Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Weer afscheid...

Zaterdag 21 mei 2016 @ 12:04

Weer afscheid

Met Dalwhinnie hebben we gezellig verschillende keren geborreld en koffie gedronken en een aantal dagen geleden hebben we lekker bij ze gegeten. Lucia en Frans hadden ons heerlijk verwend met lekkere zalm met saus voor mij, heerlijke gevulde kip en groenten en aardappeltjes uit de oven. Smullen!! Na mijn appelcrumble, was het gezellig uitbuiken en we dachten afscheidnemen, maar nee, wij besloten toch nog wat daagjes te blijven. Zij blijven hier namelijk voorlopig nog even hangen en wij gaan toch verder, dus ja, dan is het uiteindelijk toch wel weer afscheidnemen.

Het was een aantal dagen hondenweer hier! Veel en dan heel veel regen en aardig wat wind. Vandaag is het weer prachtig weer, wat een verschil elke dag! Een dezer dagen gaan we dan toch wel vertrekken. De berichten zijn wat tegenstrijdig, dus we gaan het ook gewoon 's ochtends met een oog op de gribs en een oog op het werkelijke weer bekijken. Het wordt dan een trip naar Flores op de Azoren, zo'n 1700 mijl.

Inmiddels is het hier iets rustiger geworden, de ARC is inmiddels alweer weg en ook wat andere NL'ers. Er zijn ook weer boten voor teruggekomen en al met al blijft het gezellig internationaal druk op de ankerplek.

We hebben niet veel zin om te gaan, zeker niet na de laatste trip, maar we zien er ook niet heel erg tegenop. Het is nu eenmaal iets waar we nog even doorheen moeten. Het weer ziet er niet verkeerd uit, waarschijnlijk veelal wind schuin van achteren, dus dat is voor mij super! Het is dus nog even laatste dingen halen en dan afwachten, vertrekken we morgen of overmorgen offe.....




Zijn ze niet prachtig, die Bermudianen in bermuda?



De NL'se Oosterschelde hebben we al op veel plekken gezien, ook nu weer!



Een hele grote catamaran kwam diesel halen...in jerrycans! Honderd!!


Bermuda

Zaterdag 14 mei 2016 @ 15:15

Het is weer heerlijk om in Bermuda te zijn. Zo vriendelijk!! Zo heerlijk Engels, en St. George, waar we liggen is prachtig!

We liggen lekker voor anker. Het weer is prima. Weinig wind en een stralende zon. Vandaag waait het wat harder. De laatste dagen is het waaaanzinnig druk geworden! De ARC (ralley naar Europa) is gearriveerd en ook nog gewoon andere boten. Het is wel weer een leuk internationaal gezelschap met veel NL'ers, Duitsers, Engelse en Scandinaviers. Een paar Amerikanen en Canadezen, nog wat Franzen, Switsers, Portugezen en uit Malta.

We zijn alweer klaar met onze klusjes. Etienne is weer even omhoog in de mast geweest, de bimini is weer geplakt, e.e.a. is weer zoutvrij en opgeruimd. Het is leuk, want we hebben leuk contact met de andere NL'ers en onze Duitse buren. Met Dalwhinnie borrelen we geregeld en kletsen weer eens goed bij. Gisteren zijn we met z'n viertjes naar Hamilton, de hoofdstad, geweest. Erg leuk en gezellig. Het geslaagde dagje hebben we afgesloten met een bezoekje aan de afhaal-Chinees! ;-)




Klote trip!

Dinsdag 10 mei 2016 @ 15:07

Eergisterenavond zijn we, zonder kleerscheuren in Bermuda aangekomen. Wel een paar blauwe en beurse plekken en La Luna heeft een scheur in de bimini.

Vorige week op 1 mei vertrokken wij uit Marsh Harbour, Bahamas. Het weergat zag er ok uit, eerste dagen scherp, daarna misschien wel weinig wind. En inderdaad, de eerste dagen hadden we de wind 60 graden in. Op dit gestamp, gecombineerd met wat zenuwen vanwege weer een wat langere zeiltocht, maakte dat ik goed ziek was. Helaas twee dagen lang.

Het weer veranderde met de dag, waardoor we het komende front helaas niet konden vermijden. Dalwhinnie (yeah, onze lieve vrienden zijn weer in de buurt!) gelukkig wel en dook eronderdoor, de Blue's kwam er helaas ook in terecht.

Het front kwam gelukkig overdag over en bouwde langzaam op. Op het heetst van de strijd waren we een paar uurtjes gaan bijliggen (de nautische term voor, vrij vertaald, de boot gaat dwars liggen en beslist het van hier) en dat maakte het ineens erg rustig aan boord. Het regende heel de dag en er kwamen ook zoute spetters over. Het waaide hard, 40 knopen! Niet leuk! Maar met alleen het vierde rif ws het goed te doen. Het heeft op mij wel veel indruk gemaakt, maar bang ben ik niet geweest. Zo erg was het nou eigenlijk ook weer niet en dat denk je helemaal als je een nacht goed hebt geslapen....

Toch was het heftig en gelukkig duurde het niet te lang. Ook hadden we mazzel dat het maar een kort frontje was. In de nacht was de wind helemaal verdwenen en konden we verder motorend naar Bermuda. Ik heb tijdens ons dagelijkse netje met Dalwhinnie en de Blue's, iets te hard geroepen dat "mij motoren na de storm niet erg lijkt". Want zo bewegen we onszelf de laatste dagen, nog steeds in een grijze wereld en geregeld een bui. De laatste nacht, afgelopen zaterdag, zien we net voordat het donker wordt de buiengrens wegtrekken en brengen we de nacht weer onder de sterren door.

De volgende dag kan alles naar buiten. Het is stralend weer en dus kunnen zaken weer drogen. En zo lopen we, aan het einde van de dag, zondag, Bermuda binnen. We worden binnen gezwaaid door de Blue's en de andere NL'se boten Wildeman en Long John Silver. Tot onze grote verassing is er ook Superted, waarmee we 4 jaar geleden samen Nieuw Zeeland verlieten en daarna ieder ons eigen weg ging.

We staan te tollen bij het inklaren. De laatste dagen hebben we al wat kunnen bijkomen, maar toch gaat de adrenaline of spanning pas echt uit je lichaam als je echt veilig binnen ligt. We droppen het anker en de motor gaat uit. Onze oren kunnen het eerste half uur de stilte niet aan en dat geeft je een raar gevoel in je hoofd. Na de chili gaan we snel slapen. Nou ja, we praten nog een hele lange tijd na tot de slaap ons overmeesterd en we hebben een perfecte nachtrust.

De volgende dag gaan we meteen onze energie uitbuiten en worden dingen gedaan en de boot van binnen weer zoutvrij gemaakt. Ik krijg mijn hoofd nog niet in ruststand en houd mezelf dus maar druk bezig. 's Avonds gaan we lekker borrelen met alle NL'ers hier. Het was me het tochtje wel en is er een voor op de zwarte lijst. Maar Bermuda met haar pittoreske George Town en het heerlijke rustige weer maakt veel goed. We gaan al snel weer in de 'geniet-stand'!

Beoefening van geduld

Vrijdag 29 mei 2015 @ 19:52

Na een dagje parade zijn we dinsdag naar de Royal Naval Dockyard gegaan, het andere puntje van Bermuda. Heen met de fast ferry, erg leuk. Het waait inmiddels redelijk hier en dus was het leuk het water te zien. Terug met de bus via Hamilton, wat zeker 2 uur duurde.


De Royal Naval Dockyard is in 1809 ontstaan. De gebouwen zijn prachtig en het fort waar het National Museum van Bermuda en het Martime museum in is gehuisvest is erg mooi gerenoveerd. We hebben eerst lekker wat koffie gedronken en daarna rond gelopen. De Bermuda Rum Cakes geprobeerd en bij het glasblazen en pottenbakken gekeken. De Dockyard is ook de plek waar de cruiseships aanmeren. Er lagen er nu twee, maar het was niet heel druk, waarschijnlijk dat juist iedereen naar St. Georges was, wat de mooiste plek is van Bermuda.


Zoals we het toen zagen, begin van de week, zouden we woensdag of donderdag kunnen vertrekken. Prima, alles gezien hier, nog een dagje voorbereiden en gaan. Maar, zoals al vaker, was dat niet het geval. Er ontstond een front wat tegenwind zou geven in de gulfstream. De gulfstream of golfstroom, is een stroom die voor de oostkust van Amerika stroomt en op sommige plekken hard ook. Perfect, wat hulp mee, maar daar moet je dus niet in zijn met tegenwind. Dus hebben we wat dagen extra hier.

We halen nog wat overhoop aan boord om op te ruimen, doen nog wat dingen die we moeten doen, lopen wat door St. George en surfen wat op internet. Aan het eind van woensdagmiddag is er een sailorsbijeenkomst die door de burgemeester is georganiseerd. Dat is een leuke vrouw, ze is net een week in functie. De Bermuda rum vloeit rijkelijk, de jongens zijn er niet zuinig mee, dus voor ons werd het geen latertje. ;-)

Sinds woensdag waait het goed hard. De normale, snelle ferry is kapot en er wordt een andere ingezet. Deze is langzamer en alles gaat meteen vastlopen. De horde met toeristen van het cruiseship in Dockyard moeten terug met de bus, taxi of de langzame ferry, die steeds later vertrekt, mede vanwege het weer. Wij zitten in de VVV voor internet en je hoort de, voornamelijk, Amerikaanse toeristen de vragen stellen en hun reactie. De ferry gaat uiteindelijk pas om half 7 terug, maar na 5 uur is alles dicht in St. George… sommigen waren niet heel begripvol, terwijl ze allerlei leuke restaurants werd aanbevolen.


Wij zijn inmiddels expert in het (rustig) wachten en geduld beoefenen, want ook vanochtend ziet het weer er nog niet beter uit. Gisteren dachten we nog zondag te kunnen gaan, maar dat wordt een twijfelgeval. De fronten poppen op en gaan weer met de paar dagen. Het lijkt de Straat van Madagascar wel. We zien het wel, voor nu is het gewoon lekker rustig aan, nog wat dingen doen die we altijd nog aan boord wilden bekijken, beetje surfen en uitzoeken voor de volgende trip en lekker nieuwe receptjes proberen. So far, niets aan de hand hier. En oh ja, meer foto's van Bermuda staan in het foto-album.

Kleurrijk Bermuda

Woensdag 27 mei 2015 @ 20:31

25 mei is Bermuda day. Ik geloof dat ik even gemist heb wat de reden is, maar dat doet er niet zoveel toe, het is een feestdag hier, met veel festiviteiten. We namen de bus naar Hamilton, de hoofdstad. Bermuda is niet groot, maar toch doet de bus er lang over. Dat was niet erg, we konden zo de omgeving goed bekijken.


Hamilton is een grote stad, alles dicht, maar zo zagen de straten er niet uit. Partytent na partytent stonden op de stoep. Daaronder zat een hele familie in van die lichtgewicht stoeltjes, grote coolers (koelboxen) naast hen en een tafel vol eten schermde het gebiedje af. Wij wisten niet wat we zagen. Ergens op een hoek had de hele grote familie achter hen nog een partytent opgesteld, dicht met muggennet, waaronder hele schalen met naamkaartjes stonden.


De parade zou pas om 1 uur beginnen, dus hebben we eerst wat rondgestruind en koffie gedronken. Dat laatste was nog een heel ding, want we snapten al vrij snel waarom iedereen alles zelf had meegenomen, veel was er dicht. Uiteindelijk werd het koffie bij een locale fastfoodketen, ‘Mr.Chicken’. Wij hadden onze picknick niet bij ons, dus ook maar even op zoek naar een lunch. Bij het park stonden wat kraampjes met bbq’s. Erg lekker, maar ongelooflijk duur, 16 dollar voor een burger met friet. Dezelfde prijs als in een restaurant, maar dan nu in een piepschuimbakje. We kozen dan maar een hotdog en frietjes.


We hadden een leuk plekje voor de parade op een hoek. De parade begon iets later, maar er was genoeg te zien! Het is een zeer modegericht volk en nu met al die felle kleuren, dat steekt prachtig af tegen het bruine velletje van de locals. De meiden zijn ook niet preuts en we hebben onze ogen uitgekeken. Ally en ik kregen geregeld bevestigd dat we niets af weten van de mode van nu en daar toch anders ook heel erg aan moeten wennen!


De parade bestond uit locale groepen en verenigingen, voornamelijk dansgroepen. Een vrolijk en kleurrijk geheeld! Hier hebben ze ook die extra scharnier, dus dansen kunnen ze. Dit werd langzaam iets minder hoe later het werd, begrijpelijk, want als de zon erdoor kwam, was het heel warm. Wij vertrokken rond 5 uur en we hoorden later dat de parade tot half 8 door was gegaan!


Er waren verschillende groepen met de zogenoemde ‘Gombey Warriors’. Prachtig gekleurde pakken, heerlijke muziek en er liepen veel anderen, dansend omheen. Op hun capes stonden kleurige afbeeldingen van verschillende dieren en symbolen. Het peace symbool zag je geregeld. Voor mij werden ze al snel, ‘Peace warriors’, maar dat zijn ze niet helemaal. Later legde een Warrior mij het uit; Gombey betekent ritme in het Bantu, een Afrikaanse taal. Hiermee werd een trommel beschreven waarbij een geiten- of schapenhuid over een holle boomstam werd getrokken. De Warriors dragen een masker voor hun gezicht met een enorme pauwveren hoed eraan. Hun pak bedekt heel hun lijf en ze hebben zelfs witte handschoenen aan. Enorm warm hier, maar dit komt omdat het gebruik begonnen is in de slaventijd en ze zo hun identiteit verborgen, omdat de dansen zich afzetten tegen de slavernij. Er is niets beschreven over deze traditie, maar wordt doorgegeven van de oudere op de jongeren. De muziek en het dansen is een bijzonder iets en het maakt het vrolijk door de kleuren, maar ook iedereen eromheen geniet ervan.


Wat ook heel erg opviel en op mij toch wel indruk maakte was de gemiddelde leeftijd in de groepen. Deze lag hoog! Er was zelfs een groep van majorettes, waarbij de gemiddelde leeftijd zeker hoger dan 60 lag. Heel bijzonder, maar eigenlijk prachtig! De vrouwen hadden het enorm naar hun zin en konden nog heel goed dansen. Ze droegen hun glitterpakje met trots en een extra rolletje meer of minder, maakt hier echt niet uit. En eigenlijk is dat ook niet belangrijk, in NL zouden we er allerhande opmerkingen over hebben, als je 60 jarige buurvouw in een iets te strak roodglitterpakje in de optocht voor Koningsdag dansend en stralend voorbij komt. Hier gaat het om plezier en dat hadden ze overduidelijk en ze werden door kennissen vanaf de zijlijn hartelijk begroet en toegejuicht. Dit maakte dat er een heerlijke, gezellige en ongedwongen sfeer hing!

Roze bermuda's

Zondag 24 mei 2015 @ 19:58

Vrijdag bij het licht worden liepen we op Bermuda aan. Je ziet het niet ver van te voren, het hoogste punt is ook maar een dikke 250 meter. De laatste dagen was er niet veel wind en hebben we continu de motor aan gehad. Het was daardoor redelijk rustig.

Bermuda bestaat uit 150 eilanden, waarvan er maar 8 bewoond zijn. Het is een bijzonder eiland, want het is voornamelijk rif en erg ondiep rondom en dan heb je de grotere eilanden die aardig vol gebouwd zijn. Bermuda is een overzeese kolonie van Engeland en dat zie je ook duidelijk aan de vlag, de Engelse vlag met een wapen. Wat ik erg opmerkelijk vind is dat in het wapen de tekening staat van een zinkend schip! Tja, in feite is dat inderdaad waar iedereen Bermuda van kent, de schepen die verdwijnen in de Bermuda-driehoek. Nou, wij zijn er nog hoor! ;-)



Je vaart door een doorvaart de ‘lagoon’ in en ligt dan voor St. George. Een prachtige stad, met schitterende oude, zeer fotogenieke gebouwen. St. George staat niet voor niets op de UNESCO lijst. Er is veel geschiedenis en als je een Bermudiaan ziet lopen in zijn kenmerkende bermuda met kniekousen weet je helemaal niet wat je ziet. Geweldig!! Soms zijn de bermuda’s in de meest afstekende kleuren, roze is favoriet, maar een grote forse donkere man in een zwart, wit en grijs geruite outfit (bermuda en idem overhemd) met zwarte kniekousen kon zo de Bermuda-catwalk op.


We liggen in super blauw water en er is her en der een prachtig lichtroze strandje. Het doet een beetje vreemd aan, na al die ruige hoge eilanden die we in de oceanen zagen. Want ook Bermuda is het topje van een onderwatervulkaan, maar is dan meer een atol-achtig versie. Waar we liggen ook, kijk je stuurboord uit, dan waan je je echt in een atol, helder blauw water, wat rotsen en de andere kleuren van het ondiepe rif, kijk je naar bakboord, dan zie je pastelgekleurde gebouwen tegen een licht glooiende heuvel. Naar achteren zie je een groot privé cruiseschip voor een groen gebouw met witte luiken en naar voren zie je nog meer zeilboten rustig dansen achter hun anker.

Er komen en gaan veel zeilboten, er is een race naar Amerika. Maar ook locals varen af en aan en de dan zijn er nog de ferries. Leuk, al die bedrijvigheid. Gisterenochtend was het muisstil, je oren konden bijna niet goed tunen. We waren vroeg wakker, wat vaak gebeurt na enkele dagen op zee en het was bladstil en je hoorde alleen wat vogels. Wat een verademing na het drukke luidruchtige St. Maarten. Vandaag waait het ietsje harder, waardoor er het geluid is van kabbelgolfjes en de wind.

Het inchecken ging, nadat Wayne ons de juiste steiger wees, heel soepeltjes. De mensen zijn heel vriendelijk en echt Brits, super beleefd. Gisteren hebben we wat door St. George gelopen, elke straat en straathoek is super fotogeniek. De supermarkt is geweldig bevoorraad met veel vers fruit en groenten. Het is niet goedkoop, maar ook niet abnormaal duur. Het gaat wel. Tja, het is een eiland he?


Bij het toeristenbureau konden we op internet en de man was een prachtig figuur, met kniekousen en schitterende humor. Het is niet snel het internet, maar weer even online is altijd lekker. Morgen, maandag, is het Bermuda-dag met allerlei festiviteiten; hardloopwedstrijden, sloepenraces en in de hoofdstad is er een parade. Morgen dus iets verder gaan kijken dan St. George.

Vreemd

Donderdag 21 mei 2015 @ 23:54

Inmiddels hebben we elke variant van weer geloof ik wel gehad deze tocht; weinig tot geen wind, veel wind, regen, veel regen, echt geen wolkje aan de lucht, alleen maar wolken, heel warm, erg fris, wind op de neus, wind half in en nu (het beetje wat er is) ruim van achteren.
.
Gisteren en vandaag zijn we aan het motoren, weinig tot geen wind. Ook willen we 'op tijd' binnen zijn voor een front, wat we de ene dag wat hoger en de andere dag wat lager of met minder wind op de gribs zien. Maar dat gaat lukken, we moeten nog zo'n 97 mijl, dus morgen gaan we Bermuda aanlopen.
.
Het is dus rustig. We zien wat boten, wat vogels en veel 'Portugeze oorlogschepen', de akelige gevaarlijke kwallen. Een walvis in de verte, een vliegende vis in het gangboord en sporen van eentje halverwege de genua (?)!!!
.
Tot zover nog niets gemerkt van de beruchte Bermuda-driehoek, waar we nu toch echt doorheen varen. Alhoewel...we gingen vandaag een keer haaks de hoek om. Zo ineens. De stuurautomaat stuurde en aan de verandering van de zon in de kuip hadden we het in de gaten. Terugkijkend naar ons schroefwater zag je het duidelijk... Heel vreemd!
.
Nog een nachtje, dat is ons inmiddels niet vreemd.
-----
At 21-5-2015 21:14 (utc) our position was 30°46.01'N 064°26.69'W

Gewoon

Dinsdag 19 mei 2015 @ 00:28

Vandaag is de wind langzaam af gaan nemen. Zoveel dat we nu de motor weer aan hebben. De zee is ook rustiger en we kunnen onze koers iets beter halen. Het was een rustig dagje vandaag. Je merkt dat de dagen langzaam wat langer worden en voor ons gevoel wordt het ook duidelijk wat kouder. 's Avonds moet je echt in de slaapzak (of volle bepakking bij de regen of splatsen in de kuip) en overdag is het zelfs met de motor draaiende, binnen niet abnormaal warm.
.
De afgelopen dagen hebben we ook nog wat andere boten gezien, wat vrachtschepen en twee zeilboten. Eentje kwam even zwaaien. Dat klinkt misschien raar, maar het was zo'n enorme raceboot met zeker 6 man zittend aan een kant en nog een dozijn in de 'kuip'. Heel grappig dus, hij kwam echt recht naar ons toe, scheurde voorbij en wijzigde z'n koers naar, waarschijnlijk, de Azoren. Er vliegen wat vogels rond en daarmee heb je het wel gehad.
.
Wij komen onze dag door met wat dutten, lezen (dat kan ik weer sinds vandaag!) en de andere dagelijkse dingen. We moeten nog 435 mijl en zijn dus op de helft. Nog een paar dagen dus...
-----
At 18-5-2015 21:02 (utc) our position was 25°03.46'N 064°49.53'W

W van ...

Zondag 17 mei 2015 @ 23:29

De W van wind of water, van want of wie of wat of WAAROM??
.
De lichte wind van het begin werd gisteren een heerlijk zeilwindje, een prima dagje. Dit veranderde in de nacht, het werd nog zwarter dan zwart en de swall die overtrok liet ook meteen wind en enorme golven achter. Gatver! We bleven rifjes zetten en hopen dat de bui voorbij trok, maar niet dus. Nou ja, de bui trok wel voorbij, maar de wind en de golven bleven.
.
En zo ook vandaag. Het balen ervan is, ook de wind is gedraaid, we kunnen onze koers dus niet blijven volgen. Om het niet al te dramatisch te laten worden en niet ergens in de oostkust van Amerika aan te landen, hebben we de wind 60 graden of scherper in. Maar met een wind die varieert van 13 tot 20 knopen is dat geen pretje. Want daarbij hoort ook een bepaalde zee, waarbij we zo'n beetje tegen de golven in beuken. En van dat laatste, wordt ik nooit zo vrolijk.
.
De gribs zeggen iets anders, dus geen idee hoelang dit nog zo blijft. Zoals zo vaak, we hebben er maar mee te dealen dus...
-----
At 17-5-2015 21:04 (utc) our position was 23°27.05'N 064°24.43'W

Weer verder

Vrijdag 15 mei 2015 @ 22:49

Gisterenochtend, op Hemelvaartsdag, hebben wij het anker weer opgehaald en St. Maarten en daarmee de Carieb verlaten. Dat deden we met weemoed. We hebben het er weer super naar ons zin gehad, gezellig oude bekenden gezien, nieuwe vrienden gemaakt en de Carieb is gewoon toch wel leuk en relaxt.
.
En dus zijn we onderweg naar Bermuda, 868 mijl in totaal. Ze hadden lichte wind opgegeven, maar vandaag werd die zo licht dat de motor al eventjes heeft gedraaid en ik vrees zo ook weer aan kan. Ook hebben we vandaag een paar flinke buien gehad, het zand van St. Maarten en de stof van de vliegtuigen zijn we dus weer kwijt.
.
Verder gaat het prima. Blue Heeler zit wat mijlen voor ons en we kletsen dagelijks even over de marifoon of SSB-radio. Verder weinig nieuws. Het is warm en er vergezellen ons wat vogeltjes, ze lijken op een stormvogeltje, maar veel groter in formaat. Een ander vogeltje (net een roodborstje) was vanochtend zo moe dat hij bovenop Etienne z'n hoofd ging landen, ik weet niet wie er harder schrok en ik vind het natuurlijk super jammer dat niet gezien te hebben! ;-)
-----
At 15-5-2015 20:11 (utc) our position was 20°19.94'N 063°24.29'W