Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Dilemma

Donderdag 28 april 2016 @ 17:04

En ja, we liggen nog steeds in Marsh Harbour. Weinig te melden vanaf hier. Afgelopen dinsdag leek een goed window, misschien achteraf gezien was het dat ook wel… Maar nu kijken we naar zondag. Niet ideaal, zeker niet vanuit deze hoek vanaf de Bahamas, maar het is nog niet zover. Want ja, wat kies je? Een of twee dagen prima wind en daarna ‘wind all-over the place’? Of wacht je nog maar, wie weet hoe lang nog? Of ga je morgen weg, met motoren, dan ‘wind all-over the place’ en hopelijk nog steeds goede wind voor de laatste dagen? Dilemma’s! ;-)

Buiten nog even de tijd bepalen, zijn we klaar voor de oversteken; Etienne heeft de motor weer een beurt gegeven, ik heb hem nog even in de mast gehesen, we hebben eten aan boord en alles is alweer ‘schommelvast’ neergezet. Deze trip naar Bermuda is ook maar een (dikke?) week. Het is voor ons al wel weer lang geleden dat we wat langer dan 1 nacht onderweg waren, maar een weekje…dat is zo voorbij. Ik zie er dan ook niet tegenop, maar heb er ook geen zin in. Het is altijd zo saai.

Hier hebben we nu ok internet, dus ik ben lekker aan het surfen en inspiratie aan het op doen voor als we onderweg zijn. Mits het niet te ruig is kan ik misschien nog wat freubelen of schrijven. Daarnaast lopen we hier nu (bijna) elke dag een heel stuk van rechts naar links en proberen zo in beweging te blijven. Het is niet heel spannend hier, maar het contrast is wel heel groot! De supermarkt is echt Amerikaans en groot. Er zijn verschillende mooie huizen, winkeltjes en restaurants langs het water. En gisteren liepen we een heel stuk achteraf en zagen de andere kant van Great Abaco eiland. Kleine houten huisjes, wij zouden ze bijna krotten noemen. Oude auto’s, voor ons een autosloperij van tig jaar geleden, hier een autodealer. Ik was gewoon bezwaard om foto’s te maken.

Hoe leuk is het dan dat de schoolbus stopt en er een horde, prachtige kids uitkomen rennen, lachend, lol trappend en heel beleefd “Hallo”-zeggend tegen ons. Heerlijk!! Hoe kijken wij met onze (Westerse? Verwende?) bril naar andere dingen? Een moeder haalt haar dochtertje op bij de bus en we zien ze heerlijk keuvelend even later aan een ijsje. Mooi om te zien en mooi om over na te denken…

Dat doen we nu ook wel, want we hebben het lekker rustig. Dus ook teveel tijd en wat doe je dan? Ja, dan ben je bezig met het volgende avontuur: NL! We hebben er zin in, om ons te gaan settelen, maar aan de andere kant doemt ook weer die onzekerheid op. Hoe gaat het daar zijn voor ons? Wat gaan we doen? Werk? Huis? Gaat het ook weer passen? Het gaat allemaal door ons hoofd, maar niet op een zware manier. We hebben het over het nieuwe recept dat ik probeer, een artikel uit de krant en over NL. Haha! Druk maken doen we ons er zeker niet over…het is gewoon spannend! En met de komende eerste oversteek, wordt de terugreis zeker ingezet…

Hoe mooi kan het ook onder water zijn?

Woensdag 20 april 2016 @ 10:36

Het was de laatste tijd afwisselend weer. En dan bedoel ik het meer qua wind. Geregeld komt er wat hardere noordenwind over en dan moet je ergens beschut liggen.

Maar toen we een aantal dagen geleden ineens weer prachtig windstil weer hadden, zijn we wat heen en weer gaan varen om de mooie snorkelplekken te bezoeken. En inderdaad, hoe mooi kan de natuur zijn!

Sandy Cay is een klein cay’tje hier net voor een cut naar buiten. Er staat daardoor een continue deining en het stroomt er ook geregeld. Hierdoor komt er vers oceaanwater naar binnen, wat hier een rif mooi maakt. La Luna legde we om het hoekje van de cay, maar helaas nog steeds in de deining van de oceaan en met de dinghy naar het rif. Tjeetje, dat was weer super genieten!! Prachtig!! Meteen toen we ons kop onder water stopten werden we begroet door twee super grote eagle rays, roggen. De hele grappige variant, met witte vlekken en een echt gezicht met neus!

Er zit daar zowieso ontzettend veel vis, hele grote school met doktervissen, wel honderden bij elkaar. Grote baarzen en een paar barracuda’s die ons gemeen aankeken. Het rif zelf is ook mooi, niet heel kleurrijk, maar wel een hoop waaiers en sponsen. We zagen nog een stuk of vier meer van die roggen. We weten zeker dat het andere waren, want allemaal hadden ze een visje bij zich, onder of boven en dat waren heel verschillende! Het was jammer dat het oceaanwater een stuk kouder was dan we waren gewend, dus konden we niet uren in het water blijven! ;-)

Omdat La Luna lag te rollen, maar weer ankerop en rustig gaan liggen. Verder stond er namelijk geen wind, dus alle plekjes waren prima! De volgende dag zijn we naar Mermaid Reef gegaan, vlakbij Marsh Harbour. Een nep reef. Heel veel vis!! En ook die voor ons het rif knuffelde om bescherming te zoeken. Hierdoor zie je dat er eigenlijk voor de vissen wel behoefte is aan rif, terwijl er dat toch maar weinig is. Maar het rif zelf was niet veel. Ook worden de vissen er gevoerd, dus we werden zowat omver gezwommen! ;-)

Een aantal dagen hebben we bij Man-O-War cay gelegen. Een grappig dorpje, enorm religieus, wat meteen opvalt aan de hoeveelheid kerken. We hadden drie stappen aan land gezet en er al drie gezien! Haha! Maar een leuk dorpje, met weer huizen in pastelkleur, een prima supermarktje en een tentje aan het water met internet. Hier hadden we een opvallende buurman naast ons liggen! Een enorm groot motorjacht, drie jetski’s erachter, glijbaan van bovenaf het water in en daarnaast een ware helikopter op het dak. Toen we hem een keer terug zagen komen, waren we blij dat het een goede piloot was, want met veel wind (het waaide toen hard) en dan op een heel krap plekje op die boot landden...zo groot was de heli-H nou ook weer niet...

Inmiddels liggen we alweer een dag in Marsh Harbour. Onze eindplek in de Bahamas. Hier is het bevoorraden en wachten op een goed weergat om naar Bermuda te gaan. Raar, maar ja, aan alles komt uiteindelijk een einde. Marsh Harbour, we waren hier vorige week al een dagje, heeft prima supermarkt(en), hardware store, drankenzaak en andere winkeltjes, maar gezelligheid is er niet echt te vinden. Maakt niet uit, we hebben wel wat te doen (gas vullen, olie verversen, inkopen doen en opruimen) en we maken het gewoon zelf gezellig, dus zijn we gisteren gaan Happy Hour’en bij de Blue’s aan boord, andere NL’ers die hier eergisteren zijn aangeland.

Hoe noemen we haar?

Zondag 10 april 2016 @ 13:42

Dat denk je bij een baby, maar ook als je een ‘nieuwe’ boot hebt gekocht. Houden we de naam of veranderen we die? Dat laatste ‘moet’ bij boten volgens een heel ritueel, want anders brengt het ongeluk, zegt men.

Wij hebben tig jaren geleden de naam veranderd naar La Luna en geen moment spijt daarvan gehad. Gewoon een simpele naam, makkelijk uit te spreken, te vertalen naar het nautisch alfabet (Lima Alpha Lima..) en de meeste landen kennen de naam. Voor ons waren dat ook voorwaarden, maar je boot een naam geven is toch wel een taak apart. Die de een serieuzer neemt dan de ander!

In NL zijn we, in vergelijking met een ander groot stuk van de wereld, vrij ‘saai’ in namen. Het is een vogel, een (zee)dier of een vrouwennaam. In de laatste jaren komen daar ‘hippere’ varianten bij, waardoor het analyseren van bootnamen voor mij leuker werd. Maar, sinds de Carieb en Amerika, kan ik mijn hart helemaal ophalen. Want hier hebben ze geen enkele terughoudendheid in bootnamen. Ook niet in hoe het op de boten staat en ze gillen het zonder gêne door de marifoon.

Laat ik even voor niet boot’ers uitleggen, dat als je elkaar door de marifoon aanroept is daar een soort van standaard protocol voor. Officieel roep je drie keer de bootnaam van de boot wie je wilt spreken, dan zeg je “hier” (of in het Engels “Here”) gevolgd door drie keer je eigen naam. Die drie keren, dat wordt veelal overgeslagen, zeker wanneer je je eigen naam zegt. En ook het woordje ‘Hier’ of ‘Here’ wordt geregeld weggelaten. Iets wat het soms helemaal erg grappig of juist schokkend maakt.

“Fire Fire Fire, Cookiemonster” Nou, wij zaten bij de eerste ‘Fire’ rechtop in de kuip. “Shit, iemand heeft brand, wat erg!” gaat er door je hoofd in de enkele seconden voordat je door de terugreactie – “Cookiemonster, here Fire” - begrijpt, Fire is een bootnaam….

En dan hoor je “Good Morning Vietnam, here Heaven”. Of “Happy Hour, Happy Hour, Cup of tea”. Maar ook “Elvis Motor Jackson, here Endangered Species”. Snappen jullie dat wij de marifoon soms erg vermakelijk vinden? Zo zijn er nog meer hoor “Leap of Faith, Leap of Faith, here Oopsie”.

Het is echt soms ongelooflijk. We zagen een boot met een enorme K in dezelfde stijl als op de Kelloggs Cornflakes, dan vraag je je toch af wat hij als ontbijt eet. En dan is er ‘Milk money’, wat zoiets betekend als ‘kleingeld’. Of ‘It’s just money’. Goh, toch een bijzondere gedachte over je boot.

Maar de winnaar in de, tja, hoe zal ik het zeggen, opmerkelijke namen is en blijft deze….“Flying Pig, Flying Pig, Knot too fast”

Frontaal front

Zondag 03 april 2016 @ 21:58

Na het frontje op Eulethera, hebben we vandaag weer zo'n front. Verdikkeme, zeker omdat dit een eiland is met niet van die goede 'holes'.
.
We zijn namelijk inmiddels op Great Abaco Island. Ons laatste eiland van de Bahamas. Tijdens een mooie motor-zeildag zijn we de 50 mijl overgestoken naar dit eiland. Zo bizar om te zien dat elke keer bij zo'n eiland de diepte van erg ondiep, gewoon meteen kilometers naar beneden stort! In dit stuk was er ook weer geen beschutting van eilanden in de verte, dus de Atlantische oceaandeining liep aardig op ons in. Geen probleem, maar omdat het de dagen ervoor hard had gewaaid en deze dag veel minder, was het toch nog wel wat schommelig.
.
We hadden natuurlijk de hengel weer uit met als resultaat wel 3 keer beet, maar geen blijver, dus toch geen vissoep 's avonds. Jammer! Al was het de eerste keer wel zo'n enorme ruk, misschien maar goed dat die niet vasthield. ;-)
.
Dit eiland heeft ook weer een bijzondere vorm. Aan de westkant is het heel erg ondiep, voor ons zeker niet te varen. De oostkant is de kant aan de oceaan en daar kun je beschut achter wat langgerekte eilandjes varen. Meteen om het puntje na de doorgang is Little Harbour. Een haventje wat we graag wilden zien, maar veelste ondiep voor ons. Dat wordt hier zowieso bij dit hele eiland wel een aardige handicap voor ons.
.
Maar ok, voor anker bij het strandje, waar we redelijk lagen te rollen omdat de oceaandeining de hoek omsloop. Niet echt een probleem en de volgende ochtend meteen het kanaaltje door, Little Harbour in. Heel lang geleden was er een familie uit Amerika overgevaren naar de Bahamas om zich daar te vestigen, weg van alle regels en een vrij kunstenaars leven op te bouwen. Ze zijn in Little Harbour 'gestrand' en zijn op de boot en in een grot gaan wonen. Little Harbour is een prachtige natuurlijke haven, met inderdaad een megagrot aan de waterkant. Deze familie Johnston heeft toen langzaam een woonhuis en atelier gebouwd. Paps, de grote kunstenaar, is inmiddels al wat jaren overleden, maar de drie zoons wonen nog hier. Pete heeft een erg leuke bar gebouwd en runt het atelier ernaast, waar werken van z'n vader en hem te zien zijn.
.
Het zijn prachtige bronzen kunstwerken, maar helaas ver boven ons budget. Het atelier was dicht, maar de bar open en, ivm het weekend, erg druk. Er was zelfs een rommelmarktje en daar heb ik een lekker interessant kookboek (over Raw eating) gekocht en we hebben gezellig gekletst met wat locale bewoners. Een heel leuk stukje.
.
Maar toch vertrokken we aan het eind van de dag weer om een paar mijl verder ons anker te droppen. Ze hadden weer een frontje voorspelt voor afgelopen nacht en vandaag. We konden niet veel beschutting vinden hier voor westen en noorden wind, wat het zou gaan worden, dus werd het afwachten. De weergoden waren ons (en nog 6 boten rondom ons) gunstig gezind, de wind draaide heel snel door het westen en noorden naar noordoost, waardoor we nu weer redelijk beschut liggen. Wind vanuit het westen of noorden en dan een aardige snelheid, had ons weer een hobbelige boot opgeleverd. Maar niets van dit alles, het regent alleen wel al heel de dag, met een paar giga onweersbuien. We klagen niet, we liggen rustig en ik heb weer eens lekkere appelkaneelmuffins gebakken. ;-)
-----
At 2-4-2016 20:59 (utc) our position was 26°21.23'N 076°59.12'W

Rustig aan

Woensdag 30 maart 2016 @ 22:50

Hatchet Bay was inderdaad een prima hole. Op de kant was een klein, stil, half vervallen dorpje. Bij sommige dorpen zie je duidelijk de sporen van een laatste orkaan (die al best wat jaren geleden geweest kan zijn) en andere dorpjes zijn alweer helemaal opgebouwd. Er was een shack waar we wat dronken en konden internetten. Meer dan een shack is het niet. Gewoon van hout een bar met een overkapping en picknicktafels. Maar prima voor het doel. En oja, een hele grote tv waarop de favoriete soap van degene achter de bar in vol volume zich afspeelt. Een dag later toen we er kwamen viel ons meteen al op de tv niet aan stond en inderdaad, geen stroom. Een heleboel locale bewoners verzamelden zich rond de bar, want ze hadden toch niets anders te doen. Heel grappig. Gelukkig duurde deze stroombreak deze keer niet zo lang en konden we na een half uurtje weer genieten van de soap (not!) en internet. ;-)
.
Al deze laatste plekjes waren nog steeds op het grote stuk van Eulethera Island. Maar ook dit eiland bestaat uit een paar kleinere eilanden en tussen het grote stuk en een klein eiland stroomt het dan ook goed, maar daar moesten we wel door. Hele verhalen gaan erover, in de pilot is er een heel hoofdstuk aan gewijd. Dus wij onze tijd uitgekozen en erheen, en werd het voor ons weer prima, niets aan de hand, we hadden nog een knoopje stroom tegen, maar golf nul komma nul. Al zal het er inderdaad wel kunnen spoken en hard stromen! Het heet natuurlijk niet voor niets 'The Current Cut'. Aan de kant waar we vandaan kwamen liepen aardige golven en eenmaal de cut door, was het een oase van rust.
.
We zijn dan ook meteen om de hoek bij een klein dorpje gaan liggen, met de verassende naam 'The Current'. En hoe verbazingwekkend is het dan, dat je ineens weer eens prima internet op de boot hebt!?! Vergeet daarbij niet dat onze 'prima' een andere jullie 'prima' is, want het is enkele minuten wachten tot een site geopend is, af en toe een half uur zelfs omdat de verbinding komt en gaat, maar dan ineens kun je heel snel van alles openen. Al was dat laatste maar 2 keer in alle dagen dat we er lagen.
.
We zijn er namelijk een paar dagen gebleven. Ik heb een dag knock-out door migraine gelegen en verder lagen we er ook gewoon prima. Hier hebben we ook besloten niet meer naar de US terug te gaan. Dan zou het namelijk enorm haasten gaan worden en daar hebben we eigenlijk geen zin in. We hoorden dat het op het volgende eiland goed inslaan moet zijn, dus daar gokken we op. Hierdoor hebben we nog een hele maand in de Bahamas en gaan dan oversteken naar Bermuda. Waarna naar de Azoren en dan Engeland.
.
En door deze beslissing hebben we ineens zeeen van tijd hier. Althans, zo voelt het. Het is namelijk nog een lange dag varen naar het andere eiland en dan nog maar een 20 mijl naar ons 'Bahama eindpunt'. Heerlijk dus! Het weer is deze dagen ook weer wat wisselvallig in windrichting, dus zijn we na The Current achter een prachtig eilandje weggedoken. Het was ook weer tijd voor boodschappen, maar ivm Pasen had maandag naar het stadje gaan geen zin. En achter dit eiland bleek het weer schitterend snorkelen!! Geweldig genieten dus! Weer vissoorten die we al een tijd niet meer gezien hadden, veel klein spul, maar ook aardige knoepers. Angelfish van wel meer dan 30 cm! Verder weer ook zeesterren en gewoon leuk ander spul. Toppie dus!
.
De volgend dag naar Spanish Wells. Een leuk plaatsje! Amerikanen hadden gezegd dat het hoofdzakelijk een 'wit-dorp' was. Ik dacht nog, in mijn naiviteit, dat ze de kleur van de huizen bedoelden. maar nee, ze bedoelden de kleur van de bewoners. En inderdaad, in tegenstelling tot heel veel andere dorpjes, was de meerderheid blank. Veel rijke Amerikanen en vroegere kreeftvissers hebben zich hier gevestigd. De huizen zijn ook groot in de meest prachtige kleuren, met luikjes en veranda's met schommelstoelen. De supermarkt was ook erg modern voor de Bahamas en had de basics. Prima dus, maar ik ga inmiddels fruit erg missen. Ok, er zijn aardbeien en druiven, maar de helft is al rot en het kost een godsvermogen! Ik kijk op dat gebied echt uit naar de Azoren.
.
Bij Spanish Wells konden we niet op de beschutte plekjes dichtbij het plaatsje liggen, want het is hier toch vaak ook nog wel erg ondiep. We lagen aan de buitenkant, prima met onze dinghy, maar de wind zou gaan draaien en er komt een frontje over, dus weer ankerop. Naar Royal Island Harbor. Weer een beschutte baai in een eiland. Kleine doorvaart, de grote is te ondiep en dan lig je weer in een heerlijke stille badkuip met prachtig blauw water.
.
Vannacht en vandaag komt het front over met veel regen en wind. Wij schommelen een beetje op de wind, maar liggen super rustig. We moesten iets onderuit de punt hebben, dus daar is zo'n dagje ideaal voor. En meteen ook maar weer speuren naar kakkerlakken. Eentje en een paar hele ienie mienies die al dood waren. Dat gaat de goede kant op! We spuiten nog af en toe op de prominente 'looppaden' en hopen ze zo 'in bedwang' te kunnen houden tot ze in NL van de koude omvallen. En ooh, wat waarschijnlijk ook ons wel helpt met die kleine roaches (kakkerlakken).we hebben weer een gekko aan boord! Yeah! Zo leuk!! Wanneer die in hemelsnaam is monstert mag Joost weten, we hebben in december voor het laatst aan een dokje gelegen. Maakt niet uit, we hebben hem met open armen ontvangen en hopelijk eet hij snel z'n buik rond! ;-)
-----
At 29-3-2016 19:35 (utc) our position was 25°30.95'N 076°50.51'W

Van windstil naar front

Maandag 21 maart 2016 @ 11:49

Het was de laatste dagen prachtig weer, nou ja, inmiddels zijn we ook al weer een paar dagen verder, dus moet ik eigenlijk zeggen, zo’n week geleden was het prachtig weer! Want, het was windstil. Ok, dan moeten we motoren, maar het voordeel is dat we overal kunnen ankeren waar we willen en datzelfde geldt voor snorkelen.

Dus na Cat Island was onze volgende stop Little San Salvador. Erheen gingen we weer over de grote diepten tussen de verschillende eilanden dus was de hengel weer uit. Halverwege beet een enorme barracuda in onze haak! Ai, die mogen van ons vrolijk blijven zwemmen. Ten eerste vanwege de ciguatera (de rifziekte waar ook wij ziek van kunnen worden en men niet kan zeggen of dat er hier nu wel of niet is..) en ten tweede vanwege de tanden, die deze in enorme grote angstaanjagende vorm had! Deze vechtende barra had mazzel, want het nepvisje waar de haak aan zat brak en dus kon hij er met de haak nog in z’n bek vandoor. Vast niet zo makkelijk met eten, maar ok, hij leeft nog wel! ;)


Little San Salvador is een klein eiland met een prachtige baai, met een evenzo prachtige naam, Half Moon Bay. Dit eiland is gekocht door de Holland America Line en zij verhuren het nu ook aan andere cruiseboot-companies. Waardoor het exclusief is en je er alleen heen kunt met een cruiseschip of met je eigen boot. Kun je nagaan wat er verdiend wordt als zo’n Holland Amerika Line een heel eiland kan kopen en gedeeltelijk bebouwen. Wij fantaseerden al over een Hollandse Piet Patat op het eiland.


Ze hebben een groot stuk van het stand zo bebouwd dat de cruiser, die ’s ochtends al vroeg van het cruiseschip hierheen wordt gebracht, wel wat van zijn of haar gading vind. Naast de ligstoel met parasol en bar, waar je beziggehouden kunt worden door allerlei wedstrijdjes (van aquajoggen tot mooiste vrouw), zijn er jetskis, zeilbootjes, waterfietsen, paddleboards, snorkeltrips, paardrijden en waarschijnlijk nog veel meer. Wij zijn daar niet aan land gegaan, we konden de muziek en de wedstrijden vanaf de boot wel horen. Maar omdat het windstil was konden we wel aan de noordkant, waar een prachtig rif is, gaan snorkelen! Eerst hebben we alle verlaten strandje afgestruind en prachtige schelpen gevonden en veel aangespoeld (dood) waaierkoraal. Eenmaal in het water was het een waaierkoraaltuin. Schitterend!! Maar het rif aan de noordkant...er lagen veel rotsblokken en koraal die begroeid waren en het was alsof je door een koraalcanyon zwom. Enorm genieten! Veel verschillende vissen, verschillend soft koraal. Prachtig gewoon! Het water is niet koud, maar als je er lang in ligt dan word je uiteindelijk toch heel koud. Eenmaal terug aan boord, zagen we het strand weer leeglopen en warmden wij onszelf in de zon weer op, terwijl de stilte terugkeerde op het eiland. Een dag met een gouden randje!!

De volgende dag weer verder naar Eulethera Island, een redelijk groot eiland met een bijzondere vorm. Eenmaal de ondiepe vlakte op bij dit eiland, was het weer ‘droogsnorkelen’. Ik stond op de punt en kon de waaierkoralen en vissen onder ons zien zwemmen! We dropten ons anker voor Rock Sound, een klein plaatsje met een redelijke supermarkt, wat eettentjes en een prachtige kerk.

Wat ze ook hadden was een prachtige grot!! Soms loop je hier een aardig eindje voor en als je er eenmaal bent, vraag je je af waarom je dat hebt gedaan, maar deze was de moeite. Het was een heel stelsel van gangen, een paar enorme kamers van ik denk wel 5 meter hoog! Het is hier limestone en vulkanisch, waardoor er makkelijk dit soort grotten ontstaan. De wortels van de bomen bovenop de grot trokken zich van het gesteente weinig aan en boorden zich gewoon door naar de aarde, je moest er tussendoor lopen in de kamers in de grot!



We zijn gisteren in Hatchet Bay aangekomen, een zogenoemd ‘hurricane-hole’ omdat je beschermd bent van alle kanten. Inmiddels waait het alweer een paar dagen en komt er ook weer een frontje over, de wind gaat weer over de kop, dus moet je een beschermend plekje zoeken. Nou, Hatchet Bay is dat zeker! In de grote kliffen is er een enorm smalle doorgang, wat best even spannend was met de grote golven die er inmiddels liepen. Maar eenmaal binnen was het een oase van rust! Vannacht ging het inderdaad harder waaien en ook weer eens regenen! Maar we liggen heerlijk rustig achter ons anker te dobberen.


PS Er staan ook weer foto's en een filmpje in het foto-album.

Geen vis of kreeft eten op Cat Island

Dinsdag 15 maart 2016 @ 00:17

Toen we gisteren de George Town area verlieten, vertrokken we niet alleen! Het was een ware uittocht! Ze tellen de boten die hier liggen, bijna elke dag, en dat waren er de laatste dagen meer dan 300! Bizar! Maar dat wordt nu snel drastisch minder, want de dag ervoor zagen we al verschillende vertrekken. Gisteren gingen er tegelijk met ons al 20 weg, onze kant op. En dan weten we van een hoop die de andere kant heen gaan en wij vertrokken al heel vroeg. Een aantal kregen gisteren nog gasten en zouden vandaag weer verder gaan. Dus ik vrees dat het aardig 'uitgestorven' zal zijn daar.
.
De ochtend was heerlijk zeilen! Echt super! Wind 90 graden in, 15 knopen en we vlogen naar Cat Island met 6 knopen. Helaas ging de wind na de middag steeds verder zakken en hield het zeilen op. Tussen Cat Island en de Exuma gordel ga je over diep water, honderden meters wat direct verbonden is en open staat met de Atlantische oceaan. Met de bank op gaan bij Cat Island gingen we in een hele korte afstand van honderden meters naar ineens 8 meter diep! We hadden verwacht wel weer een visje te vangen, maar helaas.
.
We dropten ons anker net rond het zuidelijke puntje. Cat Island is 30 mile lang en over het algemeen maar 1 mijl breed. Het heeft wel de hoogste berg van de Bahama's. Nou ja 'berg', het is meer een heuvel met de hoogte van (maar) 63 meter. Haha!!
.
Inmiddels was er helemaal geen wind meer en lagen we in een prachtig stuk water. Vanmorgen zijn we zo'n 12 mijl verder gegaan en we liggen nu bij de Fernandez Cays. Een paar grote rotsblokken net voor de kust. Er loopt toch wel een deining over de bank hier en het is niet heel beschut. Vandaar dat we beschutting hebben gezocht van deze grote rotsblokken wat redelijk is gelukt. Het blijft de komende dagen wel rustig, maar toch willen we verder, want voor ons volgende stekkie hebben we helemaal rustig weer nodig. We gaan dus hoogstwaarschijnlijk morgen weer verder en gaan de kerk hier (heel bijzonder mediterrane bouw enz) dus niet bezoeken.
.
Maar we hebben vandaag wel heel de middag gesnorkeld rondom deze rotsblokken en dat was geweldig!! Prachtig was het met name ertussen. Ze zitten nog aan elkaar, maar dit stuk komt niet meer boven water en is schitterend begroeid! Genieten! We zagen nog een gigantische kreeft, maar die zat goed verscholen onder een enorm rotsblok, waardoor het dus geen kreeft eten is vanavond. ;)
-----
At 14-3-2016 15:09 (utc) our position was 24°18.87'N 075°28.98'W

Veel gezelligheid

Zaterdag 12 maart 2016 @ 13:03

Het lijkt er wel op dat hoe dichter we bij ‘huis’ komen, hoe minder ik ga schrijven... ;-) Maar dat is niet met opzet hoor. Het is gewoon een beetje dat we alles al verteld hebben ofzo, tenminste dat gevoel geeft het. Terwijl dat ook klinkklare onzin is, want hier zijn we nog nooit geweest. We zijn nog steeds in George Town. In het begin was dat prima, want er is veel te doen en daarna hield de wind ons nog even vast hier, maar morgen gaan we verder.

Hier bij George Town kwamen alle boten die we tot nu toe in de Bahamas hebben ontmoet samen, ontzettend gezellig dus!! Ook maakten we weer kennis met andere gezellige mensen. Een van waren de NL’ers Ton en Gerrie van Argo. Met hen zijn we een dag gaan hiken op Stocking Island, helemaal naar het zuidelijke puntje. Een super leuke tocht, gezellig gekletst, gepicknickt en de prachtige omgeving bewonderd! Ik heb een beetje last van mijn lies en het teruglopen, schuin op het zachte zand op het strand, was iets teveel. De volgende dag maar even in de rustmodus dus.

Ook hebben we een gezellige avond doorgebracht bij Windward aan boord, van Lynn en Ian. Heel leuk en wij gaan hun zeker weer zien op de Azoren want daar hebben zij een huis. Een andere NL’se boot, Wild Woman, kwam een paar dagen geleden naast ons liggen met Debby en Erik aan boord. En Capibara, de Denen die we in Key West hebben ontmoet, waren inmiddels ook hier.

Een stukje verder dan waar wij liggen is een super ontmoetingsplek met de geweldige naam; ‘Chat ’n Chill’. Daar worden allerlei meetings gehouden (van bijbelstudie tot watermaker, electriciteit of ‘going south’), verder kun je daar volleyballen, leren hoe je een mandje moet vlechten en gewoon chat’n & chill’n. Wij hebben daar lekker bijgekletst met Wild Woman en Capibara en een hoop anderen. Verder hebben we nog gezellig een avondje met Pepper doorgezakt.

Een paar keer zijn we nog naar George Town geweest, boodschappen doen. Een van die dagen, kort nadat de bevoorradingsboot er was, was het heftig. Het is bijna 1,5 mijl voor ons en het waaide hard!! Heen was niet heel verkeerd, maar de dinghy dock ligt in een kommetje en om dat kommetje in te gaan moet je onder een bruggetje door. Dit is een laag en heel smal kanaaltje. De wind stond er recht in en zo ook de stroom. Dan weet je het dus wel! We werden er naar binnen gegooid! Hoofd laag houden, want de golven waren aardig hoog. Eenmaal binnen was het rustig en op het land is dan van de harde wind weinig te merken. Een hoop lekkere verse veggies gehaald en zelfs tofu! De supermarkt is hier gewoon basic, niet veel voor mij dus, maar alle basis dingen zijn er. Daarna nog even langs de drankenwinkel, want de lekkere rum is hier super goedkoop, in tegenstelling tot het bier. Alles de dinghy in, in vuilniszakken. Wij wisten dat we nat zouden gaan worden, maar zo... Met eruit door dit nauwe doorgangetje, waren we al druipend! Het was tegen de enorme golven onder de brug in en daarna was het niet veel beter. Gelukkig krul je dan al snel rond een landtong, zodat je de golven van de zijkant krijgt. Dit is beter omdat je dan niet zo stuitert, maar de golven slaan erin en we waren allebei gewoon doornat. Och ja, daar smelt je niet van.

Verder nog de andere loopjes op het eiland gedaan en weer eens een boek gelezen. Gisterenavond hadden we een gezellig avondje ter afscheid met Pepper, Last Tango en Perigrina. Zij gaan allemaal naar het zuiden. Jammer, het was gezellig en verder gaan de meeste boten die we kennen naar het zuiden, maar we hoorden vandaag dat er nog genoeg boten naar het noorden gaan, dus helemaal alleen zullen we niet zijn. ;-)

Vandaag gaan we nog even naar George Town. We moeten benzine voor de dinghy hebben en er is al een paar dagen een muziekfestival. Dus even weer foto’s opladen (alles staat dus weer in het foto-album!) en gezellig rondkijken. Morgen 40 mijl naar Cat Island.

Cave, snorkelen, mahi mahi, strand, kampvuur

Vrijdag 04 maart 2016 @ 16:54

Inmiddels zijn we eergisteren aangekomen in George Town op Great Exuma Island. Een van de meest zuidelijke eilanden van de Exumas in de Bahamas en daarmee ook ons turning-point. Vanaf hier gaan we gedag zeggen tegen al de andere boten die we de afgelopen weken hebben ontmoet en die verder de Carieb ingaan. Wij gaan omhoog naar een paar andere grote eilanden en dan weer westwaarts naar Amerika.

De afgelopen dagen waren weer super dagen! De Exumas (de 130 mijl strook met eilanden en cays in de Bahamas) bestaat uit zoveel prachtige eilanden dat je elke dag van het jaar een nieuw eilandje kunt ontdekken. Helaas hebben we niet zoveel tijd en moeten er dus redelijk vlot doorheen. Maar dat neemt niet weg dat de cays die we bezoeken pareltjes zijn! We hadden er al een aantal gehad, maar nu deden we, na de zwemmende varkentjes, een heel groot eiland, Great Guana Cay aan. We stopten in een baai vlakbij Black Point. Een relaxt, typisch Bahamaiaans dorpje!

Een schitterende wasserette (lekker weer schone handdoeken en lakens!), een paar winkeltjes en wat barretjes. Het was dan ook twee avonden achter elkaar Happy Hour met teveel rumpunches en bier! Het was super gezellig met de andere boten, want inmiddels waren Vagabond, Aqua Vida, Sailicious en Yarika, naast Pepper en Last Tango hier ook. Ook nog wat rondgelopen naar de Atlantische kant van het eiland, op zoek naar een blowhole (die het niet deed vanwege het rustige weer) en over de zandbanken weer terug.


Wij zagen dit leuke plekje na twee Happy Hours dan ook maar snel voor gezien en vertrokken voor een klein stukje verder naar White Point. Een prachtig plekje weer! We lagen er alleen achter een landuitstulping en voor een enorm wit strand!! We hebben dan ook aardig wat gelopen en onze spieren in het losse zachte zand goed laten werken.


De volgende dag weer ankerop naar Oven Rock. Een enorme rots op een landuitstulping met daarin een hol zoals een pizza oven, al was deze meer reuzenformaat. In de ochtend, nog voor het echt warm gaat worden, want inmiddels is de temperatuur hier goed gestegen, het eiland op, op zoek naar een grot. Achteraf een duidelijk pad met ‘aan het einde’ en prachtige grot! Tjeetje, wat een verassing! Verscholen onder een enorm bladerendak doemde er een grote kamer op met prachtige stalactieten en stalagmieten en zelfs hele stalagmietgordijnen! Er stond ook water in de grot, brak, waar je lekker in kon snorkelen en rondzwemmen. Best een beetje creepy, maar super mooi!!


Daarna via een zijweg van het pad naar de andere kant van het eiland. Er doemde een baaitje op.


Prachtig, maar helaas was het land eromheen bezaait met plastic! Ongelooflijk!! Allemaal afval uit de zee. Tranen in mijn ogen! Erg tragisch. Etienne ging nog snorkelen bij de ingang van de baai, waar de Atlantische golven op aankomen en dat was prachtig! Schitterend koraal!!


’s Avonds was het weer tijd voor onze sundowner en dit keer met een enorm kampvuur! Leuk!! Dat was alweer heel lang geleden.

De volgende ochtend zijn we een klein stukje verhuist naar Little Farmers Cay. De strook van de Exumas heeft aan de westkant een ‘ondiepe’ bank en aan de oostkant de Atlantische oceaan. Tussen de verschillende Cays zijn doorgangen waar je dus van de bank naar de diepte kunt of andersom. Vanaf hier zou het verder zuidelijk gaan over de bank-kant (zoals ze dat noemen) te ondiep voor ons worden, dus moesten we hier bij Little Farmers Cay naar buiten. In de ochtend met hoogwater zijn we dan ook over de ondiepte richting deze cut, opening, gevaren en net daarvoor geankerd, net uit de stroom. Want met de kleine doorgangen kan het er goed stromen!

En omdat het er goed stroomt is het er prachtig onder water!! Schildpadden en roggen gezien en prachtig grote waaierkoralen en veel ander mooi spul. Het zijn hier wel allemaal dotjes op het zand, niet zo’n enorm aaneengeregen ketting van koraal. Pepper kwam ook bij ons liggen en ’s middags zijn we met de dinghies gaan snorkelen door de cut. Gaaf!! Door de stroom vlogen we over het prachtige koraal naar buiten! Daar was het evenzo mooier en zagen we ook redelijk wat vissen. Genieten!! Etienne was ’s ochtends al gaan kijken of hij met de dinghy een vis kon vangen, maar helaas. ’s Middags dan maar met Pepper en hun speergun op pad. En ja hoor, twee kleintjes. Monica had ze lekker gebakken voor bij de sundowner!

De volgende ochtend gingen we vroeg naar buiten. De nauwe doorgang was super rustig, easy peasy dus!! We hadden onze hengel maar weer eens overboord gevangen. Het was een heel rustig dagje, prachtig warm weer en de motor moest het werk doen. We hadden net een slok van onze koffie genomen toen we het bekende geluid hoorden: “tszzzzzingggggg”. Oftewel BEET!!! Meteen zagen we een prachtig Mahi Mahi (dorade) vechten om het haakje uit z’n bek te krijgen. Oei, dit is altijd dubbel! De Mahi Mahi is super lekker, maar ook super mooi. We kregen hem binnen, het was een jongen van zo’n dikke meter en inderdaad is hij erg lekker... ;-)


We zijn woensdag meteen doorgevaren naar Great Exuma Eiland, George Town, zoals ik al eerder zei. Net voordat we hier de doorgang ingingen regende het, tjeetje!! Maar koud was het nog steeds niet. Het is hier een aardige settlement met alles wat je nodig hebt; supermarkt, hardware store, internet, laundry, restaurant, reparatiemannetjes, enz. Er zijn hier dan ook honderden boten! Ongelooflijk! Een paar dagen geleden lagen we nog alleen! Het is nu ook regatta met allerlei festiviteiten wat het extra druk maakt, maar we begrepen ook dat hier een heleboel boten gewoon het hele seizoen liggen.

Gisteren hebben we onze gasfles gevuld en in het ‘dorpje’ gekeken. Tja, er is alles, maar om nou alleen hier te blijven liggen... We hebben weer lekkere veggies, dus we hadden weer een super lunch; Etienne een vers eitje en ik de vis met een salade!



PS De foto's van de Bahamas tot nu toe, bijvoorbeeld die van de biggetjes, staan in album! Veel kijkplezier!

Zwemmende...varkens!

Donderdag 25 februari 2016 @ 01:35

Bahamas bestaat uit prachtige eilanden met witte stranden en water in 50 tinten blauw. Highborne Cay was met name voor de high society, niet alleen vanwege het dure internet en haven, maar ook de enkele veggies en alcohol die ze hadden en het restaurant. Wij hielden het dus bij onze traditionele sundowner op de beach, die je van boord meeneemt. Gezellig, want elke keer als je ergens anders ligt leer je weer nieuwe boten kennen, die al snel weten van onze sundowner en ook stipt 5 uur op het strand verschijnen.
.
Na een aantal dagen Highborne Cay zijn we verhuisd naar Shroud Cay, een paar uurtjes varen. Er stond aardig wat wind, maar alleen de genua uit en zo heerlijk gezeild!
.
Bij Shroud Cay lagen we weer mooi en beschut voor de wind op dat moment. Er waren een paar kleine strandjes, die tijdens onze sundowner nog verder verdwenen omdat het hoog water werd. ;-)
.
Helaas was het getij zowieso niet helemaal met ons. Shroud Cay wordt doorkliefd door riviertjes, stroompjes en meertjes. Een groot mangrove park, die uiteindelijk ook weer met een stroompje uitkomt aan de andere kant van het eiland. Het enige is, deze mangrove is ondiep. En zelfs met de dinghy zou het met laagwater een challenge zijn. Wij niet flauw en dus 's ochtends, samen met Pepper en Last Tango, in de dinghies op weg naar de andere kant via deze mangrove rivier. Erg leuk!!
.
En eenmaal aan de andere kant van het eiland werden we beloond met een prachtig strand!! Ik denk wel het mooiste strand van de Bahamas, voor ons in ieder geval tot nu toe en volgens een stel dat al 25 jaar hier geregeld komt en 'alles' heeft gezien hier, inderdaad het mooiste! Prachtig wit, fijn poeder zand, dat je voeten streelt en je benen aait als het opwaait door de wind. Het is in contrast met de grillige koraalrotsen waar de meeste eilanden hier van zijn gemaakt. De vele tinten blauw van het water verfijnt het geheel en vraagt aardig om aandacht als het met grof geweld op het strand slaat. De wind stond aan deze kant op het eiland.vandaar. Maar in een woord 'prachtig'!!
.
Lekker rondgestruind, wat gesnorkeld, gekletst en toen weer terug. Het water was al aardig zakkend dus we waren benieuwd of we het gingen halen. Nou, dat was een aardig tochtje. We hebben genoten, want als het diep genoeg was geweest was het maar saai geweest. Maar het was voorzichtig varen met de motor omhoog, dan toch maar even het water in en duwen, dan konden we weer een aardig stuk varen want de stroom had een geultje diep tegen de mangrove gegraven en dan maar ons mee laten drijven door de wind en stroom, waarbij we probeerden met ons gewicht de dinghy zo vlak mogelijk te laten zijn. Genieten!! En na een aardige tijd hierover gedaan te hebben kwamen we weer aan de andere kant en was het weer diep genoeg naar La Luna terug.
.
Inmiddels hadden we buren gekregen van een prachtige Hutting. Tijdens de sundowner hadden we al gezellig kennisgemaakt met de eigenaren Yves en Elaine, Franse Candezen uit Quebec. We hadden het natuurlijk over hun boot, omdat het een NL'se ontwerp en bouw is en we hem erg mooi vinden. Maar het bleek dat de Velvet met name een bijzonder exemplaar is, want het design is verfijnd door zijn eerste eigenaar, meneer Lapine. En ja, die van Porsche! Wij waren dus erg benieuwd naar de boot en namen de uitnodiging om een kijkje te komen nemen, dan ook grif aan. En inderdaad, een prachtplaatje, in alle opzichten! Het interieur was mahonie met kersenfinish en met name aan de banken en stuurstoel (het is een zeilboot met een pilothouse) kon je zien en voelen dat Lapine z'n zegje erin heeft gehad. Wat grappig was, de tegeltjes bij het keukenblad waren Delftsblauw en tekende een tafereel van oude schepen met een enorme NL'se vlag en de stad Harlingen. Op het handvat van de oven stond in Delfstblauw
de NL'se tekst: "De kapitein leeft niet alleen van brood". Haha!!
.
Na het mooie en gezellige Shroud Cay gingen we een stukje verder naar Big Majors Spot bij Staniel Cay. Een heerlijke, pittige dag zeilen!! Aardig wat wind, ook super scherp, we voeren heel de tijd met de wind 30 graden in, dus lagen we ook super schuin, maar wel weer eens lekker voor een dagje zeilen. We voeren met Pepper naast ons en dat is dan wel leuk als je met anderen dezelfde richting op gaat. Helemaal toen we steeds verder uit elkaar gingen en allebei met de wind 30 graden in bleven zeilen. We zaten blijkbaar in een andere stroom, want wij werden naar buiten gepusht en zij konden mooi dicht bij het eiland blijven. Grappig!!
.
Toen we ons anker lieten vallen, zagen we al waarom Big Majors Spot zo bekend is.de VARKENTJES!! Varkentjes? Ja, er lopen tig varkentjes op het strand. Die komen bedelen om wat eten en daarvoor zelfs helemaal naar je dinghy toe zwemmen! Enorm grappig!! Er zijn een aantal grote exemplaren; Big Mamma, die gaat zitten als je zegt 'sit' met iets te eten voor haar snuit, Grumpy Daddy, die graag z'n volle gewicht als stormram gebruikt wanneer hij het gevoel heeft dat de andere Daddy teveel krijgt. Mamma is echt een roze varken(tje) en de Daddy's zijn gespikkeld. Dan loopt er nog wat tussenspul rond en dan komen een vijftal kleintjes, de meest schattige! Het is echt ongelooflijk, iets wat we tijdens deze reis nog niet hadden gedaan, was gezwommen met varkens. Hoezo humor! Maar humor of niet, het is een big attractie hier en de toeristenbootjes komen af en aan, wat enorm lachwekkende taferelen geeft als Big Mamma met haar enorme dikke lijf achter een prachtig model in ienie mienie bikini aan
hobbelt en het model met hoge schrilletjes het water in rent en erachter komt dat Big Mamma dat toch echt niet tegenhoud en die haar gewoon achterna komt gezwommen!!!
.
Wat ook een highlight is hier, is de Thunderball Grotto! De grot heeft 'meegespeeld' in de James Bond film waarin Sean Connery 007 was. En deze grot is echt geweldig!! Gisteren waren we als eerste erin. het beste is met laag water op doodtij. Je snaked door een smalle opening en dan opent de grot zich al heel snel boven je. Adembenemend!! Er zijn een paar gaten aan de bovenkant die het zonlicht binnenlaten en daarmee geeft het een prachtig schouwspel in en onder water. Ook onder water zitten verschillende doorgangen en er zwemmen echt miljoenen kleine visjes. Ongelooflijk zo'n mooi spel van zonlicht, het kabbelen van het water en de glimmende en kleurrijke visjes onder het water!! Prachtig!! Er lag een rifhaaitje nog rustig gniffelend voor te bereiden op het schouwspel dat hij zou veroorzaken als hij, op het drukste moment in de grot (heeeeel druk was dat met tig toeristenbootjes) zijn entree zou maken tussen de spartelende benen door. Gillen van het lachen was dat! Wij zochten daarn
a de rust maar weer op en doken via een ondergrondse opening naar buiten aan de andere kant. Daar werden we verwelkomt door een prachtig koraal!! Echt mooi! Veel soft, veel sponsen, veel boompjes, vele waaiers en veel vis. Genieten! Ook nog wat groter spul gezien, een schildpad, grote krab, barracuda en een enorme rog!! We waren zo verkocht dat we vanmiddag weer zijn gegaan! Helaas waren we 'te laat' dat wil zeggen dat er al toeristenbootjes waren, we hadden dus niet de magie van de grot die ons overweldigde, maar het mooie rif was er nog steeds!
.
Vanochtend zijn we ook even naar Staniel Cay gevaren. Daar zijn wat winkeltjes, die etenswaren verkopen. Helaas geen bananen, maar we pikten wel ergens internet op, dus konden we weer eens even email lezen, kijken of we nog wat hotnews gemist hebben en zelfs heel even wat woorden wisselen met het thuisfront!!
.
We liggen hier voor het eiland met enorm veel andere boten. Gisteren waren het er nog meer, vannacht gaat de wind van de verkeerde kant komen, dus de ondiepe boten hebben beschutting gezocht tussen de verschillende eilanden hier. Inmiddels liggen we hier nog met aardig wat boten en zelfs twee enorm uit de kluiten gewassen motorjachten! Zelfs hun dinghy is bijna al twee keer zo groot als La Luna! Wel een leuk gezicht om de crew druk te zien, met de zonen en/of dochters en al hun vrienden, die hun 'springbreak' (voorjaarsvakantie) op papa's jacht vieren. ;-)
-----
At 22-2-2016 20:25 (utc) our position was 24°10.99'N 076°27.64'W

Zeilen, blauw, leguanen, borrels en strand

Donderdag 18 februari 2016 @ 15:06

Well, we're doing great!! Dat is de zin die we deze dagen veel gebruiken. We trekken namelijk gezellig met een groepje Amerikanen op en we het gaat goed met ons.
.
De Bahama bank (na Gun Cay) is heel ondiep. De Bahamas zijn zowieso grappig, want je hebt ondiepe banken, met daarlangs de eilanden en tussen de banken is het ineens echt mega diep!! Ook is het water helder, dus de ondiepe Bahama bank over was leuk, want je kon goed alles zien! We hadden alleen de genua op en liepen lekker. Het was zo'n 60 mijl, dus kwamen we 's avonds laat aan bij de Berry Islands, Frazers Hog Cay. De eilanden noemen ze meestal 'cay's'. We gingen zo dicht mogelijk naar de kant en dropten ons anker naast Last Tango en Pepper. Een rustig nachtje en de volgende dag eens rondkijken. Een prachtig eiland, maar wat een afval! Dat geeft je af en toe bijna tranen in je ogen dat mooie plekjes zo verziekt kunnen worden door menselijk afval (motors (!) en verder plastic, plastic en plastic). We gingen een binnenriviertje op met de dinghy en dat was echt heel gaaf!! Het is zo helder, dus op volle snelheid zag je onder je de bodem dieper en ondieper worden en van alles zwemmen, e
en schildpad, haai en vissen. Genieten!
.
De volgende dag verder. Het weer is nog steeds halen en brengen, met korte windows en af en toe veel wind. We gingen naar Providence Island. Het diepe stuk tussen twee banken over naar het soort van hoofdeiland in de Bahamas. Het was een prachtige zeildag! Weer een van die dagen dat je weet waarom je van zeilen houdt! We lieten het anker vallen in West Bay, een prachtige baai en tot ons plezier zagen we Pura Vida daar ook liggen. Gezellig!! Dit stukje van Providence is het rijke stuk. Er zijn aan deze kant twee marina's, eentje (opgezet door UK billionair Joe Lewis, Tiger Woods en Ernie Els) rekent 8 dollar per feet. Inmiddels staat de dollar bijna gelijk aan de euro en wij zijn 34,5 feet. Reken maar uit en jullie snappen dat wij blij zijn met ons anker! ;-)
.
Op het noordelijke puntje is een soort van pretpark idee. Maar nee, niet voor ons! Prive terrein wat je kunt huren en wat op de lijst staat van plekken waar je oud&nieuw gevierd MOET hebben.. Wij genieten 's avonds van de enorme lichtjes, verder niets gezien daar. Elke dag gingen we met een drankje naar het strand (waar de film Jaws is opgenomen) en al snel voegde twee Canadese boten, Layla en Odysee, zich elke avond bij ons en zo was het een erg gezellig (6 boten) groepje!
.
Het andere puntje van de baai is een National Park met een snorkeltrail hoorden we al snel van Monica & Trent (Pepper) die al heel snel het gebied hadden verkend. Het weer liet ons toch nog niet verder gaan, dus prima, we bleven nog maar even wat daagjes extra liggen. Het was een super snorkeltrail! Eigenlijk meer voor duikers, maar ook zeker te doen met de snorkel. Heel veel nep rifballen hadden ze uitgezet en je zwom zo een heel traject, verder via een gezonken vliegtuig (uit een van de James Bond films), een enorm beeld van Atlas, via een prachtig ander beeld, naar een stukje waar ze rif 'kweken' en dan via een daadwerkelijk mooi echt rif weer terug. Heerlijk!!! Het strandje waar we vanaf begonnen heeft 'meegespeeld' in de film Flipper. Het is dus echt een stuk van beroemdheden, zeker met de wetenschap dat Sean Connery met een huis van hem uitkeek op ons in West Bay!
.
Providence is een eiland waar alles is, supermarkten, watersportzaken enz. Het is er erg druk (250.000 bewoners) en er kunnen (wat mij is vertelt) wel 10 cruiseschepen tegelijk aanmeren. Hierdoor is helaas de crime ook erg hoog, dus hadden we weinig zin om echt naar de hoofdstad te gaan. Maar ja, verse veggies zijn toch ook wel lekker. John-Michael & Kimberly (Pura Vida) wisten te vertellen dat er een supermarkt op zo'n 6 mijl afstand zat. We probeerden nog met de bus er te komen, maar nadat Pepper erheen gefietst was leek dat ons een beter idee. We mochten hun fietsen lenen en dus fietsten we maandag erheen. Ik kan me de tijd niet herinneren dat ik voor het laatst gefietst heb! En ja, ik ben een NL'er! ;-) Het waren prachtige vouwfietsjes met versnellingen wat geweldig was, want het was toch wel wat heuvelachtig. En toen kwamen we, na zo'n 45 minuten fietsen, bij Solomon's Fresh Market en vielen zowat flauw! Niet zozeer van de fietstocht, maar wow, wat een geweldige winkel! Ze hadde
n er echt alles!! Eerst lekker aan de koffie gegaan en toen op ons gemak op ontdekking. We hebben heerlijk veel veggies en fruit meegenomen, melk en brood. Verder niets.. Een zak chips kostte tussen de 6 en 15 dollar! En ik had je eerder al verteld dat het bijna 1-op-1 is he?! Zakje garnalen, 40 dollar. Zalm, 22 dollar! Vlees, ook duur en pizza's, ook 15 dollar. Brood en melk was iets duurder dan in Amerika, ok, we zijn op een eiland. Veggies waren niet eens zoveel duurder, dus daar gingen wat kilos van mee op onze rug en aan het stuur van de fiets. 's Avonds hadden we aardappels met een heerlijke salade!
.
De laatste avond in West Bay waren we uitgenodigd bij Pura Vida aan boord, samen met Pepper en Last Tango. Heerlijk geborreld en super gezellig gekletst. Pura Vida bleef nog een dagje liggen en wij vertrokken dinsdag naar de Exuma's. Een rij met eilanden aan de oostzijde van de Exuma Bank.
.
In de ochtend was het enorm hakken tegen de wind en golven. Hmm, hebben we er wel goed aan gedaan om te vertrekken, vraag je jezelf dan af. De gribfiles gaven aan dat het snel zou gaan liggen en we gingen later om een ondiepe plek heen, dus zou het bezeild moeten gaan worden. En zoals zo vaak, de gribs hadden het weer bij het rechte einde en ging de wind liggen, ook konden we later de genua erbij uitrollen en werd het een prima dagje!!
.
We lieten ons anker vallen tussen Allen's Cay en Leafs Cay, een prachtig plekje weer! En zo helder het water, 's avonds konden we de bodem nog zien door het maanlicht! De volgende ochtend eerst gezellig koffie gedronken met Mike & Gigi (Last Tango) en Trent & Monica. We hadden uitzicht op het strand waar de leguanen zouden zijn. We hadden gehoord dat ze zouden komen als je op het strand kwam. Maar eer dat we onze koffie op hadden, kwamen er al twee toeristenboten van Providence Eiland naar het strandje, wat toch niet zo groot was en meteen een hele invasie veroorzaakte. Maar inderdaad, met een druif aan een stokje lokten ze de leguanen uit hun schuilplaatsen. Gaaf! Toen de boten weer vertrokken waren, zijn wij snel naar het eiland gegaan en hebben prachtige foto's kunnen maken, van deze prehistorische dieren. Heel bijzonder!!
.
Na de lunch zijn we alweer ankerop gegaan en verkast naar Highborne Cay. Er komt weer wat meer wind aan en dus op zoek naar een beschut plekje. Op dit moment liggen we weer voor zo'n prachtig strandje, in blauw water. Ook vlakbij een haven, waar we hoopten internet op te pikken, maar helaas..35 dollar per dag! Haha!! Voorlopig dus geen foto's..
-----
At 17-2-2016 19:34 (utc) our position was 24°42.37'N 076°49.30'W

Karakteristiek Bimini

Woensdag 10 februari 2016 @ 00:37

Inmiddels hebben we Alice Town op de Bimini's alweer verlaten. Maar even nog terug.
.
We hebben de afgelopen dagen veel gedaan, maar ook veel niet. Het weer is nog steeds enorm wisselvallig. De ene dag zitten we binnen (nog net niet met de kachel aan), terwijl buiten de 30 knopen rond de boot giert en de regen tegen de ramen slaat. De volgende dag is het een rustige dag, verbrandt je door de felle zon en zijn we weer aan het zwemmen! Op de dagen dat het veel waait is het vaak noord, noordwesten wind. Geen wind om hier weg te gaan. En is het een dag rustig, dan is het vaak een te kort gat, want om naar de volgende plek te gaan hebben we een dag en nacht nodig.
.
Maar dat is niet zo erg. We hebben ons er inmiddels redelijk bij neergelegd en genieten van de mooie dagen en van de regendagen, wanneer we binnen achter de computer zitten, poetsen of lekker bijslapen. Ook gaan we weer geregeld wat drinken op de kant. Gewoon in de haven, om vijf uur, eigen drankjes mee en dan zijn de andere zeilers er ook.
.
Het is weer een leuk, bont gezelschap. We liggen met twee andere boten voor anker; Pepper, met Monica en Trent, die we in Marathon al gezellig hadden ontmoet en Pura Vida, met Kimberly en John-Michael. In de haven liggen er nog meer en we maken super leuk contact met een hoop boten (Ron en Ben, Luke en z'n opa Steve, Irene en haar man en vriendin, Mary-beth en John.en ik ben de rest van de namen en zeker de bootnamen vergeten). We gaan snorkelen met Trent, Monica, Luke en Ben. Er liggen hier nog overblijfselen van Antlantis. Je weet wel, die mysterieuze stad. Nou, we hebben de stenen gezien, of ze daadwerkelijk zo oud zijn als. Maar het was erg leuk om weer eens zo onder water te zijn. Ik weet gewoon niet meer wanneer de laatste keer was! Daarna met de dinghys nog even toeren, veel bullsharks gezien, springende roggen en ander mooi spul.
.
Even over de haaien.Discovery Channel was hier opnamen aan het maken, vlakbij de haven, met de Bullsharks. Dat ze werden gevoederd en niet kwamen als er magneten rond waren enz. Ik weet het fijne er niet van, maar jullie kunnen gaan zien op Sharkweek!!
.
Zodra het redelijk weer is doen wij ons loopje over het strand. Tijdens een van de winderige dagen kwamen we in gesprek met Tommy, een gepensioneerde Bahamiaan die nu hele leuke dingen maakt van alles wat erop het strand aanspoelt en de kokosbomen. Een interessant karakter en dus erg leuk om mee te kletsen; zijn vader is op het heel bekende 'rumrunners' schip Sapona hierheen gekomen en hij wist te vertellen dat ze daar later de rum op verstopten, dat de Amerikaanse navy het schip (wat nu als een hoog en droog wrak bij South Bimini ligt) later gebruikten als schietschijf en hij had als schilder gewerkt voor President Nixon in zijn zomerhuis hier op de Bahamas. Ontzettend leuk!
.
Daarna liepen we de hoek om en stopten bij het Dolphin House, gebouwd door de broer van Tommy, Ashley Saunders. Echt super gaaf! Wij zouden het een eco-house noemen. Het is helemaal gemaakt van conch-schelpen, stenen van het eiland en alles wat hij verder op het strand heeft gevonden. Het is echt prachtig! Gedecoreerd door strandglass, schelpen en stukken tegel of andere grappigheden die hij heeft gevonden. Zijn ramen zijn echt het summum! Vier grote augurkenpotten aan beide zijden afgedekt met horgaas, vast in het cement met daaromheen gekleurde flessen. Wil hij het raam 'open' dan haalt hij de doppen van de augurkenpotten! Geweldig!!! Ook weer een hele interessante kunstenaar! Helaas hadden we uiteindelijk geen tijd meer om de derde broer op te gaan zoeken, die botenbouwer is.
.
Gisteren, maandagochtend, was het weer wat rustiger en zag het er goed uit om naar buiten te gaan. Bij Bimini moet je namelijk een ingang door en dan kom je tussen noord en zuid Bimini. Deze doorgang is smal en ondiep en wanneer de wind uit het westen komt, dan loopt het hier naar binnen. Je moet dus goed kijken wanneer je vertrekt. Maandagochtend was het hoog water en nog maar 12 knopen, dus wij gingen naar buiten. Helaas ging dat niet heel makkelijk, want we kwamen erachter waarom we de afgelopen dagen zo vast als een huis lagen op de ankerplek..onze ketting lag vast rond een enorm oud kanon!! Helaas was het te slecht zicht en het stroomde te hard voor een foto, maar Etienne moest wel het water in. Hij kon niets doen, maar we wisten nu wel hoe we vast zaten. Dus nog een paar keer proberen en ja hoor, we waren los!
.
Het ging prima naar buiten varen, het was hoog water, er stond water zat en de wind was nog veel minder dan 12 knopen. Goed dus! We melden dit snel aan Gigi en Mike (van Last Tango) die ons dan ook, samen met Pepper, niet veel later volgden. We dropten ons anker bij Gun Cay, een beetje verder zuidelijker. Als we verder gaan moeten we een ondiepere bank oversteken en dat kunnen we vanaf hier makkelijker doen, we hoeven geen gekke doorgangen door. Het was een prima tochtje naar Gun Cay en het was heerlijk weer.
.
Vandaag is het weer een vreselijke winderige dag. Vannacht begon het. Continu zo'n 30 knopen met enorme hardere vlagen uit het westen. We liggen hier prima. Het schommelt een beetje omdat Gun Cay laag is en het water er wat overheen komt en de stroom soms ook wat verveelt. Maar het is prima. Inmiddels liggen we hier nu met zo'n 8 boten! Gezellig!
.
We hebben net gezellig koffie gedronken met Last Tango en Pepper en besproken wat we morgen gaan doen. De wind gaat afnemen en wat draaien, dus we willen de bank over naar de Berry Islands. Was weer apart, met z'n zessen knus binnen aan de koffie met chocolademuffin is weer wat anders dan in de zon in de kuip! ;-)
-----
At 9-2-2016 14:45 (utc) our position was 25°35.01'N 079°17.95'W

Kijk mee...

Dinsdag 02 februari 2016 @ 13:52

Vandaag is het mooi weer, warm zelfs.


Zoals ik al zei, Alice Town is lekker rommelig Caribisch. Iedereen is super vriendelijk en begroet je met een goedemorgen.




En het strand... dit zijn de plekjes die we waarschijnlijk het meeste gaan missen...



La Luna is de middelste.

Bikinis, Biminis, Bamanas, Bahamas

Maandag 01 februari 2016 @ 15:27

Ja hoor, we konden zaterdag weg! En we zijn weggegaan! Het was een prima tripje. Motorzeilend nog aardig wat uurtjes en daarna werd het toch te scherp en moest de motor het alleen doen. Maar het was rustig weer en geen regen. Er vertrokken nog een paar andere boten, maar die verloren we al snel uit het oog.

Het was ook wel weer lekker om midden op het water te zijn. We zagen weer vliegende vissen, Portugese oorlogsschepen (de kwalletjes) en dolfijnen. ’s Avonds waren er weer veel sterren en een prachtige (bijna halve) maan.

Maar het was ’s nachts ook druk! Druk met andere schepen. En wel...cruiseschepen! Niet te geloven, we hebben er meer dan 20 geteld. De Nieuw Amsterdam, Norwegian Getaway, Celebrity Silhouette, etc. Zag je in de verte een bol met licht, dan wist je het al, daar komt er weer een. De cruiseschepen varen hoofdzakelijk ’s nachts zodat de mensen overdag ergens aan land kunnen, hier was het echt een cruiseschip-kudde.


Er voeren ook nog zo’n 4 andere zeilboten, we zagen ze niet, maar hoorden ze des te goed al die schepen oproepen. Voor degene die wacht had een leuke afwisseling, maar als je moest slapen iets minder.

Er waren ’s nachts ook weer de ‘lichtjes’ in het water. Genieten gewoon weer!

En zodra het licht werd, liepen we de Bahamas aan. De Bimini eilanden om precies te zijn en dan Noord Bimini. Daar kwamen we samen met de andere zeilboten, die kwamen van boven. Waarschijnlijk zijn die langer via de kust omhoog gevaren om dan naar de Biminis te knikken. Wij zijn meteen al naar de golf gegaan, zodat we vrij meteen de stroom meekregen. Dichtbij de kust liep die nog tegen. Zo pakten wij ook sneller de beruchte golfstroom op en vlogen we, onder een ideale hoek, naar de overkant.

We liggen nu voor anker bij Alice Town. Het is zo enorm anders hier dan in de States! Meer Caribisch. Nadat we het anker hadden laten vallen zijn we eerst gaan ontbijten en toen naar de kant om in te checken. Dat gaat hier echt super relaxt. Ze hebben wel liever dat je in de marina gaat, ‘voor als ze de boot willen komen doorzoeken’, werd er gemeld, maar verder checkten ze ons gewoon in. Het was zondag, dus alles was verder dicht.


En vandaag, regent het de hele dag alweer! We hebben gisterenmiddag nog wel lekker gezwommen in heerlijk warm water! Super en dat was ook alweer heeeeeeel lang geleden. Vannacht is het begonnen met gieten en dat doet het nog steeds. De dinghy is bijna vol. We doen dus lekker rustig aan. Morgen moet het weer beter worden, dan gaan we Alice Town eens beter bekijken.