Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Weer tussen de oudjes

Maandag 20 april 2015 @ 21:25

Inmiddels zijn we via Deshaies in Guadeloupe afgelopen zaterdag in Antigua aangeland. Het zeilen naar het noorden van Guadeloupe ging prima, maar wat haat ik die landwinden! Tegen de tijd dat we bij Deshaies aankwamen waren de landwinden (in vlagen dus) alweer meer dan 25 knopen. Geef mij maar gewoon een continue wind van 25, daar kun je wat mee. In het baaitje bleef het poederen! Geen golven, dus je lag er prima, maar een continue gust over je heen, maakt mij in ieder geval onrustig.

Dus toen we naar Antigua vertrokken, hadden we lekker het derde rif erin en een puntje genua. Prima! Daar kunnen we ‘alles’ mee aan en inderdaad het was prima zeilen. Het ging met vlagen nog harder, maar eenmaal tussen de eilanden was het tussen de 18 en 20 knopen, perfect! Met een prachtige snelheid vlogen we naar de overkant, waar we in English Harbour ons anker lieten vallen. Er is hier wel wat veranderd, een groot dok erbij voor de superyachts. En veel, veel rustiger dan 4 jaar geleden!


Heerlijk rustig liggen we hier en wat is het dan weer genieten als we op de kant lopen. English Harbour met Nelson’s Dock is prachtig! Op de kant staan de oude gebouwen er nog en je waant je echt terug in de tijd. Gisteren hebben we wat rond gelopen en er zijn aardig wat restaurantjes bijgekomen. Daarnaast zijn we er nu ook weer tijdens de Antigua Classic Race! Dus na de race de prachtige oude beauties weer bewonderd! Wat een schitterende schepen, ik kan er niet genoeg van krijgen! Er waren lang niet zoveel schepen als vorige keer, maar tot onze verbazing lagen er wel 4 NL’se tussen, waarvan twee charters zijn. Even gezellig met de kok staan praten, maar helaas zat hij met 35 gasten voor het diner al vol. ;-).


Vandaag hebben we de genua naar NorthSails gebracht en een handig mannetje gevonden die de afgebroken schroeven uit het wagentje van de genuarail gaat boren. Zo hebben we een paar van die kleine klussen. We schrokken trouwens wel van de prijzen van het in- en uitklaren! Sowieso zijn al de bedragen hier redelijk omhoog gegaan in de vier jaar. Daarnaast zijn wij in hele goedkopen landen geweest en die gaan we niet meer tegenkomen, dus zal het gewoon opnieuw wennen worden...



PS Er staan ook weer foto's in het fotoalbum!

Mannenrok

Zondag 17 april 2011 @ 22:29

Met pijn in mijn hart haalde ik vanochtend het anker op. Dit is het eerste eiland waarbij ik het echt, maar dan ook heel erg echt, moeilijk vind om te vertrekken. En wat het is? Ik weet het niet. Een van de dingen is wel de sfeer die hier is. En ja, ik weet dat die waarschijnlijk door de races komt, het is erg druk en na de races is het weer super stil. Maar toch, ik vond het niet leuk om Antigua te verlaten.

En die sfeer….hoe zal ik die omschrijven? Het waren met name allemaal cruisers die wij ontmoeten. Zoals ik al eerder schreef uit allerlei landen en van allerlei pluimages. Cruisers die al heel lang onderweg zijn en sommige nog maar net. Sommige blijven lang op een plek, andere trekken als een speer rond. Sommigen zijn alleen, anderen zijn met hun partner. Maar wat deze cruisers allemaal hebben, of eigenlijk niet hebben, dat zijn vooroordelen of het beoordelen. Je bent gewoon wie je bent en wordt zo geaccepteerd. Die sfeer voelt gewoon goed. Het maakt niet uit of je een kleine of een grote boot hebt, het maakt niet of je goed Engels of slecht Engels spreekt, het maakt niet uit hoe je eruit ziet, het maakt niet uit hoe je haar zit, je bent gewoon wie je bent. Een voorbeeld: Ongeveer een week geleden ontmoette ik een Australiër, een super leuke, gezellige vent, met een mooi, lieve vrouw. Een paar dagen geleden zag ik hem weer in een sarong! Inderdaad, een sarong…zo’n doek, die normaal gesproken vrouwen rond hun middel wikkelen als rok, had hij nu aan. En dat stond hem echt erg leuk!! Een dag later, hij weer met een andere sarong, deze vond ik wat minder, had namelijk echt zo’n Carieb printje. Maar niemand, maar dan ook niemand hier keek raar of beoordelend. In NL zou je echt meteen buiten de boot vallen, raar zijn en niemand sprak meer met je. Hier niet. Je bent gewoon zoals je bent. Etienne is nog aan het nadenken over een sarong..….;-)

Gisterenavond was het dus weer een avond van afscheid nemen. Na de zoveelste ‘Mount Gay Rum Promo Party’ (we hebben nu wel super gave t-shirts!), hebben we eerst Pam en Jeff (Foggy Mountain) uit Florida gedag gezegd. Daarna moesten we helaas ook van Jan en Susanne van de Peter Pan afscheid nemen, hoogstwaarschijnlijk gaan zij een hele andere koers varen dan wij. Ik moest me echt inhouden, wilde niet gaan huilen. Hopelijk heb ik ze over kunnen halen om met Koninginnedag naar Sint Maarten te komen! ;-) Wie ik hoop dat daar dan ook weer zijn…de Rapy! Daar hebben we geen afscheid van genomen, maar gewoon gedag gezegd. Maar ook gedag zeggen is soms wat minder.

We (de Vivente en wij) liggen nu in St. Kitts, onze tussenstop naar Sint Maarten. Het was een heerlijke zeildag! Echt genieten en ook weer dolfijnen gezien. Morgen weer een hele lange dag, weer dik 50 mijl. Ik ga voor net zo’n lekkere zeildag als vandaag!

Lekker kontje

Vrijdag 15 april 2011 @ 17:20

“Ooh, dat is een mooi rond kontje, lekker hoog…mooie lijn!!” Het is niet wat jullie denken, we zaten vandaag enorm te genieten van de Antigua Classic Race! We zijn met La Luna naast het parcours gaan liggen. Wat was dat genieten!! Ik heb mijn hart helemaal op kunnen halen met foto’s maken. Wat een mooie schepen, wat een mooie lijn, ze glijden gewoon door het water, schitterend die hele grote jongens, maar ook de kleinere. En zeker ook de authentieke Cariaccou sloepen. Patrick en Judith (Vivente) en Barbara en Henk (Rapy) waren ook aan boord. Lekkere pannenkoeken van Barbara gegeten en gewoon heel gezellig gezeild en de schepen bewonderd.

Ik heb veel foto’s gemaakt, moet ze nog selecteren, maar hieronder een voorproefje.

Extra handjes en gewicht nodig?

Donderdag 14 april 2011 @ 12:10

“You need some extra hands and weight for the race?” was mijn vraag gisteren bij verschillende mooie grote classic yachts hier in Falmouth Harbour. We hoopten te kunnen aanmonsteren voor de races. Sommige vroegen naar ons cv, tja, die hebben we wel, maar geen enorm zeilrace-cv. We konden alleen maar zeggen dat we nu al meer dan 8000 mijl hebben gevaren vanaf Nederland naar hier. Op zich was dat ook ok, maar ze moesten nog tellen. Daarnet even gecheckt en helaas pindakaas, ze hebben niemand meer nodig. Het is zo’n enorm ‘wie je kent helpt’ gebeuren! We stonden op Mike te wachten (kapitein van de Bolero) en er kwam een man vragen of hij nog mee kon, hij was die en die en kende die en die. En ja hoor, die kon nog mee. Dus helaas, dan gaan we maar ergens hoog zitten om foto’s te maken.

Zoals ik al zei wordt het nu steeds drukker en is er elke avond wel een feestje ergens. Gisteren bij de Antigua Yacht Club met gratis drank (rum, bier, wijn). Wij hadden ook een beetje een feestje want de Rapy heeft ook haar anker laten vallen in English Harbour, erg gezellig en we hadden wel wat bij te kletsen na onze laatste gesprek in Gambia. Ook de Bes ligt hier en met z’n achten (Vivente, Rapy, Bes en wij) zijn we eerst gaan happy hour’en voordat we naar de yacht club gingen. Daar waren ook de Pas de Deux (Duits zeiljacht), de Peter Pan en een heleboel andere bekenden en onbekenden. Super gezellig dus!

Het is grappig. Je ontmoet veel andere mensen van andere nationaliteiten hier. Allemaal cruisers, onderweg, al jaren onderweg of gewoon dit jaar hier met hun boot en volgend jaar weer ergens anders. De gesprekken zijn leuk, enorm vermakelijk, maar zo oppervlakkig! Met Nederlanders en Duitsers (als je die al wat langer kent zoals bijvoorbeeld de Peter Pan), krijg je meer gesprekken die echt ergens over gaan. Grappig zijn de onderwerpen van de oppervlakkige gesprekken. En heel grappig zijn de verschillen in cultuur. Bij de Amerikanen is alles geweldig en ik verbaas me elke keer weer over de gedetailleerdheid van hun herinneringen over iets waar ze 10 jaar geleden geweest zijn. Australiërs zijn drukker, maar op een hele andere manier dan de Amerikanen. En Canadezen, dat hangt ervan af waar ze vandaan komen. Wat me trouwens wel min of meer choqueerde was dat een Canadees vertelde (heeft zus in Frankrijk wonen) dat de kinderen op school Engels leren, mét het ‘Alo, Alo’-accent!! Dat geloof je toch niet!!!