Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Spiegel

Donderdag 20 oktober 2011 @ 20:04

En dan zijn we weer in Aruba, de eerste in alfabet van de ABC-eilanden, voor ons de laatste in rij. Alle drie de eilanden zijn erg verschillend. Een van de reden is dat Aruba al het langste onafhankelijk van NL is, sinds 1986. Nou ja onafhankelijk, op geld, middelen voor veiligheid en buitenlandse zaken na dan.
.
Het water was gisteren, met het hierheen varen, als een spiegel, een schitterende rimpelloze zee, waarin je je haar kon kammen. Net zoals eer-eergisteren op het Spaanse Water. We zijn eergisteren naar Santa Cruz baai boven in Curaçao gevaren om zo de afstand te verkorten. Gisteren een lange dag naar Aruba, waar we nog net voor het donker ons anker lieten vallen in de Barcadera baai, onder de geur van het vuilnisbelt. Vanochtend meteen naar de steiger gevaren en ingeklaard bij de douane en immigrations. En nu liggen we hier, bij Oranjestad voor anker.
.
Eer-eergisteren was onze laatste avond op het Spaanse Water. Het was een bijzondere avond. Ik kreeg namelijk gewoon hoogtevrees toen we in Mr. Ed terugvoeren naar onze boot. Het was al donker en de wind was ook al gaan slapen. Het was een druilerige avond geweest, met verschillende regenbuitjes. Grote dikke wolken hadden zich samengepakt aan de hemel. Vanaf onze dingy in het water kijkend, zag ik de grote dikke watte wolken weerspiegeld, Maar ook alle boten konden zichzelf bekijken in het spiegelgladde wateroppervlak. Met de wolken boven en beneden me, voelde ik me zweven en licht door het vreemde gevoel van hoogte. Het was schitterend! Ik kon niets anders dan kijken naar de boten, die er erg raar uitzagen met een dikke bolletjes romp en boven en onder een mast. Met weemoed dacht ik terug aan de vele keren dat ik hier gevaren had, mopperend vanwege het zoute opspattende water. Nu, dit spiegelgladde water was het (voorlopig) laatste ritje terug naar la Luna op het Spaanse Water.
.
Het compleet rimpelloze wateroppervlak weerspiegelde ook onze laatste avond. Samen met de Panache zijn we lekker gaan eten en nog wat geborreld bij De Heeren. Het lekkere eten In de Tropen was al een cadeautje, het smaakt daar echt áltijd lekker, maar het schitterende schilderijtje van Annet was het toetje. We hebben mooie herinneringen aan Curaçao. Eens kijken wat dit naastgelegen zusje, Aruba, ons brengt.
-----
At 20-10-2011 17:48 (utc) our position was 12°30.55'N 070°01.93'W

So long farewell...

Maandag 17 oktober 2011 @ 15:55

En dan zijn er ineens alweer 5 dagen voorbij. Inmiddels hebben we ook geen internet meer aan boord en wordt het dus wel heel duidelijk dat we bijna gaan vertrekken. Vanavond uitklaren en morgen gaan we inderdaad verder. Alles heeft weer z’n vaste plekje gekregen en staat weer zeevast. Morgen eerst naar baaitje hierboven in Curacao, zo verkorten we de afstand en dan overmorgen naar Aruba.

Afgelopen 5 dagen zijn we druk met van alles geweest. Het heeft de afgelopen dagen trouwens veel geregend. Op zich niet vreemd, want het is het regenseizoen. Door de vele buien blijf je dan wat vaker aan boord of eindig je kletsnat in Willemstad, zoals afgelopen vrijdag. We zijn weer lekker naar de stad geweest. Ik vond het jammer dat het de laatste keer rondstruinen was. Ik heb wat met de ‘Willemsteden’, die in Nederland en die hier. Etienne droogde gelukkig vrij snel op en moest een nieuwe korte broek, geslaagd. Mijn slippertjes waren stuk, dus ik móest nieuwe slippertjes, ook geslaagd. Verder lekker op een terrasje gezeten, een ‘batido’ gedronken (fruitsmoothie) en de welbekende ‘Venezuelaanse hamburger’ gegeten. Tijdens het opknabbelen van de hamburger, sprak een Antilliaanse opa ons aan. “Het is vandaag de dag van de witte stok”, vertelde hij. We moesten ons hersenen maar eens kraken en bedenken wat dat dan wel was. Je kunt je vast voorstellen, wij hadden geen clou. “Het is de dag van de blinden. De dag van de witte stok”, legde hij bereidwillig uit. Heel grappig!! Ik was niet verder gekomen dan iets van de onafhankelijkheid of uit de slaventijd. Nee, heel simpel, afgelopen vrijdag was het de dag van de blinden. Toch weer leuk om te weten!

Vrijdagavond was het ook onze laatste Happy Hour hier bij Norman. Ben benieuwd hoe dat op de andere eilanden gaat zijn. Er gaan veel boten via Aruba, naar Colombia en door naar Panama. We gaan er een aantal vast weer zien, maar of het weer net zo gezellig word, met net zo’n vaste cruisers plek….dat wordt afwachten.

Zondagochtend, gisteren dus, gaf Larry (Debonair) weer een yoga uurtje. Wat een heerlijkheid! En aan het eind van de zondag was het borrelen bij de True Blue, onze vaarwelborrel, met de Panache, Alcatraz, en Rosemary. Weer borrelen zullen jullie denken, maar ook in NL kunnen jullie redenen te over verzinnen om te borrelen hoor!! Begin van de herfst, volle maan, begin van het weekend, eind van het weekend enz. ;-) Het was weer mega gezellig. De True Blue is een groot schip, waardoor we lekker ruimte hadden en wat doe je dan, dan kruip je toch met z’n tienen op een paar vierkante meter, dat is dan knusser he. We hadden allemaal zelf hapjes en drankjes meegenomen, dus er was weer te over van de lekkere dingen. Het zal vanochtend voor de paar die moesten gaan werken, wel zwaar zijn geweest. Wij gaan deze lieve mensen voorlopig niet meer zien, wie weet waar wel…bejaardentehuis in Hattum, over een paar jaar toch in de Pacific, op de terugweg in Portugal of misschien wel in een leuk restaurantje in NL. Wie weet! Het ontmoeten van mensen blijft voor mij het summum van de reis. Het gedagzeggen blijft het k&*&^##$-ste.

Bubbles

Woensdag 12 oktober 2011 @ 22:43

Wat een genot, plezier, wat een luxe, wat een rijkdom en wat een mazzelstel zijn wij eigenlijk! Dat realiseerden wij ons gisterenavond toch maar weer eens extra. Op een dinsdagavond met de meest lieve en gezellige mensen, borrelen en bbq’en.

Het begon al super sjiek met een ‘flooting bar’ van Ton en Dominique (True Blue), compleet met bubbles en blauwe kers!! Wat een cadeautje, gewoon in de zee, met een champagneglas in je hand uitkijkend over het strand of het water en het langzaam avond zien worden.

Zoals altijd is er veel te veel eten bij een BBQ. Afstemmen heeft geen zin, want iedereen denkt dat de anderen al dagen aan het verhongeren zijn. We hadden voor een weeshuis aan saté en de grootste konijnenfamilie zou ook nog overhouden van de vele salades. Er was zelfs drank over! We hebben erg genoten, samen met Jacques en Annet en bezoek Mirjam (Panache), Ton en Dominique (True Blue), Tom en Karine (Alcatraz) en Nina en Lennart (Rosemary).

Wat wel heel grappig was, dat er al vrij snel een twee front ontstond. Eigenlijk snap ik dat ook wel, want wij, de dames, hadden het over epileren en bikinilijnen. Terwijl de mannen het dan toch liever over andere lijnen en dynamo’s hebben. Ik vond het heerlijk om weer eens over girly-dingen te kletsen.

Hoe laat het is geworden? Geen idee. Ik weet wel dat ik vanochtend best brak was. (Alweer ja!!) ;-)


PS Het internet was de laatste dagen erg slecht, vandaar dat ik er nu pas de berichtjes op kon zetten. Er staan 3 nieuwe op, ff naar beneden scrollen dus.



vlnr: Karine (Alcatraz), Annet (Panache), Mirjam (Panache), Dominique (True Blue) en ik

Yoga op de visafslag

Woensdag 12 oktober 2011 @ 22:39

Jawel! Het is zoals het er staat. Maar het viel mee hoor, geen schubben tussen mijn tenen tijdens de Rots, geen vissenhoofden onder mijn knieën bij de Hond, geen smerige lucht in mijn neus tijdens de Hoofdstand en ik heb geen inktvis geplet tijdens de Cobra. Het was er netjes schoongemaakt en zo een heerlijk plekje eigenlijk. Op zondag zijn de vissers ook gezellig thuis bij vrouw, vriendin of Dushi, dus wij konden ongestoord onze stijve ledenmaten aandacht geven.

Larry, van het Amerikaanse jacht, de Debonair, was onze yogaleider. Hij deed het erg goed, duidelijk en heerlijk met heel veel uitleg. Omdat het niveau erg verschillend was, hebben we wat staande oefeningen gedaan. Maar wel hele fijne en zeker omdat ik deze aan boord ook kan doen!! Kijk, de Hond en de Cobra, dat gaat niet, maar deze wel. Volgende week zondag, gaat hij ook andere oefeningen geven, die we ook aan boord kunnen doen. Het was weer heerlijk, zo’n yogalesje! Weer mijn stijve spieren wat losser gemaakt en daardoor me ook weer gerealiseerd dat ik het echt vaker móet doen. In NL kon ik soms vreselijk stijf zijn en door de warmte hier gaat dat veel beter, maar ervaring leert dat yoga ook heel goed helpt. Dat merkte ik in NL al heel goed. Dus toch maar niet zo eigenwijs zijn, denk ik.

Tijdens de Rots, had ik, vanaf de visafslag een mooi uitzicht. Ik zag onze (tijdelijke) kanariegele autootje, met daarachter een schitterende palmboom met daarnaast af en toe het beeld van een locaal vissersbootje, met op z’n kont heel groot ‘Curaçao’. Ik kon, terwijl ik in rust ademhaalde, niet vergeten waar ik was. En ik voelde me extra ontspannen.