Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Fruit- en veggi-boat

Zaterdag 07 april 2012 @ 16:01

Dat zijn wij nu! De punt is omgetoverd in een moestuin en boomgaard. We hebben de laatste verse spullen gehaald en ze hebben hier echt van alles. Veel goedkoper dan in Panama. Daar betaalden we 1 dollar per appel, hier had ik vier appels voor een dollar. Heel fijn dus. We gaan lekker aan de aardbeien (jawel!!), mandarijnen en zelfs bloemkool. Ik kan altijd helemaal blij worden van al dat verse spul!

We hebben nog een keer lekker (warm) gedoucht. Zometeen Mr. Ed nog even aan dek leggen en dan kunnen we gaan. Hier waait het nu een beetje, hopelijk op zee ook. Vamos!!!

Eerste etappe

Vrijdag 06 april 2012 @ 19:29

Morgen vertrekken we voor de eerste etappe in de Grote Oceaan,Stille Oceaan, de Stille Zuidzee of de Pacific Oceaan. De grootste oceaan op aarde en omvat bijna 35% van het aardoppervlak. We gaan morgen op we naar de Galapagos. Een tot ieders verbeelding sprekend gebied. We hebben wisselende berichten gehoord, maar ja, ik denk dat wij cruisers misschien al wel een beetje verwend zijn. ;-)

Deze eerste etappe is zo’n 600 mijl. Maar, met de (geen) wind, die verwacht wordt, wordt dit waarschijnlijk wel een aantal dagen langer. De diesel is duur op de Galapagos, dus we gaan proberen zo min mogelijk te motoren. Geen probleem, eten genoeg, boeken genoeg, spelregels om te schaken weer opgezocht en zo vermaken we ons wel.

We hopen alleen dat we wel kunnen stoppen in de Galapagos. We hebben namelijk een zarpe (uitreisdocument) gekregen naar de Marquises. Het is, zonder een ‘authographia’, niet mogelijk om een zarpe te krijgen naar de Galapagos vanuit Ecuador. De eigenaar hier, zegt dat het geen probleem moet zijn. We zullen het gaan zien. Kan me er niet heel druk om maken, dan varen we maar wat langer door. Haha.

Vanochtend nog een paar boodschapjes gehaald en morgen nog wat vers groenten. We varen pas rond half vier weg, ivm hoog water. Grappig hoe je gaat wennen aan lange tochten zeilen. Het is net een beetje met vliegen, eerst zijn de korte stukken al lang en later als je een paar lange vluchten hebt gedaan, dan zijn de lange vluchten al geen probleem meer. Als ik eerlijk ben, heb ik er ook wel weer zin in. Op één voorwaarde natuurlijk! Dat ik niet ziek wordt!!

"Thuis"

Woensdag 04 april 2012 @ 20:10

Het was weer even wennen in een schommelend bedje. Gelukkig valt het reuze mee met mijn ribben en heb ik er niet heel veel last van. Een heerlijk rustig dagje, met het updaten van de website.

Je moet dus even helemaal naar onderen scrollen, naar 29 maart “Weer de Evenaar”. In chronologische volgorde staan verder omhoog al onze belevenissen van de afgelopen dagen in Quito en de Cotopaxi.

En in het foto-album staan onze foto’s van Ecuador.

Stink stad

Dinsdag 03 april 2012 @ 00:00

Gisteren kwamen we tegen de avond weer in Quito aan. We zijn allebei verkouden en merken dat zo’n grote stad een grotere aanslag op je neus en keel is.

Het is koud, met name gisterenavond. Etienne had met zijn ‘Indiana Jones’-avontuur mijn spijkerbroek al helemaal onder de modder geholpen, ikzelf was gisteren in mijn spijkerlegging gegaan. Alles onder de modder….behalve mijn rok. Etienne deed een beetje mee, want zijn schoenen hadden het avontuur eergisteren niet overleefd. Hij kwam bij de voetbal aangestrompeld zonder zolen. Die hebben we dus achtergelaten. De schoenmaker hier had mijn schoenen dusdanig goed gestikt dat die alles wel hebben overleefd. Maar wat een combi, in zo’n koude stad, de ene met spijkerbroek en teenslippers, de ander in rok en bergschoenen. Nee, geen foto’s!!

Maar, vandaag gaan we snel naar de warmte, naar Bahía. Om 12 uur zitten we alweer in de bus en na 8 uur schommelen (af en toe toch pijnlijk voor mijn ribjes) zien we La Luna weer liggen.

We worden naar boord gebracht en alles ligt er nog prima bij. Ik ben blij dat we geen kakkerlakken zien wegschieten en moe rollen we na een pilsje ons bedje in. Het is warm hier.

Bijna terug

Maandag 02 april 2012 @ 21:20

Ja, we zijn weer bijna terug op de boot. Vanmiddag zijn we vanuit Secret Garden Cotopaxi naar Quito gegaan, nachtje slapen en morgen met de bus weer naar Bahía. We hebben geweldige dagen ´boven´ gehad. Hier zeggen ze ´boven´ omdat het hoger ligt. Het was genieten!! We zijn nu moe van de vette hike en grotten kruipen van vanmorgen. Vroeg slapen. Morgen weer een lange reisdag. Overmorgen ga ik rustig zitten voor een uitgebreid verslag en foto´s voor jullie. Ik kan niet wachten tot ik kan vertellen wat voor gave dingen we hebben gedaan en hoe ik mezelf overtroffen heb. Helaas wel met een paar gekneusde ribben, maar och, het was het waard! ;-)

Grotten

Maandag 02 april 2012 @ 00:00

Omdat de jongens zo enthousiast terugkwamen gisteren en het speculeren weer niet van de lucht was, wilde ik de grotten eigenlijk ook wel zien. Dus vanochtend, samen met twee andere gasten, zijn we met Jessica naar een paar grotten gegaan. Om het veld met de stieren te vermijden (gelukkig!) bracht Darwin ons een eind. En daarna? Wat een tocht. Ik was al zeiknat tot aan mijn knieën eer we bij de grot waren, maar wat was het schitterend. De rivier en het klauteren over de stenen, de mooie watervallen. Wat een genot.

Eenmaal bij de cave, dezelfde dril als gisteren. Hoofdlampje op en aan, capuchon op (ik wil geen vleermuizen in mijn haar) en even klauteren naar de ingang. Tjeetje, wat donker! Hoppend, dus op je hurken zittend waggelend naar voren, verplaatsten we ons naar de eerste uitkijk. Op middelniveau had je een plateau waarover je naar buiten kon kijken. En verder, in tijgersluipgang om een grote steen heen krullend, was het laagste stuk. Daarna tot aan mijn kont in het water. Etienne was inmiddels maar op z’n knieën gaan zitten en aan het kruipen. Bij sommige grote openingen zaten hele kleine vleermuizen. Het was een hele gave ervaring!!

Maar dan…de grot weer uit. En via de steile helling, tientallen meters boven de rivier, naar beneden naar de rivier. Dat was pittig! Glijdend over de modder, jezelf vasthoudend aan wortels, bomen en graspollen, hopend dat het houdt. Eenmaal beneden de rivier over, de andere kant van de canyon weer een stuk omhoog, op dezelfde manier als we naar beneden kwamen uit de grot. En ja, Etienne had dat gisteren ook tig keer gedaan. Ok. Eenmaal boven, weer een stuk lopen en dan weer naar beneden, rivier door.

En op een bepaald punt in de rivier, glijd ik van een steen. In mijn glijpartij denk ik nog dat ik niet op mijn rug op die steen moet kwakken en eindig met mijn linkerheup en ribben erop en glijd verder tussen de stenen in het ijskoude water. Oei, dat doet zeer! Ik heb veel geluk en eindig met een blauwe heup en een paar licht gekneusde ribben. De tocht verder is hierdoor wel zwaarder en het klimmen en klauteren kost nog meer energie. Etienne gaat met Jessica en de andere gasten nog even door naar een kruisje en een waterval, ik blijf achter op een steen, aan de rand van het water in de zon.

En toch heb ik ontzettend genoten! Had nooit gedacht dat ik het canoeing (grotten ontdekken) zo gaaf zou vinden! Na een heerlijke warme douche en lunch gaan we terug met de taxi naar Quito. Jammer, onze verblijf hier zit er alweer op!! We hadden hier graag wat langer gebleven en nog wat meer grotten ontdekt.

Indiana Jones

Zondag 01 april 2012 @ 00:00

alias Etienne Verschoor. Ja, Etienne is vandaag op avontuur, de grotten in. Hij vertrok met een big smile op z’n gezicht en mijn spijkerbroek aan. Elke avond komen de jongens namelijk, van boven tot onder, onder de blubber terug. En zoals het zo vaak gaat…Etienne had maar 1 spijkerbroek mee. Ik natuurlijk 1 spijkerbroek en mijn spijkerlegging. Dus ja, trek dan mijn (goede) spijkerbroek maar aan.

Na een stevig ontbijt vertrok Etienne met z’n twee Zweedse metgezellen, het avontuur tegemoet. En ik? Ik nestelde mezelf met een dikke poncho, boek en thee in de hangmat op de patio, met uitzicht op de Cotopaxi.

De buurman bezit stieren. En niet zomaar stieren, nee, de beste van heel de wereld. Niet de beste voor het vlees, maar voor het ‘bullfighten’. En deze stieren staan vrolijk en uitgelaten in het veld waar onze ontdekkingsreizigers doorheen moesten. Ok, je kon ook omlopen, maar dat vonden onze mannen natuurlijk te lang. Ze waren erop voorbereid, geen rode shirts en de greppels werden, als vluchtroute, goed in de gaten gehouden. Om Etienne het volledige beeld te geven, werd hem alles getoond. Net alsof onze Indiana Jones al zoveel ervaring heeft. Hihi, maar misschien is zijn fantasie wel groter.

Na het lopen doemde ineens voor hen de canyon op. De rivier volgend kwamen ze bij de ingang van de cave. Hoofdlampje aan en omhoog klauteren, bukkend de cave in. Kruipend, hoppend, lopend, in tijgersluipgang en bukkend hebben de mannen de hele cave onderzocht. Dit keer niets spannends gevonden, alleen water, modder, vliermuizen en nieuwe openingen en nieuwe grottenstelsels. Van het einde van het ene grottenstelsel, via de enorme steile hellingen, zoekend naar het volgende stelsel. Soms kon je erin, soms was alles ingestort. En helemaal beneden stroomde de rivier in de canyon nog steeds als referentie punt.

Na uren en uren besloten onze avonturiers dat het genoeg was voor die dag en werd de terugreis ingezet. Wat zeker ook een avontuur bleek.

Remy speelt met Team Secret Garden in de plaatselijke voetbalcompetitie. Deze zondag, waren de wedstrijden op het veldje in het dorp. Remy zou gaan spelen, ik zou gaan supporteren en de avonturiers zouden een taxi nemen naar het voetbalveld en daar zouden we gezellig nog wat biertjes drinken.

Het voetbal was al een ervaring op zich. Nou ja, niet het voetbal, maar de supporters. De cowboys kwamen met hun paard, de andere stoere gasten met hun off-the-road-motor, de oudere met hun pick-up-truck en de rijkere met hun vette 4WD. Ook hebben de mannen zich perfect opgedoft voor de wedstrijd, haartjes strak in de gel en hun net gestreken shirtje aan.

Remy en ik hadden al wat biertjes op en de plaatselijke snack, gefrituurde varkenshuid, totdat de jongens, dan eindelijk aan het einde van de middag aan kwamen gewandeld. Het ‘taxi-nemen’ was iets anders uitgepakt. Na een voettocht van 2 uur kregen ze eindelijk een ritje (naar het andere einde van dit dorp) door de plaatselijke dierenambulance, die over de kinderkopjes de snelheid aanhield alsof hij naar een noodgeval moest. Terwijl hij aan het toeren was met z’n familie! De jongens waren dus inmiddels wel toe aan een biertje, maar daarna ook wel aan een douche. ;-)

Cowboy

Zaterdag 31 maart 2012 @ 00:00

Ik voelde me een ware cowboy toen ik in volle draf door het ruige landschap vloog. Op de rug van Camila, een schitterende bruine, rustige en lieve merry.

Het is vroeg dag (althans voor mij) hierboven. Om 7 uur staat koffie en thee klaar en om 7.15 uur is het heerlijk ontbijten. En dan om 8 uur naar de paardjes. Maar eigenlijk gaat alles heel relaxed. Het voelt niet als racen. Vandaag staat dan ook paardrijden op onze planning. Samen met Roxy (een andere gast) en Darwin (onze gids) zijn we 6 uur als cowboys door het landschap getrokken. Het waren rustige paarden, die goed luisterden. We hebben gesjokt, hard gelopen, in draf geweest en gegaloppeerd. De eerste waterval die we zagen was een ‘picture postcard’! De kleine poel eindigde in een ontzettend groene zee van gras. Een paar uur later, pauzeerden we met heerlijke cake met thee. Ik kan hier best wonen en een paard nemen ipv een auto.

Inmiddels werden we helemaal enthousiast en nieuwsgierig gemaakt door Remy en twee Zweedse gasten. In de buurt zijn grotten gevonden. De jongens zijn al een paar dagen deze, waarschijnlijk handgemaakte, grotten aan het ontdekken. Er zijn stukken van potten en speerpunten gevonden. Maar of dat uit de tijd van de grotten is? En waar de grotten voor gebruikt werden? En door wie? De Inca’s? Het blijft gissen. Maar dat maakt, dat eind van de middag en ’s avonds, bij het haarvuurtje, de gistheorieën niet van de lucht zijn. De tunnels zijn parallel aan de ‘canyon’, met om de 20 meter een opening naar buiten. Ze lopen van een paar meter boven de rivier naar honderden meters boven de rivier, maar in de cave hoef je niet te klimmen. Waren het transportroutes? Waren het schuilplaatsen? Internet is niet aanwezig hierboven, dus het blijft gissen en houdt iedereen z’n gedachten goed bezig.

Kort nieuws

Vrijdag 30 maart 2012 @ 10:58

Het is nog steeds vrij koud hier. Ook al wat sneeuw gezien! Een hele aparte gewaarwording na 2 jaar zon...hihi. Overdag als de zon schijnt, is het eigenlijk weer heel warm, omdat je zo hoog zit. Het is ´s ochtends vertrekken met veel aan en gaan de dag, strip je terug naar je t-shirt.

Zometeen gaan we naar de Hostel van Secret Garden in de Cotopaxi. Een paar uurtjes rijden en dan zijn we er net voor de lunch. Ik heb er zin in!! We blijven daar waarschijnlijk 3 nachtjes, komen dan weer hier terug en gaan de dag erna door naar Bahía. Terug naar ons bootje. Boven bij de Cotopaxi is écht geen internet, dus....tot later!!

Bergen

Vrijdag 30 maart 2012 @ 00:00

Geen Bergen aan Zee, maar bergen in Ecuador. Rond lunchtijd was ons uitzicht geen grote kathedraal, maar de besneeuwde toppen van de Cotopaxi! Wouw, wat een schitterend landschap! En wat een waanzinnig relaxed hostel, Secret Garden Cotopaxi. We maakten kennis met Remy (NL’er) en Jessica (Canadese) die daar de boel draaiende houden. De Secret Garden hierboven is het zusje van het hostel in Quito. Hierboven (we zitten op 3500 meter hoogte) is het hostel gebouwd volgens ‘Permaculture’, of in het NLs permacultuur. Hoe leg ik dit 1-2-3 uit? Volgens de NL’se Wikipedia: “Het doel van permacultuur is duurzame opbrengst van ecosysteemproducten en -diensten voor mensen-gemeenschappen door bewust ontwerp van de omgeving”. Jawel, snap je het al? Voorbeelden helpen zeker. Het verbouwen van je eigen eten, is een. Maar bijvoorbeeld zorgen dat je de bomen zo plaatst, dat ze zorgen voor een natuurlijke windbarrière is een andere belangrijke gedachte. En je grote behoefte doen op een ‘speciale’ wc, zodat je het opvangt en dit kan gebruiken als natuurlijk compost, is ook een belangrijke. Verder, water en elektriciteit zo zuinig mogelijk gebruiken en de seizoenen qua weer en eten goed benutten. Heb je het idee een beetje? Bedoeling is, zo selfsupporting mogelijk te zijn en het ecosysteempje waar jij in leeft, zo rond mogelijk te houden. Een heel interessante materie!

Alles is ook zo opgezet dat het super gezellig aandoet. Een grote patio met hangmatten, vuurstookplaatsje en zelfs stenen pizzaoven. Binnen een grote openhaard, waar je gezellig in de grote banken, met elkaar omheen zit om warm te worden. De twee teckels (Mash en Daisy) en de Dalmatiër lopen vrolijk tussen alles door. En waar wij sliepen; beneden een vuurplaatsje (wat ’s avonds aangestoken werd) de wc en douche en boven konden we slapen. Geen elektriciteit hier, alleen kaarsen.

Samen met de twee andere gasten zijn we ’s middags al meteen gaan hiken. Pittig!! Niet alleen vanwege de hoogte, maar ook gewoon het pad. Maar (sorry ik verval in herhaling) wat een schitterende omgeving! We hadden laarzen aangetrokken, want het kon modderig worden en we moesten de rivier door. Inderdaad!! Door de rivier wadend en hangend aan de rotswand, was het schuifelen naar de schitterende watervallen. Heel gaaf! Met name het ‘rockclimbing’ was leuk, je moest de bocht om via een rotswand. Goed vasthouden, want de wand was nat en glibberig.

Tegen dat we terug waren, stonden de snacks al op tafel, heerlijke ‘empanadas’. Natuurlijke producten en heerlijk gemaakt in de grote open keuken. Zo ook de veggie lasagne en het toetje. We hebben de avond afgesloten met de andere gasten in de Jacuzzi, met uitzicht op de sterrenhemel...

Weer de evenaar

Donderdag 29 maart 2012 @ 00:00

De evenaar is toch wel iets bijzonders. Heel heel lang geleden hebben mensen de equator al bepaald. Dat is gecheckt en gecheckt. De ene keer dachten ze dat ze het verkeerd hadden gedaan, de laatste keer blijkt dat ze er maar heel weinig vanaf zaten. Bijzonder dat men toentertijd dit al zo nauwkeurig kon bepalen!

En wat super bijzonder is….twee keer per jaar staat de zon loodrecht op de evenaar, de zogenoemde Equinox. Op het Noordelijk halfrond kennen wij deze data als het begin van de lente of de herfst. Op het Zuidelijk halfrond is dit net andersom. Een heel bijzonder fenomeen dus. En, zoals Hans al berichtte in een reactie, zijn wij, met La Luna, de evenaar gepasseerd op de dag van de Equinox! Hebben wij weer!!

Wij hebben weer van alles geleerd over de evenaar, de equinox en de verschillende feesten die bij de seizoenen horen in Quito, in Mitad del Mundo, bij Museo Solar Inti Ñan. Zij zeggen dat de evenaar daar precies loopt en doen er ‘proefjes’. Heel leuk, ware het niet dat daar nu de evenaar niet precies loopt en deze proefjes (een paar dan) echt wel echt zijn, maar dat je dat echt niet op een meter van de evenaar al kunt merken. Zoals bijvoorbeeld; dat het water tegen de klok indraait op het Noordelijk halfrond op de aarde (check dat maar daar in NL) en het water met de klok mee op het Zuidelijk halfrond (heb ik hier gecheckt). Dat is dus waar, maar dat kunnen ze daar, 10 cm naast de (nog niet eens ware) evenaarlijn, helaas niet aantonen. Ook kan dit meteen veranderen door andere factoren, maar ok, het is wel een grappig proefje. En wat natuurlijk geweldig is (en waardoor ik daar wel wilde blijven wonen), rond de evenaar weeg je minder!

Ecuador is het hoogste punt op de evenaar. Vandaar ook de naam. Eerst heette Ecuador Quito, wat betekent, ‘middel land’. Het interessantste vond ik toch wel de kloksystemen, de verschillende versies van de zonnewijzer. Al met al een heel leuk museum.

Helaas konden we niet de krater in de buurt oplopen, de zolen van mijn schoenen waren na de hike van gisteren al wat losgelaten, maar hadden de nacht niet overleeft. Oei, ik ga toch echt niet op mijn slippers naar de Cotopaxi. Maar, zoals in NL, hebben ze hier ook schoenmakers, die het vakkundig plakken én stikken.

Heel grappig zijn ook de backpackers die je tegenkomt hier in de Secret Garden. We zijn al verschillende NL’ers tegengekomen. Het zijn eigenlijk net cruisers. De gesprekken komen vaak neer op ‘Waar kom je vandaan?’ ‘Hoe lang ben je al onderweg?’ ‘Hoe lang heb je nog?’ en ‘Waar ben je geweest en ga je nog naar toe?’ Heel grappig!

Koude neuzen show

Woensdag 28 maart 2012 @ 17:17

Na zo´n 8 uur in de bus, kwamen we gisteren eind van de middag in Quito aan. Het was een waanzinnig mooie reis! Wat is Ecuador mooi! Er waren nog heel duidelijk sporen van de vele regenval van de laatste dagen hier in het binnenland. Ze waren druk bezig de weg schoon te maken, maar de bomen en modder waren soms nog niet helemaal weg.

Toen we in Quito aankwamen was het net een wintermiddag in NL!! Koud, grijs, guur, regen en al donker aan het worden. De hostel (Secret Garden) is basic, maar een gezellig backpackershol. We hebben hele simpele kamer, zonder raam, maar een prima bed. Al moet ik zeggen dat we gisteren wel moe waren. De wc en douches zitten op de gang. Ook heel heel basic, maar ok. Het Hostel zit in twee hele oude smalle pandjes. Het is een trappengeloop en dus alles zit op een ander niveau en smal enz. Bar, annex restaurant zit helemaal op het dak en heeft hierdoor een waanzinnig uitzicht!! We hebben er gisteren een biertje gedronken, aangekleed met spijkerbroek, grote schoenen en dikke sokken, dikke trui én jas! Het was koud!! Gezellig gekletst met een paar andere NL´ers.

Je moet je hier ´s ochtends inschrijven voor het diner. Dat was dus gisteren niet meer mogelijk, dus zijn we met de taxi naar het uitgaansstuk in het nieuwe gedeelte van de stad gegaan. Erg gezellig, heel veel leuke terrasjes en prima restaurantjes. Het was echt heel grappig, want omdat het zo koud is, zie je iedereen met dikke jassen, truien, sjaals en zelfs mutsen lopen. Het was echt gewoon even Breda op een zaterdagmiddag in december. ;-)

Vandaag zijn al vroeg gaan lunchen. ´s Ochtends is het weer het beste, helder, weinig wolken en zonnig. We zijn met een kabelbaantje omhoog gegaan, 2,5 km naar 4100 meter, op de Volcán Pichincha. Op het dak van het hostel zit je op 2829 meter hoog. Dus dat was wel even wennen. Het was echt even ademhalen, zeg maar. Maar zo schitterend!!! De stad Quito is groot! Er wonen ook bijna 2 miljoen mensen, dus het hele dal is bebouwd. We zijn een aardig eindje omhoog gehiked de vulkaan verder op. Het uitzicht op de vulkaan, de bergen er omheen, het desolate landschap ertussen en de stad is adembenemend!! Maar dat laatste kan natuurlijk ook door de hoogte komen. Je kunt naar 4680 meter hoogte (3 uurtjes hiken), naar Rucu Pichincha, maar dat hebben we niet gedaan. Het werd op een gegeven moment erg bewolkt en waren ook nog niet echt aan de hoogte gewend (1e dag op 2800 meter na continu op zeeniveau), dus zijn we naar een paar uur lopen toch maar weer langzaam afgezakt.

Het is heel grappig, want je komt tijdens het lopen veel verschillende mensen tegen. Heel veel toeristen, maar ook locals. Iedereen moet af en toe even weer op adem komen en gaat dan kletsen. Niet echt goed om op adem te komen, maar wel gezelly. We hebben met een jongen uit Zwitserland gesproken, iemand uit Tsjechie. Een vrouw uit Peru. En een groepje locals uit Guayaquil. Super leuk!

Daarna maar weer afgezakt naar het oude centrum. Een hele mooie kathedraal bezocht, met waanzinnige glas-in-lood ramen. En toen maar terug. Onze benen zijn moe. Haha. We gaan hier lekker aan de koffie en daarna aan een biertje. Morgen weer een (hike)dag.

Met vakantie

Maandag 26 maart 2012 @ 19:23

Ja, we hebben het luxe! Morgen gaan we op vakantie. Tenminste, als onze paspoorten vanavond arriveren. Het is een leuk plekje hier, maar afspraken…zucht.

Vandaag al even bijgekletst met de Inish en vanavond nog even borrelen. Onze Franse vrienden van de Soghia gaan morgen ook weer verder, dus die moeten we ook nog ‘gedagborrelen’. En dan gaan wij morgenochtend met de bus naar Quito. Een trip van zo’n 9 uur. Ik ben benieuwd. Na een paar dagen Quito, gaan we door naar de Cotopaxi. Ik weet niet of we van internet gebruik kunnen maken, dus mocht het hier even heel stil worden…..wij zijn met vakantie!

Zondag

Zondag 25 maart 2012 @ 18:30

Het is zoals vaak, een slome rustige zondag. De (fris)drank voorraad is aangevuld en ik heb al wat spullen bij elkaar gezocht voor als we over een paar dagen naar Quito vertrekken. Verder heb ik de foto’s van Panama geupload (zie in de linkerkolom ‘Foto’s’, de link naar Picasa). Dat duurde en duurde en je wilt dan niet nog meer het systeem belasten, dus zijn we maar lekker gaan douchen, terwijl de computer stond te ratelen. Helaas is Puerto Amistad vandaag gesloten, dus moeten we ons drankje en knabbeltje aan de overkant bij de ‘Panaderie’ halen. Geen straf, want voor 1 dollar hebben we een flesje cola, flesje water en twee koeken! Het is hier dus niet duur. Wat eigenlijk wel duur is, is het in/uitklaren en wat daar verder bij komt kijken. Bizar wat je dus voor 1 dollar kunt doen hier, terwijl je 100 dollar alleen al aan agent-kosten kwijt bent. Rijker wordt rijker, arm blijft arm.

Onderweg zie je veel handwerk, in de vorm van sieraden, houtsnijwerk of schilderijen. Echte kunstenaars en vaak zit daar aardig wat talent tussen. Maar je kunt nieuw talent dichterbij vinden, gewoon in NL. Tonny, mijn vriendin, is een beginnende schrijfster. Ze schrijft over het leven van een vriend van haar. En dat leven is zeer bewogen geweest, maar dan helaas niet op een positieve manier. En zoals het bij een goed boek gaat, heb je (tenminste ik) na een paar hoofdstukken al gevoel bij de hoofdpersonen. In dit geval enorm medeleven met de hoofdpersoon (Kees) en een enorme afkeer tegen de persoon Koos. Aan de ene kant wil ik heel graag weten hoe het verder gaat, verder lezen dus! Aan de andere kant…wil ik het wel weten. Nieuwsgierig geworden? Lees de eerste penstreken van Tonny’s manuscript ‘Broertje’ via de link hieronder. Je kunt Tonny met het uitgeven van haar manuscript helpen door aandelen te kopen. Meer informatie is ook via onderstaande link te vinden.



Neptunus

Vrijdag 23 maart 2012 @ 14:58

We zijn er!! We zitten inmiddels met onze voeten op het vastenland, in Ecuador.

Zoals voorspeld, kregen we rond middernacht (eergisterennacht) bezoek van Neptunus! Rond 6 voor 12, onze tijd, gingen we de evenaar over en zoals een goed vaargebruik, komt Neptunes aan boord om de zeevarende die voor het eerst de evenaar over gaan, te ontgroenen. Neptunus is al heel oud, hij is geboren in de Romeinse tijd en god van de zee. Als zeegod kan hij echt een zeebonk zijn, bars en trots. Maar hij is wel degene die de zee, tijdens storm tot bedaren kan brengen. Een man, die je dus echt als goede vriend wilt hebben! Hij stapte bij ons dus net voor middernacht aan boord, compleet met vissenhuidcape, wilde haren, baard, zijn drietand-staf en zijn onafscheidelijke vriend, de dolfijn bleef de wacht houden in het water. Etienne werd uit z’n slaap gewekt door zijn sprong aan dek, terwijl ik net een foto aan het maken was van onze GPS. We hoopten al dat hij zou komen, maar schrokken toch, hierdoor is de foto van de GPS een beetje bewogen. Neptunus is een hele vriendelijke man, met een bulderende lach, die we veel hebben gehoord. We hebben een pilsje met hem gedronken en wat gegeten. Hij heeft ons gekroond met z’n drietand en we hebben het ontgroeningsritueel doorlopen. Dit was toch wel heel bijzonder! We moesten balanceren op een aardappel (het symbool voor het land, gelukkig had ik een paar grote liggen), terwijl we een puts zoutwater (het symbool voor de zee) over ons uitgestort kregen. Daarna moesten we een rondje draaien (symbool voor de wind) terwijl we bij elke windrichting een bedankje uit moesten spreken in de typische zeetaal, fonetisch klinkt het: whoessie, whoessa, whoessipie. Daarna hebben we nog een visje gegeten met wat zeewier, het eten wat de zee ons geeft. Als aandenken hebben we een hele mooie schelp gekregen. Ooh, wat baalde ik dat het zo donker was, (Neptunus had geen licht nodig), want ik heb er dus geen foto’s van kunnen maken….moeten jullie mij dus maar op mijn woord geloven. ;-)

Na deze enerverende nacht kwamen we ’s ochtends rond half 11 al aan op het ‘wachtpunt’. We hebben de boot aan een grondige schoonmaak onderworpen, terwijl we wachtten op de pilot. Deze kwam om 15.00 uur en loodste ons de rivier in. Het stroomt hier als een tierelier, maar achter de mooring hebben we er weinig last van. De HealthOfficer kwam meteen aan boord om te kijken welke inentingen we hadden, of we niet ziek waren, geen sexueel overdraagbare ziekte hadden en welke medicijnen we slikken. We zijn, zoals verwacht, gezond bevonden en mochten daarna aan wal. Puerto Amistad heeft een hele gezellige bar (met 600 ml Pilsener voor net iets meer dan een dollar!) en restaurant (lekker eten!!). Het stadje ziet er gezellig uit. Het enige nadeel van dit plekje hier (komt door het seizoen), er zitten ontzettend veel muggen. Ik was me dus gisterenavond vergeten in te spuiten en zit alweer helemaal onder, met dikke benen als gevolg. Balen, ik ga dus vanaf nu niet meer weg, zonder mijn Off! Vandaag hebben we een lekker dagje, we zitten te emailen en ondertussen wordt de was gedaan. Toppie!! Het is heel bijzonder, maar we voelden ons hier meteen erg thuis, dat zo’n nieuwe plek zo’n gevoel kan geven...