Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

We love Grenada

Dinsdag 19 juli 2011 @ 00:55

Grenada lieten we langzaam achter ons, terwijl de motor ronkte. Langzaam werden de heuvels vager, terwijl het watervlak rondom ons groeide. Dag mooi Grenada, dag lieve mensen! Het liedje wat een local een week geleden voor ons zong, klinkt de hele dag al in mijn hoofd: "we love Grenada, we love, we love Grenada".
.
Gisterenavond hebben we iedereen gedag gezegd. Ik blijf afscheidnemen haten! Simon en Shelley gaan we hopelijk snel weer zien. Helaas, de Pas de Deux waarschijnlijk niet meer. Dit is nu eenmaal onderdeel van ons leven nu. Een aantal Amerikanen en Canadezen komen we ook wel weer tegen, anderen gaan hun weg naar huis.
.
Ik heb er weer slecht van geslapen en vond het vandaag allemaal erg saai. De gribfiles hadden het ook weer eens fout. Er is bijna geen wind. Balen! We tuffen op de motor, met de zeilen erbij, naar Venezuela. Nog 119 mijl te gaan. Pfff, da's nog een eind. Zometeen nasi opwarmen met voorzichtig bewaarde kroepoek uit Martinique erbij! Daarna de nacht in. Ik hoop dat het helder is, kan ik weer genieten van de schitterende sterrenhemel.
-----
At 18-7-2011 22:25 (utc) our position was 12°00.27'N 062°34.97'W

Modderig, modderiger, het modderigst

Zondag 17 juli 2011 @ 16:49

Gisterenmiddag hebben we ‘gehashed’. De naam voor ‘drinkers with a running problem’. De Hash was modderig, zwaar, glibberig en ook leuk! Hash is de naam voor Hash House Harriers. Maar dat zegt nog weinig.



Uitleg Hash
Ik quote de uitleg: “Stel, je bent een Engelsman in Kuala Lumpur in de jaren ’30. In het weekend zuip je je klem, want je bent ten slotte Engels en iets anders is er toch niet te doen. Om de week toch weer fris te beginnen, besluit je om met je maten ‘s avonds een rondje te gaan joggen. En wat krijg je van joggen? Juist, heel veel dorst. En wat helpt er tegen dorst? Juist, heel veel bier!
Engels als ze waren, besloten ze het meteen goed te doen en de hele zooi te gaan organiseren. Ja, je hoort het goed, rennen en drinken officieel geregeld. The Hash House Harriers waren geboren. Ook wel bekend als “The drinking club with a running problem”. Een loper, the Hare, zette een parcours uit. Alle leden renden achter de Hare aan en eindigde hun sportieve activiteit met meerdere glazen bier. “

Loodrecht
Hashes worden over de hele wereld georganiseerd. Zelfs in NL!! Maar dus ook hier in Grenada. Elke zaterdag wordt er een parcours uitgezet in het schitterende binnenland van Grenada. Het regenwoud leent zich subliem voor modderige, zware Hashes. Gisteren was onze eerste, van ons en van Simon en Shelley. Met de bus werden met de andere Amerikanen, Canadezen en Duitsers opgehaald in de Marina. We vertrokken vanaf het bezoekerscentrum bij het Nationale Park. We hebben daar al eerder gehiked, een schitterend gebied. In het begin dachten we nog dat we dezelfde trail zouden gaan lopen. Helaas, er wordt gewoon, dwars door de jungle een pad gehakt. Nou ja, pad… Het begon met een trap en toen een opstopping. Je moet je voorstellen dat je met zeker dik honderd mensen een regenwoud in rent. Wij renden dan niet, maar vele wel! Nou ja, rennen…glijden. En dan is het een dik begroeid regenwoud. Er zijn wat takken weggehakt en jij volgt het uitgezette parcours. Uitgezet door papier langs de route te leggen. Na de trap, was er dus de opstopping, vandaar was het bijna loodrecht naar beneden over een modderig pad. Het was van boom naar boom glijden, in je glijvlucht een boom, tak, wortel grijpen om maar grip te houden. En ondertussen in je ooghoek ook kijken dat er niemand naar beneden komt glijden en jouw benen onder je lijf vandaan schopt.

Tarzan en Jane
Na 10 minuten zat ik tot mijn ellebogen al onder de modder en groen van de bomen. Na 15 minuten was mijn korte broek onherkenbaar en nog een minuutje later, waren mijn wandelschoenen een en al modderbonk. Zwaar!!! Maar leuk!! We waren net Tarzan en Jane. Het is echt glijdend en glibberend van boom naar wortel. Ik heb een stukje skiënd op mijn schoenen gedaan. Gaaf!!! Het was schitterend en geweldig. Het voelt ook een beetje als weer kind zijn en lekker modderig worden. Je moet alleen, hier in Grenada, dit niet met je goede kleren gaan doen. Ook pak je soms iets vast, wat lijkt op een stronk, maar dat is inmiddels een glibberend stukje vergaan hout. Af en toe ging het bijna loodrecht naar beneden, dan hing er een touw, waar je hangend en ondertussen glijdend en grip zoekend langs naar beneden gaan. En dat doe je dan bijna 2 uur lang! Het is ook een beetje het ‘trashen’ van het regenwoud. Maar gelukkig kan zo’n woud er goed tegen. Want wij liepen vrij achteraan en het was echt een pad van vernieling waar je overheen glibberde.

Aapjes
Toen we de weg bereikten werden we getrakteerd op aapjes! Iemand had een banaan en ze kwamen meteen naar beneden. Geweldig. Het was echt optimaal genieten!! We gaan kijken of ze in Bonaire ook Hash’en! Dit is erg vermoeiend en ik heb spierpijn all over, maar het is wel erg gaaf.

Kwijt
Toen we lekker aan het bier zaten, kregen we alleen iets minder nieuws te horen. Ze waren iemand kwijt. Het signalement werd door de microfoon geroepen, ‘of iemand hem had gezien’. Nee, dat is iemand uit onze haven! Hij bleek zich nog niet hebben afgemeld. Zijn vrouw was er al, hij nog niet. Inmiddels werd het donker en zijn een aantal mensen het regenwoud terug ingegaan op zoek naar John. Vreselijk!! Het enige wat je kunt doen op zo’n moment is bij Kathy blijven en steunen. Je voelt je zo machteloos. Maar aan de andere kant…het is ook heftig en zwaar. Als je op stukken wegglijdt, dan glijd je ver weg. En in het stuk met het hoge gras ben je gewoon uit het zicht! De spanning was te snijden, terwijl de anderen (met name de locals) ontzettend aan het feesten waren en genoten van de goedkope biertjes. Wij waren inmiddels maar gestopt met drinken. En toen ineens, rond half tien, kregen we gelukkig het bericht dat John gevonden was! Wat een ontlading, met name bij Kathy natuurlijk. Inmiddels weten we dat hij buiten westen is geraakt en pas bij kwam toen het donker was. Ook heeft hij 14 hechtingen in het ziekenhuis gekregen en is weer thuis aan boord. De details zullen we straks in de marina wel horen. We waren rond 10 uur terug en zijn met Bob en Laury van de Tranquilla nog pizza gaan eten. We waren allemaal leeg, moe van de Hash, want die was echt wel zwaar, maar zeker ook leeg van de spanning. Gelukkig heeft deze avond toch weer een goed einde!

PS We staan in een locaal krantje in Zwijndrecht en Hendrik-Ido-Ambacht. Klik hier voor het artikel.

Heerlijk ontbijtje!

Vrijdag 15 juli 2011 @ 10:27

Vanochtend hadden we een heerlijk ontbijtje. Wel vaker, maar vandaag was wel speciaal. Nee, helaas niets romantisch, maar…. we hadden een eigen gebakken broodje!! Jawel!! Na, tig mislukte pogingen, heeft Etienne gisteren samen met Simon (Colombe) een brood gebakken en dat rees het blik uit. Heerlijk!! De eerdere mislukkingen komen hoogstwaarschijnlijk door het gist, we hadden meer een zuurdesem gist en dat duurt dagen voordat je dat kunt gebruiken als ‘gewoon gist’. Gisterenavond hebben we met z’n viertjes er al eentje, nog half warm, verorbert. Zalig! En vanochtend hebben we het andere broodje gegeten. Vandaag dus maar meteen wat meel en gist kopen, kunnen we vanaf nu lekker vaker zelfgebakken brood eten.

Gisterenochtend waren we ook weer op excursie met z’n viertjes. Helaas, er was geen gids aanwezig bij de Grenada Distillery, dus de ‘excursie’ heeft zich beperkt tot de hardware store (soort Gamma) aan de overkant en wat drinken bij Prickley Bay. Daarna bij ons aan boord aan het broodbakken geslagen en ’s avonds heb ik pilav gemaakt. Dat hadden Simon en Shelley nog te goed na een heerlijke BBQ bij Shelley en een lekkere curry bij Simon.

Vandaag gaan we uitklaren en naar de Grenada Mango Festival. De komende dagen zijn er weer een hele boel evenementen gaande hier op Grenada. Ik heb gewoon geen tijd om boodschappen te doen en me voor te bereiden op onze tocht naar Venezuela. Wel grappig, de mensen die hier maanden moeten blijven van de verzekering, hebben aan vertier geen gebrek. Elke zaterdag een Hash (doen we morgen aan mee, dus dan zal ik dit fenomeen nader verklaren), dinsdag en donderdag volleyballen, dinsdag Jazz, vrijdag Texas BBQ en dan nog allerlei activiteiten richting carnaval. Zó jammer dat we weggaan!!


We hadden gisterenochtend een verstekeling in de dinghy. Een inktvisje. Mr. ED stinkt meteen verschrikkelijk! :-(


Bekend

Woensdag 13 juli 2011 @ 23:49

"Als je op straat herkent wordt, dan is het voor ons tijd om verder te gaan." zei een Australisch stel deze week. Ai, zover is het bij ons hier ook al. Als we het restaurant van de marina binnenkomen zegt de serveerster al "Hi Etienne!" En bij de supermarkt worden we ook al herkent. Het is voor ons dus ook tijd om te gaan. Met pijn in mijn hart zal ik me maandag weer losrukken van het schitterende Grenada en haar geweldige mensen. Maar ook van de lieve cruisers hier. En van Simon en Shelley natuurlijk. Hmm, moet er nog maar even niet bij stilstaan. We kunnen nog een aantal keren Happy Hour'n, pizza eten (bij de marina) en gezellig kletsen met iedereen. Het is nog geen maandag! En eigenlijk heb ik toch ook wel weer zin in een nieuw land. Eens kijken hoe de off shore eilanden van Venezuela zijn. Je moet er schitterend kunnen snorkelen! Misschien verzacht dat de pijn of wordt het wel slecht weer, zodat we nog niet kunnen gaan...;-)

Realitysoap

Maandag 11 juli 2011 @ 13:18

Internet is bij mij gestegen op de ladder van Maslov, eigenlijk gedaald moet ik zeggen. Ik vind het bij de eerste levensbehoeften horen! Sommigen vinden mij nu vast ‘geen echte cruiser of boater’ meer. En zen is het helemaal al niet. Maar, ik vind internet met al de sociale media, verhalen van mensen en waanzinnig veel informatie, nu eenmaal geweldig! Kan me niet meer voorstellen hoe dat vroeger was. De TV ging aan op gezette tijden, want tot die tijd had je testbeeld. (Loekie de Leeuw mis ik wel!) De jeugd van nu weet dat niet eens. Haal die oude koeien nog eens uit de sloot, dan voel je je ineens oud! Wij weten nog dat er geen mobiele telefoons waren, dat internet er net was, of nog eerder, de computer zijn opmars deed. Nu is het toch niet meer uit het dagelijkse leven weg te denken. En wat denk je van Wikipedia?! De encyclopedie op internet. Vroegûh, hadden wij nog een schitterende tig-delige bovenop de kast staan. Die pluisde ik toen al helemaal uit, om zo mijn informatiehonger te stillen. Ik kan me voorstellen dat het voor onze opa’s en oma’s eigenlijk gewoon niet meer te volgen is. Alles maar via en door dat kastje. Je hele levensverhaal online. Net een realitysoap, maar dan in schrift. Voor iedereen die het maar wil lezen! En het grappige is, veel -heel veel - mensen zijn ook nog geïnteresseerd in jouw verhaal. Realitysoaps op TV worden ook niet voor niets ‘gevreten’. Mensen zijn nu eenmaal nieuwsgierig en benieuwd naar andermans belevenissen, misstappen en hilarische momenten. Twitter! Elke seconde van de dag kun je een berichtje de wereld in zenden. Hilarisch Twittergrapje is dat je vroeger 300 mensen moest bellen om te vertellen wat je had gegeten, nu Twitter je het. Sommige mensen vind het een afvlakking van de sociale contacten. Ik vind het een verrijking! Maar, zoals met alles, je moet wel een balans erin houden. Ik ben een persoon die altijd nog het liefst écht, fysiek, contact met mensen heeft. Tegenover elkaar met een kopje koffie of een biertje kletsen over van alles. Dat zijn voor mij de mooiste momenten. Dat is alleen soms niet mogelijk. Zeker niet nu wij zover weg zijn. En op dat soort momenten vind ik internet geweldig! Daar bevredig ik mijn informatiehonger, contactendrang en schrijfwoede mee.

Voor degene die graag beelden bij onze La Luna-realitysoap hebben: ik heb nieuwe foto’s geupload. In de BVI-folder staan er ook verschillende van ons, dus jullie kunnen ook weer eens kijken of wij nog wel goed eten, niet té veel bierdrinken (bierbuikjes) en toch wel erg grijs worden (ik! Help!). Voor degene die niet geïnteresseerd zijn in mijn kont, in de map Antigua & Barbuda, heb ik heel veel mooie foto’s van andere kontjes gezet. De schitterende jachten tijdens de Antigua Classic Yacht Regatta. In het album St. Maarten zijn ook de foto’s aangevuld en er is een nieuwe map ‘Terug naar zuidelijk Carieb 2011’ van onze laatste bezoeken op weg naar Grenada.

En voor de echt nieuwsgierigen is gisteren Zen@Sea live gegaan. Een ander stukje van mij op het wereldwijdeweb. Een plekje, naast onze La Luna-realitysoap, waar ik mijn gedachten de vrij loop kan laten gaan over andere onderwerpen dan onze reis. Gewoon wat andere gedachtespinsels, ideeën, overpeinzingen en nog meer van dat soort ‘onzin’. Zodat de La Luna-realitysoap de La Luna-realitysoap kan zijn.

Nieuwsgierig? www.zen-sea.tk

No Jumping!

Zondag 10 juli 2011 @ 15:55

Seven Sisters Falls. Zeven watervallen bij elkaar. Twee daarvan zijn na een redelijke hike goed te bereiken. De anderen zijn té pittig voor ons, tenminste voor ons op slippers. Maar de Two Sisters waren schitterend! Boven elkaar, met donderend lawaai vielen ze naar beneden. Bij het startpunt werden we uitdrukkelijk geïnstrueerd. Voor tweeën terug, niet springen, op het pad blijven en dat pad loopt zo en zo. En allemaal een grote wandelstok mee. Oke, wat staat ons te wachten?

Een paar honderd meter verder liepen we een local tegen het lijf. Een schattig manneke, wat hartstikke doof bleek. Hij liet ons allerlei kruiden en vruchten zien die daar groeiden en werd zo onze gids naar de watervallen. Ondanks dat hij hartstikke doof was, sprak hij redelijk Engels. Hij was ontzettend begaan met ons, of eigenlijk met name met Shelley en mij. Hoe vaak we niet te horen kregen “No jumping!! No jumping off the falls!” Er was kortgeleden een vrouw gesprongen en met haar knie op een steen terechtgekomen. Ziekenhuiswerk. Nou was ik toch zeker niet van plan om te springen, maar na de zoveelste waarschuwing wisten we het wel. Het was een redelijke hike, met erg veel modder en gladde stukken door de vele regen van gisteren. Het was ook aardig wat klimmen en klauteren. Ik voel vandaag mijn bovenbenen dan ook goed! Onze gids paste goed op ons en net na tweeën waren we weer terug bij het beginpunt. Wat gegeten in St. Georges bij het Nutmeg Restaurant en op tijd in de haven voor Happy Hour. De dag afgesloten met een biertje en pannenkoeken bij ons aan boord.

Verschillen

Vrijdag 08 juli 2011 @ 00:00

18 cruisers uit Amerika en Canada en 2 NL’ers zaten op een vrijdagavond gezellig bij elkaar in Port Louis Marina. Het gaat slecht met de huizenmarkt in Amerika, nog steeds héél slecht. In Europa stabiliseert het wat en in Canada zijn alleen de regels nóg scherper geworden. Terwijl ze geen last van de crisis hadden. “Hoe oud zijn jullie? En zijn jullie al met pensioen?” Dit was geen vraag aan ons, maar aan een Canadees stel tegenover ons. Uitleggend dat in NL de pensioenleeftijd zojuist verhoogd is, maakte ik een foutje met het woord ‘upgraded’. Moest natuurlijk ‘downgraded’ zijn. ;-) Het waren zeer interessante gesprekken, waarbij ik helaas moest concluderen dat de beelden uit Amerika over al die arme mensen die hun huis uit moeten en ernaast op straat leven waar zijn. Vreselijk!

Ze zijn ook altijd zo vol bewondering over alle talen die wij spreken. Dat zouden ze ook graag willen kunnen. Toen ik met een knipoog vertelde, dat ik in NL ook gewoon een talencursus gevolgd heb en dat ze die vast ook in Amerika hebben, moesten ze wel lachen. “That’s true!” Na afloop neemt men hier de pizzastukken die over zijn gewoon mee naar huis, in een doggybag. Is dat normaal in Amerika? Ja!! Niet in NL? Nee, daar is het meer ‘not done’. Eigenlijk raar, terwijl het wel typisch NL’s is.. “K’ep er toch voor betaald!” Het was een hele gezellige avond, waarbij we ook veel nieuwe interessante mensen hebben ontmoet. Het is grappig om te zien dat de Amerikaanse en Canadese cruisers heel anders zijn dan de Amerikanen en Canadezen die je ontmoet als ze een zeilboot hebben gehuurd. Deze laatste groep snapt niet, dat wij soms naar een Engels woord moeten zoeken. En NL? Waar ligt dat? Moet je daar de oceaan voor over? Dat gaat er niet in. Leuk hoe verschillend de mensen zijn. Om over de cultuurverschillen nog maar niet te praten. Iedereen bijzonder, uniek en interessesant op zijn of haar manier.

Van kwaad tot erger

Donderdag 07 juli 2011 @ 16:59

Toen we hier aankwamen, hebben we een paar dagen later onze dynamo weggebracht om te laten repareren. Dat was een dikke 2 weken geleden. Etienne is om de dag erheen gegaan, “nog niet klaar”, “de onderdelen zijn er nog niet”, enz enz. Afgelopen dinsdag heeft hij ze een ultimatum gegeven, "donderdag neem ik hem, hoe dan ook, mee". Vanochtend ging hij dus voor de zoveelste keer naar het werkplaatsje. Andere Nederlanders (To Windward) hadden ook hun dynamo daar laten reparen en dat was, na wel een keer terug, redelijk goed gegaan. Zoals verwacht was de dynamo vandaag nog niet klaar. Geen probleem zei Etienne, ik neem hem gewoon mee, zonder te betalen dus. Niet gerepareerd = geen geld. Daar waren ze niet geheel blij mee. Maar eenmaal aan boord, was het maar goed ook dat hij geen cent heeft betaald. De dynamo was in een nog slechtere staat dan toen wij hem erheen brachten! Ze hadden nieuwe koolborstels erin gezet, waren inmiddels ook alweer stuk. De fases waren opnieuw gewikkeld, maar te ruim waardoor het niet meer in de huls paste. Hebben ze wel willen doen, dus alles in elkaar geslagen waardoor de wikkels erg beschadigd waren. En door het rammen en slaan, was het huis krom. Moet ik nog even doorgaan? Hij was niet total-loss toen we hem wegbrachten, nu is hij klaar voor de schroot. Etienne heeft alles eruit gesloopt, we hebben hem nodig als we de motor willen laten draaien. Hij kraakte en piepte met alles eruit. Alles was gewoon scheef. Een hamer doet wonderen en hij loopt niet meer aan. Morgen weer monteren. Nog steeds geen stroom dus, maar we kunnen weer varen.

Een ander frustratiemomentje was vanochtend. In september zijn we twee weken in NL en moeten dan bij de Amerikaanse ambassade langs ivm onze visa-aanvraag. Iedereen liep te roepen dat het erg druk was en je op tijd moest bellen voor een afspraak. Nou, dat was ook weer een van de, vast goedbedoelde, maar foutieve informatie, wat door andere verstrekkers wordt verspreid. In Antigua (april) hadden we de aanvraag elektronisch ingevuld, maar waren we véél te vroeg met bellen voor een afspraak. Dag 15 euro!! Het kost dus 15 euro om de USA Ambassade te bellen met een vraag. Wij protesteren via de mail, kreeg een mail, vanaf 1 juli kon ik bellen voor een afspraak in september. Je voelt hem vast al….vanochtend gedaan, maar de agenda voor september was nog niet open! Dag 15 euro! Ik was lichtelijk boos, wat de telefoonbeantwoorder helaas moest ontgelden. Wij hebben nu een afspraak gemaakt voor augustus en ik heb een code waarmee ik de afspraak gratis (!) kan verzetten. Da’s beter. Volgens hem kun je dus eerst vragen of een agenda open is als je belt, maar dat lukte me vorige keer ook niet, je móet eerst je creditcard opgeven. Dus eers die 15 euro betalen. Vriendelijk land!!


Dan maar helemaal slopen....

Spicy dagje

Woensdag 06 juli 2011 @ 16:51

Alle specerijen en fruit die je maar kunt bedenken groeien hier. Gewoon in het wild. Het is ontzettend grappig om te zien, dat als je ergens langs de weg loopt, je gewoon de bananen, mango’s, papaya’s en nootmuskaatnoten kunt plukken. Inmiddels weten we dat de bomen niet echt wild zijn, maar van iemand zijn. Je plukt dus niet zomaar een boom met mango’s kaal. Woensdag (gisteren) was weer een excursiedagje en zijn we (samen met Simon en Shelley) naar Laura’s Spice Garden gegaan. Helaas had Laura een cassettebandje van buiten geleerd met alle informatie over de kruiden in de tuin. Daarnaast had ze ook geen cursus in het vriendelijk ontvangen van toeristen gehad. Maar de tuin was erg leuk!! We kregen van al de verschillende specerijen een blaadje om te ruiken. Heerlijk!! Rozemarijn, thijm, lemongrass, munt, basilicum, enz enz. Ze vertelde, of meer ratelde, bij elk kruid wat het was en waar je het voor kon gebruiken. Het ging té snel om het te onthouden en het was erg veel info. Mijn boek voor de aromatherapie (Aromecum) of google, nog maar eens raadplegen.

’s Middags zijn we naar de Westerhall Rum Distillery geweest. De grootste van Grenada, volgens de rondleider. Het bedrijf heeft in 1975 brand gehad en sindsdien doen ze niet alles zelf meer. Het was een leuke rondleiding, een schitterend gebied met waanzinnige tuin. En de rum? De Westerhall Vintage Rum smaakte subliem! Helaas was de prijs dat ook… ;-)


De medewerkers zijn druk aan het werk! Domino aan het spelen, met een biertje ernaast en op een bierkratje zittend. En ja, dit is bij de Rum Distillery!



Boze oma

Dinsdag 05 juli 2011 @ 17:43

“You know where my house is! Who’s sleeping now?” riep een omaatje vanaf de achterbank in de bus. “Bring me back home!” Heel de bus lag in een deuk. De buschauffeur kon niets anders doen dan in z’n achteruit en terug. Het ‘hulpje’ van de chauffeur hielp oma uit de bus en zette haar tas op de veranda. Nederlanders kunnen mopperen, maar oma sloeg alles. Phoe, phoe, phoe, dat ze haar vergeten waren!

We waren maandag weer op pad met Shelley en Simon. In Sauteurs hebben we een grot bezocht en een plek waar de vroegere Caribs massaal vanaf sprongen omdat ze niet in handen van de Fransen wilde komen. Bizarre plek. Daarna op pad naar de chocoladefabriek, niet van Sjaakie, maar van Grenada. Helaas, deze was niet open voor rondleidingen (was de vrouw van het toeristenbureau even vergeten te vertellen). Zowieso bijzonder, het was gewoon in een woonhuis! En dat terwijl ze per jaar zeer veel chocolade exporteren naar Nederland en Duitsland! Het was wel jammer, want inmiddels was het alweer zo laat dat we te laat waren om nog ergens anders heen te gaan.

Toch was het weer een hele bijzondere dag. Door oma in de bus. En in Sauteurs kochten we 3 bananen om meteen op te peuzelen, super lekker en 0,75 EC… dat is toch wel zo’n 20 eurocent! Geweldig!! We hebben maar aan boord gegeten en Happy Hour overgeslagen. Het was al wat avonden erg laat. Dus een keertje rustig aan, is dan ook niet verkeerd.

PS Misschien heb je het gemist, maar hieronder staat ook een nieuw berichtje (+ filmpje) van zondag.

Onafhankelijk

Zondag 03 juli 2011 @ 17:37

‘Independence Day’. Dat vieren ze in Canada en Amerika, begin juli. Daarom hadden wij afgelopen zondagavond een groot feest in de Marina. Wel grappig, wij hebben Bevrijdingsdag. Maar volgens mij voelt dat voor ons anders dan ‘Independance Day’ voor de Amerikanen en Canadezen. Zij dachten dat wij ook wel zo’n dag hadden nadat we de Spanjaarden ‘hadden uitgezwaaid’, eeuwen geleden. Dat we Bevrijdingsdag hebben sinds de Tweede Wereldoorlog was nieuw voor hun. Het is grappig om te horen wat hun beeld over Nederland en de geschiedenis is. Ze denken ook altijd dat Holland een ‘staat’ is in Nederland. Dat is met Noord- en Zuid-Holland ook wel een beetje zo. Maar voor ons is dat anders. Wij zijn Nederlanders en de Amerikanen zijn bijvoorbeeld meer Texanen dan Amerikanen. Ik denk dat ze helemaal niet meer weten hoe het zit als ik me voorstel als Denise uit Brabant. Haha.

Het was zondagavond erg gezellig en druk. Heel veel Canadezen en Amerikanen, nog aardig wat Nederlands en dan een handjevol Zweden, Fransen en Britten. Er was een goede dj en een prima bbq. We (Shelley en ik) hebben weer eens lekker staan te swingen. Het is leuk, zoveel andere nationaliteiten te ontmoeten. Na afloop hebben we nog wat gedronken, aan boord van de Tranquilla. Bob, de kapitein, is een gezellige Amerikaan, die z’n roeping als entertainer heeft gemist. Kijk en luister maar naar het filmpje. Erg gezellig en een gouden momentje, zo’n afsluiting van de avond!

Jazzed

Zaterdag 02 juli 2011 @ 13:17

Was de titel van de flyer. Vrijdagavond in het National Museum of Grenada. Het was jazzy, het was poëzie, het was bijzonder. Het gebouw van het National Museum of Grenada is schitterend, ik hou van oude gebouwen. Gebouwen met hoge plafonds, hoge ramen, onpraktische indeling, oud glas en een krakende houten vloer. De (sopraan) saxofoon klanken rolden door de grote hoge openslaande deuren, vanaf de eerste verdieping, het balkon over en zo de straat op. Op de eerste verdieping van het museum was het oude zaaltje gevuld met een groot podium en een hele hoop klapstoeltjes. De ventilator aan het plafond zwiepte mee op de maat van de muziek. De (sopraan)saxofonist, de drummer en de man achter de synthesizer speelde schitterende muziek. Ze werden ondersteund door verschillende mensen die hun gedicht voordroegen, of op djembe’s mee trommelden. Het sfeertje vond ik subliem, in dit oude pand (uit 1704, gebouwd door de Fransen), de mooie jazz-klanken. Het deed me terugdenken aan Cuba, de mooie oude gebouwen, van waaruit de muziekklanken de lucht vullen.

De saxofonist zette je af en toe ook aan het denken, met z’n gesproken teksten. Zo challengende hij of ‘education, the key to success’ was. Hij schetste de problemen in de wereld in vergelijking met scholing. Daarvoor had iedereen een woord moeten noemen wat de avond schetste. Het waren woorden als music, jazz, peace, love, joy, togetherness, etc. Deze woorden noemde hij daarna, in zijn vergelijk met de wereldproblemen en scholing. En dat deze woorden misschien wel meer ‘the key to success’ waren. Maar deze werden niet op school gegeven, “je kunt geen bachelor degree in togetherness halen” schetste hij. Tja, wat is nu ‘the key to success’? Zo’n avondje heerlijk even zweven op muziekklanken is voor mij wel een ‘success’!


Haringen...

Donderdag 30 juni 2011 @ 10:58

.... in 'n ton, sardientjes in een blik, ratten in de val, cacaobonen in hun vrucht, sugarcane in de perser. Of 20 personen in een 'mini-van' (waar je in NL met negen personen maximaal in mag). Dat is het bus rijden, hier in Grenada. Bij sommige schud je met z'n allen mee op de dreun van de muziek, vandaag was het meer lounge muziek, dus geen ‘gehos’ in de bus. Het is ook weer niet heel warm, de ramen staan wagenwijd open, waardoor je je zonnebril op moet houden voor de wind. Maar het is een waanzinnig vervoersmiddel, hier in Grenada en op sommige andere eilanden. Je ziet veel van het eiland en je komt erg goedkoop van a naar b. Eigenlijk zouden ze dit systeem ook in NL op moeten zetten. De grote, dure, bussen eruit. Niet op tijd rijden, maar gewoon als zo'n klein busje (half-) vol is, gaan.

Gisteren waren we weer op pad met de bus, samen met Shelley en Simon. Eerst naar de Rivers Rum Plantage en toen naar Belmont Estate, waar ze m.n. cacaobonen verwerken, nootmuskaat en andere specerijen. De rumplantage was nog enigszins in de oude staat, met gebouwen en machines van een bijna 200 jaar geleden. We kregen natuurlijk wat te proeven, erg lekker, maar het was pas 11 uur, dus een beetje te vroeg. Daarna zijn we naar het Belmont Estate gelopen. Deze plantage bestaat ook al lang en was een grote cacao plantage met veel slaven. Nu is dat niet meer, het is meer een verwerkingsbedrijf van de cacaobonen, waarbij verschillende farmers de bonen komen brengen. Het cacaobonen seizoen is meer gedurende de wintermaanden, dus het was nu relatief rustig. Ze verwerkten nu de nootmuskaatbonen en andere specerijen. Later hoorden we dat een het grootste gedeelte naar NL en Duitsland wordt verscheept. Het was heerlijke chocolade, zeker degene met de meeste cacao, van die hele bittere!!

Op de terugweg zijn we in Grenville (het tweede grootste plaatsje hier op Grenada) gaan eten. Echt heel lokaal, met een locale roti en locale vruchtensap. Lekker! Het was inmiddels donker toen wij de bus weer pakten naar huis. En dat was net een kermisattractie, in het donker, op volle speed de bergen op en af.

Rustig

Woensdag 29 juni 2011 @ 09:47

De dagen vliegen hier voorbij. Zelfs als je weinig doet. We zijn met wat kleine klusjes en opruimklusjes bezig geweest de afgelopen dagen. Alle lijnen zijn nu vervangen door de schitterende Marlow lijnen (op 1 na). En dat was ook niet zonder slag of stoot. Zoals ik al schreef moest Etienne daar de mast voor in en een val hebben we maar even laten ‘vervallen’. Als we ergens zijn waar we rustiger liggen, dus niet zo’n swell, dan gaan we de mast wel weer in. Ons wateropvangtentje krijgt ook steeds meer vorm en zo worden nog wat andere klusjes gedaan.

Gisteren kon Etienne de dynamo op gaan halen. Vol spanning wachtte ik aan boord. Helaas de dynamo was nog niet klaar. Jammer! Eind van de middag nog even langs. Verbetering alom, ze waren er aan bezig. Gisteren hebben we gezellig bij Shelley en Simon geborreld op de Colombe. Het was weer laat en vanochtend relatief vroeg. We gaan weer op pad met z’n viertjes, het binnenland in. Het weer werkt vandaag vrees ik alleen niet mee, het regent. Bah. Verder is het hier nog steeds prima. We worden al echt opgenomen in het cruiserswereldje van de Amerikanen en Canadezen die hier vier maanden moeten vertoeven ivm het orkaanseizoen. Zondag is er een big party naar aanleiding van de ‘Independence Day’ in Canada én Amerika. Gezellig!!

Jungle Book 2

Maandag 27 juni 2011 @ 10:25

En weer, geen Mowgli en Baloe beer. Maar wel een Mano aapje en een hele grote eekhoorn!! Eergisteren zijn we weer op pad geweest. Etienne en ik waren zaterdagochtend eerst naar de markt gegaan. Heel veel fruit en groente te koop voor weînûg! Een hele zak limoenen voor 2 EC. Dat is iets meer dan 50 eurocent. We hebben daarna Fort George bekeken, maar dat viel zwaar tegen. Toen we terug naar de boot gingen, kwamen we Simon (Colombe) tegen, of we die middag naar de aapjes meegingen. En zodoende waren we zaterdagmiddag weer met z’n viertjes op pad naar het Grand Etang National Park en Crater Lake. Dit was erg mooi en een hele andere vegetatie dan bij de Concord Falls. Het was weer Jungle Book, maar dan een andere jungle. Deze hike was ook pittig, wat voornamelijk door de blubber kwam. Je schoof geregeld een stukje weg. Toch zijn we allemaal, buiten onze voeten, redelijk schoon uit de strijd gekomen. Ze hadden er wel hele gemene planten. Een grassoort, echt vlijmscherp met karteltjes. Als je langsliep, zette dat zich vast in je kleding of huid. We hebben dus allemaal wel een paar snijwondjes. Wat ook erg grappig was, het leek of af en toe een alarm, danwel een telefoon ging. Er waren vogeltjes die een soort alarmachtige roep/getilp/gefluit laten horen.

Gisteren was het een klusdagje. Er zitten weer een paar nieuwe lijnen in de mast. Dat ging niet helemaal soepel, een van de vallen schoot in de mast. Gatver! Etienne de mast in om een nieuwe lijn te laten zakken. Sinds een paar dagen loopt er een swell hier langs de kant, waardoor we redelijk liggen te rollen. Het was dus geen pretje bovenin de mast. Na een aantal klusjes hebben we ons gisterenavond beloond met een gezellige Happy Hour en daarna een lekkere pizza.

13e breedtegraad

Vrijdag 24 juni 2011 @ 11:03

Corpus Christi was het gisteren dus, een feestdag hier in Grenada en op een aantal andere eilanden. We weten nog steeds niet wat ze hier 'vierden'. We wisten dat de winkels dicht waren, maar hadden nog hoop dat de bussen wel (al was het minder) zouden rijden. Nou, toen we aankwamen bij het lege busstation, wisten we (Shelley, Simon en wij) dat het vandaag geen aapjes kijken werd. Geen bus, geen winkel open en maar een paar restaurantjes. We zijn bij het ‘Schnitzel Haus’ (drie keer raden uit welk land de eigenaar komt) op het terras wat gaan drinken en hebben gezellig gekletst. Daarna maar terug naar de boot en om vijf uur bij Happy Hour in de marina aangeschoven. Dat was wel gezellig en snel erg laat met een Canadees en een Amerikaans stel (Molly Bloom).

Het is wel grappig om de verschillen te horen, wij (als NL’ers) moeten voor de verzekering in het orkaanseizoen onder de 13e breedtegraad zijn. De Amerikanen krijgen een eiland ‘toegewezen’ waar ze in een haven moeten gaan liggen tot en met december. Om zo het orkaanseizoen ‘uit te zingen’. Dit Amerikaanse stel kan dus wel wat heen en weer zeilen rond Grenada (eigenlijk officieel ook niet), maar ligt hier dus nog wel wat maandjes. Gelukkig is onze NL’se verzekering flexibel en kunnen wij gewoon gaan en staan waar we willen, mits we onder de 13e breedtegraad blijven dan.

Vochtig

Donderdag 23 juni 2011 @ 10:01

Grenada is geweldig, maar het weer soms… dat is toch vrij nat. Het is dan ook regenseizoen. Gisteren bijvoorbeeld! Heel de dag harde regenbuien. Zo hard dat het schuim op de ramen stond. Eereergisteren waren we al op pad geweest voor onze dynamo. Gisteren zouden we de dynamo gaan wegbrengen om te laten repareren. Maar helaas…. De To Winward (een andere NL’se boot hier) klopte gisterenochtend al vroeg aan. Onze bijboot was door de wind op z’n kop gedraaid, met motor en al! Shit! Een buitenboordmotor die op z’n kop in het zoute water ligt, da’s niet zo best voor het ding. En inderdaad, hij wilde niet meer starten. En drogen, met heel de dag buien, ging ook niet zo best. Pas toen Etienne , eind van de middag, de bougie liet drogen in de oven (jawel!) wilde hij starten. Gisteren dus niets aan het dynamo-hoofdstuk gedaan. Eigenlijk helemaal niets gedaan, alleen maar geprobeerd ons opvangsysteem voor regenwater werkend te krijgen. En zelfs dat is maar half gelukt.

Vandaag dan met de dynamo op pad? Nee, ook niet. Het is hier vandaag een feestdag met de meeste winkels dicht. Feestdag? Ja, Corpus Christi. Nou ben ik wel redelijk katholiek opgevoed, maar van Corpus Christi heb ik nog niet eerder gehoord. We gaan vandaag waarschijnlijk dan maar lekker weer op pad met de bus, naar het mooie binnenland, samen met Simon (Colombe) en Shelley (Northwind).

PS Foto's bij het vorige artikel is vandaag wel gelukt!!!

Junglebook

Woensdag 22 juni 2011 @ 11:56

We verwachten elk moment Mowgli of Baloe tussen de bomen door te zien komen. Zo echt was het jungle gevoel gisteren. Groen, groener, groenst en bomen, bomen en planten. Samen met Simon (Colombe) en Shelley (Northwind) zijn we naar de Concord Falls gegaan. De grootste watervallen van Grenada. We zijn met de bus naar het plaatsje Concord gegaan en vandaar was het al een hele tocht naar boven naar het begin van de watervallen. Het eiland is schitterend groen en elke vensterbankplant uit NL groeit hier in het wild. Ook hebben we veel vruchten in het echt zien hangen; bananen, mango’s, papaya’s, limoenen, ‘appeltjes’ (ben de lokale naam kwijt), cacoa, … En ook nootmuskaat natuurlijk. Het nationale kruid, wat zelfs op de vlag weergegeven wordt. Na de eerste waterval bij de parkeerplaats zijn we naar de ‘level 2 fall’ gegaan. Dat was pittig! Het was natuurlijk warm, met een hoge luchtvochtigheid. En dit was een tochtje dat niet over het asfalt ging. Nee, gewoon banjerend door het hoge gras, over de stenen bij het water, boomstronken enz. Heel erg leuk en daardoor kregen wij dus het Junglebook gevoel. De ‘level 2 fall’ was erg mooi. We hebben een heel tijdje zitten uitrusten op de stenen bij de waterval. En het mooie was, als je omkeek waar we vandaan kwamen, zag je alleen maar het regenwoud met het water en de stenen. Je kon ons ‘pad’ niet meer herkennen. We hebben genoten! Simon en Etienne zijn nog naar de ‘level 3 fall’ gaan kijken, maar Shelley en ik zijn op een bruggetje gaan zitten.

Een aantal locals fungeren als een soort boswachter/parkwachter. Zij controleren de ‘paden’ en de falls. Wat ze nou eigenlijk precies doen? Want de ‘paden’ zijn niet meer dan een plat getrapte strook van gras. Wat ze met name doen is verbouwen. Je ziet stukjes langs het ‘pad’ waar een moestuintje is aangelegd. Het blijkt dat deze boswachters ook elk een stukje grond hebben. Richting ‘level 3 fall’ kwamen we ook een local tegen die vertelde dat dat zijn land was en hij daar van alles verbouwde en de paden in de gaten hield enzo. Hij liep met een grote emmer met bananen, tomaten, komkommers enzovoort weer terug naar huis. De visser viste op rivierkreeft in het riviertje en had ook al een aardig maaltje voor de avond.

De tocht heeft wel 1,5 slipper opgeëist. De slipper van Simon kon gemaakt worden door een locale die bij de falls een werkplaatsje heeft, maar de slipper van Etienne was echt overleden. Gelukkig kregen we halverwege onze tocht naar beneden naar de bushalte een lift van de boswachters! Als afsluiting zijn we gaan eten bij ‘Patrick’s local’. Een locaal restaurant hier vlak bij de haven. We hebben alle soorten locale groente en gerechten gegeten. Lekker en een geweldige afsluiting van een locaal dagje!!!

Zitten we later nog een biertje te drinken bij de haven, worden we aangesproken door een man die in Enschede heeft gestudeerd bij de universiteit van Twente. Hij vond NL zo geweldig en hij hoopte dat wij Grenada net zo geweldig vonden. Tot nu toe wel hoor!!!

Hete bliksem

Zondag 19 juni 2011 @ 13:10

Ik was thuis al bang voor onweer. En dan heb je een dak boven je hoofd, nu zat ik in mijn bikini in de kuip op zee met als hoogste punt ons bootje. Slik!! We hadden gisteren bizar weer van Carriacou naar Grenada. Regen! Regen! Af en toe ook aardig wat wind, maar voornamelijk veel regen. En dus ook onweer! Het was best beangstigend. Het regende zo hard dat het water dood sloeg, je zag de kant niet meer en het flitste en donderde om onze oren. Etienne zat in z’n zeiljas, doorweekt. Ik gewoon maar in mijn bikini. Ik had het sinds hele lange tijd weer eens keer koud. Het is allemaal goed gegaan, geen inslag of niets gelukkig. We wilden ergens gaan snorkelen voordat we naar St. Georges zouden gaan. Maar het was gisteren niet echt uitnodigend. We zijn dus maar door gevaren en lieten eind van de middag het anker vallen in St. Georges.

Net toen Shelley (Northwind) en Simon (Colombe) uit het stadje terugkwamen. En wat eigenlijk voor het eerst was, sinds we weg zijn uit NL….we hebben binnen geborreld en gegeten. Ik had nog een extra groot zeil gespannen om droog te kunnen zitten in de kuip. Helaas, het regende zo hard, dat we het niet droog hielden. Dus met z’n viertjes maar naar binnen. Het was echt ‘sauna La Luna’. Zeker toen ik ook nog ging koken. Maar het was super gezellig en we hebben lekker gekletst.

Vandaag is het zondag, uitslapen dus. Zeker na zo’n latertje als gisterenavond. Inmiddels was er in het zeil een aardige plas water komen te staan, dus Etienne heeft net geknutseld en dat in de watertank laten lopen. Toch zonde om dat water meteen weer weg te ‘gooien’.

Muzikale familie

Vrijdag 17 juni 2011 @ 23:50

Nee, niet mijn familie. Ik kom niet uit een muzikale familie en Etienne ook niet. Ik heb vroeger wel blokfluit gespeeld (wie niet van mijn generatie?), maar verder kom ik ook niet. De ‘familie’ die vanavond optrad bij Lambi Queen hier in Tyrell Bay, Carriacou, was daarentegen wel super muzikaal. Wouw, wat een ritme, wat een muziek! Er waren drie steelpan variatie, twee groepen (Shell)oliedrumvaten, een ‘normaal’ drumstel en djembe’s. Na elk nummer was er een soort ‘trommel-dans’, waarbij de familieleden een andere trommel gingen bespelen. Maar het woord ‘trommel’ is gewoon denigrerend voor het geluid wat ze produceerden. Geweldig!!! Alles (en dan bedoel ik écht alles) stond te swingen. Paps gaf de melodie, terwijl mams hem ondersteunde en de dochters de oliedrums besloegen. Een oom swingde de pan uit en een zoon en zwager ondersteunde de rest. Onder het genot van een rumpunch, met andere ‘yachties’ (o.a. de Giggles en de Boto) genieten van het calypso ritme van de steelpan’s… da’s pas Carieb!

Carriacou is een nieuw eiland voor ons en ik vind het weer geweldig. De jongen bij de Immigrations vroeg ons de oren van het hoofd waar wij in NL onze stroom vandaan halen. Hij wist dat Duitsland de grootste supplier van zonnecellen is en dat wij (NL) veel windmolens hebben. En hier waar hij woont (Carriacou), daar schijnt altijd de zon en waait het altijd hard. Waarom hebben zij dan nog steeds hun elektriciteit uit een centrale generator? Kost ze 150 EC per maand (5x zo duur als een paar jaar geleden), wat veel is voor een gezin. Tja, het antwoord op die vraag weet ik ook niet. Hij wilde weten hoe wij dat deden op de boot en hoeveel een windgenerator opbrengt, enz enz. Erg grappig om zo’n gesprek te hebben. En, daardoor hoefde we geen ‘immigration-costs’ te betalen! Bespaarde ons 2 EC’s = ongeveer 50 cent. Haha!!

Morgenochtend kunnen we de was ophalen (bij de jachtclub) en dan gaan we door naar Grenada.