Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Gambiaanse sneeuwvlokjes

Zondag 28 november 2010 @ 12:53

Na een onwijs gezellige avond met borrelen en eten met de AbelT, Ech'O, Tin Hau en Rapy was het vanochtend dan toch echt tijd om het schip klaar te maken. Helaas ging dat niet heel soepel. Een visser had zijn netten laten drijven, tegen onze boot aan. Hij was er dus onderdoor gegaan en na wat heen en weer getrek zat dat dus goed vast rond onze kiel, schroef enzo. Etienne kon dus eerst het water in voordat we gingen, maar had het zo weer los.
.
Rond half 1 hebben we Gambia verlaten. We werden uitgezwaaid door heel veel witte vlinders, Gambiaanse Sneeuwvlokjes. Het was geweldig om te zien, deze honderden vlinders rond onze boot. Het was een mooi afscheid van Gambia.
.
Nu op naar de Cape Verde. Helaas hebben we wind tegen, dus we hebben onze koers wat verlegd zodat we toch kunnen zeilen. We zijn op weg naar het eiland Sal en hopen daar dinsdag al aan te komen.
.
Ik ga me nu weer op maken voor het eerste wachtje. Geniet van de sneeuw in NL, ik geniet nog even van een warme nacht hier.
.
-----
At 27-11-2010 19:48 (utc) our position was 13°34.23'N 016°45.06'W

De laatste uren in Gambia

Vrijdag 26 november 2010 @ 12:58

Nu weten we dat we via de 'alternatieve route' naar de Oyster Creek zijn gevaren een paar dagen geleden. Gisteren daarom maar de normale route genomen, die inderdaad beter klopte met degene beschreven in de pilot en sneller was. Ook dieper, op de ingang na. Daarna door naar de Lamin Lodge, om de kaarten terug te brengen en nog een paar dagen rust. Toen we de bocht omkwamen bij de Lamin Lodge zagen we de AbelT en de Ech'O al liggen. Gezellig!!
.
Morgen vertrekken we naar de Cape Verdes, een tocht van zo'n 4 dagen. We gaan waarschijnlijk naar Sal en vandaar door naar de Carieb (Barbados) of nog even naar Mindelo. Afhankelijk hoe het gaat op de Cape Verdes blijven we daar 1 week of wat langer. De oversteek naar de Carieb duurt zeker zo'n 21 dagen, dus of we er op tijd zijn voor de jaarwisseling... dat weten we waarschijnlijk pas als we er zijn.
.
Etienne heeft zich gisteren weer op de ankerlier gestort. Deze was er een dikke week geleden mee gestopt o.a. omdat er water in was gekomen, maar het was met de motor ook niet helemaal goed gegaan, waarschijnlijk was dat al vanaf het begin fout. Hij heeft hem, tijdens veel gemopper over 'prutswerk' en 'is dit nu kwaliteit', gisteren verder uit elkaar gehaald, schoongemaakt en weer in elkaar gezet. En... hij doet het weer!!!! In de motor was een blokje losgekomen, dat heeft hij eruit gelaten, waardoor de lier nu iets minder sterk is, maar goed genoeg. In de Carieb gaan we maar verder kijken of we nog een nieuwe of een nieuw onderdeel nodig hebben.
.
Eind van de middag zijn we gisteren gezellig gaan borrelen met de AbelT, Ech'O, Tin Hau, Rapy en nog een franse boot. De Rapy is ook een Nederlandse boot en kennissen van een oud collega van mij, erg leuk en toevallig dat wij ze hier tegenkomen! We hebben daarna met z'n allen gegeten. Heerlijk was het weer en echt super gezellig. De AbelT en Ech'O steken morgen ook over, maar dan naar een eiland in het zuiden omdat ze naar Suriname gaan. De andere Nederlanders blijven nog in Gambia.
.
Vanochtend zijn de mannen vertrokken naar Banjul om ons uit te klaren uit Gambia. Ik ben benieuwd hoe laat ze terug zijn en hoe het gaat. De visumstempels van de AbelT en de Ech'O waren namelijk ook met de verkeerde maand. Dat is toch wel heel toevallig?! De boot is inmiddels alweer oversteek-klaar en ik ook weer, de cinnarizine ligt al klaar voor het geval dat. Vanavond nog een laatste keer genieten van het lekkere Gambiaanse eten...
.
.
Altijd al eens voor Sinterklaas of Kerstman willen spelen? Dit is je kans!
Ik schreef al eerder over de scholen hier, die wel wat hulp kunnen gebruiken. Als je ziet hoe oprecht dankbaar ze zijn met de 10 pennen of handjevol kleurpotloden die ik ze maar kan geven, dan gun je ze meer. Het opsturen van een doosje naar Gambia is vanuit Nederland een kleine moeite, maar wordt als een heel groot gebaar ontvangen.
Wil je ook een keer Sinterklaas of Kerstman spelen voor kindertjes die niet heel het Intertoys-boek aankruisen, maar wel erg blij zijn met een schriftje, pen, kleurpotloden, leesboek (engels) of andere dingen? Zoek een klein doosje, stop er wat, ga naar het postkantoor en stuur het naar onderstaand adres. (Het adres van de andere school volgt)
Ik ben jullie daarnaast natuurlijk, samen met de geweldige Gambiaanse kindjes en leraren, oprecht dankbaar!!!!
.
The Headmaster
Bintang Bolong L.B.School
P.O. Box 5024
Brikama
The Gambia
West Africa
.
-----
At 26-11-2010 11:32 (utc) our position was 13°23.74'N 016°37.37'W

Twee gezichten van The Gambia

Woensdag 24 november 2010 @ 22:45

The Gambia is een schitterend land, qua natuur, qua wildlife en zeker ook qua mensen en hun vriendelijkheid. Maar er zit ook een keerzijde aan dit land. Helaas hebben we dat vandaag ondervonden. Ook al zegt de president op grote billboards: "no drugs and no corruption", sommigen hier zeggen geen 'no' helaas. In The Gambia heb je op de wegen verschillende roadblocks met controles, zo ook eentje hier net voor de brug. Je loopt er, zeg maar, recht tegen aan als je het terrein van het 'fishermans dorpje' afloopt. Toen we de weg al opdraaiden werd de taxi, die ons terugbracht van boodschappen doen, aangehouden en wij moesten onze paspoorten laten zien. Toen we The Gambia inkwamen hebben we een visum in onze paspoorten gekregen die ons toestemming geeft om 28 dagen in het land te zijn. Helaas was de datumstempel in het visum verkeerd: ipv 4 november, stond er 4 oktober. Wij waren, volgens deze 'immigration officer' dus te lang in het land. Hij had het meteen over 'illegal in the country'. Ai, dat klonk niet best. Dat wij zeiden met een zeilboot hier te zijn en bootpapieren te hebben waarop wel de juiste datum staat, werd niet echt geloofd. Hij ging mee naar de steiger. Wij konden onze boodschappen aan boord brengen en daarna moest er iemand met hem mee naar de 'immigrations head office' in Banjul om dit recht te gaan zetten. Verdikkeme! Door een fout van een onoplettende 'immigration officer' bij binnenkomst, heb je dit gedoe. Ik wil niet zeggen dat ze met opzet de datumstempel fout in het paspoort hebben gezet, alhoewel ik wel mijn twijfels heb! Je hoort namelijk ook verhalen van andere toeristen. Voor ons zeker een les, om de stempel te checken voordat wij het paspoort sluiten en mee terugnemen.
.
Maar daar hadden we vanmiddag nog even niets aan. Etienne en Jack de bootpapieren gehaald en terug naar de kant. Ze werden meteen meegenomen naar het politiebureau aan de andere kant van de brug (waar we gisteren water hadden gehaald) omdat hij misschien wel iemand kon regelen. Daar begon het hele verhaal van de andere papieren laten zien, geld willen krijgen en de paspoorten anders in beslag willen nemen. Etienne noemde terloops dat als ze dat doen, we de ambassade moeten inschakelen. Een gouden regel die je bij elke verre vakantie te horen krijgt. Dat was nu ook weer niet nodig. Ook bij het geld hadden ze al aangegeven dat we net boodschappen hadden gedaan en het land uitgingen dus geen geld meer hadden. Het was wachten en praten en praten en wachten. Toen na een tijdje Sam verscheen, een van de jongens van Baba's bar en die gisteren eten voor ons had gemaakt, werd de sfeer wat anders. Etienne en Jack konden in de bar wachten en de 'immigration officer' ging zelf naar Banjul om het te regelen. Na zo'n 2,5 uur kwamen ze mij halen en terwijl we op de terugkomst van de 'officer' met de paspoorten zaten te wachten, heb ik meteen maar een La Luna-verhaal achtergelaten in het boek van de bar. Toen de officer uiteindelijk terugkwam met een nieuwe stempel in het paspoort droop hij met 100 dalasi's al snel af. De jongens in de bar hadden de grootste lol want hij schoof nog wat rond ons en dacht dat hij nog meer ging krijgen.
.
We hadden daarna een gesprek met Sam en een andere knul, dat er heel veel corruptie is onder de politie en de andere officials. Etienne gaf ook aan dat hij dacht dat de baas van het politiebureau geen Engels sprak. Sam vertelde ons dat dat klopte en hij geen studie had gehad. Hij is bij de politie gekomen omdat een goede vriend of familie daar werkte. Dat is de enige manier om bij de politie en andere overheidsinstanties te komen werken, ook al heb je gestudeerd, je redt het alleen met een kruiwagen. Sam heeft een bootje waarmee hij met toeristen gaat vissen. Sinds hij geen hulp meer heeft van een Nederlandse Duitsers, of eigenlijk gewoon een 'blanke', krijgt hij niet echt een voet aan de grond bij de hotels. De bewaking stuurt hem gewoon weg, hij moet weer een kruiwagen hebben om daar binnen te komen. Het is toch vreselijk hoe dat werkt! Degene die al een goede baan hebben, met een aardig salaris, willen ook nog overal geld voor en zijn vreselijk corrupt. De jongens noemde het 'greedy', hebberig. De corruptie is naar hun eigen mensen, maar met name ook naar de toeristen. En het helpt dan dat Sam een 'oude vriend' van ons is.
.
Je weet dat een land ook deze kant heeft, maar wanneer je ermee wordt geconfronteerd en je krijgt het verhaal te horen van de jongens, besef je het pas goed. Jammer, want de meeste Gambianen die wij tegenkomen zijn ontzettend vriendelijk, behulpzaam en dankbaar. Het is corruptie aan de ene kant, tegenover het niets vragen, maar aan jou overlaten als je wat wilt geven en dan oprecht (!) dankbaar zijn met wat je ze geeft.
-----
At 24-11-2010 21:10 (utc) our position was 13°27.81'N 016°37.72'W

Haal-klusjes en Rastafari-eten

Woensdag 24 november 2010 @ 00:34

Het was weer een druk dagje. Op zich relatief natuurlijk. Eerst maar even geld halen, dat is toch het belangrijkste om daarna diesel, water en eten te kunnen bemachtigen. We zijn met een 'bushtaxi' naar WestVille gegaan, voor het geld-haal-klusje. Een bushtaxi is geen taxi die alleen maar door de bush rijdt of zo'n taxi a la de Flinstones, nee, het is gewoon een busje die stopt als je je hand opsteekt (mits hij niet al overvol is) en je voor 5 dalasi (40 dalasi = 1 euro) mee neemt.
.
Met geld op zak konden we diesel gaan halen. Dit gaf weer een andere variant op de al in eerdere stukjes genoemde 'modderkruiper'. We konden met de dinghy komen tot achter het pompstation, maar het was laag water. (wij hebben iets met laagwater geloof ik) Dus moesten we een aardig stukje door de zuigende modder klunen tussen het water en het pompstation. Ondanks dat konden we alle 7 jerrycans in een keer vullen en meenemen, dus was het diesel-haal-klusje ook weer gedaan.
.
Het water-haal-klusje was daarna aan de beurt. Het watertappunt ligt aan de andere kant van de brug, dus weer met Mr. Ed op stap. Dit keer gelukkig geen modderkruipers! Het watertappunt was in de tuin bij het politiebureau dat aan een schitterend strandje ligt, zonder modder.
.
Voor (of achter?) de brug waar wij voor anker liggen, liggen ook vissersboten en 'rondvaartpirogues' voor de toeristen. Via een mooie houten jetty loop je zo de kant op, een apart dorpje in. Nou ja, het is dan geen echt dorpje, maar meer een kleurrijke verzameling van containers die uitgebouwd tot bar, winkel of werkplaats. Geweldig!! Er heerst echt een lay back stemming. We werden meteen vriendelijk opgevangen en ze waren ontzettend behulpzaam met het regelen van de 'bushtaxi', uitleggen waar de diesel is enz enz. In Babi's Bar hebben we ook lekker wat gedronken. Zij hebben daar een aantal schriften liggen waar alle zeilers een verhaal inschrijven, geillustreerd met foto's, tekeningen, plaatjes en van alles wat ze maar kunnen vinden. Helaas zagen we er geen bekenden in staan. Morgen zelf maar creatief aan de slag.
.
We vroegen of we wat konden eten vanavond. Tja, ze waren geen restaurant, maar als we wat wilden eten kon dat misschien wel. Vaag! Uiteindelijk zaten we er eind van de middag wat biertjes te drinken, toen we het weer over het eten kregen. Ja, dat kon wel. Wat wilden we? Vlees? Nee, dat was moeilijk. Vis? Ja, dat kon wel. Met wat erbij? Frietjes? Frons. Rijst? Ja, dat kon wel, met wat zoete aardappels? We hebben erg lang moeten wachten op het eten, want de ingredienten moesten nog gehaald worden op de markt. Maar toen het echt pikke donker was, er is geen elektriciteit en ze met de borden kwamen waren we enorm verbaasd. Dat zag er goed uit! Ze waren in het donker op een klein bbq-vuurtje aan het koken geweest. De rijst was mooi in een torentje op het bord, met wat saus bovenop, garnalen met saus eromheen, wat zoete aardappel en salade. Geweldig! Het smaakte ook echt super! Zo ontzettend leuk, je zit in een verbouwde container, het zijn hier allemaal wat rastafari's die af en toe een lekkere blow roken, normaal geen eten serveren, dat nu even gaan halen op de markt voor ons, stoken een bbq-vuurtje en je krijgt een supermaal voor geschoteld, met daarbij de keuze uit de laatste drankjes (1 bier, 1 cola en 1 vruchtendrank).
-----
At 23-11-2010 22:53 (utc) our position was 13°27.81'N 016°37.72'W

Dit keer: een idealistische modderkruiper

Dinsdag 23 november 2010 @ 00:24

Het was een dag met verschillende indrukken en avonturen. Het begon met een mega energie-gever. We zouden om 12 uur pas wegvaren bij Bintang Camp om de stroom mee te hebben. Daarom konden we eerst nog even naar de school in het dorp. Etienne en Jack waren er gisteren al even geweest en erg onder de indruk van de activiteiten van het schoolhoofd. We werden hartelijk ontvangen en inderdaad, je kon zien dat dit schoolhoofd management had gestudeerd. Zijn kantoortje was behangen met grote posters, in verschillende kleuren, waarop hij, in verschillende kleuren, alles bij hield. De roosters, de aantallen kinderen (246), de taken van de leraren. Maar ook had hij een mission statement, een visie, de zwakke punten en de acties die ze dit jaar wilde bereiken. Ik was zwaar onder de indruk!
.
De school in Bintang is een school waar de kinderen uit vijf omliggende dorpen naartoe komen, sommige kinderen lopen elke dag 5 km heen en terug. Ze hebben het echt goed op orde en willen met de regels, voor zowel kinderen als leraren, een veilige plek voor de leerlingen kweken. Wat de schoolhoofd dan ook erg aan het hard ging was de kookruimte. De kinderen krijgen elke dag een maaltijd, rijst met wat fruit. Het fruit telen ze zelf in de tuin achter de school. De ruimte waar het eten wordt klaargemaakt ziet er inderdaad niet uit, staat op instorten en is zo lek als een zeef. Zo zijn er nog meer dingen; de lokalen voor de lagere groepen hebben weinig ramen, waardoor het erg donker is binnen. Een leraar vertelde dat ze subsidie krijgen van de regering, waaronder bijvoorbeeld zakken rijst. Dat waren er 20, maar omdat er nu problemen zijn, heeft de regering dat bij alle scholen verminderd, ze krijgen nu nog maar 5 zaken rijst. We hebben alle klassen bezocht en een aantal klassen hebben voor ons gezongen, geweldig! Mijn hart brak en stroomde vol met ideeen om hen nog wat verder te helpen. Zeker omdat de school al zo goed alles op orde heeft en je ziet dat ze onderwijs echt heel belangrijk vinden, is het schrijnend om te zien dat ze basis dingen, zoals rijst en schriften, bijna niet hebben. Waar ook een tekort aan is, is sportspullen, waaronder een voetbal! Ik had beter de punt vol met ballen kunnen stoppen geloof ik. Mijn idealistische idealen zijn weer ontwaakt en de ideeen borrelen, ik moet toch iets kunnen doen om hen te helpen! Ik kan niet heel de wereld helpen (helaas), maar misschien deze school wel een beetje. Willen jullie iets doen? Ik heb het adres van de school.
.
Tijdens de snelle rit (door de stroom mee) naar Banjul, heb ik mijn gedachten hierover op een rijtje kunnen zetten. Het was een heerlijk tochtje, weer enorm warm met weinig wind en vergezeld door de dolfijnen. Maar eenmaal een zijkreek op richting de Oyster Creek, kon ik mijn gedachten niet meer af laten dwalen….het gaf weer een andere kijk op 'vastzitten in de modder'! De diepte in deze kreekjes was soms zo weinig dat wij geregeld vast kwamen te zitten. De Tin Hau en de La Luna wisselden elkaar af. Het was continu naar de dieptemeter kijken; 2,2 - 2,1 - 2,0 - 1,9...snelheid minderen... 1,8 - 1,7.. ooh, wij steken 1,9, dit gaat fout, schroef eraf...1,6 - 1,5 - 1,4... sgrhrhr, de punt duikt naar beneden en we liggen vast in de modder. Langzaam achteruit of wat meer gas naar voren en dan naar rechts en links kijken waar het dieper is. Pffff, dat was vermoeiend.
.
Op een stukje liep Jack vast, shit, wij dan maar proberen of het meer rechts op het kreekje dieper was, shit, nu zaten wij goed vast. Oei, kunnen we nog wel verder? Af en toe moesten we echt nauw langs de mangrove bossen. En omdat we natuurlijk pas om 12 uur waren vertrokken, werd het steeds later. We lieten ons anker om 19.00 uur, toen de zon al even onder was en het al aardig donker werd, maar we nog net wat konden zien, vallen. Goh, dit was wel even spannend. Op zich valt dat eigenlijk ook wel mee, want het was opkomend water, dus als we echt vast zouden komen te zitten, dan was het even wachten en kwam er meer water te staan. Dit moet je echt niet doen in zakkend water! Zeker weten dat we dus met bijna hoog water hier weer weg varen! Het pilsje smaakte vanavond dan ook erg lekker! ;-)
-----
At 22-11-2010 22:52 (utc) our position was 13°27.81'N 016°37.72'W

Heimwee in de volle maan

Zondag 21 november 2010 @ 23:29

Soms heb je van die dagen...gisteren sprak ik met de Engelse meiden over de tradities rondom kerst en oud&nieuw en hoorde ik dat in NL al de eerste sneeuw wordt verwacht. Vandaag mis ik NL dan ook ineens weer heel erg! Het is namelijk bijna december. December is altijd een bijzondere maand met mijn verjaardag, Sinterklaas, onze trouwdag, mijn vaders verjaardag, de trouwdag van mijn ouders, kerst en oud&nieuw. Daarnaast hebben we de traditie om voor oud&nieuw oliebollen te bakken met Etienne z'n ouders en allerlei andere gezellige afspraken die je hebt met vrienden en collega's. December is altijd een hele drukke, soms emotionele, maar vooral gezellige maand voor mij, ik hou van die maand! De kerstboom, de gezelligheid, de tradities en (elk jaar weer hopend) de sneeuw. En dit jaar wordt december heel anders...en daar had ik het vandaag een beetje moeilijk mee. De rivier verder afvarend in de zoveelste ontzettend warme dag, ben ik veel met mijn gedachten in het koude NL geweest. Ik zag me alweer lopen met mijn laarzen, winterjas en dikke trui, met een lijstje om cadeautjes en boodschappen in te slaan. Me ook realiserend dat het nog niet eens december is en het nog even duurt eer de feestdagen er zijn. Hopelijk is het heimwee-gevoel dan wat minder...
.
Om mijn zinnen te verzetten heb ik me daarom tijdens het varen maar op iets nuttigs gestort, de was. Het was nog net zoet water, dus ik kon de was makkelijk spoelen met wat putsen. De boot zag er na een paar uurtjes weer kleurrijk uit met al die was en door de zon en het beetje wind was het zo droog. We kwamen al vrij snel weer bij de scheiding van zoet naar zout water en daar zagen we ook al weer de eerste dolfijnen! Geweldig!
.
Het was uiteindelijk door de stroom tegen, een lange dag varen naar Bintang Bolon, een zijtak van de rivier. Eind van de middag lieten we ons anker vallen bij Bintang Camp, bij het gelijknamige plaatsje Bintang. Etienne en Jack gingen kijken of we wat konden eten en wie zie ik in een boot voorbij komen… de Engelse meiden van gisteren! Lachen! Helaas waren zij op doortocht naar Banjul en gingen meteen weer verder. We hebben met z'n drieen gegeten, er waren vandaag geen andere gasten. Dat was trouwens niet verkeerd. Lekkere garnalen met rijst. We zaten eerste rang op de veranda, uitkijkend over het kreekje naar onze boten, in het heldere licht van de volle maan. Genieten!! Maar toch, zelfs dan kan ik NL nog wel een beetje missen, ja...
.
-----
At 21-11-2010 21:33 (utc) our position was 13°15.01'N 016°12.60'W

Modderkruiper

Zondag 21 november 2010 @ 01:14

Be carefull what you wish for, is toch iets wat ik elke keer weer ervaar. We zijn de rivier verder afgevaren, met een heerlijk windje zelfs nog kunnen zeilen. We liggen nu bij Tendaba. Er is een camp site (waar je kunt eten) en ze hebben een watertappunt vlakbij het water. Eind van de middag gingen we nog even een biertje drinken. Het was erg druk in de camp site en we gingen nog even terug naar de boot om geld te halen en de klamboe op te zetten voordat we gingen eten. Tja, dat liep iets anders dan gedacht.
.
Ze hebben een steiger met terrasje in het water waar je met de dinghy makkelijk kunt komen. Toen we terug naar de boot wilden, zagen we dat het al laag water was, de bootjes lagen laag in het water. We kwamen weg van de steiger, met wat moeite door het lage water, maar... het werd snel erg laag en halverwege tussen onze boot en de steiger liepen we helemaal vast in de modder! We hebben ons rot gelachen! Dit gebeurt niet echt! Dit kan niet waar zijn! Stranden op het lage water halverwege en moeten wachten tot het vanavond (dikke 3 uur later) weer hoog zou zijn! Maar jawel, het was wel zo. Wrikkend en hoppend en draaiend en peddelend... we lagen uiteindelijk gewoon op de modder muurvast droog. Nee!!! Ik probeerde nog of ik het water in kon, maar nee, je zakte echt megadiep weg.
.
Inmiddels werd het op de steiger steeds drukker en drukker. Alle 'birdwatchers' die normaal de meest exotische vogels spotten, waren nu foto's van ons aan het maken! Wij konden alleen maar lachen, van ongeloof dat dit waarheid was. We kregen allerlei adviezen, maar hoe je het ook bekeek, we lagen muurvast en het water zakte nog. De staff van de camp site was een touw met reddingsboei gaan halen en was die naar Jack aan het gooien. Het enige effect daarvan was dat hij helemaal onder de blubber kwam. Uiteindelijk zijn twee van de staff ons lopend komen redden! Wadend door de modder! Jack was ook het water ingegaan om z'n bootje vlot te trekken. De camera's op de kant knipten en flitsen... wij grappen dat de 'birdwatchers' dachten dat ze de zeldzame Gambiaanse Mud Bird zagen, oftwel Gambiaanse Modderkruiper.
.
's Middags had ik nog tegen Etienne en Jack gezegd dat ik op dit soort dagen, waarbij we alleen maar de rivier afzakken, niet weet wat ik 's avonds voor leuks op de website moet melden... dus..'be carefull what you wish for'!
.
Toen ik naar de pomp liep om mijn benen te wassen, we werden naar de kant getrokken en zijn daar maar aan het bier gegaan totdat we konden gaan eten, kwamen we Alex en Claire (lives in Brussels and wants to be famous ;-)) tegen. Twee Engelse meiden die we in Hidden Camp, vlakbij Georgetown ook al hadden gezien. Erg gezellig! En ook super lief, boden ze meteen hun douche aan. We hebben met hun de avond doorgebracht, super gezellig gegeten en gedronken. Ze hebben een heerlijke humor en ik hoop dat we ze tijdens een volgende reis van hen weer ergens tegenkomen.
.
Inmiddels zijn we weer droog op de boot en ligt Mr. ED (de dinghy) weer te schudden in het water achter de boot. Tjonge jonge...ik denk dat Jack (Tin Hau) wel wat foto's op z'n website heeft en anders zullen we vast en zeker ook in verschillende foto-albums van de verstokte 'birdwatchers' opduiken.
-----
At 20-11-2010 23:50 (utc) our position was 13°26.47'N 015°48.54'W

Snottebel

Vrijdag 19 november 2010 @ 23:24

Na alle schattige kindjes met snottebellen, heb ik nu aan boord ook een grote snottebel. Etienne is ontzettend verkouden en wat griepig. Eergisteren begonnen met keelpijn en vandaag ontzettend verkouden en een beetje koorts. Het is geen pretje, want het was vandaag weer erg warm. Ook hadden we weer een lange vaardag. We zijn de rivier nu terug aan het varen naar Banjul, en dat is saai! Er is niets meer nieuws en het laatste stuk vanaf Baboon Island is het mooiste gedeelte van de rivier. Hier zijn gewoon dikke grote mangrove bossen aan weerszijden en de rivier is erg breed. Het zou ook zomaar het beeld op het Zoommeer ofzo in NL kunnen zijn.
.
Morgen wordt het Tendaba, geloof ik. We zijn hier al eerder geweest en weten dus dat we daar water kunnen tanken en kunnen eten. Da's weer lekker, want met deze warmte is het boven het gas geen pretje. Toch blijven we stug koken en groente en fruit eten, want dat hebben we nu wel nodig, wat extra vitamine C. Morgen in Tendaba maar eens kijken naar sinaasappels, die zijn hier nog hartstikke groen en fris zurig van smaak, erg lekker in deze warmte.
.
De berichtjes staan nu of wat te laat op de website of niet, want het zenden met de SSB gaat hier vanaf de rivier niet heel goed. Waar is er nog een campsite met internet???!!! ;-)
-----
At 19-11-2010 22:00 (utc) our position was 13°30.72'N 015°34.54'W

Gambiaanse big five

Donderdag 18 november 2010 @ 16:08

Bijna elk Afrikaans land heeft volgens mij een Big Five, vijf dieren die je in dat land gezien moet hebben. Ik weet niet of Gambia een big five heeft, maar als ze dit zouden hebben, dan hebben wij geloof ik ze wel gezien. Vandaag zagen we een krokodil zwemmen. Ook een grote hagedis en een klein slangetje. Toen we bij Kuntaur voor anker lagen zag ik in de bomen ook apen en heb een klein aapje (licht van kleur met een zwarte snoet) op de foto, maar niet erg scherp helaas. Verder weer veel roofvogels gezien! En ook eentje die het nest van een andere vogel aan het leegroven was . Genoeg 'wild life' dus!
.
Toen we voor anker bij Kuntaur lagen zagen we twee mastjes in de verte komen, de AbelT en de Ech'O. Gezellig!! Lekker even bij gekletst en met elkaar (weer heerlijk) gegeten in de lodge aan het water. Zij gaan nog verder naar Georgetown en wij zakken alweer terug af naar Banjul.
-----
At 17-11-2010 21:52 (utc) our position was 13°40.11'N 014°53.62'W

Twee emmertjes water halen...

Woensdag 17 november 2010 @ 01:19

...twee emmertjes pompen...
.
Omdat we water nodig hadden en Jack diesel zijn we ankerop gegaan en bij Georgetown gaan liggen. Er was tot 12 uur markt, dus eerst maar even de markt over. Ik heb munt gekocht voor in de thee en wat sinaasappels en bananen. De vrouwen zien er echt schitterend uit in de meest kleurrijke gewaden. Wat mij dan nog het meest verbaasd is dat ze het ook zo mooi schoon kunnen houden! Bij ons is alles na een uurtje al vies van het zand wat uit de lucht neerdaalt.
.
Inmiddels liggen we weer voor de camp site van Hidden Gambia. Het is hier in de schaduw bij het restaurant cq barretje erg aangenaam omdat hier altijd schaduw is. Na het sjouwen met de 30 liter can voor water is het nu een rustig relaxed dagje. Morgen gaan we weer down-river, terug naar Banjul. Je komt echt tijd te kort hier, er zijn nog zoveel mooie kreekjes die we kunnen bekijken, maar dat gaan we gewoon niet redden. Ook heb ik wel iets met dit Afrikaanse land… als ze maar niet zoveel kleine beestjes zouden hebben…
.
Vanavond weer heerlijk gegeten in de camp site! Ik heb Binta (de kok) gevraagd of ze mee wilde, maar nee de camp site manager liet haar niet gaan. ;-) Er was een groep uit Engeland en een leraar die in een dierentuin in Engeland werkte. Het was erg gezellig en leuk om weer eens een ander babbeltje te hebben.
-----
At 15-11-2010 22:09 (utc) our position was 13°32.77'N 014°47.62'W

Verrassing in de bush

Maandag 15 november 2010 @ 23:48

Jawel, na de chimps en hippo's hebben we nu een camp site ontdekt met WIFI! Tjeetje, nooit gedacht dat we zo internetverslaafd waren! Een stukje voor Georgetown zagen we tenten en dus waarschijnlijk een camp site. Omdat bij Georgetown niets is, besloten we daar voor anker te gaan, met misschien de mogelijkheid om er vanavond wat te kunnen eten en een koud biertje te drinken. Het is een camp site met 11 tenten, zwembad en restaurant. En wat schetst onze verbazing als we binnenlopen… WIFI! Meteen de laptop halen en de ipod en internetten. Mails weer eens binnenhalen en voorzichtig wat skypen. Wat een plezier! Jack heeft een lokaal internetkaartje dus kan nog internetten, maar voor ons was de laatste keer in Serakunda, bij de Lamin Lodge. En dan is het toch wel ff heerlijk om weer wat te surfen. Te lezen over het weer in NL en andere dingen. Met de foto's van de paarden en het hoge water besef je hoe ver weg je toch eigenlijk bent. Hier vallen de kingfishers met bossen van het dak, het is echt vreselijk warm. Ook gaan de Sinterklaas perikelen helemaal aan ons voorbij.
.
Het varen vandaag was erg avontuurlijk. Het is namelijk zo dat we op de kaart op de computer (MaxSea) ons zelf zien varen over land. Toen we net hippo's hadden gespot en een eiland voorbij waren, liepen we prima met zo'n 4 knopen snelheid verder… totdat… kabang! We een duik naar voren maakte en ergens tegenaan voeren. Onder water lag blijkbaar een dijk! We zetten de motor stil en gleden meteen door de stroom naar achter en daar was het gewoon weer 6 meter. Heel bizar, maar we schrokken enorm. Meteen Jack gewaarschuwd en met een grote boog terug. Er kwam een rondvaartbootje langs en die vertelde dat er rotsen onder water liggen. Ai, dat was even schrikken. Gelukkig hebben we het er zonder kleerscheuren vanaf gebracht, alleen mijn koffie was uit het kopje geklotst.
.
Vanavond zijn we op de camp site aangeschoven bij het buffet. Er zijn nog 3 andere gasten uit Amerika. Het meisje werkt voor een Amerikaanse organisatie (á la VSO) hier in Bissau en ze heeft haar grootouders op bezoek. Erg leuk. De manager van de camp site is Engels en echt internet verslaafd. Wat voor ons nu natuurlijk geweldig is. Hij heeft een internetverbinding op de camp site via de satelliet! Het eten was erg lekker: rijst, gebakken aardappeltjes, koolsla, groente in een heerlijk sausje en een soort stoofvlees. Wat hebben we gesmuld. De manager van de camp site vertelde dat ze een 'eco-friendly' boot aan het bouwen zijn met zonnepanelen en een elektrische aandrijving. Met deze boot kunnen gasten op de rivier varen van lodge naar lodge. Een echte aanrader voor wat betreft een vakantie hoor! Nieuwsgierig: www.hiddengambia.com. Voor ons was vandaag, door het vanmiddag lekker in de schaduw kunnen internetten en vanavond heerlijk eten, echt een luxe dagje!!! ;-)
-----
At 15-11-2010 21:56 (utc) our position was 13°32.77'N 014°47.62'W

Chimps op Baboon Island

Zondag 14 november 2010 @ 23:38

Baboon Island is onderdeel van een klein nationaal park hier in Gambia. In die park liggen 5 eilanden waarop chimpansees leven. Deze zijn hier gebracht voor een rehabilitatieproject. In totaal zijn er nu 92 chimpansees. We voeren vandaag langs Baboon Island en daar kwamen ons twee parkrangers tegemoet. We zijn overgestapt in hun bootje om chimpansees, hippo's en krokodllen te gaan kijken. De chimps hebben we gezien! Erg gaaf! Ze hebben net te weinig eten op het eiland en worden bijgevoederd. Het was erg leuk met de rangers want we konden ze van alles vragen. Zo weten we nu ook dat hier nog meer 'wildlife' is, zoals hyena's, stokstaartjes, marmot-achtigen enz. Maar ook dat er veel slangen zitten, cobra's en mambo's. Zelfs de green mambo, een blijkbaar gevaarlijk soort. (Hans, weet jij welke slang dat op de foto is? Deze was gelukkig al dood en lag vlakbij waar we ankerden. Waarschijnlijk zit hij vast in een visnet.) Er zijn hier ook verschillende soorten krokodillen, waaronder de nijlkrokodil. Deze hebben we helaas niet gezien, maar het was een leuk tochtje met de rangers!
.
Op dit moment liggen we voor anker bij een klein dorpje. Etienne is er vanmiddag naar toe gelopen en ook naar een dorpje verder. Waarschijnlijk hebben ze nog niet heel veel blanke gezien (eigenlijk raar), maar ze liepen continu aan zijn armen en witte huid te voelen. Erg grappig! Ze waren allemaal erg aardig en gastvrij! Om over de rivier te komen maken ze hier gebruik van een pond die is gemaakt bij Damen en komt dus uit NL. De trotse pontkapitein heeft Etienne alles laten zien.
.
Morgen gaan we weer verder naar Georgetown. De andere grote plaats in The Gambia. Ik ben benieuwd.
-----
At 14-11-2010 21:41 (utc) our position was 13°34.75'N 014°56.59'W

Ziekenhuis en voetballen

Zaterdag 13 november 2010 @ 23:10

Vandaag zijn we weer een paar uurtjes verder de rivier opgevaren naar Kuntaur. Een groot dorp waar veel grote gebouwen en warehouses staan. Deze waren nog uit de tijd dat Kuntaur de tweede haven in Gambia was, waar zo diep op de rivier nog grote schepen kwamen. Het werd toen geregeerd door de Britse handel. Daar is nu weinig van over. De gebouwen staan er nog, maar worden bewoond of zijn half afgebroken. Weer een heel ander dorp dan het plaggenhutjes-dorp van gisteren. Het is ook een groot dorp, heeft verschillende winkels, een moskee, een kerk, een islamitische school en een engelse school. We zijn met wat kinderen rond gaan lopen en omdat zij engels leren op school konden we er goed mee kletsen.
.
Het bezoek aan het locale ziekenhuis heeft bij mij toch wel veel indruk gemaakt. Het was niet heel slecht, maar ze hadden er gewoon niets. Geen apparatuur, geen medicijnen. Het was nu niet vol omdat het weekend was, maar normaal wel. Sinds 2004 zijn ze ernaast een nieuw ziekenhuis aan het bouwen dat een regionaal ziekenhuis moet worden met beter faciliteiten en meer bedden. Wanneer dit klaar is? In shala...zei de nurse cq dokter cq administratieve kracht cq nachtwacht. Een knul, die dit ziekenhuis runt. We werden er stil van. En dan ook wetend dat wat we hier zien nog heilig is in vergelijking met ziekenhuizen elders in Afrika. Want eigenlijk zijn ze hier niet heel arm. Ze hebben geen honger, hebben schoon drinkwater, scholing en een rivier waardoor ze rijst kunnen verbouwen enzo. Maar dan nog...ik zou zo graag meer willen, kunnen doen voor hier!
.
Er wordt al best wel zo af en toe wat gedaan. Met een groep 'Go for Africa' worden jaarlijks auto's en andere spullen gedoneerd hier in Afrika. Bij het ziekenhuis zagen we een Landrover ambulance staan. Etienne en ik waren natuurlijk al bovenmatig geinteresseerd door onze liefde voor Landrovers, maar deze was gesponsord door Nederlanders (www.debroeders.nl). Daar wordt je wel vrolijk van. Hij zag er nog goed uit! Ze zeiden hem nog te gebruiken m.n. voor de moeilijk begaanbare wegen. Het is dan erg hartverwarmend om te zien dat kleine lokale initiatieven goed terecht komen. Misschien soms nog wel beter dan de grotere algemeen bekende.
.
De jongens vragen hier allemaal om een voetbal (Rob, ik heb nog een bestemming!). Netalsof ze weten dat ik de mijne in Kudang Tenda heb achtergelaten. In de winkel zijn er 2 te koop. Voor 25 dalasi. Dat is iets meer dan 50 eurocent. Er waren drie jongens met de kano bij de boot van Jack toen we daar zaten te borrelen. Uiteindelijk hebben we de jongens 25 dalasi gegeven als ze ons vuil wegbrachten. Je had die oogjes moeten kunnen zien!! Ik heb wel gezegd dat ze de bal ervan moeten kopen en niets anders. Nou, hun gezichtjes spraken boekdelen! Ze bleven zwaaien toen ze wegvoeren...
.
-----
At 13-11-2010 21:34 (utc) our position was 13°40.17'N 014°53.61'W

Een avontuur mag spannend zijn, maar moet wel leuk blijven

Vrijdag 12 november 2010 @ 23:54

Door onze drang naar avontuur hebben we, geloof ik, vandaag bijna alle regels van de Tropenclinic overtreden. Tja, dat krijg je als je op avontuur bent, want dan weet je niet altijd wat er komen gaat. En het is nog steeds zoals Mama Loe tegen Pipo zei: "Pipo, het wordt toch niet nog veel enger he? Want een avontuur mag best spannend zijn, maar het moet wel leuk blijven." Vandaag was het ook leuk!
.
Wat gingen we doen? We zijn op hippo en croco excursie geweest met de zoon van de chief in onze bijbootjes. Achter het eiland (tegenover Kudang Tenda) komen hippo's voor. We zijn vier uur aan het varen geweest en hebben drie keer moeten bijtanken, maar we hebben hippo's gezien! Heel in de verte (gelukkig) af en toe ademhalend boven water. Morgen varen we dat stuk met de boot ook, dus misschien zien we ze dan weer, ze zijn namelijk vrij honkvast. Wij hebben ze eerder in Zuid-Afrika ook gezien, maar alleen in ondieper water. Ik wist niet dat ze ook echt afstanden zwommen. Het was erg leuk om met de bootjes dicht langs de mangroves te varen en zijn nog ergens aan land gegaan, afwachten tot het water ging zakken voor de krokodillen, uiteindelijk duurde ons dat te lang. Het werd al erg warm, de zon bakte goed en we moesten nog een heel eind terug. Dus croco's hebben we niet gezien, maar het was een leuk tochtje. We waren uitgenodigd om bij de zoon van de chief te komen eten, z'n vrouw had eten gekookt. En ja, dat kun je eigenlijk niet weigeren. Helemaal warm, bezweet en lichtelijk kokend van de zon zaten we even daarna in zijn hut op z'n bed met een emmer voor ons waarop een grote schaal stond met tilapia's, rijst en pompoenen. Erg lekker!! Zeker de tilapia's zijn mijn favoriet.
.
Om vijf uur hadden we weer afgesproken met de zoon van de chief om baboons (apen) te gaan kijken. Gewapend met verrekijker en camera met telelens op pad. Het was met name erg leuk omdat we echt het binnenland in zijn gegaan en de natuur achter de rivieroever ziet. We liepen op een gegeven moment door het hoge riet en gras, een weg banend naar waar de baboons zouden moeten zitten. We hebben er een paar gezien in een boom. Later hoorden we ze dichterbij, de zoon van de chief was ze aan het roepen. Hij gaf ons het advies om niet te gaan rennen als ze kwamen, want dan kwamen ze achter ons aan, maar dus gewoon stil te blijven staan. Er kwam een gebrul uit de bossen! Etienne vroeg toen heel voorzichtig hoe groot ze waren en hoeveel, toen had ik het niet meer! Ze waren erg groot en met erg veel. Conclusie van de zoon van de chief.. .ja, en ook gevaarlijk. Ik dacht aan de vraag van Mama Loe aan Pipo en gaf aan dat het voor mij genoeg was. Ik had ze gehoord en had geen zin om oog in oog met zo'n baboon, volgens de zoon van de chief qua grootte net een leeuw, te staan. We zijn dus weer teruggewandeld.
.
Het avontuur had ik voor vandaag al wel gehad. Vanochtend in de golven op weg naar de hippo's. Het is hier zoet water en de regels in Africa zijn dat je niet in zoet water moet zijn omdat daar van die kleine beestjes in zitten die naar binnen kruipen en de 'sleeping sickness' verspreiden. Geen fijne ziekte. Maar op dit moment liggen wij met ons huisje in het zoete water. Het water spettert op als we in de bijboot zitten, er staat water in het bootje en als je naar de kant gaat moet je soms pootje baden om op de kant te komen. Om water te besparen spoel ik met het buiten water en we putsen de boot ermee schoon. Het is eigenlijk onmogelijk om je aan deze regel te houden als je zo met het water om je heen verbonden bent. Het opzoeken van de hippo's, tja.. we wilden ze gewoon graag zien en ze gaan weg van het motorgeluid. De baboons dan, waardoor we op onze teenslippers in korte broek door het hoge gras aan het banjeren waren. Ik driftig stampend om de slangen maar af te schrikken, wat trouwens erg effectief is, ik heb er namelijk geen gezien. We waren goed ingesmeerd tegen al het prikkend gespuis dus daar hebben we ook geen last van gehad. Verder is het bij avonturen vaak gewoon je gezond verstand gebruiken. Die baboons waren te, we stonden daar zonder middelen om ons te verdedigen, met z'n vieren. De baboons waren met z'n 35'en. Het is goed dat we ze alleen hebben gehoord.
.
Gisteren had ik het over luxe. Ik weet niet goed hoe ik dat hier nu eigenlijk moet rijmen. Gisterenavond klonk tot 11 uur een film kei hard uit het dorp, men kan een film gaan kijken (elke avond) voor 5 dalasi (40 dalasi = 1 euro). Twee families hebben een tv inclusief schotel, aggregaat en dus dvd voor films. Over een paar dagen is er een groot moslim feest, men is zich er nu op aan het voorbereiden en mooimaken. De vrouwen krijgen extensions! Gewoon, nephaar uit een zakje. Er zijn ook aardig wat mannen die roken en 's avonds zie je overal ledlampjes bewegen van zaklampen. Tja, misschien geven ze hier het geld niet aan kleding en een school, maar aan dat soort dingen.
.
Wat je ook niet moet willen snappen… we zagen een knul hardlopen op de weg toen wij op baboon excursie waren. Korte broek, t'shirt, blauw/witte kniekousen en van die witte waterschoentjes waar wij vroeger mee afzwommen, vastgebonden met een soort sisaltouw om z'n benen. Wat maakt dat deze jongen gaat hardlopen? In deze hitte. Conditie? Training (de zoon van de chief zei daar niets over)? Ontspanning? Frustratie? Z'n shirt was een voetbalshirt van Ibrahimoiets (?), misschien was hij daar wel voor aan het trainen, een mooie voetbalcarriere….
-----
At 12-11-2010 22:18 (utc) our position was 13°41.38'N 015°04.71'W

Gambiaans dorpsleven

Vrijdag 12 november 2010 @ 00:03

Gisterenavond lagen we al rond acht uur in bed. Zo vroeg? Ja, zo vroeg. Het was niet normaal met de beestjes en die kleine die door de klamboe heen kwamen waren echt met immens veel. We hebben het eten in het donker, binnen op de bank opgegeten en zijn toen maar gaan slapen. We hebben een goede geimpregneerde klamboe, maar waarschijnlijk dat die kleine vliegjes juist bewusteloos raken door dat geimpregneerde, dan door de klamboe heen vallen en beneden in de kuip weer bij komen en ons gaan plagen. Ik was na het koken nat van het zweet en dan blijven ze helemaal zo lekker plakken op je huid. Vanochtend is Etienne bijna een uur bezig geweest om het dek en de kuip weer beestvrij te maken. Want zodra het licht wordt, is alles weer verdwenen of ligt dood op het dek. Toen we het anker op wilden gaan halen kwamen we voor een minder leuke verrassing te staan….de ankerlier werkte niet. Geen beweging in te krijgen! Altijd als je natuurlijk net 40 meter (zware)ketting uit hebt liggen. Inmiddels heeft Etienne de lier alweer open geschroefd en gekeken en waarschijnlijk heeft hij vanaf het begin af aan al staan inwateren. Heel vervelend, want hij is nog maar 3 jaar oud en we zijn voorlopig (t/m de Kaap Verden) nog wel aan het ankeren (en hij kan dit niet zelf maken)…dat wordt dus spierballen kweken voor Etienne. Voor mij is het gewoon te zwaar. ;-)
.
Verder de rivier op varend zagen we het landschap duidelijk veranderen. Veel meer vlaktes met palmbomen en varens. We verwachten elke keer een olifant te zien (vanuit onze vorige reis naar Afrika) meer nee, die zitten hier niet. We hebben wel weer veel kingfishers gezien, grote roofvogels (arends en gieren) en egrets. Ook zagen we een hele grote vogel, een beetje de houding van een gier, maar hij had een kuifje en een pluimpje op z'n kop. Ik heb hem wel eens gezien, maar weet de naam niet en hij staat ook niet in mijn boekje. Suggesties? En weer verschillende apen, wel erg grappig!
.
Rond de middag kwamen we aan bij Kudang Tenda. Een dorpje langs de rivier. We werden meteen verwelkomd door heel veel kinderen in de locale pirogues (uitgeholde boomstammen), een stel kon nog net onze bijboot pakken en 'surfde' zo mee naar het dorpje, ondertussen hard lachend om de anderen die het niet konden halen. Toen we stil lagen was het spitsuur. Er hingen wel honderd kinderen rond onze boot. Allemaal vragen en roepen. Ook kwam de zoon van de chief ons verwelkomen en uitnodigen in het dorp. Het was gedaan met de rust. Lege flessen vonden ze geweldig, dus we zijn wel meteen van onze flessen af.
.
Toen ze eindelijk luisterde naar ons wegsturen (dat duurde ook nog even) kwam de zoon van de chief even later vragen of we problemen hadden en zich verontschuldigen voor de kinderen. Hij had eten voor ons bij zich, drie tilapia's met wat spaghetti. Gewoon in zijn pirogue op een groot glazen bord met een deksel. De spaghetti smaakte erg zout, maar de tilapia's waren overheerlijk!! Jack en ik hebben er heerlijk van gesmuld. Het dorp in was een avontuur op zich, wat heb ik genoten!! We kwamen aan met de bijboot en de kinderen kwamen al aanrennen, voordat ik uit kon stappen waren ze al aan het trekken om ons bootje op de kant te helpen. Je zakte de blubber in en ik verloor mijn slipper (omdat die vastzoog), dus ik riep "Ooh, my shoes!", dat vonden ze geweldig dus binnen no time riep heel het spul "my shoes, my shoes". De zoon van de chief nodigde ons uit in zijn hut. Dat viel me niet tegen, best ruim en hij had wat lappen opgehangen waardoor het zelfs nog wat gezellig was. Daarna liet hij ons het dorp zien, het enige winkeltje, de waterpompen, de gedroogde vissen, de geiten, de loodsen voor de 'ground nuts' en verder gewoon alles. Het is een echt authentiek dorp, wat selfsupporting is. Wat ik heel erg vind is dat ze geen school hebben en de dichtstbijzijnde is 2 km verder en dus voor velen veel te ver. (In Ka'ur vonden ze dat niet te ver, maar ok.) Dat vind ik toch wel jammer. Je merkte het ook, want men sprak er niet tot heel slecht Engels, zelfs de zoon van de chief.
.
In de pilot stond dat er zo'n miljoen kinderen zijn in dit dorp, "so it seems". Nou, dat klopt wel. De groep om ons heen werd hoe langer hoe groter! De zoon van de chief vertelde dat ze 1008 (!!) kinderen hebben in het dorp. Ik denk dat wij ze allemaal wel gezien hebben. Het foto's maken vonden ze geweldig en dan met name het terugzien van zichzelf. Ik maakte nog een foto van een paar vrouwen en eentje daarvan had het waarschijnlijk nog nooit gezien, want die snapte er niet zo veel van. De kinderen daarentegen wel. Eerst waren ze allemaal aan het dringen en dan met de armen omhoog. Ik heb dus tig foto's met alleen maar zwarte handjes. Hoe leg je dat uit? Ze dringen ook allemaal rond elkaar, zo dichtbij mogelijk. Dat werd dus niets. Even later had ik het door, dan deed ik "sst" en dat ze laag moesten gaan zitten, was het hele spul even stil en dan konden ze niet met de armen zwaaien. Dat ging best goed, maar na een tijdje was dat ook weer over. De armen deden ze niet meer, maar als je een foto wilde maken wilde ook meteen alles erop. Gelukkig werd dat na het hele dorp gezien te hebben wel wat minder, dus ik heb nog wel erg leuke foto's van een paar kinderen. Als ze graag op de foto willen kun je er ook gebruik van maken;-)
.
Etienne ging later nog terug om de jerrycan te brengen voor water en had wat boekjes voor de chief mee en mijn kleine voetballetje voor de kinderen. (Rob, je DVV-voetbal is met luid gejuich en 'gevecht' ontvangen. Ze zijn hier enorm fan van NL, iedereen heeft het hier over Robben, en ze hebben de finale gezien op een van de twee tv's in het dorp! Helaas kan ik nu niet meer oefenen, maar hij kon geen betere bestemming krijgen dan hier.) Ik schreef gisteren al over de luxe die wij kennen in vergelijking met de mensen hier, maar wij hebben het ook luxe met onze mogelijkheden. Bij ons kan toch nagenoeg alles. Je kunt later worden wat je wilt bijvoorbeeld. Dat is hier niet. De ouders kunnen de school niet altijd betalen. Wat voor mogelijkheden zijn er dan? Daarnaast heb je geld nodig, om naar de stad te gaan, om een winkeltje te beginnen of anders… en geld is er niet. Het dorp is redelijk selfsupporting met het vissen en verbouwen van mais, rijst en andere groenten. Je ziet het al aan de kleding, die is slechter dan we eerder zagen en sommige kinderen hebben niets aan of bijvoorbeeld een shirtje als 'rok'. Ik gaf ze een komkommer vanmiddag, dat kende ze niet, na het proeven vonden ze het wel lekker, maar wat zijn ze dan dankbaar. Ook zo met dat kleine voetballetje. In de andere dorpen zag je er overal wel een paar met een bal spelen. Hier niet. Dat is toch in NL wel anders, met nu Sinterklaas en Kerst voor de deur. Ze hebben hier 2 tv's in het dorp (wat eigenlijk ook al heel erg luxe is!), maar toch echt geen Wii! En voor de kinderen in NL ligt de wereld open, voor de kinderen hier… het dorp. Maar eigenlijk kan ik ook niet zeggen dat men hier ongelukkig is, misschien juist wel gelukkiger dan in NL….
-----
At 11-11-2010 12:45 (utc) our position was 13°41.38'N 015°04.71'W

Rivier leven

Woensdag 10 november 2010 @ 18:10

Vanwege de vele beestjes heb ik gisteren geen berichtje meer geplaatst. We zaten buiten onder de klamboe met de olielamp en er zaten heel veel kleine vliegjes die door de klamboe heen kwamen en rondom de olielamp en op het tentdoek zaten. Ik was bang dat als ik binnen veel licht aan zou doen, het hele spul zich naar binnen zou verplaatsen.
.
We zijn gisteren weer verder gevaren de rivier op en gestopt 4 mijl voorbij de ferry van Farafenni naar Soma. Deze ferry verbind twee belangrijke (snel)wegen van Senegal naar Guineau Bissau door Gambia. Waar we lagen was geen dorpje, een hutje meer niet. (Zie de foto) Etienne en Jack zijn nog wat gaan cruisen met de dinghy en wat riviertjes opgeweest. Daar heeft Etienne een foto van de bonte kingfisher kunnen maken (ik geloof dat het de bonte is). We zien veel soorten kingfishers hier. Erg leuk en zeker als je ze ziet vissen! De andere foto is van eerder op de rivier, van pelikanen. Die zie je hier m.n. aan het begin van de rivier veel. Geen roze, maar witte. De mangrove langs de oevers zijn heel erg dicht. Je kunt er onmogelijk in, of tussendoor. Wanneer het laag water is zie je de wortels/takken zonder bladeren en kun je wat verder kijken.
.
We zijn net aangekomen in Ka'ur. Het was weer een lange vaardag en Ka'ur is helaas nog minder een plaatsje dan ik dacht. De rivier is na het passeren van Elephant Island (geen idee waarom deze naam, want ze hebben geen olifanten hier) steeds smaller geworden. Het water is nu al zoet, maar we hebben nog geen hippo's gezien. Wel verschillende apen in de bomen langs de kant! Het is vandaag bewolkt met een windje. Dat is erg fijn, want het is hier enorm warm. 's Avonds als we gaan slapen is het vaak nog 36 graden binnen. Het koken is dan ook totaal geen fijn karweitje, boven de pannen gutst het zweet over je gezicht. Ik maak dan ook vaak wat makkelijks zodat ik niet te lang beneden hoef te zijn. Ik had stiekum gehoopt dat we hier in het dorpje wat konden eten, maar dat moet ik denk ik snel uit mijn hoofd zetten. Ze hebben wel gezellige muziek op de kant!
.
Omdat het water hier schaars is moet je erg zuinig aan doen. Ik spoel de afwas dan ook met buitenwater (uit de zee of dit geval rivier) maar dat is nu zo zanderig, alles wordt meteen geschuurd. Met deze warmte zou je het liefste jezelf tig keer op een dag afspoelen met zoetwater, maar dat gaat dus niet. Eergisteren hebben we zelf weer 30 liter water gehaald met een jerrycan. Je hebt dan meteen medelijden met de vrouwen hier, die in deze verzengende hitte met zo'n kan op hun hoofd water gaan halen, van wie weet hoe ver. Als je daarover nadenkt, hoe luxe hebben wij het in onze westerse landen toch! Je gaat dit helemaal beseffen op het moment het voor jou veel (meer) moeite kost om de basis dingen te regelen….en dan hebben wij het eigenlijk ook nog hartstikke luxe aan boord.
-----
At 10-11-2010 16:14 (utc) our position was 13°41.48'N 015°19.58'W

Glimlach

Dinsdag 09 november 2010 @ 00:28

Ik had het gisteren al over (on)gedierte, nou vanochtend hadden we op het dek een feestmaal voor menig vogel. Helaas waren die vogels niet te vinden, dus heeft Etienne ze met een puts overboord geveegd. Wat een beestjes!! Ook op de klamboe zat nog menigeen vast, waarschijnlijk omdat het een geïmpregneerde is, waardoor de beestjes versuft raken en ze niet meer weg kunnen. Het is dat ik geen filmmaker ben, maar je zou er een mooie horror van kunnen maken. Eeeiiiuuk!!!
.
Om de stroom mee te hebben zijn we om 8 uur gaan varen en we hebben inderdaad heel de dag de stroom mee gehad. Dat was mazzel, waardoor we lekker konden opschieten. Na zoveel mijl verder de rivier op wordt het namelijk zoet, daar zitten de hippo's (nijlpaarden) en krokodillen, en dat is het interessantste gedeelte van de rivier zeggen ze. Vandaar dat we nu wat gaan opschieten, we moeten ook het zelfde stuk weer terug.
.
Rond 15.00 uur lieten we het anker vallen bij Tendaba. Een dorpje aan de rivier met een groot tourist camp waar men ook kan slapen. Bij een tourist camp moet je niet meteen aan mooie chalets, luxe huisjes of romantische lodges denken. Nee, in Gambia zijn dat gewoon betonnen hokjes, in het blauw met rood, een deur en een raam. Niets luxe, gewoon basic en dan ook heel erg basic, zeg maar.
.
We liepen het dorpje in op zoek naar wat brood. Etienne werd aangesproken door de schooleigenaar, die zou brood regelen en ons het schooltje laten zien. Ondertussen werd Jack omver gelopen door de kinderen die snoepjes wilden. Het is echt zo leuk, de kinderen zijn erg vrolijk, willen snoepjes (die wij dan ook op voorhand al bij ons hebben) en halen de meest handige trucjes uit om meer dan een snoepje te bemachtigen. De dorpjes hier zijn echt Afrikaans, mensen zitten op de grond te eten, graan te ontvellen, enz of gewoon met hun kindjes en buurvrouw een praatje te maken. Het is zanderig (asfalt kennen ze hier nog niet) en de geiten grazen op de weg. De huizen zijn betonnen hokken of golfplaten gebouwtjes, maar iedereen is zo vriendelijk! Ze maken een praatje, vragen je naam en lachen heel de tijd.
.
Met het schoolhoofd zijn we naar de school gegaan, gevolgd door een hoop kinderen aan je hand. Ze willen allemaal graag met je meelopen en je een handje geven. Daar ruzieen ze ook echt over. Heel schattig. Het schooltje ziet er goed uit! Een groter lokaal voor de jongste en een kleinere voor de oudste. In de schoolboeken zagen we dat ze ook Engels leren. Ze krijgen allemaal een warme maaltijd op school en ze hadden net de wc afgebouwd. De leraar vertelde dat dit ook heel belangrijk is voor de hygiene. De ouders hoeven alleen de uniformpjes te betalen voor de kinderen, verder niets. Je ziet dat er veel moeite wordt gedaan om de kinderen eerste schoollessen te geven en te leren over hygiene enzo. De leraar sprak ook meteen een van de kinderen aan die met ons meeliep, die al even niet naar school was geweest. Ze snappen hier erg goed dat een goede basis begint bij scholing, al pakken ze maar een paar jaar mee. We hebben de school geld gegeven en wat pennen voor de leraren. Ze draaien hoofdzakelijk op giften. Mocht je dus een keer wat willen doen aan een goed doel en giro 333 ben je zat, dan is zo'n school ook een idee. Je zit meteen bij de bron en met een beetje geld kunnen ze al rijst kopen om eten voor de kinderen van te maken. Zou je dit willen dan kun je mailen met het schoolhoofd, Bakary Trawalley: bakarytendaba@yahoo.com. Hij is ook nieuwsgierig naar foto's van Nederland.
.
Wij hebben de locale economie daarnaast ook gesteund en gegeten bij het restaurant. Ik heb me maar niet aan 'bush pig' gewaagd, maar gewoon weer kip Yassa gegeten. Lekker! Afrika was me in 2001 al heel goed bevallen en nu ook weer (buiten al die insecten dan). Het is een volk dat continu lacht en met elkaar geintjes maakt, dat maakt ook dat jij er vrolijk van wordt. Al weet je eigenlijk totaal niet waar ze met elkaar om lachen… misschien wel om ons, maar dan nog, je krijgt er zelf ook een glimlach door.
-----
At 8-11-2010 22:22 (utc) our position was 13°26.49'N 015°48.51'W

(On)gedierte

Zondag 07 november 2010 @ 22:45

Zoals bekend in vele landen zuidelijker dan Nederland is het afspraken maken wat minder strikt dan bij ons. Mustafa zou voor negen uur de jerrycans terugbrengen, met diesel, dat werd na elven. Dat gaf ons wel wat tijd om wat dingen op te ruimen (door de warmte had ik na de oversteek nog niet veel opgeruimd) en de was te doen. De was moet nu met zo min mogelijk water, want dat is schaars en vrij moeilijk te krijgen.
.
In Banjul gestopt om te pinnen. Ik ben dit keer meegegaan om het plaatsje met eigen ogen te zien. Helaas was het zondag waardoor veel winkels dicht waren, maar het was nog steeds een rommelig, vriendelijk, bruisend gebeuren.
.
Inmiddels liggen we verder de rivier op. Albreda konden we voor het donker niet halen, er stond te veel stroom en we waren te laat weg. Onderweg hierheen hebben we verschillende dolfijnen gezien, erg bijzonder. Ze kwamen niet spelen. Ik vermoed omdat het te ondiep was (rond de 8 meter). In de rivier is weinig verkeer dus zijn we, toen het schemer werd, gewoon naar de kant gevaren en hebben in 3 meter diepte ons anker laten vallen. De stilte en de donkerte is echt heel overweldigend hier. Zo stil en zo donker! Ik denk dat dit nu het 'pikkedonker' is.
.
Wij hebben lekker buiten gegeten, onder de klamboe bij de olielamp. Gelukkig onder de klamboe, want wat een beestjes zitten hier! Die komen natuurlijk op het licht af, maar het is echt om de kriebels van te krijgen! Je beseft dan weer waar de naam 'ongedierte' vandaan komt. Alhoewel het geen echt on-gedierte is, ze worden gegeten door de vogels en die zitten hier heel veel en hele vele soorten. Die mooie vogels zouden hier niet zitten als er niet zoveel (on)gedierte zat. Het enige met dat (on)gedierte is, is dat het erg kriebelt en sommigen steken met alle mogelijke gevolgen van dien. Zo'n klamboe is dan ook de uitvinding van de eeuw.
.
-----
At 7-11-2010 21:04 (utc) our position was 13°20.87'N 016°27.51'W

Op 'boodschappen'-excursie

Zondag 07 november 2010 @ 11:07

Gisteren zijn we op excursie geweest. ;-) We moesten inkopen doen, geld pinnen en we wilden even onze mail checken, want dat was ook al weer lang geleden. Met Ebo (een van de jongens die met ons mee naar Lamin Village was gelopen) en zijn vriend Lamin zijn we naar de grotere stad Serakunda gegaan. Lamin heeft van een Nederlander een busje gekregen, het internet adres stond nog achterop. Het was een hele belevenis. Je krijgt een leuk beeld van het binnenland en het echt Gambiaanse leven. De straten zijn stoffig en vol met mensen. Langs de weg staan allemaal standjes met fruit en groente. En daarachter zijn de winkeltjes met echt van alles. Wat ik geweldig vind is dat ze de winkeltjes opleuken met muurschilderingen, die aangeven wat je er kunt kopen. Je ziet dus op de muur van de garage een krik, autobanden en een brug getekend. Ergens anders staan bedden, kasten en banken getekend. Het zijn net kleine kunstwerkjes.
.
Van de groente- en fruitmarkt naar de supermarkt en toen naar de slager. In de supermarkt hebben ze heel veel. Het is echt zo grappig als je gewoon de emmertjes met Remia frietsaus in de schappen ziet staan, tegenover de pindakaas (dan wel geen Calve). We gingen naar een specifiek internetcafé omdat die het snelste zou zijn, nou, na een half uur hadden we net onze mail gelezen. Hoezo snel? Daarna nog even langs een winkel om een internetkaartje voor Jack te halen en wij wilden nog wat pvc-buizen om onder de klamboe (die over de kuip hangt) wat meer ruimte te hebben. Voor die pvc-buizen kwamen we een badkamercentrum in. De spullen daar waren nog luxer dan bij ons! Heel bizar. Er is toch een duidelijk verschil tussen (erg) rijk en (erg) arm. De supermarkt waar we waren was ook met m.n. lokale spullen en er was er nog een westerse. Ook zie je af en toe wel wat lokale blanken. Die rijden dan vaak in dikke auto's. Het was echt een belevenis en het was ook nog nuttig.
.
Eenmaal in de Lamin Lodge wat gegeten en geregeld dat er water en diesel voor ons gehaald zou gaan worden. Dat moet allemaal met jerrycans bij de lokale waterpomp en de benzinepomp in de stad. Uiteindelijk kwam Mustafa met de cans, bleek hij benzine getankt te hebben ipv diesel. Zucht. Onze buitenboordmotor loopt op benzine maar daar hebben we geen liters extra voor nodig.20
.
Aan het einde van de middag kwamen de AbelT en de Ech'O ook aan bij de lodge. Dat was gezellig en we hebben 's avonds nog even in de lodge geborreld. Daar heb ik ook een hele tijd met de eigenaar, Peter Losens, zitten kletsen. Hij is Duits en heeft de lodge in '82 zelf gebouwd. Sindsdien is hij hier. Hij was ook zeiler en vind het super leuk om lekker daarover te kletsen. We hebben van hem kaarten van de rivier kunnen lenen, we moeten ze terugbrengen als we weer teruggaan. Daar heb ik meteen ja tegen gezegd, want het is geen straf om hier terug te komen voordat we naar de Kaap Verden gaan. We vragen dan Ebo en Lamin gewoon weer voor hetzelfde rondje voor boodschappen en bij de lodge hebben ze lekker eten, een prima koud biertje en je zit er heerlijk rustig.
.
Het is nu nog even wachten op de jerrycans (die zou hij omruilen voor diesel) en dan gaan we weer verder. Een stop in Banjul om weer te pinnen (je kunt hier niet zoveel pinnen en met diesel halen en boodschappen gaat het toch hard) en dan door naar Albreda. Ik ben benieuwd. Het is een schitterende dag, de kingfishers vallen weer van het dak, zo warm, maar er staat ook een windje waardoor het prima uit te houden is.
.
De foto's: op de foto met het vele water is de Lamin Lodge te zien. Wanneer het hoog water is loopt de brug en een gedeelte van de lodge onder water. Het is dan echt even pootje baden.
Op de foto met het groene busje, is het busje waar we mee op pad waren. Met de oranje muts is Lamin, de knul links in het zwart is Ebo.
.
-----
At 7-11-2010 09:28 (utc) our position was 13°23.64'N 016°37.40'W

Lamin Lodge

Zaterdag 06 november 2010 @ 00:41

Vanochtend vertrokken naar onze volgende ankerplek in de Gambia rivier, de Lamin Lodge. Het varen is hier is aan de ene kant een nieuwe ervaring op zich en aan de andere kant ook weer vertrouwd. Jack (Tin Hau) verwoorde het al als zijnde net als de Biesbosch, je vaart gewoon op wat 'slootjes' tussen de bosjes. De 'slootjes' zijn dan 'bolon's' en de bosjes zijn mangrovebossen. De vogels zijn pelikanen en kingfishers, maar voor de rest is het redelijk hetzelfde. Je moet erg op de diepte kijken en het is relaxed motoren. De diepte is wel een bijzonder verhaal want wij voeren op de kaart vandaag gewoon op het land, terwijl we toch echt in het midden van de rivier voeren.
.
Het is in ieder geval schitterend en zo anders dan de oceaan en de kust. Je vaart ook met maar met zo'n 2 knopen ivm de ondieptes, de je dus op de gok en gevoel (kijkend naar de stroming van de rivier) moet vermijden. Maar erg leuk. Het is jammer dat ik nog geen foto's kan uploaden, zou het jullie graag willen zien.
.
Vandaag zijn we bij de Lamin Lodge aangekomen. Deze is gebouwd en wordt gerund door een duitser. Het is erg leuk! Je kunt er lekker eten. Het is erg stil hier op de krekels na. Zo anders dan we tot nu toe hebben ervaren. Er was vanmiddag ook een delegatie uit Oostende hier, die Banjul (de hoofdstad van Gambia) als zusterstad hebben. Ze doen heel veel goede dingen hier, zoals de vuilnisophaal. Ze hebben een paar vrachtwagens gesponsord en de posters, die duidelijk maken dat hygiëne en opruimen van rotzooi belangrijk is, gemaakt. Etienne was die gisteren al opgevallen. Zo hebben ze nog meer goede (en helaas ook mislukte) voorbeelden waardoor een zusterstad zijn, toch wel aan waarde kan toevoegen.
.
Vandaag zijn we ook nog even Lamin Village in gelopen. Dat was weer even wennen omdat het weer zo anders was dan we tot nu toe gezien hebben. Er liepen twee knullen mee die je de oren van het hoofd kon vragen, ze spreken allemaal engels dus dat gaat prima. Erg leuk, want zo hebben we een goede kijk op het land en haar gebruiken.
.
Wat ook nog het vermelden waard is, zijn de kinderen hier! Wat een schatjes! De een is nog schattiger dan de ander. En als ik dan zei 'picture'! Dan vielen ze om me heen om samen met mij op de foto te gaan en daarna bestormde ze Etienne of Jack om de foto, met henzelf, te bekijken. Het was vandaag weer onwijs genieten van een heel nieuw onbekend land voor ons. (De hitte is alleen bizar! Hopelijk ga ik daar ook nog aan wennen.)
.
-----
At 5-11-2010 23:22 (utc) our position was 13°23.64'N 016°37.40'W