Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Dag Palmerston

Woensdag 05 september 2012 @ 20:30

Vanochtend al op tijd naar de kant samen met Arementia, de Engelse boot die hier nu samen met ons ligt. Het was een schitterende dag. De wind was wat afgenomen en er was een strak blauwe lucht. Eerst weer wat gedronken bij Bob en z’n familie. Hij had vanochtend wat papegaaivissen gevangen en liet ons zien hoe hij die fileerde. De freighter, die vaart tussen Rarotonga en de andere meer Noordelijke atollen, komt de papegaaivissen, elke drie maanden ongeveer, ophalen. Gefileerd en al. Hij kan dus snel fileren, dat snappen jullie wel. Daarnaast liet hij zien hoe ze lekkere kokosolie maken en werden we uitgenodigd voor de lunch.

We moesten uitklaren en zo ook de Arementia, dus gingen we gezamenlijk het eiland nog even rond. Weer zulke vriendelijke en interessante mensen gesproken. Veel eilanders trouwen buiten het eiland en gaan ergens anders wonen. Komen dan weer terug voor langere tijd of voor ‘vakantie’. Er zijn er dus met interessante verhalen over wat ze allemaal gedaan hebben en waar ze geweest zijn. De dochter van Bob, Taia bijvoorbeeld, heeft een jaar de wereld rondgezeild aan boord van ‘Tallship Picton Castle’. Dat schip hebben wij gezien tijdens de Antigua Classic race en wij hebben uitgebreid met de dokter en kapitein toen gesproken. Grappig, want toen was Taia ook aan boord.

Bij het kantoor van de immigrations waren ze een generator aan het repareren. Nou ja, er zaten vier man omheen te kijken en te kletsen. Ze hadden wat ‘schoentjes’ nodig voor aan de elektriciteitsdraden. Die hebben wij wel aan boord, dus later wat gehaald voor hen.

Het is toch wel fascinerend te bedenken dat er dus drie families leven op dit eiland die ook weer familie van elkaar zijn. Ze trouwen onderling, maar tegenwoordig trouwen de jongeren nu meer met ‘anderen’. Het eiland is dan ook in drieën verdeeld en elke familie heeft zijn of haar gebied, met eigen begraafplaats. Je kan duidelijk zien dat de middelste familie de rijkste is. Ze doen wel veel samen, maken allemaal gebruik van het rif en de lagoon, de gezamenlijke tv en kerk. Zo bijzonder. In NL gaan er genoeg juist heel ver weg wonen van hun familie.

We hebben echt overheerlijke papegaaivis gegeten, gefrituurd met daarbij rijst, pasta, een lekker sausje en donuts. We hebben voor zeker twee dagen (als het er niet meer worden, maar dat kan eigenlijk niet vanwege onze koelkast) vis meegekregen! En wat er over was van de lunch nog voor vanavond. Smullen dus! We snappen nu alleen wel waarom ze zo dik zijn hier, alles wordt gefrituurd en ze eten ongelooflijk veel kokosnoten. Het zijn echte zoetekauwen. We hadden gisteren nog een tijdje met de ‘nurse’ gekletst en die vertelde dat de meest voorkomende ziekten hier diabetes (ze zijn allemaal dik), hoge bloeddruk (eten teveel zout) en astma zijn. Astma lijkt niet voor de hand liggend met de frisse lucht hier, maar dit komt door voedselintolerantie of (voedsel)allergie. De kleinste telg in de familie van Bob (18 maanden) krijgt nu al kokos, vis, rijst en kauwgom. Ergens gaat het dan fout helaas.

Na de lunch zijn we in de lagoon gaan snorkelen. Schitterend!! Heel veel verschillend koraal gezien en allemaal nog heel ‘fris’. Je kunt duidelijk zien dat hier gaan parelfarm of andere activiteiten zijn. Ook aardig wat papegaaivissen en een hele grote angelfish. Geen whales in de lagoon en ook geen haaien gezien. We hebben Bob en z’n familie uitgebreid bedankt en gedag gezegd. Morgen gaan we weer verder, op naar Niue (spreek je uit als New-aay). Een tochtje van 390 mijl, dus laten we zeggen, weer een dag of vier op zee.

Speciaal momentje

Woensdag 05 september 2012 @ 19:56

Gisteren was een 'awesome moment', maar vandaag sloeg alles. Ik dacht niet dat het nog gaver kon worden, maar toch wel. Vanochtend zaten we te wachten tot Bob, onze 'host' ons op kwam halen met z'n bootje om naar het eiland te gaan. We waren al op de punt gaan zitten toen we een walvis tussen ons en de andere zeilboot hier door zagen zwemmen richting het rif. Erg dichtbij. Dus snel camera gepakt en ja hoor, tussen ons en het rif liet hij zich al een paar zien. En ineens zwom hij naar ons toe! Hij kwam haaks op de boot af. Een groot beest! Een paar meter naast de boot krulde hij zich door het water naar ons, zodat we z'n kop zagen, z'n lijf en z'n staart. Hij zwom onder de boot door. Wij snel naar de andere kant. Daar…..ik heb me ingehouden om niet te gaan gillen….maar daar kwam hij op zo'n vijf meter naast de boot rechtstandig omhoog het water uit!!! Hij liet ons zijn (of haar) buik zien! Hij sprong en liet zich (gelukkig!) gracieus weer landen, zodat we niet al het water over ons heen kregen. Je zag z'n witte gerimpelde buik en lange vinnen. We stonden allebei ademloos. Zo'n enorm groot beest! Zo gaaf! Hij was zeker 3 meter dik (of breed) en lang? Pff, heel lang! We waren zo verrast dat hij sprong, dat de foto te laat was. Hij is al aan het landen, dus het is een beetje een raar beeld, maar jullie snappen het vast wel. Ik kon niet stoppen met piepen, wat een bijzonder moment!!
.
Daarna zijn we bij Bob in z'n boot gestapt en naar het eiland gevaren. Het is een bijzonder eiland. Heel netjes, heel opgeruimd. Er wonen 60 mensen, waarvan zeker de helft nog kind is. Er staan verschillende huizen, van nette, tot meer 'shacks' van geweven palmbladeren. Er is een hoofdweg en wat paadjes die over het eiland kronkelen, door een soort park, bos (waar ook andere bomen dan palmbomen groeien) en de begraafplaatsen. We hebben kennisgemaakt met Rose, een Engelse dame die hier lerares is. Haar vader was in de 50'er jaren ook hier in de Pacific aan het rondcruisen en schipbreuk geleden hier bij Palmerston. Hij heeft toen enige tijd op het eiland gewoond. Rose is opgegroeid met de verhalen van haar vader over dit eiland en wilde het zelf zien waar hij is geweest. Toen ze hier even naar toe kwam was ze ook verkocht en heeft een contract getekend om hier vier jaar als lerares te zijn. Er zijn nog een paar ouderen die haar vader kenden en haar de geweldigste verhalen vertellen. Het schooltje ziet er goed uit, met een schitterende buitenplek waar ze ook kunnen werken. Ze werken hier met een bepaald 'home school' systeem. Alle kinderen werken dus zelfstandig en de leraressen helpen hun. Door middel van dit systeem kunnen ze ook makkelijk verder studeren, gewoon via internet en thuisschool zeg maar. Daarnaast sluit het systeem aan bij de scholen in Amerika en Nieuw-Zeeland, dus willen ze ergens anders gaan studeren, geen probleem.
.
Ook ontmoetten we Andy, die samen met z'n vrouw meegevaren waren met een solozeiler. De boot bleek allerlei mankementen te vertonen en voor Andy en z'n vrouw was de maat vol toen er ook nog iets fout ging met de motor. Eenmaal aan de mooring hier bij Palmerston zijn ze meteen afgestapt. De vrouw van Andy is met de Inish (een andere NL'se boot) meegevaren naar Samoa om daarna naar huis te gaan. Andy helpt op het eiland en gaat over een maand ofzo met de 'freighter' mee naar Rarotonga en daarna naar huis. Bijzondere mensen.
.
We hebben ook verder kennisgemaakt met Bob z'n familie en samen wat gedronken en pancakes gegeten. Twee keer per jaar komt hier het bevoorradingsschip en om de drie maanden ongeveer een 'freighter' om vis op te halen. Van het laatste hebben zij hun inkomsten. Vis wordt gevangen als maal, maar ook voor de verkoop. Ze hebben zelf heel veel kippen en een paar varkens. Verder allemaal blik eten. Er groeit niet veel op het eiland, buiten palmbomen en wat breadfruit. Er is een generator die iedereen van stroom voorziet en de straatverlichting (jawel!) laat branden. Om zuinig te doen met diesel, gaat de generator in de ochtend een paar uur aan en in de avond. We zagen enorme schotels staan met een telefooncel ernaast en een huisje waar de wifi antenne hangt. Grappig dat ze zelfs hier internet hebben! Maar dus ook telefoon en tv.
.
Het is duur om speciale dingen met het voorraadschip hier heen te laten komen. Ze betalen voor de spullen (en die zijn in de Cook Islands niet goedkoop), maar daarnaast ook nog voor het transport. Aan de ene kant lijkt het dat ze erg arm zijn, aan de andere kant blijkt dat ze ook wel weer geld 'genoeg' hebben. Zoontje van visser en bouwer Bil, droeg een vrij nieuw wetsuit. Bob z'n familie gaat vakantie vieren in Rarotonga (bij familie) en gaat zelf met z'n vrouw naar Nieuw-Zeeland z'n moeder op zoeken. Die tickets hebben dezelfde prijs voor hun als voor ons. Grappig dus, maar ik kan er niet echt mijn vinger op leggen.
.
Ze zijn wel allemaal erg gastvrij en heel aardig. We zijn over het strand en het rif het hele eiland rondgelopen. Wat ook wel grappig is, het is een beetje 'Expeditie Robinson' like, ze hebben hier ook een eiland-raad, een 'council'. Twee afgevaardigden van de families (3 families zijn er, William Masters kwam hier met 3 vrouwen) beraden zich over het eiland, maken de 'wetten' en geven hun 'oordeel' over zaken. Een daarvan neemt dan ook weer deel in de 'regering' van de Cook Islands, als afgevaardigde van het eiland. En hier komen goede dingen uit, zoals de bouw van een nieuw doktersgebouwtje en ze gaan een 'hurricane shelter' bouwen. We spraken daarover met Bil (visser en bouwer) die ook echt weet waar hij het over heeft mbt de constructie enzo. Heel leuk.
.
Morgen blijven we nog een dagje hier en gaan daarna weer verder. Hopelijk neemt de wind iets verder af, zodat we nog even kunnen gaan snorkelen. Misschien wel samen met de whales!!
-----
At 3-9-2012 17:36 (utc) our position was 18°02.84'S 163°11.58'W

Awesome moment

Maandag 03 september 2012 @ 20:36

Gelukkig draaide de wind wel verder, zodat we hem vanachter in kregen. De wind was namelijk niet van plan af te gaan nemen, maar met deze koers heb je minder last van de golven, wat voor ons laatste nachtje wel prettig was. En zoals gewoonlijk, moesten we weer gaan afremmen (om niet in het donker aan te gaan lopen) wat niet echt lukte. Met nog steeds 20 knopen wind sjeesde La Luna op de eindbestemming af.

En zo pikten we vanochtend om 7.30 uur een mooring op naast Cornelia. We liggen nu dus bij Palmerston, het noordelijkste atol van de zuidelijke groep van de Cook Islands. We werden meteen verwelkomd door een bootje en spraken af om even te gaan slapen, dus later pas in te checken. No problem! Na 1,5 uurtje slaap weer even bijgekletst met Cornelia. Wel grappig eigenlijk, we hadden afscheid genomen, maar wel elke dag een SSB-netje gedaan en nog heb je verhalen genoeg te vertellen, zij lagen hier namelijk ook al weer een paar dagen en gingen ’s middags weer weg.

Daarna ‘Alpha Golf’ opgeroepen dat we ingeklaard wilden worden. Een ontzettend vriendelijke healthofficer, annex nurse of the island, kwam samen met de Immigration en Port officer. De nurse was een knul uit Fiji die hier een jaar gestationeerd is. Erg aardig, hij wist alleen wel te vertellen dat het erg stil is op het eiland met weinig ‘social life’, maar hij checkte onze boot (ipv ons) met de Franse slag, wat altijd prima is. Onze ‘host’ voor ons verblijf hier, is de familie van Bob.

Bob Marsters. Hij is terug te leiden naar een Engelsman, William Masters. Deze Engelsman is hier in 1863 naar toegekomen als afgevaardigde van Engeland om te zorgen dat Palmerston niet in handen van de Fransen zou komen. Deze William Masters creëerde met z’n drie vrouwen een kleine ‘dynastie’ hier op het eiland. Op dit moment wonen hier 6 families die afstammen van deze William en zichzelf Marsters noemen. De verschillende families zijn erg gastvrij en behulpzaam en willen je graag allemaal helpen. Het is een soort ware ‘run’ om je als eerste te ‘pakken’, zodat ze jouw host kunnen zijn. Heel begrijpelijk, als je weet dat hier maar een paar keer per jaar een bevoorradingsschip komt en deze families zich verder moeten vermaken met elkaar en met de yachties die hier komen (wij zijn nummer 30 van dit jaar).

De Cook Islands zijn 15 eilanden verspreid over 2 miljoen vierkante kilometer oceaan. Rarotonga is het hoofdeiland en erg modern. De haven wordt dit jaar alleen vernieuwd, dus je kunt er niet komen. Op Palmerston wonen zo’n 50 man, van de 21.000 Cook Islanders. Captain James Cook deed in de 18e eeuw twee keer Palmerston aan als enige eiland van de Cook Islands, hij kon de andere niet vinden. De eilanden zijn later naar hem vernoemd. De eerste bewoners hier, zijn de Maori’s en kwamen vanuit French Polynesia, zoals wij ook vanuit Bora Bora naar hier zijn gekomen. In de 14e eeuw trokken sommigen met oceaanwaardige kano’s verder door naar Nieuw-Zeeland (NZ) en werden daar de eerste NZ-maori’s. De Cook Islands zijn heel lang een Engelse kolonie geweest en werden in 1901 geannexeerd aan NZ. In 1965 zijn ze zelfstandig geworden ‘in free association’ met NZ, wat dat dan verder ook mag betekenen, buiten dat ze een NZ’s paspoort hebben en daar dus kunnen gaan wonen en werken.

Palmerston is een atol, waar je niet naar binnen kunt. We liggen dus ‘buiten’ geankerd gewoon op zee. Dit maakt de ankerplek wel wat schommelig, maar we zijn gelukkig al wel goed ingeslingerd. Morgen gaan we aan land, vandaag hebben we rustig aan gedaan. Broodje gebakken, Cornelia weer uitgezwaaid en …. Humpback whales gespot! Gewoon hier naast de boot! De ‘vingerafdruk’ van een walvis is de staart. Dit konden we vandaag goed zien aan de vier whales die hun staarten lieten zien. Alle vier verschillend! Foto’s staan al in het foto-album. Het was weer een ‘awesome moment’!

Bijna

Maandag 03 september 2012 @ 04:09

Dat hakken tegen de golven, is pas sinds een paar uurtjes minder. Gisterenavond konden we wel weer gaan zeilen, maar dan heel scherp. Met golven en wind bijna zo goed als tegen. Vreselijke koers. Ook was de wind niet heel weinig, zo'n 24 knopen. Gelukkig hadden we de nacht ervoor weer een keer goed kunnen slapen, daar kwam nu weinig van terecht. De golven klapten over het schip heen en buiten zat je alleen in vol zeilpak. Jawel! Vanochtend is de wind heel langzaam wat gaan draaien, maar nog steeds komt hij maar net de 90 graden door van achteren. Hij is ook wel iets al gaan liggen, maar nog niet heel veel. Hopelijk gaat dat wel snel wat verder gebeuren, dan worden de golven ook wat minder. Aan de andere kant lopen we zo nog wel lekker door en verwachten we morgenochtend bij Palmerston aan te komen, een van de 15 Cook Islands. We zullen het wel zien, volgens de gribfiles hebben we het 'ergste' gehad, al zal ik dit maar fluisteren, zodat niemand het hoort.
-----
At 3-9-2012 1:45 (utc) our position was 17°51.21'S 162°03.82'W