Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Afscheid nemen...

Woensdag 27 oktober 2010 @ 00:43

...van Frits en Gerda en van de Canaries met het prachtige Mogán!

Vandaag vers fruit en groente gehaald en chili con carne gemaakt. Voor morgenavond halen we pizza (nee, niet op zee, maar diepvriespizza morgenochtend), lekker en lekker makkelijk en dan hebben we voor overmorgen zalige chili con carne. Alle hoezen weer van de zeilen gehaald, bimini ingeklapt en nog meer van dat soort dingen. Frits en Gerda kwamen vanmiddag nog even langs. Ik ben benieuwd waar en wanneer we ze weer gaan zien. Maar voor nu was het super gezellig! We zijn weer heerlijk uit eten geweest (Café de Mogán), echt zalig met een super ijscoupe toe. Ik kan er weer een paar dagen tegenaan en het is niet erg als ik weer wat pondjes verlies na al het uiteten en ijsjes. ;-) Alhoewel ik vandaag ook een mailtje kreeg van een lieve (ex)collega dat ik niet te veel de vissen moet voeren, omdat Sonja Bakker anders een boek voor de vissen moet schrijven. En tja, dat is natuurlijk ook niet de bedoeling want ik geloof niet dat vissen kunnen lezen....

En het is morgenochtend afscheid nemen van het prachtige Puerto de Mogán en de Canaries. Bij toeval waren we in deze haven beland (omdat de anderen vol waren) maar we hebben het er wel mee getroffen. Ik denk (na 18 nachten in de haven en verschillende tochten over het eiland) dat dit toch wel het sfeervolste haventje/plaatsje is. Ze vergelijken het met Venetië, nou is dat wat overdreven, maar het is echt wel heel mooi hier. En na 18 dagen ben je er eigenlijk ook weer aangewend. Toch blijf ik afscheid nemen niet leuk vinden, ik hecht me geloof ik iets té snel.

Ik ben benieuwd wat Gambia ons gaat brengen. Over zo'n 8 dagen zal ik het weten, maar eerst nog de oversteek. De weersberichten zijn prima, mijn zeeziek pillen liggen al klaar. La Luna is er klaar voor en wij ook, ondanks dat ik er toch wel wat tegenop zie. Ik ben benieuwd wat zo'n lange tijd op zee ons gaat brengen en hoe het ons gaat bevallen. Als ik niet ziek wordt dan zijn wij gewoon 'via dit kanaal' te volgen!

Nederlandse herfstgevoel

Dinsdag 26 oktober 2010 @ 01:15

Gisteren zijn we met Frits en Gerda met een autootje het eiland gaan rond rijden. In de haven en langs de kust, het stuk wat we al verschillende keren met de bus hebben gereden, is droog en dor. Maar eenmaal bovenin de bergen, in de kloven en de dalen is het groen! Zo groen, dat ik de herfstkleuren weer heb gezien en zelfs wilde kastanjes! Ongelooflijk. Maar ook ongelooflijk mooi! Naar het bijna hoogste bergtopje kun je een aardig eindje met de auto, maar dan moet je gaan lopen. En daar was het koud! Ik heb het in maanden niet zo koud gehad. Had wel een truitje en spijkerjasje bij, maar daar had je gisteren gewoon een lange broek, dikke sokken en een winterjas aan moeten doen. Het waaide ook enorm, waardoor het natuurlijk nog kouder aanvoelde. Sommigen hadden zelfs handschoenen aan. Wij waren er met onze korte broeken en truien (en Etienne en ik op onze teenslippers) natuurlijk niet op gekleed. We zijn toch nog een aardig stukje omhoog gelopen, maar daar ging het steeds harder waaien. Het was wel grappig het koude weer zo te ervaren. Het was net NL!

’s Avonds weer lekker uit eten geweest bij ons in Puerto de Mogán. We zijn super verwend door Frits en Gerda! Gelukkig zien we elkaar morgen nog even.

Vandaag weer gekeuveld aan boord. Nog wat boodschappen gehaald, geoefend met broodbakken en alles weer een (ander) plekje gegeven. Ook de bijboot (Mr. ED kan weer rusten) weer opgeborgen, de zeilen de bak weer in en het schip klaargemaakt om te vertrekken. Je geeft veel dingen een plekje, maar als je er nog eens over nadenkt kun je dat beter toch ergens anders zetten omdat.. enz enz. Dus je blijft alles van rechts naar links zetten. Het broodbakken wil gewoon niet echt lukken. Gelukkig heb ik vanmiddag wat advies gekregen van de broodbakexpert in de haven (Pan Pan JJ). Het brood smaakt nu eigenlijk best lekker, maar is nog heel erg vast. Het is gewoon niet voldoende gerezen. Suggesties zijn welkom!

Morgen nog even de laatste verse boodschappen halen, een paar maaltijden voor bakken zodat ik het de eerste avonden makkelijk heb en de zaken nog verder zeevast zetten.

Rust...

Zondag 24 oktober 2010 @ 00:32

Normaal zouden we morgen vertrekken, er komt alleen wind aan dus blijven we nog zeker tot woensdag liggen. Maar dan ben je ineens 'klaar' met je klusjes. Nou ja, ik kan altijd nog wel wat verzinnen, maar er moest even niets meer. Lekker rustig aan gedaan en wat geinternet en geschreven. Het was nog even spannend óf we überhaupt wel konden blijven liggen, maar zoals het hier elke keer gaat is het eerst "moeilijk, moeilijk en we weten het nog niet. Duimen maar!" En vanavond gingen we het weer zekerstellen en toen was het tot en met woensdag totaal geen probleem! Heel bijzonder.

Vanavond waren we bij Jack (Tin Hau) uitgenodigd om te komen eten, erg luxe en erg lekker! Toen de mannen met de SSB in de weer gingen ben ik nog even een rondje gaan lopen en even naar Laura Dekker geweest. Er waren vrienden uit Nederland over en maandag komt haar moeder en zusje, dus ze heeft in ieder geval aanspraak genoeg. Onderweg terug liep ik de SeaQuest tegen het lijf, Jack en Etienne waren vanochtend al een praatje wezen maken. Wij hadden Huib Jan en Jannet op de vertrekkersdag in maart ook al gezien. Leuk om elkaar dan weer écht onderweg tegen te komen!

Familiebezoek! (II)

Zaterdag 23 oktober 2010 @ 12:42

Het waren twee gezellige dagen met Frits en Gerda, de ouders van Etienne. Eergisteren zijn we naar hun appartement in Maspalomas geweest. We hebben door de duinen van Maspalomas gelopen, erg mooi! En bij de vuurtoren ijs gegeten. Yammie! Het was leuk om elkaar weer te zien en lekker bij te kletsen. Gisteren zijn ze naar ons gekomen in Puerto Mogán. Elke vrijdag staat het hele dorpje vol met marktkramen en wordt overspoeld door toeristen. Erg gezellig, maar zeer druk. Etienne en Frits zijn nog gaan snorkelen en ik ben met Gerda naar het strand geweest. ’s Avonds hebben we heerlijk gegeten bij Patio Mogán.

We hebben ook besloten om, vanwege het weer, wat later te vertrekken naar Gambia. Hierdoor hebben we iets meer tijd met Etienne z’n ouders en gaan we morgen met een autootje het binnenland in. Leuk, zien we nog iets meer van het eiland, dan alleen de supermarkt ;-)

Opgejaagd en BN'er

Donderdag 21 oktober 2010 @ 01:32

De dagen vliegen voorbij! Vandaag ook veel gedaan en ik voelde me heel de dag opgejaagd. Morgen zijn Etienne z'n ouders op Gran Canaria dus we wilden alle 'moet' klussen voor die tijd gedaan hebben.

Dat houdt in: diesel tanken (alle jerrycans zitten weer vol), de was is gedaan, alle boodschappen zijn aan boord (muv de verse spullen) en weggetast. Ook heb ik vandaag voor het allereerst brood gebakken. Helaas, was het te merken dat het voor het eerst was... het was niet te eten! Iets heb ik blijkbaar niet goed gedaan. Volgende keer beter. Voor de zekerheid heb ik maar heel veel crackers ingeslagen. ;-) Op zich is dat wel erg luxe geregeld hier: je doet boodschappen bij de Spar, laadt alles in de kar en dan wordt het op de steiger bij je boot gebracht! Ze tassen het nog net niet binnen..

De Flying Swan en de Blue Spirit gaan morgen weer verder. We hebben vanavond heerlijk weer gekletst en afscheid genomen. Gatver, dat blijft niet mijn ding. We gaan elkaar niet meer zien. Maar ja, dat dachten we de vorige keer ook, dus wie weet!

Eind van de middag is hier trouwens een heuse BN'er in de haven komen liggen.... Laura Dekker met haar Guppy. We hebben allemaal al kennis met haar gemaakt. Wel grappig, je leest en hoort zoveel over haar en nu ligt ze hier in de haven.

Morgen gaan wij ook een paar BN'ers zien, maar dan meer van Bekende Naaste familieleden: de ouders van Etienne. We gaan vroeg met de bus naar Las Palomas, dus ik ga maar snel slapen. Welterusten!!

Bijna net familiebezoek

Dinsdag 19 oktober 2010 @ 13:10

Eergisteren kwamen de Flying Swan en de Blue Spirit in de haven aan. Willem en Martine van de Flying Swan hebben we in Cascais voor het laatst gezien, daar hebben we ook van Brigit afscheidgenomen en Rene is langer in Marokko gebleven dan wij. Het voelde gewoon alsof je weer familie zag. Zo leuk! Het was als vanouds erg gezellig meteen. En dan mis je toch ook wel de Aquaholic en de Liberty.

De stuurautomaat is helemaal geïnstalleerd, de neerhouder zit opnieuw vastgepopt, er is extra ruimte gekweekt voor eten en drinken en dingen staan nóg zeevaster. Daarnaast zijn we de website aan het upgraden en de was aan het doen. Het kluslijstje van Etienne is al bijna leeg, dat van mij is nog iets langer. De dagen vliegen voorbij! Ik voel me af en toe alsof ik met een race tegen de klok bezig ben. Ik heb inmiddels ook in beeld wat we aan boodschappen moeten halen, dus dan kan in etappes aan boord komen. We horen van verschillende mensen dat blikken enzo moeilijk op de Kaap Verden te krijgen zijn, dat moeten we hier dus al inslaan. En met het rekenen had ik een psychische tegenvaller, want ik moet eerder op drie weken oversteek naar de Carieb denken, dan aan twee weken. Wat ik in mijn hoofd had. En dat is best veel eten…

Gelukkig is er ook tijd voor andere dingen. Eergisteren hebben we samen met Jack (Tin Hau) lekker gesnorkeld bij de rotsen. ’s Avonds hebben we even geborreld met de Flying Swan en de Blue Spirit en gisterenavond zijn we met z’n allen gezellig uit eten geweest! Ik zit al een aardig tijdje tussen de mannenpraat, over zeilen, weer, motors, popnagels enz. Ik vond het dan ook heerlijk om gisterenavond met Martine en Brigit over andere dingen te kletsen. Slippertjes, tampons, eten, familie en over de mannen natuurlijk! Grappig dat je vrouwenpraat zo kan missen!!

Testing...testing...

Zondag 17 oktober 2010 @ 14:40

Ik ben weer wat aan het proberen, dus dit is hoofdzakelijk een testberichtje... hoe of wat verder horen jullie misschien nog wel. Afhankelijk of het werkt natuurlijk. ;-)


Verder alles goed hier! Ray, onze stuurautomaat, zit na een hele klusdag gisteren en waarschijnlijk ook vandaag, bijna op z'n plek. Een groot gedeelte van de was is ook alweer gedaan en verder is gewoon warm hier. Enne... er zijn weer een paar kakkerlakken gesignaleerd, volgens mij hebben wij pech. Maar zij ook, ik heb ze een kans gegeven te vertrekken, maar nu ze dat dus niet doen zetten we 'casa's de cucarachas' neer. Hihi. Dodelijke huizen!

Mini wereldreis met als highlight: frikandel speciaal

Zaterdag 16 oktober 2010 @ 15:49

Gisteren vroeg op pad voor onze mini wereldreis met Gran Canaria als wereld. Om tien over 8 hadden we de bus naar Las Palmas. We moesten overstappen in Playa Cura wat de reis met een uur verkorte, maar nog 1,5 uur duurde. In Las Palmas naar de haven gelopen. We konden Ray ophalen, ons nieuw bemanningslid. We hebben hem hoor! De Raymarine wheelpilot! Verder nog wat kleine dingen opgehaald als rvs-slotjes (om de jerrycans in het gangboord vast te leggen met een staalkabeltje), popnagels (om de neerhouder beter vast te zetten) en een olielamp (de waxinelichtjes zijn erg gezellig maar waaien snel uit). Bij de Sailors Bar nog maar even wat gedronken, ik liep met een grote rugzak en Ray weegt ook gauw een paar kilo in onhandige doos. Met de taxi naar het busstation, want we gingen nu door naar Playa des Ingles. Omdat we niet wisten hoe lang het zou duren, eerst een broodje en toen bus 30 in. Alle buschauffeurs kennen hier de regeling volgens mij uit hun hoofd! En ze zijn zó behulpzaam. Ook vergeten ze volgens mij nooit waar jij eruit moet. De rijstijl is soms alsof je in een achtbaan zit, maar de bussen zijn heel goed. In een klein uurtje waren we al in Playa des Ingles. Dat viel mee!

Michel en Daniëlle zaten net aan de lunch toen we aankwamen. Het was weer heel erg gezellig! Lekker gezwommen met Julia (ze ging zelfs al in het diepe!) en gekletst over van alles. Omdat we wat langer konden blijven zijn we uit eten gegaan. Met Julia is dat toch lekker vroeg en niet lang, dus dat was prima. De kop verraadt al wat wij gegeten hebben: frikandellen speciaal met friet! Bij Broodje Amsterdam. Dat zit tegenover Broodje Maastricht. Hoe fout kan het!! Ze spreken daar ook gewoon Nederlands. Het was eigenlijk heel normaal en aan de andere kant ook zo bizar! Wij moesten wel lachen, dit is wat anders dan een broodje op straat in Marokko. Het was echt zo leuk om Michel, Daniëlle en Julia weer gezien te hebben, ik was dan ook weer even erg stil onderweg naar huis. Ben benieuwd waar we elkaar weer gaan zien. Ik kijk al uit naar volgende week als Frits en Gerda (ouders van Etienne) komen.

Het was al donker toen we op lijn 1 naar huis stapte. Deze chauffeur dacht geloof ik dat hij met een spelletje bezig was. Hij reed erg snel en met al die bochten in de bergen was het net de achtbaan. Hierdoor waren we wel snel thuis. ;-) Jack en Sylvia (Tin Hau) zaten nog in de kuip en we hebben nog even wat gedronken. We hadden allebei een hoop bij te kletsen van zo’n lange dag en helaas was het ook alweer de laatste avond hier voor Sylvia. Eenmaal in bed viel ik van de lange dag, het familiebezoekje en de paar wijntjes meteen in een diepe slaap.

De mast in... en Spaanse vrouwen

Vrijdag 15 oktober 2010 @ 00:24

Vandaag weer gestaag verder geklust. Eén van de klusjes voor een oversteek is ook om alles goed te controleren op schavielen (slijtage door ergens langs schuren) of breuk. Vandaag is Etienne daarom de mast ingeklommen. Dit is altijd een vermoeiend klusje voor ons beiden. Sinds we maststeps hebben tot de eerste zaling scheelt dat enorm, maar daarna lier ik Etienne omhoog en hij klimt in de mast als een aap omhoog om dit voor mij minder zwaar te maken. Maar hierdoor is het voor ons beide toch altijd weer een pittig klusje. En dan met deze hitte (;-)), het zweet liep in straaltjes van mijn rug. Gelukkig zag alles er nog goed uit. Heel bizar: de windmeter en lampen bovenop de mast zaten dik onder het zout! Zulke hoge golven hebben we toch nu ook weer niet gehad....

Verder vandaag niet heel veel gedaan, vanmiddag nog gezwommen op het strandje. Ik heb daar wel liggen genieten... Naast ons lagen en zaten zo'n 10 Spaanse vrouwen van minstens 60 jaar, er waren een paar iets jonger, maar heel veel wat ouder. Wat hadden die een lol!! Ze liepen in bikini of badpak te flaneren langs de waterlijn. Allemaal heel erg getekend door de leeftijd en sommigen heus niet mager. Maar gewoon heerlijk zonder gene. Ze hadden het ook over een liedje, want eentje begon wat te neuriën en te zingen, de ander stond meteen met haar heupen te wiegen. Zo mooi! Ze kwebbelden aan een stuk door. Jammer dat ik het niet verstond, maar ja, misschien zou de romantiek er dan wel vanaf zijn. Ik kon nog wel opvangen dat ze het over het eten voor vanavond hadden. Eentje had gezien dat je ergens sardientjes met salade voor zo’n 6 euro kon eten. Nou, daar hadden ze wel zin in. Met weggaan werd gewoon het bovenstukje afgedaan en een doek om de middel voor het broekje. Onderwijl gieberend en druk kletsend. Eenmaal aangekleed was het een nog bonter gezelschap, de een in spijkerbroek, de andere in een wijd zwierende rok. Eentje in een super strak niets onthullende mini-jurk (en haar lijntje was er echt niet naar) en eentje heel stylisch in mooie driekwart pantalon met bloes. En daarna moest toch ook echt nog even de lippenstift bijgewerkt worden. Wat heb ik genoten, van het genieten van die vrouwen!

Warme klussen

Woensdag 13 oktober 2010 @ 23:43

Eergisteren schreef ik over het gesprek, nou ja gesprek ;-), wat ik tussen Etienne en Jack (Tin Hau) had opgevangen. De heren durven sindsdien niet meer te zeggen dat het wel héél erg warm is (terwijl het dat écht wel is) en zijn druk aan het klussen geslagen. Tja, waar zo'n berichtje af en toe niet goed voor is.

Inmiddels zijn in de vreselijke hitte alle kleine losse klusjes gedaan. Ik heb ook de boot van binnen weer eens goed onderhanden genomen en ben me nu (psychisch, maar ook qua eten) aan het voorbereiden op de overtochten. Qua eten bedoel ik dat we aan het kijken zijn wat we nog aan proviand hebben en moeten gaan kopen om tijdens de overtochten niet te verhongeren. Daarnaast zijn we zoveel mogelijk ruimte overal aan het kweken om water en ander drinken mee te nemen.

Gisterenmiddag hebben nog even op het strand gelegen, lekker even afkoelen in de zee. Het is erg leuk om al die toeristen hier vanaf de boot, terrasje of strand gade te slaan. Ik voel me niet echt toeristisch, al kun je er bijna niet omheen hier. Maar ben eigenlijk best een beetje jaloers op de toeristen. Zij lopen hier heerlijk te flaneren en van de vakantie te genieten, het eventjes niets doen. Genieten van de Jazzband (die élke avond aan de kade optreed, zucht) en verwachten dat ik met mijn zware bootschappentassen even wacht tot zij klaar zijn met de zoveelste vakantiefoto waar vrouwlief mooi op moet staan. Ik weet, ik mag ook niet klagen, maar mijn 'vakantie' is wel anders. Ik ben hier met mijn huisje wat dus in orde moet zijn en blijven en moet dus ook klussen. En dat is soms best zwaar, als je het zweet door je ogen loopt en je opgevouwen een kastje aan het schoonmaken bent. Maar ik moet eerlijk zijn... dat klussen duurt niet heel de dag en je kunt maar beter klussen met mooi weer dan in de regen....

Veelste warm...

Maandag 11 oktober 2010 @ 23:37

“Hi”
“Hi, goedemorgen.”
“Wat is het al warm he?”
“Nou, dat kun je wel zeggen, volgens mij wordt het weer een hele warme dag.”
“Gisteren nog wat gedaan?”
“Geklust? Veelste warm joh, heb wel even gekeken wat ik nog moet halen in Las Palmas, maar verder niet.”
“ Ik heb nog wel een fan ingebouwd. Ook wat...”
“Ooh ja, da’s anders wel lekker koel. Waar hangt hij?”
“In de salon. Ja maar dat ophangen ging niet soepel. Had alles geïnstalleerd en gecheckt, had ik het lampje weer terug, deed het fannetje het niet...”
“Niet ?!!”
“Voor dat soort tegenslagen is het veelste warm.”
“Ik moet eigenlijk het bootje plakken enzo.”
“Oh ja.”
“Ik was met dat gat in de kuip voor de kuipdouche al een hele middag kwijt. Het is eigenlijk gewoon te warm om iets te doen...”
“Ja, zeker, gewoon rustig één klusje per dag doen. We moeten ook nog wel tijd hebben om te zwemmen.”
“Daarom doe ik vandaag maar niets. “
“Ik ook niet, er is er eentje jarig.”
“Ja en wij moeten boodschappen doen.”
“Er is hier trouwens ook nog een watersportzaakje.”
“Ooh, hebben ze daar nog wat.“
“Nee, niet heel veel. Zit tegenover de ijssalon.”
“Kunnen we wel even gaan kijken.”
“Phoe, het water loopt over mijn gezicht.”
“Ja, het is echt al hartstikke warm, de zon brandt al goed.”
“Ik ga maar uit de zon.”
“Ik ga eerst wat drinken.”

Ik was de punt aan het opruimen toen ik Etienne en Jack (Tin Hau) met elkaar hoorde praten. De ene zat op de kant op een grote bolder, de ander hing op de punt tegen de genua. Ik moest wel erg lachen om deze conversatie. Zeggen ze dat wij vrouwen over niets kletsen! Nou was het ook al wel heel warm en het was nog vroeg. Het is heel de dag erg warm geweest, eigenlijk hebben ze ook wel een beetje gelijk. Maar ja, 1 klusje per dag...ik geloof dat we hier toch maar 2 weken blijven liggen...

Familiebezoek!

Maandag 11 oktober 2010 @ 00:30

Vanochtend was ik voor mijn doen al vroeg wakker. Ik denk dat ik wat nerveus was, we zouden vandaag naar Daniëlle, Michel en Julia gaan. Etienne had lekker broodjes gehaald toen ik aan het douchen was. Daarna op naar de bussen. We hadden mazzel, want de bus naar Playa des Ingles vertrok na 15 minuten al. Het was een mooie rit! Hij duurde een uur en voerde langs de kust. We hebben alle havens gezien, waar we hadden kunnen liggen. ;-)

Michel, Daniëlle en Julia zitten met de moeder van Michel en zijn broer en zijn vriendin in een leuk appartementencomplex in Playa des Ingles. Het was geweldig om elkaar weer te zien, na zo’n 6 maanden! Gelukkig herkende Daniëlle ons nog meteen, dus zo veranderd zijn we niet. Julia daarentegen is al een hele dame, die erg nieuwsgierig en ondernemend is. Ze loopt al, zegt papa, mama en daag en is echt een super vrolijke meid. En een echte meid, want ze houdt er niet van dat haar haar nat wordt. Haha.

Samen lekker geluncht en heerlijk bijgekletst, daarna nog even gaan zwemmen met Julia. Het was echt genieten en we gaan elkaar, voordat ze weer terug gaan naar Nederland, nog een keertje zien. We zijn super verwend: we hebben vier (!) zakjes drop gekregen, heerlijk! Stroopwafels en pindasaus! Daarnaast een aantal tijdschriften en ik heb nog vier kleine leesboekjes gekregen. Ik kan er dus weer lekker tegenaan met lezen! Ook hadden ze spanbanden meegenomen om de andere dieseljerrycans vast te zetten, spanbanden zijn hier moeilijk te krijgen. Terug in de bus zaten we nog even na te mijmeren, dat het alweer 6 maanden geleden is dat we elkaar zagen. We zijn ook alweer bijna 5 maanden onderweg. Wat vliegt de tijd!!

Vol, vol en nog eens vol

Zondag 10 oktober 2010 @ 01:01

Vandaag zijn we verder afgezakt. Niets aan de hand, ik bedoel daarmee dat we naar het zuiden van Gran Canaria zijn gegaan. De familie is daar op vakantie, dus zijn we dichterbij gaan liggen. Het was alleen wel een hele toer! Wind tegen, dus heel de dag motoren. Verder vertrokken in de dikke zware bewolking, maar gedurende de dag werd het weer warm. We (samen met de Tin Hau) wilden gaan liggen in de haven Pasito Blanco. Dit is het dichtstbij waar de familie is. Helaas, vol. De volgende haven gebeld, Puerto Rico, vol. Toch die richting uit, gekeken in de Puerto Arguineguin, dat was niets. Daar tegenover lag een heel klein haventje (geweldig, midden in een idylisch resort), Anfi del Mar, vol. Ja hoor!! Eerst was het balen dat we steeds verder weggingen van Playa des Ingles (waar dus de familie is) maar na de tweede vol, was het meer hopen op een overnachting. Er liepen namelijk aardige golven, uit een andere richting dan het normaal waait hier, dus alle baaitjes waar we voor anker konden, waren te onrustig. Puerto de Mogán gebeld. Ja, die had nog wel plaats. Yeeh! Inmiddels werd het steeds later en wilden voor het donker de haven in zijn. Dus nog maar weer een uurtje tegen de wind en golven instampen. En ja hoor, we liggen nu in Puerto de Mogán. Of we hier kunnen blijven de komende weken (de 24e gaan we oversteken naar Dakar als het weer het toelaat) is nog maar de vraag. Maandag weten we dat misschien. Het is ongelooflijk hoe druk het hier is. Voor de andere vertrekkers: misschien even bellen van te voren, reserveren doen veel havens ook niet helaas.

Wat ook ongelooflijk is, zijn de vele, enorme grote hotels en appartementencomplexen. Als je langs de kust vaart is bijna het enige wat je ziet, grote complexen en grote complexen. Ik bleef me vandaag verbazen. Ik heb ergens getallen gezien van voor 2004 dat er elk jaar zo'n 7 miljoen toeristen naar de eilanden komen. Dat was 6 jaar geleden. Als je ziet wat ze nu ook nog aan het bouwen zijn en je dus bedenkt wat ze in die 6 jaar al niet bijgebouwd zullen hebben, moet dat aantal bijna verdubbeld zijn. Ongelooflijk, is het enige woord wat ik ervoor heb.

Puerto de Mogán is ook een complex. Om de haven zit een 'dorpje' met heel veel restaurantjes, barretjes en winkeltjes. Maar ook appartementjes. Het is laagbouw en erg cosy opgezet. Heel leuk om hier een langere tijd te verblijven, ook al moeten we klussen én weten nog niet of we wel kunnen blijven. Vanavond heb ik ook, heel schandalig, een Wienerschnitzel gegeten met champignonsaus; in één woord: lekker! We hebben ook al even naar het busschema gekeken naar Playa des Ingles. Het is niet helemaal duidelijk hoe ze morgen rijden, maar als het een beetje meezit gaan we (eindelijk) de familie zien dan.....

Voor anker II: de real party soap

Zaterdag 09 oktober 2010 @ 01:10

"What the fuck! You're fucking piece of shit! You're worthless, go home!" Deze kreten vulde gisterenavond de ankerplek.
.
Op een van die 26 boten was het feest. Het grote gele 'partyship' was omringd door bijbootjes en het was druk aan dek. Zo te horen was het erg gezellig en stroomde de drank rijkelijk. Wij merkten er eigenlijk weinig van, totdat we een bijbootje zagen drijven ver van het 'partyship' af. Een ander bootje was al op weg en eenmaal bij het drijvende bootje spraken ze het aan met "Hi Brian". Op dat moment dook er een hoofd op uit het drijvende bootje. De dronken Engelsman Brian was onderweg naar 'huis' waarschijnlijk al roeiend in slaap gevallen. Het andere bootje bracht hem netjes 'thuis' en ging weer terug naar de party. Dronken Brian toekijkend achterlatend.
.
En daarmee begon voor ons de live soap. Dronken Brian had duidelijk nog niet genoeg biertjes, dus toog weer in zijn dinghy naar het 'partyship'. Maar de andere partygangers en met name de eigenaar van de boot vond dat Dronken Brian genoeg had gehad en al dronken genoeg was. Dronken Brian mocht niet meer aan boord komen. Dat vond Dronken Brian geen goed idee en ging met z'n bootje gewoon langszij en klom aan boord. Nog voor hij boven aan dek stond werd hij gewoon terug geduwd. Daar was niet veel voor nodig, want Dronken Brian stond, hing of zat al niet meer zo stevig. Hij was nog wel steeds een volhouder en probeerde het nog een keer. En weer werd hij terug zijn bootje in geduwd. Toen was de maat vol! Al scheldend (dat kunnen die Engelsen toch zo heel goed) en briesend, slaand en schoppend werkte hij zich langs de zijkant van het schip aan de reling omhoog. En weer werd hij, nu aardig hardhandig, overboord gejast. Het 'gefuck' was niet van de lucht. Dronken Brian werd hoe langer hoe kwader en de scheldkanonnades in mooi Brits Engels waren heerlijk om aan te horen. Wij zaten geamuseerd in de kuip, ook met een biertje, het schouwspel gade te slaan. Ik zal het spel nu niet net zo vaak herhalen als het in werkelijkheid doorging, maar ik denk dat Dronken Brian toch zeker een half uur aan het proberen was geweest en ook net zo vaak weer naar beneden gejast werd. Hij werd ook steeds agressiever. Had al peddels en pompen uit de andere bootjes in het water gegooid en toen hij ze wilde gaan losmaken was de maat op het 'partyship' dan ook goed vol. Een van de gasten probeerde hem nog even tot orde te roepen "Excuse me, excuse me, where are you from?", de vrager in kwestie zal gehoopt hebben dat hij niet uit dezelfde streek in Engeland kwam als hij. "You are a disgrace to the whole humankind! To the whole nation! To all the English!! You are a worthless piece of shit! You must go home, you worthless piece of shit!" Dronken Brian trok zich er niets van aan en schold net zo hard terug. Helaas te zachtjes om dat voor ons te kunnen verstaan.
.
Vanuit het donker op de pier tussen de haven en de ankerplek klonk opeens gefluit. Het fluiten van een verkeersagent op een hele drukke kruising. Ik de verrekijker gepakt, want dat was te ver weg. ;-) En ja, hoor drie agenten waren aan het rennen en gebaren naar de schepen. Iemand zal vast de politie hebben gebeld. De partygangers en Dronken Brian trokken zich er niets van aan en het gescheld en geslaan en gezwem ging maar door. Aardig wat later (als er toch echt wat aan de hand was, veel te laat) kwam de politie (vier man sterk) in een bootje langszij. Inmiddels was Dronken Brian al naar zijn eigen boot en was, na veel duikelingen tussen zijn boot en z'n dinghy, toch in staat geweest aan boord te kruipen. Ik was nog even bang, dat hij niet meer aan boord zou komen en verdronk waar we naast lagen. De politie ging praten op beide schepen. Ik weet helaas geen details en op de verrekijker zit geen microfoon. Dan zou je toch verwachten dat het feest is uitgedoofd...niets was minder waar. Dronken Brian ging hoogstwaarschijnlijk zijn roes uitslapen, want die hebben we niet meer gezien, maar op het 'partyship' werd luidkeels "Happy Birthday" gezongen en de muziek gestart. Het gejoel, gejengel en gekletter van overboord zeikende mannen is nog tot diep in de nacht doorgegaan.
.
Vandaag was het verdacht rustig. Alle Engelsen lagen natuurlijk hun roes uit te slapen. Dronken Brian zagen we vanmiddag nog in de Sailors Bar. Het was toen Brian, die er netjes uitzag en ik kon me bijna niet voorstellen dat dat die vechtende man van gisteren was. Onze Engelse achterbuurman kwam daarnet ook roeiend terug van de kant, in zichzelf pratend en zingend. "Hi mate!" zei hij tegen Etienne, "you watch out, your neighbor, in that boat, seems to have a very bad reputation!" Hij wankelde daarna zelf aan boord, viel bijna tussen dinghy en schip, kreeg bezoek van een andere Engelsman, zette de muziek steeds harder en plaste overboord bijna in onze bijboot. Welke Engelse buurman heeft nu een slechte reputatie?
.
-----
At 8-10-2010 22:00 (utc) our position was 28°07.86'N 015°25.53'W

Voor anker

Donderdag 07 oktober 2010 @ 23:18

..is eigenlijk een rare uitspraak. Want volgens mij hang je meer achter je anker of aan je anker. Tenminste als dat anker niet gaat krabben en dus goed vast zit. Krabben? Oja, het lijkt alsof er een krab heeft gelopen op de bodem. Dat snap ik. Voor anker. Is er eigenlijk uberhaupt een voor of achter aan een anker? Als het vanuit je boot bekijkt hang je aan je anker, achter je anker, want je punt wijst altijd naar je anker. Daar zorgt de wind wel voor. Achter je anker dus. Maarre, hoe zit dat dan als je je achteranker uitgooit? Het anker wat vastzit aan de kont van het schip? Dan is lig je wel voor anker?
.
Wij liggen, zoals ik gisteren al zei, achter ons anker bij Las Palmas. Dat houdt ook in dat je met je bijboot naar de kant moet. Dat gaat prima. Hier hebben ze in de haven een speciale dinghy-landing-platform. Maar tot onze schrik is Mr. ED aan het veranderen in een 'zeepaard'. Hij is een beetje lek (nu al?!) en krijgt water binnen en dus wij natte voeten. Dit is geen grote ramp, want we hebben Mr. ED zo weer droog en gedicht.
.
Op de ankerplaats is het vrij druk. Er liggen nu zo'n 26 boten en dan wetende dat er hier over een paar weken het driedubbele aantal liggen met de ARC! Er ligt vanalles wat; hele kleine authentiek van 6 meter (uit Engeland) tot een grote van 16 meter (uit Luxemburg). Maar ook hele mooie schepen, tot hele gekke gedrochten. Alle boten hebben een andere bouw en rompvorm en ook de kielen zijn verschillend. Hierdoor liggen de schepen ook allemaal anders te draaien en schommelen achter hun anker, zelfs af en toe met hun punt een andere richting heen. Het is net zo'n dansgezelschap wat beweegt op het zingen van de wind en het klotsen van de golven. De wind is nu wat gedraaid waardoor hij uit een kant komt die vrij open is richting onze ankerplaats. Ik hoop dat de wind vannacht niet harder gaat zingen, anders gaan de golven harder klotsen en wordt het een waar Zwanenmeer hier op de ankerplaats. Blijven de schepen dan ook langs elkaar dansen zonder elkaar te raken, is het ook nog de vraag of alle boten dan netjes achter hun anker blijven en niet voor hun anker komen. Want anders moeten wij vannacht nog ankerop.
-----
At 7-10-2010 20:26 (utc) our position was 28°07.87'N 015°25.54'W

Gran Canaria

Donderdag 07 oktober 2010 @ 00:14

We zijn in de haven van Las Palmas op Gran Canaria. Het was een lange dag varen vanaf Fuerteventura. Helaas ook te weinig wind waardoor we weer bijna heel de dag hebben moeten motoren. Er stond rond het puntje van Fuerteventura aardige golven en ook tussen de eilanden liepen er hoge golven. Het weer was gedurende de dag erg afwisselend. Je kon het ook duidelijk aan de wolken zien, we hebben alle varianten voorbij zien komen; schapenwolken, paddenstoelen enz. Wel heel gaaf dat je dat zo goed kunt zien op zee, je kunt erg ver kijken waardoor je ook heel goed de buien ziet en de wisselingen.
.
Vanochtend sprong al vrij snel, na het uitzetten van de vislijn, de knijper er weer af. Tsjeng!! Etienne maakt de lijn los van de kikker en deze trekt zo hard dat hij meteen tegen de reling aangedrukt zit. Shit, dit moet wel een hele grote vis zijn. De goudmakreel trok namelijk bijna helemaal niet. Het binnenhalen ging ook erg zwaar...tot ineens niet meer. Shit! En inderdaad tegen dat we hem helemaal binnen hadden gehaald hing er geen vis meer aan. Het aas (de 'wahoo-catcher') gelukkig nog wel, maar het stalen onderlijntje was ontdaan van het plastieke hulsje. Die vis moet echt groot zijn geweest! Misschien maar goed dat we hem niet binnen hebben gehaald. De lijn waar we mee vissen is ook een hele dikke sterke lijn en Etienne voelde hem gewoon rekken. Brrrrr.
.
Jack (Tin Hau) overkwam nagenoeg hetzelfde, maar hij is wel z'n aas kwijt omdat z'n stalen onderlijn brak. Dit alles gebeurde net voor het puntje bij Fuerteventura, wat daar voor vissen zitten... ;-) Jack heeft wel een andere vis gevangen, maar wat voor soort weten we nog niet. Moeten we nog even googlen als we weer internet hebben.
.
Want helaas, dat is er niet. Op de meeste vreemde plekken heb je internet, maar hier bij zo'n grote stad helaas niet. We liggen voor anker bij de haven van Las Palmas op Gran Canaria. De jachthaven zou vol zijn voor de boten die met de ARC oversteken naar de Carieb, mid november. De haven van Las Palmas is echt een hele grote haven met grote containerterminal, cruiseschepen, grote vissersvloot, enz. Wij zijn net voorbij de haven voor anker. Morgen komt het bezoek van Jack aan en dan gaan we waarschijnlijk de dag erna naar het zuiden waar we Daniëlle (Etienne z'n zus), Michel en Julia gaan zien! Zij zijn daar lekker aan het vakantie houden met Michel z'n moeder en broer en vriendin. Ik kijk ernaar uit! Morgen nog even Las Palmas in, kijken of we een stuurautomaat kunnen bestellen en of we nog wat andere benodigdheden kunnen kopen. We willen namelijk onze tijd hier ook gebruiken om ons klaar te maken voor de oversteken die gaan komen (9 dagen naar Dakar en later 14 dagen naar de Carieb). Wel spannend, net alsof het vanaf hier pas echt gaat gebeuren. Dat is natuurlijk niet, maar we zijn nu in het laatste stukje Europa, misschien dat het daarom zo voelt.
-----
At 6-10-2010 21:19 (utc) our position was 28°07.85'N 015°25.52'W

Gouden dagje

Dinsdag 05 oktober 2010 @ 23:20

Wat een heerlijk dagje was het vandaag! Een dagje vol leuke dingen! We zijn van Gran Tarajal naar Morro Jable gevaren. Heerlijk windje, alleen op de genua. Het was niet heel ver dus konden we lekker op ons gemak doen. Bij de heuvels en land heb je heel vaak landwinden, hierdoor gaat het ineens een heel stuk harder waaien. Vandaag hebben we die ook weer verschillende keren gehad waardoor we af en toe alleen op de genua al 6,5 knoop liepen!
.
Een ander cadeautje van vandaag was een hele grote groep dolfijnen. In de verte, maar we konden ze duidelijk zien, een grote groep, kleine dolfijntjes die erg aan het duiken en springen waren. Eentje is volgens mij ontsnapt bij het Dolfinarium (gelukkig!) want die sprong echt super hoog! We wisten niet wat we zagen, ik schat zo'n 3 meter boven het water. Echt héél hoog!
.
Veel vliegende vissen zien ook vandaag en dat blijkt het lievelingseten te zijn van goudmakrelen. Omdat het hier zo diep is vissen we tegenwoordig elke keer met de 'wahoo-catcher' aan de haspel zit. Met zo'n haspel kun je moeilijk inschatten wanneer je beet hebt. Af en toe voel je hoe hard de lijn trekt, maar dat is het. Ik had in het ontzettend leuke boek 'Mango's aan boord' (van Ann Vanderhoof) gelezen dat ze de lijn met een wasknijper vastzetten en als deze er dan afspringt, heb je beet. Wij dat vandaag ook geprobeerd en het werkt! Toen rond de middag we ineens inderdaad 'tsjeng' hoorde, kon Etienne meteen de lijn gaan binnenhalen, maar hij trok niet veel harder dan normaal. Het duurde lang voordat we het zagen… ja hoor, een goudmakreeltje!! Goudmakrelen worden soms ook wel dorade's genoemd en in de Stille Oceaan heten ze mahimahi. Ik had ook in hetzelfde boek gelezen dat het erge vechters zijn, dus had mijn handschoenen al aan om zeker te weten dat we hem binnen zouden halen. Het is echt een schitterende vis!! Hij is glinsterend goudkleurig met wat fel blauw en groen. Gewoon zonde om zo'n mooie vis te vangen. Eenmaal in de puts werd hij al snel grijs, volgens Etienne omdat ik hem te hard had geknepen ;-) maar ik was zó bang dat hij er vandoor ging en je voelt hem spartelen onder je handen, îeeuk.
.
We liggen voor anker voor het strand bij Morro Jable op de kant weer heel veel toeristische hotels en complexen maar in het water lekker rustig, we zijn de enigen. Ik heb vanmiddag dan ook weer heerlijk gesnorkeld. Dat is toch altijd wel genieten hoor, die rust, gewoon een beetje rondkijken. Er waren hier weer heel veel vissen, heel veel gekleurde en nu ook veel anemonen gezien. Als de zon dan volop straalt en net onder de oppervlakte de zonnestralen de vissen verlichten…. schitterend!
.
Op de planning stond al om vanavond met Jack (Tin Hau) te gaan bbq'en. De goudmakreel kon er dus meteen (in filets, met dank aan Jack) op. Ze zeggen dat hij erg lekker is en inderdaad hij was echt super lekker! Ik weet nog niet of ik hem lekkerder vind dan de gerookte makrelen die we in Cascais op de Cobb hadden, maar hij was erg goed. Zowieso was de bbq weer erg geslaagd. Heerlijk hoe je eigenlijk zo kunt genieten van wat sate, vis en mais…..
-----
At 5-10-2010 20:36 (utc) our position was 28°02.83'N 014°21.14'W

Gran Tarajal, hoe dingen anders uit kunnen zijn dan ze lijken

Dinsdag 05 oktober 2010 @ 11:51

Wat kunnen dagen soms ineens anders uitpakken dan gedacht. Gisteren was het een heerlijk kort tochtje naar Gran Tarajal. We wilden net voor de haven gaan ankeren, maar eenmaal daar was het niet echt fijn om te ankeren met de golven en we lagen recht in de wind. Op dat moment was ook de zon weg en heel Gran Tarajal zag er troosteloos en deprimerend uit. Dat wordt dan extra versterkt door het zwarte zand op het strand, waar niemand lag. De haven in. Dat leek niet veel beter. Maar we werden wel goed opgevangen en er waren super steigers, breed en lang. Verder was er niet veel, maar ja, het koste ook maar € 8,24!
.
We kwamen in gesprek met onze Engelse buurman, een leuke enthousiaste man die we in Agadir ook al hadden gezien. Hij had goede tips en vertelde dat er verschillende supermarkten in het dorpje zijn. Daarna ngo gesproken met een Duitse (we denken) delivery schipper. Wel grappig want hier liggen veel anderen uit verschillende landen, waarvan een aantal al zo'n 5 keer naar de Carieb zijn overgestoken! Alsof het niets is. Onze Engelse 'neighbour' vertelde ook dat er een soort van watersportwinkel is, maar we daar gaan stuurautomaat gaan vinden. Deze was meer uitgerust met dinghy's en buitenboordmotoren. Buitenboordmoteren? Zo'n ding moet Jack (Tin Hau) nog hebben.
.
wij het dorpje in. Langs het water loop je zo de boulevard op die vol zit met restaurantjes en terrasjes. Daarnaast waren er in de straatjes nog een paar winkel van Sinkels, verschillende modezaken en nog van alles. Gewoon heel veel! En het was ook best druk op straat. Het 'watersportzaakje' waren we blijkbaar al voorbij gelopen en na vragen en heen en weer lopen uiteindelijk gevonden (Haven uitlopen, dan ligt het links omhoog iets voor de rotonde en de grote breekwater, Duque Hnos.) En ja, hoor, zoals ook bij Jack (Tin Hau) op z'n site te lezen is, is hij weer de (super) trotse bezitter van een buitenboordmotortje. Wij hebben daar een grote stootwil gekocht (rode bal), het opbergen is een probleem, maar zo'n ding is toch wel handig.
.
Na de boodschappen bij de Spar nog even een biertje gedronken. Gran Tarajal mag in de pilots best een hogere waardering krijgen, wat ons betreft. Het is geen toeristisch paradijs, maar een authentiek stadje (begin oktober was het 270 jaar geleden dan Gran Tarajal is opgericht door Engelse piraten) met veel winkels die voor ons als rondtrekende zeezigeuners erg handig zijn.
-----
At 5-10-2010 7:09 (utc) our position was 28°12.43'N 014°01.56'W

Snorkelen in Fuerteventura

Zondag 03 oktober 2010 @ 23:47

Vandaag een heerlijk tochtje naar Fuerteventura. Heerlijk rustig zeetje, stralende zon (errug warm!) en op het laatst een voorzichtig windje waardoor we nog even konden zeilen. Het water is hier schitterend blauw en helder. De eilanden zijn vulkanisch en daardoor mooi grillig. Het is wel heel raar om te zien dat op een eiland het desolate landschap zich afwisselt met een pluk toeristische bebouwing. En dan ook echt een pluk! Gewoon alleen maar hotels en resorts tekenen zich af tegen de zwarte rotsen en klimmen omhoog.

Eind van de middag kwamen we aan in Puerto del Castillo. Een heel klein leuk kneuterig haventje. We liggen vlakbij de breakwater, dus meteen snorkelspullen aan en het water in. Geweldig!! Heel veel vis! Triggerfish, grondvissen, soort scholletje, doktervisjes en zeekomkommers. Maar ook inktvissen! Jack (Tin Hau) was onze inktvis-spotter en spotte er twee. Eentje was echt heel bedrijvig en met een ander visje óf aan het spelen óf aan vechten. Dat weten we niet helemaal zeker. Het was wel weer super om heerlijk lang in het water te liggen en lekker rond te kijken.

We hebben net gegeten in het restaurantje bij de haven, daaromheen zit echt een mega resort, met alles erop en eraan. Net nog even naar het entertainment programma gekeken, maar toch maar een biertje aan boord gedronken en even gekeken wat we morgen gaan doen. Het plan is om in ieder geval weer lekker te gaan snorkelen!





Ik en Jack aan het snorkelen. Etienne was aan het foto's maken en filmen.

Toerist of niet?

Zaterdag 02 oktober 2010 @ 18:41

Lanzarote is toeristisch, tenminste Puerto Calero. Hele bussen vol met Engelsen komen aan om hier op de haven bootjes te kijken, lopend naar hun rondvaartboot,gekleed in de meest uiteenlopende outfits. Ik heb ze gezien in roze leggings, blauwe korte broek met topje allebei strak terwijl ze zelf totaal niet meer strak in het vel zaten, maar er zijn er ook die helemaal in zwarte jurk met glitters verschijnen. Na een aantal uren komt de rondvaartboot weer aan en zie je ze de terrasjes opduiken van de Engelse pubs of restaurants met Engels sprekende bediening. Even later wankelen ze gehaast weer naar de parkeerplaats waar de touringcar met airco al staat te wachten. Daar tussendoor loopt een enkele Duitser, Nederlander of Belg. De Spanjaarden zijn die hier zijn, zijn de inwoners van Lanzarote en dan zijn er ook nog een handjevol zeilers, Nederlanders, Duitsers, Fransen en Belgen.

Wanneer ben je eigenlijk een toerist? Zodra je meer mensen gaat zien die niet uit het land zelf komen noemen we het toeristisch. Maar het rare is, als ik ergens met onze boot kom, voel ik me totaal geen toerist. Je hebt je huis bij je en voelt je daarom misschien sneller een van hier. Je doet je boodschappen en dat soort dingen die je ‘normaal’ thuis ook doet en die toeristen niet doen, maar de locale bevolking wel.

Volgens een bron op internet is ‘Toerisme: het maken van reizen voor je plezier.’ Tja… en het CBS zegt over ‘Toerisme: de activiteiten van personen die reizen naar en verblijven op plaatsen buiten hun normale omgeving, voor niet langer dan een (aaneengesloten) jaar, om redenen van vrijetijdsbesteding ……’, dan ben ik dus toch ook een toerist, want ik ben nog niet langer weg dan een jaar.

Het is eigenlijk ook heerlijk om even de toerist uit te hangen hoor! Gisterenmiddag rondgewandeld op de plaveide Puerto-area, alles even mooi en netjes gecultiveerd. Lekkere ijscoupe gegeten en ’s avonds zijn we gaan ‘stappen’ bij een hippe tent, Casablanca, waar een disjockey zorgde voor prima muziek. Vandaag ook weer nuttig bezig geweest, misschien is dat ook de reden dat je je geen toerist voelt. Zodra je in een haven bent, moet je bepaalde dingen doen en kun je niet meteen lekker relaxen. Vanavond na het eten nog even een lekker pilsje drinken en dan morgen weer zeilen, op naar Fuerteventura.