Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

We love Grenada

Dinsdag 19 juli 2011 @ 00:55

Grenada lieten we langzaam achter ons, terwijl de motor ronkte. Langzaam werden de heuvels vager, terwijl het watervlak rondom ons groeide. Dag mooi Grenada, dag lieve mensen! Het liedje wat een local een week geleden voor ons zong, klinkt de hele dag al in mijn hoofd: "we love Grenada, we love, we love Grenada".
.
Gisterenavond hebben we iedereen gedag gezegd. Ik blijf afscheidnemen haten! Simon en Shelley gaan we hopelijk snel weer zien. Helaas, de Pas de Deux waarschijnlijk niet meer. Dit is nu eenmaal onderdeel van ons leven nu. Een aantal Amerikanen en Canadezen komen we ook wel weer tegen, anderen gaan hun weg naar huis.
.
Ik heb er weer slecht van geslapen en vond het vandaag allemaal erg saai. De gribfiles hadden het ook weer eens fout. Er is bijna geen wind. Balen! We tuffen op de motor, met de zeilen erbij, naar Venezuela. Nog 119 mijl te gaan. Pfff, da's nog een eind. Zometeen nasi opwarmen met voorzichtig bewaarde kroepoek uit Martinique erbij! Daarna de nacht in. Ik hoop dat het helder is, kan ik weer genieten van de schitterende sterrenhemel.
-----
At 18-7-2011 22:25 (utc) our position was 12°00.27'N 062°34.97'W

Modderig, modderiger, het modderigst

Zondag 17 juli 2011 @ 16:49

Gisterenmiddag hebben we ‘gehashed’. De naam voor ‘drinkers with a running problem’. De Hash was modderig, zwaar, glibberig en ook leuk! Hash is de naam voor Hash House Harriers. Maar dat zegt nog weinig.



Uitleg Hash
Ik quote de uitleg: “Stel, je bent een Engelsman in Kuala Lumpur in de jaren ’30. In het weekend zuip je je klem, want je bent ten slotte Engels en iets anders is er toch niet te doen. Om de week toch weer fris te beginnen, besluit je om met je maten ‘s avonds een rondje te gaan joggen. En wat krijg je van joggen? Juist, heel veel dorst. En wat helpt er tegen dorst? Juist, heel veel bier!
Engels als ze waren, besloten ze het meteen goed te doen en de hele zooi te gaan organiseren. Ja, je hoort het goed, rennen en drinken officieel geregeld. The Hash House Harriers waren geboren. Ook wel bekend als “The drinking club with a running problem”. Een loper, the Hare, zette een parcours uit. Alle leden renden achter de Hare aan en eindigde hun sportieve activiteit met meerdere glazen bier. “

Loodrecht
Hashes worden over de hele wereld georganiseerd. Zelfs in NL!! Maar dus ook hier in Grenada. Elke zaterdag wordt er een parcours uitgezet in het schitterende binnenland van Grenada. Het regenwoud leent zich subliem voor modderige, zware Hashes. Gisteren was onze eerste, van ons en van Simon en Shelley. Met de bus werden met de andere Amerikanen, Canadezen en Duitsers opgehaald in de Marina. We vertrokken vanaf het bezoekerscentrum bij het Nationale Park. We hebben daar al eerder gehiked, een schitterend gebied. In het begin dachten we nog dat we dezelfde trail zouden gaan lopen. Helaas, er wordt gewoon, dwars door de jungle een pad gehakt. Nou ja, pad… Het begon met een trap en toen een opstopping. Je moet je voorstellen dat je met zeker dik honderd mensen een regenwoud in rent. Wij renden dan niet, maar vele wel! Nou ja, rennen…glijden. En dan is het een dik begroeid regenwoud. Er zijn wat takken weggehakt en jij volgt het uitgezette parcours. Uitgezet door papier langs de route te leggen. Na de trap, was er dus de opstopping, vandaar was het bijna loodrecht naar beneden over een modderig pad. Het was van boom naar boom glijden, in je glijvlucht een boom, tak, wortel grijpen om maar grip te houden. En ondertussen in je ooghoek ook kijken dat er niemand naar beneden komt glijden en jouw benen onder je lijf vandaan schopt.

Tarzan en Jane
Na 10 minuten zat ik tot mijn ellebogen al onder de modder en groen van de bomen. Na 15 minuten was mijn korte broek onherkenbaar en nog een minuutje later, waren mijn wandelschoenen een en al modderbonk. Zwaar!!! Maar leuk!! We waren net Tarzan en Jane. Het is echt glijdend en glibberend van boom naar wortel. Ik heb een stukje skiënd op mijn schoenen gedaan. Gaaf!!! Het was schitterend en geweldig. Het voelt ook een beetje als weer kind zijn en lekker modderig worden. Je moet alleen, hier in Grenada, dit niet met je goede kleren gaan doen. Ook pak je soms iets vast, wat lijkt op een stronk, maar dat is inmiddels een glibberend stukje vergaan hout. Af en toe ging het bijna loodrecht naar beneden, dan hing er een touw, waar je hangend en ondertussen glijdend en grip zoekend langs naar beneden gaan. En dat doe je dan bijna 2 uur lang! Het is ook een beetje het ‘trashen’ van het regenwoud. Maar gelukkig kan zo’n woud er goed tegen. Want wij liepen vrij achteraan en het was echt een pad van vernieling waar je overheen glibberde.

Aapjes
Toen we de weg bereikten werden we getrakteerd op aapjes! Iemand had een banaan en ze kwamen meteen naar beneden. Geweldig. Het was echt optimaal genieten!! We gaan kijken of ze in Bonaire ook Hash’en! Dit is erg vermoeiend en ik heb spierpijn all over, maar het is wel erg gaaf.

Kwijt
Toen we lekker aan het bier zaten, kregen we alleen iets minder nieuws te horen. Ze waren iemand kwijt. Het signalement werd door de microfoon geroepen, ‘of iemand hem had gezien’. Nee, dat is iemand uit onze haven! Hij bleek zich nog niet hebben afgemeld. Zijn vrouw was er al, hij nog niet. Inmiddels werd het donker en zijn een aantal mensen het regenwoud terug ingegaan op zoek naar John. Vreselijk!! Het enige wat je kunt doen op zo’n moment is bij Kathy blijven en steunen. Je voelt je zo machteloos. Maar aan de andere kant…het is ook heftig en zwaar. Als je op stukken wegglijdt, dan glijd je ver weg. En in het stuk met het hoge gras ben je gewoon uit het zicht! De spanning was te snijden, terwijl de anderen (met name de locals) ontzettend aan het feesten waren en genoten van de goedkope biertjes. Wij waren inmiddels maar gestopt met drinken. En toen ineens, rond half tien, kregen we gelukkig het bericht dat John gevonden was! Wat een ontlading, met name bij Kathy natuurlijk. Inmiddels weten we dat hij buiten westen is geraakt en pas bij kwam toen het donker was. Ook heeft hij 14 hechtingen in het ziekenhuis gekregen en is weer thuis aan boord. De details zullen we straks in de marina wel horen. We waren rond 10 uur terug en zijn met Bob en Laury van de Tranquilla nog pizza gaan eten. We waren allemaal leeg, moe van de Hash, want die was echt wel zwaar, maar zeker ook leeg van de spanning. Gelukkig heeft deze avond toch weer een goed einde!

PS We staan in een locaal krantje in Zwijndrecht en Hendrik-Ido-Ambacht. Klik hier voor het artikel.

Heerlijk ontbijtje!

Vrijdag 15 juli 2011 @ 10:27

Vanochtend hadden we een heerlijk ontbijtje. Wel vaker, maar vandaag was wel speciaal. Nee, helaas niets romantisch, maar…. we hadden een eigen gebakken broodje!! Jawel!! Na, tig mislukte pogingen, heeft Etienne gisteren samen met Simon (Colombe) een brood gebakken en dat rees het blik uit. Heerlijk!! De eerdere mislukkingen komen hoogstwaarschijnlijk door het gist, we hadden meer een zuurdesem gist en dat duurt dagen voordat je dat kunt gebruiken als ‘gewoon gist’. Gisterenavond hebben we met z’n viertjes er al eentje, nog half warm, verorbert. Zalig! En vanochtend hebben we het andere broodje gegeten. Vandaag dus maar meteen wat meel en gist kopen, kunnen we vanaf nu lekker vaker zelfgebakken brood eten.

Gisterenochtend waren we ook weer op excursie met z’n viertjes. Helaas, er was geen gids aanwezig bij de Grenada Distillery, dus de ‘excursie’ heeft zich beperkt tot de hardware store (soort Gamma) aan de overkant en wat drinken bij Prickley Bay. Daarna bij ons aan boord aan het broodbakken geslagen en ’s avonds heb ik pilav gemaakt. Dat hadden Simon en Shelley nog te goed na een heerlijke BBQ bij Shelley en een lekkere curry bij Simon.

Vandaag gaan we uitklaren en naar de Grenada Mango Festival. De komende dagen zijn er weer een hele boel evenementen gaande hier op Grenada. Ik heb gewoon geen tijd om boodschappen te doen en me voor te bereiden op onze tocht naar Venezuela. Wel grappig, de mensen die hier maanden moeten blijven van de verzekering, hebben aan vertier geen gebrek. Elke zaterdag een Hash (doen we morgen aan mee, dus dan zal ik dit fenomeen nader verklaren), dinsdag en donderdag volleyballen, dinsdag Jazz, vrijdag Texas BBQ en dan nog allerlei activiteiten richting carnaval. Zó jammer dat we weggaan!!


We hadden gisterenochtend een verstekeling in de dinghy. Een inktvisje. Mr. ED stinkt meteen verschrikkelijk! :-(


Bekend

Woensdag 13 juli 2011 @ 23:49

"Als je op straat herkent wordt, dan is het voor ons tijd om verder te gaan." zei een Australisch stel deze week. Ai, zover is het bij ons hier ook al. Als we het restaurant van de marina binnenkomen zegt de serveerster al "Hi Etienne!" En bij de supermarkt worden we ook al herkent. Het is voor ons dus ook tijd om te gaan. Met pijn in mijn hart zal ik me maandag weer losrukken van het schitterende Grenada en haar geweldige mensen. Maar ook van de lieve cruisers hier. En van Simon en Shelley natuurlijk. Hmm, moet er nog maar even niet bij stilstaan. We kunnen nog een aantal keren Happy Hour'n, pizza eten (bij de marina) en gezellig kletsen met iedereen. Het is nog geen maandag! En eigenlijk heb ik toch ook wel weer zin in een nieuw land. Eens kijken hoe de off shore eilanden van Venezuela zijn. Je moet er schitterend kunnen snorkelen! Misschien verzacht dat de pijn of wordt het wel slecht weer, zodat we nog niet kunnen gaan...;-)