdag 22 juli 2015 @ 18:54

Fairport is heel leuk. We liggen aan de ‘drukke’ kant. Drie stappen vanaf de boot loop je zo de ijsfabriek in. Er staan picknicktafels langs de kant en het is later op de dag dan ook een drukte van jewelste. De ijsfabriek doet goede zaken en je ziet kinderen en volwassenen met enorme toeters naar buiten komen. Het is ontzettend leuk mensen kijken, zoals wij voor hen een bezienswaardigheid zijn. Tot laat in de avond is het druk en hebben we aanspraak.

In het plaatsje struinen we wat rond en bekijken de mooie gebouwen en een leuke giftshop. We liggen in Fairport voor een hefbrug. Deze brug heeft een vermelding in het Guinness book of Records, want geen twee hoeken aan deze brug zijn hetzelfde en er zijn ook geen rechte hoeken. Hij gaat het kanaal over onder een hoek van 32 graden en hij heeft een horizontale schuinte van 5,5 graad. Als hij omhoog gaat blijft hij deze hoek houden. De Amerikanen noemen het een ‘engineering wonder’! Zoals ze voor heel veel dingen een mooie spannende en spectaculaire uitleg hebben. ;-)


We hebben nog twee sluizen met een stijging van 50 feet in totaal. De dag begint bewolkt en de wolken laten de regen los, natuurlijk op het moment dat wij de sluizen invaren. De tweede sluis ziet er als nieuw uit, de wanden zijn nog heel en je waant je (we gaan omhoog dus de muren zijn meer dan 30 feet hoog) echt in een betonnen bak. Het stuk hierna is bijzonder. Het is een vlak stuk en het duurt een aantal dagen eer we weer een sluis krijgen. Het is hier wel ondiep en er zijn veel waterplanten, want we zien de meter af en toe 0,7 aangeven, waar we normaal bij 1,8 al vast liggen...


Wel moeten we onder verschillende hefbruggen door. Wij stoppen dinsdag net voor de eerste (of als je Fairport meetelt, de tweede) in Spencerport. De zuidwal is te ondiep, we scratchen over wat rotsen en komen een halve meter voor de dok tot stilstand. Hmm, dat is te ver springen, dus gaan we aan de ander kant liggen. We bezoeken het Canal museum en de mevrouw daar blijft ons voeden met allerlei informatie over het plaatsje.


Er is een supermarkt dichtbij en we lopen verder wat rond. Hier kopen we een nieuwe gasfles. Hij is iets goedkoper dan wat we tot nu toe zagen, maar onze huidige fles gaat natuurlijk steeds leger worden en je aardappels rauw eten, dat willen we voorkomen. ;-)

Vanochtend (woensdag) gaan we weer verder. Het is saai varen hier. Dit gedeelte is gegraven en vrij smal. Weinig huizen, wel veel fietsers en hardlopers langs het kanaal. Je moet wel wakker blijven, want de liftbridges moeten open voor ons. De operators hebben twee bruggen en het gaat vlotjes. Vandaag waren het er maar vier. Tot de volgende sluis zijn het er 15 in totaal!


Het is vandaag maar een kort stukje naar Holley. Ook daar liggen we voor de lift bridge alleen aan het walletje. We lopen naar de waterval die prachtig in een park ligt. De omgeving is schitterend hier en we kijken zo op een vijver in een mooi park.

Verder op het Erie kanaal

Maandag 20 juli 2015 @ 22:47

En inderdaad donderdag was het prachtig weer om Lake Ontario over te steken. Een beetje wind in de rug, weinig zon, dus niet te warm en geen mist. Door het beetje wind hadden we dit keer ook geen golven vliegjes en muggen!

In Oswego zijn we meteen sluis 8 doorgegaan en aan het rustige walletje gaan liggen. Teruggelopen om in te klaren bij de marina. Er hangt een telefoon in een kastje. Je pakt de hoorn, drukt op een knop en voila, je hebt verbinding met de customs and border control. Er was even wat verwarring, maar dat was omdat de man aan de andere kant niet wist wat hij moest doen; “het was alweer zo lang geleden dat hij dit aan de hand had gehad.” ;-) Maar verder ging het heel soepeltjes.


Daarna even contact met Tom en Diane (de Amerikanen uit Brewerton) proberen te maken. We hadden ze uitgenodigd om een dagje mee de sluizen door te gaan, maar helaas dat lukte niet. Verder nog even wat rondgelopen en gekeken voor een gasfles. Wow, dat was schrikken! Ook even een brood gehaald voor Etienne en het werd weer duidelijk dat Canada echt goedkoper is!

De volgende dag meteen verder naar Phoenix. We zagen al snel dat het veel minder stroomde dan de week ervoor. Er kwam een pisstraaltje over de dam heen, in tegenstelling tot een grote kolkende massa! Het schoot dus lekker op en aan het begin van de middag gingen we sluis 1 door bij Phoenix.

Er was een stenen muur met de bekende blauw-gele bolders (een teken dat het een kanaalwal is en dus gratis aanmeren betekent) en verder een prachtig houten steiger met stoeltjes en parasols erop. Hmm? Wij aangemeerd bij de houtenwal en ja, dit was inderdaad de gratis dock. Wouw! Water, elektriciteit en een hartelijk ontvangst door een aantal jonge knullen. Het witte torentje aan het einde van de dok is het zomer onderkomen van de jeugd. In het naastliggende park doen ze spelletjes en op vrijdagen, wanneer er muziek is, dan serveren ze diner. We kregen een kaartje van het dorpje en zijn de ‘dorspwandeling’ gaan doen. Een klein, maar erg leuk plaatsje!


Inmiddels regende het, dus het was onzeker of de muziek zou doorgaan. En ja hoor, rond zes uur hoorden we ‘Two Feet Short’ oude country-nummers zingen. Erg leuk!!

Zaterdagochtend weer verder. Na een paar mijl verlieten we het Oswego Canal en vervolgden we verder het Erie Canal. Het was een zonnige warme dag! Wel een leuk stukje, zeker het grote stuk tussen lock 24 en 25. Dat is 31 mijl lang, maar er is veel te zien. Campings, huizen en huisjes, bootjes en ganzen, eenden, zwanen, roofvogels, vissen en eekhoorns. Super leuk dus.


Op dit stuk kun je duidelijk zien dat het water hier heel hoog is geweest. We denken zeker zo’n 1,5 meter, als je kijkt naar de paaltjes met de kanaalmarkers. We zien ook drijvende dockjes van de mensen in hun achtertuin half in hun tuin liggen, verwoest. Een caravan heeft ook watersporen tot halverwege! Rechts en links zien we landbouwgrond tot zover we kunnen kijken. Later horen we dat het meeste van deze velden onder water hebben gestaan. Toen het water ging zakken zijn ze het ook verder weg gaan pompen en meteen de gewassen gaan sproeien om te zorgen dat het zand ze niet verstikt. Vandaar dat ze er nu nog prachtig uit zien. Het kan blijkbaar ook geen kwaad, mits het niet te lang duurt.


We stoppen in Lyons, Peppermint Village. Weer een super leuk walletje. Een hoge stenen muur, met vlaggen, bloemen, een heel bord met kaart en uitleg en picknickbanken. We worden ontvangen door Bob Stopper. Het is een leuke man, die ons alles vertelt over de geschiedenis van het plaatsje en de omgeving. Ook laat hij een foto zien van vorig jaar, wanneer het water hier zelfs hoger dan de muur staat! Hij legt uit dat Lyons bekend is om de pepermuntolie. Er staat een enorme bak met de plant waar je van kan knippen wat je wilt en wat potten ernaast die je mag meenemen. Ik zit dus al snel aan de heerlijke muntthee! Hij maakt een foto van ons en later op de dag komt hij langs met z’n kleinzoons. Onze vlag is moeilijk te herkennen voor de jongens, maar de namen van de bekende voetbalspelers kennen ze wel. Het is echt heel leuk dat mensen je zo warm onthalen in hun dorpjes!

Dit weekend was er een festival en we zagen nog een staartje ervan. Vanaf de muur loop je omhoog en daar zit de brandweerkazerne. Daar konden we (heerlijk en warm) douchen! We hebben wat heen en weer gelopen. Het is een leuk stadje met prachtige gebouwen, sommige komen recht uit een western film met een Mexicaans accent.

Aan het einde van de dag borrelen we aan de picknicktafel met een Amerikaanse zeilboot (die we al eerder zagen) en drie Canadese (motor)boten (Anam Cara, Knots a Change en Whatever eh!). Het is echt super gezellig. Ze zijn op weg naar lake Ontario en misschien zelfs Waupoos marina. Ze komen uit dat stuk, dus we kletsen over wat wij allemaal in het afgelopen weekje daar gezien hebben. Verder vragen ze ons de oren van het hoofd over onze reis. Het is echt heel leuk en gewoon jammer dat ze de andere kant op gaan!


Maandag gaan we eerst boodschappen doen bij een grote supermarkt vlakbij. We lopen ook even door naar de Aldi en daar zijn de prijzen leuk. Een heel stuk goedkoper dan in de gewone supermarkten, maar net zoals bij ons een aantal jaren geleden, ze hebben er niet alles.

Rond negen uur laten we het muurtje in Lyons weer los en varen sluis 27 in. Een klein stukje verder komen we in het gegraven stuk van het Erie kanaal. Op de kaarten varen we over land hier, maar het is toch de vraag of je hier kaarten nodig hebt, want het is gewoon tussen rood en groen blijven en door de dorpjes en sluizen weet je waar je bent. ;-)


De sluizen zien er slecht uit in dit stuk. Grote gaten in de wanden!



De muren waar je aan kunt liggen om te overnachten zijn daarentegen weer beter. Prachtig met bloemen en bijna allemaal hebben ze stroom en water. Dat hebben we niet nodig, maar de douches zijn wel lekker! Zo ook in Fairport waar we maandagmiddag aanlanden. Een heel leuk plaatsje weer en we bezoeken natuurlijk de ijsfabriek!

Time flies...

Vrijdag 17 juli 2015 @ 22:14

“Time flies when you’re having fun” is zo vaak al voorbij gekomen, maar ook nu weer! Ook al zijn we niet hele dagen op stap, toch vliegen ze voorbij en doen we veel.

Anneke neemt ons overal mee naar toe en we hebben zo al aardig wat van het eiland gezien. We drinken lekker hier en daar koffie of een smoothie. Tim Hortons is een Canadese keten en perfect voor dat! We bezoeken een prachtige shoppingmall en heerlijke supermarkten, met een ongelooflijk assortiment van glutenvrije spullen. Verder hebben we warme, waterdichte (zeil)laarzen voor Etienne gevonden.

Waupoos marina heeft nieuwe eigenaars gekregen en er was zaterdag een officiële ‘overdracht’, met hapjes. Gezellig en leuk om zo te zien wie Rick z’n nieuwe werkgevers worden, Chinese broers en kennis te maken met de vorige eigenaresse. Een heerlijke energieke tante! We kletsen met wat andere boaters in de haven en voelen ons er eigenlijk al aardig thuis.


Zondag was het prachtig weer! Heel warm zelfs en we zijn met de Rianne (de boot van Rick en Anneke) gaan varen. Wow, dat is anders varen! De boot is een stuk hoger en gaat natuurlijk veel harder. Voor anker en op het eiland naar de vuurtoren gelopen. Het is nu een ijzeren toren, maar ernaast staat het oude gebouw nog, helaas helemaal in verval en overgenomen door de vleermuizen. Wij worden aangevallen door de muggen en maken er een snelle loop van.


Op het strand is het heerlijk, de zon straalt, er is geen wind en ook de muggen zitten ergens anders. Rick is heel stoer en duikt meteen het water in. Wij vinden het nog wel heel koud, maar toch trekt het wel. Eenmaal aan boord laten ook wij ons niet kennen en duiken in het water. Het is erg koud in het begin, maar het verfrist enorm. Met z’n vieren poedelen we wat en zwemmen een rondje om de boot. We warmen op met een bakje koffie op het voordek. Inmiddels is het alweer laat en gaan we terug naar de haven. Anneke maakt lekkere gevulde paprika en het is al pikkedonker als we terug naar onze boot gaan.



Maandag verkennen we Picton. Het ‘dichtbijste grootste’ plaatsje. Het heeft een gezellige winkelstraat, met schattige boetiekjes en eet/drink gelegenheden. Verder ook een paar supermarkten en andere grote zaken, zoals Giant Tiger. Een zaak met koopjes, die echt alles verkopen, inclusief een aardige eetwarenafdeling. Dat zie je hier wel meer in grote winkels, ineens een paar schappen met eten. We snuffelen ook nog even in de Thriftstore, de kringloper. Het is heerlijk weer, dus we besluiten te gaan BBQ’en. De marina heeft her en der gasbbq’s en picknicktafels staan. Het was weer super gezellig en heel lekker.


Dinsdag moet Anneke haar auto naar de garage en wij gaan gezellig mee. Nou ja, meer voor het ‘erna’ stuk eigenlijk. De knul van de garage brengt ons daarna weg en op de vraag “Zeg maar waar ik jullie naar toe kan brengen.” Antwoord Etienne kordaat “De Niagara Falls!” De gast moet erg lachen en het is dat hij niet gemist kan worden op de zaak, anders had hij het gedaan!

Als we de auto weer hebben, rijden we verder naar Trenton. Ook weer een leuk plaatsje. Dit was de ‘erna part’, want in Trenton is een Nederlandse winkel! Je voelt hem al…’s avonds staan kroketten en pizza op het menu!

Woensdag is alweer onze laatste dag. Donderdag geven ze een rustige dag op, het beetje wind wat er staat hebben we mee, dus we willen het meer oversteken. Anneke past deze ochtend op Ascher, haar kleinzoon van 3 jaar. Het is een schattig mannetje, wat in de “why?” (“waarom?”) fase zit. Het vragen stopt even als we een lekker ijsje gaan eten. ;-)

De omgeving is hier prachtig! Je ziet boerderijen met grote weilanden, schitterende huizen, af en toe piekt het meer tussen de bomen door en het is weids. Een van de (ook letterlijke) hoogtepunten vind ik de enorme naaldbomen! ’s Middags laat Anneke ons een van de mooiste plekjes in de omgeving zien, vind ik dan. Lake on the Mountain. Met aan de ene kant het ‘Lake’ en aan de andere kant kijk je naar ‘het vasteland’ met Kingston. We drinken onze koffie aan de picknicktafel in het park.


We moeten weer op tijd terug zijn, want we gaan ’s avonds naar Kingston. Het is een aardig stukje rijden en we gaan met de ferry over. Elke woensdag (tijdens de zomer) is er een Sunset ceremony in Fort Henry in Kingston. Het fort is gebouwd tijdens de oorlog in 1812, om de belangrijke marinebasis te beschermen tegen een inval van de Amerikanen. Het fort was toentertijd niet veel en omdat er spanning bleef tussen de Amerikanen en de Canadezen, is het fort in 1832 verbouwd en uitgebreid om zo een inval vanaf Lake Ontario weerstand te kunnen bieden. Het is grappig, want dit prachtige, grote, sterke en stoere fort is nog nooit aangevallen. Toen de verhoudingen tussen de States en Canada verbeterde was het fort niet meer nodig en werd het een gevangenis, bijvoorbeeld ook tijdens de tweede wereldoorlog. Sinds 1938 is het een ‘levend’ museum, met een officiële ‘guard’. Het is ook nu nog een prachtig fort, super gerestaureerd en onderhouden! De Sunset Ceremony was geweldig!!! De ‘guards’ verkleed in de originele kostuums lieten zien hoe dat vroeger ging, dat oorlog voeren. De formaties, prachtig gelijk uitgevoerd, de trommels en trompetten, het schieten. En er was een Schotse doedelzakspeler. De show eindigde met prachtig vuurwerk!


Dit was ook een mooi einde van ons verblijf in Canada. Zover dan, want we gaan nog meer van Canada zien, maar dan weer een heel stuk verder. We hebben genoten van deze gezellige week met familie en ik moest me groot houden toen we donderdagochtendvroeg naar Rick en Anneke zwaaiden…

Gezellig Waupoos

Zaterdag 11 juli 2015 @ 10:29

Donderdag was inderdaad een prachtige dag om over te steken. In de ochtend een paar spetters regen en een beetje mistig. Maar bladstil! We liepen aardig door, waardoor we in het begin van de middag al aan de overkant waren.


Rick (broer van Etienne z’n vader) verwelkomde ons hartelijk! Het was heel raar, ook voor ons om nu hier echt te zijn.

We hebben meteen maar even ingecheckt. Bellen naar een nummer. Dat was even wat ‘moeilijk’ want we zijn natuurlijk een buitenlandse boot met een ander registratienummer dan ze gewend zijn, dus hij vroeg wel drie keer of ik zeker wist dat dat het registratienummer was?! Uiteindelijk kwam een paar uur later ontzettend vriendelijke jongens onze paspoorten stempelen. Zij waren net met de wacht begonnen en konden meteen een uur rijden, speciaal voor ons hier naar Waupoos! Ze waren helemaal verbaasd dat wij helemaal hierheen waren gekomen en later grapten ze dat ze “voor die crazy NL’ers alleen een uur hadden moeten rijden helemaal hierheen.”

Later kwam ook Anneke en we hebben meteen gezellig koffiegedronken, met stroopwafels! Rick en Anneke wonen nu op hun boot hier in de marine. Het is echt een prachtige motorboot, met een ruimte!!


Waupoos is een leuke, gezellige en knusse haven. Aan het einde van de dag namen Rick en Anneke ons mee naar de Barley Bar in Picton. Een prachtig oude bar met heerlijk eten! Ze hadden er ook een enorme glutenvrije keuze! Het was echt super gezellig en lekker. Het was al snel laat en dat maakt voor ons niet uit, maar Rick en Anneke moeten weer vroeg werken...


Vrijdag hebben we lekker rustig aan gedaan. Een wasje gedraaid, de snor van de boot gehaald (jawel) en de romp schoongemaakt. De laatste dag in Oswego was er heel veel eiwit (schuim) in het kanaal en dat hoopte op tussen de boot en de kant, waardoor het een vettige laag op de romp achterliet. Verder hebben we vooral veel gekletst. We zijn een soort van bezienswaardigheid en bijna bekendheid hier. De meeste boters hier hebben misschien een stukje van de Great Loop (zo heet het wat wij dit jaar gaan doen) al gedaan of willen het gaan doen. Dat wij dan een nog grotere ‘loop’ rond de wereld hebben gemaakt is helemaal uniek.


Aan het einde van de middag zijn we met Anneke in de omgeving gaan rijden. Het is hier echt prachtig!! Onze eerste stop was de ‘Cheese Factory’, waar ze overheerlijke ijs hebben. Daarna verder gereden en hun huis bezocht. Een prachtig huis op een schitterende locatie. Nog even door gereden en uiteindelijk in Picton een paar boodschapjes gedaan.


Wat echt Canadees is, is Maple Syrup. Ze hangen bakjes aan de bomen en vangen zo de siroop op. Het blad in de vlag is van de maple tree.


We hadden Rick en Anneke uitgenodigd om te komen eten, nasi met pindasaus. ;-) Maar voordat ik kon gaan beginnen... Bodilla was aangekomen en we lagen inmiddels met de boot in een box en hadden buren gekregen. Dus ik moest haasten. Haha! Maar het was super gezellig.

Oswego kanaal

Woensdag 08 juli 2015 @ 13:29

Met de vijf boten aan het steigertje voor sluis 23 is het bijna net een kleine dorpsstraat. Er wordt van alles besproken, alle klusjes bekeken. Gewoon gezellig en dan schuiven wij net maar een dagje aan, terwijl de anderen er al (veel) langer liggen. De mannen op de sluis worden gek gebeld met de vraag wanneer de sluis open gaat. Het verlossende woord is uiteindelijk daar; hij gaat inderdaad dinsdag de 7e weer open!


En dan komt het gesprek in de dorpsstraat op hoe dat die ochtend dan moet gaan? Verwachting is dat er veel boten deze kant op komen en ook de eerste schutting om 7 uur mee willen. En dat gaat niet passen. Hele strategieën worden besproken. Het is eigenlijk heel komisch.

En inderdaad de volgende ochtend zien we nog voor half zeven al de eerste boten opdoemen op de AIS. Het duurt niet veel langer voordat ze bij ons zijn. Inmiddels hebben de motorboot en catamaran zich al losgemaakt van het dock en dobberen recht voor de sluis. Wij liggen helemaal vooraan, dus dat komt wel goed.

We gaan inderdaad met een volle sluis, 6 boten. Er hadden er nog twee meer ingekunnen, als men niet zo ruim was gaan liggen, maar ok. En met deze boten, min eentje, gaan we ook het Oswego kanaal op. Vanaf het Erie kanaal buigen we af naar rechts, naar het noorden en zijn al snel bij sluis 1 van dit kanaal. De twee motorboten hebben ons al lang ingehaald, maar moeten toch op ons wachten bij de sluis. We gaan er met z’n allen door en zo blijft het de komende sluizen. De twee motorboten zijn wel lachwekkend. Eentje switcht elke keer van kant (lijkt het wel) en de andere blijft aan dezelfde kant. Wij liggen dus af en toe naast de ene motorboot, maar de andere wil niet dat wij voor hem de sluis uit gaan. Tjonge, 100 meter verder haalt hij ons toch wel weer in.


Een van de andere boten is de Pickle met een solozeiler. Hij komt elke keer heel op z’n gemakje binnenvaren, pakt de trap in het midden en met spierkracht legt hij z’n bootje recht. De grote motorboten zijn met meerdere en spelen heel de tijd nog met hun boegschroef of motor...


We zien veel huizen te koop langs het water en er zijn veel ganzen en eenden. Er zijn weinig heuvels en we gaan aardig naar beneden, 118 feet naar 245 feet boven zeeniveau. Naast alle sluizen ligt een dam en daar stroomt het goed! Wij hebben hierdoor zo’n twee knopen stroom mee. We gaan dus lekker hard. Op een paar plekken komt net na de sluis het stroompje bij ‘ons’ en wordt je even een ‘speelbal’ in de stroom.


We stoppen na sluis 7 en omdat we stroom mee hadden en de sluis al open ging als de motorboten er waren en wachtte op ons, waardoor wij meteen door konden, zijn we er net na de lunch al. Er is een prachtig kantje, helemaal tot sluis 8, waar je gratis kunt liggen. We lopen naar de bib om het weer te bekijken wanneer we het meer over kunnen steken. Dat wordt donderdag. Verder lopen we wat rond. Er is een leuk straatje, maar helaas niet net zoals in NL, dat je een dorpscentrum hebt met allerlei winkels en restaurantjes bij elkaar. Alles zit verspreid.

Het is ook een enorme warme dag! De meter op straat geeft 96 graden aan, Fahrenheit, maar dat is wel 35 graden Celsius. Het blijft ook heel lang warm en aan het einde van de dag vallen er een paar regendruppels.

Vandaag, woensdag, is het bewolkter. De wind komt nu ook uit het noorden en is daardoor een koude frisse wind. We gaan rond 10 uur door de sluis naar de andere kant. De sluis draait ’s ochtends pas om 8 uur en dat is te laat wanneer we willen oversteken. Hier liggen we alleen vrij open. De wind blaast het Ontario lake naar binnen en de dam naast de sluis spuugt een enorme massa juist naar buiten. Tussen de twee sluizen lagen we in een beschut apart stukje. Nu komt al het water samen, dus liggen we aardig te schudden tegen de wal. Voorspelling is dat de wind langzaam minder gaat worden en weer gaat draaien en dan gaan wij morgenochtend over.


Vandaag nog even Oswego bekijken en uitvinden of we nu wel of niet moeten uitklaren. We gaan naar Canada, maar de verhalen zijn daar niet eenduidig over. Aan dit kantje moet je trouwens betalen, 20 dollar voor een nacht, je ligt hetzelfde als wij voor de sluis, maar dus meer in de open. Verder ook geen water of elektriciteit, maar ze hebben wel douches. Ja, 5 km lopen naar de andere kant van het kanaal. Je blijft hier lachen!


Bediening van sluis 8 is alweer wat 'moderner' dan sommige andere sluizen

Stukje verder

Maandag 06 juli 2015 @ 19:04

Vanochtend zijn we een heel klein stukje verder opgeschoven, naar sluis 23. We hadden voorzichtige hoop dat hij misschien wel open zou zijn, maar nee. Als het meezit, morgen.
.
Er lagen al wat andere boten (zo'n 4 stuks) maar er was nog voldoende plek voor ons. En tot onze verbazing ligt Bodilla hier ook! Zij kwamen hier aan toen de sluizen gingen stoppen, 4 tot 5 dagen geleden. Dat was helemaal balen.
.
Het is een heel rustig plekje. De sluismeesters doen wat onderhoud en poetsklusjes. We kunnen hier water halen en we hebben zelfs mogen douchen! Gewoon in hun eigen hokje, dus we hebben het maar snel gedaan.
.
Verder kwam net de hele oude sleepboot Urger door de sluis. Prachtig gezicht! Hij is van 1901 en was zijn hele leven als werkboot hier op de kanalen. Nu is hij blijkbaar meer actief als educatief schip, maar zoals vandaag leek, deed hij wel degelijk ook ander werk. Er zit nog een hele oude motor in, want de machinist bediende moest hem van draairichting veranderen. Prachtig!!

Veel zien en BBQ

Zondag 05 juli 2015 @ 17:21

Vrijdag zijn we in Sylvan Beach blijven liggen. Het is een leuk vakantiedorpje. Omdat het natuurlijk (vakantie)weekend was, was het een komen en gaan van boten het meer op en af. We hebben wat variaties gezien, in boten en mensen! Ze hebben hier een bepaalde boot die super voor de kanalen is. Een of twee drijvers (af en toe nodig voor de hoeveelheid en grootte van de mensen) en daarop een rechte bak met banken of banken en fauteuils. Een zonnetent of parasol erboven en een stuur. Op zich hartstikke leuk om met vrienden lekker het water op te gaan, maar ik vind ‘onze’ sloepen er toch stukken beter uit zien. Ik vind het net van die ‘drijvende jacuzzi’s’ maar dan zonder water erin.


Sylvan beach rondgelopen, naar het strand, de locale handwerkmarkt en wat ‘shops’ bekeken. En natuurlijk in het amusementpark rondgedwaald. Het is echt heel grappig, want het heeft al de dingen uit zo’n park van de jaren ’50. Helaas is veel vergane glorie en had het een en ander wel een wat sprankelder likje verf kunnen gebruiken. Maar heel leuk en natuurlijk hebben we ook een paar kwartjes verspeeld. ;-) Verder gewoon genoten van wat er allemaal te zien is.


Zaterdag zijn we het Oneinda meer overgestoken. Het is 4 juli, dé feestdag in Amerika. Er is op verschillende dagen vuurwerk en wat parades in de grote steden. Verder komen mensen samen om te bbq’en en zie je nog meer vlaggen en doeken.

Het Oneinda meer is zo’n 17 mijl. Het was lekker rustig en we hadden wat wind van achteren. ’s Ochtends viel er nog wel een buitje, maar later werd het super weer en warm. In Brewerton zijn langs het kantje gaan liggen van het kanaal. Er zijn op heel veel plekken aanmeerstukken waar je 48 uur gratis mag liggen. Dat is soms op schitterende plekken, bij parkjes met bankjes en grillen, bij de sluizen in de bossen of soms ‘midden’ in het dorpje. In Sylvan Beach was het kantje aardig vol met locals die vanuit de haven aan de overkant, hier waren gaan liggen. Jammer, want zo is er weinig plek voor ‘ons’. Al is het toch heel rustig met boten die echt het kanaal doorgaan. Zeker omdat de sluizen verder dicht zijn, hadden we verwacht dat het super druk was.


In Brewerton is het nog rustiger. Het was druk de dag ervoor omdat ze toen de 4th of July vuurwerk hadden, maar eer wij goed en wel liggen, zijn we bijna de enige! We verkennen de omgeving, maar er is weinig te beleven. Later op de dag zitten we aan boord en komt een man een praatje maken. Hij is de hond van z’n dochter, die hier aan de waterkant woont aan het uitlaten en hij vraagt waar we vandaan komen. Als hij hoort uit NL is het ijs gebroken. Zij hebben hele goede vrienden uit Dordrecht, waar ze afgelopen september ook zijn geweest! Heel grappig!

Even later komt Tom terug met Diane en vraagt of we mee willen naar de supermarkt. We hadden eerder gevraagd of er ergens eentje was, vandaar. Wij gaan mee en ze brengen ons naar een schitterend exemplaar! Walmart is er niets bij! Ik moet me inhouden en bedenken dat ik niet voor een maand hoef in te slaan. ;-) Tom en Diane nodigen ons uit voor de BBQ bij hen thuis. Het wordt een ongelooflijk gezellige (late) avond! We kletsen over van alles! Het is heel leuk zo een uitgebreider beeld van Amerika te krijgen.


Vandaag is het weer schitterend weer. We doen lekker lui en rustig aan en ik leef me uit met wat schuursponzen en reorganiseer de boot. Het weer is hier erg wisselend. ’s Ochtends en ’s avonds en op dagen met regen is het koud (volgens onze begrippen) en dus zijn de warme kleren weer overal vandaan getrokken. Maar als ’s middags dan de zon komt of het is een zonnige dag, dan wordt het weer tegen de dertig graden en kan je spijkerbroek en trui weer vervangen worden door een korte broek. Daarnaast is het lekker relaxt varen en gaan we niet echt schuin. De waterkoker staat dan ook ergens, boeken kunnen blijven liggen, de grote houten lachende Boeddha staat weer op het kantje van de kussens en alles kan overal gewoon blijven staan. Met andere woorden, alles ligt dus nu overhoop en door elkaar. Tijd om het een en ander weer even een plekje te geven dus...

Vreemde eend

Vrijdag 03 juli 2015 @ 19:24

Canajoharie is een plaatsje met een prachtige naam van de Mohawk’s. Een indianen stam die hier woonde. Vandaar de naam van de rivier (Mohawk River) en hebben een aantal plaatsjes een ‘Mohawk-en naam’. Canajoharie betekent zoiets als ‘kookpot’ en verwijst naar de kreek waar een enorm ronding is ontstaan. Op dat punt komt een mooie waterval de kreek in. We hadden er graag heen gelopen, maar deze dag goot het, heel de dag, van de regen. We hebben dus even wat rondgelopen met regenjas en paraplu. Ze hebben een prachtig museum en bibliotheek en Ierse pub.


De volgende dag verder. Het was droog toen we vertrokken en regende pas later op de dag. We voeren Blue Heeler voorbij. Het kanaal is door de enorme regenval dicht op het punt waar je het Oswego kanaal ingaat die uitkomt op het Ontario meer. Onze richting dus. Dat punt is namelijk ook een soort drieweg, waar al het water samenkomt. Met de vele water van de laatste dagen is het pijl hier, voor Amerikaanse begrippen erg gestegen. Later leerden we dat het meer (net voordat het Oswego kanaal begint is er nog een meer ‘in het kanaal’) ongeveer een halve meter is gestegen. De sluismeester vond dat aanzienlijk veel. Maar wij zijn in NL dat, en meer!, natuurlijk wel gewend. Maar dus het kanaal is dicht. Ze verwachten de sluizen voorbij het punt naar het Ontario meer wel voor een paar weken gesloten zijn. Blue Heeler kan dus lekker rustig aan doen en alle plaatsjes bekijken. Wij zijn verder gegaan in de hoop en verwachting (zoals ook de sluismeesters aangeven) dat na een aantal droge dagen, we in ieder geval het Oswego kanaal opkunnen.


De omgeving is echt schitterend hier! We zijn nog steeds omhoog aan het gaan met de sluizen en bij sluis 17 heb je de hoogste stijging in het kanaal, 40,5 feet (= 12 meter). Het was inderdaad een heel eind! Voorbij de sluis ontmoeten we Raymond en Dora uit Hong Kong. Zij hebben de foto’s die ze van ons hebben gemaakt gemaild, wat natuurlijk erg gaaf is!


Bij de laatste sluis voor de dag begon het weer ongelooflijk te regenen. De afstanden tussen de sluizen zijn nu ook iets verder, dus zijn we na sluis 18 we bij Herkimer gaan liggen. Achter het Waterfront Gril Restaurant. Een prima plekje, iets ondiep (kon net, zeg maar) en er zijn weinig bolders en het hekje van het restaurant is van plastic en niet echt stevig. Maar er kwam geen wind, dus geen probleem! We zijn een stukje gaan wandelen en zijn bij de grote supermarkt Walmart geweest. Het goot inmiddels weer van de regen.


De volgende dag weer verder, gisteren dus. Doordat we steeds verder gaan en ik niet elke dag schrijf raak ik soms in de war met dagen en wanneer we waar waren. Maar gisteren gingen we verder na Herkimer en het was een prachtige dag!! Geen regen gezien!


In het kanaal heb je op een aantal punten Guard Gates, 'deuren' waarmee ze het kanaal kunnen afsluiten.

Na lock 20 zit je, voor dit stuk, op het ‘hoogste’ punt in het Erie kanaal. Het is hier echt heel mooi en je vaart continu langs de bomen. Het kanaal is hier ook een heel stuk smaller. We hebben weer hertjes gezien langs de kant en de enorme naaldbomen zijn geweldig!


We zijn helemaal doorgegaan naar het Oneida Lake. Net daarvoor is een plaatsje Sylvan Beach. We wilden eerder stoppen in Rome, maar de steiger zag er niet heel lekker uit en aangezien het zaterdag 4 juli is, De feestdag in US, redeneerden we dat het dan in een druk plaatsje misschien leuker is. Dus verder.

Vanaf sluis 21 ga je naar beneden. Ineens weer een rare gewaarwording. De lange lijnen moet je nu niet binnenhalen, maar laten gaan. Om de een of andere reden ga ik liever omhoog. ;-)


De sluismeester bij sluis 22 was een leuke vent, die in was voor een praatje. Dat zijn ze namelijk niet allemaal. Sommige wisselen geen woord met je! Deze vertelde over de hoge waterstanden, gaf aan dat als het nu droog blijft, richting Oswego wel open gaat na het weekend en dat Sylvan Beach erg leuk is. En hij dacht dat er nog wel een plekje was.

Overal staat dat het druk is in dit populaire plaatsje en met name in het weekend. Wij waren dus benieuwd of we nog konden liggen. Er is een enorme kade. De meeste boten hier in het kanaal zijn motor/speedboten en ze zijn hier totaal niet gewend om naast elkaar te gaan liggen. Het was er druk, maar we zagen nog een plaatsje aan de muur tussen de motor/speedboten. Er kwamen van alle kanten booteigenaren aanrennen om ons te helpen, wat super was, want het stroomde aardig en laten we zeggen dat het net past.


We liggen dus in Sylvan Beach. Bekend van het pretpark in de jaren 50 stijl. Het ziet er hier wel grappig uit. Maar het is meer een camping en boot ‘resort’. Overal zie je boten en trailers. En aan het muur(tje) waar wij ook aan liggen zijn de tv-schotels, generatoren (soms zelfs 2 voor een boot!), stoelen en bbq/grillen uitgestald. We zien enorme campers voorbij rijden met voorop een motor en achterop een golfkar. Onze achterburen hebben ook hun auto hier staan. Het is echt grappig!


Elke donderdagavond is er een parade van oude auto’s dus even gaan kijken. Gisteren in Walmart was het ook al overduidelijk, mensen zien dat je niet ‘van hier’ bent. Dat zien wij zelf ook wel, maar kinderen staren je met open mond aan en moeders bekijken ons bijna hetzelfde. Ook hier. Het zijn families, boten of campers die hier elk seizoen liggen, hebben wij het idee. Met teruglopen grapten wij tegen elkaar dat we op z’n minst ook onze generator op de kant moeten zetten, horen we er misschien iets meer bij, als enigste buitenlander en dan ook nog enigste zeilboot tussen de Amerikaanse motor/speedboten... ;-)

Sluizen, sluizen en sluizen

Dinsdag 30 juni 2015 @ 12:16

Bij het VVV spraken ze over prachtige watervallen. Dus wij op pad. Nou, dat was iets verder lopen dan gedacht! Maar het was een leuke loop. Van Waterford liep je naar Cohoes waar in 1800 de grootste en modernste katoenfabriek van Amerika was. Prachtige gebouwen waar nu voornamelijk appartementen in zijn.


De Cohoes Waterval was spectaculair! Volgens mij hoeven we de Niagara falls niet meer te zien. ;-)

Daarna weer teruggelopen, geluncht en naar de supermarkt. We konden met het karretje terug naar de waterkant, dus konden we wat zware dingen halen. Het grappige was, toen we terugliepen met de kar door een van die kleine straatjes, sprak een bewoonster ons aan. Ze had ons eerder die dag op de kruising bij de Burger King gezien (dat was onderweg naar de falls) en ze vond dat wij onze beweging van die dag wel hadden gehad. Haha!!


De dag ervoor ontmoetten we Dave van de zeilboot Onrust. We liggen achter de Onrust en zagen meteen de opgerolde Amsterdamse vlag al. De Onrust is een replica, authentiek gebouwd. Prachtig!! We hebben binnen gekeken en onderdeks. Schitterend al dat hout en de verbindingen authentiek gemaakt!! Ze hopen met het schip wat meer educatief aan de gang te kunnen voor kinderen. Zou wel leuk zijn. Dave vertelde ons over meer oude NL’se historie, in Amsterdam en Rotterdam. De plaatsjes verderop langs het Erie kanaal.


De volgende dag gingen we rond negen uur met de sluis mee. Nummer 2 en het begin van de vijf sluizen die samen ‘Waterford Flight’ worden genoemd. Ze claimen de meeste stijging te hebben in de kortste afstand, van de hele wereld...jaja. Het is een lift van totaal 184 feet (56 meter) van de Hudson naar de Mohawk River en dat is in 1,5 mijl (=2,8 km). Het is een heel eindje en het was even best ‘werken’, maar of het deze claim kan hebben? Uit verhalen van mijn schoonouders heb ik het idee dat er sluizen zijn in Belgie of Frankrijk die dat op z’n minst evenaren.


Maar het was wel leuk, bij de laatste van deze set zag je de deuren van de volgende al. We gingen door deze set sluizen met een groot snel motorschip (die continu met z’n schroef en/of boegschroef lag te draaien), een catamaran en Blue Heeler. De sluizen hebben nummers. Beginnende bij de Troy sluis is nummer 1. Wel makkelijk met de sluizen oproepen. Het was wel erg leuk, deze sluizen en na sluis 6 hadden we even tijd om koffie te maken. Het weer was alleen erg jammer. Geloof dat jullie beter weer hebben in NL. Het regende bijna heel de dag. En dan zijn de sluizen wat minder. Het was ook even vogelen met de lijnen. Ze hebben hier namelijk lange lijnen hangen vanaf bovenaan de sluis naar beneden met een gewichtje. Op zich makkelijk, want je gaat meestal al snel zo’n 10 meter, maar de lijnen zijn ‘begroeid’ en je moet ze strak houden, anders lig je middenin de sluis. Ik deed vaak voor gewoon een eigen lijn aan een staaf (van boven naar beneden en vast) of een trap en dan pakte Etienne zo’n lijn.


Net voorbij sluis 8 zijn we tegen de wal gaan liggen voor de nacht. Een prachtig plekje. We hadden maar zo’n kleine 20 mijl gedaan, maar wel 7 sluizen. Schiet zo niet echt op. ;-)

Dit prachtige plekje is ten hoogte van Rotterdam! Een NL’se geschiedenis. Grappig, maar helaas was het al vier uur en we lagen ver van het plaatsje af. Alleen een bord in de sluis dus gezien.


De volgende dag rond negen uur vertrokken we weer. Na een half uur hadden we sluis 9 al weer. Er was veel regen gevallen de dag ervoor en ’s nachts. Op zich de laatste tijd regent het veel. Naast veel sluizen zijn stuwen met schuiven en er staan er verschillende open zodat het goed stroomt. Het waterniveau is op sommige plekken ook aardig hoog.

Sluis 11 was nog steeds heel slecht na orkaan Irene (een paar jaar geleden) en die waren ze aan het repareren. Voor de sluis stroomde het even heftig. We maakten een praatje met de sluismeester en die vertelde dat het waterniveau aardig hoog was nu en met alle sluizen open het giga zou stromen, dus hadden ze wat deuren dichtgelaten om zo de pleziervaart geen overlast te bezorgen. Wij moesten daar een beetje meewarrig op knikken, want als er veel water van boven komt, kun je het beter maar doorlaten anders krijg je grotere problemen!


Bij sluis 12 was het hoge waterpeil overduidelijk. Hier stijg je niet zo veel meer, maar het water kwam op 10 cm na al bijna over de deur! Ook de wal na de sluis, was heel laag nu om tegenaan te liggen. Blue Heeler is hier gestopt om een fietstocht te maken terug naar Amsterdam! Bij de eerdere sluizen kun je niet (meer) liggen door de schades die ze nog aan het repareren zijn.


Wij hebben Amsterdam dus overgeslagen en zijn doorgevaren. Sluis 13 nog gedaan, ook hier een hoog waterpeil en net voor sluis 14 zijn we gestopt. We liggen nu tegen de kade bij de ingang naar de Canajoharie kreek. We blijven hier een dagje liggen. Zometeen het dorpje eens bekijken.

De eerste sluis

Zaterdag 27 juni 2015 @ 12:24

De laatste avond in Castleton, nadat Blue Heeler ook de mast plat had, zijn we weer de locale pub, Village Inn, ingedoken voor een ‘pub-meal’.


De volgende ochtend verder. Het gaat hier al tegenstromen doordat al het water uit het Erie Canal hierheen komt.


En bij het plaatsje Troy hadden we de eerste sluis van ons kanalenavontuur. Het voelde er ‘thuis’ aan, al was de sluis niet zo handig als bij ‘ons’. Het is een smalle lange sluis. Er zijn kabels en pijpen in de muur waar je de lijnen rond kunt doen en die glijden dan mee omhoog of omlaag. Enorm handig, zou je zeggen. Alleen...deze handige dingen zitten enorm ver uit elkaar, zeker minstens 30 meter. Zodat je het niet red om voor en achter je lijn eromheen te doen! Er zouden aardig wat boten in de sluis passen, maar doordat er dus ‘geen’ punten zijn om vast te maken (ook geen bolder bovenop de sluis) zit hij met 3 boten vol. In dit geval was dat Blue Heeler, Bodilla en wij...


Dus alles om eentje in het midden. Nu hebben wij geen stevige middenbolder, dus was het met de lijnen naar voor en achter. Dat ging prima, we gingen zo’n 6 meter omhoog en dat ging vrij rustig.

Daarna waren we vrij snel op het punt waar we linksaf het Erie Canal ingaan. Het plaatsje hier heet Waterford en we zijn tegen de muur gaan liggen. Een perfect plekje langs het park. Het bezoekerscentrum heeft ons overladen met kaarten en informatie. Vandaag de permit voor het kanaal gekocht (voor 1 jaar bootlengte tot 39 foot = $75). Verder hebben ze hier wifi en heerlijke douchen. Ook een prima supermarkt en een schattig stadje.


Gisterenavond gezellig geborreld met Wayne en Ally (Blue Heeler) en Dave en Andy (Bodilla). Vandaag gaan we Waterford verder verkennen.


Ze hebben hier zelfs een drive-in pinautomaat

Ontmast

Donderdag 25 juni 2015 @ 16:13

In Catskill zijn we niet het dorpje ingegaan maar naar de grote bouwmarkt en supermarkt gelopen. ’s Ochtends hadden nog even koffie gedronken met Blue Heeler en besproken over het neerhalen van de mast. Hier in Catskill kun je dat laten doen voor 175 dollar. En bij een van de twee marina’s moet je dan ook nog extra voor het hout betalen. We besloten het zelf te gaan doen in Castleton-on-Hudson.


In de bouwmarkt dus maar even een grote bout en wat schroeven meegenomen. Verder is het altijd leuk om te kijken wat er in andere landen te koop is. Daarna de supermarkt in. Wow!! Het was een Walmart en wat een enorme zaak. Ik kan niet iets verzinnen wat ze niet hebben. Nou, misschien houten planken. ;-)

Een derde was boodschappen, de overige 2/3 was kleding, crea-spul, alles voor in de keuken, tv’s, boeken, enz enz. Aan boodschappen was er ook veel! Weer lekker wat dingen gehaald; prei, spinazie, glutenvrije cornflakes, tortilla-chips, brood, biertjes en nog van alles. Niet heel veel, want het was toch een eindje sjouwen.

Dinsdag zijn we naar Castleton-on-Hudson gevaren. Ze gaven onweer en heftige wind op in de middag. Blue Heeler bleef nog maar een dagje lekker in het kreekje liggen.

We moesten vroeg weg vanwege het tij, dus om kwart over vijf ging het anker omhoog. Op de Hudson hadden we meteen lekker de stroom mee en we vlogen vooruit. Een kleine vier uur laten landen we daarom al aan in Castleton-on-Hudson. Meteen aan het dock om te tanken. We lagen net op tijd, want even later barste het los. Enorme regenbuien en vet onweer. Een uurtje. Toen knapte het op en bleef het heel de dag prima! Het erge weer was niet waar wij waren.


Na het dieseltanken zijn we onder de kraan gaan liggen en meteen La Luna maar gaan strippen. De kraan is erg simpel te bedienen. Het gaat heel langzaam, een mooi veiligheidspuntje dus. De haak naar boven en naar beneden gaat super met een knop, de boom uittoppen is zwaar handwerk! Ondanks dat er veel wolken waren, was het super warm. De meeste voorbijkomende scheepvaart remt af bij de marina, maar een enkeling bijna niet en dat was natuurlijk net toen Etienne bovenin de mast zat om de strop vast te maken. Goed vasthouden en na een paar keer schudden was het weer voorbij. Na een klein uurtje lag de mast plat op het dok.


Toen konden we hem verder strippen. Wij hebben de stagen en zalingen er ook afgehaald, de lijnen opgeschoten enz. Daarna hout gaan sprokkelen voor de steunen op de boot. Er is wel klein spul hier, maar lange stukken zijn schaars. Voor mensen na ons; je kunt beter lange stukken meenemen van de bouwmarkt Lowe in Catskill. Alles uitgedacht en verder klaargemaakt en toen waren we na een heerlijke douche klaar met deze dag.

Gisteren (woensdag) weer lekker om half zes op. Het was nog windstil, dus meteen begonnen. Het evenwichtspunt van de mast gezocht en toen kon hij easy omhoog de boot op. Schoren eronder, stutten voor op de preekstoel en whala! Daarna de lijnen eromheen om alles goed vast te zetten en toen we Blue Heeler zagen komen, gingen we snel weg van de dok en voor anker.


We lagen koud daar toen er een speedboot super hard voorbijkwam met enorme golven. Test voor de mast! En dat ging heel goed, hij bewoog niet. ’s Avonds met Blue Heeler naar de locale bar voor een biertje! Prachtig! De vaste kroeggangers waren helemaal enthousiast met vreemden uit het buitenland. Scott vertelde ons alles over de omgeving, de dieren (“ik zat in de tuin met m’n geweer naast me toen een ree heel dichtbij kwam, maar hij was te klein, dus schoot ik hem niet”…was de voornamelijke strekking van het gesprek), zijn hobby (jagen en vissen) en z’n hartoperatie. En dat alles in superspeed met een ongelooflijk locaal accent dat we achteraf met Blue Heeler bespraken over welk beest of onderwerp hij het op dat of dat moment had. Heel vermakelijk!!!

De trein is hier wat minder vermakelijk. Langs heel de Hudson is het ongelooflijk en hij loopt dus hier zo dichtbij, dat als je door de achterdeur naar buiten stapt, je stap niet te groot moet zijn. De snelheid en het continu toeteren is ongelooflijk. Maar klaag je, dan gaan ze de overgangen afsluiten en kun je geen kant meer op. Dat is wat anders dan in NL als je moppert, dan moet de NS wat doen. Hier lossen ze dat duidelijk anders op en dat werkt ook…


Er komen aardig grote schepen (heel rustig) voorbij



Vandaag ging Blue Heeler al vroeg naar het dock om de mast eraf te halen. Etienne ging even helpen en ook een andere Canadese boot (Bodilla met Dave en Andy) hielp een handje mee. Ik bleef lekker aan boord, er waren handjes zat en kon ik ‘thuis’ wat rommelen. Vandaag is het weer een prachtige zonnige dag met heel weinig wind. We liggen schitterend bij de bossen. Met hierheen varen hebben we een aantal herten gezien langs de waterkant en in het kreekje bij Saugerties spotten we aan het einde van de dag drie bevers! Geweldig!! Ook zie je heel veel grote adelaars. Het is echt een schitterend gebied! Morgen gaan we verder, we zijn inmiddels klaar om het Erie kanaal op te gaan.

Dorpjes, kreekjes en vast aan een boom

Maandag 22 juni 2015 @ 10:51

Gisteren werden we wakker met regen. Het had heel de nacht al niet anders gedaan. Maar toen het in de loop van de ochtend opklaarde ging zelfs de zon schijnen. We gingen eerst gezellig koffie drinken bij Blue Heeler. Ik was toevallig muffins aan het bakken, dus dat kwam mooi uit.

Daarna zijn we even met de dingy verder de kreek opgevaren en op de kant gaan kijken. Aan het einde van de kreek, niet eens zo ver weg, zit een mega waterval! Typisch dat het dan niet heel erg stroomt waar wij liggen.


Op de kant staan de prachtige gebouwen van de marina. De marina zijn 5 hele kleine steigertjes met wat kleine bootjes, maar ok, het is een marina. We kregen al meteen tips van een stel dat de lunch zat te eten aan de picknicktafel.


Wij dus Saugerties ingelopen. Een leuk plaatsje. Leuke winkeltjes, wat eettentjes, boetiekjes en winkels met alles voor je hond. Grappig! Ook een speciaal chocolade winkeltje (hmmm!) en een prachtig hotel/conferentieoord. We hebben heerlijk gesmuld bij de locale chinees. ;-)


En zijn toen weer naar de boot gelopen. We wilden rond 3 uur weg, want dan hadden we de stroom weer mee voor de 13 mijl naar Catskils. Het bleef prima droog, tot we bij Catskills moesten gaan ankeren! Shit! En ook omdat we nog een achterlijn uit moesten zetten. Maar dat ging allemaal prima, buiten een nat pak om.


We liggen weer prima hier. Achter hebben we zicht in de bossen (muggen!) en voor prachtige vakantiehuisjes. Het was een rustig nachtje weer, met dit keer geen regen. Vandaag Catskills maar eens verkennen.

Pittoresk riviervaren

Zondag 21 juni 2015 @ 00:16

Gisteren hebben we New York City gedag gezegd. Na twee weken NYC hebben we een heel goed beeld van de stad gekregen, maar ook nog niet alles gezien. Het is een prachtige stad en echt een aanrader! We vonden het dan ook jammer om weg te gaan, maar ja, de tijd he?! Die blijft maar dringen…

Dus zijn we verder de Hudson opgevaren en al heel snel veranderde het landschap. Heel gaaf, hoge rotsen rechts en links, met veel, heel veel groen. Enorme typsiche ‘mecano-bruggen’ waar we onderdoor voeren en in de verte zag je vaag de skyline van NYC. Wow, wat een prachtige omgeving!

En een huizen! Het ene ‘kasteeltje’ na ‘landhuisje’ komt voorbij. En dan kun je negen van de tien keer de ‘tje’ wel weghalen. Bizar grote huizen, met een enorme tuin. Erg leuk te zien vanaf het water. Heel veel prachtige grote bomen en daartussendoor kronkelt de trein. Niet een, niet twee, maar heel heel veel. En lang! De langste die ik telde (heb niet elke trein geteld) had 3 trekkers en 100 wagons. Het toeteren is in het begin erg grappig. Maar dat blijft dag en nacht door gaan…


We lieten ons anker zakken bij Cornwall-on-Hudson. Voor een klein jachthaventje en een parkje langs het water. Daarachter lagen wat huizen verscholen tussen de bossen. De trein reed vlak langs het water en bij de overgang en het parkje toeterde hij. Niet een keer, maar tig keer of heel de tijd. Hmm, je zal er maar wonen.

Het weer zat ons gisteren prima mee. Het was een prachtig dagje, bewolkt met af en toe de zon. We vertrokken iets te vroeg en hadden nog wat stroom tegen, maar het stroomt voorbij NYC lang niet meer zo hard als bij 79th Boat Basin, dus was het niet zo erg. Na een paar uur ging de stroom mee helpen en konden we aardig ver komen.

Er is best nog wel wat verkeer op de rivier; snelle motorboten, zeilbootjes, duwbakken en een enkele coaster. We hebben al zo’n bijna 10 bruggen gepasseerd. Je kijkt gewoon heel de tijd je ogen uit. In de Highland Hills passeerden we West Point met zijn enorme (en beroemde) militaire academie. Een heel groot complex, met oude kasteelachtige gebouwen.

Vandaag vertrokken we laat ivm de stroom. Het was vanochtend windstil, dus voor de regen die ze opgaven, de genua eraf gehaald. Daarna de rivier verder opgevaren. En al snel begon het te regenen. Dat bleef een aantal uren en daarna was het grauw, grijs en kil. Maar in dit gedeelte ook weer prachtige gebouwen, vuurtorentjes in het midden van de rivier, kastelen die in de Efteling niet misstaan en duwbakken, motorboten en zeilbootjes.

En we hebben net ons anker gedropt in een ansichtkaart! We zijn de Esopus creek opgegaan (bij niemand bekend, ik weet) en dit is een prachtige kreek. De ingang was smal en ondiep, gemarkeerd door een paal en een prachtig gebouwtje.


Het kleine riviertje is rechts en links bewoond door eerst de kustwacht en (natuurlijk want we zijn in de US) de sherif!


Dan een klein haventje en leuke huis(jes) rechts en links. We liggen gewoon middenin en voor ons Blue Heeler. Er kunnen nu alleen nog maar kleine bootjes langs, we blokkeren onderhand heel de kreek. Maar dit is leuk! Helaas gaat het nu weer regenen, dus we gaan lekker eten koken. Morgen verder naar Catskill.

Laatste dagen NYC

Donderdag 18 juni 2015 @ 17:57

Ik geloof dat we inmiddels al aardig wat ‘typische NYC-dingen’ hebben meegemaakt; een spontane comic-fair, breakdancen in de metro, NYC-eten, de highlights en een zware lowlight.

Maandag waren we onderweg naar Queens. Een andere metro dan de vorige keer. Deze reed veel bovengronds, dus er was aardig wat te zien. Iets wat erg leuk was, bespraken we nog. Tot we het station inreden waar wij moesten zijn. De conducteur begon “Oh my god!” te gillen en wij wisten meteen hoe laat het was...we zaten in de voorste wagon. Heel veel brandweer kwam, echt gewoon teveel, maar niemand coördineerde iets. Wij liepen op een moment maar via een andere wagon uit de trein uit, waar de brandweer al bezig was onder de trein te gaan. Heel bizar! En beneden stonden wel 20 wagens, maar iedereen deed wat hij had geleerd om te doen en dat was dus met twintig man hetzelfde doen. Er liepen namelijk alweer mensen het perron op! Nou ja, wij gingen eerst maar aan de koffie om bij te komen. Toch raak je het niet zomaar kwijt. We waren eigenlijk voor ons gevoel al klaar met de dag en gingen maar terug naar de boot. En dan weer in de metro moet je niet te veel nadenken...

’s Middags toch maar weer even de stad in. We waren wat ongedurig. Vandaag arriveerden de Lonely Planets van oost Amerika en Canada, heerlijk lezen!!

Iedereen kent de verhalen over NY: ‘niet daar en daarheen want dan kom je er niet levend uit’, ‘niet ’s nachts op straat’, enz. Blue Heeler was hier in de 90’s en vertelden dat het toen een heel ander NYC was dan nu. Toen moest je echt niet daar en daarheen of ’s avonds met de metro. Het was ook vies en onguur. Nu, is dat echt zo anders! Je kunt overal heen, ook ’s avonds gewoon. Je ziet af en toe wat graffiti, geen half gesloopte dingen, de metro’s zijn oud, maar ok en je voelt je er niet onveilig. Ook in het park, het is prachtig! Wij vergelijken het met NL, waar elk bushokje een korter levensduur heeft dan een prachtige bank hier in het park. Ongelooflijk! Ze hebben er blijkbaar ook heel veel effort ingestoken, begonnen met de kleine vergrijpen aan te pakken om te zorgen dat het niet van kwaad tot erger werd. Ook kwam er een systeem waarmee heel de politie kon communiceren, enz. Ze hebben veel goede dingen gedaan en ik zeg het heel voorzichtig, maar ik denk dat op dit gebied hier, NL nog wel wat van NYC kan leren...


Graffiti is hier gewoon mooi ;-)



Dinsdag zijn we met Ally op ons gemak naar de bibliotheek gelopen. Weer een paar andere straten genomen en nu ook langs 5th Avenue met de exclusieve winkels! Erg leuk. Geluncht in Bryant Park en toen naar Grand Central Station. Wat een prachtig gebouw! Een echt Amerikaans gebouw, noem ik het, met de enorme pilaren en gewoon de enorme grote bouw. Er werden toentertijd (1913) aardige mega gebouwen neergezet.


Vandaar liepen we naar het gebouw van de United Nations. De gebouwen zijn grootst en alle vlaggen van de lidstaten een mooi gezicht, maar verder is het niet heel bijzonder. Helaas was het weer bijna 20 dollar voor de toer binnen, dus hebben we maar bedankt en zijn we verder gelopen. Langs het Lipstick building (?) en een hele hoop andere mooie en minder mooie gebouwen.

Ik moet eigenlijk nog eens googlen hoeveel kerken er in Manhattan zijn, volgens mij heel veel en er zitten prachtige exemplaren bij!


Daarna nog even naar de supermarkt. Voor ons de eerste keer sinds we hier in NYC zijn, want het was elke keer te druk en fruit & veggies kun je ook prima op straat kopen. De supermarkt is wel duurder dan bij ons, maar ze hebben ook alles. Lekker wat eten voor ’s avonds gekozen en weer terug. Al met al zijn het dan toch weer lange dagen.

Woensdag was het een mooiere dag dan dinsdag, dus gingen we naar de High Line. Een looppad op hoogte. Je loopt op het oude spoor van de metro, boven de stad, dwars tussen de gebouwen door. Heel gaaf! Langs het pad zijn perkjes en veel groen aangelegd waardoor je af en toe gewoon helemaal tussen het groen loopt. Het is echt heel leuk en geeft je mooie zichten over de verschillende straten. We raakten aan de praat met een interessant stel dat in Moskou woont (en oorspronkelijk uit Duitsland komt), heel leuk om even de vergelijking met Rusland en Amerika te horen. ;-)


Bijna aan het einde zijn we weer naar beneden gegaan en dan kom je uit in Chelsea. Een gezellig stukje Manhattan. We zijn meteen de Chelsea Market ingedoken. ‘Een paradijs voor foodies!’ staat er in de gidsen en dat is het ook. Heel veel eettentjes en winkeltjes, in een prachtig decor! Het is een oud treinstation en dat hebben ze overal terug laten komen. In de look van de liften, de ‘tunnels’ waar je door loopt enz. Geweldig!!


Wij zijn daar niet gaan eten, het was enorm druk. Het Meatdistrict ingelopen. Vroeger zaten hier zo’n 450 slachterijen, maar nu zitten er minstens zoveel restaurantjes. Een heel gezellige wijk weer en bij een van de tentjes hebben we hier, zoals het hoort in NY, een hamburger gegeten! Ok, de mijne was misschien wat meer modern NY, een veggie op een glutenvrij broodje, maar zeker zo lekker!


We hadden bericht gekregen dat we de onderdelen voor de generator al op konden halen, dus meteen maar gaan doen. En dat is best een stukje heen en weer. Dus eer we weer terug waren, was ook weer wat gebeurd waardoor we niet met een bepaalde trein konden… was het alweer laat.

Vandaag onze laatste dag in NYC. Jammer! We hebben heel veel gezien, maar nog steeds niet alles. Ik had nog graag dit en dat en… maar ja, het is ook zo groot en misschien is het ook wel goed, hebben we een excuus om terug te komen.

Soho, Greenwich Village, bruine kroeg, Brooklyn en Central Park

Zondag 14 juni 2015 @ 22:34

De laatste dagen doen we ook wat andere dingen dan rondlopen. ’s Ochtends als het nog rustig is en er weinig wind staat, strippen we langzaam La Luna al, want over een aantal mijlen moet de mast eraf. Het grootzeil ligt al in de bakskist, de running backstays en de babystagen zijn er ook al af. Nu zijn we langzaam de lijnen van de kuip naar de mast aan het doen. Dat scheelt ons aardig wat werk als we bij de plek zijn waar de mast naar beneden moet.

Verder lezen we ons in voor het volgende traject, internetten wat in de prachtige zalen van de bibliotheek en bekijken verder New York City.

Zo struinden we vrijdag door Soho en de naastgelegen ‘villages’. Het is een prachtig, gezellig stukje van Manhattan. Meer cosy. Nog steeds grote gebouwen, maar meer bruin steen, bijna geen wolkenkrabbers en van die prachtige ijzeren vluchttrappen aan de voorkant van de huizen. De winkels zijn aardig ‘up-class’; meubelzaken, kleding, enz. Maar een heerlijk gebied om rond te struinen. En wat grappig is, naast Soho is er Noho. Je zou verwachten niet zo’n hip gebied, maar ik zag niet heel veel verschillen.


Zo ook Greenwich Village. De straten zijn prachtig, van die mooie stenen huizen (á la de serie van Bill Crosby) en dan grote bomen aan weerszijden van de straat. Auto’s ertussen geparkeerd, een beetje als NL. ;-) En mensen lopen ook iets rustiger.


Aan het einde van de dag hadden we met Blue Heeler en Mike van Seahawk afgesproken bij Bourbon Street in Amsterdam Avenue. Een grappige bruine pub, waar het deze vrijdag erg rustig was, maar ze hebben er Happy Hour van 3 tot 5 en dat is een goede deal. Ipv 7 dollar per bier Downtown, betaal je hier er 4 voor en tijdens Happy Hour 3 en mijn tonic is gratis! Erg leuk dus en het was ook super gezellig!


En dan is het alweer weekend! Na een paar uurtjes in de bib, we hebben een heel handig programma gedownload (ActiveCaptain) voor onze trip in de rivieren en meren. Ik vind de bibliotheek echt een heerlijke sfeer hebben, maar ook het Bryant Park voor de deur. Soms drinken we eerst een koffie op een van de klapstoeltjes onder de bomen in het park. Heerlijk!

Later zijn we in de metro gestapt naar Brooklyn. Brooklyn heeft veel meer laagbouw, ook brede straten en veel groen. Verder vonden wij het niet heel bijzonder, maar het is overal zo groot, dat we misschien net in het verder stukje hebben rondgestruind.


Met de metro zit het ons de laatste dagen niet mee, we gaan aan de verkeerde kant naar beneden waardoor we alleen maar Downtown kunnen en niet Uptown. En terug naar buiten is ook geen optie, want dan moet je 20 minuten wachten eer je je kaart weer kunt gebruiken. Dus rijden we naar een groter station waar je onder de grond kun overstappen, ipv eerst naar boven te moeten. En we pakten op de terugweg de verkeerde metro. Er stopten twee letters, we moesten de ene hebben en stapten, niet kijkend in de andere. Zucht. Och, het is wel grappig, er is genoeg te zien in de metro, daarbuiten niet, want je zit onder de grond en in Brooklyn kregen we zelfs een uitvoering van een groepje jongeren die paaldansend, rappend en breakdancend door het treinstel gingen. Gaaf!!!


Zondag is het altijd erg druk, eigenlijk overal en de place-to-be is Central Park. Downtown zagen we heel veel mensen met vlaggen en de straten waren afgezet. Het was Puerto Rico-day en er zo een optocht komen. Om half elf. Nou, om drie uur gingen vanuit Downtown naar Central Park, maar nog geen optocht. ;-) Central Park was inderdaad erg gezellig druk. Ze hebben aparte looppaden, fiets- en skeeler-paden en een ‘hardloop-pad’. Daarnaast kun je overal zitten en liggen, op de grasvelden, de bankjes, de grote rotspartijen. Her en der staan wat eenlingen of groepjes muziek te maken. Heel erg leuk. We zijn gaan kijken bij het Loeb Boathouse waar verschillende romantische comedies zijn opgenomen, maar het was er waanzinnig druk. Tussen de bossen is er een looppad (The Ramble) gemaakt alsof je echt aan het hiken bent, op de enorme rotspartijen kun je ook zelfs rotsklimmen, er zijn baseball en voetbalvelden, enz enz. Wij hebben aardig wat rondgelopen en daarna lekker op wat rotsen gaan zitten op een plek waar een jazzbandje speelde. Een prima lazy afsluiting van de zondag.

Generator, Seaport, Wall street en de metro

Donderdag 11 juni 2015 @ 19:00

Onze 5e dag alweer in NY. We hebben al aardig wat van de stad gezien en het metrosysteem kennen we inmiddels ook al goed. Het is een bijzondere stad. Waar je ook heen gaat, welk wijkje, welk stukje, het is weer net wat anders en toch is er wel een overal ‘iets’. We love big cities, en na 5 dagen rond struinen zijn je benen en voeten aardig gewend, maar treedt er wel een soort van verzadiging op. Niet dat we het niet meer leuk vinden, ik heb nog een heel lijstje wat ik wil zien! Maar een hele dag rondlopen, dat doen we even niet meer...

We gaan vandaag dan ook even wat ‘moeten’ doen. Nou ja ‘moeten’. Enkele onderdelen van de generator zijn aan vervanging toe. We wilden ze eerst naar oom en tante in Canada laten verschepen, maar dat kost meer dan 100$ verzendkosten! Dus niet. Dan maar langs de dealer in Queens. Net uit de metro kwamen we langs Coffeed, een hippe koffietent. Dus lekker aan de koffie met internet. Heerlijke sfeer, dus wat langer blijven hangen dan gepland. Naast ons zaten twee meiden een les te volgen op de Mac, allebei oortjes in en verder serieus in hun book gedoken. Dat zie je wel meer rechts en links. En wat je dan ook veel ziet zijn Mac’s. Apple heeft een serieus hoog marktaandeel in de Big Apple!!

Wel, de Yamaha/Honda dealer had meer motorbikes staan (hele gave!) dan generators, maar kon de parts wel bestellen. Zo gezegd zo gedaan. Volgende week weer terug. Daarna de metro Manhatten in en eruit bij City Hall. Er waren nu wat straatartiesten bezig, het is een leuk plein hier. Eerst onze lunch opgeknabbeld en daarna verder naar het historic Seaport.


Een erg leuk stukje stad. Redelijk toeristisch, maar heel gezellig, met hippe winkels, restaurantjes en barretjes. Er zijn veel hippe stukjes rechts en links hier. De prijzen zijn dan meteen ook lekker hip, wat we soms wel jammer vinden. Het zou anders zijn als je gewoon een maandelijks inkomen hebt. Maar, NYC geeft ook wel de mogelijkheden om het cheaper, goedkoper te doen. Je haalt een koffie van een dollar bij de McD en gaat dan op een strategisch plekje buiten zitten, mensen kijken. Het wordt hier zomer en overdag is het de laatste dagen erg warm. We hebben dan ook wel lekker een ijsje genomen. ;-)


Na de Seaport zijn we de stad weer ingelopen naar Wall Street. Helaas mag je niet meer naar binnen bij de stock-market, maar de gebouwen aan de buitenkant zijn indrukwekkend. Zo ook het Federal building. Ze zijn ook wel bang voor ‘iets’ want ook hier (dat zagen we ook bij Ground Zero) liggen enorme roadblocks. Driedubbel ofzo!


Inmiddels is het alweer eind van de middag, dus op zoek naar de metro en terug naar de boot. Het metrosysteem is super hier, maar oud! De wagons zijn net oude treinen bij ons en de perrons zijn ook zeker (nog) niet gemoderniseerd. In feite functioneert alles gewoon dus zullen ze de noodzaak van moderniseren niet hebben. De noodverlichting is wel heel bizar, dat is in een balk met 6 gloeilampen en die hangen er om de paar meter. Het is een verschil met Singapore maar werkt wel net zo goed en daar gaat het om. Wij hebben een week onbeperkt reizen voor zo’n 30$ (een rit is 2,75$) dus dat is een goede deal.



Als wij weer omhoog komen, staan we meteen op 79th Street. Een straat met prachtige gebouwen in het trendy Upper West Side. Nog drie blokken lopen naar het water, een rotonde oversteken, waar in het midden het dak van Boat Basin Bar is en dan zijn we er alweer. Heel erg lekker dus, we ‘wonen’ nu heerlijk centraal. Want loop je 79th street uit, dan kom je in Central Park.

Voor we naar de boot gaan kopen we bij een stalletje op straat weer bananen, 2 doosjes aardbeien en 2 doosjes blue berries. Dit voor nog geen 10$. De supermarkten zijn rond deze tijd erg druk met wachtrijen van een uur, dus zolang we niets daar perse nodig hebben, slaan wij die nog even over.

Blue Heeler heeft bij WestMarine de pilot, het boek voor het volgende traject opgehaald, Gateway Guide Great Lakes. We hebben ’s avonds dus heerlijk leesmateriaal.

Brooklyn Bridge, Ground Zero en Time Square by night

Woensdag 10 juni 2015 @ 00:00

Vandaag eerst naar de bibliotheek. We moesten wat dingen downloaden en ik wilde de website eens bijwerken. Heerlijk rustig alles bijgewerkt en geupload.

Daarna de ‘train’, zoals ze hier de metro noemen naar Brooklyn. Onze meegenomen lunch lekker opgeknabbeld in het Cadman Plaza park. En dan de brug over. De brug is erg spectaculair. De ‘swing bridge’ was klaar in 1883 en het duurde 16 jaar om te bouwen. Hij is een kilometer lang en de hoofdkabels zijn van het begin tot het eind aan elkaar verbonden en verankert in enorme grote ankerplaten die in aparte ‘gebouwtjes’ zitten. Alles is groot en zwaar, de kabels zijn enorm, de balken waar de weg op ligt zijn al 4 ton per stuk. De omgeving is ook schitterend, je kijkt zo naar Manhattan en de Manhattan bridge is ook een mooie brug.


Aan de andere kant zie je de enorme Municipal en City hall gebouwen.


Via het park en de Woolworth building liepen we naar Ground Zero. De plek waar vroeger de Twin Towers stonden. Dat het alweer bijna 14 jaar geleden is… Er zijn twee enorme (30 foot) watervallen, een vierkanten bassin waarin het water naar beneden stort en dan in het midden weer een vierkant waar het water verder in zakt. Op de randen zijn alle namen geschreven. Heel indrukwekkend! Met name de ‘Survivor tree’. De stronk van een boom is uit het as opgegraven en in een van de parken ‘verzorgd’ en groeide daar weer uit tot een boom, die in de lente overdadig bloeit. Een mooie symboliek!


In het World Finance Center hebben ze een binnentuin, de Winter Garden, maar eigenlijk is het niet meer dan een enorme hal met een glazen dak en zijkanten met daarin een rijtje palmbomen en plantenbakken. Mooi, maar meer naam dan dat het werkelijk een tuin is. ;-)


Op tijd terug op de boot, want ’s avonds hadden we met Blue Heeler afgesproken om naar Time Square te gaan. Het was er bijna net zo druk, of misschien wel drukker dan overdag! Wat een mensen, wat een drukte. Ook zijn ze de kruising aan het renoveren en die werkmannen konden op een gegeven moment bijna niet voor of achteruit door de mensenmassa. Bizar! Daarna even gezellig een Ierse pub in gedoken! Leuk, NY by night!

China en Italy (9 juni)

Dinsdag 09 juni 2015 @ 17:28

De mooring is ‘s nacht blijven liggen. Wij lagen alleen wel heel ver weg en dus zijn we de volgende ochtend weer naar een mooring dichterbij de haven gaan liggen. Je zag onze ‘oude’ mooring in het midden van de Hudson. Bizar hoor!!

NY heeft een enorm web van metrolijnen. Heel makkelijk. We hebben een kaart gekocht voor een week onbeperkt reizen. Ideaal! En waar ga je dan als eerste heen? Naar Chinatown! Haha!


Chinatown is leuk en gewoon Chinatown. Veel eettentjes en winkeltjes. We zijn eindelijk geslaagd voor een autoradio. Een mega hip ding met flitsende kleuren die je kunt instellen en verder ook nog alle andere features heeft van deze tijd. Etienne is er naar de kapper geweest en we hebben super lekker, echt Chinees, geluncht. Verder gewoon heerlijk rondgestruind.


Dat zelfde in Little Italy. Leuke tentjes, gezellige straat en prachtige gebouwen weer. En een enorme ‘Christmas winkel’. En inderdaad, daar verkopen ze alles voor kerst. Ongelooflijk!! Alle kleuren, alle glitters, alles is er. Heerlijk! Enorme kerstbomen opgetuigd zodat je bijna niet meer kunt zien dat het een kerstboom is.


Daarna een stukje door Soho en terug naar de boot. We hadden weer genoeg gelopen voor deze dag. ;-)

Cruising permit over de Hudson (8 juni)

Maandag 08 juni 2015 @ 16:59

* Ik heb meerdere berichtjes geplaatst…eerst even naar beneden scrollen dus voor het oudste berichtje.

Op maandag dus weer terug naar pier 88 om het cruisingpermit te regelen. En daar aangekomen was er niemand meer! Zoveel als er gisteren van de Customs and Border protection rondliepen, zo weinig waren er nu. Zucht! De security guys zijn super behulpzaam en kende de mannen op pier 92, die we dus blijkbaar moesten hebben. Na wat heen en weer bellen kreeg ik dé persoon aan de lijn. Alles behalve vriendelijk (we hadden naar Yersey gemoeten gisteren, enz) kon ik een afspraak maken voor begin van de middag. Dus begin van de middag terug en de man was ontzettend vriendelijk (?!). Er was gisteren een boot naar Yersey gegaan en die was niet geholpen... ok, dat hielp ons. Wel, we kregen van hem een cruising permit voor een jaar en heel veel tips over de stad waar hij al tig jaar woonde. Na een uur stonden we buiten en was dus alles geregeld. Zucht! Ik kan niet zeggen wat de beste manier voor dit proces is voor degenen die na ons komen, gewoon ‘go with the flow’ blijf vriendelijk en een voorzichtig een klein beetje assertief en ik denk dat als je door de week komt, het een stuk vlotter gaat, want dan maak je een afspraak met de guy van pier 92 en die regelt alles.


We hadden maandag naar de Brooklyn bridge willen gaan, maar omdat we begin van de middag weer terug moesten zijn, zijn we maar wat gaan lopen en dichterbij gebleven. We kwamen al vrij snel weer op Time Square uit en daar koffie gedronken bij de McDonalds. NY is over het algemeen duur, je moet de plekjes weten, maar op dit soort hotspots zijn die niet echt te vinden. Bij McD is de koffie een dollar, lekker en er is internet, vinden wij een goede deal. ;-)


De NY Public Library stond op mijn lijstje en daar waren we niet ver vanaf. Bryant Park ligt voor de deur bij de bibliotheek en is een mooi park. Het is toch opmerkelijk, er is ongelooflijk veel groen in de stad, veel parkjes en aardig wat bomen hier en daar. De bibliotheek is een prachtig gebouw uit 1895!! Enorm, zoals alles hier. Enorme hallen, pilaren, trappen, rijen boeken. Geweldig!! De zalen met lange tafels zitten vol met mensen met laptops en boeken, die aan het werk of studeren zijn. Een lekkere sfeer hing er. We hebben even de updates voor de Ipad binnengehaald want het internet was super snel hier.


Daarna teruggesjokt via Hell’s Kitchen area. Een broodje gekocht voor Etienne, ik had mijn lunch bij en in Hell’s Kitchen park dat opgeknabbeld.


Nadat we onze cruisingpermit hadden zijn we maar teruggegaan naar de boot. Na een aantal dagen op zee en dan meteen lange dagen onderweg voelden we onze benen en voeten aardig. Dus maar lekker teruggelopen. Aan boord eerst gaan opruimen, alles was nog in zeilstand en lag overal. Etienne ging water halen (het water is niet heel schoon om de watermaker te gebruiken) en meteen de was er in doen. Eer het eind van de middag was, waren er drie wasjes schoon en droog en wij gedoucht! Ondertussen met andere cruisers gekletst bij het kantoor, dus een prima dagje.

Terwijl het donkerder werd, stak de wind steeds heftiger op. Het stroomt hier goed op de rivier en wanneer het wind tegen stroom is, is het erg knobbelig en houden we het maar net droog met de dinghy. Je moet ook aankomen varen en het bootje tegen de boot houden en eerst vastleggen anders gaat het mis. Wel, rond zo’n 10 uur lag de mooringboei met een geweld tegen de boot te schuren en te bonken. Ik kreeg een heel naar gevoel, dus Etienne moest gaan kijken. Niet echt iets aan de hand, de boei lag onder de boot en het was gewoon even heel heftig met stroom en wind tegen elkaar in, het was alsof we aan het varen waren. Even later was het geluid nog heftiger en gingen we nog meer tekeer. Ik dus weer zeuren en Etienne vroeg wat dan het ergste zou zijn wat er kon gebeuren. “Dat we gaan krabben!” was mijn resolute antwoord en mijn onderbuik zei hetzelfde. Etienne naar buiten en riep prompt naar binnen, “dit ga je niet geloven!” Ik was inmiddels mijn trui al uit aan het trekken en m’n sokken (het regende ook buiten) en geloofde het wel. We lagen in het midden van de Hudson aan onze mooring! Meteen motor gestart en los proberen te komen, wat bijna niet ging. Uiteindelijk moest dat natuurlijk wel en een andere mooring verderop opgepikt. Met de enorme stroom en golven in de gietende regen, was het nog een heel gedoe. Ik heb een giga blauwe plek (nou ja, hij is nu nog rood, groen en zwart) aan de binnenkant van mijn arm. En goh, dan ga je rustig naar bed...het ankeralarm dus maar aangezet en uiteindelijk toch heerlijk geslapen.

Time Square, Rockefeller, Hell’s Kitchen, Lincoln Center en Broadway (7 juni)

Zondag 07 juni 2015 @ 16:52

* Ik heb meerdere berichtjes geplaatst...eerst even naar beneden scrollen dus voor het oudste berichtje.

Zondag alweer vroeg door Riverside Park naar Pier 88. Het is zondag en mooi weer, dus het was super druk in het park! Bij de pieren lagen inderdaad een aantal cruiseschepen en het was een gekkenhuis! De Customs en Border Control-guys deden aanvankelijk erg moeilijk om ons in te checken. Later leerden we dat dat gewoon hun werk is, ook voor yachties, maar op dat moment kwamen er meer woorden uit dat we eerst een cruising permit hadden moeten regelen, een nummer hadden moeten bellen en vooral niet daar mochten zijn, want we waren nog niet legaal in het land. In het weekend moet je naar New Yersey (aan de overkant van het water, maar erg ver weg) om een cruising permit te halen. Had je na een telefoontje als eerste moeten regelen, hoe dat dan zit met illegaal in het land? We hebben niet te veel gezegd alleen dat we probeerden te bellen, tig nummers, niemand opnamen en we weten dat we binnen 24 uur ingecheckt moeten zijn. Na veel vijven en zessen gaven zij ons de stempels in het paspoort, maar we moesten daarna naar New Yersey. Aangegeven dat dat te ver was en met de taxi te duur voor ons en of we dat niet op maandag gewoon konden regelen. Hij ging bellen en ja dat was ok.

Dus zijn we de stad ingelopen. Tjeetje, wat moet ik zeggen, waar moet ik beginnen?! Wat een stad! Het is een enorm afwisselend beeld, naast de grote glazen wolkenkrabber staat een (kleiner) ouder gebouw met ornamenten. Door het Theater District, met heel veel...theaters! De meest prachtige gevels en gebouwen, alles komt zo uit de film.


Via Hell’s Kitchen Flea Market door het district waar Hell’s Kitchen is opgenomen. We lieten ons leiden door mooie gebouwen en gezellige straten. Mensen kijken, met een lekkere kop koffie is toch wel heel leuk hier! En via nog meer theaters stonden we ineens op Time Square! Wow! Wat een kakofonie van geluiden, beeld, geuren en nog veel meer. Ik was mezelf meteen kwijt!


Het is ook hier zoals in de film en enorm druk. De auto’s rijden over Broadway, of eigenlijk de gele taxi’s, want die domineren duidelijk het straatbeeld. Sponsbob, (bijna) naakte NY-babes, naked Cowboy, Pooh, Grover en weet ik wie allemaal nog meer kwamen we tegen. Daarnaast verkopers van kaartjes voor theaters, voor open bussen, voor tourbussen en nog veel meer. En veel mensen, mensen en mensen. We hoorden alle talen, we zagen alle mogelijke variaties van kleding, van ras, van combi’s. Heel grappig en daarboven flitsen alle enorme screens de meest fancy en schreeuwerige reclames. Kermis!!


Al eerder waren we gestopt bij een enorme electronica zaak en als ik ‘enorm’ zeg als we hier zijn, nou dan is het enorm. Het is gewoon tig keer BCD of een andere grote zaak in NL. Alles van welk merk camera hadden ze hier, alle toestellen, alle lenzen, dan alle statieven, alle koppen, alle filters, alle tassen, alles voor studiofotografie, gewoon alles. En dan is dat alleen de fotoafdeling, er is ook een afdeling voor computers, printers, speakers, enz. Het enige wat ze niet hadden was autoradio’s, dus ondertussen sightseeing en de hotspots bezoeken liepen we naar een andere aanbevolen zaak. Uiteindelijk (nog) niets gevonden, maar wel naar het Rockefeller Center geweest, prachtig! Niet naar Top of the Rock waar je boven de stad kan uitkijken, kost 30 dollar per persoon. Een stukje 5th Avenue en verder mooie architectuur, mooie gebouwen, grote gebouwen en dan Central Park. Daar was het ook super druk!


Lincoln Center. Daar was een craftsmarket, de mensen verkochten de spullen die ze zelf hebben gemaakt. En dat is anders dan in NL, geen handgebreide sjaals of poppetjes, maar prachtige schilderijen, jurken, sieraden. En daar hoorde ik een vrouw bij de meest kleurrijke stoffen NL’s praten. We maakten een praatje. Heel interessant! Woont al 27 jaar in US, 5 jaar in NY, nu naar het platteland, is rustiger. Moeders (86 jaar) was op bezoek, woont nu in Amsterdam, heeft familie in Zwijndrecht, komt uit Fijnaart en heeft in Zevenbergen op school gezeten. Hoe bijzonder...

Inmiddels was het aan het einde van de middag en gingen we onze voeten al aardig voelen. Dus terug via Broadway (loopt van boven in Manhatten helemaal naar beneden) en daar zitten allemaal leuke tentjes. Het was etenstijd, dus de supermarkten puilden uit! Rijen van zeker een uur! Bij een stalletje op straat maar fruit gekocht wat hier best goedkoop is en terug. Moe en vol van alle indrukken kwamen we weer aan boord. Je ziet zoveel en maakt van alles mee op een dag, ik wist gewoon niet waar ik moest beginnen met schrijven...

Action Hero in New York (6 juni)

Zaterdag 06 juni 2015 @ 16:47

We zijn in New York! Afgelopen zaterdagochtend voeren we NY (New York) binnen! Wow, we zijn er!


Maar wat een trip. We hebben geloof ik elk weerbeeld gehad, behalve sneeuw. De golfstream was hobbelig, maar het was er nog warm. Toen we er ’s ochtends vroeg uitvoeren werd het van de ene moment op de andere ijs en ijskoud! En het werd mistig, erg mistig. Er passeerde ons een schip op minder dan een mijl en die zagen we niet! We zijn maar binnen gebleven, de wind sneed door je heen. Het was als een van onze tochten naar Belgie, in de herfstvakantie aan het einde van oktober; grijs, nat, erg koud. En met dit weer, mist, liepen we NY aan. Long Island, de eerste strook land die je dan tegenkomt zeg maar, deed ons heel erg aan NL denken met de huisjes zo langs het water. En eenmaal bij het Statue of Liberty, het Vrijheidsbeeld, begon het ook nog te regen...


Jammer, maar niets aan te doen. Dik aangekleed hebben we toch van de skyline kunnen genieten. Het voelde heel bijzonder. Na 5 jaar (4 juni waren we precies 5 jaar weg) lopen we op eigen kiel, NY binnen. Ik had weinig tijd om emotioneel te worden, was drukker met foto’s maken. ;-)


Bij 79th Street Boat Basin pikten we een mooring op. Toen naar de kant om een nummer te gaan bellen om in te checken. Lang verhaal kort, voor deze zaterdag, nam niemand de telefoon op. Blue Heeler was gisteren ook gewoon naar Pier 88 gelopen (en ingecheckt) dus gingen wij dat ook maar doen. Niemand daar. Een security-lady vertelde dat er zondag cruiseschepen aankwamen, dan waren ze er zeker.

Je loopt door Riverside Park langs de Hudson. Een prachtig looppad en het was, vanwege het weekend en het mooie weer, super druk! En bij pier 94 werd het nog drukker en kwamen we al onze helden en actionfigures, in het echt tegen! Superman, Spiderman, Batman, Joanne of Arc, Ghostbusters enz. Lachen! Op de pieren was er in de loods iets te doen, maar wat. Toen we het op de terugweg aan een stelletje vroegen, deden ze hun kaartje af en gaven dat aan ons. “Ga maar kijken en foto’s maken!” lachten ze ons toe. Wij keken elkaar aan, deden het kaartje om en liepen naar binnen…


Het was als in de film! Het was een comic fair of zoiets. Tekenaars van stripboeken zaten aan rijen tafels en verkochten hun strips en tekeningen. De kopers was ook een bijzonder volk. Stel je zelf zo’n comic beurs of Fantasy Fair voor uit de film en jawel! We hebben een rondje gelopen en zijn weer naar buiten gegaan. Grappig!!


79th Street Boat Basin ligt aan 79th Street en is een kleine overheidshaven met moorings. In het park is Boat Basin cafe, een enorm gezellige en hippe tent! Zowieso is het hier weer zien en gezien worden. Mensen zijn trendy en hip. En hier in Riverside Park waren de meesten aan het hardlopen, fietsen, sporten of gewoon lekker aan het lezen in de zon.

Wij kwamen op de boot ook tot rust en aan het einde van de middag lekker even met Blue Heeler bijgekletst die hier al een dagje lag en dus al wat dingen had uitgezocht.

Alles ok

Woensdag 03 juni 2015 @ 18:36

We motoren nog steeds en de wind of stroom helpt af en toe mee om onze snelheid te handhaven. Het gaat prima. We zien veel vrachtschepen, dolfijnen en Tropic Birds. Vanmorgen zelfs een heuse walvis. Het schiet al aardig op, nog 310 mijl te gaan.
.
Vanavond gaan we de golfstroom, ben benieuwd wat dat ons gaat brengen. So far, so good.
-----
At 3-6-2015 16:20 (utc) our position was 36°18.98'N 070°45.71'W

Dag Bermuda

Maandag 01 juni 2015 @ 21:03

Het zag er al een tijdje uit dat zondag een goede dag was om te vertrekken, maar vrijdag kwam daar ineens verandering in. Ook zaterdagochtend leek het alsof we nog een extra weekje in Bermuda zouden krijgen. Maar nee, zaterdagmiddag was het weer anders. Blue Heeler vertrok al meteen en wij besloten zondag ook te gaan. Zaterdag waaide het nog aardig en zondag zou rustiger zijn.
.
Dus zaterdagavond uitgecheckt (in Bermuda krijg je een uurtje om te vertrekken, mits je voor 8 uur 's ochtends gaat, dan kun je de avond ervoor na 8 uur uitchecken) en zondagochtend weg. De uitgang was erg rollerig en we hakten tegen de hoge golven in. Het had al dagen aardig hard gewaaid, dus dan willen de golven wel lopen. Al snel maakten we een knikje waardoor de wind meer 90 graden in kwam en toen weer snel een knikje en konden we melkmeisje gaan varen. Allemaal net kort genoeg om niet heel ziek te worden voor mij.
.
Gisteren was een prima dagje. In de ochtend nog heel erg dik bewolkt en hierdoor vrij fris, maar later op de dag trok het open en werd het blauw. Zo ook vandaag. Gisteren konden we nog lekker zeilen, maar vanochtend moest de motor aan. De stroom is ons tot nu toe gunstig gezind en helpt mee. Heerlijk!
.
De voorspellingen zijn goed, dus we motoren lekker door. Nog 540 mijl.... New York, here we come!
-----
At 1-6-2015 18:47 (utc) our position was 33°58.55'N 067°02.79'W

Beoefening van geduld

Vrijdag 29 mei 2015 @ 19:52

Na een dagje parade zijn we dinsdag naar de Royal Naval Dockyard gegaan, het andere puntje van Bermuda. Heen met de fast ferry, erg leuk. Het waait inmiddels redelijk hier en dus was het leuk het water te zien. Terug met de bus via Hamilton, wat zeker 2 uur duurde.


De Royal Naval Dockyard is in 1809 ontstaan. De gebouwen zijn prachtig en het fort waar het National Museum van Bermuda en het Martime museum in is gehuisvest is erg mooi gerenoveerd. We hebben eerst lekker wat koffie gedronken en daarna rond gelopen. De Bermuda Rum Cakes geprobeerd en bij het glasblazen en pottenbakken gekeken. De Dockyard is ook de plek waar de cruiseships aanmeren. Er lagen er nu twee, maar het was niet heel druk, waarschijnlijk dat juist iedereen naar St. Georges was, wat de mooiste plek is van Bermuda.


Zoals we het toen zagen, begin van de week, zouden we woensdag of donderdag kunnen vertrekken. Prima, alles gezien hier, nog een dagje voorbereiden en gaan. Maar, zoals al vaker, was dat niet het geval. Er ontstond een front wat tegenwind zou geven in de gulfstream. De gulfstream of golfstroom, is een stroom die voor de oostkust van Amerika stroomt en op sommige plekken hard ook. Perfect, wat hulp mee, maar daar moet je dus niet in zijn met tegenwind. Dus hebben we wat dagen extra hier.

We halen nog wat overhoop aan boord om op te ruimen, doen nog wat dingen die we moeten doen, lopen wat door St. George en surfen wat op internet. Aan het eind van woensdagmiddag is er een sailorsbijeenkomst die door de burgemeester is georganiseerd. Dat is een leuke vrouw, ze is net een week in functie. De Bermuda rum vloeit rijkelijk, de jongens zijn er niet zuinig mee, dus voor ons werd het geen latertje. ;-)

Sinds woensdag waait het goed hard. De normale, snelle ferry is kapot en er wordt een andere ingezet. Deze is langzamer en alles gaat meteen vastlopen. De horde met toeristen van het cruiseship in Dockyard moeten terug met de bus, taxi of de langzame ferry, die steeds later vertrekt, mede vanwege het weer. Wij zitten in de VVV voor internet en je hoort de, voornamelijk, Amerikaanse toeristen de vragen stellen en hun reactie. De ferry gaat uiteindelijk pas om half 7 terug, maar na 5 uur is alles dicht in St. George… sommigen waren niet heel begripvol, terwijl ze allerlei leuke restaurants werd aanbevolen.


Wij zijn inmiddels expert in het (rustig) wachten en geduld beoefenen, want ook vanochtend ziet het weer er nog niet beter uit. Gisteren dachten we nog zondag te kunnen gaan, maar dat wordt een twijfelgeval. De fronten poppen op en gaan weer met de paar dagen. Het lijkt de Straat van Madagascar wel. We zien het wel, voor nu is het gewoon lekker rustig aan, nog wat dingen doen die we altijd nog aan boord wilden bekijken, beetje surfen en uitzoeken voor de volgende trip en lekker nieuwe receptjes proberen. So far, niets aan de hand hier. En oh ja, meer foto's van Bermuda staan in het foto-album.

Kleurrijk Bermuda

Woensdag 27 mei 2015 @ 20:31

25 mei is Bermuda day. Ik geloof dat ik even gemist heb wat de reden is, maar dat doet er niet zoveel toe, het is een feestdag hier, met veel festiviteiten. We namen de bus naar Hamilton, de hoofdstad. Bermuda is niet groot, maar toch doet de bus er lang over. Dat was niet erg, we konden zo de omgeving goed bekijken.


Hamilton is een grote stad, alles dicht, maar zo zagen de straten er niet uit. Partytent na partytent stonden op de stoep. Daaronder zat een hele familie in van die lichtgewicht stoeltjes, grote coolers (koelboxen) naast hen en een tafel vol eten schermde het gebiedje af. Wij wisten niet wat we zagen. Ergens op een hoek had de hele grote familie achter hen nog een partytent opgesteld, dicht met muggennet, waaronder hele schalen met naamkaartjes stonden.


De parade zou pas om 1 uur beginnen, dus hebben we eerst wat rondgestruind en koffie gedronken. Dat laatste was nog een heel ding, want we snapten al vrij snel waarom iedereen alles zelf had meegenomen, veel was er dicht. Uiteindelijk werd het koffie bij een locale fastfoodketen, ‘Mr.Chicken’. Wij hadden onze picknick niet bij ons, dus ook maar even op zoek naar een lunch. Bij het park stonden wat kraampjes met bbq’s. Erg lekker, maar ongelooflijk duur, 16 dollar voor een burger met friet. Dezelfde prijs als in een restaurant, maar dan nu in een piepschuimbakje. We kozen dan maar een hotdog en frietjes.


We hadden een leuk plekje voor de parade op een hoek. De parade begon iets later, maar er was genoeg te zien! Het is een zeer modegericht volk en nu met al die felle kleuren, dat steekt prachtig af tegen het bruine velletje van de locals. De meiden zijn ook niet preuts en we hebben onze ogen uitgekeken. Ally en ik kregen geregeld bevestigd dat we niets af weten van de mode van nu en daar toch anders ook heel erg aan moeten wennen!


De parade bestond uit locale groepen en verenigingen, voornamelijk dansgroepen. Een vrolijk en kleurrijk geheeld! Hier hebben ze ook die extra scharnier, dus dansen kunnen ze. Dit werd langzaam iets minder hoe later het werd, begrijpelijk, want als de zon erdoor kwam, was het heel warm. Wij vertrokken rond 5 uur en we hoorden later dat de parade tot half 8 door was gegaan!


Er waren verschillende groepen met de zogenoemde ‘Gombey Warriors’. Prachtig gekleurde pakken, heerlijke muziek en er liepen veel anderen, dansend omheen. Op hun capes stonden kleurige afbeeldingen van verschillende dieren en symbolen. Het peace symbool zag je geregeld. Voor mij werden ze al snel, ‘Peace warriors’, maar dat zijn ze niet helemaal. Later legde een Warrior mij het uit; Gombey betekent ritme in het Bantu, een Afrikaanse taal. Hiermee werd een trommel beschreven waarbij een geiten- of schapenhuid over een holle boomstam werd getrokken. De Warriors dragen een masker voor hun gezicht met een enorme pauwveren hoed eraan. Hun pak bedekt heel hun lijf en ze hebben zelfs witte handschoenen aan. Enorm warm hier, maar dit komt omdat het gebruik begonnen is in de slaventijd en ze zo hun identiteit verborgen, omdat de dansen zich afzetten tegen de slavernij. Er is niets beschreven over deze traditie, maar wordt doorgegeven van de oudere op de jongeren. De muziek en het dansen is een bijzonder iets en het maakt het vrolijk door de kleuren, maar ook iedereen eromheen geniet ervan.


Wat ook heel erg opviel en op mij toch wel indruk maakte was de gemiddelde leeftijd in de groepen. Deze lag hoog! Er was zelfs een groep van majorettes, waarbij de gemiddelde leeftijd zeker hoger dan 60 lag. Heel bijzonder, maar eigenlijk prachtig! De vrouwen hadden het enorm naar hun zin en konden nog heel goed dansen. Ze droegen hun glitterpakje met trots en een extra rolletje meer of minder, maakt hier echt niet uit. En eigenlijk is dat ook niet belangrijk, in NL zouden we er allerhande opmerkingen over hebben, als je 60 jarige buurvouw in een iets te strak roodglitterpakje in de optocht voor Koningsdag dansend en stralend voorbij komt. Hier gaat het om plezier en dat hadden ze overduidelijk en ze werden door kennissen vanaf de zijlijn hartelijk begroet en toegejuicht. Dit maakte dat er een heerlijke, gezellige en ongedwongen sfeer hing!

Roze bermuda's

Zondag 24 mei 2015 @ 19:58

Vrijdag bij het licht worden liepen we op Bermuda aan. Je ziet het niet ver van te voren, het hoogste punt is ook maar een dikke 250 meter. De laatste dagen was er niet veel wind en hebben we continu de motor aan gehad. Het was daardoor redelijk rustig.

Bermuda bestaat uit 150 eilanden, waarvan er maar 8 bewoond zijn. Het is een bijzonder eiland, want het is voornamelijk rif en erg ondiep rondom en dan heb je de grotere eilanden die aardig vol gebouwd zijn. Bermuda is een overzeese kolonie van Engeland en dat zie je ook duidelijk aan de vlag, de Engelse vlag met een wapen. Wat ik erg opmerkelijk vind is dat in het wapen de tekening staat van een zinkend schip! Tja, in feite is dat inderdaad waar iedereen Bermuda van kent, de schepen die verdwijnen in de Bermuda-driehoek. Nou, wij zijn er nog hoor! ;-)



Je vaart door een doorvaart de ‘lagoon’ in en ligt dan voor St. George. Een prachtige stad, met schitterende oude, zeer fotogenieke gebouwen. St. George staat niet voor niets op de UNESCO lijst. Er is veel geschiedenis en als je een Bermudiaan ziet lopen in zijn kenmerkende bermuda met kniekousen weet je helemaal niet wat je ziet. Geweldig!! Soms zijn de bermuda’s in de meest afstekende kleuren, roze is favoriet, maar een grote forse donkere man in een zwart, wit en grijs geruite outfit (bermuda en idem overhemd) met zwarte kniekousen kon zo de Bermuda-catwalk op.


We liggen in super blauw water en er is her en der een prachtig lichtroze strandje. Het doet een beetje vreemd aan, na al die ruige hoge eilanden die we in de oceanen zagen. Want ook Bermuda is het topje van een onderwatervulkaan, maar is dan meer een atol-achtig versie. Waar we liggen ook, kijk je stuurboord uit, dan waan je je echt in een atol, helder blauw water, wat rotsen en de andere kleuren van het ondiepe rif, kijk je naar bakboord, dan zie je pastelgekleurde gebouwen tegen een licht glooiende heuvel. Naar achteren zie je een groot privé cruiseschip voor een groen gebouw met witte luiken en naar voren zie je nog meer zeilboten rustig dansen achter hun anker.

Er komen en gaan veel zeilboten, er is een race naar Amerika. Maar ook locals varen af en aan en de dan zijn er nog de ferries. Leuk, al die bedrijvigheid. Gisterenochtend was het muisstil, je oren konden bijna niet goed tunen. We waren vroeg wakker, wat vaak gebeurt na enkele dagen op zee en het was bladstil en je hoorde alleen wat vogels. Wat een verademing na het drukke luidruchtige St. Maarten. Vandaag waait het ietsje harder, waardoor er het geluid is van kabbelgolfjes en de wind.

Het inchecken ging, nadat Wayne ons de juiste steiger wees, heel soepeltjes. De mensen zijn heel vriendelijk en echt Brits, super beleefd. Gisteren hebben we wat door St. George gelopen, elke straat en straathoek is super fotogeniek. De supermarkt is geweldig bevoorraad met veel vers fruit en groenten. Het is niet goedkoop, maar ook niet abnormaal duur. Het gaat wel. Tja, het is een eiland he?


Bij het toeristenbureau konden we op internet en de man was een prachtig figuur, met kniekousen en schitterende humor. Het is niet snel het internet, maar weer even online is altijd lekker. Morgen, maandag, is het Bermuda-dag met allerlei festiviteiten; hardloopwedstrijden, sloepenraces en in de hoofdstad is er een parade. Morgen dus iets verder gaan kijken dan St. George.

Vreemd

Donderdag 21 mei 2015 @ 23:54

Inmiddels hebben we elke variant van weer geloof ik wel gehad deze tocht; weinig tot geen wind, veel wind, regen, veel regen, echt geen wolkje aan de lucht, alleen maar wolken, heel warm, erg fris, wind op de neus, wind half in en nu (het beetje wat er is) ruim van achteren.
.
Gisteren en vandaag zijn we aan het motoren, weinig tot geen wind. Ook willen we 'op tijd' binnen zijn voor een front, wat we de ene dag wat hoger en de andere dag wat lager of met minder wind op de gribs zien. Maar dat gaat lukken, we moeten nog zo'n 97 mijl, dus morgen gaan we Bermuda aanlopen.
.
Het is dus rustig. We zien wat boten, wat vogels en veel 'Portugeze oorlogschepen', de akelige gevaarlijke kwallen. Een walvis in de verte, een vliegende vis in het gangboord en sporen van eentje halverwege de genua (?)!!!
.
Tot zover nog niets gemerkt van de beruchte Bermuda-driehoek, waar we nu toch echt doorheen varen. Alhoewel...we gingen vandaag een keer haaks de hoek om. Zo ineens. De stuurautomaat stuurde en aan de verandering van de zon in de kuip hadden we het in de gaten. Terugkijkend naar ons schroefwater zag je het duidelijk... Heel vreemd!
.
Nog een nachtje, dat is ons inmiddels niet vreemd.
-----
At 21-5-2015 21:14 (utc) our position was 30°46.01'N 064°26.69'W

Gewoon

Dinsdag 19 mei 2015 @ 00:28

Vandaag is de wind langzaam af gaan nemen. Zoveel dat we nu de motor weer aan hebben. De zee is ook rustiger en we kunnen onze koers iets beter halen. Het was een rustig dagje vandaag. Je merkt dat de dagen langzaam wat langer worden en voor ons gevoel wordt het ook duidelijk wat kouder. 's Avonds moet je echt in de slaapzak (of volle bepakking bij de regen of splatsen in de kuip) en overdag is het zelfs met de motor draaiende, binnen niet abnormaal warm.
.
De afgelopen dagen hebben we ook nog wat andere boten gezien, wat vrachtschepen en twee zeilboten. Eentje kwam even zwaaien. Dat klinkt misschien raar, maar het was zo'n enorme raceboot met zeker 6 man zittend aan een kant en nog een dozijn in de 'kuip'. Heel grappig dus, hij kwam echt recht naar ons toe, scheurde voorbij en wijzigde z'n koers naar, waarschijnlijk, de Azoren. Er vliegen wat vogels rond en daarmee heb je het wel gehad.
.
Wij komen onze dag door met wat dutten, lezen (dat kan ik weer sinds vandaag!) en de andere dagelijkse dingen. We moeten nog 435 mijl en zijn dus op de helft. Nog een paar dagen dus...
-----
At 18-5-2015 21:02 (utc) our position was 25°03.46'N 064°49.53'W

W van ...

Zondag 17 mei 2015 @ 23:29

De W van wind of water, van want of wie of wat of WAAROM??
.
De lichte wind van het begin werd gisteren een heerlijk zeilwindje, een prima dagje. Dit veranderde in de nacht, het werd nog zwarter dan zwart en de swall die overtrok liet ook meteen wind en enorme golven achter. Gatver! We bleven rifjes zetten en hopen dat de bui voorbij trok, maar niet dus. Nou ja, de bui trok wel voorbij, maar de wind en de golven bleven.
.
En zo ook vandaag. Het balen ervan is, ook de wind is gedraaid, we kunnen onze koers dus niet blijven volgen. Om het niet al te dramatisch te laten worden en niet ergens in de oostkust van Amerika aan te landen, hebben we de wind 60 graden of scherper in. Maar met een wind die varieert van 13 tot 20 knopen is dat geen pretje. Want daarbij hoort ook een bepaalde zee, waarbij we zo'n beetje tegen de golven in beuken. En van dat laatste, wordt ik nooit zo vrolijk.
.
De gribs zeggen iets anders, dus geen idee hoelang dit nog zo blijft. Zoals zo vaak, we hebben er maar mee te dealen dus...
-----
At 17-5-2015 21:04 (utc) our position was 23°27.05'N 064°24.43'W

Weer verder

Vrijdag 15 mei 2015 @ 22:49

Gisterenochtend, op Hemelvaartsdag, hebben wij het anker weer opgehaald en St. Maarten en daarmee de Carieb verlaten. Dat deden we met weemoed. We hebben het er weer super naar ons zin gehad, gezellig oude bekenden gezien, nieuwe vrienden gemaakt en de Carieb is gewoon toch wel leuk en relaxt.
.
En dus zijn we onderweg naar Bermuda, 868 mijl in totaal. Ze hadden lichte wind opgegeven, maar vandaag werd die zo licht dat de motor al eventjes heeft gedraaid en ik vrees zo ook weer aan kan. Ook hebben we vandaag een paar flinke buien gehad, het zand van St. Maarten en de stof van de vliegtuigen zijn we dus weer kwijt.
.
Verder gaat het prima. Blue Heeler zit wat mijlen voor ons en we kletsen dagelijks even over de marifoon of SSB-radio. Verder weinig nieuws. Het is warm en er vergezellen ons wat vogeltjes, ze lijken op een stormvogeltje, maar veel groter in formaat. Een ander vogeltje (net een roodborstje) was vanochtend zo moe dat hij bovenop Etienne z'n hoofd ging landen, ik weet niet wie er harder schrok en ik vind het natuurlijk super jammer dat niet gezien te hebben! ;-)
-----
At 15-5-2015 20:11 (utc) our position was 20°19.94'N 063°24.29'W

Weer veranderlijk weer

Maandag 11 mei 2015 @ 23:15

Het enige wat ik tzt niet ga missen is het checken van het weer! We zouden afgelopen zaterdag weggaan….maar nee, weer veranderde het weer met als gevolg wind op kop, een trog in de buurt en erg variabel. Zucht. Ik vind het niet erg om hier te blijven, maar het geeft zo’n onrust, want het ziet er voor de komende tijd niet heel goed uit. En het orkaanseizoen begint in juni….

Elke dag is het checken van het weer dus belangrijk en dan valt een beslissing, wanneer en of we al weggaan. Tenminste zo voelt het voor mij. Eigenlijk zie ik het iets te zwaar… Ik hoef nog niet perse weg hier, we liggen prima in de lagoon, we waren klaar om te gaan, dus alles wat we nu doen zijn een soort van extraatjes. Nog een extra klusje doen, toch nog even dit checken (wat ik al langer wilde doen, maar nooit tijd voor maakte), nog een keertje hier of daar heen (zodat ik weer glutenvrij afbakbroodjes heb!), enz.

En bij een van die klusjes hoort tegenwoordig ook een generator. Blue Heeler had inmiddels al een andere gekocht, want de Yamaha deed het niet lekker meer en ze wilden er nu toch eigenlijk wel vanaf. Etienne ziet dat soort uitdagingen altijd wel zitten en is erin gedoken. Heeft hem al tig keer uit elkaar gehad en hij doet het , maar nog niet perfect. Dus, toen we gisteren zagen hier nog wel even te blijven, heeft hij hem vanochtend bij de dealer gezet, even een paar dingen laten checken voor hij hem zelf verder demonteert.


Zo verstrijkt de tijd gestaag. Vandaag nog even naar de Franse kant gevaren en eindelijk kunnen skypen met mijn mams. Het internet is hier k$@%. De kleine dingen zijn prima te doen, mits het niet te druk is en er zowieso niet een probleem is. Het blijkt gewoon ‘standaard’ te zijn, op heel het eiland. Dus doen we het er maar mee en hebben een goed excuus: net voor Happy Hour even email en het weer checken en dan nog even gezellig blijven hangen! Vanavond weer jam-sessie met live-muziek. Zo slecht is het hier nog niet!

De rest van het jaar gaan we het iets anders doen...

Maandag 04 mei 2015 @ 22:30

De laatste dagen hebben we weer van alles gedaan. De watermaker doet het weer, we zijn twee prachtig blauwe waterjerrycans rijker (4 voor een speciale aanbieding!) en op dit moment is Etienne druk met het weer aansluiten van de vuilwatertank. Dit is namelijk nodig als je naar Amerika gaat.


Naar Amerika? Ja. We krijgen, en terecht, inmiddels veel vragen onze komende planning. In Zuid-Afrika waren er verschillende plannen gepasseerd en we hadden besloten pas in Bermuda een uiteindelijke beslissing te nemen, maar zoals het vaak gaat als de plannen toch wel erg aantrekkelijk zijn, dan vormt het beeld zich in je hoofd en valt de beslissing al eerder.

Vanaf hier vertrekken we, waarschijnlijk al over een aantal dagen, naar Bermuda . We gaan daar nog niet rechtsaf naar Europa, maar schuin omhoog naar New York. We plakken er nog een jaartje aan en gaan Amerika en Canada verkennen. Nou ja, een stukje maar van deze grote landen en dan natuurlijk voornamelijk het water.

In grote lijnen: vanaf New York gaan we via de Hudson en het Erie Canal (mast naar beneden en een hoop sluizen) naar Lake Ontario, waar we Rick en Anneke, oom en tante van Etienne, gaan opzoeken.

Dan Lake Erie, Lake Huron en Lake Michigan, vanwaar we in Chigaco de mast er weer af halen en de Illinois rivier opgaan, het binnenland in. Het zal dan oktober zijn, afhankelijk van de kou op de lakes. Vanaf hier doorkruisen we Amerika helemaal naar beneden via de Mississippi, Ohio en nog wat andere rivieren naar Mobile. Daar gaat de mast er weer op en zijn we in de Golf van Mexico. Dit zal een paar maanden later zijn.

Dan willen we graag Cuba nog een keertje aan doen en misschien nog de andere eilanden daar. Het idee nu voor volgend jaar is dan om via de Bahamas en de InterCoastal Waterway (vaargebied langs de oostkust van Amerika) weer omhoog naar New York of hoger, om vanaf daar naar de Azoren te vertrekken richting Europa.

Het zal een heel ander vaargebied worden dan we tot nu toe gedaan hebben. Tuffen op de motor, een hoop sluizen en bruggen, grote meren en dan weer de rivier op tuffen. We zullen ons soms misschien wel in NL wanen.

We zijn benieuwd, maar hebben er wel zin in. Eens kijken hoe Amerika ‘in het echt’ is. En, heel gezellig, Blue Heeler (Wayne en Ally uit Australie) gaan hetzelfde doen! Ook zullen we her en der misschien nog wat (oud)cruisers bezoeken. Heel leuk allemaal dus, maar eerst nog even rustig aan, enkele bootdingen en vanavond gezellig Happy Hour’n! ;-)

Verschroeid

Zaterdag 02 mei 2015 @ 22:36

Onze Canadese vrienden (Gromit) vertrokken donderdag naar de BVI’s, hopelijk zien we ze in Canada weer, maar om zeker te zijn, lekker aan de koffie in de ochtend. Daarna uitgezwaaid en even geskyped want Etienne z’n vader was jarig.

Wat klusjes aan boord en eind van de middag naar de andere kant van de Lagoon naar de True Blue. Ton en Dominique hadden we dus 4 jaar in Curacao voor het laatst gezien en het was super gezellig borrelen! Lekker bijkletsen en het was snel heel laat. Dominique had allemaal lekkere (NL’se) dingen in huis gehaald, dus we zijn super verwend! Zo leuk, want het is net alsof je je familie weer ziet.


De volgende dag zijn we met Wayne en Ally (Blue Heeler) over het strand naar Maho beach gelopen. Het strand lag vol met het zeewier wat wij al heel de reis zagen. Ongelooflijk! En zonde van het prachtige witte zand, maar ja, het moet ergens aanspoelen. Het is de laatste tijd enorm warm hier en dat zeggen degene die hier al langer zijn ook. We waren dus blij toen we op Maho beach lekker het water in konden. Helaas hadden we de aankomst van het grote KLM-vliegtuig net gemist, maar de anderen die aankomen of vertrekken, komen nog steeds zo net over je hoofd aan. Toen de KLM weer vertrok ging Etienne bij het hek staan, maar het was lang niet zo spectaculair en hard als 4 jaar geleden...


Daarna lekker een pizzaatje en frietjes gegeten en terug helemaal rond het vliegveld gelopen. Een leuk tripje, maar zelfs het onderweg afkoelen in de vertrekhal van het vliegveld kon ons niet heel erg afkoelen. Helemaal gaar, rood en verschroeid kwamen we weer aan boord.

Om 5 uur is het Happy Hour bij Lagoonies en dat is een super leuk aanbod ( 2 biertjes voor US2 en een rum voor US3) dus daar gezellig gaan internetten.

Vandaag is Etienne eerst met Wayne naar Electec gevaren. Een super shop met echt alles wat je kunt bedenken op elektrisch gebied. Helaas was gisteren onze pomp van de watermaker ermee gestopt en die kun je hier gewoon halen. Komt goed uit dus. Daarna zijn we naar de Franse kant getuft, er was een cruisers-vlooienmarkt en soms kun je daar leuke dingen vinden, maar vaak ook heel veel oud-stuff. Zoals dit keer. Na een stop bij de supermarkt weer teruggetuft en eerst de watermaker maar repareren.

Nederland, oooh Nederland!

Woensdag 29 april 2015 @ 22:29

Het is grappig om NL’s te horen praten en normaal springen we helemaal op als we een NL’se vlag zien, maar dat kunnen we hier blijven doen.


Inmiddels zijn we alweer helemaal thuis en heeft Etienne z’n frikandel- en bitterbal- (kroketten waren op) shot al gehad. We hebben ook de grote watersportzaken al bezocht en zijn alweer ‘druk’ met kleine klusjes.


Oude Canadese bekenden van de motorboot Contina liggen, tot onze grote verassing, hier ook! Toen maandag alles hier dicht was (we liggen aan de NL’se kant en het feit dat het Koningsdag was, wisten velen niet eens) zijn we naar de Franse kant gegaan en gezellig bij Wip en Dorit gaan bijkletsen en lunchen!

En inmiddels hebben we ook al kort met Dominque gesproken, oude bekenden van het Spaanse water in Curacao. Dat was alweer 4 jaar geleden, dus super leuk om elkaar weer te zien. We hebben meteen een afspraak gemaakt voor een uitgebreide borrel en ik ben vanochtend mee naar een grote SuperU , supermarkt geweest. Lekker met de auto! ;-)

Inmiddels zijn Blue Heeler, Gromit en Salty Ginger ook in de lagoon komen liggen. Gisteren was het happy hour en ‘open night’ bij Lagoonies, dus daar met z’n allen heen. Dan is het leuk, want voor 5 USdollars heb je twee biertjes en een rum! Het was echt super gezellig en de dochter van Salty Ginger zong twee nummers tijdens de ‘open night’. Ze heeft een pracht stem, dus dat was super genieten.

Na mijn uitstapje naar de supermarkt zijn we vanmiddag wat rond gaan lopen. Kijken voor een nieuwe autoradio en nog wat andere dingen. Helaas niet gevonden, maar wel lekker aan onze beweging gewerkt. ;-)

Weer mooi aangekleed

Zaterdag 25 april 2015 @ 16:37

Met het op het einde lopen van de Antigua Classic Race waren er weer heel wat festiviteiten. Het grote podium was nu in English Harbour, dus wij konden vanaf de boot meegenieten met de zangeressen en de dj. Gezellig! We hebben aardig wat klusjes gedaan, tussen het koffiedrinken met internet op de kant en heen en weer naar NorthSails. We hebben wat kleine klusjes, zoals het leer om het stuurwiel opnieuw vastzetten, het wagentje kon weer op de genua rail, Etienne de mast in voor een uitgebreide check, een paar rvs-strippen monteren tegen het schuren van de lijnen op het polyester als we de grote lieren gebruiken, enz.
.
En eer-eergisteren konden we de genua weer ophalen. We waren nog overgestoken met ons oude grootzeil en deze was nu echt op, dus die bij NS achtergelaten. De genua is weer gerepareerd en dus weer een prima service en garantie van NorthSails.
.
Toen het eergisterenochtend vroeg niet waaide hebben we meteen de genua erop gezet en het nieuwe grootzeil, dus La Luna vertrok uit English Harbour weer prachtig aangekleed. Er was niet veel wind en we gingen maar 10 mijl omhoog naar Jolly Harbour, dus alleen op de genua lekker tussen de riffen door gegleden. Net voor Jolly Harbour, in Mosquito Bay (er zitten er maar een paar) ons anker weer laten vallen. Eerst gaan uitchecken. Net zoals 4 jaar geleden waren ze hier niet echt vriendelijk, maar hier hoefden we verder niets meer te betalen! In English Harbour bij de Immigrations hing een pamflet met de mededeling dat je 30 USdollars aan 'vertrekgeld' moet betalen. Ook hadden we een cruisingpermit en een dagprijs omdat we in een 'national park' lagen. Het was dus een goede zet om voor maar twee dagen bij inklaren te betalen en dan hier uit te klaren. ;-)
.
In Jolly Harbour hebben we meteen een babbeltje gemaakt bij Brain en Chris, van Coruisk (een Schotse cruiser) die we al een tijdje hier en daar zien. Ze hadden nu ook Katrina aan boord, een schotse kokkin. Heel gezellig en na het boodschappen (super supermarkt trouwens!) hebben we gezellig ge-happy-houred. Het was al donker toen we weer terugtuften met de dinghy.
.
Gisterenochtend vroeg vertrokken. Het idee was om via St. Kits naar St. Maarten te gaan, maar het is heerlijk rustig zeilweer, dus we zijn in een keer naar St. Maarten gevaren. Vannacht ging de wind helemaal liggen en was het een rustig zeetje. Rond 2 uur lieten we ons anker vallen in Simpson Bay voor St.Maarten, meteen gaan slapen en vanochtend de brug door. We liggen nu dus in de Lagoon en tot onze verbazing is de brug, die de Lagoon doorkliefd klaar. Straks maar eens voet op NL'se bodem zetten. ;-)

Weer tussen de oudjes

Maandag 20 april 2015 @ 21:25

Inmiddels zijn we via Deshaies in Guadeloupe afgelopen zaterdag in Antigua aangeland. Het zeilen naar het noorden van Guadeloupe ging prima, maar wat haat ik die landwinden! Tegen de tijd dat we bij Deshaies aankwamen waren de landwinden (in vlagen dus) alweer meer dan 25 knopen. Geef mij maar gewoon een continue wind van 25, daar kun je wat mee. In het baaitje bleef het poederen! Geen golven, dus je lag er prima, maar een continue gust over je heen, maakt mij in ieder geval onrustig.

Dus toen we naar Antigua vertrokken, hadden we lekker het derde rif erin en een puntje genua. Prima! Daar kunnen we ‘alles’ mee aan en inderdaad het was prima zeilen. Het ging met vlagen nog harder, maar eenmaal tussen de eilanden was het tussen de 18 en 20 knopen, perfect! Met een prachtige snelheid vlogen we naar de overkant, waar we in English Harbour ons anker lieten vallen. Er is hier wel wat veranderd, een groot dok erbij voor de superyachts. En veel, veel rustiger dan 4 jaar geleden!


Heerlijk rustig liggen we hier en wat is het dan weer genieten als we op de kant lopen. English Harbour met Nelson’s Dock is prachtig! Op de kant staan de oude gebouwen er nog en je waant je echt terug in de tijd. Gisteren hebben we wat rond gelopen en er zijn aardig wat restaurantjes bijgekomen. Daarnaast zijn we er nu ook weer tijdens de Antigua Classic Race! Dus na de race de prachtige oude beauties weer bewonderd! Wat een schitterende schepen, ik kan er niet genoeg van krijgen! Er waren lang niet zoveel schepen als vorige keer, maar tot onze verbazing lagen er wel 4 NL’se tussen, waarvan twee charters zijn. Even gezellig met de kok staan praten, maar helaas zat hij met 35 gasten voor het diner al vol. ;-).


Vandaag hebben we de genua naar NorthSails gebracht en een handig mannetje gevonden die de afgebroken schroeven uit het wagentje van de genuarail gaat boren. Zo hebben we een paar van die kleine klussen. We schrokken trouwens wel van de prijzen van het in- en uitklaren! Sowieso zijn al de bedragen hier redelijk omhoog gegaan in de vier jaar. Daarnaast zijn wij in hele goedkopen landen geweest en die gaan we niet meer tegenkomen, dus zal het gewoon opnieuw wennen worden...



PS Er staan ook weer foto's in het fotoalbum!

Weer een paar eilanden verder

Donderdag 16 april 2015 @ 16:06

Tjeetje, de tijd vliegt als je bezig bent! In Martinique hebben we nog meer gekocht, oa nieuwe Comfort Seats! Ik had twee prachtige oranje gekregen bij mijn afscheid en deze hebben het zeer goed uitgehouden; elke dag op gezeten en het enige wat versleten is, is het binnenwerk! Voor degenen die ze niet kennen, ze hebben een inwendig frame, waardoor je ze nergens tegenaan hoeven te staan, ideaal voor op een boot. Ze hadden nog maar 1 oranje en een aqua, dus we hebben nu ieder een eigen kleur. ;-)

Toen we even aan een mooring wilde gaan om de ankerketting te verwisselen, kreeg ik de schrik van mijn leven! De afstandbediening van de ankerlier ontplofte letterlijk in mijn hand. Ik heb een uur lang een piep in mijn oor gehad! Gelukkig hadden ze in een van de watersportzaken een afstandbediening hangen, maar dat deze lang niet zo waterdicht is als de originele, kwamen we achter na een heftig tochtje naar Dominica. Balen, dat was een DSD dus! Een Duur-Shit-Ding.

Verder hebben we ook gezellig koffie gedronken met Blue Heeler en ‘gehappy-houred’ natuurlijk. De supermarkten vallen tegen. Er is wel van alles, maar de speciale dingen voor mij (glutenvrij enzo) zijn er niet echt. We zijn denk ik goed verwend met Zuid-Afrika en Azie ofzo. De groenten en fruit waren ook niet echt geweldig… tegenvallertje dus.

Zaterdag zijn we ankerop gegaan en even om de hoek bij St. Anne gaan liggen. Zondag verder ‘omhoog’ naar Anse Mitan. Daar een heerlijk ijsje gegeten en de volgende dag meteen verder naar Dominica. Er was bij Martinique bijna geen wind, maar eenmaal tussen de eilanden waaide het zeker 25 knopen. En toen we bij de hoek van Dominica waren, was het helemaal feest, de valwinden kwamen over en weer tot wel meer dan 35 knopen. Gatver!! Niet echt een relaxt zeildagje dus.

We dropten het anker weer bij Roseau en Etienne ging meteen de gasflessen wegbrengen. Die kunnen hier namelijk (bij het benzinestation) goed gevuld worden. Het was grappig, want veel was nog hetzelfde. Vandaag zijn we met Wayne en Ally door Roseau gewandeld, het grote cruiseschip bewonderd, de vele mensen bestudeerd, locaal geluncht en de winkels bekeken. Er is niet veel veranderd in die 4 jaar, alleen zag het fruit en de groenten er nu super uit en de supermarkt is geüpgrade, ik heb nu namelijk geen kakkerlak gezien. ;-) Aan het einde van de dag konden we onze gasfles ophalen en hebben we nog wat gezwommen. Het is weer goed warm hier, afgewisseld met een regenbuitje.

Gisteren zouden we een klein stukje verder naar het noorden van Dominica gaan, maar het ging eigenlijk zo lekker met zeilen en de wind viel reuze mee, dat we meteen maar zijn doorgegaan naar Guadeloupe. Onderweg werden we nog aangeroepen door Ti Sento, andere NL’se vertrekkers, waar we even een gezellig babbeltje mee maakten.

Het viel de hele tocht reuze mee met de wind en de golven, ook tussen de eilanden. Gelukkig dus! Alleen op de genua zeilden we heerlijk relaxt met 5 knopen naar de overkant! Helaas waren al de mooring bij Ilet de Cabrit bezet, dus zijn we aan de overkant geankerd. Meteen de dinghy weer in het water en naar de overkant gezoefd om Gromit te bezoeken. Een Canadese familie die we al een half jaar hier en daar zien. Heel gezellig bijgekletst en meteen afspraken voor vandaag gemaakt, als ook Blue Heeler hier is. Allemaal leuk dus weer! En nu zijn we in het plaatsje, lekker wat winkeltjes kijken, lekker koffiedrinken en weer internet…

Bekend terrein

Donderdag 09 april 2015 @ 16:40

’s Nachts zagen we de lichtjes van Barbados, eindelijk land in zicht!! En toen het licht werd zagen we St. Lucia. Tjeetje, we zijn er bijna!! De laatste nacht was niet fijn, we lagen te rollen, te springen, het werd nat in de kuip, enz. Een beetje onze eigen schuld, het waaide goed door en we wilden door blijven gaan, met iets teveel zeil, opschieten!

Bij Martinique werden we overvallen door de hoeveelheid boten! Ik weet niet wanneer ik voor het laatst zoveel boten bij elkaar heb gezien. We voeren de lagoon bij Le Marin in en lieten ons anker vallen ten hoogte van het strand, links van de marinas.

En dan is het ineens stil. Ligt de boot stil, is het geluid weg. Heel vreemd. Ook bekroop ons het gevoel van ‘we zijn op bekend terrein, hier zijn we al geweest, jaren geleden’. Het rondje is rond besefte we ineens heel goed.

Rustig lunchen en dan naar de kant. DInghy in het water en even later weer vaste grond onder onze voeten. Nog wankelend gingen we op zoek naar de computer om in te klaren. Dat gaat namelijk super easy bij de Franse eilanden. Bij de jachtmakelaar staat een computer en daar kun je het formulier op invullen, printen, tekenen en klaar. Na 5 minuten stonden we weer buiten. Pfff en nu? Een beetje wazig liepen we wat rond, druk!

Even maar zitten en wat drinken bij Mango Bay en e-mails binnenhalen. Ik had het me groter voorgesteld, maar eigenlijk is alles nog hetzelfde. Daarna Blue Heeler opzoeken en heerlijk even wat drinken en bijkletsen met Wayne en Ally.

Ik hoefde de bami alleen maar op te warmen, lekker makkelijk en toen slapen! In een stil bed. Heerlijk! De reisvermoeidheid is weg op het moment je het anker laat vallen, maar ’s avonds, eind van de middag, slaat die je toch weer hardhandig rond je oren. Maar je ritme is nog niet terug bij het oude, dus word je midden in de nacht, klaarwakker wakker.

Gisteren hebben we verder rondgelopen en veel geld uitgegeven. Aan boot-dingen. Tilly was er onderweg mee gestopt (onze tillerpilot die stuurt op de Hydrovane) en we moesten weer wat spareparts aan vullen, vlaggen voor het komende traject en een nieuwe ankerketting. De supermarkten vallen na Zuid-Afrika wat tegen en het is hier ook duurder dan we ‘gewend’ zijn. Maar er is wel weer veel!

Net zoals regen! En wind. Nu waren we hier, 4 jaar geleden een maandje eerder en later, maar dat het zoveel regende kan ik me niet meer voorstellen. Och, is de boot ook weer zoet.

Rond!

Maandag 06 april 2015 @ 22:23

Een uurtje geleden voeren we op zo'n dertig mijl langs Barbados en daarmee hebben we het bolletje gerond! We zijn de wereld rond gevaren! Voor mijn gevoel is dat pas echt als we weer in NL aankomen, maar op dit stukje hier zijn we al een keer geweest, dus eigenlijk zijn we nu dus al rond.
.
Het is wel raar als we erover nadenken en wat filosoferen. Op eerste kerstdag 2010 voeren we hier ook, we kwamen tweede kerstdag in Barbados aan. Wat wisten we toen nog een hoop niet, wat hebben we veel geleerd in de afgelopen dik 4,5 jaar! En veel gezien, veel beleefd! Bijna niet te bevatten!
.
En met het kruisen van onze eerdere lijn komt de eindbestemming van nu, Martinique, ook heel dichtbij. Nog 110 mijl! De wind is wat ingekakt en we lopen niet zo snel meer als de afgelopen dagen, dus zullen we morgen rond deze tijd de lagoon bij Le Marin binnenvaren. Ik heb net al 'afscheid' genomen op het netje en gezegd dat als we er niet zijn, we aan de champagne zitten met Blue Heeler! ;-)
.
We zullen blij zijn als we er zijn, maar ja dat is altijd na een oversteek hoe lang of hoe kort ook. Rustig slapen, geen Luna-park meer, alles ligt stil. Ik kijk ook weer uit naar vers fruit! Verse groenten heb ik nog en ik heb gisteren lekker apple-crumble gemaakt voor bij de koffie, een soort van ingestort en gecrumbled appeltaartje. En wat ook weer heerlijk zal zijn is, lopen! We klimmen en klauteren natuurlijk wel zo'n hele dag en het tegenhouden van jezelf tijdens het schommelen is ook echt een work-out, maar die benen willen gewoon weer lopen.
.
Maar dat gaat morgen misschien al wel gebeuren! Nog een nachtje naar de prachtige sterrenhemel kijken en de steeds kleiner wordende maan en dan stappen we weer de andere, bewoonde en drukkere wereld in.
-----
At 6-4-2015 19:45 (utc) our position was 13°34.02'N 059°17.56'W

Doorvertellen

Zaterdag 04 april 2015 @ 22:43

Als je zelf niets te vertellen hebt, dan ga je dingen vertellen die je van anderen hebt gehoord, toch? Wel, vandaag hadden weer goed ontvangst op ons SSB-netje, het radiocontact met de andere zeilers om ons heen. Helaas dunt het groepje langzaam uit, want men komt op de eindbestemmingen aan of maakt ergens een tussenstop. Degene met een tussentop haken na een paar dagen meestal weer aan.
.
Vandaag waren we maar met 4 boten. Wayne en Ally, van de Australische boot Blue Heeler, zijn een paar dagen geleden al op Martinique aangekomen en wachten daar op ons. Samen met hen gaan we het verdere traject dit jaar doen.
.
Er was nog de Amerikaanse Infini, de Canadese Gromit en de Schotse Coruisk. Iedereen heeft een beetje hetzelfde weer, zonnetje, geen squalls meer en lichte wind. Wij varen nu zelfs melkmeisje (genua over een kant, het grootzeil over de ander kant). Na zo'n 17 dagen weer eens een zeil naar de andere kant!
.
Elke avond is een van de onderwerpen het wel of niet vangen van vis. Wij vissen niet, dus ik luister smakkend naar de verhalen. Gromit had weer verschillende mahi mahi's gevangen en Infini zelfs een enorme marlin. Na twee uur hadden ze hem binnen! Er wordt dus vanavond op verschillende boten weer 'ceviche' of 'kibbeling' gegeten, wij blijven gewoon op de vegetarische tour, wat zeker ook lekker is!
.
Het zeewier is wel een van de meest besproken onderwerpen. Het leek een paar dagen wat minder, maar het is weer in alle hevigheid terug. We hoorden zelfs dat ze op Martinique er last van hebben. Voor de boten met een Windpilot (een bepaalde windvaanstuurinrichting dat werkt met een pendelroer) is het helemaal ellende, de stuurinrichting stuurt niet meer omdat het wier het pendelroertje blokt! Wij hebben alleen met onze sleepgenerator last, die 'viste' hele velden mee, dus staat nu tijdelijk op non-actief.
.
Waar we wel last van hebben door het wier is dat we afgeremd worden! Het groene grut haakt zich achter het Hydrovane-roertje, het grote roer en de kiel en vertraagd ons soms zelfs tot een knoop! Geregeld starten we dan ook de motor om even achteruit te slaan en ons zo te ontdoen van deze slierten.
.
De wind is wat minder geworden, maar daarentegen hebben we wel de stroom mee. Het is prachtig weer, La Luna ligt rustig en we gaan nog steeds de goede kant heen. Ook genieten we 's nachts van een prachtige kleine ronde volle maan!
-----
At 4-4-2015 20:06 (utc) our position was 11°53.03'N 055°19.48'W

Mag het een uurtje meer zijn?

Donderdag 02 april 2015 @ 22:49

Vandaag realiseerden wij ons dat wij inmiddels (in Zuid-Africa eigenlijk al) alle tijdszones in de wereld al hebben gehad. Grappig!!
.
Hoezo hadden wij het hier nu weer over? Nou, in NL hebben jullie afgelopen weekend de tijd weer verzet, wij hebben dat vandaag gedaan, maar dan niet vanwege zomer/wintertijd.
.
Vanaf Ascension naar de Carieb doorklieven we 4 zones. Het is heel goed te merken als je 'aan het einde' van zo'n zone komt. Het blijft 's avonds absurd lang licht en 's ochtends dus juist lang donker. Dan merk je dat het tijd wordt om de klok te verzetten. In het begin deden we dit gewoon overdag ergens, vaak rond de lunch. En hoe bizar is het dan dat je duidelijk merkt dat deze dag langer duurt! Voor je gevoel ben je een uur verder, maar de klok zegt anders. Dat je lichaam en gevoel dit ook zo in zich heeft is heel opmerkelijk.
.
Dus doen wij het nu anders. De vorige keer bijvoorbeeld was ik in mijn wachtje op het laatst nog even in slaap gevallen, met als gevolg dat ik een uur later wakker werd en dus ook een uur 'te laat'. Etienne zou hierdoor maar twee uur wacht hebben, want wij hebben de regel dat we aan de tijden vasthouden of de ander nu nog geen slaap heeft of juist heel moe is. Dat haal je overdag maar in. Dus Etienne zou mazzel hebben, maar we bedachten dat het juist op dat moment perfect was om de tijd te verzetten. Dus was het geen 1 uur, maar gewoon 12 uur en begon Etienne gewoon aan zijn normale 3 uur wacht. We hadden zo allebei (ik dan niet geheel gepland en de bedoeling, maar toch) een extra uur slaap gehad. Perfect dus!!
.
Vandaag hebben we vanochtend vroeg de tijd verzet. Wij lopen dus wachten van 3 uur, beginnen daar om 21.00 uur mee (ik en Etienne gaat slapen). De laatste wacht in het systeem is die van 6.00 tot 9.00 uur 's ochtends wanneer ik slaap en Etienne de wacht houdt. Maar zijn biologische klok gaat hier de strijd mee aan en hij komt om 9 uur om van de honger, de arme prul. ;-) Normaliter is hij altijd een vroege vogel en ontbijten we dan na een uurtje of anderhalf om 8 uur. Bij hem werkt het (en daar kan ik echt jaloers om zijn) heel systematisch en dus om 8 uur 's ochtends doet zijn buik haar best om boven het geklots van de golven uit te rommelen. En met resultaat.
.
Ik ben een makkelijke slaper, slaap tijdens mijn slaapjes dus prima en pik al gauw hier en daar een half uurtje (of langer) mee tijdens mijn wachtje. Daarom hebben we besloten om ons wachtsysteem tot 8 uur 's ochtends te laten duren. Met het resultaat dat ik een uurtje slaap inlever. Dit is negen van de tien keer geen probleem, maar ik heb soms ook van die nachten dat het slapen niet heel lekker gaat en dan merk ik het wel.
.
Ook merk je heel goed dat je lichaam na een paar dagen aan de drie uur slaap wendt, je wordt net voordat de ander roept wakker. Maar in mijn twee uur, werkt dat dus niet zo. Geen probleem, maar de afgelopen ochtenden strompelde ik hierdoor bijna met een ochtendhumeur uit bed. Etienne die dit natuurlijk (en terecht) zat was, bedacht vanochtend zijn buik te negeren en de klok in dit wachtje te verzetten zodat ik drie uurtjes kon slapen. De lieverd!
.
En hoe raar is het dan, dat ik uit mezelf iets voor de tijd wakker wordt en me meteen realiseer dat ik langer geslapen heb? Je lichaam is een bijzonder ding. Maar hoe dan ook, ik heb heerlijk geslapen en kan hier de komende dagen (nog 5 dagen tot we er zijn) weer mee vooruit, dus morgenochtend ontbijten we gewoon weer om 8 uur.
-----
At 2-4-2015 20:03 (utc) our position was 09°55.97'N 051°47.26'W

Beet

Dinsdag 31 maart 2015 @ 21:46

Vanaf een blauw water, met een blauwe hemel en uit een wit bootje, wensen wij jullie een fijne 1 april! Laat je niet beetnemen!
.
Doen wij ook niet, dus we zeilen lekker door met een goed windje en een goede snelheid. Nog 870 mijl...
-----
At 31-3-2015 19:21 (utc) our position was 08°08.50'N 047°38.60'W

Wind, oh wind!

Maandag 30 maart 2015 @ 22:46

"Waar komt die wind toch vandaan?" vroegen wij ons vandaag geregeld af. Ok, ik weet, door de verschillende drukken, lucht gaat naar hogere druk en zo ontstaat wind. Althans zoiets. Maar in mijn beleving, ok, die is misschien soms wat beperkt of bekrompen, horen wolken bij wind zoals een donder bij een bliksem hoort. En dit is vaak ook zo. In onze wereld hier. Zeker bij 'squalls', dan zie je grote dikke donkere wolken en weet je dat er vaak ook (veel) wind bij zit. Helemaal als die squall voorbij racet.
.
En over het algemeen, komt er een wolkenband, dan krijgen we wat meer wind. Maar vandaag is het weer even wat anders. Strak blauwe lucht met een enkel wit wolkje. En er staat me toch een wind!! We hebben heel de dag 18 knopen. Geen probleem met drie riffen en een kleine genua, maar comfortable is anders. We hebben de wind 90 graden in, wat met deze windsnelheid inhoudt dat we geregeld een zoute douche krijgen in de kuip. De golven zijn niet verkeerd hier, maar als het harder waait bouwen ze natuurlijk ook op.
.
Het was dus weer een oncomfortable dagje. En daarvoor een idem nachtje met weinig slaap. En wat is dan raar? Heel de dag lopen we een lekkere snelheid, makkelijk 6 knopen. En nu ineens, de wind is niet ingekakt, moeilijk 5! Stroom tegen? Zo lijkt het niet. Heel vreemd. En als je dan verder niets te kletsen of te bediscussieren heb, dan heb je het maar weer over het weer...
.
En over het weer valt er hier eigenlijk weinig te kletsen. Een verademing na de Indische oceaan, want het is hier heeeeel stabiel. En als ik bedoel stabiel, dan is het ook stabiel. Het is al weken hetzelfde. Ok, een knoopje meer of minder, een graadje meer naar oost of naar zuid, maar dat is het meest spectaculaire wel. We hebben dan ook al bijna 10 dagen, de zeilen niet veranderd, op een rifje meer of minder na.
.
Geloof dat het in NL ook hard waaide en zelfs regen, dat hebben we af en toe ook. Maar we mopperen niet, we vragen het ons alleen af en tja, je moet het toch ergens over hebben? De vogel die heel de nacht op de reling heeft meegelift, hadden we al uitgebreid besproken. ;-)
-----
At 30-3-2015 20:03 (utc) our position was 07°06.85'N 045°55.66'W

Gevaarlijk

Zondag 29 maart 2015 @ 21:57

Overal hebben we ze al gezien, vliegende vissen. Een raar fenomeen, maar zo heten ze toch echt en ze vliegen ook echt. Stuwen zich onder grote snelheid op uit een golf en laten zich op de wind meevoeren, met hun grote vinnen. We zien enorme velden voor de boot opvliegen. Heel grappig. Maar elke ochtend vinden we wel een paar van die arme jongens (of meisjes) in het gangboord. Zij hebben hun vlucht niet afgemaakt en zijn geland aan dek of tegen de salon.
.
Als we ze zien gaan, dan zien we al dat ze heel hoog komen, maar hoe hoog zien we pas als ze ergens de boot hebben geraakt. Een paar dagen geleden vonden we een dot met schubben op de Hydrovane en een ander exemplaar heeft wat 'vel' verloren tegen de reling. 's Nachts hoor je wel eens 'flats flats' en dan weet je dat er eentje ergens bij je in de buurt geland is. Snel kijken met het lampje en de arme ziel snel teruggooien in de hoop dat hij niet een te grote hersenschudding heeft opgelopen.
.
We zijn nog steeds blij dat wij zelf ongeschonden uit de strijd komen. Nog geen exemplaar in onze slaapzak (waar we 's nachts op of in liggen buiten) en nog geen heeft ons echt geraakt. We hebben een keer eentje in de wc binnen gehad, maar sinds we de horren er 's nachts in zetten is dat niet meer gebeurd. Was trouwens een rare gewaarwording, zo'n glibberig nat koud ding tussen je tenen!
.
Maar gisteren hebben we echt geluk gehad en ik hoop de stoere vlieger zelf ook. Ik hoorde wel een 'flats' en 'splats' maar zag niets. Dan denk je dat hij meteen weer in het water is geland, altijd goed. Maar vanochtend zagen we boven ons hoofd, waar wij ons 's nachts lekker nestelen, op de bimini een heel spoor van schubben! Ai!!! Dit was een hoogvlieger en als hij te hard zou hebben gebotst, dan was hij boven op ons geland. Dan was onze angst realiteit geweest, een nat glibberig ding tegen je hoofd, een spoor van stinkende schubben achter latend...
-----
At 29-3-2015 19:26 (utc) our position was 06°04.29'N 043°53.19'W

Genoeg, zat oftewel stront beu

Zaterdag 28 maart 2015 @ 21:43

'Beu' is volgens de Dikke van Dalen: "Meer dan genoeg van iets hebben. Iets zat zijn."
Nou, 'beu' heeft toch een heel andere betekenis als je onderweg bent. Ben je thuis iets beu, dan stop je even, ga je later of morgen verder of je geeft er gewoon helemaal de brui aan. Nou, helaas, met dat zeilen van ons gaat dat niet. Dat is uitzitten. Doorgaan. Niet zeuren. En dat moesten we vandaag doen.
.
Het gaat prima hoor! Prachtig windje, lekker zeilen, zonnetje. Maar we hadden het vandaag gewoon even gehad. Herkenbaar, want dat hebben we altijd een keertje tijdens een lange oversteek. En dat gaat ook weer voorbij, maar als je erin zit, is het toch balen.
.
Dus het moraal maar even opgevijzeld met een (zorgvuldig bewaarde) zak chips en herinneringen van 4 jaar geleden, toen we ook in de Carieb waren. Was wel weer even leuk! En dat maakt dat we er nog meer naar uitkijken! Nog 1254 mijl, we komen in de buurt! ..zucht..
-----
At 28-3-2015 19:28 (utc) our position was 05°11.25'N 041°53.41'W

Gezwets

Vrijdag 27 maart 2015 @ 20:48

Goh, toen we net onderweg waren, dik vier jaar geleden, wist ik vaak elke dag wel wat te verzinnen om te schrijven. Nu ben ik eerder 'sprakeloos'. Er gebeurt ook zo weinig. We zeilen lekker snel door, wat wolkjes, wat zon en geen buien meer, nog wel veel, heel veel zeewier.
.
Ook heb ik al eens geschreven over ons dagritme, dat is nu niet veel anders. Vraag en antwoorden zijn ook al beantwoord. Dus ja, waar heb je het dan over, buiten het weer? Waar je van baalt? Nou, dat was net het SSB-netje. Via de kortegolf radio hebben we dus elke middag contact met zo'n 7 andere boten. We wisselen posities uit en over de omstandigheden waar men is. Ik ben degene die iedereen aanroept en van iedereen het bijhoudt. Erg leuk en gewoon leuk om iedereen even te horen. Maar vandaag hoorde ik weinig. Grrr, dat is dan zo jammer, dan zet je de radio aan en weet je het vaak al, de Marsmannetjes zijn met Venus in gesprek ofzo, dan zit er een ruis en inderdaad ik hoorde twee boten en dat was het.
.
Dan weet je mijn frustratie van de dag. Een highlight? We hebben een vet daggemiddelde met 134 mijl. We steven op Martinique af dus!
-----
At 27-3-2015 19:17 (utc) our position was 04°11.76'N 039°54.23'W

Blauw

Woensdag 25 maart 2015 @ 21:12

En vanmorgen was het zover...toen zeilden we weer onder een blauwe hemel met een paar witte wolkjes. Ik wil het niet te hard roepen, want straks hebben we weer regen, maar het ziet eruit alsof we in een andere wereld zijn terechtgekomen.
.
Verder was het een dag als altijd. We zagen wel weer een enorme groep dolfijnen, van het kleinere dikkere soort. Ze waren aan het jagen wat een spectaculair gezicht was. Met vijven of meer tegelijk sprongen ze uit het water, synchroom. Nog mooier als in het dolfinarium!
.
We zeilen gestaag door, nog 1640 mijl. We hebben besloten Barbados over te slaan en meteen Martinique aan te doen... stokbrood en wijn, here we come!
-----
At 25-3-2015 19:55 (utc) our position was 02°16.24'N 036°09.46'W

Zeewierveld

Dinsdag 24 maart 2015 @ 21:17

Wodan, Neptunes of welke god dan ook heeft mijn gebed gehoord, het werd vannacht droog! Ergens rond drie uur, dus dat is zo'n 21 uur aaneengesloten aan regen! En toen het droog werd, was het ook meteen een heldere nacht met duizenden sterren!!
.
Helaas bleef het weer niet helder en toen het licht werd, was de hemel nog steeds grijs ipv blauw. Maar van een duidelijk lichter grijs. We kunnen een onderscheid maken tussen de wolken en de hemel, al heel wat sinds de afgelopen dagen. Ook zeilen we nog steeds prima. Het is geen melkmeisje meer, de wind komt nu meer van voren.
.
Rond de evenaar is er niet alleen de ITCZ zone, maar ook zeewier. Al een aantal dagen varen we door hele lichtbruine grasvelden. Tijdens het motoren moesten we geregeld achteruit slaan om het wier uit de schroef te krijgen. Nu met zeilen hebben we daar minder last van, maar rond het roertje van de Hydrovane zien we wel hele plukken zitten, dus vandaag ook maar een keertje in z'n achteruit om te kijken of we deze afremmende planten ook van de kiel, roer enz konden krijgen.
.
Tijdens het zeilen hebben we onze sleepgenerator overboord. Dit is een staaf met een paar bladen eraan, dan een lang touw naar de dynamo aan de reling. De propeller (staaf met bladen) gaat draaien en maakt zo stroom. Super simpel, maar super effectief! Gaan we 4 knopen, dan helpt hij ons aan 4 ampere, lopen we 5 aan 5 en lopen we 3 aan 3. We hebben overdag meer dan genoeg stroom met de zonnecellen maar met bewolkte dagen teren we 's nachts wat in, dus biedt de sleepgenerator uitkomst en hebben we meteen genoeg.
.
Vandaag hebben we ook weer eens buiten gezeten en we bewonderden de zeewiervelden en de springende dolfijnen. We lopen lekker, maar moesten harder kunnen (met deze wind en koers). Toen viel pas op dat de sleepgenerator niet meer draaide. Wij hem binnen halen, nou ja, proberen binnen te halen, want dat ging erg zwaar. En eenmaal bij de prop zagen we het, een enorme dikke grote bos met zeewier!
.
Ik schreef het geloof ik al eerder, al het zeewier is te eten. Nou houd ik wel van een experimentje, dus ik dacht, dit is mooi, even verzamelen. Maar al voelende aan het wier verging mijn eetlust? het was net plastic! Nou is dat wel vaak bij wier, maar deze variant had ook van die kleine balletjes eraan. Nee, toch maar niet. Onder het mom van, het is beter dat de kleine schildpadjes het eten, hebben we het overboord gezet. De sleepgenerator blijft nog maar even werkeloos tot we uit het zeewierveld zijn.
-----
At 24-3-2015 19:52 (utc) our position was 01°26.13'N 034°27.44'W

Water, regen, zee, vochtigheid, oceaan en druppels

Maandag 23 maart 2015 @ 22:07

Toen we vanochtend voor de laatste keer moesten wisselen, vreesde ik het al. Ik heb het wachtje tot 6 uur en dan neemt het Etienne het weer over en slaap ik twee uurtjes totdat we gaan ontbijten. We hebben de tijd weer verschoven en dus zag ik het rond half zes al lichter worden. Maar heel licht kon het niet worden, want de bewolking was, na een heldere nacht, weer super dik en ik onderscheidde wat zwarte wolken. Langzaam werd het lichter en zag ik weer verschillende regenbuien om ons heen en verder was het grijs, grauw en zwart.
.
Ik maakte Etienne maar snel wakker om het zeil naar de andere kant te zetten enz, zodat we konden gaan zeilen en weer op de Hydrovane (windstuurinrichting) sturen voordat de bui los zou barsten. Zo gezegd, zo gedaan en het begon al langzaam te miezeren. Het was tien voor zes, Etienne z'n wacht zou weer bijna in gaan en daarmee barste in alle hevigheid ook de hemel. Het stortte weer tonnen met water over ons uit. Hetzelfde verhaal als de afgelopen dagen, toen werd het motoren afgewisseld met buien met regen en veel wind.
.
Etienne nestelde zich in z'n jas onder de buiskap en ik ging nog even slapen. Even later hoorde ik hem de deurtjes erin zetten en het luik sluiten. De wind was gedraaid (zoals voorspeld) naar achteren waardoor de enorme regen naar binnen kwam.
.
Dit is het verhaal van eigenlijk heel de dag. We zitten heel de dag al binnen met de deuren dicht. Af en toe gaat het harder en dan weer minder hard waaien, dan is het bijna strootjes trekken wie er in de enorme regen naar buiten gaat om of de Hydrovane te verzetten, het stuur of de zeilvoering te veranderen. Binnen is het ook vochtig, met een natte jas, handdoeken en gewoon een hoge luchtvochtigheid.
.
Toen het in de loop van de ochtend steeds harder ging waaien moest er weer een rif in, dat doen we met z'n tweeen, dus maakte het niet uit. In onze zwembroek maar naar buiten. De regen striemde in je gezicht en het was een super grijze wereld. Snel naar binnen en afdrogen!
.
En ja, dan ben je koffie aan het zetten en is de gasfles leeg! Ik heb erg hard gelachen, dat zul je altijd zien. Op dat moment regende en waaide het weer super hard, dus hebben we lauwe koffie gedronken, geen aanrader. Net voor de lunch was het niet veel droger, maar wel iets rustiger en heeft Etienne snel de fles verwisseld. Hij had erg zin in een soepje! ;-)
.
Zo gaat de dag langzaam voorbij. We liggen en hangen, af en toe even op de meters kijken of het nog goed gaat en verder alles dichtlaten. En het regent nog steeds. Het wordt iets lichter, maar dat hebben we al vaker gedacht vandaag, even later is het weer grijzer.
.
We zijn al wel de evenaar over en we hopen daarmee ook snel uit de ITCZ te komen, in de verwachting (maar niets is zeker) dat het daar beter weer is. Meer zon dan en minder water, want eigenlijk gaat het ok. We zeilen met zeker 5 knopen de juiste richting op, beter dan het motoren, wat we natuurlijk niet tot aan de overkant kunnen volhouden. Het binnenzitten is ook nog niet eens zo erg, het is veel saaier. Dus zo slecht is het allemaal niet, alleen die nattigheid?..
-----
At 23-3-2015 20:27 (utc) our position was 00°49.48'N 033°00.52'W

Lente-equinox

Zaterdag 21 maart 2015 @ 20:39

De afgelopen dagen is het halen en brengen. Een paar dagen geleden zaten we tussen de squalls (donkere wolken met soms hele harde wind en soms een hele grote regenbui) en hoe! We hebben zelfs een avond en nacht lang dik in de 20 knopen gehad, met een regenbui die net zo lang aan hield. Daarna werd het qua wind rustiger, maar de regen bleef. We waren duidelijk in een andere wereld!
Het weersysteem in de Noordelijke Atlantische oceaan botst tegen het weersysteem in de Zuidelijke helft, dit gebeurd rond de evenaar en wordt de ITCZ genoemd. Of de doldrums, het windstilte gebied. Dit gebied kan eruit zien als strakblauwe luchten met water als een spiegel, of heel veel wolken. In het laatste gebied zaten wij de afgelopen dagen.
Gisteren voeren we onder de squalls uit en kwam de zon weer terug. De wind helaas niet, we zijn de ITCZ nog niet uit. We zijn al uren, met enkele tussenpozen aan het motoren. Op dit moment, helaas tegen de wind in. Koers verleggen hebben we uitgebreid besproken en bekeken, maar dan gaan we veel graden mis varen, waardoor we in de zone blijven hangen en een hele verkeerde kant uit gaan. Daarnaast is het volgens de gribfiles beter zo snel mogelijk dit gebied uit te gaan, dan is er weer wind, in de goede richting. Als het allemaal klopt. Want nu zou dat ook zo moeten zijn... Maar je moet toch iets geloven?
Vandaag is het 21 maart, de dag van de Lente-equinox en een van de jaarfeesten in het Paganisme, een natuurreligie. Zij zien ons, de mens en de seizoen als een geheel, verbonden als in een wiel. Wij als mens met onze geboorte en alle fasen daartussen naar onze sterfte, de seizoenen die overgaan van lente naar zomer en verder. Ook de vergankelijkheid in alles wordt als een draaiend wiel beschouwd, waarbij de aarde en het respect voor haar heel belangrijk is.
Voor ons iets heel herkenbaars nu, we leven dag in dag uit met de natuur en haar verloop. We zien de vervuiling en de pracht van de aarde. Dit jaar raakt me dit juist heel erg en nu met vandaag, 21 maart, de dag van de lente-equinox, op het noordelijk halfrond en de herfst-equinox op het zuidelijk halfrond wil ik er even bewust bij stilstaan. Hier komt nu ook nog bij, dat we ook juist weer heel dicht bij de evenaar zijn. De evenaar die we voor het eerst overstaken op de lente-equinox (of is het juist de herfstequinox- als je van noord naar zuid gaat?) in 2012 bij Ecuador in de Pacific, de Stille oceaan.
Deze 21 maart staat voor ons in het teken van de lente-equinox. Zoals bij beide equinox zijn de dag en nacht even lang, ze zijn in balans, maar bij de lente-equinox groeit de zon in kracht. Dit hebben we al ervaren in de afgelopen tijd dat we naar de evenaar voeren. We varen vandaag de evenaar over het noordelijk halfrond in, waar de lente gaat beginnen. Een tijd van bloei en nieuwe dingen.
Het Paganisme viert deze jaarfeesten op vele verschillende manieren. Ik was niet echt van plan om vandaag toen de zon op haar hoogst stond, in mijn bloemetjesjurk op de punt een dansje op te voeren, al zal dit wel ter vermaak van Etienne zijn geweest. Iets anders zal ik nog wel bedenken en rond etenstijd met een ritueeltje een offer doen, om zo ook Neptunus weer te groeten en hopelijk gunstig te stemmen zodat hij ons misschien een zetje in de juiste richting kan geven.
-----
At 21-3-2015 19:24 (utc) our position was 00°37.25'S 030°16.39'W

Voordeel van een regenbui

Woensdag 18 maart 2015 @ 21:32

Gestaag dobberen we verder. De wind komt weinig boven de 6 knopen uit en dan wetende dat we nog niet eens in de doldrums, de ITCZ-zone, zitten. Er zijn veel squals, waarvan de meeste met wat gespetter. We mopperden hier enorm over, totdat we ons realiseerden dat we door deze squals tenminste nog kunnen zeilen. We hebben namelijk vanochtend, toen het prachtig blauw was, moeten motoren en sinds er weer buien zijn, kunnen we ook weer zeilen. Hoe was het ook alweer? "Elk nadeel heeft z'n voordeel"
.
Elke avond hebben we dus een SSB-netje met zo'n 8 anderen boten van alle nationaliteiten; Engelsen, Amerikanen, Canadezen, Australiers, nog een andere NL'er en Zuid-Afrikanen. De Canadese Gromit en de Australische Blue Heeler gaan ook rechtstreeks naar de Carieb, net als wij. De anderen doen allemaal Brazilie aan. Het is hartstikke leuk om iedereen even te horen, we kennen ze namelijk allemaal erg goed, behalve onze landgenoten. Heel grappig dus! Alleen was het gisteren een beetje frustrerend voor ons, iedereen had aardig wind, heerlijke zeilgemiddelden en geen buien. Zo'n ander bericht dan dat van ons!! De gribs geven voor ons ook wel wat meer wind aan, maar ja, het is moeilijk ze daaraan te houden.
-----
At 18-3-2015 19:55 (utc) our position was 02°37.01'S 025°20.71'W

Bezigheidstherapie

Dinsdag 17 maart 2015 @ 20:56

We werden vandaag wel beziggehouden! Eerst hadden we dat zelf gedaan met afwassen, muffins bakken en uitgebreid badderen. En toen 's middags werden we door het weer beziggehouden.
.
De wind was al erg variabel, dus we waren naar de beste combinatie aan het zoeken geweest met zeilen over een kant of melkmeisje en zelfs een uurtje de motor aan. Maar toen we weer redelijk aan het zeilen waren, zagen we het achter ons zwart worden. Gatver!
.
En ja hoor, dikke grote druppels kwamen al vrij snel uit deze donkere wolken vallen. Helaas deze bui was niet meer te vermijden. En omdat wij heel langzaam gingen, eerst kwam er veel wind mee en later niets meer, en de wolk langzaam ging, bleven we onder de bui hangen! Toen de bui eenmaal weg was, kussens weer naar buiten en lekker zitten. Achterons was het nog donker, maar negen van de tien buien passeren ons.
.
En deze ook weer niet! Nou, wij hadden ons badje gehad, maar La Luna ook. Alles weer zoutloos! Gelukkig kwam na verloop van tijd er wel wat meer wind mee, maar een vetpot is het nog steeds niet. Het wordt een dagje met een tragisch daggemiddelde, vrees ik. En dat met nog zo'n 2500 mijl te gaan?. Zucht.
-----
At 17-3-2015 19:26 (utc) our position was 03°22.42'S 023°56.91'W

Rock en Roll keuken

Maandag 16 maart 2015 @ 21:07

Nu de wind vandaag, na een rustig dagje gisteren, weer is aangetrokken, liggen we ook weer meer te rollen. En dat merk je in alles wat je doet natuurlijk. In bed wordt je van links naar rechts geshaket, vanaf de kuipbanken wordt je af en toe gelanceerd als La Luna een draaizwieper maakt op de golven. Het is vermoeiender.
.
En in 'de keuken' is het af en toe een enorme ergernis. Ok, ik word er erg handig en vindingrijk door, maar leer ook weer wat binnensmonds vloekwoorden erbij. Vanuit Kaapstad hadden we veel verse spullen meegenomen, die nu een beetje op z'n eindje lopen. Op de eilanden heb ik kool, aardappelen en wortelen bijgekocht, ik heb nog 'butternut' en uien, maar dat is het toch wel. Je moet dus wat vindingrijker worden om een gevarieerde maaltijd neer te zetten.
.
Tussen de middag heeft Etienne nog lekker brood en met kaas wordt dat een heerlijke tosti! Ik besloot om weer eens hummus te maken, lekker met mijn crackers. Maar dan begint het. Het blik kikkererwten openen gaat prima, maar dan moet je het snel oppakken en schuin houden, anders ben je het vocht al kwijt via de aanrecht. De erwten in een ander bakje en dan pureren met de staafmixer. Geen probleem, totdat je de staafmixer even niet meer nodig hebt. De vieze kant eraf gedraaid en in de gootsteen, de andere kant (met snoer enzo) op de trap. Zwap, zwap. Oh nee, toch maar niet! Dan maar op het gasfornuis. In de hummus wilde ik dit keer zongedroogde tomaten. Pot gepakt, snijplank op aanrecht en een paar eruit op de snijplank. Als ik het snel schrijf en snel zou doen, zou het misschien gelukt zijn voor de zwaaizwiepers, maar nee, dat was natuurlijk niet zo. Pot open in mijn ene hand, mezelf steunen en tegenhouden, met de andere hand de wegglijdende snijplank met daarop de glibberende tomate
n in bedwang houden. Dan gaat er in de gootsteen ook nog het andere potje snel van rechts naar links en in z'n vlucht van alles rakend. Ik denk dat jullie het plaatje hebben en ik niet hoef te vertellen, hoe het gaat als ik mijn 'apothekerschuifkast' open in een zwieper en daar een paar potjes uitpak, waaruit dan weer een paar theelepels in het naar rechts en links schuivende potje in de gootsteen moet?..
.
En dan staat ondertussen de tosti van Etienne op het gas warm te worden. Lang verhaal kort, ik heb hem, dit keer, niet aan laten branden, maar eer ik met mijn potjes (ik wilde natuurlijk wat uitproberen en heb zongedroogdetomaten-hummus en chocolade-hummus gemaakt) buiten zat, had ik mijn work-out weer gehad en had Etienne z'n tosti allang verorberd. Met het avondeten heb ik het vaak iets meer onder controle, ik was eerst af en gebruik dan allerlei lege potjes en bakjes als steun.
.
Och, ik mopper, maar eigenlijk gaat het super hier! Het is een zonnig dagje, we schieten, door de wat hardere (tegen de 20 knopen) wind lekker op. Enne, zo'n rock&roll-keuken houd je gewoon lekker bezig. Anders zit je toch maar? ;-)
-----
At 16-3-2015 19:33 (utc) our position was 03°50.94'S 022°28.01'W

Vliegende vis boei

Zondag 15 maart 2015 @ 19:12

Etienne lag even te dutten en ik kijk over het water. Een enorme rode boei doemt op! Wat is dit? Ik pak de verrekijker en bestuur het ding. Een groot rechthoekig, met ronde hoeken, oranje met groen net eromheen ding drijft langs ons. Ik tuur over het water maar zie niet meer. Zal wel een wedstrijdboei zijn die los is geslagen.
.
Als we een paar uur laten zitten te eten zie ik een kleiner oranje boeitje met een grote staak ernaast! Wow, dit is toch bewust iets. Een net? We turen weer rond, geen boot te zien. Even later zien we weer een klein boeitje. Hmm, misschien dat ze hier net zo vissen als in de Pacific. Gewoon netten overboord met een GPS-tracker en dan later oppikken.
.
Tegen dat het donker wordt zien we op AIS een boot, uit Japan. We vermoeden de Japanse vissersboot die vast bij de netten hoort. Verder zien we en horen we niets. Dit was dan weer de high-light van de dag.
.
De low-light was de enorme begraafplaats die we 's ochtends in het gangboord hadden. Dik 40 vliegende vissen hadden de dood gevonden. Sneu!! We zien hele scholen opschrikken en uit het water schieten als we varen. In de nacht splatsen ze tegen de boot aan, soms landen ze met een golf in het gangboord of vliegen er zelf in en hebben het geluk er weer (levend) uit te spoelen, een andere keer zie je dikke schubben tegen de Hydrovane zitten, ook een mikpunt van die nacht. En af en toe landt er een, 'flats-flats', in de kuip. Gelukkig niet te vaak, maar wetende dat ze van slag raken door licht, ben ik nog steeds blij dat als ik 's avonds zit te lezen met mijn rood hoofdlampje aan, nog niet geraakt ben door zo'n nat, glibberig, stinkend ding!
-----
At 15-3-2015 17:29 (utc) our position was 04°36.34'S 020°34.12'W
=====
This message was sent using Winlink, a free radio email system provided by the Amateur Radio Safety Foundation and volunteers worldwide. Replies to this message should be brief using plain text format and any attachments kept small. Commercial use or use of this email system for monetary gain is strictly forbidden. See www.winlink.org/help for additional information.

Zwart maanlandschap

Vrijdag 13 maart 2015 @ 18:25

Ik schreef al dat Ascension anders was dan St. Helena, maar hoe anders bleek wel toen we gingen rondrijden. Ascension bestaat hoofdzakelijk uit een zwart maanachtig landschap. Zwarte, donker grijze vlakten met her en der vulkaanachtige torentjes. Alsof er willekeurig kleine 'pufjes' uit de grond zijn gekomen, maar er zijn ook enkele grotere, hogere 'pufjes'. De dotjes groen, houtige struikjes bespikkelen het landschap en als je dichterbij komt bestaat de zwarte vlakte uit grind of grotere stekelige rotsen. Het is ruwer dan ruw en ruiger dan ruig.
.
Er kronkelt een weg doorheen en bij sommige hogere 'pufjes' omhoog. Bovenop Cross Hill, vlakbij Georgetown, de hoofdstad en waar wij geankerd zijn, hebben we een prachtig uitzicht op het zwarte maanlandschap dat in groot contrast staat met het enorme blauwe water.
.
We zijn samen met Michael, Sue en Matt (Infini, Amerikaanse cruisers) op weg met een huurautootje. We bezoeken de Power plant van het eiland, niet echt de bedoeling, maar de werknemers zijn super vriendelijk en vinden het wel een leuke afwisseling, geloof ik. We krijgen uitgebreid uitleg en zien de, nog ouderwetse, controlekamer en de enorme generatoren. Zij verzorgen het water (via een RO installatie) voor het hele eiland en de stroom via de generatoren en windmolens. De windmolens hebben een super opbrengst hier, maar omdat het relay station van de BBC veel piekbelasting vraagt, kunnen ze het niet alleen via de windenergie doen.
.
We zien een paar prachtige kleine strandjes, met de bekende kuilen en sporen van schildpadden. Hierna doemt een enorm veld met antennes op, in alle soorten en maten, met ondersteuningstorens van bijna 100 meter hoog. We stoppen bij het BBC Atlantic Relay station. Het BBC World Radio News wordt vanuit London via enorme satellietschotels opgepikt en doorgezonden naar o.a. Zuid-Afrika en Zuid-Amerika. Het is geweldig om de hele oude Marconi transmitters te zien en daarna de nieuwere en het super moderne control system. De relay gaat via korte golf banden, welke wij ook gebruiken met onze SSB-radio. Via deze banden praten wij met andere zeilers, sturen wij dit berichtje naar de website, maar kunnen wij dus ook het BBC wereldnieuws ontvangen. We krijgen de tijden en frequenties van uitzending mee. De man leidt ons wel een uurtje rond en vertelt ons alles. Super interessant!
.
Hierna gaan we snel een lunchplek zoeken, een zeldzaam iets op dit eiland. Bij de Two Boats Snack Bar, die blijkbaar altijd open is voor lunch, eten we hamburgers en frietjes en zitten we heerlijk in de wind uitkijkend over het water, waar we onze boten ver onder ons zien liggen.
.
Op Ascension zijn twee legerbasissen, de Amerikaanse en de Engelse. Bij de Engelse mogen we 'winkelen' in hun 'supermarktje'. Het assortiment is beperkt en verraadt wat de Engelse militairen het meeste kopen; kaarsen (voor wat romantiek?), 'bodybuildings-supplementen', diepvriessnacks, ijs en sinaasappels. We kopen er wat verse groenten, brood en thee. Daarna tuffen we snel verder naar de Green Mountain.
.
Zoals de naam al zegt, het is (de enigste) groene berg. De regenval is hier iets meer dan op de rest van het eiland (wat al erg laag is met 300 mm per jaar) en de heuvel (dik 800 m hoog) zit ook vaak in de wolken, waardoor het vochtiger is, wat maakt dat daar een weelderige vegetatie bloeit. Veel planten zijn er heel in het begin 'geplant'. Er is een programma dat de originele begroeiing in kassen kweekt en weer 'uitzet' op de Green Mountain. Het was er echt prachtig! We hebben een uur rondgelopen en verschillende planten gezien; van gember tot aloe vera, van de Ascension Lily tot allerlei kersen en frambozen. Het was een modderig pad, hiervoor waren we gewaarschuwd, maar ik had onze bergschoenen al helemaal onderin de punt verstopt, dus wij moesten het op crocs (Etienne) en slippers (ik) doen. Nou, bij mij ging dat met door de modder klunen niet lekker, dus heb ik het verder maar op mijn blote voeten gedaan, wat eigenlijk nog het beste grip geeft. ;-)
.
Via een blubberig pad kom je in Bamboo Forest. Een heuvel die helemaal volstaat met bamboo, dicht op elkaar gepakt. Het was er duidelijk vochtiger, met mos en alg op de bamboo. Via een boardwalk liep je door het bos, echt prachtig!! En het eindpunt was Dew Pond, een klein rond vijvertje, bedekt met kroos en een paar schitterende waterlelies. Een super mooi plekje. Humor hebben ze hier op het eiland wel, want naast een bord dat zei 'pas op voor kamelen', lag er een dikke groene nepkrokodil in de vijver.
.
Inmiddels was het al eind van de middag, maar we hadden nog een ander doel. Bananen hadden we al gevonden, gewoon langs de weg! Er zijn namelijk ook verschillende lavatunnels op het eiland. De langste is helaas gesloten en ook de tunnel, geen lava, maar handmade, door de Green Mountain was dicht. Na wat heen en weer zoeken en vragen vonden we Command Hill Lava Tunnel. Een grote tunnel, waar je best een eind in kon. Prachtig!! Met glinsterende kristallen aan het plafond, zand op de grond, een paar minuscule stalactieten en schitterend groen mos, was het een mooie afsluiting van een wel bestede dag!
.
De Anchor Inn bar, bij het hotel, ging net open toen wij aankwamen en daar vonden we de andere cruisers. Even nog gezellig wat gedronken en toen naar de boot. We hoopten voor het donker aan boord te zijn, maar dat lukt net niet. Het stuk naar onze dinghies was afgesloten, er was een vrachtschip aangekomen waar iemand, vanwege een medisch probleem, van boord werd gehaald en de ambulance stond klaar. Dit was de tweede keer dat we dit meemaakten. Een paar dagen geleden was Abigail, een zeven jarig meisje van St. Helena, van dat eiland opgepikt door een (Nederlands!) vrachtschip, dat werd gevraagd zijn koers hiervoor te wijzigen. Het meisje werd op Ascension afgezet, waarna het meteen met het vliegveld naar Engeland werd gebracht. Wat er precies aan de hand was, was nog onduidelijk omdat ze geen scanners op de eilanden hebben. Dit zieke bemanningslid zou hier op Ascension onderzocht worden en indien nodig ook weer verder vervoerd worden. Wij spraken met de dames van de haven, maar dit wa
ren, sinds 2 jaar, de enige 2 medische evacuaties, wist ze ons te vertellen. 's Ochtends spraken we met een piloot van een vliegtuig dat van London naar Ascension en dan de Falkland eilanden vliegt, voor medische zaken, onderhoud, enz. Verder heeft Ascension, via de RAF een regelmatige verbinding naar Engeland en Zuid-Afrika.
.
Gisteren ochtend (donderdag) was het alweer tijd om verder te gaan. Na nog wat laatste dingen (omwisselen van St. Helena geld, geen wortels want de winkel was nog dicht en wat opruimen) haalden we rond 11 uur het anker weer los van Ascension's bodem en zette koers naar de Carieb. Idee is Barbados, 2975 mijl, maar misschien zetten we nog wel iets verder door naar Martinique. Eerst maar eens kijken hoe het gaat. Voor nu zijn de eerste dagen prima gegaan, lekker windje, melkmeisje en een pracht zonnetje. Drie dagen voor anker is blijkbaar te kort om uit het ritme te komen, dus we zitten er meteen al lekker in!
-----
At 13-3-2015 16:31 (utc) our position was 06°40.13'S 016°44.03'W

Magische avond

Dinsdag 10 maart 2015 @ 16:21

Ascension is zo anders dan St. Helena, ongelooflijk! Het is een vulkaan en hierdoor zwart steen, maar wel met prachtige witte stranden en groen in de dalen. Inklaren ging soepeltjes en daarna gingen we op zoek naar lunch. Helaas….dat is een challenge hier! Maakt niet uit, eventjes internetten en dan wat boodschappen en weer naar boord.

We hebben een scheur in de genua en dat is goed gegaan met de stikker, maar voor de zekerheid wilden we toch maar de stikker vast stikken. Dus zeil eraf en naar binnen gesleept. Het is heel warm hier in de zon, dus binnen is beter. De helft gestikt en vanochtend de andere helft. Fijn, weer gedaan.

Bij het Conservation Centre hadden we de Turtle Tour geboekt. Samen met Matt (Infini) gingen we om ’s avonds om negen uur weer naar de kant. Eerst een prachtige film over de flora en fauna. En daarna werden de hoofdlampjes uitgedeeld, alleen rood licht, en toen gingen we naar het strand.

Ik dacht, we zien er enkelen, maar de meiden hadden verteld dat er elke avond zo’n 300 kwamen! De Green Turtles leggen meerdere keren per seizoen eieren. Dus er gaan veel eieren verloren, want ze graven en gebruiken dezelfde plaatsen voor een nest. Zonde, maar dat is het leven. Overdag hadden we sporen op het strand gezien, maar het leek voor ons een grote sjofel. Dat was het dus niet, het was het spoor van de grote schildpadden. Het was echt magisch!!!

Het is donker, pikkedonker, bewegende rode schijnsels zweven over het zand. En dan ineens zie je een grote zwarte donkere vlek langzaam het zand op kruipen. Stopt en begint wild met de poten te slaan, je voelt het zand op spatten, gecombineerd met “flats, flats”. En dan hoor je het geluid rondom je. Voorzichtig kijk je rond en zie je veel meer donkere vlekken. Ik durfde niet meer te lopen en moest Etienne vasthouden, ik werd te enthousiast en overweldigd. Zo bijzonder….

Een dame van de Conservation Centre tilde een staart en poot op van een enorme turtle die eieren aan het leggen was. En toen konden we het ook zien! Geweldig, eieren, zo groot als pingpongballen. Heel bijzonder.

En het speciale kwam daarna. ’s Ochtends hadden ze een nest gevonden, waar de kleintjes al uit kwamen. Met de opkomende zon weten ze niet waar het water is, dus sterven ze. Het Conservation Centrum heeft ze daarom opgepikt en in een emmer met water gezet. En ’s nachts, toen wij op het strand waren, werden ze ‘teruggezet’. Waanzinnig!! We kregen allemaal een kleintje in ons hand en zetten die in een lijn zodat ze naar het water konden lopen. Geweldig!!

We hebben een tijdje naar andere turtles gekeken en toen teruggelopen. Gelukkig maakt het niet uit als wij op een nest stappen… want ik durfde bijna niet te lopen. Het was een hele bijzondere avond. Daarna zijn we nog wat gaan drinken bij het hotel en tot onze verbazing was het er aardig druk.

Vandaag zijn we wat later opgestaan. Eigenlijk wilden we vroeg naar het strand om te kijken of we nog schildpadden zagen in het daglicht, maar met het naar bed gaan na 12’en, werd dat het niet. Morgen gaan we samen met Infini rondrijden en de rest van Ascension bekijken.

De foto’s van St. Helena en Ascension (de turtles!) staan in het fotoalbum.

Ascension

Maandag 09 maart 2015 @ 08:56

En dan, zoals het altijd gaat de laatste dagen van een langere tocht, ineens ben je er dan. Zeker omdat we vannacht nog lekker doorliepen en bij licht worden het eiland zagen. Het is een groen en zwart eiland. Een heuvel in de buurt van Georgetown, de hoofdstad is zwart, pikzwart. En in mooi contrast, waardoor het zwarter nog zwarter lijkt, ligt daarnaast een pracht groen dal. Het blauw komt in dit plaatje van het water. Het is hier ondiep en glashelder. De lucht is vandaag gespikkeld met witte wolken. En op alle heuvels prijken witte antennes, een onderzoekscentrum en satellietschotels. Het strand, wat in onze 'achtertuin' ligt, is ook wit, met een enorme lange swell.
.
We lieten om 12 uur vanmiddag het anker vallen. Infini en Mantra waren er al en er komen nog een aantal boten in ons kielzog. We hebben elke avond een netje (wat ik min of meer leid) en het is erg leuk om iedereen eventjes en al is het zakelijk te horen en te spreken. We hebben vanmiddag lekker lui gedaan en aan het einde van de middag hadden we een Sundowner bij Infini aan boord. Gezellig!!
.
Bijzonder, Ascension. Zoals Robbert al aangaf in een reactie op mijn vorige berichtje, een eiland uit de atlas van onbekende eilanden. Op dit moment zijn er twee legerbasissen, een Engelse en een Amerikaanse. Morgenochtend gaan we inklaren, we zullen het dan wel gaan zien en horen.
-----
At 9-3-2015 7:26 (utc) our position was 07°55.20'S 014°24.75'W

Gewoon doorgaan

Vrijdag 06 maart 2015 @ 17:49

Ik twijfelde of ik weer een stukje zou schrijven. Ik heb namelijk niets te melden, maar ja, het was al wel weer een paar dagen geleden. Er gebeurt hier namelijk zeer weinig, wat eigenlijk ook weer heel goed is. Gisteren was een dag met veel wolken en af en toe een buitje. Wel een prachtige regenboog hierdoor.
.
Vandaag is het weer blauw. De wind is gisteren weer wat aangetrokken, dus we zeilen lekker door. Ascension ligt nog maar 222 nm van ons vandaan en we we zien weer wat meer leven op zee, in de vorm van vogels. Vliegende vissen liggen er heel de reis genoeg aan dek en in de kuip. En we zien de laatste dagen ook verschillende Portugese Oorlogschepen, de erg gevaarlijke kwallen, maar wat zijn het bijzondere beesten! En in de zon kleurt hun 'zeil' prachtig roze.
.
We verwachten zondag aan te komen. Het is te hopen dat er geen grote swell staat, waardoor we ook aan land kunnen. We zullen het wel zien. Voor nu is het nog even "gewoon doorgaan".
-----
At 6-3-2015 16:15 (utc) our position was 10°23.12'S 011°40.11'W

Tijd verdwijnt

Dinsdag 03 maart 2015 @ 19:02

Het is prachtig weer! Geen wolkje aan de lucht en je kunt het bijna champagnezeilen noemen. Het enige nadeel is wel dat we niet opschieten.
.
Sinds vanochtend is namelijk de wind ingezakt. We hebben een paar uur zelfs moeten motoren. Op dit moment dobberen met een paar knopen de goede richting in. De ITCZ zone is een zone waar geen wind is en meestal hangt die rond rondom de evenaar boven de oceanen. Het wisselt want in deze tijd van het jaar is hij smal, maar zo laag gezakt dat we hem waarschijnlijk nu al tegenkomen. Rond april gaat hij weer stijgen naar de evenaar en zo legt hij het zeilen van de cruisers af en toe stil.
.
Het is frustrerend. Wetende dat je nog zo lang moet en niet op schiet. Zowieso geeft het zeilen van dit soort lange stukken en rare beleving van tijd. Je raakt de tijd, die je op zee zit, kwijt. Zo voelt het althans. We moeten nu, zeg maar, zeker een maand varen en voor je gevoel verliezen we zo de maand maart van dit jaar. Heel raar.
.
Maar ja, laten we hopen dat het bij maart blijft en dat de vervelende zone ons niet te lang plaagt, waardoor we ook nog een stuk van april moeten gaan 'missen'...
-----
At 3-3-2015 17:30 (utc) our position was 14°29.57'S 007°27.14'W

Weer op weg

Maandag 02 maart 2015 @ 18:51

Het was gisteren een drukte van jewelste in ons 'cruisersdorpje' voor Jamestown. Een aantal boten vertrokken en er kwamen ook verschillende aan. Gezellig weer om andere bekenden te zien! We hadden onze dinghy in het water omdat we Kevin (Opela) geholpen hadden met de mooringboei, dus konden we de anderen ook helpen. Daarnaast was het bij iedereen klusjestijd, dus werd er ook wat gereedschap heen en weer gevaren.
.
Aan het einde van de ochtend, gingen we aan de kant om even te internetten. Helaas was het super langzaam en omdat we maar een half uurtje gekocht hadden (was al 5 euro!) zijn er maar een paar foto's geupload van St. Helena. Over een maand meer. ;-)
.
Het was wel heel gezellig op de kant, want de nieuwe boten verzamelde na het inchecken ook bij Ann's place en hebben we dus lekker, o.a. met Gromit, kunnen bijkletsen!
.
's Middags weer naar boord en de laatste dingen om weer vaarklaar te worden. Vanochtend zijn we namelijk vertrokken. 704 nm naar Ascension. Het regende vanochtend vroeg erg hard, maar tegen de tijd dat wij gingen was het opgeklaard en is het een prachtige dag!!
.
Het is helaas niet allemaal prachtig, want tot onze grote schrik zagen we vanmiddag een scheur in onze genua! Het zeil is krap twee jaar oud en net boven de uv-strook aan de onderkant zit een grote scheur. Er zijn wat woorden gevallen die ik niet zal herhalen. Daar zit je dan, nog 3.000 mijl te gaan met een grote scheur! We hebben er tape over geplakt en nu is het 'fingers-crossed' dat het blijft zitten. Op dit moment is de genua bijna voor de helft gereefd om even zeker te weten dat de tape blijft plakken, dus onze snelheid is belabberd. Maar ja, het is niet anders....
-----
At 2-3-2015 16:48 (utc) our position was 15°32.54'S 006°12.95'W

Geschiedenis op wielen

Zaterdag 28 februari 2015 @ 15:46

St. Helena is een eiland, bekend doordat Napoleon daar in gevangschap heeft gezeten. Het was toen en is nu nog steeds onderdeel van Engeland. Verder zegt St. Helena mij niet veel, maar met het feit dat je er alleen maar per boot kan komen, maakt het wel bijzonder. Ze zijn een vliegveld aan het bouwen wat dit jaar klaar moet zijn. En het is het waard. St. Helena is bijzonder en prachtig!!

Wij namen de 9 uur watertaxi naar de kant en al vrij snel op de pier werd ik aangesproken door een klein grappig mannetje of ik voor de tour kwam. Toen ik later merkte dat hij inderdaad Robert was, onze gids, had hij mijn hart al gestolen. Hij staat bekend als ‘History on wheels’ en inderdaad! Met z’n 79 jaar is hij een enorme bron van informatie. Hij is nog goed bij de tijd, al moet je hem niet onderbreken als hij met een opsomming bezig is. Ook praat hij met het typische eilandaccent, waardoor je af en toe wat mist. Maar dan vraag je het gewoon nog een keer en hij legt het weer uit. Ook heeft hij een prachtig gevoel voor humor. Dat was nodig, want we waren met een druk, luidruchtig en eigenwijs groepje (Shengo, El Corazon, Cloudburst en wij).

Er zijn verschillende wegen op het eiland en een aantal dorpjes. We hebben ze allemaal gezien. Van de St. Helena Distillery (heerlijke koffieliquer en ‘limoncella’) tot Longwood House (waar Napoleon gevangen heeft gezeten), het dal waar de Boers tijdens de oorlog verbleven (het is mij onduidelijk waarom en ook de Z-A’en konden daar geen eenduidig antwoord op geven) en het nieuwe vliegveld, het huis van de gouverneur (en ooh, Robert mag de gouverneurs vrouw niet) tot het graf van Napoleon.

Het eiland is op sommige plaatsen droog, dor en zwart. Op andere plekken is het er zo groen en vochtig, met varens en prachtige dennenbomen. Er zijn prachtige vergezichten over de heuvels into de dalen! En uitzichten over de zee.

We eindigden op de top van Jacob’s Ladder. Een trap met 699 treden die Jamestown verbindt met het bovengelegen fort en nu het dorp. Hij was gebouwd om spullen daartussen te vervoeren en nu kun je leuk omhoog of naar beneden lopen. Het is onwijs stijl en wij hebben besloten onze zeebenen even met rust te laten en het enige wat ik heb gedaan is de trap gefotografeerd. ;-)

Net na lunchtijd stopten wij Reggie’s Take-away. Een huisje, voor mijn gevoel in de middle of nowhere, waar ze een prima lunch hadden. De extra stops in het fort, bij de schildpadden en in de ochtend bij de brewery maakte dat we moesten haasten voor de watertaxi van zes uur. Het was een super leuke dag en onze gids in Kaapstad (bij Castle of Good Hope), die meende de beste te zijn, is echt van z’n eerste plaats verdrongen.

St. Helena is op verschillende plaatsen nummer 1; in het meest vriendelijke eiland, meest makkelijke en vriendelijke check-in en uit en beste tourguide.

Gisteren zijn we gaan uitklaren, weer zo makkelijk. Daarna wat rondgelopen, wat verse spullen gekocht en lekker gekletst met andere cruisers die je hier overal rechts en links tegenkomt. Er zijn maar een paar supermarkten en het assortiment is er verbazingwekkend groot. Met name blikvoer en ander langhoudbaar spul is er in alle varianten. Groenten is ook nog redelijk, maar als ze wat hebben moet je het meteen meenemen, want morgen kan het er niet meer zijn. Fruit is heel zeldzaam met nu wat appels en bananen.

Daarnaast zijn er een paar plekken met internet en waar je kunt lunchen. Je komt de cruisers dus geheid ergens tegen.

Gisteren kwam Opela aan en vandaag Blue Heeler en Rhythm. We hebben heerlijk met z’n allen geluncht (nog inclusief Coruisk en Infini) en bijgekletst. Super gezellig!! Het is nu zaterdagmiddag en veel is er al dicht. Morgen zondag, dan zijn er een paar tentjes open, maar is het een algemene rustdag. Wij gaan dat ook doen; de boot weer klaar voor vertrek maken en nog wat gezellige praatjes.

Very English

Donderdag 26 februari 2015 @ 10:02

Met onze aankomst op St. Helena (dinsdag 18.00 locale tijd) zijn we terug in de tijd gegaan. Een beetje letterlijk omdat we nu twee uur op NL vooruit lopen, maar ook qua de rest.
.
Nadat we een mooring hadden opgepikt (lekkere grote, zachte) en wat hadden gegeten op een minder, maar toch nog wat schommelend bootje, hebben we geslapen als een blok! De volgende ochtend zijn we met de waterferrie van 9 uur naar de kant gegaan om in te klaren. Het bevoorradingsschip, RMS St. Helena, was hier ook weer terug van Ascension en het was lekker druk. In de waterferrie was het net een reunie, allemaal oude bekenden vanuit de Indische Oceaan (Infini, Kind of Blue, Shengo, Tahina, Sanctuary, Bangsu, Cloudburst, Cleo, enz). Heel gaaf!!
.
Rodriguez stond bij ons op nummer een van het meest vriendelijke eiland. Nou, die zijn echt van de eerste plek verdreven, want de gastvrij- en vriendelijkheid hier is echt het einde! Een utopie! De Imigrations, Customs en Port Control, grote lachen, leuke praatjes en vreselijk vriendelijk. Naast de Engelse opperbeleefdheid. En als je dan Jamestown inloopt, dan waan je je tig jaren terug in de tijd. Het doet ook een beetje aan Alderney denken. Het is geweldig!
.
Een enorme, nette (want ja, het is Engels, he) rij voor de bank om geld te halen. Een vrouw adviseert welke kool ik moet nemen. We worden gedag gezegd door werkelijk iedereen op straat en een man met veel eieren probeert met lachen en knikken z'n armbewegingen om te zwaaien te compenseren. De gebouwen zijn geweldig en de koffie bij het allerprachtigste oude Engelse hotel is subliem.
.
We doen rustig aan, lopen wat door de straatjes, drinken koffie, lunchen met de Kind of Blue, halen even internet op (5 euro voor een half uur internet!), gaan betalen bij de officials en dan weer terug naar de boot. Vandaag, donderdag, gaan wij een toertje over het eiland maken. Iedereen was er echt lyrisch over, dus de verwachtingen zijn hoog!
-----
At 24-2-2015 18:13 (utc) our position was 15°55.50'S 005°43.56'W

Bijna

Dinsdag 24 februari 2015 @ 09:05

We zijn er alweer bijna!!! De afgelopen dagen zijn we gestaag doorgegaan. In de avond wakkert de wind wat aan, waarop hij in de ochtend weer even minder wordt. En zo bleef het doorgaan. Nog een dag aardig wat meer wind en een rustig dagje erna.
.
's Avonds klets ik even met Blue Heeler, Coruisk en Dajo I die ook onderweg zijn. Er moeten nog meer boten om ons heen zitten, maar we zagen eergisteren pas ons eerste schip weer sinds een dag na vertrek en dat was een vrachtschip. Verder is het stil, eenzaam. Vogels zien we deze trip wel continu en de vliegende vissen liggen ook geregeld in het gangboord en de kuip.
.
De laatste mijlen zijn altijd aftellen en kunnen niet snel genoeg gaan. Vanavond komen we aan. Er liggen moorings die je moet oppikken, dus we hadden hoop bij licht daar te zijn. Maar dat gaan we waarschijnlijk echt net niet halen. Hangt af wat we vandaag nog voor wind krijgen, want we hoeven nog maar 56 mijl.....
-----
At 24-2-2015 7:46 (utc) our position was 16°35.34'S 005°11.92'W

Aftellen

Zaterdag 21 februari 2015 @ 09:18

Vanochtend hebben we allebei het gevoel, dat we heel de nacht bezig geweest zijn. Dat is niet zo. Het is begin van de avond weer harder gaan waaien, dus wat rifjes erin en dat was geen probleem. Maar toen kregen we lekkere dikke zwarte wolken over en daar zat nu wel aardig wat wind in en af en toe regen. De genua maar weggerold. Het zeilen ging goed, maar door de hardere wind liggen we goed te rollen. Op ons zachte bed, wat heerlijk slaapt als het stilligt, lig je dan van links naar rechts te veren. Wat maakt, geloof mij, dat je niet slaapt. En je dus achterlaat met het gevoel afgedraaid te zijn.
.
Het is nog niet helemaal voorbij, het is nou weer grijs en er zijn wat donkere wolken om ons heen. Hopelijk houden we het droog.
.
Wat wel heerlijk is, het aftellen. Dit keer waren de mijlpalen bij 1000 mijl, dan de helft en dan het magische getal van 500 mijl. Daar kwamen we gisteren onder en als je eenmaal zover bent, dan gaat het snel. Lekker, met het einde in zicht kan het vaak niet snel genoeg gaan. Nog 425 en counting.....
-----
At 21-2-2015 7:48 (utc) our position was 20°46.83'S 000°26.33'W

Genoeg plaats op aarde?

Vrijdag 20 februari 2015 @ 08:51

Tijdens het oceaanzeilen heb je (te) veel tijd om na te denken. Over van alles. Een favoriet onderwerp van ons is op zulke tijden, de wereld. Oftewel de wereldproblematiek.
.
Aangezien voeding en gezondheid een van mijn persoonlijke favoriete onderwerpen is, komt dit vaak ter sprake. En zo bespraken we vandaag het feit dat de mens sinds de evolutie steeds dikker is geworden. Waarbij de laatste decennia de curve exponentieel stijgt.
.
Een ander feit in dit kader, is dat onze menselijke populatie ook groeit. Plak je deze twee feiten bij elkaar, dan kom je al snel op de hamvraag: "Blijven we dan nog wel passen op de aarde?"
.
Een interessant vraagstuk, want het waterniveau gaat stijgen, volgens sommigen, landoppervlak wordt dan minder. En de aarde bestaat al voor zo'n 70% uit water. Moeten we dan op drijvende (plastic)eilanden gaan wonen? Krijg je fenomenen als uit de film 'Waterworld'? Dit is dan wel een van mijn favoriete films en wij zijn inderdaad wel watermensen, anders waren we allang weer van ons bootje afgestapt, maar deze gedachten creeren wel wat vragen en zorgen.
.
Om mijn gedachten te verzetten besloot ik wat te lezen over St. Helena, het eiland waar we naar onderweg zijn en de Atlantische oceaan. Ik had voor vertrek wat Wikipedia informatie gedownload.
.
De Atlantische oceaan ontstond zo'n 100 miljoen jaar geleden toen het oercontinent Pangea uiteendreef, het is de tweede grootste oceaan en beslaat vijf procent van het aardoppervlak. Wikipedia vertelt ons ook dat het verloop van de oceaanbodem 'bathymetrie' wordt genoemd en deze metrie voor de Atlantische oceaan erg simpel is. In het midden van de oceaan is namelijk de Mid-Atlantische Rug, een bergrug van 15.000 km lang. Dat is niet niks! Deze rug maakt dat de oceaan gescheiden wordt in twee bekkens. Nog even een paar feiten; de gemiddelde waterdiepte boven de rug is 2500 meter, maar in de bekkens ligt dat veel dieper, tussen de 3700 en 5500 meter. Dieptes om hoogtevrees van te krijgen!
.
Een grappig punt (letterlijk en figuurlijk) is dat deze Mid-Atlantische rug op sommige plaatsen boven water komt, waaronder op St. Helena en de Azoren!
.
En wat lees ik tot mijn grote verbazing dan? Op deze rug groeit de oceaan langzaam aan. Een oceaan die aangroeit? Ja, het heeft ermee te maken dat er op deze rug veel vulkanen onder de zeespiegel zijn en deze zijn heel actief. Het gestolde magma uit zo'n onderaardse-onderwatervulkaan stolt onder de bodem en vult de aardkost aan. Hierdoor wordt de oceaan langzaam breder, concludeert Wiki.
.
Euh? Wacht! De oceaan wordt breder? Ja, de afstand tussen Amerika en Europa/Afrika neemt per jaar zo'n 5 cm toe. Antwoord Wikipedia. Dit moet ik even laten bezinken en in me opnemen. Ik neem aan dat de Atlantische oceaan niet anders is dan de andere oceaan, dus zo'n zelfde fenomeen zou je dan ook daar vinden.
.
Kun je dan dus concluderen dat als de oceaankorst langer wordt door de onderwatervulkaanuitbarstingen, de aarde dikker wordt? Dan neemt de omtrek toe, krijgen we meer oppervlak en komt er meer ruimte voor de, dikkere, mensen.
.
Ik moet dan even niet gaan denken aan het fenomeen dat, volgens sommige wetenschappers, ook het zeeniveau gaat stijgen, want dan verlies ik weer. Waar komt dan al dat water vandaan vraag je je af? Of is het andersom, wordt het waterniveau lager door het groeien van de aarde?
.
Je gaat je afvragen of ik nu een rare gedachtekronkel heb, dat zal trouwens zowieso wel. Maar ik bedoel, is mijn redenatie raar of praten de wetenschappers niet met elkaar? Of zie ik iets over het hoofd?
.
Wat gaat er nu gebeuren? Gaan we met z'n allen toch te weinig ruimte krijgen? Is het dus een en-en-verhaal? En de aarde wordt dikker en de mensen worden dikker en het waterniveau stijgt. Ik verlies mezelf erin.
.
Als ik op dit moment om me heen kijk, dit schrijvende met mijn laptop op schoot in de kuip, onderweg zeilend naar een bovenwater topje van de Mid-Atlantische Rug (St. Helena), dan zie ik alleen maar water. Zover als de horizon om ons heen reikt, oceaanwater. We moeten nog zo'n 560 mijl, veel meer dan genoeg water voor mij, want daarna is het nog 700 plus 2900 mijl naar de Carieb.
.
Veel mijlen water, wat maakt dat ik morgen het koekje bij de koffie maar even laat liggen en het zekere voor het onzekere neem. Stel dat de aarde wel groeit, maar niet het landoppervlak!
.
En met het groeien van de oceaan? Ik ben erg blij dat we dit jaar de Atlantische oceaan oversteken, want volgend jaar is het dus nog verder varen!
-----
At 20-2-2015 7:45 (utc) our position was 22°12.37'S 001°26.77'E

De wereld rond?

Woensdag 18 februari 2015 @ 08:32

Wanneer ben je de wereld rond? Als je weer op je startpunt bent? Als je weer op een plek komt waar je ook geweest bent? Of als je recht onder Nederland bent? (Ok, ervan uitgaande dat je uit NL vertrokken bent.)
.
Als we even van dat laatste uitgaan, dan zijn wij vandaag de wereld rond! We zitten namelijk recht onder NL. Grappig!!!
.
De grijze lucht van vandaag doet wel NL's aan, maar gisteren hadden we daarentegen een prachtige blauwe dag. Ook kun je merken dat we op warmer water zitten, dus verdere vergelijkingen met NL gaan niet op. De wind is gisteren afgenomen, waardoor we het tweede rif uit het zeil hebben gehaald en de genua ook vol uit kon. Af en toe kakt de wind iets te ver in, maar overall klagen we niet, we gaan nog steeds met een lekkere snelheid vooruit.
.
Inmiddels zitten we alweer in het zeilritme. Dit duurt zo'n vier dagen en dan merk je dat er ineens een flow in komt. De dagen duren niet meer zo lang, je slaapritme heeft zich aangepast en alles gaat wat makkelijker. Ik ben weer eens in een boek begonnen en we lezen en bediscussieren onze verdere planning.
.
Een andere mijlpaal, we zijn al over de helft naar St. Helena! Nog 760 mijl te gaan...
-----
At 18-2-2015 7:11 (utc) our position was 24°43.68'S 004°42.61'E

Carnaval

Maandag 16 februari 2015 @ 09:07

In Brabant vieren ze carnaval, nou wij gingen vannacht ook "van voor naar achter, van links naar rehehehechts, van voor naar achter,..." De wind zou nog even blijven en liet zich vannacht goed voelen. Het was echt feest hier met dik in de 30 knopen. Wij liggen 's nachts heerlijk in een slaapzak gedoken, gewoon omdat dat lekker comfy is, maar nu ook voor de warmte. Spetters krijgen we wel eens in de kuip, maar de slaapzak is goed waterdicht. Vannacht kwam er alleen een zo'n nasty one voorbij, die de hele kuip blank zette (gelukkig zat het onderste deurtje er ook in!) en de slaapzak was doordrenkt. Bij de zwarte wolken zat geen confetti, euh regen, gelukkig, maar af en toe wel veul wind! ;-)
.
Overdag werd het later nog wat zonnig gisteren en was het een prima dagje. Als je dan leest dat er in Standdaarbuiten weer de lichtjesoptocht is, het plaatsje waar wij jaren hebben gewoond en zo ook jaren naar de optocht zijn geweest, haalt dat weer leuke herinneringen boven. Je hebt toch niets anders te doen, tijdens zo'n oversteek. En met het nu weer ingaan van de Atlantische Oceaan zijn we toch ook best met Nederland bezig. Komt er dan even later ook nog het nummer 'Brabant', van Guus Meeuwis weer eens uit de Ipad, tja, dan worden de gevoelens wel dubbel.
.
Maar voor nu zijn we onderweg naar St. Helena, een Engels eiland, waar ze vast geen carnaval vieren. Maakt ook niet uit, we zouden waarschijnlijk toch te laat komen, want we hebben nog 1040 mijl te gaan.....
-----
At 16-2-2015 7:20 (utc) our position was 27°28.52'S 008°01.39'E

Happy Valentines Day

Zondag 15 februari 2015 @ 08:15

Het is nog steeds een rommelig, rollerig zeetje. Het waait ook nog steeds aardig door, vannacht was het dik in de 20 knopen. Altijd 's nachts, zulke fratsen. We voeren melkmeisje met de hydrovane en dan gaat ze uitbreken. Genua maar weg gehaald, we hebben het tweede rif al in het grootzeil, en toen ging het goed.
.
We zijn voor de verandering weer beurs en blauw van het geschommel, slapen ging vannacht ook niet echt en het was heel de dag grauw en grijs. Een fijne valentijnsdag dus! ;-)
.
Vandaag ziet het er niet veel anders uit, nu is het ook nog grauw en grijs en maar het lijkt er wel op dat de wind wat aan het afnemen is. Dat is ook de planning volgens de gribfiles. We zullen wel zien. De snelheden zijn namelijk op zich wel lekker. St. Helena komt gestaag dichterbij, nog 1170 mijl te gaan.
-----
At 15-2-2015 6:43 (utc) our position was 28°42.92'S 010°01.54'E

Dik 1700 mijl

Donderdag 12 februari 2015 @ 08:21

Gisteren om 9 uur verlieten we Kaapstad. Het begon langzaam harder te waaien, dus snel de haven uit. Het is jammer, we hadden makkelijk nog een paar weken daar kunnen blijven, Kaapstad (en omgeving) is prachtig, qua geschiedenis, bouw en gewoon de stad zelf. Maar ja, dat zit er niet in, dus maar weer verder.
.
We zijn onderweg naar St. Helena. Een klein eilandje in de Zuidelijke Atlantische Oceaan. Het is zo'n dikke 1700 mijl, dus we zitten weer eens een lange tijd op zee.
.
Gisteren was een prima dagje, dik 20 knopen wind. Ze hadden zelfs de woensdagavond racen in de haven gecancelled vanwege de vele wind, dus er moet bij Kaapstad veel meer zijn geweest. We schoten lekker op. Er vertrokken zo'n 5 boten uit de haven en de komende dagen volgen er meer. En zoals het altijd gaat met de eerste dag, was ik weer lekker ziek. De schommelkoers hielp daar zeker aan mee.
.
De nacht was helder met prachtige sterren!! Het was gelukkig niet al te koud en langzaam werd de wind wat minder. We varen nu nog met twee rifjes in het grootzeil, we gaan dan niet meer zo hard, maar het is wel comfortabeler...
-----
At 12-2-2015 6:35 (utc) our position was 32°32.15'S 016°18.89'E
=====
This message was sent using Winlink, a free radio email system provided by the Amateur Radio Safety Foundation and volunteers worldwide. Replies to this message should be brief using plain text format and any attachments kept small. Commercial use or use of this email system for monetary gain is strictly forbidden. See www.winlink.org/help for additional information.

Weer mijlen maken

Zaterdag 07 februari 2015 @ 08:15

Een van de dingen die we ook deden toen we de auto nog hadden, was boodschappen. Dat had ik rechts en links al geschreven, maar dat hebben we nog een paar keer meer gedaan. Want ja, ik ben toch wel een beetje obsessed dat ik genoeg eten aan boord wil hebben. ;-)

We gaan namelijk weer wat mijlen maken in de Atlantische Oceaan en onze eerste stop wordt St. Helena, zo’n 1.700 mijl weg. Daarna 700 naar Ascension en dan is het even kijken wat we doen. Maar, alles opgeteld zijn we pas na zo’n dikke 5.000 mijl in het begin van de Carieb. We rekenen altijd met 100 mijl per dag (al gaan we vaak wel wat sneller), dus dan zijn dat 50 dagen zeilen en dan nog de stoppen op de zuidelijk eilanden.

Vandaar dat ik heel veel wc-papier aan boord heb. Veel rijst en meel. En nog heel veel ander spul. Daarom dat de boot ook goed gecontroleerd wordt en alle kleine reparaties worden gedaan. En we zijn inmiddels zo goed als klaar. De afgelopen weken, had Etienne het ene klusje afgerond, diende het andere zich meteen al aan. In feite niet zo’n groot probleem, nu liggen we toch in een haven en hier is veel te koop. Inmiddels is hij door z’n lijst heen. Ik moet binnen de punt nog even beter indelen, want er moeten nog extra dozen in voor de verse groenten en fruit.

Deze week had ik nog lekker wat gebakken, zoals muffins en lasagna, waarna de gasfles opnieuw gevuld kon worden. Er zijn hier twee fijne wasmachines, dus alles is ook weer schoon. De route staat al in de kaart... Gisteren heb ik dan ook lekker niet veel gedaan en Etienne had dus ook al z’n klusjes afgewerkt. Aan het einde van de middag zijn we gezellig wat gaan drinken in de yachtclub. Inmiddels is er een aardig groepje met cruisers dat ook weg gaat en wat Zuid-Afrikanen die al tig keer rond zijn geweest, dus de gesprekken zijn zeer geanimeerd.

En dan is het wachten op het weer. Zoals het er nu uitziet gaan we woensdag weg. Het weer is duidelijk stabieler aan deze kant van de kaap, want het ziet er al lange tijd goed uit.

Tafeltje dekje, atomen en elektronen, District Six

Vrijdag 06 februari 2015 @ 15:32

De afgelopen dagen hebben we weer heerlijk rondgekeken hier in Cape Town en omgeving. Het lekkere is dan om de dagen af te wisselen. Een dag op pad, een dag wat moet-dingen.

Vanaf de haven heb je prachtig zicht op de Tafelberg. We hadden al in de gaten dat als het te hard waait of te bewolkt is, de berg is gesloten. Dus als we nog wilden, moesten we gaan wanneer het kon. En maandagochtend was het een prachtige strakblauwe lucht, zonder wolkje! Dus vroeg uit de veren. Het is relatief koud ’s nachts, zo’n 17 graden, dus vroeg in de ochtend is het nog erg kil.

We hadden geluk, geen wachtrij voor een kaartje en we konden al vrij snel met de gondel mee omhoog. De ‘gondels’ hebben een draaiende vloer, waardoor je alle kanten heen kunt kijken. Het uitzicht boven is werkelijk schitterend!! De Tafelberg is 1073 meter hoog en 6 keer zo oud dan de Himalaya, waardoor het de oudste berg van de wereld is. De original bewoners van de kaap, de Khoi/San, noemden de berg ‘Hoerikwaggo’, ‘berg van de zee’.


Je hebt een pracht zicht op de stad en het is goed zichtbaar dat de bergkammen de stad flankeren. Je kijkt helemaal naar Kaap De Goede Hoop.


Het was niet zo koud boven, het is er wel droog, met struiken en rotsen. Er wonen veel rotsdassen, hele grappige, op het oog schattige, beestjes. Verder kingfishers, veel vlinders en typische begroeiing met mooie bloemen. We hebben een paar uur rondgelopen en genoten van de uitzichten.


Dinsdag zijn we langs de Westkust gaan rijden. De Atlantische kust. Ook hier weer een schitterend gebied! Zeker langs het strand, enorme stranden, met witte duinen en een aantal leuke, toeristische, plaatsjes; Blaauwbergstand, Melkbosstrand, Silwerstroom, enz.

Aan de kust zit de enige kerncentrale van Afrika, Koeberg. Eromheen is een groot natuurgebied waar je kunt wandelen en fietsen. Wij wilden wat rondlopen en het bezoekerscentrum bezoeken. Het informatiecentrum ging over de kerncentrale en de andere centrales van Eskom. Super interessant!! Het hele nucleaire proces werd uitgelegd. Later spraken we nog met een man die daar de trainingen geeft. We zijn er dan ook een paar uur zoet geweest en weten nu precies hoe het werkt. Iets anders dan door het natuurgebied lopen, maar, voor ons dan, zeker zo’n goed tijdverdrijf.

Hierna zijn we wat verder van de kust gegaan en dat was een heel andere omgeving. Heel droog nog steeds, maar enorme vlakten met goudkleurige begroeiing of wijnranken. Enorme vergezichten over de glooiende heuvels. Ik weet niet hoe vaak ik het woord ‘prachtig’ heb gezegd!

Hierna toch maar snel een lunchadres gezocht, want het was al dik halverwege de middag. We kwamen terecht bij een heel leuk restaurantje in het plaatsje, met de meest geweldige naam, Darling. Dat vind ik altijd een van de highlights van zo’n dag, gewoon rondrijden en dan maar kijken waar je gaat lunchen. Vaak kom je dan op een speciaal plekje.

Weer dwars terug naar de kust en via Yzerfontein terug naar huis. De plaatsjes aan de kust lijken op vakantiedorpen of waar pensionadas nog lekker genieten. Prachtig opgezet en in een super mooie streek.

Donderdag moesten we de huurauto alweer terugbrengen en toen we zaten te ontbijten belde Dalwhinnie! Zij waren op weg naar Kaapstad. Afgesproken in de stad en eerst gezellig bijgekletst bij een paar bakken koffie. Daarna hebben we het Castle of Good Hope bezocht. Gebouwd om Kaapstad te verdedigen, maar in al de dikke 530 jaar is dat niet nodig geweest. Het is een mooi kasteel met 5 bastions en dient nog steeds al een dependance van het leger. Onze gids was een geanimeerde, grappige verteller, die al begon dat dit de beste rondleiding van je leven zou worden. Dat weet ik niet zeker, maar hij zit zeker in onze top 3! Toen hij na afloop ons nog een perfecte tip voor een lunchadres gaf, kon hij helemaal niet meer stuk. ;-)


In het centrum verwees hij ons naar de Aziatische Eet-bazaar (of zoiets). Een prachtig oud gebouw, zowel van buiten als van binnen. Je kon kiezen wat je wilde eten, van pizza tot curry en van shoarma tot een burger, dat betaalde je en ging je met je bonnetje naar de sectie waar ze het voor je bereiden en dan een tafeltje zoeken. Het was super lekker!!!

En daar kwamen even later ook Wayne en Ally binnen (Blue Heeler, Australische cruisers). Zij waren onderweg naar het District Six museum en we hebben ons bij hen aangesloten. Dat was weer een schot in de roos.


Het is een klein, artistiek, rommelig museum in een kerkje. In ‘66 werd besloten dat District Six een witte wijk moest worden, met als gevolg dat alle bruine en gekleurde bewoners gedwongen werden om te verhuizen. Dit heeft uiteindelijk aardig wat tijd in beslag gehad en pas in ’84 was iedereen weg uit de wijk. In het museum zijn oude foto’s te vinden, verhalen van mensen, foto’s van de deportatie, enz. Indrukwekkend, met name omdat het ook nog zo kort geleden gebeurd is. Helaas was District Six ook niet de enige plek in Zuid-Afrika en is het uiteindelijk plan van herbouw niet eens volledig uitgevoerd. Als je sommige verhalen las, leek het zo te komen uit de tweede wereldoorlog, de deportatie van de Joden. Je beeld van de geschiedenis van Kaapstad en Zuid-Afrika wordt zo steeds completer. Maar wat ik ervan moet denken, weet ik (nog) niet……

Zwart-wit

Zondag 01 februari 2015 @ 10:12

Het was zwart-wit wat de hoofdtoon voerde deze week; witte dagen omdat we leuke dingen gedaan hebben, zwarte dagen omdat er wat tegen zat en ik weer even plat ging met migraine. We hebben zwart-witte vrienden gemaakt, zwart-witte vogels gezien, veel wit op de enorme kassabon van de supermarkt en het zag even zwart van de blikken, daarnaast witte stranden, met witte schuimkoppen op het water, zwarte stenen en veel zwart asfalt.

Dit was onze week in het kort. In het lang? Afgelopen maandag hebben we onze huurauto opgepikt. Meteen langs een paar watersportzaken en ons grootzeil bij NorthSails ophalen. Dinsdag alweer vroeg op pad, langs de kust naar Kaap de Goede Hoop. Wat een prachtig gebied is het hier! De kust is ruig, rotsig. Het waaide dinsdag super hard, wat het heerlijk spectaculair maakte. Perfect weer voor een kusttochtje.


Cape of Good Hope, Kaap de Goede Hoop, is het meest zuidwestelijke puntje van Afrika. Het is er droog, dor, rotsig en prachtig! In het verleden ook wel genoemd ‘Cape of Storms’, ‘Stormkaap’ En dat zien we vandaag weer. De uitzichten over het water, met deze dag enorme schuimkragen die worden weggeblazen, zijn schitterend. Tja, je bent nu eenmaal een zee-mens of niet. Het is een mooie rit, Chapman’s Peak Drive, met een stuk half overdekt, uitgehakt in de rotsen. De omgeving wordt afgewisseld met enorme platte vlakten afgeschermd door aan twee kanten zee en aan de andere kant de rotsige heuvels.


Net voor Simon’s Town is Boulders Beach, waar de Africaanse Penguins zijn. Heerlijk deze koddige diertjes! In de jaren 80 zijn ze hier aan land gekomen en tot die tijd gebleven. Een ‘slimmerd’ heeft er toen ook meteen een toeristische trekpleister van gemaakt. Het is een grote groep en de koddige diertjes zijn lekker aan het zonnebaden of zwemmen. We lunchen met uitzicht op de pinguins en rijden verder.


Bij Muizenberg slaan we af, we gaan terug naar Cape Town. Via de highway komen we langs verschillende Townships, enorme velden met golfplaten hutjes. Er net buiten zijn kinderen aan het voetballen. Later lees ik dat in een van deze townships alleen al 1,8 miljoen mensen wonen. En we hebben er verschillende gezien...

Woensdag doen we wat kleine dingen; terug naar NorthSail met het zeil, ik lig plat en Etienne vervangt de startaccu. We nemen afscheid van de oude die er een paar weken geleden mee stopte. Dat mag hij doen, hij was er al toen we de boot kochten en heeft een respectabele leeftijd gehaald. Donderdag gaan we naar Canal Walk Mall, een mega mega shoppingmall, met alles wat je je maar kunt bedenken. We doen alvast wat grote boodschappen voor de komende maanden en Etienne sjouwt zich een breuk met de kilo’s rijst en meel, flessen en blikken.

Vrijdag ben ik weer helemaal wakker en gaan we weer op pad. We gaan vanaf Muizenberg verder langs de kust. Bedoeling is Cape Aghullas, het zuidelijkste puntje van Zuid-Afrika, maar zover komen we niet. Het is namelijk weer onwijs mooi! Deze weg is nog prachtiger dan Chapman’s Peak Drive. Als het zand de weg overwaait en we tussen de duinen rijden krijgen we heimwee naar NL, dit lijkt Zeeland wel! Verder waait het weer lekker en we genieten van de zee en van de valleien en steile rotsen aan de andere kant.


Bij Betty’s Baai maken we een detour, hier moeten ook pinguins zijn. En ja, deze kolonie is nog groter! Ik maak weer een paar honderd zwart-wit foto’s. Ze blijven koddig en leuk! We blijven (te) lang op het plankpad hangen om naar deze beestjes te kijken.


Onderweg lunchen we in een super schattig restaurantje en rijden dan weer verder langs de prachtige kustweg. Bij Hermanus is het al eind van de middag en Cape Aghullas is nog veel verder. We besluiten terug te gaan, via de kortste weg. Maar zelfs die weg is schitterend! Het was weer een heerlijk dagje.

Zaterdag gaan we weer naar de shopping mall. De combinatie nieuwe boordcomputer en beeldscherm blijkt om de een of andere reden niet te werken, dus we gaan een nieuw beeldscherm kopen. Eerst lekker aan de koffie natuurlijk, beeldscherm scoren en dan weer wat tassen volladen.

De verdere middag ben ik druk met alles reorganiseren en wegstouwen. Etienne pakt een nieuw project op en ontfermt zich over de watermaker. Vandaag doen we rustig aan, nou ja, we blijven thuis, maar zijn druk met allerlei dingen. Soms vraag je je af hoe zo’n boot in vijf tellen zo’n bende kan zijn en waar alles dan even later ook weer is gebleven... ;-)

Driven by Freedom - Gedreven door Vrijheid

Maandag 26 januari 2015 @ 07:09

Vandaag was een van die dagen die een onuitwisbare herinnering creëert. Voor mij is het er eentje die je kunt vergelijken met als je een steentje in het water gooit; je krijgt een golfje en daardoor is het water nooit meer hetzelfde.


We zijn naar Robben Island geweest. Het eiland waar Nelson Mandela 18 jaar gevangen heeft gezeten. Onze gids was een van de gevangen daar geweest, voor bijna 10 jaar. Hij was een politieke gevangen, een saboteur, zoals ze dat toen noemde. Hij vertelde over z’n leven daar, hoe het was. Het verschil tussen de zwarten en de gekleurden. De bewakers waren wit. En er is ooit één witte gevangene geweest. Maar voor kort, hij werd daarna gedeporteerd naar de gevangenis in Pretoria, waar alle witte zaten die naast de zwarten vochten tegen de Apartheid. Hij vertelde dat de zwarten, waaronder ook Nelson Mandela en onze gids, minder te eten kregen. Geen brood, alleen maar mais. In de tijd van Mandela mochten zij maar 2 brieven per jaar ontvangen en schrijven en douchen met zeewater, eens per week. Toen onze gids er zat was dit al veranderd naar elke maand een brief en vaker douchen met zoetwater. De omstandigheden waren niet meer zo hard.


Onze gids zei heel mooi: “Changes weren’t drop to us by the sky, it was done by the ones who were here before us.” Oftewel “De veranderingen kwamen niet uit de lucht vallen, zij kwamen door degene die hier voor ons waren.” En die veranderen waren groot, in verhouding met hoe slecht in de begintijd van Nelson Mandela was. Maar dan nog, het was een gevangenis en niet te vergelijken met die van nu. De hokjes waren klein, je moest op een emmer, enz. Of je zat met meer dan 60 man in een ruimte, met een paar toiletten en een paar emmers.

In het begin zaten alle criminelen bij elkaar, maar later werden de politieke gevangen gescheiden van de anderen. Zij werden ook meteen slechter behandeld, mochten bijvoorbeeld niet naar een begrafenis van een familielid. Dat was te gevaarlijk. De moordenaar mocht zonder pardon.

In de jaren 80 werden er verschillende propagandafoto’s gemaakt. Het Rode Kruis en Amnestie waren zich met de omstandigheden op Robben Eiland aan het bemoeien. Op een van de foto’s zag je de binnenplaats, aan de ene kant de politieke gevangen die verstelwerkzaamheden aan het doen waren aan oude uniformen en aan de andere kant de andere gevangenen die rotsen zaten te vermalen, het zware werk. De boodschap was dat ze politieke gevangen dus beter behandelden dan de anderen. Maar, vertelde onze gids, zodra de boodschap was overgekomen, werd de situatie weer als vanouds. De politieke gevangen moesten werken in de kalkgroeve, zwaar werk en zonder bescherming, waardoor zij later onder andere veel last kregen van hoornvliesontsteking.

Bij de foto deelde onze gids, niet wetend, ook een van mijn overtuigingen; “dat niemand slecht wordt geboren.” Toen ik reageerde dat ik het daarmee eens was, boog hij zijn hoofd en keek naar de grond. Na een tijdje keek hij mij weer aan en zei dat hij “geen haat kon blijven voelen naar de blanken. En dat het heel belangrijk is dat wij dat onze kinderen ook vertellen.” Ik kon niets anders dan geëmotioneerd knikken.


Hij vertelde hoe het boek van Nelson Mandela, “Long walk to Freedom”, uit de gevangenis is gesmokkeld. Een pracht verhaal wat de saamhorigheid van de gevangen duidelijk aangaf.

Robben Island (iets meer dan 5 km2) heeft verschillende functies gehad: het was een walvisstation, slavenhandelplek, leprakolonie en van 1961 tot 1996 de beruchte gevangenis. Nu is het een museum en vermeld op de Unesco World Heritage list. Het is bijzonder dat voormalige gevangen, we hebben er meerdere ontmoet, nu gids zijn en er nog wonen. Zij vinden het van groot belang dat het verhaal van hen en de Apartheid wordt verteld, wat maakt dat zij daar nu nog zijn.

Naast Nelson Mandela hebben er nog vele andere bekende namen gezeten, namen die van betekenis waren voor de val van de Apartheid. Als je dat zo kunt stellen. Nu is de situatie hier in Zuid-Afrika weer scherp. De huidige president heeft zoiets gezegd als dat alle ellende in het land komt doordat de ‘witten’ tig jaar geleden hiernaar toe zijn gekomen. Ik vind het beangstigend dat iemand deze tweestrijd zaait. Jammer ook, want Zuid-Afrika is een prachtig land, met mogelijkheden, als men dat wil. Maar na het gesprek met onze gids van vanochtend, heb ik ook wel hoop dat het uiteindelijk misschien wel goed komt. Er zijn nog mensen die anders denken…..

Goede hoop (deel 2)

Vrijdag 23 januari 2015 @ 12:46

We zien de bergachtige kust en het is een heerlijk dagje zeilen weer. De genua kan er weer bij uit, wat fijn is, want de stroom zijn we nu helemaal kwijt. Langzaam zien we Kaap de Goede Hoop naderen. Het is heiig op zee en de kaap is gehuld in een dunne mist. De anderen boten gaan hier Simon’s Town in, een stukje boven de kaap. Wij gaan rustig verder en glijden langs de kust. Het is bijzonder en we halen herinneringen van onze reis op en worden bijna emotioneel bij de gedachte dat we nu deze beroemde kaap ronden. Een kaap waar je al zoveel over gehoord hebt, vroeger als kind en later. En nu, nu varen we er langs. We zien schimmen van de rotsen als de zee steeds rustiger wordt.


Kaap De Goede Hoop. Ik heb me laten vertellen dat ze de kaap zo hebben genoemd omdat de zeelui, die naar India of verder waren geweest, als ze hier deze kaap ronden, goede hoop hadden dat ze weer thuis kwamen. Nou, wij hebben die goede hoop ook! Met name nu we de Indische Oceaan uit zijn. En dat zal dus hetzelfde zijn wat de vroegere stoere zeelui ook dachten; weg uit de Indische met haar verschillende minder leuke gezichten, heerlijk de vertrouwde Atlantic weer in.

En dat ervaren we letterlijk, want eenmaal aan de andere kant, verdwijnen de irritante golven, er blijft een hoge deining over. Zo herinneren we ons de Atlantic ja, een hoge deining, maar van een kant, dus weinig last van. Etienne ziet een zeehond boven op een vogel landen, was het om te eten of te pesten? We genieten. Wat een enorm bijzonder moment.

We gaan langzaam dichter langs de kant varen. Dat is altijd leuk, want dan is er wat te zien. Het is erg heiig op zee en op een bepaald moment lijken we bevangen te worden door deze mist. Hij komt dichtbij en we voelen de waterdruppels in de lucht. Maar hij overvalt ons niet. Hij lost langzaam weer op en het zicht op de kant wordt helderder.

We zien enorm veel vogels en zeehonden! Ontelbaar en we lachen als we een dikke bruine vogel voor ons weg zien vliegen, eerst springt hij op, om dan weer met z’n voeten op het water te landen om al fladderend, lopend over het water vaart te maken om op te stijgen. Een hilarisch gezicht!

Halverwege de middag starten we de motor, de wind kakt steeds verder in en zo kunnen we nog voor het donker Cape Town binnenlopen. En dat is leuk, want het is een prachtig gezicht! We zien de Tafelberg al vrij snel tussen de andere bergen doorpiepen en we bewonderen de ‘Twelve Apostels’ en Lion’s Head. Het is grappig, de hoogbouw staat bijna letterlijk tegen de helling van de bergen. Of andersom, de bergen staan letterlijk in de stad. Halverwege worden we verrast door een warme fohn, de frisse koele wind is omgeslagen in een warme bries. Heel aangenaam!


Als we Green Point bij Kaapstad ronden trekt de wind ineens aan naar 40 knopen. Lekker als je weet dat je zo moet gaan aanmeren. We zien de enorme commerciele haven opdoemen en draaien de haven in. We horen nog een zeilboot een mayday uitsturen, ze zijn stuurloos en dreigen op de klippen te lopen. Pfff, we zijn blij dat we in de haven zijn.

De Royal Cape Yacht Club is ietwat uit haar voegen gegroeid, de steigers liggen erg dicht bij elkaar en met de huilende wind, een uitdaging. We weten welke box voor ons is, maar niet waar deze is. We vinden hem toch snel en draaien de box in. Hij is iets te klein en terwijl de wind ons weer de box uit wil hebben leggen we vast. We verbazen ons over het feit dat de cruisers van tegenwoordig niet meer zo behulpzaam zijn.

Als je dan ligt, dan valt er een deken van rust over je heen. Eenmaal binnen is het stil, de wind is van je oren weg, de motor uit. Buiten stond er een warm windje, als we binnen stappen voelt het als een vrieskist. Het zeewater is stukken kouder en dat merk je op de boot aan alles. De vloer, het ijskoude water uit de kraan, het is koud in de kastjes en als je slaapt en tegen de wand ligt, moet er echt een dekbed tussen.

Ik ga snel koken en we genieten van de gebakken aardappeltjes met groenten. Heerlijk zo’n horizontaal liggende boot, die niet beweegt! We slapen dan ook perfect!

Goede hoop (deel 1)

Vrijdag 23 januari 2015 @ 12:44

Afgelopen maandag waaide het nog flink door de haven van Port Elizabeth. En van de verkeerde kant. Is dat een moment om te vertrekken?De gribfiles zeiden dat de wind aan het einde van de dag zou gaan draaien, zodat het bezeild zou zijn, de komende dagen zag het er dan goed uit. Dus een goed weergat om te gaan en de wind tegen kun je even gebruiken om uit de baai te komen.

Maar als het dan giert in de haven en de wind nog uit het zuiden komt, wanneer is het moment dan om te gaan? We hadden gedacht om vier uur, maar toen was het beeld nog niet anders. Alles was klaar voor vertrek; de zeilhoes eraf, er zat al een rifje in, voor drie dagen eten in de koelkast, enz.

In de haven waren er zo’n 8 boten van plan om weg te gaan, allemaal die middag. Maar niemand ging, iedereen lag te wachten. Waarop? Van het wachten wordt je erg onrustig, dus om vijf uur besloten we om te gaan. Het wordt nu laat donker, maar dan zijn we al gesettled op zee en kunnen we gegeten hebben.

Het zeil nog even voor de haven hijsen, port captain oproepen en naar buiten. Kort na ons hoorden we de rest ook de port captain oproepen. Iedereen lag te wachten op de eerste die zou gaan. Buiten was het niet verkeerd. Er stonden aardige golven, maar we zeilden prima weg! Eenmaal buiten de baai konden we overstag zodat we het meteen bezeild verder hadden. Super!

En ik werd niet ziek! Ik heb zelfs nog het koordje van de Hydrovane achterop zitten repareren. Het eten opwarmen ging niet erg van harte binnen, maar het smaakte me en daarna meteen plat voordat we het nachtwacht-stysteem ingaan en het was allemaal prima.

Het was weer eens een prachtige nacht, met duizenden, miljoenen sterren! Een aantal super helder en een aantal als waasjes er tussendoor. In de nacht kakte de wind in en hebben we de motor maar gestart. De zee was rustiger en dus overall prima nachtje.

In de ochtend ging de wind weer aantrekken, niet hard, maar genoeg om te zeilen. De zeilen in standje melkmeisje en we vlogen over het water. De zee was onstuimig, maar het ging prima. We hingen wat, we sliepen wat, we kletsten wat. En de dag sukkelde voorbij. We haalden de genua weg, de wind was aangetrokken en door de enorme golven zijn we dan niet meer zo koersvast. De nacht was weer mooi met al haar sterren.

De volgende dag is niet veel anders, we hangen en dutten nog steeds wat. Het is warm overdag. De zon brandt, maar de wind is koel, koud. We naderen Cape Agulhas, op de kaart het laagste puntje van Afrika. Het gebied waar de Indische Oceaan en de Atlantische samenkomen. Inmiddels gaan er alweer verhalen, zelfs over de marifoon rond, dat het bij deze Cape harder kan waaien en er een rare zee is. Tja, wat is nieuw, dat is altijd rond kapen. Maar wij ondervinden het deze keer niet. Cape Agulhas is ons vriendelijk gezind en we glijden er voorbij, met eerder wat te weinig wind.

Het is dan aan het begin van de nacht, de golven voorbij de kaap worden iets minder onstuimig, iets minder grillig, al komen ze nog van verschillende kanten. De sterren zijn weer overal en dan in de loop van de nacht wordt het steeds natter en kouder. En hoe koud! Het is, voor ons die gewend zijn aan tegen de dertig graden, met 18 graden binnen (buiten wil ik het niet weten) enorm koud. De wind snijdt door je heen! De afgelopen nachten waren al aardig fris, maar nu! We zitten diep genesteld in de slaapzak en zitten de nacht uit.

Gelukkig word het vroeg licht, om half vijf staat de zon al weer een stukje boven de horizon en voel je het heel langzaam wat warmer worden en de natheid wegtrekken. En ook deze dag worden we verrast door dieren naast de boot, geen dolfijnen, maar zeehonden!! De eerste die we zagen was nog even onidentificeerbaar, maar als we ze eenmaal herkennen zien we er honderden over de dag verspreid. Eenlingen, maar ook grote groepen. Ze duiken voorbij of liggen lekker op hun zij, met vin omhoog te zeilen of te slapen.

Stormachtig, koud en bijna weer gaan

Zondag 18 januari 2015 @ 15:54

De afgelopen dagen waren stormachtig. Niet zo zeer bij ons aan boord, don’t worry, maar buiten met het weer! Aan de andere kant van Madagascar had zich een cyclone gevormd, deze zorgde voor een groot lage drukgebied in het kanaal tussen Madagascar en Zuid-Afrika, met als gevolg dat het hier ook erg goed waaide. Eergisteren hadden we in de haven meer dan 40 knopen! Daarbij regende het keihard. Weer om lekker binnen te internetten of gewoon te hangen.

Gisteren en vandaag is het weer prachtig! Warme zon en een zacht briesje, dat in de middag iets aantrekt als het land opwarmt. En dan is de haven niet zo erg. We liggen minder te sjorren aan de lijnen. De YachtClub blijft gezellig, het is er altijd wel druk, gewoon lekkere (automaat) koffie en ’s middags een drankje, dan is het al snel goed.

Op een prima loopafstand zit een Superspar en met recht Super! Hij is groot en heeft heel veel! Zelfs heel veel glutenvrije producten. Dus even een paar pakjes broodmeel en ander meel ingeslagen en de noodzakelijke dingen voor de komende dagen varen.

Want, morgen gaan we weer verder. We moeten nog even kijken hoe ver we komen. Het weer is ok. Er staat nog een enorme swell, maar ja, ziek zal ik toch wel weer worden. Alvast maar veel koken en bewaren in de koelkast. Dat komt nu weer goed….

Want een paar dagen geleden roken we ’s ochtends ineens een hele stinkgeur, gesmolten plastic-achtig. “Het zal wel van buiten zijn!” Maar toch bleef het lang hangen, dus ik maar alles doorgeroken en toen ik het gootsteenkastje opendeed wisten we het meteen, hier kwam het vandaan! En het was duidelijk te zien, want er kwam rook uit een paneeltje op de unit van de koelkast! Shit!!!

Lang verhaal kort, een dag later en wat draadjes solderen deed hij het weer, voor een paar uur. Toen sprong hij in een storingmodus en wilde niet meer aan. Balen! Erover pratende met nieuwe Zuid-Afrikaanse vrienden van de Opela bracht de oplossing, Kevin had in Durban een nieuwe koelkast geïnstalleerd en het oude ‘schakelpaneeltje’ bewaard. Dat paste, dat deed het en dus dat hebben we overgenomen. Heel fijn, we hebben weer een koud kastje aan boord!

En dus kan ik morgenochtend weer voor een aantal dagen koken. Voor vandaag hebben we ons zelf verwend met lekkere speciale dingen van de supermarkt. Het eten is lekker hier bij de yachtclub, maar voor mij een beetje eentonig, dus af en toe een keertje is het wel lekker en anders kook ik gewoon. Geen probleem, mits we niet aan het varen zijn. ;-)

Port Elizabeth: olielucht met schokken

Donderdag 15 januari 2015 @ 09:37

Dinsdag, eind van de middag was er alweer een weergat. Dus rond vier uur maakten wij los. ’s Ochtends had ik al gekookt en we hadden lekker geluncht in een restaurant aan de overkant.

Het wegvaren was over een vlakke zee, maar buiten de pieren begon de deining al. Helaas was de wind nog teveel tegen, maar met de stroom mee ging het prima. Het was overall een prima tochtje, de wind draaide ’s avonds en toen konden we gaan zeilen. Even later meteen maar twee riffen in het grootzeil, want de wind trok goed aan en in squalls nog harder. We liepen perfect en de stroom gaf ons ook weer een super zetje! Het was wel een onrustige zee, golven kwamen van meerdere kanten. Ideale omstandigheden voor mij dus om ziek te worden en dat werd ik ook goed. Maar veel liggen en doen wat ik moet doen, dan kom ik het tripje wel door. Dit keer was het ook niet zo lang, want woensdagochtend rond 1300 uur waren we al in Port Elizabeth. We moesten nog wel even een hele tijd buiten wachten omdat er een groot schip naar buiten kwam, niet ideaal in de enorme deining!

En Port Elizabeth is ook verre van ideaal. Hoe zal ik het zeggen? Iedereen mopperde over Durban, ‘niet heen gaan’, enzo, nou, dat was een perfecte plek. Hier, well, een enorme olielucht die je op je lippen proeft als je zit te ontbijten is verre van fijn. Er ging een groot schip weg en die rookte en proestte mooi onze richting op. Daarnaast staat er een aardige swell de haven in, waardoor onze lijnen als elastiekjes ons in bedwang proberen te houden. De ergste swell wordt eruit gehouden door van die grote dikke drijvende leidingen waarmee ze olie op een plek houden. Dit helpt dus een beetje, maar niet genoeg. Verder zijn de steigers een combinatie van beton en verroest ijzer. En wetende dat de haven verwoest is geweest in een storm in 2008 en daarna weer is opgebouwd. We hadden verwacht dat ze dat wat anders zouden doen. ;-)

Gisteren hebben we niets gedaan, even gekeken of iedereen binnen was voor de wind en daarna wat gedut en gehangen. Lekker gegeten en geslapen als een roos. Want op een onstuimig zeetje met golven van elke kant, wordt er maar weinig geslapen. Vandaag eerst rustig koffie drinken in de Yacht Club met wat internet en daarna Port Elizabeth in. Eens rondkijken en een vers brood scoren.

De beruchte stroom

Maandag 12 januari 2015 @ 18:59

Zaterdagochtend gooiden we rond half 7 de touwen los in Durban. Het is typisch, soms heb ik zo'n gevoel met weggaan dat het niet lekker zit, ik wil nog niet, of ik ben er nog niet klaar voor. En andere keren, is het goed om te gaan. Waar dat gevoel door komt, daar ben ik nog niet helemaal achter. Ik kan er slecht tegen als het dagen voordat we gaan nog onzeker is of we nu wel echt moeten gaan, dat is een, maar zelfs als dat niet zo is, dan is het soms dat het niet lekker zit. En gaan we dan toch, dan wil dat ook niet zeggen dat we een rot tochtje krijgen, dus daar komt dat gevoel niet vandaan. Nou ja, misschien kom ik er nog achter voordat we weer terug in NL zijn, vooralsnog was het nu zo, dat het goed was om te gaan.
.
De zee is onstuimig rond de ingang van de haven. Verder is het lichte wind, maar nog wel op de neus. We varen een eind naar buiten en proberen de stroom te vinden. Vorige cruisers hebben ons gek gemaakt over 200 mijl in 24 uur, dus daar gaan we naar op zoek. De wolken geven de stroom aan, wij hebben weer een strak blauwe lucht, met een paar wolkjes boven land. Onze watertemperatuurmeter is er al lang mee gestopt, dus daar hebben we ook niets aan.
.
De wind draait en we kunnen gaan zeilen. We mopperen, waar is die stroom nou? Maar eigenlijk zijn we niet eerlijk, we lopen al snel 7,5 tot 8 knopen. Daar hebben we meestal toch echt wel wat stroom voor nodig en helemaal als de golven nog redelijk op de neus zijn en de wind erg weinig is. We blijven heel de dag zo lekker lopen, tegen de avond gaan we melkmeisje varen en trekt de wind aan naar 10 knopen, nog geen vetpot, maar onze snelheid loopt op tot over de 10 knopen! Wow, dit is de stroom waar iedereen het over heeft! En inderdaad, als je wat wind hebt, haal je makkelijk 200 mijl in 24 uur. Wij gaan dat niet halen, dit keer wisselt de wind af van tegen tot licht mee. Geeft niets, want met motoren (bij tegenwind) en zeilen met de lichte wind lopen we nog lekker door en halen we een overall gemiddelde van bijna 8 knopen!
.
Gisteren rond 7 uur 's avonds lopen we East London binnen. Buiten ziet het er al heel anders uit, witte duinen tussen groene heuvels. We liggen op de Buffalo River. In principe tussen een voor en achter mooring, maar wij liggen aan de kant tegen een andere boot. Super dus! Toen we eenmaal lagen, zijn we lekker gaan eten en konden we dit nachtje weer heerlijk rustig slapen.
.
Vandaag waait het hard hier! We hebben een leuk uitzicht want achter ons is een oude spoorbrug. Aan de overkant heb je nog een oud en in gebruik droogdok (1947) en onder de brug door kijk je een prachtige rivier op, met heuvels aan weerszijden. Jammer dat de brug te laag is.
.
De YachtClub zou dicht zijn op maandag, maar met 5 nieuwe boten komt de commodore himself de bar bedienen en wordt het waanzinnig gezellig. Voor nu even lekker eten en zo de gribfiles checken, even kijken wanneer we weer verder kunnen.
=====
This message was sent using Winlink, a free radio email system provided by the Amateur Radio Safety Foundation (www.arsfi.org) and volunteers worldwide. Replies to this message should be brief using plain text format and any attachments kept small. Use of this email system for monetary gain is strictly forbidden. See www.winlink.org/help for additional information.

Fast

Woensdag 07 januari 2015 @ 11:00

Het weer voor afgelopen maandag was dusdanig veranderd dat we veel meer wind op de neus zouden gaan krijgen, niet fijn, dus niet gegaan. Opnieuw inklaren hoeft dan niet, ze zien ons wel weer als we gaan uitklaren. We zouden zoveel uur voor vertrek immigrations moeten informeren, zij komen dan nog even naar de boot en dan de portcaptain bij uitvaart van de haven. En dan staat ineens immigrations, zondagavond op de steiger. “Ooh, jullie zijn niet weg?!” “Nee”, antwoord Etienne, “we hebben ook niet gebeld.” Ze waren super aardig, zoals elke keer en als we weg wilden gaan moesten we 8 uur van te voren ze bellen. Prima!!

Heel de week ziet het weer er niet ok uit, tegenwind of geen wind. Het frustrerende is dan, dat als je in de haven ligt het weer een bijna windstille dag is. “We hadden best kunnen gaan” zeggen we dan. Maar eergisteren waaide het super hard in de haven, tegenwind en dat klopte goed met de files. Het is dus nog even wachten. Zaterdag ziet het er nog steeds goed uit. Ik ga niet meer zeggen, ‘misschien zelfs wel voor verder te gaan’, want dat is de goden verzoeken. Laten we eerst maar eens tot East London varen, dan komt Port Elizabeth vanzelf. ;-)

Tot zaterdag vermaken wij ons wel. Uit eten met Inish op de Florida Road was gezellig, het is een mooie straat ook, chique huizen en veel restaurants en bars. Ook hebben we weer door de stad gestruind. Een paar straten parallel aan de haven en de dwarsstraten daarvan, barsten van de mensen en de winkels. Locale winkels, met t-shirts voor een euro, allerlei telefoons voor een tientje en de prachtige aardappels kun je gewoon op straat kopen. Maar daartussen heb je ook de Woolworth en Truworth, JeJ en nog zo’n soort zaak, een beetje V&D/Bijenkorf-achtig. Sjiek vergeleken bij de anderen. En dat geldt ook voor wat kleding-, juweliers en schoenenzaken. Alles zit hier door elkaar. Terwijl wij vaak de enige blanken op straat zijn.

Het is leuk dit drukke gebeuren. Helaas zijn er geen ‘koffietentjes’, maar wel heel veel fast food zaken. Van de bekende Mac en KFC, tot de onbekende Chicken Licken. Het is niet voor niets dat de meesten van de mensen hier enorm dik zijn. Rond etenstijd moet je niet bedenken dat je daar ergens een kippetje wilt gaan eten, er staat dan vaak al een enorme rij wachtende op straat. En buiten lunchtijd zit het evenzo vol. Maar ja, het is ook al snel te betalen, want ga je zo ver mogelijk de stad in, dan kost zo’n kip-menu omgerekend een euro!

Gisteren ging Etienne motorolie halen. Heel bijzonder, dat kun je hier alleen krijgen bij een soort V&D, de pompstations verkopen alleen eten. De zaak ging om 8 uur open, toen hij er om 8 uur was, stond er al een hele rij buiten te wachten! Dit keer was de openingstijd verschoven naar 9 uur, de medewerkers hadden training. Toen hij na negenen terugging was de rij verplaatst naar binnen, voor de kassa. Wachten is voor de mensen hier een dagelijkse aangelegenheid, is het niet voor de winkel, voor de kassa, om te gaan lunchen, dan is het wel voor het busje.

Er rijden hier lokale kleine witte busjes rond. Ik dacht nog dat die voor ons ook wel handig zijn, maar toen ik de rijen zag! Bijna van een hele blok lang! Mensen staan gewoon geduldig, netjes in een rij, naast de stoep, te wachten. Ze stampen veel mensen in zo’n busje, maar voor die enorme rij, hebben ze er wel een paar nodig. Wij lopen dus voorlopig gewoon maar. Of nemen de taxi, die is ook niet zo duur.

Etienne heeft gisteren meteen de brandstof en olie filters vervangen, dus tussen al het rustig aan doen en internetten gebeurd er nog wel iets nuttigs. Vandaag is het een regenachtige dag, heerlijk, want dan is het niet zo abnormaal warm!

2015

Zaterdag 03 januari 2015 @ 13:01

Ja, inmiddels heb ik dat al zo vaak geschreven dat ik weet dat we weer een getalletje verder zijn. Ook is het alweer de derde dag.

Op Oudjaarsdag zijn we gaan eten op een schitterend classic yacht, Sara, onze Deense buren hier in Durban. Peter en Lena hadden voor het hoofdgerecht gezorgd en ik had applecrumble en stoofpeertjes als dessert meegebracht. Het was erg gezellig, terwijl het stortregende buiten!

Aan het einde van de avond zijn we naar de yachtclub gegaan om de jaarwisseling daar mee te maken. Het feest daar was in volle gang met twee prima dj’s. Ze steken hier ook wel vuurwerk af, maar dat is een lachertje vergeleken met NL en dat kwam echt niet door de regen! ;-)

De volgende dag rustig aan gedaan en met Inish koffie gedronken. Gisteren zijn we gaan uitklaren. Er komt maandag een window aan, wat niet ideaal is en niet fijn zal gaan zijn, maar als we vooruit kijken, zie we voor binnen 10 dagen nog niets beters komen. Het is nu weekend. We weten nog niet of we gaan, maar we kunnen weg. Morgen de laatste check. In- en uitklaren is trouwens easy hier, ok, wat papieren invullen, maar het is vlakbij elkaar en op loopafstand. In het vervelendste geval moeten we maandag weer gaan inklaren. We zien het wel.

Durban is niet heel onaardig. Een interessante stad en er zijn wel wat dingen te doen. Gisteren zijn we naar een shoppingmall gegaan om boodschappen te doen. Dit was in een leuke buurt. We hadden lekker weer spareribs en tonijn gehaald voor op de Cobb (BBQ). Verder doen we het lekker relaxt aan en is surfen op internet een hoofdactiviteit.

Het is prachtig weer de laatste twee dagen, enorm warm. Vanavond gaan we met Inish uit eten in Florida Road. Er moeten daar verschillende restaurantjes zitten, dus gaan we daar maar eens kijken.