Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Er is een tijd van komen en een tijd van gaan

Zondag 29 april 2012 @ 00:02

Het is altijd weer raar, hoe een vreemde omgeving langzaam toch weer zo vertrouwd wordt. Misschien ook weer niet raar, het is voor een bepaalde periode je leefomgeving. Je achtertuin, je ‘neighbourhood’. En dan loop je ineens voor de laatste keer langs het zo bekende straatje, pak je voor de laatste keer nog even twee 5 liter jerrycans met water mee bij de zo vertrouwde supermarkt en loop je voor het laatst de pier over naar de watertaxi. Dat is altijd een heel raar moment, die laatste dingen. Het voelt ook vaak als weemoed, loslaten, achterlaten en vaarwel. Je vertrouwde loopje verlaten en de mensen die je zelfs al zijn gaan kennen (de port captain, de ‘snorkelcapitein’ en de watertaxi-boys). Maar ja, het is tijd om verder te gaan.

En dat gaan we morgen weer. De langste etappe, van onze reis (waarschijnlijk en in ieder geval tot nu toe) en de langste etappe hier in de Pacific. Vanochtend hebben we onze moestuin weer aangevuld. Elke zaterdagochtend is hier de fruit- en groentemarkt. Van 6 tot 12 uur in de ochtend en ben op tijd, want zo rond 9 uur is er al veel niet meer. We waren er op tijd, maar zagen een duidelijk verschil met wat er nog was toen we weggingen. Maar ben je er dus vroeg, dan hebben ze er bijna alles; zelfs broccoli, spinazie, bloemkool en lente-uitjes. Helaas hadden ze geen sinaasappels, wat wel raar is, want er waren limoenen te over. Het is ook grappig om te zien hoe het gaat op zo’n markt, bij de oudste vrouwtjes heb je vaak de beste deals, maar dan moet je niet van die kleine uitgemergelde hebben, want die zetten je af. Zorgen dat je zelf alles kiest, want laat je de ander dingen voor je pakken, dan krijg je geheid spijt. En dit keer was de eierman de topper. Hij verpakte de 30 eieren wel in 4 van die kartonnen eier-‘dozen’. Zelfs tape eromheen en toen konden we het meenemen. Top! We zitten dus weer lekker vol. Hopelijk gaat het goed met de oversteek (niet al te heftig en niet ziek) zodat ik weer lekker alles kan gebruiken in het eten.

Vanaf nu zijn we dan ook de komende maand onderweg. Het is 3000 mijl, maar dat is hemelsbreed. De af te leggen afstand hangt ook heel erg af van het weer en de stroom die we onderweg gaan tegenkomen. We zullen zien. Volgens onze normale berekeningen en gemiddelden zouden we er zo’n 27 dagen over doen. Wordt het inderdaad 27 dagen, dan doe ik een vreugdedans op Fatu Hiva. We verwachten namelijk wel wat dagen meer….

Wil je ons dus bereiken de komende tijd (dat vinden we altijd erg leuk tijdens zo’n saaie oversteek) dan moet dat via de ‘reacties’ of het SSB-mailadres. En oja, beleggen is tegenwoordig niet zo’n goed idee meer, dus kun je je geld ook opmaken door ons te bellen (of gratis een sms’je te sturen). ;-)

Wat is hoog?

Zaterdag 28 april 2012 @ 01:49

Ik weet het, een eiland of land drijft niet. Dat zit vast aan de aardkorst van Moeder Aarde. Maar die kleine eilandjes die hier verspreid liggen, daarvan zie je maar een topje. Stel je voor dat je dus boven op een berg gaat zitten, ergens in de Alpen ofzo en dan laten ze, zeg zo’n 80% van die berg afzakken in de zee. Je leeft dan dus op maar 20% van die berg. Dat is dus hier ook. (en natuurlijk op alle andere eilanden) Al deze eilanden hebben meer oppervlakte onder water, dan hierboven waar wij op lopen. En omdat het vrij snel naast het eiland al meteen kilometers diep is, is het een steile hoge berg. Je bent je dat niet bewust, maar bizar niet? Wat zou er het hoogste zijn? Een landberg (zoals de Mount Everest) of een eiland hier in de oceaan? Hmm, interessant. Wat is nul? Zeeniveau of de zeebodem?

Gisteren hebben we de zogenoemde ‘High-land’tour gedaan. Erg leuk! Onze gids was ook erg geïnteresseerd in het geologische aspect van het eiland en kon ons dus veel vertellen. We zijn eerst naar zogenaamd ‘potholes’ geweest. Sommigen denken, en vertellen dit ook tegen toeristen, dat het kraters zijn, maar dat zijn het duidelijk niet. Het gesteente hier boven in het eiland (zo’n 800 meter hoog, vanaf zeeniveau gemeten) is duidelijk geen lava gesteente, zoals het zwarte gesteente beneden bij de stranden. Heel interessant, de grote ronde gaten, met in de rechte rotswanden verschillende tunnels. Deze tunnels staan in verbinding onder het hele eiland. De zogenaamde lavatunnels waar we ook in zijn gaan kijken. Gaaf! Het zijn tunnels, waar de lava door stroomde toen het eiland, door een vulkanische uitbarsting omhoog gedrukt werd. De lava is hier weer terug uit gestroomd en toen zijn de tunnels opgedroogd en gebleven. Een soort aders van het eiland. Je herkent de lavalaag in het ‘plafond’ goed.

Verder zijn we naar een ranch geweest waar de schildpadden in hun ‘natuurlijke’ omgeving leven. Het is bijna paartijd en dus waren de meeste mannetjes, en vrouwtjes, naar de ‘lowlands’ getrokken om daar te paren en eieren te leggen. Het gebied waar de duizenden grote schildpadden rondlopen is enorm, dus we hebben maar een paar, waarschijnlijk vrijgezelle, schildpadden gezien. Het was wel gaaf, want je loopt door de modder en gras op zoek naar zo’n grote ding wat op een rots lijkt. Het was al warm, dus op zich is het niet ver zoeken. Ze zoeken dan meestal verkoeling door met hun gat (nou ja, eigenlijk hun hele lichaam) in de modder te gaan liggen. En wat zijn ze groot! Als je dichtbij komt, te dichtbij, gaan ze blazen en trekken ze hun kop in. Het schild is van dezelfde structuur als onze haren en nagels, keratine. En dat schild is sterk! Dan weet je waar wat sla en gras dus goed voor is ;-)

Vandaag wat boodschappies gedaan en alles weer een zeevast plaatsje gegeven. Etienne was de boot aan het schoonmaken en toen hij boven kwam, zag hij iets, wat je als zeiler liever niet ziet. Een groot, schitterend jacht, was hier vlakbij op het rif gelopen! Wat een vreselijk gezicht is dat! Als je hem ziet dansen en draaien op de golven op het rif, gaat dat door merg en been. Met hulp van alle bootjes hier, was hij er gelukkig al vrij snel vanaf. Brrrr, dat is echt een nachtmerrie van elke zeiler!

Vanavond zijn we lekker luxe uit eten geweest! Weer eens een super stukje vlees en een overheerlijk visje. Genieten dus! Toen we onderweg naar het restaurant liepen, passeerden we de vismarkt. En dat is hier waar vermaak. Niet zozeer de mega grote vissen die ze klaar maken. Maar de zeeleeuwen en pelikanen bedelen niet om een stukje vis, ze pakken het gewoon zelf!

PS De foto's van de Galapagos staan al in het foto-album!

Zwemmen met de zeeleeuwen

Vrijdag 27 april 2012 @ 01:05

Big Galapagos Five!

Woensdag 25 april 2012 @ 21:52

Na vanochtend hebben we de Big Five van de Galapagos gezien! Op nummer 1, de Grote schildpadden, nummer 2, de zeeleeuwen, nummer 3, de Blue Footed Boobies!, nummer 4, de marina Iguana (dat lelijke zwarte ding) en nummer 5 de Darwin Finches. En dan vergeet ik de pinguins, die op Isabella zitten, maareven. Want daartegenover hebben we ook White Tipped Sharks gezien, de Sally Lightfoot crabs (die hele rode), langoestes, land Iguana’s, Lava Lizards, Swallow-tailed Gull (klak-klak vogels), fregatvogels en pelikanen. En dan heb ik het nog niet over de grote vissen van vandaag. Grote dokters, angelfish, papagaaivissen, murene, koffervissen, eagle rays en bruine roggen. En dan laat ik het kleine grut, waarvan er miljoenen waren, maar even achterwege. Geloof dat het meer de Galapagos top 100 wordt.

Vanochtend zijn we met 10 andere toeristen in een bootje gestapt voor de Bahía tour. Een toer langs verschillende plekken hier in de buurt. Eerst naar het kleine eilandje hier vlakbij, Isla Loberia, waar een grote zeeleeuwenkolonie woont. We zagen daar inderdaad tig zeeleeuwen op de rotsen liggen en wandelen op het strand. Natuurlijk meteen het water in, en naast heel veel andere grote vissen, zwem je dan ook gewoon met de zeeleeuwen! Het lijken boven water van de lompe logge beesten, maar onderwater zijn ze heel flexibel en zelfs wat elegant! Super gaaf!

Daarna voeren we naar een steigertje vanwaar we naar twee strandjes konden lopen, door het schitterende ruige landschap. Etienne zag op een gegeven moment zelfs een grot, “hé daar kunnen we in!” Helaas werd hij snel uit die illusie gehaald, je kunt (of mag) nu eenmaal niet elke grot in. ;-) Het was wel gaaf. Het is hier vulkanisch en de gids legde uit dat je drie verschillende soorten lava hebt. Heel interessant. Het landschap is ruig en zwart met prikkels (door alle cacti’s). Eerst naar Los Tintores en toen naar Playa Los Perros. Daar zagen we voor het eerst Marina Iguana’s zwemmen! Dat is ook de enige soort Iguana die dat doet. Ze heten natuurlijk niet voor niets zo. We zagen daar ook verschillende Blue Footed Boobies op de rotsen, al hadden we ze ook al in de baai, dichterbij huis gespot. Het zijn hele grappige vogels, die wij in Venezuela heel veel hebben gezien, maar dan de helemaal witte versie met rode voeten.

Las Grietas was het volgende punt op het programma, maar daar waren wij natuurlijk al geweest. Geen probleem, we konden om de hoek, langs de rotsen gaan snorkelen met de kapitein. En dat was een goede keus! Wouw, wat een plek! Daar zagen we de haai, de white tip shark (die hier onschuldig is). En verder nog heel veel andere dieren, zoals een schildpad en nog meer zeeleeuwen, die echt superhoog op de rotsen kunnen springen uit het water! We snappen nu, hoe ze op sommige boten komen! Ook zagen we hier de Blue Footed Boobies weer en de Marina Iguana’s die onder water aan het eten waren! Het was een heel geslaagd uitje en dat voor maar 30 dollar pp! Aanrader dus voor andere Galapagos-gangers.

Vanmiddag zijn we dan weer aan het klussen geweest, verder met de marifoon en hebben we een excursie voor morgen geboekt. Het binnenland in. Ben benieuwd wat we dan weer gaan zien!

Een gewaarschuwd mens

Dinsdag 24 april 2012 @ 19:07

We waren gewaarschuwd. Als je drie jaar weg bent, gaat alles een keertje stuk. Ja ja, denk je dan, dat gaan we wel zien. En zo’n momentje hadden we eergisteren. Ik riep de watertaxi op met de VHF. Geen antwoord. Niet abnormaal, ze reageren wel vaker niet en komen dan wel gewoon. Nog een keer. En nog een keer. En nog een keer. Hmm, misschien voor de zekerheid met de handmarifoon proberen. De hoorn buiten heeft wel vaker kuren. “Watertaxi, watertaxi, aqui La Luna” “Dos minutos!” Shit. Het was avond, na mijn dagje hard werken wilden we lekker uit eten.

De volgende ochtend meteen maar even de marifoons aan een nadere inspectie onderworpen en dit keer kon Etienne, na veel zweten, zuchten en steunen, niet anders zeggen, dan dat hij hem niet meer aan de praat kreeg. We ontvingen nog wel, maar zenden, nee. Verdikkeme, ben je in het paradijs, hebben we dit. Geen major probleem, maar wel vervelend. Een VHF waarmee je kunt zenden is toch wel handig. Besloten om maar even op zoek te gaan naar een vervangmodelletje. En warempel, zelfs hier, waar de prehistorische dieren nog (vrij) rondlopen, zijn ook marifoons te koop. Na dubben hebben we een goedkoop (relatief gezien) modelletje gekocht van een bekend Amerikaanse merk (waar ik nu, internettent bij een wit strandje even niet op kan komen). Vanochtend de eerste stapjes om een plekje voor hem (of haar) te zoeken. Morgen verder.

Gisterenmiddag zijn we dan ook maar op pad gegaan, even wat anders dan klussen of bootdingen. We hebben een schitterende, maar ontzettend warme, hike gemaakt naar Las Grietas. De eilanden hier zijn vulkanisch en bestaan dus uit lavagrond. Dat is grof, ruig, open gesteente. Het pad naar Las Grietas was over deze stenen door een schitterend gebied met een zoutmeer en langs hele vele cacti’s Las Grietas is een kloof in het lava gesteente, waar regenwater zich vermengt met zeewater. Je kunt er snorkelen, zwemmen en van de kliffen afduiken. Het is heerlijk fris verkoelend, super helder water! Je koelt er beter in af, dan in het lauwe zeewater.

Al vrij vroeg in deze hike kom je langs een schitterend rustig hotel met een mooi strandje waar we even hebben geinternet. Eind van de middag terug naar het dorpje om de marifoon te halen. We hebben gegeten in een straatje waar allemaal lokale tentjes zitten. ’s Avonds zetten ze de stoelen en tafels op straat en is het een drukte van belang. Heel gezellig kwamen we daar aan de praat met Gerrit en Anne-mieke van de Fruit de Mer, ook een NL’se boot, die waarschijnlijk rond dezelfde tijd als wij over gaan steken naar de Marquises. Vandaag vertrokken zij alweer naar Isla Isabella.

Inmiddels tikt de tijd vlot door en willen we nog wel wat meer zien van het eiland hier. We hebben dus, met de paar klusjes nog te doen, een schemaatje gemaakt voor de komende dagen. ;-)

Handwerk

Maandag 23 april 2012 @ 06:23

Vandaag was een handwerkdagje. En dan niet leuk crea bezig zijn, nee, de stiksel van de genua nalopen en indien nodig, opnieuw stikken. Met name een strook aan de onderkant was, door het schuren over de reling aardig los. En nog een paar stiksels door het wrijven langs de stagen. Schavielen (slijtage door schuren) is echt onze grootste vijand. Je moet er continu op letten, maar je kunt helaas niet alles tegenhouden. De stiksels die los waren, waren geen belangrijke. Meer om de verschillende lagen doek op elkaar te houden en onderaan is het een strook waar de onderlijkstrekker doorheen loopt. Niets ergs dus, maar het kan maar beter weer gemaakt zijn. De genua is groot en stug en past niet onder mijn naaimachine, dat was dus ouderwets handwerk. Gelukkig kon ik op vele plaatsen het oude 'stikgaatje' gebruiken, dat scheelt in kracht. Maar ik ben er toch wel heel de dag mee zoet geweest.
.
Het wordt aardig stil hier. Gisteren is de Inish vertrokken en vandaag gingen ook onze Panamese buren (Juan van Gente de Mar) er vandoor. Wij zullen hen waarschijnlijk over krap een weekje volgen.
.
Vanochtend hadden we nog wat buien, met veel bewolking, maar dat trok in de middag al snel op naar een strak blauwe hemel. Met als gevolg, heel warm. We hebben aan het einde van de dag dus nog maar even gezwommen en gesnorkeld bij de boot. Manta-rays gezien en een soort tam koffervisje. Etienne kon die gewoon vastpakken! De koffervisjes doen zich te goed aan onze boot, heel fijn, maar ze zijn naar ons idee nog niet hongerig genoeg. We moeten zelf ook nog een hoop schrappen. Het is hier namelijk erg voedingsrijk en de boot groeit weer aan als kool.
-----
At 23-4-2012 3:58 (utc) our position was 00°44.82'S 090°18.42'W

Diesel met een luchtje

Zondag 22 april 2012 @ 05:49

Tijdens de oversteek deed onze dieselmeter al raar en stopte uiteindelijk, terwijl hij bleef aangeven dat de tank drie kwart vol was. Dat kon niet, wisten we op dat moment en toen we er weer een jerrycan in geleegd hadden was de meter nog niet verschoven. Stuk dus. Luidde Etienne z'n deskundige mening. Een klusje om, eenmaal op de Galapagos, maar eens naar te kijken. Tot die tijd hielden we in het logboek nauwkeurig bij hoe laat we de motor startte en weer uitzette. We weten, ongeveer, hoeveel diesel per uur we verbruiken, dus moesten we het even zo berekenen. Met natuurlijk de ruime marges aan alle kanten.
.
Gisteren was het 'dieselmeter-klusje-dag'. We hadden al uitvoerig besproken wat er stuk kon zijn, of misschien, hopelijk, alleen maar erg vervuild. De meter in de tank is eigenlijk erg simpel, dus kan er niet veel stuk aan zijn, maar als er iets stuk aan is, dan is het de meter ook meteen overleden. De meter uit de tank gehaald en ja, hij was wat vies. Schoongemaakt en gelukkig, wat aandacht en poetsen doet soms wonderen. Het ding geeft weer aan wat hij aan moet geven.
.
Diesel heeft hier, op de Galapagos, de prijs van goud. Aangezien ik zilver draag kan ik dus niets ruilen, dus zullen we het duur moeten kopen voor dollars. Maar ja, wat is duur? Het is 6 dollar per gallon. Een gallon is 3,8 liter. Vergeleken met NL, niet duur. Vergeleken met Panama en het vasteland van Ecuador, heel erg duur. Aangezien wij nu hier zijn en niet in NL, vinden wij het dus duur. En zeker als je weet dat de localen hier, 1 dollar per gallon betalen! Zwaar gesubsidieerd, maar dus niet voor toeristen. Wij mogen dan ook alleen (legaal), de hele dure, diesel halen met een toestemmingscertificaat van de port captain. Het was het gesprek van de dag met onze buren hier uit Panama. Maar helaas konden wij tot op heden geen 'mannetje' vinden, die het voor 'wehnug' zou doen.
.
Totdat ik gisteren, aan een watertaxichauffeur, vroeg of het tankstation hier in het dorp de enige plek was om diesel te halen. Tja, je moet het natuurlijk subtiel vragen. Hoeveel hadden we nodig? 50 gallon. Morgenochtend (vandaag dus) kwam hij om 11 uur. 3 dollar per gallon? Prima! Wij zaten vanochtend dus hoopvol te wachten, komt ie wel of komt ie niet? Hij kwam inderdaad, maar met maar 15 gallon. Geeft niets, overgeladen en in de tank gegooid. Afgerekend, prijs was door de daginflatie wel gestegen naar 4 dollar per gallon, maar ok. Kwam hij nog meer brengen? We moeten 50 gallon hebben. Hij keek wat moeilijk. We hadden al gezien dat het diesel halen, ook voor de localen, erg gereguleerd was, met papieren, legitimatie en mannen met geweren als bewakers. Ons 'mannetje' wilde nog wel een keer komen, morgen. Maar dan kwam er weer inflatie bij. Wij hebben toen maar bedankt. Het is voor hem erg link en hoe meer hij moet halen hoe linker. Het is dus geen 'inflatiegeld' maar meer 'gevarengeld', geld met een luchtje.
-----
At 22-4-2012 3:04 (utc) our position was 00°44.83'S 090°18.42'W

Allemaal beestjes

Donderdag 19 april 2012 @ 23:56

We liggen in Puerto Ayuro, een toeristisch plaatsje, wat eigenlijk best gezellig aan doet. Ik vind het toch altijd weer bijzonder dat je op zo’n 1000 km van het vastenland een hele wereld vind, waar ook van alles is. Gisteren hebben we eerst nog even de ‘fumigation’ man aan boord gehad die alles onder heeft gespoten met een vet goedje, wat alles glibberig, glad en vies maakt. Erg fijn, de vliegen vliegen nog steeds gewoon rond en hebben zelfs het lef om in dit spul te landen. Het was niet giftig, werd ons verteld. Nee, maar volgens mij voor de insecten ook niet. Ik heb nu alleen (helaas) een reden om de hele boot schoon te maken, waar hij heeft gespoten. Daarna zijn we met de watertaxi naar de kant gegaan. Eigenlijk ideaal, geen natte kont van de dinghy en het gaat lekker snel. We hebben Puerto Ayuro wat rondgelopen, wat ‘ferreterias’ bezocht (hardware zaken) en allerlei andere winkels. Geluncht bij The Rock en tegelijkertijd gezellig bijgeklets met Wiph en Dorit van het grote motorschip de Contina.

Toen we terug aan boord kwamen zagen we de Inish liggen! Het nadeel van ‘je dinghy niet in het water’ is dat je niet even gaat kletsen bij anderen, dus afgesproken om vandaag even lekker bij te kletsen. Vandaag dus samen naar de kant en koffie gedronken. Daarna samen op pad om verschillende supermarkten te bezoeken (tja, dat is nu een uitje;-)) en daarna zijn we naar het Charles Darwin Research Station gegaan.

De Galapagos bestaan uit verschillende eilanden, er zijn 12 grotere en 12 kleinere eilanden, waarvan 5 eilanden bewoond zijn. Door mensen dan. Deze eilanden zijn per toeval ontdekt in 1535 door de eerste bisschop van Panama toen hij onderweg was naar Peru en zijn schip van de route af raakte. Hij noemde ze de ‘Island of the tortoises’, eiland van de schildpadden. Omdat de zeevarenden in de jaren erna de ene keer wel de Galapagos konden vinden en een andere keer niet (stroomdiagrammen en GPS hadden ze toen natuurlijk nog niet) werden ze in de tijd erna de ‘Betoverde Eilanden’ genoemd. In de 17e eeuw konden ze de eilanden wat vaker vinden en werd er van alles naar toe gesleept zodat de schepen zich hier weer konden bevoorraden. Toentertijd waren er ook heel veel schildpadden op de eilanden. Dit aantal is drastisch verminderd toen allerlei zeelieden (piraten, kooplui, enz) deze eilanden aandeden om te bevoorraden. Schildpadden konden wel een jaar aan boord blijven leven en waren dus een prima voedselbron.

In 1835 kwam Charles Darwin hier aan tijdens zijn reis aan boord van de Beagle. Hij is hier 5 weken gebleven en heeft heel veel dieren en planten onderzocht en meegenomen, waardoor hij later de Evolutietheorie bedacht. Vandaar dat alles hier op deze eilanden ‘draait’ om de ‘ontdekkingen’ van Charles Darwin. Het research centrum is leuk, het heeft meer weg van een wandeltocht door het ‘authentieke’ landschap van de Galapagos en dan kom je langs wat expositie ruimtes, de schildpadden en iguana’s. En grote schildpadden dat ze hebben!! Enorm!! Zo’n beest zou met gemak onze punt vullen. We hebben Lonesome George ontmoet. Een reuze schildpad die al heel lang hier is, maar voor wie ze maar geen geschikt vrouwtje kunnen vinden. Georgina en Georgia liet hij, ook vandaag, gewoon links liggen. Zouden schildpadden homo kunnen zijn?

Eind goed, al goed

Woensdag 18 april 2012 @ 05:54

We zijn op de Galapagos!! Tussen de eilanden zijn we al verwelkomd door een zeeleeuw die even een kijkje kwam nemen. Heel schattig!
.
Het was vannacht en vandaag een top zeildagje. Zo'n tochtje wat je je wenst om de hele oversteek te hebben. We zijn de laatste mijlen dan ook super opgeschoten, waardoor we rond 16.00 uur aankwamen. Zaterdag om 16.00 uur een week geleden vertrokken uit Bahía, maakt, dat we er dus precies 10 dagen over hebben gedaan. En eigenlijk valt dat reuze mee. Planning was zo'n 6 dagen. Als we windstiltes hadden, konden we gewoon motoren en snelheid houden. Dat snelheid houden was dus drastisch anders door stroom tegen. Een dag of 4 langer, is dus eigenlijk zo gek nog niet.
.
De baai hier op Isla Santa Cruz, Acadamy bay, is aardig vol. Vol met allerhande boten; veel cruisers, rondvaartboten voor de eilanden, wat kleinere cruiseschepen, een bevoorradingsschip en de Endeavour, het schip van National Geographic! De baai ligt totaal niet beschut, dus we liggen achter het anker nu meer te schommelen dan de afgelopen dagen op zee.
.
Nadat we het anker hadden laten vallen, was het meteen gedaan met de rust en kregen we bezoek. Drie man sterk. De Port Captain en twee mannen van het National Park Galapagos. Ik dacht dat er stoom uit mijn oren zou komen, niet van boosheid, maar van het hersenwerk, want toen de Port Captain begreep dat ik wat Spaans sprak ratelde hij alles aan elkaar. Hij legde de procedures uit, vertelde wat er te doen was op het eiland enz enz. We hadden natuurlijk een zarpe naar de Marquises en dus kwam de vraag 'wat komen jullie hier doen?' Ik uitgelegd dat we diesel nodig hadden ivm stroom tegen en geen wind. Dat snapte hij, er was net een boot teruggekomen die onderweg was naar de Marquises, ook geen wind en stroom tegen. Dus was het prima dat wij hier wilden blijven. En nu we er toch waren konden we ook wel wat langer blijven. We hadden alleen een agent nodig, om het papierwerk te regelen en die ging hij even bellen voor ons. Hij had inmiddels al onze papieren al gecheckt, dus ik grapte dat wij een agent niet nodig hadden en het met hem ook goed afkonden. Hij was gevleid, maar nee, we moesten een agent hebben.
.
De agent arriveerde gelijk met iemand van het ministerie van landbouw, of zoiets. De laatste ging controleren of wij geen planten en huisdieren hadden en wat we nog aan vers spul hadden. Het appeltje en de limoenen waren geen probleem, zolang we ze maar niet mee naar de kant namen. De rest had hij niet gezien, Etienne had namelijk meteen alles verborgen. De agent was een aardige man, van een 'ships agent office' en rekende een vrij hoge prijs voor zijn service. Wij hebben hem dus bedankt en meteen weer weggestuurd, we hadden veel lagere bedragen gehoord. Ik verwachtte de Port Captain wel geïrriteerd te hebben, maar nee, hij ging rustig degene bellen die wij voorstelde. Hij legde nog wel even uit dat voor dat bedrag de man 4 uur werkt. Ik ben maar niet in discussie gegaan, dat hij dan zelfs voor NL'se doeleinden een hoog uurloon had.
.
De 'nieuwe' agent arriveerde en regelde meteen alles. Morgen komt er nog een 'fumigation-man' aan boord, sprayen tegen het ongedierte. Mooi, zijn we meteen van de laatste vliegjes en muggen af! De bedragen van wat alles kost, vlogen me wel rond de oren. Morgen maar even alles op een rijtje zetten als we de factuur hebben en onze portemonnee moeten trekken. Maar ok, daarvoor zijn we wel op de Galapagos! Wat we natuurlijk, inmiddels gaar en oververmoeid, hebben gevierd met een biertje in de kuip. Morgen gaan we aan land.
-----
At 18-4-2012 2:24 (utc) our position was 00°44.83'S 090°18.42'W

Land in zicht!

Dinsdag 17 april 2012 @ 01:08

Weinig te melden vandaag. Het is heel de dag bewolkt met af en toe een bui. Zeker in de ochtend was het meer toe, dan af. Daardoor zijn we vannacht en vanochtend wel lekker opgeschoten. En zo ontwaarden we, halverwege de ochtend, aan de horizon iets wat op een berg zou kunnen lijken. Het beeld werd in de loop van de dag helderder en minder helder (tijdens enorme stortbuien), maar het is duidelijk Isla San Cristobal. In de rij van grootte van de eilanden is hij nummer 5, maar heeft wel de een na grootst inwoners aantal. Isla San Cristobal moet schitterend zijn, het is alleen niet het eiland waar wij naar toe gaan. Wij gaan naar Isla Santa Cruz.
.
In de officiële regel heb je toestemming nodig om naar de Galapagos te gaan. Deze toestemming heet een Autografo. Met zo'n Autografo mag je dan, met je eigen boot, meerdere eilanden bezoeken en 40 dagen blijven. Alleen kost zo'n Autografo heel veel centjes. Wil je dit niet, dan kun je een verzoek doen voor een verblijf op de eilanden onder het mom van 'diesel nodig', 'reparatie', enz. De port captain kan dan bepalen dat je maar 72 uur mag blijven, of je toestemming geven voor 20 dagen. Maar je mag dan, met je eigen boot, maar op 1 eiland komen. Omdat wij dus geen officiele toestemming hebben om naar de Galapagos te gaan, konden ze in Ecuador (waar de Galapagos onder vallen) natuurlijk ons geen zarpe (uitreisdocument) geven naar de Galapagos. Andere landen hebben weinig met deze wet te maken en zetten gewoon op je zarpe Galapagos.
.
Wij gaan voor de laatste optie en kiezen daarom het eiland met het 'grootste' stadje en van waaruit de meeste 'excursies' eventueel te boeken zijn. Volgens onze informatie, Isla Santa Cruz dus.
.
De laatste mijlen komen in zicht, maar met de huidige wind, kunnen we hier nog wel een paar dagen over doen. We zullen zien.
-----
At 16-4-2012 22:20 (utc) our position was 00°39.30'S 088°59.99'W

Ik zie ze vliegen

Maandag 16 april 2012 @ 01:28

Zoals ik te pas en te onpas, te vaak, te weinig en waarschijnlijk tot ieders verveling, elke keer weer roep, de dagen vliegen voorbij!! Zelfs hier op zee. En zelfs tijdens een activiteit die onlosmakelijk verbonden is met onze reis, maar niet onze favoriete bezigheid is. Maar net zoals het gaat met verre vliegreizen, wen je aan afstanden. Eerst was de Golf van Biskaje nog ver (3 dagen), maar na 19 dagen de Atlantische oceaan, is die afstand de maatstaf.
.
Het scheelt enorm dat ik de laatste tijd ook niet meer ziek ben. En ook Etienne slaapt nu de eerste nachten altijd al veel beter. Met andere woorden, onze lichamen raken 'gewend' aan de gekke ritmes op zee. Wat ook enorm helpt zijn de vaste routines tijdens een dag. Zie mijn berichtje van een paar dagen geleden. Voor je het weet kan ik al weer aan de lunch beginnen en hetzelfde geldt voor het avondeten. (Lekker) Eten is altijd al een van mijn favoriete bezigheden, maar zo onderweg, wanneer de zee, en onze magen, het toelaten, zijn de maaltijden ook belangrijk. Ik sta liever, zeg een uur, moeite te doen om te blijven staan terwijl ik aan het snijden en bakken ben, voor een maaltijd waarvan ik heerlijk kan genieten tijdens het ondergaan van de zon. Maar dat is voor iedereen misschien anders. En ik moet zeggen, we hebben de laatste dagen weer lekker gegeten; pizza's, eiersalade, macaroni, boontjes met aardappelen en gehaktballen (uit blik!), mihoen, salades enz. En vanavond hebben we weer de favoriet van de boot, nasi! Goed eten helpt om de moraal hoog te houden, maar daar dragen de wegblijvende buien en een beetje wind ook aan bij.
.
Ik heb, je zou denken hoe kan het nog, gisterenavond weer een (voor mij) nieuw verschijnsel gezien; een satelliet. Dat ziet eruit als een 'onderweg zijnde ster'. Deze 'ster' verplaatst zich in een rechte baan, met constante snelheid over je hoofd heen. Etienne heeft het al meerdere keren gezien, maar ik miste ze elke keer. Tot gisteren. Grappig om te bedenken dat de satelliet de ik zag gaan, misschien wel een van de satellieten is die ons elke dag vertelt wat voor weer het gaat worden. Of, misschien was het er wel een die foto's aan het maken was voor een of andere geheime dienst. Heel bijzonder dat er op de oceaan een hele wereld onder je afspeelt, maar ook boven je.
.
In onze wereld gaat het allemaal prima en we komen langzaam toch steeds dichterbij het einde van de eerste etappe.
.
.
PS
Het antwoord op het raadsel via de sms voor vannacht; naam: Lekker Hapje, leeftijd: 2 dagen + een half uur in de pan.
-----
At 15-4-2012 22:57 (utc) our position was 00°38.90'S 087°58.82'W

Bah!!

Zondag 15 april 2012 @ 01:02

Wat hebben we een k-nacht gehad! Regen, buien, bakken, nog meer water en onweer. Wel wat wind, dus we schoten lekker op. Maar met aardig wat wind van achter in, samen met een giga regenbui, maakt dat alles in de kuip nat is. En je moet oppassen anders waait het zo naar binnen. Dan was een bui weer voorbij, wind draaide net zo hard 360 graden mee, dus zeilen weer anders. Dan weer windstil en dan begon het hele feest weer van voren af aan. We zijn vandaag dan ook erg moe, want van slapen komt er weinig, tijdens zo'n nacht.
.
Vandaag is het gelukkig al wel heel de dag droog. Een beetje wind de goede kant heen, dus we schommelen rustig dichter naar de Galapagos. We hebben al een beetje slaap ingehaald, maar ik vrees voor vannacht, als ik de luchten weer zie.
-----
At 14-4-2012 22:47 (utc) our position was 00°38.59'S 087°14.79'W

Te lang op zee

Zaterdag 14 april 2012 @ 01:09

Vroeger dobberde men dagen op zee, op weg naar hun bestemming. Nu, anno 2012 doet men dat niet meer. Toch? Dus wel. Wij dobberen op zee naar onze bestemming. Darwin, onderweg met de Beagle naar de Galapagos, hoe zou het die hier zijn vergaan? Bolle zeilen en een positieve sfeer aan boord, "we zijn er bijna!" Of ook klapperende zeilen, een gefrustreerde stuurman, de rest van de crew lanterfantend aan het dek, zoekend naar schaduw en vertier. En de kok die nog eens door z'n, al spekvette haar, wrijft, "wat gaan we nu weer eten?"
.
Ik denk dat laatste, want wat blijkt uit de verhalen, Darwin was inderdaad op de Galapagos. Alleen maar zo'n 5 dagen en deed zich tegoed aan het schildpaddenvlees. Vind je het gek?! Die vent stikte van de honger. ;-) En de revolutietheorie van Darwin, was geen eureka momentje. Nee, daar had hij, tijdens de windstiltes hier in de Stille Zuidzee, genoeg tijd voor om over na te denken. Als wij hier nog veel langer dobberen kom ik denk ik ook nog wel met een theorie. Maar dan meer over de evolutie van de mens die te lang op zee zit.
.
Toch zijn emoties soms net zo veranderlijk als het weer. Moedeloos zijn we niet meer. We gaan over het algemeen nog wel een knoop in de goede richting en hebben de afgelopen 24 uur zelfs 30 mijl afgelegd. We mogen niet klagen dus! Daarbij geven de gribfiles voor de komende 3 dagen wat stabielere wind, al is het niet veel en lijkt de tegenstroom wat af te nemen. Al kan deze laatste opmerking ook meer een gevalletje van 'wishfull-thinking' zijn.
.
De zon straalt aan de hemel en we hebben al even geen regen meer gehad. Al met al heeft het kietelen van Neptunes dus wel een beetje geholpen. Of zou het komen door jullie massale gebeden? Als dat zo is, zullen we dan ook een sessie doen voor wereldvrede? Of ga ik nu al hallucineren?
-----
At 13-4-2012 22:36 (utc) our position was 00°38.24'S 086°24.07'W

Niet alleen

Vrijdag 13 april 2012 @ 01:48

Wat zal ik zeggen van vandaag? We zijn sinds vanochtend 9 uur, 8 mijl dichter bij de Galapagos gekomen. Nog 200 mijl en dan zijn we in ieder geval bij de eilandengroep en kan de motor weer aan. Dus reken maar uit. Ik zei gisteren wel dat moedeloos worden niet helpt, nee, maar ik moet zeggen dat deze emotie mij wel langzaam bekruipt. We wisselen wat af met de zeilen om elk zuchtje wat er maar staat te pakken. En eigenlijk, laten we het positief benaderen, lukt dat aardig, we gaan in ieder geval nog niet terug naar Ecuador. ;-)
.
We zijn ook niet alleen hier. Elke dag krijgen we wel even, dichtbij of wat verder weg, bezoek van walvissen of dolfijnen. We hebben een hele grote groep dolfijnen in de verte zien jagen. Het was een heel springspektakel. Vol verassing zagen we gisteren ook verschillende schildpadden voorbij zwemmen, hele oude, want het waren hele grootte. Zouden deze 'Giant Tortoises' ook op weg naar de Galapagos zijn en ook de verkeerde stroom zijn tegengekomen? Tot mijn verbazing vliegen hier ook nog steeds verschillende vogels rond. We hebben zelfs de Swallow-Tailed Gull gezien. Familie van de zeemeeuw die voornamelijk op en rond de Galapagos voorkomt. Hij staat erom bekend om 's nachts de boten op zee te volgen. Dat hebben we gemerkt! Ik ken de NL'se naam niet. Het beestje maakt een klakkend geluid, waarvan gedacht wordt dat dit een soort van echo-locatiebepaling is.
.
We kregen vanochtend een raadseltje toegestuurd van een ex-vertrekker, om de tijd te doden. Heel fijn! Maar wij hebben ook een raadseltje, alleen weten wij helaas zelf het antwoord ook niet. Vannacht heb ik bijna een kwartier lang de dieptemeter tussen de 18 en 15 meter zien schommelen! Signaal was constant en supersterk, dus een school vissen kan het bijna niet geweest zijn. Maar wat dan wel? Ik heb het water afgespeurd maar zag geen walvis of onderzeeer. Raar he? We zijn dus echt niet alleen!
-----
At 12-4-2012 22:42 (utc) our position was 00°38.62'S 085°44.63'W

Uitzitten

Donderdag 12 april 2012 @ 01:33

Het is ons de afgelopen dagen weer overduidelijk dat we overgeleverd zijn aan de grillen van de natuur en de buien van Moeder Aarde. Dat geldt natuurlijk altijd, maar in de meeste woongebieden bouwen we stevige huizen, dijken en andere belangrijke dingen om zo min mogelijk 'last' te hebben van deze grillen en buien. Maar hier op dit kleine bootje in deze immense oceaan zijn we eraan overgeleverd. En natuurlijk niet alleen negatief overgeleverd, we leven ermee en halen er soms ons voordeel uit.
.
Alleen zoals ik al zei, de afgelopen dagen zijn we eraan overgeleverd. Want hier, midden op zee, moeten we het doen met de huidige stromen, de heersende (of nu eigenlijk meer niet-heersende) wind en de plenzende buien of brandende zon. We zijn ons er pijnlijk van bewust dat we een keer geen invloed kunnen uitoefenen en het 'tegen de stroom invaren' kan, zolang onze dieselvoorraad het trekt. En daar zit het venijn, dat is niet lang meer. Nog maar 24 uur en dan moet de motor uit en kan pas weer aan bij de Galapagos. En dat terwijl we pas net op de helft zijn.
.
Ik lees me suf in alle Jimmy Cornells , pilots en weerboeken en overal staat hetzelfde voor dit gebied: de SE trade winds heerlijk in de rug en de Humboldt, Peruvaanse en Equatoriale stroom geven je een extra zetje. Maar zo is het hier, op dit moment en de afgelopen dagen, toch echt niet!
.
Wind, als die er al is, pal tegen en datzelfde geldt voor de 1,8 knopen stroom. Ok, geen wind, misschien zitten we in het uitgebreide stukje van de doldrums. Kunnen we mee leven. De gribfiles (weerberichten) gaven ook niet veel wind op. We hadden het met motoren kunnen halen, ware het niet, dat we die *(%@& stroom tegen hebben! Dat is een probleem, dat wordt weer terug naar Ecuador dobberen. We hebben het daar goed naar ons zin gehad, maar willen nu toch echt naar de Galapagos.
.
Wat kunnen we eraan doen? Niets. Moedeloos worden en chagrijnen helpt ook niet. Dus wordt het uitzitten (eten en drinken genoeg), bidden dat er wat meer wind komt (doen jullie ajb mee!!) en wat Sjamanistische en oude rituelen uitvoeren, zoals Neptunes nog maar eens kietelen voor de stroom en de god Wodan uitdagen om meer wind te krijgen, maar hem niet boos maken, want storm hoeft nu ook weer niet. Het leven van een oceaanzeiler gaat nu eenmaal niet altijd over de woelige baren, maar soms ook over spiegelgladde zeeen.
-----
At 11-4-2012 22:29 (utc) our position was 00°37.71'S 084°58.38'W

Whales

Woensdag 11 april 2012 @ 02:19

Het was vandaag net een Hollandse herfstdag, grijs, grauw en nat. Maar dan verder wel warm en geen wind. We worden er een beetje moedeloos van. Het is nu maar een tochtje van 600 mijl, maar wat als we straks naar de Marquises van dit soort ellendig weer hebben? Nog maar even niet aan denken.
.
Een andere oorzaak van onze moedeloosheid is het feit dat het lijkt dat er geen gang in de boot te krijgen is. Zouden we zoveel te zwaar zijn? Hij is aangegroeid, maar dat scheelt nu ook weer niet zoveel. We snappen er niets van. Etienne duikt vanmiddag, tussen de buien door het water in, om toch maar even naar de schroef te kijken. Het water is superhelder, waardoor hij het goed kan zien. Niets aan de hand. Een paar zeepokken, maar gelukkig geen touw of wat dan ook. Waar we nu wel achterkomen, omdat we de motor uitzetten en ons maar even laten dobberen, we keren 180 graden om met de boot. Door de stroming. We hebben zo'n bijna twee knopen stroom tegen! Hoe dat nu weer kan hier. Alle boeken en kaarten geven aan dat er zeker een stroom met ons mee moet lopen, de South Equatorial Current en de Peru current. We breken ons hoofd erover, maar gaan daardoor helaas niet harder en we hebben nog steeds geen idee. We besluiten onze koers iets zuidelijker te zetten. En we nemen af en toe genoegen met een snelheid van 2 knopen in de goede richting vooruit op de zeilen. We kunnen nu eenmaal niet het hele stuk motoren.
.
We hebben nu al wel een aantal keren een walvis bij de boot gehad! Vanochtend schrokken we ons rot van zijn fontein, zo dichtbij was hij. Het zijn Humpback whales. Erg gaaf! En als we heel toevallig allebei naar een vissersboot aan de horizon zitten te kijken, zien we zo'n walvis helemaal boven water springen!! Gaaf!!! Dat zo'n groot log beest, zo kan springen! Ik doe het hem niet na. ;-)
-----
At 10-4-2012 23:21 (utc) our position was 00°30.32'S 084°13.68'W

Dagelijkse sleur

Dinsdag 10 april 2012 @ 00:46

Het is nog steeds dramatisch gesteld met de wind. En ook de stroom is nog niet helemaal met ons. Omdat er verder ook niets spectaculairs gebeurd, dacht ik dat het misschien wel leuk was om jullie een kijkje in onze dag te geven. En dan met name van de afgelopen 24 uur. Als we onderweg zijn, hebben we namelijk een redelijke vaste routine van slapen en eten. En oja, het is hier 7 uur vroeger dan in NL, dusse als jullie om 10 uur 's ochtends aan de koffie zitten, gaat Etienne weer slapen en mijn wachtje gaat in. En als jullie CSI zitten te kijken, of het acht uur journaal, dan zitten wij aan de lunch. Weggedoken in de schaduw van de bimini in onze zwembroek. ;-)
.
21.00 uur
Ons nacht-wacht systeem gaat in. Etienne gaat lekker slapen, ik nestel me buiten met een kop thee in de slaapzak. Ik lees wat (boek of ipod), luister wat muziek of zit gewoon te mijmeren. Om 23.00 uur maak ik Etienne toch maar wakker. De motor staat uit en we gaan steeds langzamer en blijven niet meer op koers. We starten de motor. We hebben de afspraak dat als er iets op het voordek moet gebeuren (in dit geval de boom opruimen) dat we elkaar wakker maken. Hij kan nog een uurtje slapen.
.
00.00 uur
Ik maak Etienne weer wakker. Zijn beurt. Hij neemt wat te knabbelen en te drinken mee naar buiten en mijmert z'n wachtje uit.
.
03.00 uur
Mijn beurt weer. Etienne rolt inmiddels moe z'n bedje in. De tweede wacht hakt er altijd wat harder in. Ik probeer wat te lezen ofzo, maar vaak zit ik meer te dutten. Geen probleem, er is inmiddels geen schip meer in de buurt en de AIS geeft wel alarm.
.
06.00 uur
Het wordt al wat licht aan de horizon als Etienne mij weer aflost. Ik val als een blok in slaap. Etienne neemt z'n zonnebril alvast mee naar buiten, de zon zal al snel hoog aan de hemel staan. Hij dut nog wat, terwijl het langzaam warmer wordt.
.
09.00 uur
De dag begint. Ik word wakker als Etienne de SSB aan zet. Het PanPacificNetje begint zo. Ik zet een keteltje water op en wacht tot ik me kan melden. Terwijl we ontbijten luisteren we naar de anderen. Het ontbijt bestaat uit yoghurt met wat fruit, boterhammen met pindakaas en koffie (D) en thee (E). De andere schepen op het netje zitten veelal hoger, meer tussen Panama en de Galapagos, maar hebben ook geen wind. Gelukkig, we zijn niet de enigen. Etienne laat ondertussen de SSB pruttelen op een weerfile. Hopelijk komt er meer wind. Nee, dus.
.
10.00 uur
Na het ontbijt gaat Etienne nog even wat slapen. Ik doe wat yoga oefeningen, lees of schrijf wat.
.
11.00 uur
Koffietijd, waarna ik onze groenten- en fruittuin even ga controleren, de eieren ga omdraaien (moet elke dag gebeuren, ander rotten ze heel snel!). Verder rommelen we wat aan boord; lezen, zenden, opruimen, niksen.
.
12.00 uur
Etienne gaat een weerfile binnenhalen, met de goede hoop dat het weerbeeld in de paar uur tijd al wat veranderd is. We kijken wat het gaat worden en worden nog moedelozer. Vandaag moet een redelijke dag zijn, morgen komt er nog minder wind. Maar tot nu toe is er nu al geen wind. Ik begin terwijl maar aan de lunch en doe ondertussen ook nog wat afwas.
.
12.45 uur
Lunchen! Vandaag hadden we een toplunch; toast, lekkere salade, hardgekookt eitje en verse jus d'orange.
.
13.30 uur
Met het vele motoren en onze kleine tank moet er ook af en toe getankt worden uit de jerrycans. En omdat we het niet gaan halen met de diesel tot de Galapagos, gaan we proberen of de gennaker wil blijven staan. Nee, dus. We hadden even wat meer wind (5 knopen), maar zodra dat ding gehesen is, kakt hij weer in naar 2 knopen, waardoor de genaker ook inkakt. Een kwartier lang kijken we meer wind, maar nee. Alles maar weer omlaag, het grootzeil omhoog en maar gewoon verder motoren. Meestal douchen we 's middags ook even en verder is het wat kletsen of lezen of schrijven, slapen of niksen.
.
16.00 uur
Happy Hour!! Etienne maakt popcorn. Andere keren eten we chipjes of maak ik wat toastjes, natuurlijk met een alcoholvrije cocktail.
.
17.00 uur
Ik kruip achter de computer om de website bij te werken. Etienne haalt de mail binnen en verstuurt een positierapport. Onze positie en afgelegde afstand wordt in het logboek gezet. Ik vergelijk het niet met gisteren, zal wel dramatisch zijn.
.
18.30 uur
Ga ik eten maken. Gisteren hadden de favoriet van het huis; nasi. Vandaag zou het bloemkool worden, ware het niet, dat deze witte bol vanochtend al zwarte haren had. Het wordt veggie macaroni. Alles aan boord is hier bijna veggie (vegetarisch), mits we een visje vangen. Ze sprongen vandaag wel naast de boot, maar wilde niet in het aas bijten.
.
19.00 uur
Inmiddels is het donker, we maken een lichtje buiten en gaan eten.
.
19.45 uur
Ik ga nog even een uurtje slapen. Etienne houdt de wacht.
.
21.00 uur
Ons nacht-wacht systeem gaat weer in.
-----
At 9-4-2012 22:05 (utc) our position was 00°36.95'S 083°14.05'W

K

Maandag 09 april 2012 @ 01:30

Het is pet, k of hoe je het ook wilt zeggen, met de wind. Zodra we een beetje door de stroom en wind de goede richting op worden gezet, gaat de motor uit. Maar dit wordt dan (m.n. rond eind van de middag) zo wanhopig, dat we niet eens meer kunnen sturen, dus dan gaat toch de motor maar aan. Balen. Zoals ik al zei, willen we eigenlijk niet motoren. We hebben wel voor 6 x 24 uur diesel bij ons, maar dit blijkt duur te zijn op de Galapagos. Onze volgende etappe zullen we toch ook niet motorend kunnen doen. Maar wanneer het zo wanhopig wordt dat we niet eens (redelijk op koers) vooruit komen….dan gaat die herriemaker toch maar aan.
.
Het leven aan boord is, met weinig wind, prima. Alles kunnen we makkelijk doen. En ook het slapen ging zo'n eerste nacht wel goed. De nacht gisteren was trouwens schitterend, met een, iets afnemende, volle maan en weer veel lichtjes in het water.
.
Onze gemiddelde snelheid is niet hoog en we moeten vanaf nu nog 494 mijl.
-----
At 8-4-2012 23:10 (utc) our position was 00°36.47'S 082°03.14'W