Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Hondenzwemles

Donderdag 16 juni 2011 @ 10:19

Hoe leren hondjes zwemmen? Nou, gewoon door ze midden op zee uit je boot te schoppen en ze dan naar de kant te laten zwemmen, over een zo groot mogelijke afstand. Althans, zo doen ze dat hier. We zaten gisteren gezellig bij Ben en Anya, aan boord van de Giggles, toen Ben opmerkte drie honden te zien zwemmen. Wij kijken en ja hoor, er kwamen 3 hondjes aangezwommen. Ze hadden het moeilijk, dat zag je zo. Eentje was helemaal de weg kwijt en zwom meer in rondjes en weer terug. Nou ja, terug? Waar kwamen ze vandaan? We zagen niemand er achteraan komen in een bootje, niemand roepen, niets.
We vonden het wel heel zielig en de hondjes kwamen steeds dieper in het water te liggen. Ben z’n bootje in en wij de kleinste, die allemaal rondjes zwom, geroepen. Die ging maar wat graag meteen het bootje in. Nummer twee volgde al snel, terwijl nummer drie nog driftig naar de kant aan het zwemmen was. Etienne er achteraan in Mr. Ed en pikte nummer drie gewillig uit het water. Op dat moment zag ik iemand op de kant staan te zwaaien en springen. Die hoorde vast bij de honden. Ik grapte nog dat het misschien helemaal de bedoeling niet was geweest om ze op te pikken omdat ze moesten leren zwemmen of hij er vanaf wilde. Etienne bracht nummer drie naar de zwaaiende local en de hond sprong, al kwispelend, naar de man toe. Deze bedankte Etienne en vertelde dat de honden aan het leren zwemmen waren. Dan gooien ze ze ergens in het water en moeten ze naar de kant zwemmen. Tjeetje, dat is inderdaad ook een manier. En op zich geen vreemde manier…wij hebben in Egypte eigenlijk hetzelfde ervaren toen de zoon van de schipper (van de boot waarmee we gingen duiken) moest leren zwemmen. Geloof dat het ook wel een efficiënte manier is, maar of het nu een humane danwel ‘hondane’ manier is? Etienne pikte bij ons hond nummer een en twee op, die trouwens helemaal moe in het bijbootje van de Giggles lagen. De ene wilde kijken, maar kon z’n kop niet omhoog houden en legde hem zo schattig op de drijver. Wij waren weer gerust dat de hondjes aan de kant waren. En bij een volgende zwemles, hoop ik dat er weer onwetende toeristen de hondjes helpen. ;-)

Herfst

Woensdag 15 juni 2011 @ 15:56

Regen, wind, regen, wind. Het lijkt wel een Nederlandse herfst, hier op Union Island. Tussen de buien door hebben we wat boodschappen gedaan en uitgeklaard. Straks even borrelen bij de Giggles, een Nederlands jacht. Omdat er verder weinig te melden is vandaag, maar wat foto's ter vermaak.

Turtle Love

Dinsdag 14 juni 2011 @ 22:18

Ben de tel kwijt geraakt. Zoveel schildpadden heb ik de afgelopen dagen gezien! De meeste met snorkelen, maar ook gewoon tijdens het zeilen. Ze zijn geweldig!!

We zijn gisteren naar de Tobago Cays gevaren en ’s middags meteen gaan snorkelen; Baradal Island rond. Phoe, dat was best pittig. Eerst giga stroom mee (heerlijk!), daarna vet stroom tegen (puf puf hijg). Was te verwachten want stroom gaat nu eenmaal niet vaak, heel het eiland mee rond. Maar het was weer waanzinnig! Die schildpadden! Ze zijn daar niet schuw voor mensen en houden je met een schuin oog (ja echt!) in de gaten en voor de rest zijn ze gewoon wat zeegras aan het eten en gaan af en toe naar de oppervlakte om adem te halen. Ik vind ze zo mooi, zo koddig en nog zo prehistorisch. En bovenal ben ik best jaloers op ze…. Ze zijn redelijk op gewicht en toch, met maar één armbeweginkje schieten ze jouw al voorbij. Als je het schilt ook goed bekijkt met die tekeningen, mooi! Ik vind het toch altijd bewonderenswaardig hoe de natuur die kleurentekeningen maakt; de ene veer is wit, de andere zwart, de ene schub is blauw, de andere geel en ga zo maar door.

Om niet te lang door te zwijmelen over de schildpadden, we hebben ook nog veel ander moois gezien. Waaierkoralen, veel softkoralen, koffervissen, kogelvissen, roggen, doktervissen, enz enz. En… net toen we aan boord wilden gaan en het fototoestel al hadden weggelegd… een HAAI!! Ik wilde zojuist aan Etienne voorstellen om vanavond een nacht-snorkel te maken… dat hebben we dus maar niet gedaan. Na twee keer uren gesnorkeld te hebben (gisterenmiddag en vanochtend) zijn we vanmiddag naar Union Island gegaan. Morgen boodschappen doen en uitklaren en dan op naar Carriacou en Grenada. Nieuwe eilanden om te ontdekken, met, volgens de boeken, ook erg mooie snorkelstekken.

Gezellig

Maandag 13 juni 2011 @ 00:20

Al een paar dagen (of zijn het weken) heb ik het erover hoe stil het is hier overal. Nu we wat zuidelijker komen is het gelukkig wat drukker. Hier in Bequia liggen niet veel ‘yachties’, maar wel wat. En zelfs nog bekenden!! We zijn vanavond gaan borrelen en eten op de Pas de Deux, van de Duitse Gaby en Stefan. Wij hadden ze o.a. op Antigua al ontmoet en hebben heerlijk bijgekletst. Het was dan ook snel laat. En voordat we vertrokken naar de Pas de Deux zag ik een dinghy onze kant op komen. Ik dacht het al te zien en ja hoor, Tony en Jaklien van de Jakker!! Erg gezellig om elkaar weer te zien en even bij te kletsen. Allemaal gaan we verder naar het zuiden, dus het was nu geen afscheid, maar een ‘tot gauw!!’ En dat was ook wel weer eens heel fijn.

Dyna-nee

Zaterdag 11 juni 2011 @ 23:08

Na mijn stukje pech en/of geluk, hadden we gisteren toch echt wel pech. De dynamo heeft het (weer) begeven. De reparatie op de BVI’s heeft helaas maar even volgehouden. We denken dan ook dat het probleem toch meer in de regelaar zit. Of het daar zit of niet, het ding doet het niet meer. En dat betekent dat we, als de motor draait, we de accu’s niet meer opladen. Omdat onze dynamo een extra grote was, hadden we, als we kort op de motor voerden, al vrij snel weer veel power in de accu’s. Nu moeten we het hebben van de zon (zonnecellen) en de sleepgenerator. Dus zodra we gaan varen, gaat de sleepgenerator over boord. De afgelopen dagen, van St. Lucia via St. Vincent naar hier, Bequia, waren heerlijke zeildagen. De sleepgenerator heeft dus goed werk verricht. En omdat het lekker waaide bracht de Hydrovane (die geen stroom kost) ons ook prima op onze bestemming. Het is dus geen groot probleem, geen dynamo, alleen lastig. Je wordt je zo wel weer heel mooi bewust van de verspilling van veel dingen, als je er eenmaal genoeg van hebt. Nu moeten we dus weer goed opletten met stroom (geen uren met de laptop, enz) en de startaccu af en toe even opladen met de zonnecellen. Wanneer er een nieuwe dynamo komt? Tja, dat weten we niet. Als we hier een Mastervolt dealer tegenkomen, misschien al snel. Anders nemen we hem waarschijnlijk gewoon uit NL mee. Zoveel hebben we toch al niet mee terug naar de boot te nemen…;-)

Watervallen en regenvallen

Donderdag 27 januari 2011 @ 04:46

Het lijkt wel NL. Gisteren regende het bijna heel de dag af en aan, vandaag is het vanmiddag begonnen. En als het hier regent, dan zijn het geen trutbuien, nee, het komt met bakken naar beneden! Gisteren was het aan de ene kant wel toepasselijk, maar aan de andere kant natuurlijk erg jammer. We zijn, samen met de Vivente, naar de Dark View Falls geweest. We hoefden niet eens onder de waterval te gaan staan, we werden zo al hartstikke nat. Het was daarentegen wel erg geslaagd. De tocht met het busje door de bergen langs de kust naar de Falls was al schitterend en de Falls zelf waren ook zeker de moeite waard. Ik heb al veel watervallen gezien, maar de bovenste was toch echt schitterend. Ook de omgeving!
.
Zowieso vind ik St. Vincent erg mooi. Alle eilanden met groen woud zien er waarschijnlijk ongeveer hetzelfde uit, maar je hebt hier heel veel berg uitlopers en daartussen schitterende valleien. Omdat we nu kleine tochtjes maken varen we lekker dicht langs de kust waardoor je het land goed kunt zien. Zoals het water alle kleuren blauw kan hebben, zo heeft het land hier alle kleuren groen. Waanzinnig om te zien! En gisteren bij de Falls waren de bladeren nat, waardoor ze in-en-in groen waren, al het stof en zand was er al afgespoeld. Geweldig!!
.
Vandaag zijn we naar Cumberland Bay gevaren. Een tochtje van zo'n 1,5 mijl. Hierdoor waren we lekker vroeg in Cumberland Bay en de pilot had het dit keer goed bij het juiste eind… we konden hier wassen!! Dat was weer hard nodig, kleine dingen doe ik op de hand, maar grote spullen liever niet. Alles is weer heerlijk schoon. Toen we op de was zaten te wachten kwamen we aan de praat met een locale park-ranger. Wij hebben hem gisteren bij de Falls ook gezien. Erg interessant, want deze man wist heel veel te vertellen en zo krijg je altijd nog meer informatie over een land. Wat heel opmerkelijk was…ze hebben hier 3 zogenoemde 'Hydro-plants', elektriciteitcentrales op water. Water vanuit de bergen loopt door een pijpleiding en dan door een turbine en zo wordt elektriciteit opgewekt. Een super schone vorm van elektriciteitsopwekking. De pijpleiding is van hout met ijzeren banden. Van de park-ranger hoorde we dat het hout uit Ghana kwam en twee centrales al sinds 1962 operationeel zijn! Ik wist niet eens dat ze zo lang al gebruik maakten van deze vorm van schone elektriciteit. Opmerkelijk is dat een aantal projecten hier mede door de Europese Unie zijn gesponsord; de Falls en hier het Cumberland Park, waar je dus kunt douchen, wassen en wat drinken. Het is vorig jaar geopend en er wordt nog gewerkt aan een winkeltje enz.
.
We hebben heerlijk bij Mama Elma gegeten, vis met Creoolse saus! Smullen!!
-----
At 26-1-2011 02:48 (utc) our position was 13°15.87'N 061°15.62'W

La Luna op de filmset

Dinsdag 25 januari 2011 @ 05:47

Ja, jullie lezen het goed...La Luna ligt op de filmset! Helaas komen we niet meer in de film, want de regisseur, producer en al de anderen zijn met de camera's al lang vertrokken. Wij liggen in Wallillabou bay, de plaats waar de films van Pirates of the Caribbean zijn opgenomen! Het filmdecor staat nog redelijk overeind hier op de kade en ze hebben ook foto's, crewlists en tagbords hangen. Het restaurant, meteen op de kant, heeft een hoop decorstukken binnen staan. Super leuk om te zien en te herkennen!!
.
In Wallillabou bay lig je aan je anker met aan de achterkant een touw naar een palmboom op de kant. Hoe 'Caribbean like' is dit? Wij liggen helaas niet aan een palmboom maar aan een steiger, maar deze steiger is wel weer gebruikt in de film! ;-)
.
Gisteren zijn we naar het Wallillabou Natural Park gegaan. Het is een lange naam voor een kleine waterval in een mooie (maar kleine) tuin. Toch wel de moeite van het even heen lopen waard, de entreeprijs was namelijk ook klein. Alhoewel het bijna een reis van leven of dood was… wij liepen gezellig keuvelend naar boven toen we een hond hoorde blaffen boven op een heuveltje langs de weg. Voordat we het wisten was zijn (of haar) broertje beneden op de straat in aanvalmodus; bek breeduit grommend met de tanden goed zichtbaar en in de aanvalshouding. Judith (Vivente) en ik kregen een hardverlamming! Door je hoofd schiet dan dat je niet bang moet zijn, maar daar was geen houden meer aan. Ik was doodsbang! Ik krijste naar Etienne en Patrick, die een stukje voor ons liepen, en zij kwamen meteen terug, waarschijnlijk was dat en mijn gekrijs, ook wel genoeg voor de hond. Ons hart zag in ons keel! Dat zou ons op de terugweg toch niet weer gebeuren! Dus toen we net uit het park waren, ieder op zoek naar een stok. Het mormel kon komen. Mormel liet zich daarop wijs niet meer zien of horen. Pffff...Het erge is dat ik nu elke keer als ik een hond hoor blaffen, niet meer niet-bang kan zijn. Zeker met het verhaal van de Seamotions in ons achterhoofd dat Tico inderdaad aangevallen is door honden en gebeten!
.
Gisterenavond hebben we gegeten in het restaurant hier op de kant. Gezellig met de Vivente onder begeleiding van live muziek. Micky en Emma (Italiaanse bemanning van de Tante Rietje) kwam daarna nog even wat drinken en ook hebben we met een Braziliaans stel gezellig staan kletsen.
.
Vandaag heeft het veel geregend, dus kon ik binnen weer eens aan de slag. De logeerkamer (oftwel de punt) is klaar voor ons bezoek! Speedy, een local, kwam gisteren langs met de vraag of wij wat ouds hadden wat we kwijt wilden, dat kon van alles zijn, want hij kon het dan misschien nog wel gebruiken. Toen we vanochtend Emma gedag zwaaiden stond Speedy kettingen en armbandjes te verkopen. (Ik heb een super leuk kettinkje en armbandje gekocht en kreeg toen nog een armbandje kado, omdat ik zijn eerste klant was. Of zou de prijs nog te hoog zijn geweest? ;-)) Etienne en Patrick hebben vandaag de grote opruiming gehouden en alles bij Speedy afgeleverd. Die kon inderdaad nog van alles gebruiken en was met de oude stag, ketting, ankerlier, touw, enz erg blij!
.
Etienne was vanochtend al vroeg op pad voor brood. In het dorpje kreeg hij een lift van een knul met een restaurant. Wij willen graag naar de Dark View Falls wat vanaf hier goed te regelen is, alleen de prijzen varieren enorm. Het was dus een hele challenge om een leuke prijs af te spreken. Vanavond zijn we, na wat drankjes met een Duitse boot, Tante Rietje, Vivente en Coos van de Seamotions gaan eten bij de knul met het restaurant in het dorpje. Etienne stapte binnen en de eigenaar riep meteen 'hi friend, I have been waiting for you!' We hebben erg leuk met hem zitten kletsen en zeer goed gegeten. (Het is rechts omhoog naar het dorpje en meteen het eerste restaurant links, op 2 minuten lopen afstand van het water) De prijs was bijzonder leuk, omgerekend 10 euro per persoon en eigenlijk was het beter dan gisteren bij het restaurant hier.
.
Morgen wordt het excursiedag naar de Dark View Falls. Ik hoop dat er geen honden zijn...
-----
At 23-1-2011 02:32 (utc) our position was 13°14.83'N 061°16.28'W

Mooi, mooier, mooist

Zondag 23 januari 2011 @ 02:09

Wat zijn er toch mooie plekjes op de wereld!! Wij liggen weer op zo'n mooi plekje. Een baaitje aan de zuidwestkust van St. Vincent, Petit Byahaut. Het restaurantje dat verscholen zit achter de palmbomen op het strand is ingestort, er is hier dus niets. Nou ja niets…verder is er namelijk heel veel. Er is een schitterende natuur, boven en onder water! We liggen in een klein baaitje, een inham in de rotsen, waardoor we omringd zijn door hoge rotswanden, begroeid met de meest mooie, in alle kleuren groen, exotische planten. Het strandje is zwart (vulkanisch eiland) met palmbomen en andere tropische bomen. Al dat mooie groen klimt de berg op naar boven.

Onderwater is het ook schitterend! Tobago Cays was mooi. Dit stukje hier, komt daar toch zeker heel dichtbij in de buurt. Het is alleen anders, geen wit koraal zand, maar rotsen die begroeid zijn met allerlei enorm grote sponsen; geweispons, gele broodspons, enorme zakpijpen, enz enz. Verder hersenkoraal in mooi geel en het allermooiste, heel veel, maar dan ook echt heel heel veel, waaierkoraal! Ik heb in Egypte ook waaierkoraal gezien, misschien soms wat groter en dikker, maar nooit zoveel waaierkoraal bij elkaar. Het varieert in grootte, maar is niet heel dik dus wappert heerlijk op de golven en stroom heen en weer. Op de koralen zitten heel veel soorten kokerwormen, in geel, roze, oranje. Het is een zee van bloementjes. Daar tussendoor zwemmen wat kleine doktervissen, triggerfish en koffervisjes. Om de grote rots heen, wordt het snel steil en diep. In de diepte zien we verschillende scholen en grotere vissen. Ik krijg meteen enorm veel zin om te duiken!

Het kleine strandje nodigt enorm uit om te gaan bbq'en, maar helaas wij hebben niets meer voor op de bbq. Etienne vertrekt enthousiast naar het strandje om te kijken of wat locals nog wat vis hebben. Vaak kunnen ze hier van alles regelen en hebben ze wel wat vis gevangen. Er zitten verschillende locals op het strandje te bbq'en en met de kinderen in het water, het is tenslotte voor hen ook weekend. De man vind het erg spijtig dat hij geen vis voor ons heeft, waarop hij aan z'n vrouw vraagt of er nog wat over is van de bbq. De vrouw knikt enthousiast en geeft Etienne 4 bordjes met daarop 4 overheerlijke roti's! De Vivente en wij hebben dus een super locale lunch vandaag! Wat een gastvrijheid weer.
-----
At 23-1-2011 0:02 (utc) our position was 13°10.94'N 061°15.97'W

Onbalans en kleinere fok

Zaterdag 22 januari 2011 @ 15:53

Ik ben al een paar dagen onrustig, druk en een beetje uit mijn doen. Zeg maar, niet in balans. Hoe komt dat toch vraag ik me dan elke keer weer af. Thuis had ik nog stress en deadlines, die heb ik hier niet. Eigenlijk weet ik wel hoe het komt… het komt door al die indrukken telkens weer. Je komt op verschillende plaatsen, ziet veel dingen, ervaart veel, voelt andere dingen, alles ruikt, proeft, kleurt en ziet anders. Dat maakt dat ik deze reis wilde maken, maar het komt allemaal wel bij je binnen en dan moet je dat ook weer verwerken. Ik heb de onhebbelijkheid om heel veel op te vangen (ik ben nu eenmaal een HSP’tje), waardoor mijn verwerker er altijd wat langer over doet om alles te verwerken. En het gaat heel lang goed, maar soms ineens merk ik dat ik niet meer in balans ben, niet meer geaard en uit mijn doen. Zoals de afgelopen dagen. En als het dan allemaal nog steeds leuk en gezellig is en er is een hoop te doen, dan ga ik nog even wat langer door, totdat ik echt onrustig wordt. Gisteren was zo’n dag. De alarmbellen gingen rinkelen: “Ho stop, Denise, ff rustig aan.” Niets om je zorgen over te maken, maar ik moet even wat rustiger aan doen. Dat wil zeggen, even wat minder prikkels binnenkrijgen en wat meer rust om alles alsnog te verwerken. Een rustig zeiltochtje, slapen, boekje lezen of ander creatief gefreubel helpen daar ook bij. Het is dan ook erg lekker dat we nu bij Young Island lekker rustig liggen. Geen stress of het anker houdt, we liggen gewoon aan een mooring en de wind giert eens niet door de boot. Ik heb dus goed geslapen en dat helpt me weer met verwerken.

Gisterenmiddag hebben we ook eindelijk de genua kunnen wisselen. Sinds we weg zijn varen we met een 130% genua (super ding van North Sails) en dat ging altijd erg goed. Wat reven als het te hard waaide en anders lekker vol uit. Maar hier, met windkrachten 6 en 7 moeten we hem wel veel reven en dat is eigenlijk voor het zeil niet goed. We wilden er al eerder een kleiner fok opzetten, maar met de harde wind in de baaien was dat geen doen. Gisterenmiddag was dan ook ideaal. De genua was droog en het waaide bijna niet. Wat ziet zo’n zeil er dan uit als je hem naar beneden haalt! Eigenlijk zie je dat ook wel als hij opstaat, maar het valt nu pas goed op. Zo’n zeil heeft erg te lijden van de reis. Rood door de stof in Marokko, zwart van het zand in Gambia en wat slijtplekken door het klapperen. Er staat nu een hele kleine fok op. Dat was even wennen! Ik heb erg moeten lachen, want de komende twee dagen hebben ze ook weinig wind voorspeld. Jawel! Maar, we moeten ook weer door naar St. Lucia volgende week en dan waait het weer goed tussen de eilanden. Eens kijken hoe dit kleine fokje het dan doet.

Gisterenavond gezellig met de Vivente samen gegeten. Lambchops op de Cobb, met gebakken aardappeltjes met spek en ui, salade en doperwtjes. Klinkt goed toch? Etienne en Patrick (Vivente) zijn naar Duvernette Island gevaren en de 60 meter hoge berg beklommen. Helaas viel het fort, wat daar zou hebben gestaan, een beetje tegen, wat kanonnen en omgevallen muren, maar het uitzicht was enorm! Straks gaan we door naar een andere baai. Welke? Da’s nog een verrassing, weten we zelf ook niet. Afhankelijk van de wind en de swell zoeken we een rustig baaitje op.


Duvernette Island, met de gigantisch steile trap. Die allemaal verschillende treden heeft.



Uitzicht vanaf Duvernette Island

Laatste eiland van de Grenadines en St. Vincent

Vrijdag 21 januari 2011 @ 19:26

Eergisteren zijn we van Canouan naar Bequia gevaren, voor ons het laatste eiland in de Grenadines. Wat een tocht! Aan de ene kant was het een heerlijk zeildagje, aan de andere kant was het meer een geduw en gestamp. Het waaide heel de tijd zeker 25 knopen (6 bft. ) en daar moesten we vrij scherp tegenin. Dat gaat dan wel, maar als het erg scherp is dan zit er niet veel snelheid meer in de boot. Er kwamen soms ook aardig wat golven overheen en we doken soms flink. Tussen de eilanden heb je namelijk ook nog aardig wat golven lopen vanaf de oceaan.
.
We lagen in de Admiralty Bay bij Port Elizabeth. Een hele grote baai, maar ook heel veel zeilboten! Een plekje gezocht en eerst maar even gaan snorkelen, kunnen we meteen het anker checken. Onder water is het overal een beetje hetzelfde, al was het op Tobago Cays het mooiste. Maar het is koraalzand waardoor het hagelwit is onder je boot, net sneeuw en er ligt ook wat gras. Ik zag een kleine murene zwemmen en nog wat kleine tonijntjes. Gaaf!
.
Het is hier erg relaxed en de mensen zijn weer erg vriendelijk. Niets opdringerig, gewoon in voor een praatje en als je iets mooi vind kun je het kopen. Er zitten verschillende barretjes, restaurantjes, winkeltjes en kraampjes. Er is een pad langs de baai gemaakt waarmee je van de dinghy steigertjes naar de hoofdstraat kunt lopen.
.
Heel leuk dat ook de Tin Hau eergisteren de baai binnen voer. Gezellig om weer even bij te kletsen!
.
We hadden daardoor gisterenavond met inmiddels 6 NL'se boten weer een aardig drukke borrel bij Tante Rietje aan boord. Henk heeft een Italiaanse crew en die kunnen zalig koken. Het was dan ook aanvallen op de lekkere rijstsalade! We hadden er zoveel van op dat eten niet meer nodig was, dus zijn we meteen maar naar de kant gegaan. Nicky en Emma (de Italiaanse crew van de Tante Rietje) hadden oude (Italiaanse) vrienden ontmoet hier en gingen nog wat drinken. Dat werd ook weer een gezellig feestje met ook de Vivente en de Tin Hau erbij en het was snel laat!
.
Inmiddels hebben we een mooring opgepakt op St. Vincent bij Villa Village voor Young Island. We wilden in de Blue Lagoon gaan liggen, maar de doorgang was te slecht te zien helaas. Het was een nauwe doorgang tussen het rif door. Helaas, maar we liggen nu ook weer mooi en rustig.
-----
At 21-1-2011 17:53 (utc) our position was 13°07.98'N 061°12.13'W

Bijzonder weer

Woensdag 19 januari 2011 @ 04:07

Gisteren en vandaag in Canouan. Een heel groen eiland, maar eerlijk gezegd verder niets bijzonders. Het enige bijzondere is het weer. Het waait de laatste 24 uur ontzettend hard door de baai! Het zijn meer frequente vlagen waardoor we liggen te gieren achter ons anker. De lijn die ervoor zorgt dat er geen druk op de ankerlier staat is al gebroken, dus we liggen soms goed te snokken. De ankerwacht (GPS) staat aan, dus we horen het vanzelf mochten we gaan krabben.

Gisteren Canouan bekeken en vandaag ben ik de boot al wat klaar gaan maken voor ons bezoek. Etienne z’n ouders komen begin februari en blijven een paar weken aan boord. Ik kijk er enorm naar uit. Ook handig, want ze kunnen meteen van alles meenemen. ;-)

Morgen vertrekken we naar Bequia (dat spreek je uit als ‘bek-way’). We hadden graag Mustique nog even aangedaan en daar Mick Jagger bezocht. Hij heeft er, naast nog meer rich and famous, een huis. Helaas is Mustique morgen minder goed bezeild en de ankerbaaien zijn er minder beschut. Vandaar Bequia, maar dat is zeker geen straf als je het moet geloven.

Turtle Island

Maandag 17 januari 2011 @ 02:37

Alle kleurschakeringen, maar dan ook echt alle van de kleur blauw hebben we vandaag gezien. We vertrokken vanochtend, achter de ander NL'ers aan naar Tobago Cays. De wind is wat minder, dus dat kon nu wel. Van Mayreau naar Tobago Cays moet je langs en tussendoor allerlei riffen, hierdoor kleurt het water in alle kleurschakeringen van de kleur blauw. Echt, van donkerblauw tot hel lichtblauw en van azuurblauw tot bijna zwartblauw. Zo ontzettend schitterend!! Ik ken helaas niet alle namen van de kleuren blauw, anders kon ik jullie een kleurrijker verslag geven. Het is hier namelijk zo ontzettend mooi!!
.
De Tobago Cays, liggen helemaal niet dichtbij Tobago, maar het is een kleine eilandengroep in de Grenadines. Het zijn vijf kleine eilandjes te midden van enorme riffen. Ze liggen beschut van de oceaan door een hoefijzervormig rif, het zogenoemde 'Horseshoe Reef'. Het heeft waanzinnig mooie strandjes en gigantisch helder water! Je kunt de bodem onder de boot zo zien. Toen we het anker lieten vallen werden we verwelkomd door een grote schildpad. Het is druk met andere zeilboten, maar dat is ook wel begrijpelijk op dit waanzinnig mooie stukje!
.
De Seaquest was al onderweg en wij zijn meteen meegevaren naar het strandje op Baradal, een van de eilandjes. We hebben heerlijk gesnorkeld met Maren, Huib Jan (Seaquest) en Sil (Seamotions) later nog met Jannet (Seaquest). Het is erg mooi onder water en wat grappig is, je ziet hier heel veel vissen in het klein, die wij in Egypte meestal in het groot zien. Dit kleine rifje op dit eiland is een soort 'kraamkamer' voor de grotere vissen, die dan naar het grote rif of de oceaan gaan.
.
Als klap op de vuurpijl hebben we gesnorkeld met schildpadden!! Zo waanzinnig!! Het waren er wel vijf. Echt schitterend! Toen ik later met Jannet nog een keer ging en Etienne met Huib Jan, zagen we ze weer. Ze zijn vaak erg honkvast. Ik vind het geweldige beesten, het stroomde aardig en er stonden grote golven waardoor het snorkelen soms best vermoeiend was. Deze turtles hebben daar geen last van, gewoon een slagje met pootje rechtsvoor, dan een slagje met pootje linksvoor en jij hebt weer het nakijken!
.
We hebben nog heerlijk op het strandje gezeten en gekletst, zandgehaktballen gemaakt en zandkastelen gebouwd. En dan krijgen we ineens bezoek, een enorme leguaan komt een kijkje nemen. Het is echt bijzonder hier!
-----
At 17-1-2011 1:06 (utc) our position was 12°37.88'N 061°21.34'W

Just another day in Paradise

Zondag 16 januari 2011 @ 15:49

En wat doe je dan als je in het paradijs bent? De ankerlier fixen en de kuip schoonmaken. Daar zijn we gisteren heel de ochtend mee bezig geweest. De ankerlier doet het weer, maar we gaan wel kijken naar een nieuwe, hij is toch nog wat onbetrouwbaar.
.
's Middags maar meteen aan land om het strand en de omgeving eens te verkennen. Wat een schitterend plekje op de wereld is dit zeg! Helaas ziet niet iedereen het, want onder water kwamen we hele vuilniszakken tegen. Heel jammer. Je loopt het strand over en staat meteen aan de andere kant van het eiland, het stukje hier is erg smal. Daar zie je Canouan en de Tobago Cays liggen. Een aantal groene heuveltjes in het azuur, lichtblauwe, donkerblauwe en kristalheldere water. Je staat er dan echt zo naar te kijken, van dit zie ik echt en niet op een foto!
.
Een leuke anekdote tussendoor… wij zaten koffie te drinken bij de SeaQuest. Maren (6) en Linde (3) waren aan het spelen en wij kregen ook 'thee' van Maren. Toen ze het theekopje aan Etienne overhandigde zei ze: "Alsjeblieft, je thee en je moet je eigen scheren!" Jullie kunnen je voorstellen dat ik niet meer bij kwam van het lachen!
.
Gisteren was ook Patrick (Vivente) jarig. Dus werd er al snel besloten om na de borrel, op het strand te gaan bbq'en. Iedereen deed mee. Wij daarom nog even snel naar de supermarkt aan de andere kant van het eiland. Het is echt steil de berg op, dus we waren blij dat we een lift kregen van een truck! ;-) Het dorpje is schitterend, iedereen heeft iets van zijn huisje gemaakt, de ene houdt schildpadden en leguanen, de andere heeft alles wat hij vond op het strand aan en op z'n huis en bar en terras geplakt. Geweldig!
.
Met z'n alleen bijeengepakt onder de palmbladeren in een rondzit, drinkend aan de pina colada of fruitpunch, hebben we weer voor Patrick gezongen. Patrick (met name) en Etienne keken al vanaf Barbados naar een hakmes voor de vissen en de kokosnoten. Wij hadden op Union Island twee van die locale 'hakmessen' gekocht. Dat was natuurlijk een schitterend cadeautje voor Patrick en toen Tico (Seamotions) een kokosnoot uit de boom had gehaald, heeft Etienne het mes van Patrick ingewijd en de kokosnoot 'gevild'.
.
De bbq was super super gezellig! Met z'n allen rond de twee bbq's en de salades. Later kwamen er nog andere NL'ers. (Zij hebben een maand een catamaran gehuurd.) Het was erg leuk, de kinderen die speelden wat in het zand en de volwassenen zaten te bakken en te kletsen.
-----
At 16-1-2011 14:04 (utc) our position was 12°38.82'N 061°23.48'W

Paradijsje

Zaterdag 15 januari 2011 @ 03:18

Vannacht was het nog harder gaan waaien. Ja, het kan dus nog harder en de regen kwam met bakken uit de hemel. Vanochtend was het weerbeeld helaas niet veranderd en keken we naar een grauwe grijze wereld, zoals volgens mij NL er nu ook ongeveer uit ziet. Gatverdamme. Is dit nu de Carieb? Huib Jan (SeaQuest) kwam nog even langs en we zaten knus bijeengepakt onder de bimini te schuilen voor de regen. Dit was gelukkig wel ook meteen het laatste buitje voor vandaag. De hemel klaarde daarna snel op en werd het weer een blauwe lucht met hier en daar een wolkje.
.
De SeaQuest, Seamotions en Tante Rietje gingen naar Salt Whistle Bay. Het is vandaag en morgen wisseling van de wacht bij de charterboten en de verwachting was dat het in deze hele mooie baai misschien ook meteen wat rustiger was. Het is hier namelijk overal ontzettend druk met charters en met name charter-catamarans. Ongelooflijk zoveel we er hier zien!
.
Over de marifoon hadden we contact met de anderen en we hoorden dat het erg mooi was in Salt Whistle Bay met nog wel een plaatsje voor ons en de Vivente. Meteen ankerop en snel naar het noordelijke gedeelte van Mayreau. Dat klinkt heftig, alsof Mayreau erg groot is, maar na een half uur waren we er al. Mayreau is kleiner dan 3 km2 en heeft zo'n 500 inwoners. Erg klein dus, maar verder prachtig! Salt Whistle Bay is een plaatje! Een echt diep baaitje met een groot strand met palmbomen. Op een stukje zie je door de palmbomen de oceaan van de andere kant alweer. Verder is het eiland ontzettend groen.
.
Meteen het azuurblauwe water ingedoken en naar de andere boten gezwommen. Wat een heerlijkheid! Het was zo gezellig in het water dat later het idee werd geopperd om gezamenlijk wat te drinken op het strand. Zo gezegd, zo gedaan. De kinderen van de Seamotions en de Seaquest speelden heerlijk in het water en wij stonden gezellig te kletsen op het hagelwitte zand, voor een rijtje palmbomen, in de heerlijke zon, uitkijkend naar onze boten in het strakblauwe water met schuin daarachter de groene heuvels. Is dit het paradijs?
-----
At 15-1-2011 01:38 (utc) our position was 12°38.82'N 061°23.48'W

Mayreau en k-ankerlier

Vrijdag 14 januari 2011 @ 05:01

Na wat boodschappen voor de bbq van vanavond was het tijd om Union Island weer te verlaten. Het is zelfs nog harder gaan waaien en we wilden echt op zoek naar een rustige baai. Tobago Cays gaat het dus niet worden. De golven zijn te hoog om tussen de smalle doorgangen in het rif te varen. Jammer, de verhalen en foto's van de Tobago Cays zijn schitterend! Maar ja, niet schitterend genoeg om dit risico te lopen.
.
Terwijl de wind om je oren giert haalt Etienne het anker op. Dit gaat helaas niet heel soepel en we vrezen voor onze ankerlier. Eenmaal omhoog varen we onder heftig geklotst de baai uit en zwaaien nog even naar de Alcatraz. De golven zijn niet van de lucht en je ziet ze breken op het rif. De wind wakkert verder aan naar zo'n 28 knopen (7 bft). Met alleen de genua varen we naar Mayreau. Gezien de wind verwachten we in Salt Whistle Bay in de swell te liggen, eerst maar eens kijken in de baai beneden lager in Mayreau, Saline Bay.
.
Dit is ook weer een nieuwe ervaring. Nou ja, nieuw. Nieuw na een aantal maanden dan...want na een wel heel klein uurtje zijn we al in Saline Bay! Wat een heerlijkheid, vanaf nu zullen we waarschijnlijk alleen maar dagtochtjes hoeven te maken. Dat is toch wel lekker na de lange oversteken. In Saline Bay zien we de Seamotions, Seaquest en Tante Rietje al liggen. We laten ons anker vallen in het blauwe water, voor een mooi wit strand met palmbomen. Ook hier is het weer schitterend! Maar helaas het is geen hele stille baai. We liggen veel minder te rollen dan op Union Island, veel veel minder, maar de wind giert nog steeds rond en door de boot.
.
Het anker laten vallen gaat helaas niet heel soepel, de ankerlier begeeft het. Shit! We dachten hem in Gambia redelijk gefixt te hebben. De Vivente had nog een 'oude' liggen die ze hadden afgeschreven (zelfde merk en type) dus Patrick en Etienne zijn heel de middag bezig geweest van deze twee een goede te maken. Dat is alleen helaas niet helemaal gelukt...hij werkt nog niet naar behoren. Etienne is zoals altijd nog redelijk positief en vind een niet werkende ankerlier minder erg dan bijvoorbeeld problemen aan de motor. Ok, dat is natuurlijk zo, maar het wordt wel weer zwaar spierballen kweken zo. Ik kan nu een hele uitzetting geven over kwaliteit en prijs en merk en wat je dan verwacht en uiteindelijk krijgt...zou het graag even spuien, maar zal het niet doen. Sommigen zullen misschien wel goede resultaten hebben met de Lewmar ankerlier en hopelijk ziet deze er dan vanbinnen beter uit, dan dit waarschijnlijk maandagochtend modelletje.
.
Door de wind werd het vanavond dan ook geen bbq op het strand met de Vivente, maar bij ons aan boord, wat natuurlijk net zo gezellig is. Morgen het land en het onderwaterleven van Mayreau bekijken en misschien ook nog even het binnenwerk van de ankerlier...
-----
At 14-1-2011 03:19 (utc) our position was 12°38.01'N 061°23.89'W

Conch

Donderdag 13 januari 2011 @ 04:16

Wat gaan de dagen toch snel! Zeker als je ook nog een goede verbinding met internet hebt en foto’s aan het uploaden bent (Kaap Verden, Dolfijnen tijdens de oversteek, Barbados en Union Island staan erop).

Gisterenavond heb ik me bij Bougainville (schitterend aquarium!) gewaagd aan de gegrilde conch. Lekker! Het was maar goed dat ik vandaag pas zag wat voor een onsmakelijk wezen de conch-slak eigenlijk is. Er liggen hier veel conch-schelpen op de bodem, dus we hebben vandaag met snorkelen een lege en een volle opgedoken. De conch-slak is een sterk diertje dat met die hele grote schelp zelfs aan de wandel gaat. Ik had vandaag niet het lef om het beestje zelf te gaan grillen, ik heb hem liever ‘onherkenbaar’ op mijn bord zeg maar.;-)

Het werd vandaag druk met NL’se boten in de bay. Gisteren was de Mirus al een praatje komen maken en vandaag kwamen de Seamotions, Seaquest en Tante Rietje ook de baai in. We hebben even bijgekletst met de Seamotions onder het genot van een lekker kopje koffie. De Seaquest blijft ook een jaar in de Carieb hangen en gaan rond dezelfde tijd als wij Panama door. Die gaan we dus zeker nog vaker zien.

Na het snorkelen zijn we het dorpje (Clifton) ingelopen. Wat rondgewandeld, wat gedronken en uiteindelijk in een locaal tentje pizza gegeten met de Vivente. En zo was de dag alweer om! De dagen vliegen. Morgen gaan we verder. Het waait al een paar dagen erg stevig door met vannacht en vandaag toch zeker een 7 bft! We weten dan ook nog niet zeker of we morgen naar de Tobago Cays gaan of Mayreau. Je ligt bij de Tobago Cays net zoals hier wel achter een rif, dus beschut voor de golven, maar de wind staat er wel overheen. Met deze wind is het water ook troebel, dus echt mooi snorkelen zit er ook niet in. Morgen maar even ter plekke kijken en besluiten wat we gaan doen. Ik begin het schommelen eigenlijk ook een beetje zat te worden.


Goede verbinding

Dinsdag 11 januari 2011 @ 22:50

Gisteren werden we zowat uit Clifton gedreven door de regen en de harde wind. We zijn dan ook maar aan boord gaan eten, typisch Hollands: zuurkoolschotel! En daarna hebben we een film gekeken, Australia. De eerste film sinds ons vertrek uit NL. We hebben veel films bij ons, maar als het goed weer is zit ik liever buiten. Gisteren met de regen was het dus een mooi moment om een filmpje te gaan kijken.

Vandaag hebben we een goede internetverbinding, dus ik zit lekker heel de dag al achter de computer. Wat skypen, mailen, foto’s uploaden en surfen. Heerlijk! Etienne is gaan snorkelen, dus er staat ook weer een filmpje bij. Hij heeft een vis gespot (laatste gedeelte van het filmpje), maar we weten niet wat voor vis dat is. Suggesties?

Vanavond gaan we lekker op de kant eten, samen met de Vivente en de Alcatraz (NL-boot).




Het regent heel hard!




We hebben beet gehad met onze sleepgenerator. Iets met grote tanden heeft die in deze knoop gezet...ben blij dat ik niet weet wat het was.

Hallo Grenadines

Dinsdag 11 januari 2011 @ 04:43

Vanochtend om 8 uur al, voeren we Clifton Bay in op Union Island, The Grenadines. Het was een schommelig tochtje geweest en we hebben erg weinig geslapen. De laatste uren gingen we helemaal als een speer, we kregen de vaart bijna niet uit La Luna.
.
Eergisterenmiddag en avond waren de laatste uren in Barbados. Barbados was ons eerste eiland in de Carieb en we hebben er mooie herinneringen aan. De ontzettend vriendelijke en gastvrije mensen, maar ook de schoonheid van het eiland. Door de verschillende tripjes met de bus hebben we dat goed kunnen zien. De andere eilanden moeten dat alles nog maar gaan evenaren. ;-)
.
Eergisteren werd ik wakker na een nachtje vol koorts, griep en snotverkouden. Overdag gaat het gelukkig goed, het weer is warm, dus dat scheelt. Arjen en Adelimar (Windsurfing Renesse) kwamen op de valreep nog even naar ons. Etienne haalde ze op bij Careenage met Mr. Ed en het was een super gezellig middagje limen aan boord. 's Avonds zijn we met z'n allen (ook met de Vivente) weer lekker uit eten geweest bij een bbq-versie van Chefette, de Barbados versie van McDonalds. Erg lekker en onwijs gezellig. Het was dan ook weer moeilijk afscheid nemen, van Arjen en Adelimar én van Barbados.
.
Toch moest dat zondagochtend dan toch echt wel en om 10 uur gingen we ankerop. Zoals ik al eerder schreef een hobbelig tochtje, door de dikke windkracht 6 met een swell van opzij.
.
Union Island is een mooi eiland, we liggen in een baai rondom een rif. Het is druk hier! Met name druk met catamaran-charters. Vandaag waait het ook stevig door, ik denk dat er wel zo'n dikke 6 bft in de baai staat. Het hobbelen valt mee omdat de baai beschut is door een rif, maar de wind staat er natuurlijk wel overheen. Het plaatsje is erg leuk en eigenlijk de baai, met het azuurblauwe water, het rif die weer anders kleurt, het witte strandje met de onwijs vele palmbomen en de gekleurde huizen aan de waterkant maakt dat je je écht in de Carieb waant!
.
.
De real Bajan life ervaren?
Oftewel, het echte Barbados ervaren, voelen en proeven? Lekker limen in de zon? Surfen op giga golven? Of lekker bijkomen op een hagelwit strand onder de palmbomen? The Action van surfgoeroe Brian Talma eens voelen? Of gewoon lekker eten en genieten van échte gastvrijheid?
Kom ook eens naar Barbados! Kijk op deze website van Arjen voor accommodaties en tips: www.surftobarbados.com. Het huis(je) van Arjen en Adelimar is ook te huur (Seascape).
.
-----
At 10-1-2011 03:00 (utc) our position was 12°35.74'N 061°24.93'W

Dag Barbados

Maandag 10 januari 2011 @ 00:27

Vanochtend om 10 uur zijn we ankerop gegaan, op weg naar Union Island in de Grenadines. Met 20 knopen pal in de kont vliegen we naar het eiland. We hebben dan ook alleen de genua maar op omdat we anders te hard gaan. Er liggen veel riffen rond de eilanden en we willen daarom niet in het donker aankomen. Het is een tochtje van 110 mijl en we verwachten rond zo'n 10 uur morgenochtend in de baai het anker te kunnen laten vallen. Het is best een rommelig zee'tje met een aardige swell in de zijkant, waardoor we goed liggen te rommelen. Ik hou het dan ook hierbij voor vandaag. Niet omdat ik zeeziek ben, maar ik ben al een paar dagen grieperig en goed verkouden, voel me dus niet echt 100% met dit geschommel. Morgen krijgen jullie een uitgebreid verslag van de laatste super gezellige middag en avond in Barbados.
.
Tot later!
-----
At 9-1-2011 23:03 (utc) our position was 12°52.94'N 060°19.27'W