Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Iets minder remote

Dinsdag 25 augustus 2015 @ 16:01

Na het Alexander Channel hadden we een schitterende dag en zijn we meteen een aardig stuk verder gegaan. Op het vaste land zagen we de Killarny bergen komen, een prachtig uitzicht weer en verder in het westen van Georgian Bay ligt Manitoulin eiland. Vanaf hier gaat Georgian Bay over in het North Channel. Het wordt nog meer remote, nog verder weg van alles.


Manitoulin Island betekent ‘geest’in de Ojibwe taal, de taal van de indianen en voor hen is het ook een magisch eiland. Het is het grootste eiland in zoet water van de wereld en het is een mooi eiland. Er is een smalle doorgang tussen het vaste land (of eigenlijk is het eerst nog een eiland en dan het vaste land ofzo) en Manitoulin Island. Een enorme ‘swing bridge’ moet open voor je. Eindelijk zagen we hier ook wat andere zeilboten, al ging ieder een andere kant op.


Wij gingen naar Kagawong, een klein plaatsje in een diepe baai. Een grappig plekje. De naam betekent in het Ojibwe; ‘waar mist ontstaat door het vallende water’. Gelukkig hadden wij geen mist en we gingen voor anker, terwijl het kleine haventje bijna op het strand lag. Vroeger was het industrieel hier met allerlei watermolens, maar daar is nu echt niets meer van te zien. Het is een heel klein toeristisch plekje, met name om de watervallen. Deze zijn inderdaad schitterend! Het is ook een welkome ‘afkoelplek’ dus een foto met alleen de falls was niet mogelijk. ;-)



Het is de laatste dagen wat minder weer, koud(er) en regen. Helaas. Maar tussen de buien door kunnen we dus wel wat doen, zoals naar de falls en tijdens het zeilen (meer motorzeilen) valt het gelukkig ook nog wel mee met de buien. We zitten alleen aardig aangekleed, want het is een snijdend windje.

Na Kagawong dropten we gisteren ons anker in Gore Bay. Ze zijn een breakwater aan het maken en daarachter kunnen we hopelijk beschut liggen voor de komende noordenwind. Tussen de buien door zijn we naar de kant gegaan en wat rondgelopen. Het zijn weer hele andere plaatsjes. Grappig dat dat toch zo zichtbaar is. Hier is ook ver van alles af, maar ze hebben weer wel internet bij een hip koffietentje! Dus tijdens de lekkere koffie kunnen we weer eens contact maken met de bewoonde wereld.


Nog even een gezellige foto van onze tijd bij Peggy & David op Edge Island

Blijf mooi, gezellig, rotsiger en dieren

Vrijdag 21 augustus 2015 @ 19:46

Woensdag zijn we inderdaad boodschappen gaan doen met de auto van Peggy. Super luxe! Het begon goed, want toen we naar de dinghy dock voeren zagen we een hertje op de kant! En tijdens de autorit zagen we een kleine vos. Geweldig! Peggy had nog (zwarte) beren gezien tijdens haar loopje, maar wij hebben die helaas gemist.
.
Aan het eind van de dag zijn we gezellig gaan BBQ'en. Blue Heeler was inmiddels ook gearriveerd en Mike (hadden we in Zuid-Afrika gezien en vriend van andere cruisers) schoof ook gezellig aan. Het was een super avond met een gouden randje! Zo gezellig, zo relaxt, lekker eten, leuke gesprekken en met super gezelschap. Aan het 'gedagzeggen' wen ik nooit.
.
's Avonds was het al gaan regenen en dat bleef maar doorgaan ook de volgende dag. Ook stond er aardig wat wind. Toch wilde we wat verder, dus tussen twee buien het anker opgehaald en vertrokken. Dit is het stuk wat ze '30 duizend eilanden' noemen en zoveel zijn het er minstens! Er is een route slalommend tussen de eilanden door en we wilden deze route zeker doen. Dus rond Edge Island en de Twin Sisters en tussen de eilandjes door 'naar binnen'.
.
Echt leuk, allerlei cottages gezien, in verschillende maten en kleuren, bootjes idem en boothuizen ook. Het was af en toe echt smal tussen de rotsen door, maar daardoor leuk. We ankerden op een mooi plekje in een hele grote 'achtertuin' van een paar schitterende cottages.
.
Vanochtend weer verder. Er stond aardig wat wind. Het was een klein stukje tussen de eilandjes door en dan waren we weer in 'open' water. De wind was helaas toch te scherp, dus zeilen was geen optie, ook was het niet heel lekker weer. Regenbuien en donkere wolken rondom ons, die af en toe zorgden voor heftige windvlagen. Dus besloten we na een tijdje, weer de beschutting van de eilanden op te zoeken en doken in het Alexander Channel.
.
En weer een schitterende omgeving! Zoals de pilot ook zegt, het wordt hier nog rotsiger , met minder grond voor de bomen. Ook minder cottages. Maar zowieso is het hier al ver van de bewoonde wereld. Het is ook grappig, want we hebben al een hele tijd geen internet. Iets wat je niet zo meteen zou verwachten in Canada. Maar het is hier echt 'ver van alles'. ;-)
.
We liggen weer super in een heel klein kommetje, net naast de vaargeul. Inmiddels is de lucht wat open getrokken en maakt het zonnetje de omgeving nog mooier. Ook hebben we al een enorme roofvogel gespot en een beest in het water die we nog niet kunnen identificeren. Misschien een minsk, want we hebben geregeld al bevers en otters gezien en die hebben duidelijk een dikkere kop. Straks maar weer op de uitkijk met de telelens of de verrekijker!
-----
At 21-8-2015 17:09 (utc) our position was 45°38.04'N 080°34.69'W

Rotsige eilanden en naaldbomen

Woensdag 19 augustus 2015 @ 00:28

Na Wingfield Bassin gingen we de volgende ochtend alweer ankerop, door de smalle doorvaart naar de andere kant van Georgian Bay. Andere kant is niet helemaal correct. Georgian Bay is een grote baai en we gingen nu naar de noordkant, meer tegen het vaste land van Canada aan.
.
Het is een heel bijzonder gebied hier. Miljoenen en miljoenen of eilanden liggen hier. Grote, met bomen, huizen, boten, dieren, mensen. En hele kleine met alleen wat aalscholvers. Het is een prachtig gesteente! En als het ondieper wordt, dan zie je de rotsen precies zo onder water doorlopen.
.
Na zo'n 40 mijl kwamen we bij de Mink Islands aan. Prachtig!! Grote bolderachtige rotsen, wat huisjes, bruggetjes, begroeiing en dat niet allemaal bij elkaar en aan elkaar, maar hier en daar een rots. We slalomde tussen de eilandjes en rotsen door, tot we middenin een kommetje ons anker lieten vallen.
.
Ik kan helaas geen foto's meesturen, maar ik heb er heel wat gemaakt. Zondag zijn we blijven liggen en met de dinghy rondgevaren tussen de andere rotsen en eilandjes door. Het is hier gewoon zo mooi!
.
Maandagochtend weer ankerop en naar Edge Island. Een klein eilandje bij het vaste land. Daar wonen Peggy en David in de zomer. Het zijn cruisers (catamaran Rhythm) die we onderweg hier en daar hebben gezien. Superleuk om hen weer te zien! En zeker op hun eiland! Ze hebben het super daar, met een waanzinnige knusse 'cottage', wat 'slaaphuisjes' en een grote rots vanwaar je de prachtige zonsondergang kan zien. We hebben gezellig bijgekletst tijdens de lunch en de rondleiding over het eiland. 's Middags zijn we met Peggy gaan kanoen. Super leuk en prachtig hier tussen de eilandjes door. Hier zie je ook weer meer van die enorme naaldbomen! Het water is fris maar niet super koud, dus je kunt lekker afkoelen na het peddelen in de zon.
.
Een gezellige sundowner met een prachtig uitzicht op de ondergaande zon in het gladde water! En dan is het leuk om met, sinds een paar maanden ex-, cruisers te praten. Wat missen ze nu al het meest? Enz. Ook wij zijn aan ons laatste jaartje bezig, dus dit geeft stof tot praten en nadenken! ;-)
.
Vandaag (dinsdag) hebben we samen koffie gedronken en verder rustig aan gedaan. Nog even met de dinghy rondgekeken. Morgen gaan we boodschappen doen. We kunnen de auto lenen en blijkbaar is het hier in Georgian Bay best moeilijk boodschappen doen, dus daar maken we graag gebruik van natuurlijk.
-----
At 18-8-2015 21:54 (utc) our position was 45°26.51'N 080°23.29'W

Groen en bossig

Zaterdag 15 augustus 2015 @ 00:09

Eergisteren avond zijn we heerlijk uit eten geweest met Dennis, Elizabeth en de kinderen Logan en Natalie. De volgende ochtend (donderdag) zijn we weer vroeg vertrokken, Lake Huron op. Weer een meer in het rijtje van de vijf Great Lakes; Lake Erie, Lake Ontario, Lake Huron, Lake Michigan en Lake Superior. De laatste gaan we niet op, maar de andere vier wel en we hebben daar al drie van gedaan.
.
Het was rustig op Lake Huron en we pruttelden tot aan het avondeten met de motor bij. Het was goed zicht, je kon de kanten zien. Het lake is ongeveer 240 nm lang (heeft de vorm van een banaan met een uitstulpsel ;-)) en 80 mijl op z'n breedst. Wij zijn van Sarnia naar Georgian Bay gegaan, 130 mijl.
.
Tijdens het avondeten ging het dus wat harder waaien en kon de motor uit. Windje variabel en schommelde op 120 graden in, een koers die rottig te handhaven is, want doe je de zeilen over een kant of allebei aan een kant? Toen Etienne om 12 uur de wacht overnam ging het langzaam steeds harder waaien naar over de 30 knopen, de onweersbui was de boosdoener. Hij zat heel lang rondom ons, maar nu kwam hij over. Het regende ook even goed. Anderhalf uur en toen werd het weer rustiger, vanochtend om 6 uur moest dan ook de motor weer bij.
.
Vandaag was het heiig. Het is prachtig, enorme naaldbomen op de kant, met steile hoge rotsen, maar het was allemaal in een waas. Toen we Wingfield Bassin in voeren leek het alsof de wolken over de rotsen kwamen gezakt.
.
We liggen hier prachtig en super beschut in een natuurlijke baai. Rondom is het een keer niet blauw of wit, maar groen. Enorme grote, veel en dikke bomen. Rotsen het water in en grote aalscholvers ervoor met hun vleugels wijd om te drogen. Het is hier ook 'druk', er liggen nog 7 Canadese boten.
.
We lieten ons anker op tijd vallen, want het dreigde naar onweer en regen. Maar niets was minder waar, want toen we een uurtje later (na een kort slaapje) weer in de kuip zaten, was het blauw en zonnig!

US, Canada, doorzoeken, bezoek, boodschappen

Woensdag 12 augustus 2015 @ 19:19

Afgelopen zondag hebben we nog wat verder door Detroit gestruind. Er is echt veel te doen in deze stad, alleen soms iets te ver uit elkaar. Het is fascinerend om te zien; jaren geleden zagen we op tv een documentaire van Detroit met spookwijken. Wat we nu zien, zit het meer door elkaar. Een paar leegstaande panden en dan een hippe bar, een paar lege huizen en dan een healthy store. Ook doen ze heel veel aan ‘urban gardening’, (moes)tuinen in de stad. Er wordt hard gewerkt om er weer een levendige stad van te maken, wat we aardig zien lukken. Ook is er een bijzondere sfeer omdat er een enorme diversiteit van mensen, culturen, rassen, leeftijden en standen is. En al deze staan samen te swingen wij een live-concert. Gaaf!!




Maandag duwen we weer tegen de stroom verder omhoog op de Detroit rivier. We steken Lake St. Clair over


en ten hoogte van Russel Island laten we ons anker vallen. Het was heel de dag bewolkt en pas als we ons anker laten vallen, half de middag, laten de wolken hun water los. We kruipen lekker naar binnen en vermaken ons met lezen en dommelen.

Dinsdag gaan we weer verder. Waar de rivier smaller wordt, neemt ook de stroom toe. Frustrerend want het schiet niet op. Maar langzaam komen we dichterbij Port Huron. De huizen langs het water zijn fascinerend om te zien, het is groter, grootst en van gemeenteambtenaren die willen dat je je huis afstemt op de rest van de straat, daar hebben ze hier niet van gehoord. Ook de variatie in ‘huisbekleding’ wisselt elkaar af in een straat, van witte schroten tot bruine kleine steentjes en van enorme keien tot blauwe platen. Leuk, het geeft ons iets om naar te kijken en om te bediscussiëren. Zo varen we ook langs verschillende raffinaderijen en waaronder die van Shell Sarnia! Grappig!


We tanken in Port Huron (in the US is dat nog steeds het goedkoopst) en lopen wat rond. We stoppen bij de Liquor Store en als het water met bakken uit de hemel stort zitten wij weer binnen. Het was benauwd de laatste dagen en ze voorspellen elke dag onweer. Gelukkig hebben we dat nog niet gezien.


Vandaag, woensdag, zijn we weer op Canadees grondgebied, in Sarnia, Bridgeview Marina. Een prachtig grote marina waar wij lekker aan het fuel dock mogen blijven liggen. We checken weer in in Canada en dit keer komt drie man sterk onze boot doorzoeken. Ik had net koffie ingeschonken, dus wij stappen op het dock met onze mok. (We mogen vooral niet aan boord blijven en binnen erbij omdat het anders tot vechten in een klein ruimte kan worden, als ze iets vinden en ik ben het er niet mee eens. Hoe vind je die?! Och, die mannen doen gewoon hun werk en volgen de procedure. Maar zie ik er zo gevaarlijk uit dan?) De man die de boot aan de buitenkant bekijkt moeten we ervan weerhouden ons reddingsvlot niet open te trekken! Verder doorzoeken ze echt niet alles, want na een kwartiertje staan ze weer buiten. Ze zijn echt super aardig en heel beleefd, niets aan de hand, maar wel grappig.

We hebben ook mazzel, want we krijgen een lift Sarnia in naar de supermarkt. Op het pleintje daar zit ook een Pharmacia, health shop, dollarstore en de Metro, dus we zijn weer helemaal blij. Het was namelijk weer eventjes geleden dat we een uitgebreide supermarkt hadden gezien, met ook aardig wat voor mij. Helaas zijn ze de Metro aan het renoveren, dus alles staat echt letterlijk door elkaar. We zoeken ons suf, maar uiteindelijk staan we met een aantal tassen buiten te wachten op de taxi.

Vanavond krijgen we bezoek. Dennis (neef van Etienne, zoon van Rick en Anneke) komt met z’n familie gezellig langs! Heel leuk. Morgenochtend gaan we weer vroeg op pad, Lake Huron op. Op weg naar Georgian Bay, een baai die schitterend moet zijn. We zijn benieuwd!

Lake Erie

Maandag 03 augustus 2015 @ 17:16

Gisteren zijn we al heel vroeg verder gegaan. In de ochtend is de wind nog niet zo sterk en dat is fijn, want de windrichting is de laatste dagen precies van de kant waar we heen moeten. Het was de hele nacht blijven waaien en we waren benieuwd hoe het meer zou zijn. Als je mensen spreekt heeft negen van de tien het erover dat het meer ‘brutal’ kan zijn, ‘golven van 10 meter’ en ‘violent’. De laatste dagen waren er ook al verschillende motorjachten (van die grote, hoge snelle visboten) teruggekomen of niet gegaan.

Wij willen het vooral niet bagatelliseren, maar het is ‘maar’ een meer. En een gesprek met een man van de Kustwacht, die nu al jaren op Lake Erie vaart en hiervoor bij Nova Scotia in het noorden van de Atlantische oceaan, staaft ons vermoeden, dat het ruig kan zijn, maar het ‘brutal’ hangt met name af waar je het mee vergelijkt, wat je gewend bent en het type boot. Er zijn 5 Great Lakes en Lake Erie is de vierde als je kijkt naar grootte, maar wel het ondiepst. Het meer is 200 mijl lang, 50 mijl op z’n breedst en gemiddeld zo’n 20 meter diep. Het kan dus inderdaad best spoken, golven hebben de lengte om te lopen. Maar als je het vergelijkt met een oceaan…. Deze ochtend was prima. We voeren over het ondiepe stuk van het meer aan lager wal en met wind rond de 18 knopen, liepen er golven van een halve meter. Als we er niet tegenin hadden gemoeten zou het een prima zeildagje zijn geweest. Voor ons viel het nu ook niet tegen en rond koffietijd lieten wij ons anker vallen in een prachtige rivier, Grand River, nog steeds aan de Canadese kant bij Dunnville.


Als je de kaart van Lake Erie aan de Canadese kant ziet, geeft dit een grappig beeld. Er is een enorme hoeveelheid van pijpleidingen voor olie- en gas-winning. Met de kustwacht hadden we er een praatje over. Deze pijplijnen zijn van boringen onder het meer en er liggen leidingen op de bodem. Af en toe zie je bovenwater een wit pvc-pijpje drijven. Deze zit dan vast aan de boorput en markeert zo de locatie. We kunnen er gewoon varen, ankeren zullen we maar niet doen.

Het is grappig, want de omgeving op Grand River doet erg NL’s aan. Alleen de rondscheurende snelle speedboten met daarachter waterskiërs, waterdrijvers en weet ik wat nog meer, dat is op veel plekken in NL niet toegestaan. Jammer, want het zou de watersport wel een boost geven. En goh, we liggen een beetje te schommelen op de golven, maar rond vier uur zijn er alleen nog maar wat (stille) visbootjes rondom ons.


Dit gebied wordt ook het Green Energy Hub van zuidelijk Ontario in Canada genoemd. Door grootschalige projecten in dit gebied voor het milieu is de lucht vele malen schoner geworden. Ook zijn er aardig wat banen bijgekomen door allerlei duurzame projecten, zoals het gebruik van zonnecellen, we zien veel windmolens, regenwater opvang en het meer groener maken van allerlei bedrijven. Dit heeft, na het vertrek van verschillende grote bedrijven, een enorme boost aan de economie gegeven en dus ook aan het milieu! Win Win!

De lucht trekt langzaam dichter en met het verdwijnen van de zon, wordt het ook een stuk frisser. ’s Avonds horen we ineens vuurwerk. We kijken en zien heel in de verte het vuurwerk van Port Colborne, wow!! Aan de andere kant is er ook vuurwerk aan de hemel. Tussen de wolken door wordt de hemel verlicht en zie je de bliksemschichten van rechts naar links en van boven naar beneden flitsen. Gatsie! Volgens Wikipedia is dit gebied ‘de onweerhoofdstad van Canada met adembenemende lichtflitsen’. Iets wat wij alleen maar kunnen beamen.

En ja hoor, dat krijgen we ook echt over ons dak, met meer dan 30 knopen wind. Het riviertje is vrij bochtig, dus we liggen super beschut, maar de wind kan over de enorme gras- en maisvelden gewoon door gieren. Een paar uur later is het weer rustig en kunnen we ontspannen gaan slapen.

Canal Days

Zondag 02 augustus 2015 @ 00:38

Donderdag kregen we bezoek van de kustwacht en waterpolitie. De man die aan boord stapte was ook een fervente zeiler uit Frankrijk, die al tig jaren in Canada woont. Hij heeft z’n boot nog in de Middellandse Zee en herkende onze vlag. Hij gaf dan ook meteen te kennen dat er buiten op het meer veel wind stond en er niemand was en ze daarom in de haven kwamen kijken en bovenal dat hij gewoon gezellig met ons wilde kletsen. Prima! Het was ook een erg leuk gesprek en bij weggaan kregen we nog twee drijvende sleutelhangers met hun nummer. Altijd handig! ;-)

Vrijdag ochtend is er in Port Colborne altijd de farmersmarket, een markt met groente en fruit van de locale boeren en eigen gebakken taarten, zelfgemaakte soepen enz. Het was een prachtige markt, met echt schitterende groente en fruit. Het is hier de tijd van de pruimen en perziken, geloof ik. Ook zijn er nog zwarte besjes en aardbeien al lopen die wel op hun einde. Heerlijk al dat verse, biologische spul!

’s Middags zijn we langs het Welland Kanaal gaan lopen. Een heerlijk ijsje gegeten en een groot schip onder de prachtige hefbrug door zien gaan. Verder waren er al heel wat kraampjes opgezet voor de Canal dagen dit weekend. Het was ook nog niet druk, dus we hebben heel wat praatjes rechts en links kunnen maken. Super leuk!!


Onder andere met een Belg die heerlijke dingen met Belgische chocolade maakt. Etienne heeft gesmuld van een brownie. Verder een leuk gesprek met een familie die prachtige houten stoelen verkoopt voor buiten. We hadden ze al op veel plekken gezien hier en ze zitten ook heerlijk. Verder een interessant gesprek met de plaatselijke ‘KNRM’.


Zaterdagochtend zagen we al vroeg de enorme vliegers boven de haven hangen. Vandaag was er een vliegershow, wedstrijd, dans en gevecht. En als je het dan over vliegers hebt, dan heb je die waar wij vroeger mee vliegerden, maar ook hele dieren! Geweldig!!


’s Middags zijn we weer het dorpje ingelopen. Het was gezellig druk, maar de 200.000 man die ze verwachten, misschien dat die zondag nog komen. Maar doordat het niet mega druk was, kon je nog wel overal kijken. En zo zagen we de grote politieboot langs de kade liggen, om te bezoeken. Daar zagen we onze ‘kennissen’ van donderdag al meteen en zij vonden het geweldig dat wij nu ‘hun’ boot kwamen bekijken. Het is een Damen-ontwerp. Niet in NL gebouwd, maar in Canada omdat ze zelf alles in eigen land wilde houden. Is wat voor te zeggen, maar we zagen al meteen dat de NL’se degelijkheid van bouwen ver te zoeken was. De mannen zitten er 14 dagen op en patrouilleren de meren. Onze Franse kustwachtvriend vertelde nog dat ze gisteren op zoek waren naar ons, want hij wilde weten wanneer wij in het noordkanaal bij Georgian Bay zijn…na ons gesprek donderdag had hij meteen een zeilboot gehuurd om daar te gaan zeilen! Haha!!!!


Verder gewoon lekker wat rondgelopen en mensen gekeken. Nog met Nederlanders gesproken die hier ook al 40 jaar wonen. Tja, dat zijn er veel hier. Ze hebben hier in Port Colborne ook de traditie dat de Kerstman op 5 december met een boot aan komt. Wie zou dat idee hebben geopperd?

In de haven is het een drukte van jewelste! De boaters trekken zich niets aan van de enkele bui met of zonder onweer en het is een enorm feest met harde muziek. Gezellig! Wij zitten lekker uit de wind, filmpje kijken en een pizza op te knabbelen. Misschien straks nog even naar de verlichte vliegers kijken, maar dan moet het weer wel rustiger worden.

Nog meer en heel veel water

Donderdag 30 juli 2015 @ 14:12

Ik schrijf vaak over water. Tja, daarover verplaatsen wij ons. Maar zelfs als we ons niet verplaatsen, gaan we heel vaak nog naar water kijken. Zoals ook gisteren…

Naar veel water! Bijna 3 miljoen liter per seconde, vallend over meer dan 1.000 meter. Inderdaad, jullie wisten het meteen bij deze hoeveelheden, de Niagara Falls!!

De hoeveelheden zijn duizelingwekkend, maar zo zijn ze in het echt ook! Ik ga jullie ook even aan het draaien maken met wat feitjes. Je hebt de Horshoe Falls (hoefijzer watervallen) aan de Canadese kant en de American Falls, incl. de Bridal Veil Fall (bruidssluier) aan de Amerikaanse kant. De Horshoe Falls zijn het bekendst en hier gaat 90% van het water naar beneden. Ze zijn 792 meter breed. In het midden van de Falls is het 3 meter diep en het water passeert de rand met 32 km/h. De hoogte van de waterval is 53 meter. De diepte aan de voet van de waterval is, wat ik totaal niet had verwacht, maar daardoor stroomt het onder de falls niet zo hard, volgens schatting 56 meter. Tussen deze falls en de Amerikaanse ligt Goat Island. De American Falls bestaat eigenlijk uit twee watervallen; een hele grote (de daadwerkelijke American Falls) en een kleintje, de Bridal Veil Falls. Deze twee zijn gescheiden door een klein eilandje in het midden. Dit eilandje heet….iets wat niemand weet, maar wat wij wel leuk vinden…Luna Island!! Jawel! De American Falls zijn 253 meter lang, de hoogte is 21 meter en slaat op een partij rotsen die daar in ’54 door een grote verschuiving zijn neergekomen. Grappig detail; in ’69 hebben ze de flow over deze falls een paar maanden gestopt omdat ze deze rotsen wilde verwijderen zodat de waterval er mooier uit zou gaan zien. Uiteindelijk zou dit heeeeel duur worden en hebben ze er vanaf gezien. Gelukkig, want als het heel erg vriest dan geeft juist deze waterval een prachtig beeld omdat het ijs bevriest over de rotsen! In het begin van vorige eeuw bevroor de rivier en de watervallen nog wel eens, in het begin mochten mensen dan er zelfs over lopen, maar dit gebeurt niet meer. Onder andere vanwege de waterkracht centrales. Nog even over het klein watervalletje wat naast Luna eiland ligt, dat is ‘maar’ 17 meter breed, heeft een verval van 25 meter. Maar onderaan van deze watervallen ligt, 31 meter onder de top, de Maid of the Mist Pool en dit maakt het totale verval op 55 meter. Met dank aan WIkipedia en andere sources op het internet.

Wat wel, laat ik het woord ‘frappant’ gebruiken…wat wel frappant is, Canada heeft een paar waterkrachtcentrales die natuurlijk aardig wat stroom opwekken door dit prachtige natuurwonder, Amerika zou hetzelfde kunnen doen, maar heeft er geen.

Genoeg feiten. Een paar foto’s.





We hadden verwacht dat het enorm druk zou zijn, het was druk, maar niet giga. We hebben eerst een paar foto’s gemaakt en toen naar Tim Hortons voor een koffie. Daarna heen en weer gestruind en nog meer foto’s genomen. Het was een warme dag, heel warm. De kinderen speelden op het gras met de sprinklers. Het zijn echt indrukwekkende watervallen!



Net na lunchtijd zijn we Clifton Hill opgelopen, een achterlijke straat met een enorme drukte met museums, gokhallen, spookhuizen, enz enz. Een gekkenhuis! Maar erg leuk om te zien. Lekker geluncht in een rustiger stuk en daarna nog wat rondgestruind, naar wat live muziek geluisterd en vanaf het park mensen gekeken.


Vandaag staat er iets meer wind waardoor het niet zo heel warm is, maar het is echt zomer hier! Het wordt nu in de haven nog drukker ivm de ‘Canal Days’ dit weekend. Wij doen het rustig aan en ‘storten’ ons op wat kleine klusjes en ‘binnenkomende bootjes’ kijken.

Een nieuw hoofdstuk in de 'Great Loop'

Dinsdag 28 juli 2015 @ 20:10

We zijn terug op groot water, La Luna is weer een zeilboot en het volgende hoofdstuk van de ‘Great Loop’ begint.

Na Holley op het Erie kanaal gingen we door naar Medina. Je ligt daar prima, met goede douches, maar het walletje is meer een ‘achteraf’ straatje. We lopen wat rond (de vrouw in het ‘vvv’ kletst ons de oren van het hoofd want Medina is bekend van het zandsteen), Etienne helpt de voorburen met hun motor (kapot opvoerpompje), we eten een ijsje en kletsen met eigenaresse en Amerikanen die een (oud type) kanaalboot hebben gehuurd en een weekje het kanaal doen. Ik ben altijd terughoudend in vertellen wat we doen, sommigen vatten het niet, anderen geloven het niet en er zijn er die natuurlijk super geïnteresseerd zijn. Uiteindelijk moesten we op de foto met de eigenaresse van Meggie Moo’s Ice Cream.

In dit gedeelte zijn de muggen gelukkig wat minder. De afgelopen dagen was een drama voor mij! Het is net alsof ik de waterpokken heb en ze jeuken vreselijk. Zelfs Etienne zit goed onder. De boot zit ook onder de spinnen die we bijna met de dag dikker zien worden! Eten genoeg!


De volgende dag gaan we verder naar Lockport. We hebben allerlei verhalen over het liggen hier gehoord. Het eerste walletje wat we zien is inderdaad ongelooflijk onhandig! Een overhangend dock met houten palen aan de buitenkant die een stuk boven het water stoppen. We meren af aan de muur aan de andere kant. Een man die z’n hond uit loopt te laten, vertelt dat Lockport dichterbij de sluizen zit. We gaan dan maar een heel klein stukje verder de bocht om en daar is de sluis al. We meren af aan de muur aan de noordkant. Een prima plekje met uitzicht op de oude en nieuwe sluizen. De sluizen 34 en 35 zitten tegen elkaar aan en bestonden vroeger uit 5 sluizen direct na elkaar. Hier ga je 51 feet omhoog en de deur/muur in het midden (zeg maar) is indrukwekkend hoog. Het is een leuk stuk om te zien en het museumpje is grappig.


We gaan op zoek naar het VVV omdat we willen kijken of we vanaf hier naar de Niagara Falls kunnen. Dit lijkt te lukken en we krijgen allerlei timetables mee, maar bij nog een keer kijken, komt er in het weekend (en het is voor zaterdag) geen bus in het centrum en het is te ver lopen naar de eerste stop. Jammer! We lopen wat rond en stoppen in de bibliotheek. Daar worden we aangesproken door een man. Achteraf is het wel grappig. Hij is heel geïnteresseerd in ons en wanneer hij een mop vertelt, snappen we zijn ware intentie. Hij vraagt daarna of we een bijbel aan boord hebben en op verschillende plekken naar de kerk gaan. Etienne wil grappen dat we inderdaad de ‘zeilersbijbel ‘ (Jimmy Cornell) aan boord hebben, maar we proberen hem iets sneller en resoluter, maar respectvol af te wimpelen. Als hij na een tijdje terugkomt met koeken, is het voor ons tijd om de bib te verlaten. ;-)


We doen wat kleine boodschappen in een prachtig supermarktje, veel locale fruit en groente en ander nuttige dingen. De volgende dag gaan we de sluizen door en meren een klein stukje verder weer aan. Vanaf hier is het een klein stukje lopen naar het Mobil tankstation en dat bespaart ons in totaal bijna 50 euro aan diesel ipv tanken op het water.

Van Blue Heeler hadden we al gehoord dat er kanaalfeesten zijn in Tonawanda, onze mogelijke volgende stop. Nou, dat werd dus geen stop (helaas) want het was giga druk, wat we ook wel verwachten voor de zaterdag. Alles lag al 5 dik en op plekjes waar we konden liggen lag nu een klein speedbootje alleen voor de dag (want daar kun je niet op slapen). Jammer, het was wel leuk geweest. We gaan verder en even later verlaten we het Erie Canal en komen op de Niagara Rivier.

Met het verlaten van het Erie Kanaal sluiten we ook het eerste hoofdstuk van ons ‘Great Loop-adventure’ af. We zijn nu bijna 200 meter boven zeeniveau en met onze detour naar Lake Ontario hebben we in deze 5 weken; 49 sluizen gehad, zijn er 18 (hef)bruggen open gegaan en hebben we ontzettend genoten!

Wanneer we het Erie canal verlaten moeten we dus duidelijk links aanhouden, want rechtsaf kom je bovenaan de Niagara Falls en we willen ze wel zien, maar niet van zo dichtbij! Op de rivier is het een gezellige drukte! Er zijn aardig wat golven door alle voorbij scheurende boten, jetski’s en ander spul. We worden verschillende keren bijna geënterd door nieuwsgierigen die ons de hemd van het lijf vragen. Een zeilboot is zeldzaam hier, zeker met de mast naar beneden, onze grootte en dan nog een (onbekende) buitenlandse vlag….

We gaan de sluis door het kleine kanaaltje bij Buffalo in. Zo vermijden we een smaller gedeelte waar het wel tot 8 knopen kan stromen. En als we ter hoogte van Buffalo, na alle bruggen, aan het eilandje, bij een parkje tegen een muur gaan liggen, zien we inderdaad aan de andere kant de stroom voorbij razen! Wow, daar hadden we nooit tegenin gekomen. We hebben een heerlijk nachtje, met wel wat herrie van de stad.


Zondag varen we Lake Erie op. Het is een prachtige dag met geen wind, het meer is vlak. De mast moet weer omhoog, maar de prijzen zijn ongelooflijk! Ze vragen zo 350 US dollar (is meer dan 300 euro). Wij hebben wat mailtjes verstuurd en twee havens iets verder op Lake Erie gevonden die het voor de helft doen. We besluiten om naar Sugarloaf Marina in Port Colborne te gaan. Dit is in Canada en dan kunnen we vanaf daar naar de falls, die blijkbaar ook het mooiste zijn vanaf de Canadese kant.

Sugarloaf Marina is een enorme marina die het allemaal goed geregeld heeft. We liggen helemaal op het uiteinde, maar dat is prima. Er is veel bedrijvigheid met in en uitvarende bootjes en daar hebben we nu leuk zicht op. Ook is er veel bedrijvigheid in de marina, maar daar hebben we nu geen last van. Het inchecken (even bellen) is ook weer super makkelijk en ’s middags brengt iemand van de marina ons naar Port Colborne-stad om wat rond te kijken. Erg leuk en ook hier weer lekker ijs! ;-)


Maandag heeft Chris tijd om onze mast erop te zetten en ook is het weer windstil, zijn ‘hulpjes’ zijn alleen vrij en hij heeft dus niemand anders om ons te helpen. Dat maakt ons niet uit en maandagochtend wordt La Luna weer langzaam een zeilboot. Ondertussen komt een enorme partyboot (met gigantische boxen, die we zondag al hadden gehoord) onder de grote kraan liggen die haalt hij er meteen maar even uit… drie grote pompen staan hem leeg te pompen. De party van zondag was iets te leuk waarschijnlijk!

Chris is een schatje en bedient de kraan terwijl wij de mast begeleiden, de stagen er weer aan zetten en daarna zetten we hem weer vast. Bij de bevestiging van de haak zit nog een dwars stukje staaldraad en dat haakt ongelukkig achter onze verstaging, bovenin! Het maakt niets uit, de mast staat enzo, maar de haak komt niet meer naar beneden. Ik lier Etienne omhoog en hij onthaakt de boel. Chris verontschuldigt zich en geeft ons korting. Een aardige korting (ook omdat hij geen hulpjes had) en we zijn uiteindelijk klaar voor 100 Canadese dollar (= 70 euro)! Voor het mast-erop-zetten rekenen ze hier 3,5 Candese dollars per foot, dus het zou al een redelijke prijs zijn (ongeveer 125 euro). Maar nu is het een super meevaller!


We zijn verder bijna de hele dag bezig om alles weer op z’n plek te krijgen, de giek er weer aan, enz. Het is een ongelooflijk warme dag en later gaat het dan ook iets harder waaien. Vanochtend (dinsdag) was het windstil, dus hebben we de zeilen er op gedaan. La Luna is weer aangekleed!

Time flies...

Vrijdag 17 juli 2015 @ 22:14

“Time flies when you’re having fun” is zo vaak al voorbij gekomen, maar ook nu weer! Ook al zijn we niet hele dagen op stap, toch vliegen ze voorbij en doen we veel.

Anneke neemt ons overal mee naar toe en we hebben zo al aardig wat van het eiland gezien. We drinken lekker hier en daar koffie of een smoothie. Tim Hortons is een Canadese keten en perfect voor dat! We bezoeken een prachtige shoppingmall en heerlijke supermarkten, met een ongelooflijk assortiment van glutenvrije spullen. Verder hebben we warme, waterdichte (zeil)laarzen voor Etienne gevonden.

Waupoos marina heeft nieuwe eigenaars gekregen en er was zaterdag een officiële ‘overdracht’, met hapjes. Gezellig en leuk om zo te zien wie Rick z’n nieuwe werkgevers worden, Chinese broers en kennis te maken met de vorige eigenaresse. Een heerlijke energieke tante! We kletsen met wat andere boaters in de haven en voelen ons er eigenlijk al aardig thuis.


Zondag was het prachtig weer! Heel warm zelfs en we zijn met de Rianne (de boot van Rick en Anneke) gaan varen. Wow, dat is anders varen! De boot is een stuk hoger en gaat natuurlijk veel harder. Voor anker en op het eiland naar de vuurtoren gelopen. Het is nu een ijzeren toren, maar ernaast staat het oude gebouw nog, helaas helemaal in verval en overgenomen door de vleermuizen. Wij worden aangevallen door de muggen en maken er een snelle loop van.


Op het strand is het heerlijk, de zon straalt, er is geen wind en ook de muggen zitten ergens anders. Rick is heel stoer en duikt meteen het water in. Wij vinden het nog wel heel koud, maar toch trekt het wel. Eenmaal aan boord laten ook wij ons niet kennen en duiken in het water. Het is erg koud in het begin, maar het verfrist enorm. Met z’n vieren poedelen we wat en zwemmen een rondje om de boot. We warmen op met een bakje koffie op het voordek. Inmiddels is het alweer laat en gaan we terug naar de haven. Anneke maakt lekkere gevulde paprika en het is al pikkedonker als we terug naar onze boot gaan.



Maandag verkennen we Picton. Het ‘dichtbijste grootste’ plaatsje. Het heeft een gezellige winkelstraat, met schattige boetiekjes en eet/drink gelegenheden. Verder ook een paar supermarkten en andere grote zaken, zoals Giant Tiger. Een zaak met koopjes, die echt alles verkopen, inclusief een aardige eetwarenafdeling. Dat zie je hier wel meer in grote winkels, ineens een paar schappen met eten. We snuffelen ook nog even in de Thriftstore, de kringloper. Het is heerlijk weer, dus we besluiten te gaan BBQ’en. De marina heeft her en der gasbbq’s en picknicktafels staan. Het was weer super gezellig en heel lekker.


Dinsdag moet Anneke haar auto naar de garage en wij gaan gezellig mee. Nou ja, meer voor het ‘erna’ stuk eigenlijk. De knul van de garage brengt ons daarna weg en op de vraag “Zeg maar waar ik jullie naar toe kan brengen.” Antwoord Etienne kordaat “De Niagara Falls!” De gast moet erg lachen en het is dat hij niet gemist kan worden op de zaak, anders had hij het gedaan!

Als we de auto weer hebben, rijden we verder naar Trenton. Ook weer een leuk plaatsje. Dit was de ‘erna part’, want in Trenton is een Nederlandse winkel! Je voelt hem al…’s avonds staan kroketten en pizza op het menu!

Woensdag is alweer onze laatste dag. Donderdag geven ze een rustige dag op, het beetje wind wat er staat hebben we mee, dus we willen het meer oversteken. Anneke past deze ochtend op Ascher, haar kleinzoon van 3 jaar. Het is een schattig mannetje, wat in de “why?” (“waarom?”) fase zit. Het vragen stopt even als we een lekker ijsje gaan eten. ;-)

De omgeving is hier prachtig! Je ziet boerderijen met grote weilanden, schitterende huizen, af en toe piekt het meer tussen de bomen door en het is weids. Een van de (ook letterlijke) hoogtepunten vind ik de enorme naaldbomen! ’s Middags laat Anneke ons een van de mooiste plekjes in de omgeving zien, vind ik dan. Lake on the Mountain. Met aan de ene kant het ‘Lake’ en aan de andere kant kijk je naar ‘het vasteland’ met Kingston. We drinken onze koffie aan de picknicktafel in het park.


We moeten weer op tijd terug zijn, want we gaan ’s avonds naar Kingston. Het is een aardig stukje rijden en we gaan met de ferry over. Elke woensdag (tijdens de zomer) is er een Sunset ceremony in Fort Henry in Kingston. Het fort is gebouwd tijdens de oorlog in 1812, om de belangrijke marinebasis te beschermen tegen een inval van de Amerikanen. Het fort was toentertijd niet veel en omdat er spanning bleef tussen de Amerikanen en de Canadezen, is het fort in 1832 verbouwd en uitgebreid om zo een inval vanaf Lake Ontario weerstand te kunnen bieden. Het is grappig, want dit prachtige, grote, sterke en stoere fort is nog nooit aangevallen. Toen de verhoudingen tussen de States en Canada verbeterde was het fort niet meer nodig en werd het een gevangenis, bijvoorbeeld ook tijdens de tweede wereldoorlog. Sinds 1938 is het een ‘levend’ museum, met een officiële ‘guard’. Het is ook nu nog een prachtig fort, super gerestaureerd en onderhouden! De Sunset Ceremony was geweldig!!! De ‘guards’ verkleed in de originele kostuums lieten zien hoe dat vroeger ging, dat oorlog voeren. De formaties, prachtig gelijk uitgevoerd, de trommels en trompetten, het schieten. En er was een Schotse doedelzakspeler. De show eindigde met prachtig vuurwerk!


Dit was ook een mooi einde van ons verblijf in Canada. Zover dan, want we gaan nog meer van Canada zien, maar dan weer een heel stuk verder. We hebben genoten van deze gezellige week met familie en ik moest me groot houden toen we donderdagochtendvroeg naar Rick en Anneke zwaaiden…

Gezellig Waupoos

Zaterdag 11 juli 2015 @ 10:29

Donderdag was inderdaad een prachtige dag om over te steken. In de ochtend een paar spetters regen en een beetje mistig. Maar bladstil! We liepen aardig door, waardoor we in het begin van de middag al aan de overkant waren.


Rick (broer van Etienne z’n vader) verwelkomde ons hartelijk! Het was heel raar, ook voor ons om nu hier echt te zijn.

We hebben meteen maar even ingecheckt. Bellen naar een nummer. Dat was even wat ‘moeilijk’ want we zijn natuurlijk een buitenlandse boot met een ander registratienummer dan ze gewend zijn, dus hij vroeg wel drie keer of ik zeker wist dat dat het registratienummer was?! Uiteindelijk kwam een paar uur later ontzettend vriendelijke jongens onze paspoorten stempelen. Zij waren net met de wacht begonnen en konden meteen een uur rijden, speciaal voor ons hier naar Waupoos! Ze waren helemaal verbaasd dat wij helemaal hierheen waren gekomen en later grapten ze dat ze “voor die crazy NL’ers alleen een uur hadden moeten rijden helemaal hierheen.”

Later kwam ook Anneke en we hebben meteen gezellig koffiegedronken, met stroopwafels! Rick en Anneke wonen nu op hun boot hier in de marine. Het is echt een prachtige motorboot, met een ruimte!!


Waupoos is een leuke, gezellige en knusse haven. Aan het einde van de dag namen Rick en Anneke ons mee naar de Barley Bar in Picton. Een prachtig oude bar met heerlijk eten! Ze hadden er ook een enorme glutenvrije keuze! Het was echt super gezellig en lekker. Het was al snel laat en dat maakt voor ons niet uit, maar Rick en Anneke moeten weer vroeg werken...


Vrijdag hebben we lekker rustig aan gedaan. Een wasje gedraaid, de snor van de boot gehaald (jawel) en de romp schoongemaakt. De laatste dag in Oswego was er heel veel eiwit (schuim) in het kanaal en dat hoopte op tussen de boot en de kant, waardoor het een vettige laag op de romp achterliet. Verder hebben we vooral veel gekletst. We zijn een soort van bezienswaardigheid en bijna bekendheid hier. De meeste boters hier hebben misschien een stukje van de Great Loop (zo heet het wat wij dit jaar gaan doen) al gedaan of willen het gaan doen. Dat wij dan een nog grotere ‘loop’ rond de wereld hebben gemaakt is helemaal uniek.


Aan het einde van de middag zijn we met Anneke in de omgeving gaan rijden. Het is hier echt prachtig!! Onze eerste stop was de ‘Cheese Factory’, waar ze overheerlijke ijs hebben. Daarna verder gereden en hun huis bezocht. Een prachtig huis op een schitterende locatie. Nog even door gereden en uiteindelijk in Picton een paar boodschapjes gedaan.


Wat echt Canadees is, is Maple Syrup. Ze hangen bakjes aan de bomen en vangen zo de siroop op. Het blad in de vlag is van de maple tree.


We hadden Rick en Anneke uitgenodigd om te komen eten, nasi met pindasaus. ;-) Maar voordat ik kon gaan beginnen... Bodilla was aangekomen en we lagen inmiddels met de boot in een box en hadden buren gekregen. Dus ik moest haasten. Haha! Maar het was super gezellig.