Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

On the move

Woensdag 07 december 2011 @ 03:49

Ja, sinds 5 december 8 uur in de ochtend, waren we weer op pad. Op weg naar de San Blas eilanden, bij Panama. Nadat de Sint en Zwarte Piet ons dit jaar niet vergeten waren, zijn we vertrokken. Zo'n 140 mijl voor de boeg.
.
Eergisteren, 4 december avond, zijn we bij de Boto gaan eten. De Glod, een Noorse boot die hier ook lag, was ook uitgenodigd. Het was een super gezellige avond, met als dessert, een heuse taart met kaarsjes!! Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst kaarsjes op een taart heb uitgeblazen. Super leuk!
.
Met Islas del Rosario achter ons, rolden we de zeilen uit. De wind was prima, de golven waren redelijk hoog. Dit hadden we wel verwacht. De ronding die we nu oversteken, lijkt qua golf en weer wat op de Duitse Bocht. Drukke golven, wat stroom en alles verzamelt daar en draait wat rond. We zagen dan ook heel veel drijfplanten en hele boomstammen!! Met name in het donker, hoorde je de (soms denk ik aardig dikke) takken onder de boot door rollen. Al met al was het een redelijk tochtje, we hebben goed kunnen zeilen en maakte een aardige snelheid.
.
Maar toen we voor de laatste keer van wacht wisselde vanochtend (om 6 uur) ging het mis. De ene bui, na de andere bui rolde over ons heen. De regen kwam urenlang met bakken naar beneden. Vreselijk! We waren allebei zeiknat. Af en toe zat er ook aardig wat wind bij een bui (dik over de 30 knopen). We waren dan ook blij dat we, nog steeds in de regen, een eiland in de vorm van een walvis zagen opdoemen, Isla Pinos. Of Tupbak, zoals de Kuna Indianen dit eiland noemen naar de vorm, walvis.
.
Net na de middag lieten we ons anker vallen achter de beschutting van het eiland. Het stopte toen ook spontaan met regen. Tsss, ik had net nog in de regen het anker laten zakken was dus ook weer zeiknat. Het eiland en het vaste land, waar we tussen liggen, is echt schitterend!! Groen, in alle schakeringen. Langs het witte strand staan tig enorme palmbomen, waarachter het regenwoud zich ontvouwt. Dit is het leefgebied van de Kuna Indianen. 's Middags zag je in de bergen plukjes 'wolk' opstijgen, de eerste wolken worden weer gevormd. We hebben vandaag verder alleen maar gegeten en geslapen, morgen kan de normale dag weer beginnen. We zullen dan ook weer eens bijkletsen met de Happy Bird, die hier ook net aankwam, de Boto en nog twee andere Duitse boten. Voor nu, weer slapen…;-)
-----
At 7-12-2011 2:17 (utc) our position was 08°59.97'N 077°45.60'W

Verjaardagsfeestje

Zondag 04 december 2011 @ 23:50

En dit jaar ben ik jarig in Colombia, het land wat in eerst instantie niet eens op onze planning stond! Er is alweer een jaar voorbij. Een jaar sinds wij, mijn vorige verjaardag dus, vierden op de Kaap Verden, terwijl wij ons aan het klaarmaken waren voor de grote oversteek naar de Carieb. Goh, en nu zijn we alweer een jaar hier, in de Carieb. Ik hoef niet te zeggen dat ik benieuwd ben waar ik volgend jaar mijn verjaardag vier. Dat staat al, mits we ons aan de planning kunnen houden, vast. Maar dat duurt nog even, we hebben nog een heel nieuw jaar voor de boeg!!
.
Etienne had de boot versierd, de gekleurde vlaggetjes flapperde luid in de wind. Gisteren had ik van Pablo en Antonio, twee jongens in een kano, twee mooie kettingen van schelp gekocht, waarvan een gekleurde. Mijn verjaardagscadeautje. Leuk als je de taal toch redelijk beheerst, je kunt dan wat praatjes maken en leert zo meer over de omgeving en het leven. Eigenlijk was het mijn tweede verjaardagscadeautje trouwens, want in Santa Marta had ik al een leuk jurkje gekocht.
.
Vanochtend kwam de Boto op de koffie met taart. Erg gezellig en wat een luxe, we zijn vanavond weer bij hen uitgenodigd om te komen eten. Daarnaast brachten ze ook een schattig portemonneetje mee. Ik ben dus super verwend! Op zich komt dat portemonneetje wel goed uit, want ik had eergisteren mijn leren weggegooid. Leer schimmelt vreselijk als je het niet gebruikt. Ik denk dat mijn leren rugzakje er ook nog achteraan gaat, dat schimmelt dan wel niet, maar door het bruine leer met zweet worden al mijn kleren bruin, wat er moeilijk uit gaat. Leer op de boot? Niet aan te raden!
.
Verder hebben we vandaag het eiland rondgelopen. Er zitten 9 hotels cq resorts op dit kleine eiland. Het was dus rondlopen en om de paar minuten een strand danwel resort of hotel tegenkomen. Het is wel een mooi eiland, weer schitterende witte stranden en helder blauw water.
.
Gisterenavond liet ons weer zien waarom we niet een film hoeven te kijken. We zaten nog even in de kuip met een biertje totdat we verschillende lichtballen in een sliert door de lucht zagen gaan. Het klinkt als zijnde ufo's ofzo, maar nee, het was 'gewoon' (tenminste dat denken wij) een meteoriet die door de dampkring ging. Zo bijzonder!!!
-----
At 4-12-2011 21:50 (utc) our position was 10°10.48'N 075°43.83'W

Mr. en Miss Krab

Zondag 04 december 2011 @ 03:21

Naast de afwas, de was en water en diesel halen, hebben nog meer klusjes een terugkerend ritme. Een van die klusjes is het onderwaterschip schoonmaken. Voor niet-boters; het gedeelte van de boot wat continu in het water is, heeft een aparte soort 'verf', wat voorkomt dat algen, schelpen en andere waterplanten en - dieren zich aan de boot vasthechten. Er zijn heel veel verschillende soorten van die 'verf'. Wij hebben ons laten adviseren door ex-vertrekkers en dat peperdure spul er lekker dik opgesmeerd. Maar helaas, dit blijkt zeker niet afdoende, danwel gewoon, niet werkend. We hebben continu ons eigen 'aquatisch milieu' onder de boot. Als Greenpeace het zag, zouden we het er niet meer afmogen halen, vrees ik.
.
Maar, zolang Greenpeace nog geen spandoek tegen onze romp heeft geplakt, zijn wij, of eerlijker, is Etienne, druk bezig met schrobben. We liggen nu weer in helder water en is het geen straf. Alleen is het niet 'even'. Etienne is bijna heel de dag bezig geweest en nog niet klaar. Er zitten schelpjes, zeepokken, algslierten en kalkplekken. Ook hebben we nog steeds Mr. WC-krab, Mr. Gootsteen-krab en Mr. Roer-krab bij ons. Inmiddels is wel gebleken dat een van de misters, waarschijnlijk een misses was, want er zijn vele kleine krabjes bij gekomen. Ze hebben de komende dagen iets minder te eten door het schoonmaken, maar gelukkig voor hen en erg jammer voor ons, duurt dat niet lang. De zeepokken en ander gespuis zijn zo weer terug.
-----
At 4-12-2011 1:12 (utc) our position was 10°10.48'N 075°43.84'W

Verder

Zaterdag 03 december 2011 @ 04:25

Alweer de laatste dag in Cartagena gisteren. Vandaag zijn we naar Islas del Rosario gevaren, waardoor we weer een paar mijl dichterbij bij Panama zijn. Op het moment als de wind goed wordt, dan gaan we naar de San Blas eilanden in Panama, een tochtje van weer een nachtje door. We willen in januari in Colon zijn, om het Panamakanaal door te gaan. De tijd vliegt weer.
.
Gisteren dus druk met boodschappen doen, drinken inslaan en water halen. De komende maand verwachten we weinig te kunnen kopen bij de Kuna Indianen op de San Blas. We hebben nog even geprobeerd te skypen met de familie, maar internet is erg brak hier. In de ochtend hadden ze met werkzaamheden aan een flat, een elektriciteitspaal omgereden en was er geen elektriciteit. Tja, dan is er ook geen internet.
.
Gisterenavond zouden we met een groep de oude stad in gaan, als een soort afscheid. Wij gingen vandaag weg, de Boto in eerste instantie ook, maar volgt morgen. En wij moesten alweer afscheidnemen van de Celtic Dream. Helaas dunde het groepje steeds verder uit door zieken (tja, zelfs in een warm klimaat kun je de (Colombiaanse) griep krijgen) en moest uiteindelijk de Celtic Dream helaas ook nee zeggen. Dawnelle kreeg haar eindexamen wat later dan verwacht en dat moest ze natuurlijk meteen maken. We zijn uiteindelijk alleen met de Boto op stap gegaan. Het oude gedeelte is, ook 's avonds, schitterend! Mooi verlicht, maar niet zoveel kerstverlichting als in Santa Marta. We hebben heerlijk gegeten in het meer 'bohemien gedeelte' van de oude stad, waar een super relaxte sfeertje hing.
.
Inmiddels liggen we voor anker bij Isla Grande, het (zoals de naam al verklapt) grootste eiland van de Islas del Rosario groep. Het is hier stil, erg stil. Geen wolkenkrabbers of containerterminal, maar een klein resortje en verder allemaal mangroves. Het enige is dat je op zo'n plek bijna wel zeker weet dat je geen internet hebt en dus weer afhankelijk bent van de SSB. Wat niet erg is, want die is eigenlijk veel betrouwbaarder dan internet. ;-) Vandaar ook nu pas het berichtje van donderdag hieronder.
-----
At 3-12-2011 1:41 (utc) our position was 10°10.48'N 075°43.84'W

Shopping mall

Zaterdag 03 december 2011 @ 04:25

Cartagena is groot! Erg groot! Er wonen meer dan een miljoen mensen. Er is dus een oud gedeelte, een hyper modern werk gedeelte en een woon gedeelte. De haven waar wij voor anker liggen zit op 'Manga Island', een 'eiland' met het woon gedeelte, een paar wolkenkrabbers en locale winkels en restaurantjes. Als je door de straten loopt, worden de meest waanzinnige mooie gebouwen afgewisseld met appartementencomplexen en 'urbanizacions', of zoiets als woongemeenschappen. Het zijn leuke huizen achter een groot afgesloten hek. Er zit hier vlakbij een waanzinnige supermarkt, redelijk groot met een exclusief assortiment. De prijzen zijn wat lager dan in NL, dus voor hier, waar je voor zo'n 4 euro een pizza kunt eten, redelijk hoog. Ze hebben er wel alles en we genieten er volop van. De komende maand zitten we voornamelijk op eilanden en eten we uit blik, is de verwachting.
.
Al deze miljoen mensen moeten ook shoppen. En dat doen ze hier, op z'n westers, in grote shopping malls. En met groot, bedoel ik echt groot! Er zit dan ook van alles, veel schoenen en kledingzaken (ze houden hier van sexy met hoge hakken;-)). En erg grappig om weer eens door een 'Gamma' te lopen. Ook heel handig, maarre… wat is 'vetspuit' ook al weer op z'n Spaans?
.
Op de tweede verdieping zit een 'foodcourt'. Een ideaal concept vind ik. Een enorme (helaas wel vreselijk ongezellige) ruimte vol met tafels en stoeltjes. Daaromheen zitten allerlei counters van restaurantjes; een pizzeria, een hamburgertent, een 'mexicaan', een sushi-bar, enz enz. Voor ieder wat wils en daarom zo ideaal. Wil jij een hamburg? Jij sushi? En jij een pizza? Prima, we zitten toch gezellig samen aan dit tafeltje.
.
Woensdag is hier in Cartagena 'cruisersnight', met happy hour bij de pizzeria. Het is redelijk druk hier in de baai van Cartagena met cruisers. Merendeel is Amerikaan, een fiks aantal Fransen en een enkele Duitser, Zweed en Canadees. En 1 Nederlander…;-) Happy Hour hier bij de pizzeria is wat anders dan wij tot nu toe gewend zijn, maar daardoor misschien wel wat beter voor de gezondheid. Je zit gewoon aan een tafeltje, drinkt wat biertjes, eet een pizza (super lekker) en kletst met de Amerikaan naast je. Dit keer kwam de locale Capoeira groep een presentatie geven. Dit is een martial art uit Brazilie, een soort 'droog vechten', waardoor het op een dans lijkt, met veel acrobatische toeren. Geweldig om te zien!!
-----
At 3-12-2011 1:40 (utc) our position was 10°10.48'N 075°43.84'W

Shit dag

Dinsdag 29 november 2011 @ 21:43

“It was one of those days….” zouden onze Amerikaanse vrienden hebben gezegd. Een echte, letterlijke en figuurlijke, shit dag! Heel de nacht had het al geregend. Niet af en toe, en niet een beetje, nee, met bak en al. En toen we uit bed kwamen, was het nog steeds net een Nederlandse herfstdag. Nou hadden we niet echt iets gepland om te gaan doen, dus ok. Maar dat veranderde toen ik, net uit bed, nog voor het ontbijt naar de wc ging…. Ja hoor, jullie voelen het al…. De s-tank zat weer verstopt, maar dusdanig dat het er bovenuit liep, tussen de slangenklemmen door, de kast achter de wc in. Ok, snel alle deuren dicht en eerst maar ontbijten. Wat zal ik nog meer over vertellen? Willen jullie details? Ik denk het niet, mijn maag hield alles net binnen vandaag. De tank lag al bijna overboord, we zijn dat ding kots beu, of gepaster poepzat, dat snappen jullie. Alle details besparend, hij zit inmiddels weer op z’n plek, maar zonder functie anders dan ‘kastvulling’. De wc gaat nu rechtstreeks naar buiten. Nog even op zoek naar de juiste doppen om te zorgen dat de tank niet gaat uitdampen en dan mag hij blijven hangen, vinden we geen doppen, gaat hij alsnog van boord. Waarom wij hem vandaag dan toch hebben gehouden? Niet uit nostalgie of gehechtheid hoor. Misschien omdat we er tegenwoordig wel lol om hebben…. Bij Etienne liepen vanochtend de tranen over z’n wangen…van het lachen.. “niet weer dat ding he?!” Nee, het is meer uit praktisch en misschien kostenbesparend oogpunt, als we ergens komen waar we niet in het buitenwater mogen lozen, hebben wij altijd nog een (ontstopte) vuilwatertank, die we alleen maar hoeven aan te sluiten.

Wel eens gehoord van ‘de wet van Murphy’? Op sommige dagen, momenten gaat alles fout? Ik zei toch al dat het een shit dag was….. Laten we zeggen dat we een lange werkdag (> 8 uur) aan de wc hebben besteed. Toen we namelijk alles weer op z’n plek hadden, ik de hele boel grondig ontsmet had, we lekker hadden gedoucht en we dachten weer lekker naar de wc te kunnen gaan….pompte hij niet meer weg. Aaaarrgggghhhh!! Er zijn mensen op de wereld die hun huizen bouwen en bekleden met uitwerpselen van dieren. Wij weten sinds vandaag dat dat inderdaad erg goed gaat, er is niets zo hard als ingedikte str…. En daar gaan slangen door dichtzitten. Toevallig dat we daar vandaag ook tegenaan liepen? Ik weet het niet, het was gewoon een van de mindere dagen. Al hebben we wel gelachen, tussen de buien door. ;-)

PS Internet is hier even wat minder geweest. Er staat hieronder nog een nieuw berichtje, met hopelijk wat foto’s. Zo niet, wordt vervolgd…..

Lost

Maandag 28 november 2011 @ 00:00

Nederlanders kom je echt overal tegen. We zijn een reizend volk, wat met name begonnen is in de vroegere eeuwen, met de Oost Indische Compagnie, de VOC en ga nog maar even door. We zitten nog steeds verspreid over de hele wereld, met allerlei vredesmissies, als missionarissen, baggeraars, vissers, ingenieurs of gewoon als wereldreizigers. En hoe grappig is het dan, als je in een land, waarin je het niet verwacht, maar achteraf wel kan begrijpen, een stukje NL’s tegenkomt. Zoals hier in Colombia.

Colombia is veroverd door de Spanjaarden, tja, wie niet. Heroverd door de, weet ik veel wie, en toen kwamen die weer enz enz. Gewoon, zoals dat vroeger ging. Dan komt er een redder, Pedro de Heredia, die sticht ergens een stad en noemt dat Cartagena de Indias, naar een andere Spaanse stad, waar hij z’n hart heeft verloren. Maar zodra er een stad is, met een hele mooie natuurlijke baai (Bahia de Cartagena), dan komt de rijke Spaanse vloot er ook en floreert er al snel een drukke handel. Zo’n stad en baai moet dan beschermt worden, zeker als je al een keer geplunderd bent door Francis Blake, een bekende piraat in de Carieb, eind 1500. En wat deden wij dan vroeger, we blokkeerden de ingangen van de baai (door tijdelijk met een ketting of permanent met een muur, zoals bij Bocagrande) en bouwden forten. Etienne en ik zijn gek op kastelen. We hebben er al veel gezien en ik vind het altijd weer fascinerend om over de eeuwenoude stenen te lopen en door de schietgaten te kijken, mezelf dromend voor te stellen, hoe soldaten, honderden jaren geleden, dat deden en wat zij dan zagen.

Cartagena werd bewaakt door Castillo San Felipe de Barajas. Het grootste en sterkste fort ooit gebouwd door de Spanjaarden. Gebouwd in 1657 en nooit veroverd. Het is gebouwd op de top van de San Lazarro heuvel. Het is een mooi, bijzonder fort. Anders dan andere forten. Het is tegen een heuvel opgebouwd, met grote hoge uitgestrekte muren. Grappig is het dan als je langs een plattegrond loopt en terwijl je loopt de beschrijving leest. Verder lopend realiseerde ik me, dat ik dat net in het NL’s heb gelezen. Even terug, ja hoor: ”Plan van de Haven Stadt en Kasteelen van Cartagena.” Wat blijkt, dit fort is ontworpen door de Nederlandse ingenieur, Ricardo Carr. Toch wel erg leuk! De naam klinkt niet echt NL’s, maar dat had je wel meer in die (Spaanse) tijd.

Het meest spectaculaire van dit fort zijn toch wel de tunnels! Ik weet niet hoeveel km tunnel er wel niet is, maar veel, heel veel. Laag, dampig, smal, af en toe stijl omhoog of naar beneden en donker, pikkedonker! De tunnels waar je door kon lopen, hadden ze verlicht met kleine lichtjes gelukkig. Maar je moest niet claustrofobisch zijn! Om de paar meter was een inham, waar men vroeger kon staan met het geweer door een klein gaatje naar buiten gericht. De tunnels waren zo ontworpen, dat geluid tot heel ver doorklonk en je dus de voetstappen, van de vijand, goed kon horen. Maar ook boodschappen doorgeven ging zo. Heel boeiend, maar ook eng, vond een Spaans stel, wat wij, ergens in de tunnels , na al een kwartier lopen, tegenkwamen. Na een hele riedel, in high speed Spaans, die niet langzamer werd na mijn vraag, “mas despacio, por vavor”, kwam er uiteindelijk een benepen woordje Engels uit; “Lost”. Uit hun kleding, die toch echt van deze tijd was, concludeerden we dat ze nog niet heel lang verdwaald konden zijn, in deze kilometers van tunnels. We zijn toen onze weg maar weer teruggewandeld en werden overvriendelijk bedankt door dit, inmiddels heftig bezwete, Spaanse stel.

Foto's volgen nog.

Oude stad

Zaterdag 26 november 2011 @ 11:57

Op 24 november is het Thanksgiving in Amerika. Zoals we hoorden van de Boto, draait Thanksgiving om eten. Nou, dat hebben we geweten…Vicky en Ed hadden toch veel eten gemaakt! Geen kalkoen, maar overheerlijke kip met ‘stuffing’, mashed potatoes, boontjes, yam en als toetje; pumpkin pie. Het is de bedoeling, beschreef Ed, dat je na het eten alleen nog maar wilt slapen, zo vol zit je. Haha!! Nou, dat was bijna zo. Het was super lekker en super gezellig. Ik denk dat wij Thanksgiving ook maar gaan ‘adopteren’. ;-)


Gisteren zijn we met de Boto naar het oude centrum van Cartagena gelopen. Het oude gedeelte staat op de Werelderfgoedlijst van Unesco. Het is er schitterend! De mooie ingang met de ‘clocktower’, de 12 km muur om de stad, de cathedral en alle beschilderde huizen, met schitterende balkonnetjes, soms bedekt met een bougainville of ander boeiende struik. Elk straatje had weer andere verassingen. Wat ik ook waanzinnig mooi vond, waren de deuren. Grote dikke houten deuren, met groot, zwaar beslag. De deurposten, waren in origineel steen en dan de muren mooi dicht gepleisterd. Zo komt de deurpost schitterend uit. Er zitten leuke restaurantjes en barretjes in het oude gedeelte en ook hier, loop je overal tegen de kerstverlichting aan. Er zijn heel veel verkopers die je van alles aan je willen verkopen van sigaren tot schilderijen en van drinken tot de schitterendste horloges. Ze zijn wat opdringeriger dan in Santa Marta, maar een vriendelijk ‘nee bedankt’, werkt altijd.

Het meest grappige vind ik… in het oude gedeelte zit, meteen op de hoek, een hele grote (2 verdiepingen) Desigual store!! Jawel! Helaas hebben ze nu de wintercollectie en dat is toch echt te warm voor hier. Verder zitten er veel schoenenzaken en juweliers die ‘emeralds’ verkopen, dé steen van Colombia.

Cartagena

Donderdag 24 november 2011 @ 15:05

Cartagena is de andere oudste stad van Colombia. Toen wij gisteren Cartagena naderden, hadden wij dit idee niet….de skyline van Cartagena bestaat uit wolkenkrabbers! Dat was een rare gewaarwording.

De tussenstops die wij voor gisteren in gedachten hadden bleken ons niet gunstig gezind, de swell stond recht de baaitjes in. Dus maar doorvaren, met als gevolg dat we in het donker Cartagena zouden moeten aanlopen. En dat is altijd spannend. De baai van Cartagena is groot en heeft twee ingangen; Bocachica en Bocagrande. Bocachica is goed verlicht en betond, alle commerciële grote schepen gaan via deze weg. Bocagrande is een ander verhaal. Om de baai beter te beveiligen tegen de piraten hebben ze deze ingang afgesloten met een muur onder water. Ze veranderden dan elke keer de doorvaart door de muur zodat de eigen schepen hier wel doorheen konden. Ik praat nu over de 18e eeuw, maar die muur ligt er nog steeds, met nu wel een vaste doorvaart, aangegeven door verlichte tonnen. Dat verkort onze reis met zo’n 5 mijl. De stad was schitterend verlicht en de kaart was perfect. Hier zouden toch de tonnen voor de doorvaart moeten zijn…. De rode zagen we al een tijdje, maar groen. Ineens zie je dan, in het donker, een ton naast je. Zonder licht, dit moet groen zijn. Zucht, we zijn erdoor.

Even verder laten wij ons anker zakken bij Club Nautico, met aan de ene kant wolkenkrabbers, de andere kant een containerterminal en in de verte zien we de oude muur van de oude stad. Is dit Cartagena? Ik mis de jongens van de haven die ons opvangen, het lekker meteen even de steiger op kunnen lopen en het vooruit zicht op een warme douche. En bovenal natuurlijk de sfeer van Santa Marta. Hmm…ik probeer mijn eerste indruk blank te houden…

Vandaag is er niet veel veranderd, dan dat het licht is en we zien hoeveel zeilboten hier wel niet voor anker liggen. We hebben al even een praatje gemaakt met de Boto, die hier gisterenmiddag aangekomen zijn. Vanavond zijn we bij hun uitgenodigd voor Thanksgiving. Gezellig!!


Ik denk dat we vanavond ook onze schoen maar zetten, want blijkbaar is Sinterklaas internationaal geworden en heeft nu ook Zwarte Pieten in de Carieb en hier in Colombia. We zagen er daarstraks namelijk al een in de mast zitten en zwaaien!!

Mr. Sam

Woensdag 23 november 2011 @ 17:30

Eergisteren zijn we inderdaad vertrokken. Dino (onze agent) bracht 's middags onze 'Zarpe', officiële toestemming om verder te mogen varen, en daarna konden we gaan. Er stond een stevig zeilwindje (25-30 knopen) en een evenzo stevige swell. We vlogen vooruit en haalden, alleen al op het grootzeil met 1 rifje, makkelijk 6 knopen, soms zelfs harder. Het ging prima, maar vertrekken in het donker is niet mijn favorietste moment. Als het donker is lijkt het er allemaal veel heftiger aan toe te gaan en stormt het voor je idee. Ik vind het idealer als je weggaat als het licht is, waardoor je wat meer kunt wennen, maar soms is het gewoon niet anders.
.
We waren onderweg naar Punta Hermosa en halverwege zouden we de mond van een 'rio' moeten oversteken. Op zich doe je dat zo'n 7 mijl uit de kust, dus kun je eigenlijk niet meer van 'oversteken' spreken. De verhalen over die rivier, met haar stroom en hoeveelheid water wat eruit zou stromen, zijn heftig. Maar zoals het vaak met dat soort verhalen gaat, wij hebben er weer niets van gemerkt. Er stond toch al een aardige swell en het verkleuren van het water (van blauw oceaan naar bruin modderig) hebben wij natuurlijk niet kunnen zien. Wat wij wel zagen waren de vele schepen die deze rivier opgingen of afkwamen. Ter hoogte van de rivier waren wij als een spin in het web met aardig wat boten om ons heen. Het voelt dan net zo'n computerspelletje, even de AIS checken en kijken of alles mis gaat. Alles ging mis, alleen moesten Mr. Sam nog wel in de gaten houden. Er stond niet wat voor schip hij was en ging maar 3,5 knoop (langzamer dan ons;-)) en dan zou het wel eens een visser kunnen zijn. De vissersboten staan niet bekend om hun koersvastheid, dus even in de gaten houden. Maar, Mr. Sam zal ook wel zoiets hebben gedacht over het heftig slingerende (door de windvaan in combinatie met mega golven, slingerden we aardig) en schuddende (we rolden ook goed, dus het toplicht bewoog ook goed)zeilscheepje voor hem. Hij ging namelijk spontaan stilliggen en we hoorden erg kort daarna; "Sailing vessel La Luna, sailing vessel La Luna, aqui Mr. Sam, Mr. Sam". Wat onze 'intenties' waren, vroeg hij in correct nautisch Engels. Na onze suggestie elkaar 'port to port' (port =bakboord =links, elkaar dus links van elkaar) te passeren, was hij helemaal blij. Hij hoefde geen koers te wijzigen en het gas ging er weer op. Ook altijd fijn om weer even bevestigd te krijgen dat we dus goed zichtbaar zijn op AIS.
.
Rond 8 uur, gisterenochtend, lieten wij het anker vallen in de heerlijk rustige baai bij Punta Hermosa. Langs het strand was een strook van rieten dakjes te zien, met daartussen een shack wat in het weekend dienst doet als bar. Het moet hier namelijk erg druk zijn op de vrije dagen van de Colombianen. Nu was daar weinig van te merken, het was er stil, erg stil, op een visser en wilde hond na. We hebben lekker bijgeslapen en begin van de middag voegde de Boto zich bij ons.
.
Vanochtend om 7 uur (een paar uur na de Boto) zijn wij weer ankerop gegaan en onderweg naar een volgende tussenstop richting Cartagena. We kunnen het net niet in het licht halen en dat is toch wel belangrijk, gezien de aanloop de baai bij Cartagena in. Vandaar dat we ergens halverwege gaan ankeren, slapen en dan morgenochtend verder, zodat we met licht aankomen. Het is wel gaaf om nu zo dicht (en in het licht) langs de kust van Colombia te varen. Het is een mooi land met vele bergen en heel veel groen. Door het lekkere warme weer is het wat heiig helaas. Op dit moment werkt de wind niet mee en tuffen we op de motor.
-----
At 23-11-2011 15:55 (utc) our position was 10°50.21'N 075°14.10'W

Elke dag wat anders

Maandag 21 november 2011 @ 10:51

Hier is er elke dag wel wat anders aan de hand en ga dus niet de stad in zonder mijn fototoestel. Er gebeurd hier altijd wel iets. Een aantal dagen geleden zagen we in het grote park, Parque Bolívar, allemaal kleine politieagentjes. Heel schattig, grote boots onder de stoere broek en witte polo. Er stond ook een grote tent met daarin ‘echte’ politieagenten. We hebben met een commandant gesproken. Vanaf zo’n 5 jaar kunnen kinderen, op zaterdag, naar de politieschool. Het zijn m.n. kinderen van politieagenten. Ze oefenen van alles en het is goed voor de bewustwording, saamhorigheid, onderwijs en vrede. Ze worden al ‘ingezet’ bij kleine civiele taken, zoals het begeleiden van optochten ofzo. Heel gaaf!! Je ziet hier namelijk ontzettend veel politie op straat, maar daar gaat niets bedreigends van uit, ze zijn ontzettend vriendelijk en behulpzaam. Voor de mensen hier, hebben zij veel goeds gebracht en is de zichtbaarheid ontzettend belangrijk om crime tegen te gaan. Als je de kinderen al jong bewust maakt van de belangrijkheid, ik denk dat dat alleen maar goed is. Voor ons is het wel een nieuw fenomeen…je moet je eens voorstellen dat in NL kinderen al lid van de politie kunnen worden…volgens mij worden die dan ook meteen gepest op school. Geloof dat ze in NL niet zo’n hoge (politie) pet op hebben van de politie als hier.


Een paar dagen geleden stonden we ineens tussen de majorettes en trommelaars. Groepen uit het hele land hadden zich hier verzameld voor een soort wedstrijd. Geen idee hoe dat precies heet, maar wel grappig om te zien en te horen. En tot pret van de mannen hebben we ook Miss Colombia in het echt gezien, eergisteren. Bovenop een (rijdende) ladderwagen van de ‘bomberos’, de brandweer.


Het zijn leuke afwisselingen tussen de kleine en iets grotere klusjes. Etienne heeft de watermaker helemaal schoongemaakt en gespoeld, terwijl ik bezig was met screens voor de ramen. Zoals ‘oude lezers’ nog weten, moest ik nog steeds een gordijntje maken. Nou, dat hoeft niet meer. In deze hitte is het namelijk beter om te zorgen dat er geen zon op de ramen komt. Ze zijn klaar, maar ik heb nog geen touwtjes om ze vast te maken, dat is het eerst waar we in Cartagena (daar zijn watersportzaken) naar gaan kijken. Verder zijn er nog wat kleine dingen gedaan. Zo is ook alles weer lekker schoon, ik had gisteren het laatste wasje. Dat kan best buiten drogen ipv de droger in. Fout!!! Het was gisteren een echte regendag! Normaal regent het hier tegen de avond of ’s avonds, maar zo’n een uur lang, goed hard, maar het begon gisteren in de middag al. Shit, het was nog natter dan toen het uit de wasmachine kwam. Op het moment dat het hier erg regent, lopen meteen de straten vol met water. Maar dat is normaal, mensen gaan ook niet, net zoals in NL, meteen rennen bij de eerste druppels, het is een heerlijke verkoeling. Alleen dat water op de weg is wel lastig, de taxi’s scheuren nog net zo hard voorbij en het is uitkijken dat je geen douche krijgt. Daarnaast zijn de stoepen wel droog omdat ze hoog zijn, maar oversteken is op sommige plekken alleen maar te doen als je gaat zwemmen. Je moet soms een heel stukje omlopen.


Toch zijn we gisteren gezellig met de Boto en Celtic Dream gaan eten bij een Palestijns restaurant. Shoarma dus, of zoals ze hier en in Marokko schrijven, Shawarma. Grappig, ben je in Colombia, eet je Arabisch.


Vandaag is het klaarmaken voor vertrek. Vanavond, rond zo’n 8 uur, gaan we deze geweldige stad weer verlaten en op naar Cartagena. We stoppen halverwege nog voor een overnachting in een baaitje en dan verder. Ik blijf een drama met afscheidnemen, nu hoeft het dan niet van de mensen (de Boto en Celtic Dream volgen een aantal uren later), maar van de stad. Ik vond de warme energie en openheid van deze stad met z’n mensen toch wel heel bijzonder….

El Libertador

Zaterdag 19 november 2011 @ 13:45

Eergisteren werd Vicky (van de Boto), 50 jaar. Conform de NL’se traditie hebben wij natuurlijk een pop in elkaar geknutseld en wat pamfletten verspreid over de haven. Ze vond het erg leuk en we hebben ’s ochtends gezellig koffie gedronken. ’s Avonds zijn we samen met de Boto en de Happy Bird, pizza gaan eten. De size XL die ze daar hadden, deed z’n naam eer aan. We hebben met z’n 6’en dan ook maar twee mediums genomen, waarna we allemaal hartstikke vol zaten. Dat zijn nog eens pizza maten.



Op z’n goed Colombiaans gebruik zijn we daarna nog even over de boulevard gaan wandelen, Paseo de Bastidas. Ik had vorige keer foto’s van de kerstverlichting laten zien. Nou, die zijn alweer zwaar achterhaald!! Wat er in de afgelopen dagen weer bij is gekomen… Ongelooflijk!! Je kunt bijna naast zo’n boom gaan zitten en gewoon een boek lezen. Maar het is waanzinnig om te zien. Ik hou toch al zo van de kerst!

Gisteren zijn we samen met Vicky en Ed (Boto) naar Quinta de San Pedro Alejandrino. De eigenaar van de ‘hacienda’ heeft in 1830 Simón Bolívar uitgenodigd om uit te rusten voor zijn reis naar Europa. Hij leed toen al aan tuberculose en is op de ‘quinta’ overleden (Chávez (president van Venezuela) betwijfeld dat hij aan tbc is overleden en heeft, in 2010, daarom zijn graf laten openen om zijn veronderstelling te staven dat Bolívar is vermoord. Ik kon niets vinden over het uiteindelijke ‘resultaat’). De ‘hacienda’ is in de 17e eeuw gebouwd en er werd gebruikt voor de suikerriet. Ze hadden zelfs een eigen distillery.

Simón Bolívar stond aan de wieg van de landen Panama, Colombia, Ecuador, Peru, Venezuela en Bolivia. Hij was een Zuid-Amerikaanse vrijheidsstrijder en staat in deze landen nog steeds bekend als El Libertador, de Bevrijder. De ‘hacienda’ had schitterende gebouwen en de tuinen moeten erg mooi zijn geweest. Helaas waren deze wat wild begroeid en oogde het geheel wat rommelig. Er waren gele, de originele, en witte gebouwen, de nieuwere. De schitterende strakke Spaanse architectuur vind ik geweldig! Veel symmetrie, dikke muren, hoge gebouwen, relatief kleine ramen met zwaar houten luiken en ‘tralies’. Grote galerijen om de zon van het huis af te houden. Schitterend!!

Kerst gekte

Woensdag 16 november 2011 @ 13:51

Het voordeel van in een haven liggen is dat je lekker zo van boord kunt stappen, vaak heerlijk kunt douchen en wat makkelijker een paar keer per dag de stad in loopt. Dat doen wij dan ook. ’s Ochtends doen we wat kleine klusjes, zoals wassen, nog wat dingen opruimen of monteren. En dan lopen we ’s middags, als het wat koeler is Santa Marta in. Ik blijf het zo’n waanzinnig mooie stad vinden. De gebouwen, de mensen, de sfeer. Ik raak er niet over uitgepraat en op uitgekeken. Elke keer lopen we weer een andere route door de stad en ontdekken weer nieuwe winkeltjes, nieuwe pleinen en nieuwe gebouwen.

Kerst is hier, in dit katholieke land, een groot feest. Het wordt thuis gevierd met de familie, maar zodra Halloween is geweest, barst de gekte los. Ik weet niet hoeveel winkels wij al hebben gezien, die helemaal, tot de nok toe vol gepakt zijn met kerstversieringen! Daarnaast staan er, naast de vele andere kraampjes op straat, evenzoveel kraampjes met kerstspullen: van hele (nep)bomen tot knipperende snoeren in alle kleuren en spuitbussen (nep)sneeuw tot dansende Kerstmannen.

Ook komen er elke dag nieuwe versieringen bij, in het park, op de boulevard en op de pleinen. Groene bomen, rode pakjes, witte bomen, rood en groene versiering aan de lantaarnpalen, je kunt het zo gek niet bedenken. We zaten een lekker verse jus te drinken en ja hoor, komt een vrachtwagen aanrijden volgeladen met, wat later als het donker is blijkt, groene cactussen. Ik hou er wel van, nu mag het even lekker kitsch. ;-)

PS De foto’s van Aruba staan in het (nieuwe) fotoalbum, klik op foto’s, links in het menu. Ook is de planning geüpdate. En ik zal langzaam maar zeker oude berichtjes (vanaf het vertrek van Aruba) erbij zetten, dus scroll ook even naar beneden om te kijken of er iets nieuws staat.

Into the bush

Maandag 14 november 2011 @ 15:48

Vanaf de haven zien we de bergen achter de stad. Een gedeelte hoort bij het Tayrona National Park. Het park heeft stranden, maar ook regenwoud en gaat van zeeniveau naar 900 meter hoog. Uurtje met de bus en een aanrader. Dus togen wij afgelopen zaterdag, bepakt en bezakt, samen met de Amerikanen van de Boto (Ed en Vicky) en de Celtic Dream (John en Dannielle)naar het park. Het lopen door de stad naar het busstation was al een avontuur. Ik waande me af en toe weer in Marokko. Stalletjes op straat die van alles verkopen, van dierenhuiden (specialiteit?) tot heerlijke aardbeien. Voorzichtig lopen want het modderwater spat anders rond je oren. Wat een drukte, wat een hectiek, maar wat een heerlijke sfeer. De bus was het volgende avontuur. Helemaal vol!! En dan springen er af en toe ineens mannen naar binnen die je koekjes willen verkopen, ijs of drinken. Achter je zit een man met een haan op schoot, waarschijnlijk voor de hanengevechten. Voor je zit een oude dame, die drie dozen op schoot heeft en heel het gangpad van de bus beslaat met andere dozen. Naar buiten kijkend passeren je allerhande stalletjes, werkplaatsen en tuincentra (?!). Later, wanneer we Santa Marta uit zijn, zie je bergen, de schitterende groene natuur en her en der een militaire post.



Eenmaal bij het park begint ook het toerisme weer. Het locale toerisme, jongeren, met name uit het binnenland komen voor een paar dagen naar het park. Het is weer een lang weekend, men is hier maandag vrij omdat Miss Colombia wordt gekozen. Waarom zijn wij in NL dan eigenlijk nooit vrij? ;-) De jeugd verblijft een paar dagen in het park op de vele (ja vele! Zo ontdekken wij later) campsites, ze zwemmen op het strand en limen de dagen door. De natuur is schitterend!! Het eerste uurtje hiken het park in, is blijkbaar niet erg interessant, dus doen we lui en nemen de bus. Vanaf dan is het of lopen of met een paard. Wij gaan lopen. De zon staat inmiddels al erg hoog aan de hemel en het is warm. De wind dringt niet tussen de bomen door. Het tropische woud wordt afgewisseld met gigantische palmbomen! Grote dikke stammen en gigantische vruchten eraan. Zo groot heb ik ze nog niet eerder gezien. Dan horen we de zee en komen we grote rotsen tegen onderweg. Hoe komen die hier? De volgende afwisseling is een stukje strand, wat erg aangenaam is, want je voelt een fris briesje, ondanks dat je dan wel in de felle zon staat. Je mag hier helaas niet zwemmen. Het Nationaal Park heeft verschillende stranden, maar op sommigen is een mega onderstroming, verboden te zwemmen dus.



Na een schitterend, maar vermoeiend tochtje komen we aan bij Arrecifes. Op dat moment heb ik de conclusie gemaakt, ik ben geen klimgeit en dat ook nooit in een vorig leven geweest. Phoe, het was best pittig, maar eigenlijk komt dat meer door de hitte, die werkt (bij mij althans) erg verlammend. In Arrecifes zijn 5 verschillende campsites. En per campsites kunnen meer dan honderd man slapen. Hmm, dit is wat anders dan wij in gedachten hadden: alleen een dak met een paar hangmatten, geen douches en een shack waar de dinerkeuze zich beperkt tot 1. Nee, honderd tenten, een paar hangmatten, uitgebreid douchegebouw en drie restaurants, waarvan (de ene waar wij gaan eten) een gigantische keuze heeft! Ook de prijzen zijn navenant en gewoon toeristisch. Niks romantisch met ons zessen alleen onder de sterrenhemel. Maar, het is daarom ook weer niet minder leuk en genieten we ook zeker wel. We lopen nog even langs wat strandjes, zwemmen in de weinig verkoelende zee en drinken een biertje met een waanzinnig uitzicht. Voor 2 euro pp meer dan de prijs voor een hangmat, heb je een tent met matje. Keuze is snel gemaakt, zeker met de geruchten over gigantische muggen en de mega nachtelijke regenbuien. Het uitzicht vanaf ons tentje, we hebben er gezellig drie op een rij, is waanzinnig, we voelen nog net het verkoelende briesje van zee. Dit is genieten!



Als het schemer wordt, komt de natuur tot leven, je hoort van alles zoemen (het valt achteraf 10.000% mee met de muggen!), ziet van alles kruipen en de gigantische brulkikkers zetten hun keel op. Nou ja, gigantisch, eigenlijk zijn ze heel klein van formaat, maar produceren een geluid! Het is geen brullen, maar eerder alsof je Mario Bros zit te spelen op je Nintendo en heel veel punten binnenhaalt. Bij het poeltje bij het douchegebouw is het een waar spelletje en wacht je onbewust op het ‘game over toontje’. Na een prima diner, duiken we al vroeg onze tent in, iedereen is toch best moe. Maar ook weer niet zó moe, want alles is de volgende morgen, met het licht worden, alweer wakker. Zelfs ik! We eten onze meegebrachte boterham met pindakaas en gaan dan een kop koffie drinken. We raken niet uitgekletst over de verschillen tussen Amerika en NL (mijn conclusie: het is nog niet zo slecht in ons kikkerlandje hoor!!), maar besluiten toch maar weer vroeg weg te gaan, om de koelte van de ochtend nog even mee te pakken. We hadden door willen lopen via Pueblito om zo via de andere poort het park weer te verlaten, maar helaas is dat niet mogelijk vanwege de vele regen van de afgelopen dagen. Jammer! We zijn dus danig vroeg op pad, zodat er nog weinig mensen dit pad hebben gelopen en dan is de kans om ‘wilde’ dieren te zien groter…. En ja hoor, we zien een soort hele grote hamster of cavia wegsprinten en volgen hem een heel eind langs ons pad. Wat gaaf!! Wat was het? In de haven even googlen, het was een Capibara!! (Het grootst levende(?) knaagdier ter wereld) Geweldig!!!!

Door al die regen en ook van de afgelopen nacht is het stuk vlakbij Arrecifes een blubberbak. De modderworstelaars zouden jaloers zijn op dit stukje. Verder hebben ze op veel stukken een pad aangelegd van planken. Eigenlijk jammer, je haalt zo het echte van zo’n woud weg. Moe, stijf, maar voldaan komen we zondags weer in de haven aan. We springen als eerste onder de lekkere douches. Het is jammer dat het park zo massaal is geworden, het is er echt schitterend, maar de charme is eraf. Zouden meerdere dit vinden of zijn wij inmiddels al zo verwend door alle schitterende stukjes die we op deze en vorige reizen hebben gezien? Buiten dat, toch een aanrader hoor!

Feestje!!

Vrijdag 11 november 2011 @ 17:59

We zijn er weer!! LaLuna-opzee is weer online! Gelukkig! Volgens onze provider was onze site gehackt. Ik dacht dat ze dat alleen bij grote, belangrijke sites deden. ;-) We kwamen erachter toen we nog in Aruba waren, de volgende dag zouden we naar Colombia vertrekken. Potverdikkeme. Helaas konden we die ochtend weinig doen en zijn we maar gewoon vertrokken naar Colombia. Na veel heen en weer mailen en bellen, hier in Colombia met redelijk internet, met de helpdesk van onze provider hebben ze onze site dan eindelijk weer online gezet. Zo balen als je afhankelijk bent van anderen. Maar, dat was, nú is nu en nu is de site er weer.

We hebben heel veel mailtjes gekregen van ongeruste lezers, zo lief en geweldig. Het motiveert als je weet dat je veel trouwe fans hebt!

Zoals jullie misschien zien, het gastenboek en het fotoboek zijn bij deze handeling overleden. Voor het fotoboek zijn we daarom overgestapt naar Picasa. Even wennen, maar zeker zo goed.

We zijn vorige week zaterdag aangekomen in Santa Marta, Colombia. Een waanzinnige stad. Het is nog even geduld voor de berichtjes tot en met nu. We gaan vanavond feestvieren, omdat de website online is natuurlijk! ;-) Maar ook omdat er een ‘potluck’ op de haven wordt georganiseerd voor alle cruisers. Morgen gaan we, voor een paar dagen, naar het National Park Tayrona. Een beetje hiken, zwemmen, snorkelen en slapen in een hangmat. Ik heb er zin in, het is schitterend hier! Dus nog even geduld voor de ‘oude’ verhalen en zoals je ziet met ons gaat alles goed, de nieuwe verhalen worden al gemaakt.

Eten, buren en frustratie

Donderdag 10 november 2011 @ 00:00

Als we in een haven liggen is het opruimen en kleine klusjes doen, gebruikmaken van alle gemakken van een haven. Maar ook lekker genieten van de stad. De afgelopen dagen dus weer regelmatig door Santa Marta gelopen. Gisterenavond hebben we in de stad gegeten, op straat. Tegen het einde van de middag komen er ineens overal kraampjes, stalletjes en wagentjes die eten en drinken verkopen. Van lekkere saté-sticks tot gevulde broodjes en gefrituurde gevulde deegbollen tot pizzapunten. Het was echt genieten en daarna een ‘cerveza’ (biertje) op de boulevard. Prima!!!

We hebben ook bekende buren gekregen, de Happy Bird, Yvonne en Roderick, die we in Curacao hebben leren kennen en even kort in Aruba ook hadden gezien. Gezellig!!!

We zijn nog steeds redelijk gefrustreerd over de website. Hoe machteloos kun je je voelen als je afhankelijk bent van anderen!! Je belt met de vraag of de site nu toch eindelijk weer online gezet kan worden. “Geen probleem, ik zet een mailtje door naar de tweede lijn.” Bel je de volgende dag, site is nog steeds niet online namelijk. “Ooh, wat vreemd. Even kijken. Ik zie het al, het mailtje is in de verkeerde box terecht gekomen.”Whaaaa….werken ze daar nog ouderwets met een doos met IN en OUT erop ofzo. Of meer in de trant van 2E LIJN en OUTPAPIER? Grrrrr…..

La Luna zit ook weer vol met diesel. Er is hier (nog) geen dieselpomp, maar er komt , als je diesel wilt, een tankwagentje. Toen we deze vanochtend spotte, meteen erheen met de jerrycans. Dat deed ook de Boto en de Celtic Dream waardoor het tevens een gezellig kletsuurtje werd.

Taganga

Dinsdag 08 november 2011 @ 00:00

Een authentiek vissersdorpje. Die hebben we nog niet zo vaak gezien ;-), dus wilde we Taganga ook wel eens bezoeken. Samen met de Amerikanen, de Boto (Ed & Vicky) en de Keltic Dream (John & Dawnelle), op pad. Je hebt hier kleinere busjes voor een korte afstand. Deze rijden af en aan in het oude centrum en omdat het veelal eenrichtingsverkeer is, is het gewoon in de straat gaan staan waarin de auto’s en bussen de juiste kant op rijden en dan zwaaien. De kleine busjes zijn over het algemeen wel slecht, vering is versleten door de slechte straten en de bekleding…tja, die is er soms niet eens meer. Maar het is een goedkoop en goed vervoersmiddel voor ons én de localen.


Je ziet weinig toeristen in Santa Marta, dus alles wat je ziet, busjes, taxi’s, maar ook alle stalletjes op straat en de vele (gewone en toeristen-) winkels, zijn dus zeker ook voor de locale zelf. Het busje bracht ons in een kwartiertje in Taganga. Santa Marta is groot!! Het ligt in een dal van de Sierra Nevada de Santa Marta. Dit was met het rijden duidelijk te zien. Eerst nog een hele tijd de stad en toen het busje langzaam ging klimmen werd het meer bebost en gingen we de bergen in.

Taganga wordt hier aangeprezen als een authentiek vissersdorpje, wat leunt tegen het Tayrona National Park. Maar, zoals de Lonely Planet ook omschrijft is het meer ‘Gringo Paradise!’. Gringo is het lokale woord voor Amerikaan, oftewel buitenlander. En ja, Taganga is erg toeristisch, al zien we weinig toeristen, maar het blijkt overduidelijk uit de vele eet- en slaapgelegenheden en de prijzen. Die zijn bijna het dubbele dan in Santa Marta. Verder is het een heel leuk relaxed dorpje. We lopen wat heen en weer en zien vele straten verwoest door de vele regen van de afgelopen dagen. We zagen het gisteren al op het nieuws, in Barranquilla zijn zelfs huizen verwoest of staan op instorten. In Santa Marta loopt het water via de straten goed weg de zee in. Wij merken er dus weinig van. Maar op de ene foto van de verwoeste straat, staat helemaal achterin een auto, per ongelijk of express?

We eten een heerlijk dagmenu aan het water, waarbij we uitkijken over het water met de verschillende vissersbootjes. Het strand is hier niets, maar je kunt voor een paar duizend pesos (delen door 2.5000) naar een schitterend strandje (zo verteld men) verder op. Taganga staat ook bekend als ‘party zone’. Daar is nu weinig van te zien, het stadje slaapt eerder. Misschien na een heftige nacht. Maar de grote disco en verschillende tentjes maken dat ik er niet van op kijk.

We zijn net terug in Santa Marta als de regen weer met bakken uit de lucht komt. Geeft niets, een uurtje, hoogstens 2 en dan is het weer over.

Informatie

Maandag 07 november 2011 @ 00:00

Santa Marta is een van oudste steden van Zuid Amerika en een van de twee belangrijkste oudste steden van de Colombiaanse Caribische kust. Er wonen zo’n 410.000 mensen. Colombia heeft jarenlang een erg slechte reputatie gehad. Hoorde je Colombia, dan dacht je aan drugs, moorden en de FARC. Dat hoeft niet meer. Met een groot project ‘Plan Colombia’ en geld van Amerika (544 miljoen USD) is Colombia een groot offensief gestart tegen de drugskartels en andere guerrilla’s. De FARC is er nog, maar een van de kopstukken niet meer. Het zal niet lang meer duren voor een nieuwe kapitein opstaat. Tja, zo gaat dat. Maar Colombia is tegenwoordig relatief veilig. En zoals de toeristische kreet nu zegt: “the only risk is wanting to stay.” Hier in Santa Marta kun je ook gewoon ’s avonds rond lopen. Het is er druk, maar voelt goed.

Het is warm hier. Meestal staat er een windje, maar dit windje houdt ook siësta en schittert van afwezigheid tijdens het heetst van de dag. ’s Avonds, zodra de zon weg is, is het zeer aangenaam. Het wordt langzaam koeler en hierdoor komt de hele stad weer tot leven.

Vandaag hebben we verschillende wassen gedraaid. Lekker weer eens alle grote handdoeken gewassen, in een wasmachine die warm wordt. Meestal zijn er her en der wel wasmachines op de eilanden, maar die wassen met koud water. Hier niet! Ik kies meteen de warmste stand op zowel de wasmachine als de droger, waardoor Etienne vreest voor z’n T-shirts.

Net na het heetst van de dag, gaan we de stad weer in, op zoek naar de ‘officina de turismo’, het VVV. Vandaag is alleen alles dicht. Het is ‘de dag van de doden’. De super-supermarkt, Exito (wat ‘succes’ betekent in het Spaans en z’n naam echt eer aan doet), is wel gewoon open. Een mega keuze aan vlees en groente lacht ons toe, nadat we de tv’s, motors, kerstspullen en kleding, uitgebreid hebben bekeken. Het VVV is nog niet zo makkelijk te vinden. We worden van rechts naar links gestuurd, totdat ik uiteindelijk het nog maar eens vraag bij een soort universiteit. Een jonge knul, die relatief goed Engels spreekt, loopt wel even met ons mee. Nee, dit hadden we zelf niet 1-2-3 gevonden. Het is een waanzinnig mooi gebouw, Casa de Magdalena. Op het bordje op de muur staat inderdaad iets van ‘turismo’. Morgen maar even terug.

Verder werken we druk aan plan B voor de site. Het is wachten op actie van de helpdesk om de site vrij te geven, lukt dat niet, moeten we wat anders. Ook weten we al dat we met het fotoboek wat anders moeten. Als we zitten te internetten komt Vicky van de Boto aan lopen, zij zijn net aangekomen in de haven. Dat is leuk!! Oude bekenden uit Grenada. We hebben heel wat bij te praten.

Bienvenida en Santa Marta!

Zaterdag 05 november 2011 @ 00:00

We hebben vannacht heerlijk geslapen en al vroeg komt de manager van de haven langs. We gaan rond 10 uur ankerop de haven in. De haven is er net een jaar en nog zo nieuw dat hij nog niet af is. We worden opgevangen, letterlijk, door de jongens van de haven. Het meest waanzinnige en gastvrije ontvangst dat wij ooit hebben meegemaakt. De Spaanse taal, is weer even wennen, maar het gaat prima.


Voordat we iets kunnen gaan doen, zullen we eerst moeten inklaren. Normaal gaan we dan zelf op pad langs de verschillende gebouwtjes en loketten. Maar nee, hier doet een agent dit voor je. Tegen betaling natuurlijk. Het wachten is dus op Dino, de agent die de marina ons aanbeveelt (Je roept de haven op kanaal 72 en meldt dan ook dat je een agent nodig hebt). Dino is hier kind aan huis, want we zien hem de andere dagen druk heen en weer lopen bij nieuwe binnenkomende en vertrekkende boten. Hij is ontzettend behulpzaam en regelt onze papieren prima. We krijgen ook meteen een kaartje van Santa Marta en hij tekent de belangrijkste dingen hierop aan; de supermarkt, wisselkantoor en ATM. Hij gaat met onze papieren nu verder langs de verschillende instanties en zal morgen de papieren en onze paspoorten terugbrengen. Dit alles doet hij voor 50 USD. We hebben hogere bedragen gehoord, dus het is nog even afwachten of dit bedrag alleen het inklaren is en we het bedrag weer moeten betalen als we uitklaren of dat het inclusief is.

Het is een grote haven, waar wat ‘sjieke’ vissersboten liggen en verder is het merendeel cruiser. We zien veel bekenden, waaronder de Windsong en de Wigwam. De douches zien er waanzinnig mooi uit, natuursteen met rvs en een glazen douchedeur. Aan het einde van de dag merk ik, dat er ook nog heerlijk warm water uit de kraan komt, terwijl de ruimte zelf lekker koel is door de airco!!



Vanaf de haven ziet de stad er niet heel bijzonder uit. We zien een paar hoge gebouwen, gebouwen die op bunkers lijken en een boulevard met palmbomen. Normaal heb ik een paar dagen nodig om aan een nieuw land, met haar geuren, kleuren en energieën te wennen, maar nu….Santa Marta omarmt me meteen. De waanzinnig mooie gebouwen, soms kleurrijk opgeknapt, maar soms nog steeds vervallen, waardoor je de geschiedenis voelt. De mensen zijn vriendelijk, kijken je open aan en lachen. De smalle straatjes vol met stalletjes, de verkoelende pleinen met schaduw van de bomen en gebouwen. En de schattige boulevard aan het, niet zo aanlokkelijk uitziende, strand, waar verkopers van ‘helados’(ijs), ‘aguila’(het locale biermerk) en ‘jugos’(vers geperste sapjes) elkaar verdringen, tussen de flanerende mensen.

Slechte nacht

Vrijdag 04 november 2011 @ 00:00

’s Nachts, onweer! En hoe! Etienne neemt mijn wacht over. Ik geef al aan dat het onweer steeds heftiger wordt en dichterbij komt. De flitsen doen gewoon zeer aan je ogen. Ik lig net in bed en voel dat de wind nu helemaal over is. Ik kruip er maar weer uit, de zeilen moeten ingerold worden. Ik slaap toch niet en het is fijn dat met z’n tweeën te doen. Op het moment dat Etienne de boom van de Genua aan het opruimen is, barst de hemel open. Met heel veel regen, mega veel wind en nog meer onweer en donder. Dit is niet leuk!! De bliksem komt kaarsrecht naar beneden en horizontaal tegelijk. Het rommelt rondom ons en we ruiken de ozon. De flitsen zijn vreselijk irritant en de regen…ja, die ook. Wat een bizar weer!! Ik kruip mijn bedje weer in, toch maar proberen te slapen. Etienne gaat voor de kajuitingang zitten, zo kan die open blijven en komt er geen regen naar binnen.

Op het moment wij weer wisselen, 3 uur later, is het over. Maar dan ook helemaal over. Geen regen, geen wind. Nog wat gerommel en geflits in de verte. De kuip droogt langzaam op en we komen weer in ons rustige ritme.

Het blijft zo heel de dag. Vanaf Cabo de Velo, Kaap van de Wind, is de wind op. Daarentegen is het wel heiig. Jammer, want zo kunnen we de besneeuwde bergtoppen nóg niet zien!

Als het begint te schemeren krijgen we een escorte van een mega groep dolfijnen! Waanzinnig! Dit zijn hele slanke, grote dolfijnen met een spitse snuit. Ik blijf net zolang op de punt totdat ik een botte kont krijg van het zitten op het dek. Het is inmiddels donker en door het schijnsel van de maan en de lichte buiken van de dolfijnen kun je ze nog prima zien. Wat genieten we weer.

Net over twaalf ’s nachts laten we ons anker vallen voor de grote stad Santa Marta. Een stad met rechts en links wat hoogbouw en verder? Dat gaan we morgen ontdekken. In ieder geval bruist de stad nog steeds zo laat. Typisch voor de Spaanse cultuur.