Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Monsoon

Maandag 18 november 2013 @ 17:28

Inmiddels zijn we alweer wat dagen en mijlen verder. Na weer een dag en nacht zeilen zijn we gestopt op Pulau Singkep. In een grote baai lagen we daar heerlijk beschut. Het enige wat lawaai maakte waren de stroomgolven. De nacht was weer vol met regen en een paar onweersbuien. We landden daar in de ochtend en wilden de volgende dag weer verder. Maar toen Etienne wakker werd regende het pijpenstelen! Mooi excuus om te blijven liggen dus en weer een dagje te vullen met kletsen, rummikubben, muziek maken en film kijken.

De dag erna zijn we wel vertrokken en kregen al snel de wind erg scherp in. Etienne heeft wat keren de genua uitgerold en weer ingerold. Met genua liepen we lekker en zonder net te zacht. We remden namelijk goed af op de golven en knoop stroom tegen, en dat is jammer als de motor pruttelt. Ook snapten we maar niet waarom onze watersnelheid niet toch iets hoger was. Etienne is het water nog maar even ingegaan en ja, er zat wat plastic rond de schroef. Dat scheelde toch een halve knoop!

Over plastic gesproken...ik krijg er een steeds grotere hekel aan! Hier pleuren ze echt alles in het water en dus ook al de plastic zakken, verpakkingen, piepschuimen bakken, enz enz. En dat drijft en drijft en drijft maar. Je wordt er niet goed van als je ernaar kijkt. En dan ook nog wetende dat er enorm veel vissen, schildpadden en andere zeedieren sterven door deze troep. En dat geldt niet alleen hier, waar ze nog niet zo ver zijn met een goed 'afvalmanagement systeem', maar op de hele wereld. Vergaat iets niet en zelfs als je het verbrandt, dan blijven er restjes over die in de natuur komen. Is het nou zo moeilijk om te minderen? Het makkelijkste is nog wel om je eigen tas mee te nemen als je boodschappen gaat doen en niet die tienduizend kleine plastic-'weggooi'-zakjes te pakken.

Nou ja, dat is mijn persoonlijke ergernis, verder is het hier qua natuur weer heel anders! Plattere eilanden, bruin en wit gesteente, enorme keien (boulders) en meer een tropische regenwoud vegetatie. Ook veel mangrove. Na een lange dag tuffen na Singkep zijn we aan het vasteland van Sumatra gaan liggen. We kregen een eindspurt door de stroom en wind mee en dat was lekker waardoor we toch nog ruim voor het donker ons anker lieten vallen. Het zag ernaar uit dat we erg hobbelig zouden gaan liggen, maar dichterbij de kant verdwenen de golven en lagen we heerlijk rustig! En dan is het lekker na zo'n lange dag varen om gewoon heel de nacht, aan een stuk in een rustig bedje te slapen. Vanaf nu tot aan Malaysia is het niet ver meer en houden we dat erin.

Vandaag zijn we weer verder gegaan dus, weer een lang stuk, maar met uitzicht op een nacht voor anker. Dan morgen nog een stukje en dan de dag ernaar naar Johor Bahru, de haven tussen Singapore en Malaysia. Ik zal toch wel blij zijn als we er zijn, niet dat ik blij ben Indonesia uit te zijn, maar je merkt duidelijk dat we inmiddels in een ander weersysteem, seizoen zitten. Tot oktober is het hier een 'transit season', tussen twee monsoons in. Kenmerkend door het rustige weer met hoofdzakelijk windstiltes en staat er wind, dan komt die uit het noord- of zuidoosten. Perfect dus! Windje in de rug voor onze tocht en door de windstiltes kun je overal ankeren. Maar daarna komt de noordwest-monsoon. Met, zoals de naam al zegt, noordwesten wind. En dat merken we de laatste weken al duidelijk! Wind op kop! Ook is dit het regenseizoen met dikke regen dus en vette onweersbuien. Check, die zijn we ook al duidelijk tegen gekomen. De laatste dagen merk je ook dat de wind over het algemeen toeneemt, blauwe luchten zijn erg sporadisch en het is hoofdzakelijk grauw en grijs. Voor de temperatuur wel lekker, maar niet zo 'gezellig' voor het varen. We hebben dus de juiste beslissing in Bali genomen om weg te gaan (dat correspondeerde ook meer met onze eerdere planning), want we wisten ook dat dit seizoen eraan kwam. En deze laatste weken waren eigenlijk prima, nog een aantal mooie plekjes gezien en zelfs nog een paar bijzondere ontmoetingen gehad, die we nooit meer vergeten!

Honeymoon in een pikzwarte nacht

Woensdag 13 november 2013 @ 20:38

Gisteren heel de dag weer motoren en buien! Regen, regen, regen. Een druilerige herfstdag is er niets bij. Ik dacht dat tropische regenbuien maar eventjes duurden, nou die kunnen ook een dag duren dus. Maar och, ik hang binnen op de bank en Etienne zit in de kajuitingang. Af en toe internet is een leuke afwisseling.

Er zijn veel grotere schepen op deze route en zo bizar, wij turen naar een zeiljacht, dat gaf AIS aan, is het een coaster! En bij heel veel schepen staat de kompaskoers haaks op de GPS-koers! Ongelooflijk! Er passeert ons een dusdanig lege tanker, waarvan de schroef half boven water zichtbaar is. Roken! Dikke zwarte wolken spuit hij de lucht in. Dit is niet de enige en we grapten al dat ze hier nog communiceren met rooksignalen.. Maar als de Aisia XVII ons voorbij is worden we aangeroepen, Engels met een enorm zwaar Indonesisch accent. Captain Johannus (uit Flores) van de Aisia, kan zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en vraagt ons de oren van het hoofd. Waar komen jullie vandaan? Hoe lang duurde dat? Hoe groot is jullie boot? Wow, hij vind ons 'strong', maar bedoeld hoogstwaarschijnlijk 'brave'. Ben je met je man? Zijn jullie gewoon wat aan het rondzeilen of op 'honeymoon'? En hoe doen je het proviand? Nou, als er iets is kunnen we op kanaal 16 hem altijd oproepen, 'Captain Johannus, Aisia XVII'! Heerlijk zo'n gesprekje en het doet ons goed. De regen stopt eindelijk halverwege de middag en we kunnen weer wat normaal bewegen.

Captain Johannus vindt ons strong, brave. Nou, als ik om drie uur 's nachts het wachtje van Etienne overneem, voel ik me dat alles behalve. Toen ik om twaalf uur hem de wacht liet gaan lopen naderden we een pikzwarte wolk. Dat beloofd vaak niet veel goeds. En inderdaad, na tien minuten rol ik van de bank. Wind! Ik steek mijn hoofd buiten en het is zwart om ons heen met her en der een felle flits. Als de boot weer wat rechter blijft, cq wind is weer minder, laat ik Etienne alleen en kruip weer op de bank.

Om drie uur is het dus mijn beurt. Het is nog steeds zwart, pikzwart. En de regen gutst om ons neer. De vissersboten met enorme lichten, die er echt wel zijn, kan ik niet zien. Ik weet dat de meeste voor anker liggen, dus niet zomaar uit de pad kunnen voor ons. Het is alleen maar zwart. Zo zit je dan, in de kajuitingang, je hoofd op een vochtig kussen, turend het zwarte gat in of je toch niet een boot ziet. De lichtflitsen slaan je om je oren en de donder buldert zelfs boven de motor uit, die dat plekje waar je zit lekker verwarmt. Ik denk na en met een glimlach zeg ik tegen mezelf "hier deden we het toch ook voor? Lekkere tochtjes zeilen in exotische gebieden? Zolang het leuk blijft!" Nou, op dit moment, hier, met mijn hoofd geplakt tegen het zoute kussen, mijn kont zwaar verhit door de motorwarmte, mijn rug zeiknat van de opspattende regendruppels en mijn ogen zwaar verblind door de bliksemschichten, vind ik het dus nu even hier niet heel erg leuk! En dan kan ik leven in het moment, positieve gedachten laten opborrelen, nee, geef mij maar een wit strandje of mss zelfs witte sneeuw!

Mijn gedachten worden ruw verstoord door het alarm van de AIS. Er komt een tanker op ons af. Hoezo, leven in het moment. Als hij dichterbij is wijzigt hij wat koers en gaat natuurlijk ruim mis. Heel fijn zo'n medelevende vaarder, al zit hij hoog en droog in de airco in z'n stuurhut.

Tegen vijven kakt de wind in en ga ik weer wat lichtjes om ons heen zien. Zie je wel, ze zijn er wel de vissers! De regen is er nog, maar is overgegaan in een miezerbui, waar je zeker zo nat van wordt. De onweer is verdwenen. Ik zucht, zouden we uit de bui zijn? Nee hoor, de regen zet weer aan en stort weer neer. Nog even en dan moet langzaam de zon zich omhoog gaan trekken. Als zij daar zin in heeft, met dit weer. Ik hoop het wel! Ik wil licht, lucht!

En natuurlijk komt de zon en wij besluiten naar de kant te varen om hier voor anker te gaan. De regen is overgegaan in een miezer bui en tegen de tijd dat het anker ligt is de wind dat ook gaan doen. In een spiegelzee, liggen we voor Bangka een groot eiland bij Sumatra. Het is schitterend op de kant en tot onze verbazing erg vlak. Het doet wat subtropisch regenwoud aan en ik verwacht elk moment aapjes uit de bomen te zien springen. Met de zachtjes tikkende regen kunnen we lekker onze slaap inhalen en doen, wat je in NL op een druilerige zondag zou doen, heel de dag film kijken!

Nul komma niets tot drie komma niets

Dinsdag 12 november 2013 @ 05:41

Gisteren waren dat de getallen op de windmeter. Weer te weinig wind om te zeilen dus, 'the usual' hier in Indonesia. Vandaar dat we bij Pulau Pelor wilden stoppen om diesel te scoren. Niet dat we na elke keer alweer leeg zijn, maar we kunnen niet in een keer Singapore halen als we alleen maar moeten motoren. En dan kun je maar beter waar mogelijk, diesel halen om weer vol te zijn. Vanaf nu gaan we het prima halen, dus ik vermoed geen diesel-speurtocht meer.

Alhoewel ik dat misschien ook wel weer jammer vind, want we hebben door onze diesel-quest al verschillende bijzondere ontmoetingen gehad. En die van vanochtend staat boven aan het lijstje. Dit was een ontmoeting met het echte Indonesia!

Vannacht aardig liggen rollen op de stroomgolven, maar wel heerlijk geslapen zonder het geronk van de motor en door de regen koelde het ook nog lekker af. Gisterenochtend heel vroeg hadden we trouwens nog wel even een heel spannend momentje! Ik kwam uit mijn slaapje en Etienne zat zich af te vragen wat al die lichtjes nu weer waren aan de horizon. De dag ervoor had ik hetzelfde gedaan en toen met het licht worden zag ik dat het een sleepboot en (onverlichte) bak was. Maar ja, weten dat er een sleepboot voor je neus zit, voor je gevoel stil ligt en dus een bak, rechts of links van hem heeft, die je niet kunt zien omdat er geen lichtje op zit. Fijn gevoel is dat! Etienne ging het radar aan zetten en ik speurde met de verrekijker de horizon af. Geholpen door de maan die er niet was, of de vele verlichte vissersboten, mij maakt het niet uit, maar ineens zag ik een zwarte dikke streep op de horizon. Etienne ook even goed kijken en ja, we durfden te concluderen dat dat de bak was. Pffff!!

Maar goed, dat was gisterenochtend, vanochtend ontwaakten we veel later en konden gewoon rustig ontbijten, terwijl La Luna schommelde achter haar anker. Daarna naar de eerste steiger gevaren met onze lege jerrycans. Daar stonden een aantal vissers op de kant al te zwaaien. We spraken een knul aan en mama kwam al de steiger op lopen. Zo grappig hoe dat gaat. Je stelt de vraag dat je graag diesel zou willen. Diesel? vraagt de jongen dan. Ja, diesel! antwoord je. Ooh, diesel! roept hij dan. Haha! Ja, kom maar naar ons huis en we regelen diesel. Aan het einde van de steiger zat een groot huis met enorme veranda aan de pier. Deed een beetje als een restaurant aan. Er zaten wel een stuk of acht knullen, vissers, te hangen. We maakten kennis met papa. Diesel? Geen probleem! Zoonlief krijgt twee jerrycans op de treeplank van z'n scooter en gaan maar.


Er werden twee stoelen vrijgemaakt voor ons en we werden overspoeld met vragen. Wow, zover rijkt mijn Indonesisch niet! Als je dan wel een vraag snapt en antwoord kan geven, zijn ze helemaal niet meer te houden. Ze grappen wat en lachen en vinden ons mega-interessant. Op een gegeven moment wijst een van de jongens naar de weg en zegt 'ingris, ingris'. Oftewel, 'Engels, Engels'. Hmm? 'Dokter!' Volgt dan en inderdaad dan zien we een knul, man (zo moeilijk in te schatten hoe oud ze hier zijn, het zijn voor ons allemaal knullen en meisjes;-)) aan komen lopen. En ja hoor, hij blijkt de tandarts te zijn en redelijk Engels te spreken. Hij komt hier ook niet vandaan zegt hij. Waarvandaan dan? Wij schatten in onze gedachten China of Korea. Uit Jakarta! zegt hij vol trots. Inwendig lachen wij, Jakarta ligt op Java, dat is toch ook Indonesia? Dus nee, hij is niet van hier, het eiland. Grappig! En hoe denk jij dan met jouw denkbeelden!

Maar een tandarts hier vinden we al wel bijzonder. Hij vertelt ons dat hij in een ziekenhuisje werkt, waar oa ook een 'vrouwen-zuster' is. We ontmoeten haar later, zij is de dochter van de familie hier. En eens per maand gaan zij ook naar de andere kleine eilanden hieromheen. Ze hebben hier een slecht gebit door een zure saus die ze veel eten, tast het glazuur aan en ze poetsen slecht. Geven er niet om. Het is erg leuk zo te kunnen praten en we kletsen en vragen hem de oren van het hoofd. Hij die van ons ook. En vertelt dat we de eerste 'bule's' (buitenlanders) zijn, die hier komen. Langzaam wordt het ook steeds drukker, het gaat regenen en waaien en de vissers komen langzaam terug met hun vangst.


Het huis is best ruim, heeft een schitterende voordeur, enorme tv en verder alle basics die je nodig hebt. Ze zitten gezellig op de veranda aan verschillende tafels en stoelen, spelen een soort domino en lachen, grappen en zijn gewoon tevreden met hun leven. Dan vraag je je toch wel eens af wat maakt dat wij al maar meer willen en dat het bij ons blijkbaar uitmaakt op wat voor stoelen je zit of je plezier hebt of niet......


Hier is leven simpel en de familie voelt zich erg vereerd dat we er zijn. Ze hebben ook speciaal voor ons een typische Indonesische snack gemaakt, 'empe-empe met cuka', gefrituurde vis met zure-pittige saus (de saus waar ze slechte tanden van krijgen hier). We krijgen er heerlijke mierzoete thee bij. En het is me toch lekker!! Het is pas tien uur, dus een beetje vroeg voor lunch, maar erg lekker! Mama en dochter cq 'vrouwenzuster' zijn zwaar vereerd dat we het erg lekker vinden.



Als we afrekenen, gedag-zeggen en papa ons kaartje geven, is het helemaal af. Ze helpen ons naar de dinghy, die ze eerder al hoger hadden getrokken voor het opkomende water, en zwaaien ons welgemeend uit. Alle zoons en de rest staan op de veranda en zwaaien en zwaaien. Ik krijg er bijna een brok van in mijn keel, zoveel gastvrijheid, zoveel warmte...heel bijzonder!


Helaas blijft het heel de middag zwaar regenen. Hierdoor besluiten we, om ook maar niet terug te gaan naar de kant om met de tandarts naar het dorpje en het ziekenhuisje te gaan. Het blijft wel relatief koel door de regen, al moeten de luiken dichtblijven. Als het net voor het donker rustiger wordt, horen we een voorzichtig 'halo! Halo!' Onze tandarts komt met een collega langszij in de meest kleine kano, die we ooit hebben gezien. Het wordt een bliksembezoek want ze willen voor het donker weer terug zijn. Hij maakt van alles foto's en met name met ons erop. We wisselen facebookadressen uit en ik geef een Delfts blauw molentje mee voor de gastvrije familie. Heel grappig!!

Het is nu windstil, wordt dus weer rustig slapen. Morgen gaan we weer verder. Waarheen? Verder naar de evenaar....

Het nieuwe tanken

Zondag 10 november 2013 @ 09:41

Eergisteren na vieren naar het dorpje gevaren. En iedereen had gelijk! Om vier uur was de boot aangekomen met werkelijk van alles, en diesel, maar de volgende ochtend was het pas bij de 'warung' en konden we het kopen. Vanaf hoe laat? Zes uur.
.
De volgende ochtend (gisteren dus) weer naar de 'warung' en we zagen de tig 200 liter vaten al staan. Daar tussen zat een alleraardigst mannetje te tanken. Dat tanken gaat hier anders dan anders. Een grote dikke tuinslang hangt uit het 200 liter vat in een bak, die deze bak vult met diesel. Het mannetje schept met een maatschep van 2 liter, de diesel in de trechter, die in jouw jerrycan staat. Het werkt natuurlijk net zo goed als aan de pomp. Je zag dat hij het al vaker had gedaan, want er werd weinig gemorst en hij en de grond dropen (nog) niet van de diesel. We zaten al snel weer helemaal vol en betaalden de prijs, die sinds de dag ervoor omhoog was gegaan maar altijd nog veel lager was dan ergens anders, in de 'warung'. Blij met onze diesel gingen we terug naar de boot om deze snel klaar te maken om te vertrekken.
.
De Karimunjawa Islands zijn schitterend en het is een mooi mini-cruisegebiedje, maar wij moeten verder. Het was ook een prima dag om verder te gaan, want we hebben ons zeil-record in Indonesia verbeterd, bijna 24 uur kunnen zeilen!! Wat een heerlijkheid, dat gepruttel en de warmte van de motor niet!20
.
's Middags veranderde het weer overduidelijk. De dichte bewolking aan de horizon was al uren aan het donderen en nu kwamen we er dichterbij en er uiteindelijk middenin. Het donderen hield gelukkig op, maar de wind trok aan en goed ook! We hadden het al aan zien komen, dus de fok (die we mooi uitgeboomd hadden) was ingedraaid en alle spullen lagen al binnen. Met de wind komen ook de golven en was het een onstuimig uurtje. Het was wel goed voor de warmte, je koelde nu lekker af. En dat werd nog versterkt door de regenbui die op de wind volgde. Grote, dikke, koele (eigenlijk meer lauwe) druppels daalden over ons neer. En dit buitje hield vol, het duurde zeker nog een paar uur voordat het weer helemaal droog was.
.
Inmiddels was de avond alweer aan het invallen en na een hele lange tijd, stond ik weer in een schuine keuken eten te maken. De wolken trokken mooi weg en het was een prima nachtje. Koelde nog wat verder af, maar halverwege de nacht voel je het toch weer warm worden, hoezo en waarom? Geen idee. Die warmte is vandaag ook heel de dag wel een thema. Ik hou van de zon, de warmte, maar deze hier….deze is niet leuk meer. Het is echt warm en dan met een te hoge vochtigheidsgraad, dat maakt het minder dragelijk. Tegen de ochtend moest ook de motor weer aan, dus kon het binnen ook daarvan gaan opwarmen. Slapen doe je wel, maar je wordt zo vast wakker badend in het zweet. Buiten zit je in de schaduw en we douchen erg vaak, maar zelfs dat water is niet koud. De watertanken liggen in het water, maar het zeewater is ook warm.
.
Och, het is nu ook alweer eind van de middag, met de nacht gaat het ook weer wat afkoelen. Ik kijk er nu al naar uit. Wat wel weer een extra uitdaging is hier, zijn de vissers. Je denkt van alles al gehad te hebben, nou, hier zijn vissersboten die gewoon midden op (het is hier ook maar 40 meter diep) voor anker liggen! Gelukkig zijn ze goed te zien, ze hebben tig 'stadiumlampen' branden. En je ziet deze lichtbronnen als een mijnenveld om je heen. Overdag merken we dat sommige van deze boten niet voor anker liggen, maar een enorm net mee trollen, dat heel lang is en soms eindgemarkeerd wordt door een vlaggetje (gelukkig zwart zodat je het zeker weten pas op het laatst ziet) of een brok piepschuim (wat er hier toch al meer drijft door al het garbage in het water). Zo houden ze ons wel wakker 's nachts en hebben we in ieder geval niet het idee dat we alleen zijn. Nog 134 mijl naar Pulau Lepar (noordoosten van Bangka, bij Sumatra), waar we weer even zullen stoppen.
-----
At 10-11-2013 8:09 (utc) our position was 04°16.63'S 108°23.99'E

't Dondert en 't Bliksemt

Donderdag 07 november 2013 @ 20:47

…en het regent meters bier. Het wordt dus pompen of verzuipen, dat is de enige manier. Om de juiste koers te varen…

Dit is een nummer van Guus Meeuwis en speelde eergisteren heel de nacht door mijn hoofd. Zodra het donker gaat worden,begeleiden een groep kleine speelse dolfijnen ons de nacht in. Om ons heen zien we dat er weer veel wolken worden gevormd en heel de nacht dondert en bliksemt het. Sommigen zullen het een schitterend schouwspel vinden, het oplichten van de wolken in alle kleuren en de schichten die neerslaan. Ik vind er niets aan. Het beangstigt me. Gelukkig zien we het alleen maar om ons heen en komt het niet echt dichterbij. Het zorgt er wel voor dat ik heel de nacht als een stokstaartje in de kuip rond zit te kijken. De lichtjes van de vissersboten en de AIS-signalen van de grote schepen om ons heen, versterken dit nog meer.

Alles gaat prima en passeert ons en als het licht wordt lossen de meeste wolken ook op. Er komt zelfs wat wind, waardoor we zeilend de eilanden kunnen aanlopen. Rond de middag varen we langs het hoofdeiland, Karimunjawa, en droppen we ons anker in een donkerblauwe poel, omringt door de meest mooie kleuren blauw, van de ondieptes en koraal. Om ons heen zien we verschillende andere eilandjes, wat vishuisjes op palen in het water en ondieptes en vissersboten. Wat een bijzonder plekje weer!


Hoe kraakhelder het water is, valt ons pas op als we gaan zwemmen. Vanaf de boot lijkt het alsof je in kraanwater dobbert. Het is ongelooflijk warm. De thermometer gaat dik over de 30 graden en de hygrometer nadert de honderd procent! Het kleine vlakje op de meter die aangeeft wanneer het comfortabel is, reikt niet tot deze hoogten. En terecht, je kunt nu niet over aangenaam spreken. Bij alles wat je doet zweet je als een otter (zweten die eigenlijk wel in dat koude water in NL?). De warmte werkt ook verlammend, ons energieniveau is niet hoog. Toch zou het fijn zijn als we, na bijna 24 uur motoren, onze dieselvoorraad weer kunnen aanvullen. Het ziet er naar uit dat motoren onze hoofdactiviteit blijft, want dobberen met 2,5 knoop wind, dan zijn we met de kerst nog niet in Singapore!


Dus aangekleed, de dinghy in en naar de kant. We spreken wat vissers aan en een eigenaar van een ‘warung’ op de kant. Er is nu geen diesel. Over twee dagen weer, zegt de een. De ander heeft het over morgen om vier uur. Ok, onverrichter zake, met het zweet door onze ogen lopend, gaan we weer naar boord en springen meteen het water in, om daar ook weer niet echt af te koelen. Het water is niet koud. Tegen dat het donker wordt, zijn er hier weer veel muggen. Ik klaag even, maar met alle horren erin, koelt het binnen totaal niet af. Ook zijn er veel wolken, die de warmte vasthouden.


Ik kruip maar op de bank. Met z’n tweeën achterin is nu veelste warm. Halverwege de nacht wordt ik wakker van een koude wind door de boot, heerlijk! Dit duurt maar even, want het is een voorbode voor een enorme regenbui, dus alle luiken en ramen moeten dicht. Gelukkig gaat de temperatuur nu wel wat zakken. Heel de ochtend blijft het dik bewolkt en zijn er dikke buien met aardig wat wind. Gatsie, zouden we nu ‘het regenseizoen binnen zijn gegaan?’ We liggen gewoon voor anker nu en dus kunnen we droog binnen zitten, nog niets ergs aan de hand. Ook komt de temperatuur niet hoger dan 30 graden en dat is heerlijk. Je merkt meteen dat je meer energie hebt. Toch is het binnen maar wat aankeutelen en we verdiepen ons in het volgende traject van Malaysia en Thailand.

Hopelijk is het eind van de middag droog, want we gaan kijken of er om vier uur inderdaad ‘solar’, diesel is. Als de ‘warung’ nog open is kunnen we meteen lekker nasi halen voor vanavond. Scheelt ook weer wat bak-warmte.

Vis-diesel

Dinsdag 05 november 2013 @ 00:28

Inmiddels liggen we alweer een paar dagen voor anker in een schitterende beschutte baai (heel groot met een enorm rif voor de deur) op Pulau Bawean. Het is een eilandje boven het noord-oosten van Java. Het laatste stuk van onze trip hierheen was motoren en de fish-traps vermijden. We hebben ’s avonds nog een keer tokke-tokke-swap gehoord, maar of dit zo’n stellage was? Geen idee!


Het was heerlijk toen de motor uitging. Het was net na de lunch en het waaide redelijk, dus de wind kon nog wat uurtjes door de boot om af te koelen. We hebben ons die middag rustig gehouden en gekeken naar het in en uitvaren van de vissersboten in de baai.


Gisteren maar even naar de kant, kijken of we wat diesel konden scoren. We hebben een paar jerrycans leeg en met de weinige wind is het fijn als we het kunnen aanvullen. Op een paar vissersboten voor de kant zaten wat vissers, dus wij gevraagd. Ze spreken geen Engels, maar het ging prima en ja, ze hadden wel wat diesel. Maar 30 liter. Nou ja, alles wat we hebben is ok, dan gaan we wel weer naar andere vissertjes om te vragen of zij nog wat hebben. Wij afgerekend en met de jerrycan naar de boot.


Even later, terwijl we de diesel in onze jerrycans aan het overhevelen waren, hoorden we tuf-tuf. En ja hoor, kwamen ze langszij. Ze hadden nog een jerrycan, 32 liter! Prima! Met de jerrycan kwamen ook de vissers aan boord en we hebben een bijzondere middag beleefd. Met het woordenboekje en wat tekeningen maken, waren het hele interessante gesprekken. De mannen waren zwaar onder de indruk van onze boot. Het zeil! Ja, dat is een ander doek dan zij hebben. De lieren! En de gps? Ja, wacht. Kwam een van de vissertjes terug met hun gps, een handgps van Garmin. Hartstikke modern ding, we hebben bijna dezelfde. Kompas hebben ze niet. Een van de gasten was echt de techneut en vond onze windvaanstuurinrichting mega-interessant. Etienne legde hem precies uit hoe hij werkte en je zag hem denken en kijken naar zijn boot. Ik lag me rot als er straks een vissersboot hier rondvaart met een ‘nep-hydrovane’! En onze schroef? Hadden we die? Ja, natuurlijk. Kon hij die zien? Ja, zwemmen maar. Nee, zien. Ik een tekening gemaakt van onze boot onder water. Toen snapte hij het. De andere tekende hun boot en toen snapte we waarom ze zo snel gaan, maar ook waarom ze gisterenmiddag al vroeg terugkwamen… De boot ligt min of meer ‘op’ het water, zonder kiel, maar wel met zeil, dat ding schommelt dus enorm. Ja, dat wij daarvoor een kiel hadden, was veel beter. Over de afstanden, van hier naar Holland en van hier naar Malaysia, dat was toch wel heel wat. En humor dat ze hebben! Ik legde uit waar de gele band met haak in de kuip voor was, om ons ’s nachts aan vast te leggen zodat we niet overboord vallen. Dat vonden ze grote humor, maar enorm goed. De duimen gingen omhoog. Het was een bijzonder middagje, met een bijzondere ontmoeting. En hierdoor weten we nu dat de ‘fish traps’, inderdaad ‘fish traps’ zijn (‘bagans’) met een net eronder.


Vandaag hebben we wat gekeuveld aan boord, ik heb aardig wat was gewerkt en Etienne heeft het onder waterschip weer spik en span. Het dorpje hier is geen dorpje, maar meer wat huizen langs een snelweg. Morgen gaan we weer verder, naar Karimunjawa, de eilandjes boven het midden van Java. Weer een nachtje door en we houden ons hart vast voor het weer. We komen steeds verder het regenseizoen in, we gaan het tegemoet. Tot nu toe hebben we nog geen regen gezien, maar het was de afgelopen dagen wel bewolkt. Hopelijk blijft het nog even droog en passeren we het regenfront zonder hem te ontmoeten. ;-)

Warme nachten en vis-obstakels

Zaterdag 02 november 2013 @ 09:54

Als we op zee zitten, ben ik altijd meteen de dagen kwijt. Eergisteren vertrokken we uit Serangan op Bali en zijn we naar het noorden van Bali gevaren. In de baai vlakbij Amed dropten we aan het einde van de middag daar ons anker. Het was een prima vaardagje. Bijna continu gemotord, maar de stroom tegen viel mee. We zijn dichtbij het eiland gebleven. Eenmaal het kopje rond belanden we tussen de 'fish traps'. Het zijn bamboestellages die midden in zee liggen. We hadden ze al eerder gezien en ons ook toen verbaasd over het feit dat ze in honderden meters diep water liggen. Iedereen waarschuwt elkaar ervoor en tuurlijk, je moet er niet op klappen, maar wij hebben nog niet ervaren dat er netten tussen zitten. Of ander vistuig. Vandaar dat wij onze twijfels hebben of het inderdaad voor de activiteit vissen is en niet voor iets anders. Gisteren kwamen we ze namelijk tegen in duizenden meters diep water met allerlei vlaggen en bamboe matten eraan, het leken toen ineens op altaren of 'graven
' van overleden vissers?
.
Het baaitje bij Amed was erg toeristisch en vol met duik- en snorkelbedrijfjes. Wij zijn ook nog even het water ingegaan, maar er zaten veel jellyfishs. Het allerlaatste Balinese tempeltje wat ik heb gezien was wel een hele bijzondere...onder water!! Heel veel maanvissen eromheen die je lekker brutaal aankeken en niet uit de weg gingen. Ik heb, terwijl ik naar het tempeltje dook en het aanraakte, maar even aan Baruna gedacht en wat aardige woordjes gemurmerd. Tenslotte is hij de god van de oceaan, heb ik begrepen. ;-)
.
Onze stop bij Amed was perfect getimed, want zo hebben we alle 'vis obstakels' overdag meegemaakt. De volgende ochtend, gisteren dus, voeren we weer weg, het veld met 'fish traps' in. Gewoon er tussendoor, geen zenuwachtige vissers ofzo, niets aan de hand.
.
We konden zeilend weg, maar later moest de motor aan. We zijn bijna heel de dag bezig geweest met motor aan en motor uit en zeilen van links naar rechts. En wat is het warm!! Zeker als de motor de hele dag staat te pruttelen is het ongelooflijk. Prompt horen we wat geslip en gekraak en breekt de snaar van onze stuurautomaat. Niets aan de hand, die hebben we op voorraad. Maar in de verzengende hitte moest ik wel heel de punt overhoop halen. En afkoelen 's nachts? Nee, daar doen ze hier niet aan. Dan is het nog steeds bloedje heet en binnen helemaal, dus slapen is niet echt een succes.
.
Vanochtend bij het licht worden, voeren we tussen de Pulau-Pulau Sapudi-eilanden (of zoiets) door, waarna we in een veld kwamen met visserboten met enorme netten. Je ziet dan ineens een staak met een vlaggetje en moet kiezen of dat net naar de boot rechts van je, of links van je loopt. Gelukkig was het alweer licht, dus perfecte timing.
.
We zijn op weg naar Pulau Bawean. Een eilandje op nog zo'n 120 mijl weg. Nog een warm nachtje....
-----
At 2-11-2013 8:11 (utc) our position was 06°37.66'S 114°14.36'E

Vis op straat

Woensdag 30 oktober 2013 @ 19:25

Als het dan weer de laatste dagen voor vertrek is, zijn we altijd wat weemoedig. Zeker als je ergens bent waar je het naar je zin hebt gehad en waar je lang bent gebleven. Inmiddels hebben we ons al wel losgerukt en zijn vanochtend vertrokken. We staan nog steeds achter onze beslissing om nu weg te gaan. Zoals Etienne ook zegt, "als ik moet wachten tot het moment de immigrations besluit mijn visum af te ronden, dan ben ik me de komende weken alleen maar aan het ergeren en daar heb ik geen zin in."

Eergisteren zijn we naar Kuta gegaan. We hadden mazzel, een chauffeur van een hotel in Kuta moest weer terug vanaf ons eiland en wilde ons wel meenemen. We weten het bedrag en of we dat nu aan een taxi betalen of aan hem, dat maakt ons niet uit. Het was een leuke vent, die goed Engels sprak, dus heerlijk even mee gekletst.

We kunnen tegenwoordig enorm genieten van een heerlijke koffie in een geairconditioneerde ruimte, zoals bij Starbucks of J.CO. ;-) Dus eerst lekker aan de koffie en daarna heerlijk rondgestruind in de shopping mall, die in Kuta, voor het merendeel bestaat uit 'oleh-oleh's', souvenirs. We hebben ons lopen verbazen over de kitsche, de nutteloze en gewoon de heerlijk foute dingen. Er was ook een zaak waar je dvd's kon kopen, met zelfs de allerlaatste films. En dat voor 65 eurocent per dvd! Daar kun je nog wel een keer een 'kat-in-de-zak' voor kopen. We hebben het laatste seizoen van Bones uitgezocht en nog een paar films. Gisterenavond hebben we een van de films gekeken en de kwaliteit en geluid waren super! Geen 'kat-in-de-zak' dus, al was de film zelf niet heel geweldig, maar dat kan aan onze smaak liggen.....

Aan het strand zijn we bij de 'warungs' weer saté en gado-gado gaan eten. Ik had bijna het recept ontfutseld van de overheerlijke pindasaus, maar broerlief, die de kok is, spreekt geen Engels, dus dat werd wat onduidelijk. Daarna een taxi naar de Carrefour. We hebben aardig wat eten en blikken aan boord, maar op het laatst denk je altijd te weinig te hebben.

En we troffen nu, voor het eerst, een hele foute taxichauffeur. Hij had een meter, die netjes aanging, maar hij ging enorm omrijden. Ja, dat is het voordeel als je de weg kent! Ik zei al vrij snel, dat het niet klopte en zei nogmaals waar we heen wilden. Ja ja, dat kende hij. Eenmaal bij de Carrefour was het bedrag, voor het eigenlijke kippeneindje natuurlijk veel te hoog! Etienne pakte het geld wat we genoeg vonden en wilden dat geven. Nee, dat was te weinig. Er werd natuurlijk heen en weer gesproken dat het eenrichtingswegen waren, dat wij dat wisten, maar hij een andere weg had kunnen nemen, in het begin al, en nu opzettelijk te ver reed. Hij dreigde met de politie en het werd zelfs zo naar dat hij de wielsleutel uit z'n kofferbak pakte en Etienne daarmee bedreigde! De security-man van het winkelcentrum kwam erbij, hoorde het verhaal aan, maar stapte terug. Uiteindelijk hebben we het bedrag wat wij genoeg vonden betaald, wat hij uit Etienne z'n handen sloeg en er daarna op de grond achterna kon, maar het was even erg naar! De verschillende mensen om ons heen namen natuurlijk meteen andere taxi's en de security-man knikte nog bevestigend en goedkeurend naar ons. De foute taxichauffeur riep heel de tijd, "als je arm bent moet je niet naar Bali komen!" Dat geeft aan hoe sommige mensen, en dan met de nadruk op sommige, ons toeristen zien.

's Avonds hadden we met verschillende boten die in de baai liggen afgesproken om een kampvuur te maken op het strand. Waarschijnlijk was ik nog wat van slag, laten we het daar maar op houden, want voor het eerst in heel de reis, val ik, met het uit de dinghy stappen, in het water! Shit!! Ik hou er wat schrammen en een nat pak aan over, dus weer even in de verkleed. Het kampvuuravondje was super gezellig met afhaal-nasi-goreng uit een 'friet-zak' (voor 65 eurocent).

We moeten dus het land uit per 31 oktober, want dan verloopt ons visum. We moeten daarom dus ook hier in Bali uitchecken, wat Etienne gisterenochtend is gaan doen. Achterop de scooter bij Yandy ging hij de kantoortjes af. Het was fijn dat Yandy de weg wist, want via kleine steegjes en zelfs nog even naar 'de stad', zijn ze bij customs, immigration, quarantaine, de habourmaster en de navy geweest. Het was een heel avontuur zo achterop de scooter in het verkeer, van berm naar middenstreep en weer terug, want JIJ moet als eerste voor het stoplicht staan. Op de grote highway naar de andere haven, riep Yandy ineens "hi fish!" Hij ging vol in de ankers en pikte een enorme makreel van de snelweg op, die wonder boven wonder nog redelijk ongedeerd tussen de voorbijgaande auto's lag, en legde hem op z'n treeplank tussen z'n voeten. Snel weer verder, maar hij heeft wel z'n avondeten gescoord! Etienne had zes kopieën van een ingevuld formulier (aan elkaar geniet), bij hem, om hierop alle stempels te verzamelen en hoe grappig is het dan als de mannen elke (identieke!) bladzijde op hun gemak weer 'door gaan lezen'! Ook de schoenendoos met tig stempels ontbrak niet. De navy-generaal was grote vrienden, vertelde hij, want Indonesië heeft speciale banden met NL. Altijd fijn! Haha! De quaraintaine man ging precies hetzelfde documentje maken, wat wij al hadden, en daar moest zo'n 2 euro voor betaald worden. Etienne vroeg hoezo en waarom, we hadden al zo'n document. Ja, maar dit moest. Ok dan. Waarop hij, op het moment Etienne het geld aan het pakken is, vraagt of hij het wel wil betalen! Het is allemaal erg grappig en we hebben het over zo'n klein bedrag. De andere officers in de verschillende kantoortjes keken duidelijk wel naar dit nieuwe document, maar dat deden ze eigenlijk naar alle papieren. ;-) Het was weer een prachtig avontuur en twee uur later stapte Etienne alweer aan boord. Redelijk snel gegaan en zonder problemen.

Daarna zijn we naar onze bekende Galeria mall gegaan, lekker eten en koffie drinken. ;-) We hebben nog een knap weegschaaltje gescoord. Een personenweegschaal, maar dan de helft zo groot, knal roze, met led display, wat aan gaat als je erop gaat staan. Een super modern ding, handig klein en dat voor nog geen tientje! De laatste verse dingen en brood gehaald en weer terug.

Alles weer zeevast gezet en vanochtend onderweg. Tot nu toe gaat het prima! Een beetje stroom tegen, maar met de motor en de zeilen lopen we perfect. Het is een continu proces van drinken inschenken en verschuiven om uit de zon te blijven. En waar we naar onderweg zijn? In ieder geval naar Malaysia. Kalimantan zit er niet meer in, want omdat ons visum verlopen is en we uitgecheckt zijn, mogen we, in principe, nergens meer stoppen hier in Indonesia.....

We moeten het land uit

Zondag 27 oktober 2013 @ 22:06

Hier in Bali komen we in aanraking met het bureaucrate en corrupte Indonesië. Dat ligt denk ik niet zo zeer aan Bali zelf, maar hier moeten we ons visum verlengen en komen zo in aanraking met de overheid.

De laatste keer schreef ik al dat we de 7e pas konden gaan betalen, voor onze visum verlenging. Ruth, onze agent, ging afgelopen vrijdag weer naar het airport (waar de paspoorten zijn) om te kijken of ze wat druk kon uitoefenen en of ze het kon cancelen en naar Denpasar kon brengen. Helaas, het druk uitoefenen resulteerde in het feit dat mijn visum nu ook later klaar is. Dit is geen probleem, want het is nu dezelfde datum als Etienne. Maar het geeft het 'spelletje' wel aan. Vrijdagochtend spraken we met Ruth en besloten, samen met Happy Bird, naar de NL'se ambassade te gaan. Eens kijken of zij wat voor ons kunnen betekenen.

De NL'se ambassade zit in het gebouw van een grote touroperator. Niet heel bijzonder, maar als je het over privacy enzo hebt, ze delen de email adressen met deze touroperator! De mannen daar, Indonesiërs, waarvan er eentje NL's sprak, gingen meteen bellen met immigrations, maar ze namen niet op. Hij maakte kopieën en ging het bespreken met de 'deputy consul' (het 'hoofd' zit in Jakarta). Hij zei nog wel op ons pleidooi, "this is Bali!" De 'deputy consul' zou ons maandag bellen. We zijn daarna verder Kuta ingegaan, om zo nog een leuk dagje te hebben.

Na een nachtje slapen hebben wij besloten de touwtjes zelf in handen te gaan nemen. Het gaat allemaal te lang duren. We kunnen de 7e gaan betalen, daarna krijg je een briefje met een nieuwe datum en tijd om een foto te maken en daarna, weer zo'n briefje waarop staat wanneer je je paspoort op kan gaan halen. Dan weet je het wel, met de weekenden er tussen. En al wat later wordt, we moeten de eerste december het land uit zijn, met nog minstens 11 dagen varen, vanaf hier tot de 'uitcheckplek'. Ook geeft het ons een beter gevoel, de touwtjes in eigen hand te nemen, met dan wel het risico dat we de 31e al het land uit moeten zijn (omdat dan ons visum verloopt). Aan de andere kant hadden we, voor heel dit visum-avontuur, al in gedachten om voor het einde van de maand Bali te verlaten.

Zaterdag zijn we naar Ruth gegaan om aan te geven wat we willen en hebben we met de 'deputy consul' gebeld. Deze man is ook duidelijk geen NL'er en spreekt het ook niet heel goed. Etienne legt hem de situatie uit, maar halverwege geeft hij aan hem niet te begrijpen en wil met onze agent spreken. Ook zegt hij meteen al, in deze situatie niets voor ons te kunnen doen. Als ons paspoort kwijt is ofzo, wordt het een ander verhaal, maar de ambassade gaat zich hier niet in mengen. We laten Ruth hem bellen. Wanneer Etienne de phone terug krijgt, geeft de 'deputy consul' nogmaals te kennen niets te kunnen doen. We spreken af met Ruth om maandag naar het airport te gaan. Aan de ene kant kunnen we wel begrijpen dat de ambassade zich niet mengt in visumverlengingen, maar toch hadden we natuurlijk gehoopt dat ze op z'n minst een belletje zouden plegen naar immigrations.

Tot die tijd kunnen we weinig doen, dus gaan we naar Galeria mall. We kunnen daar even internetten (ons tegoed is alweer op), lekker eten en wat boodschapjes doen. Gisteren zijn we rustig aan boord gebleven, een echte zondag.

Vandaag zijn we, zoals afgesproken, om 8 uur op de kant. En zoals verwacht, verschijnt Ruth een uur te laat. Als we haar spreken in de auto leren we van haar dat er weer een aantal feestdagen bijkomen, as vrijdag t/m dinsdag. Met weer drie werkdagen die wegvallen is de 7e, nog te lang, maar niet heel absurd meer. het verhaal wordt alleen zo, bij haar ook steeds mooier. Ik neem toch aan dat je als Balinees je feestdagen en de daarbij 'niet-werkdagen' kent?

We gaan naar de immigrations van het vliegveld, die wegens verbouwing van het vliegveld, ergens anders zitten. Ons valt al wel meteen op, dat er weinig mogelijkheden zijn voor de 'kleine' corruptie, het is een vrij 'open' balie waar je komt en een balie waar betaald moet worden. De kleine 'dichte' kantoortjes zijn voor het maken van foto's enzo. We spreken met een man en leggen ons verhaal uit. Hij gaat even kijken wat hij voor ons kan doen. Helaas, hij kan het niet bespoedigen. We besluiten daarop het proces te cancelen en vragen ons paspoort terug. Na een half uurtje worden onze namen geroepen en krijgen we onze paspoorten teug. Althans, dat was de bedoeling, want het is die van Etienne en van Roderick. Gelukkig hebben ze een klein kwartiertje later mijn paspoort gevonden en vertrekken we richting het immigratiekantoor in Denpasar.

We hopen dat zij iets voor ons kunnen betekenen. Als we binnen komen zien we dat het een soort gelijk kantoor is en net zo druk en vol met mensen voor aanvragen. We spreken een aardige dame. Zij gaat kijken wat ze voor ons kan doen. Na een tijdje komt ze terug en vertelt dat ze het ook niet sneller kan doen, dan dat we de 7e kunnen komen betalen. Als ik aangeef dat we alles bij ons hebben, geld en foto's, zie je haar denken, maar helaas, het helpt niet. We snappen, regels zijn regels en dat is in NL niet anders. Soms kun je wel proberen of er wat mogelijkheden zijn. We kijken elkaar aan en besluiten de verlenging dan maar te laten. We moeten dus het einde van de maand het land uit. Jammer, maar we hebben het in ieder geval geprobeerd.

Buiten geeft Ruth aan dat ze het systeem kent en wel verwacht dat we dan de 8e onze paspoorten terug hebben. We zeggen het niet te willen riskeren, waarop zij weer zegt dat de paspoort-uitreikingen altijd na tweeën zijn en ze op vrijdagen (de 8e dus) 's middags gesloten zijn. Het verhaal blijft veranderen en wordt steeds 'mooier'. We blijven bij onze beslissing en vragen haar de uitcheckpapieren in orde te maken. Hopelijk wordt dat ook geen probleem, want op onze cruisingpermit staat een andere uitcheckhaven.

Ik had me er al op voorbereid, donderdag weg. Jammer, want er is dit weekend een mega-ceremony waarbij heel het eiland Serangan, waar wij bij liggen, afgesloten is. Inmiddels heb ik nog meer gelezen over het Balinese geloof, de tradities en gebruiken, dus het is jammer, maar helaas. Ga nog maar even een keer goed door mijn lijstje met boodschappen en voorraad heen, want het wordt een tijdje geen boodschappen doen.

Op aarde

Vrijdag 25 oktober 2013 @ 01:10

Inmiddels zijn we hier al te lang….de mensen gaan ons herkennen en we kennen de tempeldansen en –muziek al zelfs. Gisteren zijn we namelijk naar de tempel gegaan, het was nu in de andere tempel. De ceremony was ‘losser’, meer relaxter dan de ‘full moon’ ceremony. We mochten zelfs nog even naar het binnenste van de tempel waar je de mensen de offers zag brengen. De sfeer was daar ook duidelijk anders, serener en ‘zwaarder’.

In het voorste gedeelte was weer een uitvoering van de Barong dans met ondersteuning van het gamelan orkest. We zaten op een stoepje, tweede rangs zeg maar, maar hierdoor zag je juist wel heel goed de mensen voorbij komen en gaan zitten, enz. Vorige keer hadden de vrouwen van die schitterende manden met offers, nu waren het meer schalen. Ik heb het idee, dat in deze schalen alleen maar de bloemen en rijst zaten waar ze het offerritueel mee uitvoeren. Vorige keer werd er duidelijk eten geofferd, dat zag je nu niet.

De betekenis was natuurlijk ook heel anders, het afdalen van de spirits en voorvaderen naar de aarde en het vieren van de overwinning van het goede. Het mooie vind ik wel, dat ze in dit geloof ook duidelijk het kwade accepteren. Ze zijn van mening dat beide er moet zijn om balans te houden. Op zich is het ook een hele mooie gedachten dat de voorvaderen de komende 10 dagen dus hier op aarde in de familietempel zijn. Ik zou ook zo’n tempeltje op de boot wel willen hebben om mijn voorvaders en –moeders te ontvangen. ;-)

Iedereen zag er tijdens de ceremony weer schitterend uit! Ik heb in Ubud gekeken naar zo’n mooie kanten ‘kebaya’, blouse. Zij worden op maat gemaakt en degene die ik bekeek was 75 dollar. Voor de mensen hier, niet zomaar een bedrag! Echt jong en oud is gekleed in de traditionele kledij, zelfs als ze nog maar net kunnen lopen, hebben ze al een ‘udeng’ op of een ‘kabaya’ aan. De grotere meisjes hebben er schitterende slippers met hakjes onder en het grappige is dat duidelijk te zien is dat ze gewend zijn aan de strakke sarongs en de mannekes aan de hoofddeksels. Dat blijft gewoon op.

In het hoekje waar wij zaten, was een klein ventje wat de show stal, voor ons dan! Hij danste heel de tijd in het hoekje mee. De handbewegingen, het schudden met het hoofd, prima op de muziek. Geweldig!! Aan de andere kant schuin voor me zat een tiener (al is het moeilijk in te schatten hoe oud de kinderen zijn, ze zijn zo fragiel en klein) heel statig foto’s en filmpjes te maken met een Ipad! In de hoek stroomde, naar mate de show vorderde, de mannen binnen en bleven daar staan. Dat ging ook heel relaxt, ze stonden te lachen, te kletsen en zelfs te bellen.

Op het moment het kwaad het gaat verliezen van het goede veranderde de sfeer weer. De kinderen gingen weg van het grasveld en een hoop mensen gingen staan. Ineens is ook iedereen ‘serieuzer’. En ja hoor, er werden weer een aantal vrouwen en mannen bezeten. Een bijzonder iets om te zien. Om te ervaren dat mensen zo geloven, of eigenlijk is het denk ik meer, dat ze zo meegaan in de energie van de dans. De ‘heks’ moet ook wel in trance raken en zijn, want die staat echt heel lang, bijna wel een uur, te dansen met een gigantisch groot zwaar masker op, een dik pak aan en aan het masker zitten dikke strengen haren. Dat moet enorm warm zijn daaronder! De dansers die ‘in’ de ‘barong’ zitten (het beest) gaan er namelijk onderuit en worden afgewisseld. De energie was tijdens de ‘full moon’ ceremony veel heftiger en veranderde ook veel intenser. Maar het was nu zeker niet minder bijzonder. Op het moment dat een aantal mannen zich met een kris gaan steken, kwamen nu bijna alle mannen eromheen staan, wat ook heel bijzonder was om te zien.

En dan is het afgelopen. Iedereen gaat ook meteen weg, je wordt bijna overreden door de honderden scooters en dan na een paar minuten is de tempel en de ‘parkeerplaats’ leeg. Voor ons toch wel bijzonder, want wij waren bijna de laatste, omdat je, zoals gewoonlijk bij dit soort dingen, blijft napraten. Dat doen ze hier dus niet. Gewoon afgelopen en weg wezen, naar huis.

Vandaag was het een bewolkte dag. Wij zijn ook vandaag maar aan boord gebleven. We verwachten dat er vandaag ook nog niet veel bedrijvigheid was, dus wat anderen dingen gedaan. Wel lekker relaxt zo en met af een toe een overtrekkende bui was er een lekkere koele wind!

Lovely Ubud

Dinsdag 22 oktober 2013 @ 23:52

Inmiddels hebben we alweer een mini-mini-uitstapje erop zitten. Zondag hadden we een rustige dag, waarin we veel hebben gedaan. Aan het einde van de dag bespraken we om maandag naar Ubud te gaan, gewoon met de bus. ‘Zou je daar ook zo goedkoop kunnen slapen?’ vraag ik me hardop af. Want met de bussen heen en weer kost volgens namelijk ook best wel weer wat tijd. Etienne gaat meteen wat surfen op internet en vind een guesthouse met een extra aanbieding voor zo’n 8 euro. Het besluit is vrij snel genomen en om zes uur ’s avonds reserveren we voor de volgende dag.

We laten ons afzetten bij de bushalte meteen op de grote weg. We moeten een bemo nemen, hoe zien die er hier uit? En waarom is dit zo’n enorme hoge instap? Dat klopt niet. De info die we van andere cruisers hebben blijkt uiteindelijk weer enorm tekort te schieten danwel niet te kloppen. Maar even later stopt er een bemo. We geven aan naar Ubud te willen, dat is best een eind rijden voor hier. Hij heeft geen dienst meer en we gaan in onderhandeling over de prijs en uiteindelijk rijden we in een privé bemo voor 100.000 rp (= € 6,50) naar Ubud. De man moet onderweg geregeld de weg vragen en heeft af en toe het idee een scooter te zijn, ipv een volkswagenbusje, want hij gaat gewoon tussen de scooters naast en tussen het andere verkeer staan.


Na twee uur worden we in Ubud afgezet. Eerst lekker koffie drinken en beslissen wat we gaan doen en zien. Ubud is het artistieke, spirituele en culturele centrum van Bali. In het Balinees kennen ze geen apart woord voor het woord ‘kunst’ of ‘kunstenaar’. Dit komt omdat ze het niet zagen als iets ‘aparts’ of een bepaalde elite groep, het was (en is) gewoon meer onderdeel van het dagelijks leven. Vind het wel een bijzondere gedachtegang. Pas toen de toeristen kwamen zijn de woorden ‘art’ en ‘artist’ ingeburgerd en de bijbehorende galeria’s en reproducties van reproducties gekomen. Je ziet ook overal ‘kunst’, van de kleine offerpakketjes op de straten of tussen de schappen in de winkels, tot de enorme mooie versierde ‘penjor’s’.


Vandaag, 23 oktober is het Galungan, de belangrijkste feestdag in Bali. Het symboliseert de overwinning van het goede over het kwaad en ze vieren dat de voorvaderen (en –moeders) weer even afdalen naar de familie tempels. De mensen nodigen ze uit en ze weten deze tempels te vinden en kunnen afdalen via de schitterende versierde ‘penjor’, die elk huis (aan de rechterkant) hiervoor heeft neergezet. De ‘penjor’ staat symbool voor Mount Agung, de heilige berg waar de goden en voorvaderen leven. De ‘penjor’ is een enorme flexibele bamboo stok die wordt versierd met van alles, zijde, vilt, rijst, glimdingen, andere bamboeblad-versieringen en bladeren. Sommigen maken er inderdaad een heel kunstwerk van en de ene is nog hoger dan de andere. Je krijgt een beetje het gevoel van het optuigen van de kerstboom, maar dan meer in het openbaar. Het was heel bijzonder om in Ubud rond te lopen terwijl je iedereen druk in de weer zag met de ‘penjor’. De ene was hem nog mooier aan het maken, terwijl het andere gezin met z’n allen aan het checken was of hij toch wel recht stond. Geweldig dit ritueel!!

In Ubud hebben we elke tempel (de paleis tempel, watertempel, enz) en art-centre gezien, elk straatje doorgestruind en in heel veel tentjes wat gedronken en gegeten. Het bijzondere was een groot familiecomplex van een ‘dr. ing.’ waar we mochten rondstruinen. Hier zag je duidelijk het vaste idee van de ‘familie-kampongs’. Verschillende huizen en een tempel complex, omheint met een hoge muur met daarin schitterende poorten. Hier zag je ook de verschillende gebruiken van de typisch Balinese ‘bale’, een rechthoekig open paviljoen met een (meestal) palmendak. Ze eten hier, hier staat het gamelanorkest, ze loungen hier en ontvangen hier gasten.


En dit zagen we ook terug in ons ‘guest house’! Verschillende ‘familie-kampongs’ zijn uitgebreid met wat kleinere huizen of een paar verdiepingen, waar gasten kunnen slapen. Je weet niet wat je ziet!! Ons tempeltje was ook zo prachtig! Een enorme muur met een schitterende poort, dan een binnenplaats met een grote ‘bale’, in de hoek een afgeschermd stuk voor de familietempel en daartussen verschillende huizen, in de vorm van mini-tempeltjes waar de familie in sliep en wij, de gasten. Super!! ’s Ochtends kreeg je op je eigen ‘bale’, de tosti-banaan-cocos en vers fruit. Geweldig en dat voor 9 dollar per nacht! Het was een rustpunt in de gezellige drukte in Ubud. Maar ook in de verschillende ‘warungs’, eettentjes, ervaar je dit. In de kleine straatjes sjezen de scooters voorbij, maar er heerst een heerlijke relaxte sfeer. We hadden hier wel langer willen blijven!!


Wat ook bijna gebeurde….. Met de belangrijkste feestdag voor de deur, woensdag, reden er dinsdagmiddag geen ‘bemo’s’, lokale bussen meer. Ook de toeristen shuttle bussen, die de belangrijke toeristische plaatsen met elkaar verbinden, waren vroeger gestopt. Ok, wat nu? Na de lunch zagen we ook al verschillende zaakjes hun rolluiken laten zakken. Hier blijven met het ‘risico’ dat morgen toch het meeste dicht is. Dat zou jammer zijn. We spraken een taxi aan. Na even onderhandelen wilde hij ons voor 200.000 rupi (= € 13) wel naar Serangan, waar de boot dus ligt, brengen. Het leek ons een redelijke deal, later hoorden we van andere cruisers die met verschillende (locale) bussen in Ubud zijn geweest, dat zij zelfs veel meer kwijt waren.

Dus toch maar besloten terug te gaan naar de boot. Er zijn zoveel heerlijke plekken her en der op de wereld en sommige plekken ‘pakken’ je, maar zolang we niet besluiten er te gaan wonen, moeten we op een moment toch verder. Dit verder is vrij ‘relatief’, want toen we bij de Yachtclub terugkwamen en naar ons visum vroegen, hoorden we dat dit nog wel even gaat duren. Er kan betaald gaan worden op 7 november pas!! (om dan nog maar niet te zeggen dat dit geldt voor Etienne z’n paspoort, dat van mij kan eerder…) Ai, 7 november is laat! Want op 1 december verloopt ons cruisingpermit. Etienne heeft dreigementen uitgevoerd (we gaan de NL’se ambassade bellen) wat lijkt vruchten af te werpen. Ruth (onze agent) heeft nog wat telefoontjes gepleegd en misschien kan het wat sneller gaan. Het verhaal erachter is namelijk nog wel enigszins grappig, want de immigrations zegt dat het systeem met Jakarta (wat goedkeuring moet geven of zo) eruit ligt. Vandaar dat het zo lang duurt. Maar Etienne had al in de krant gelezen dat ze in Bali, bij de immigrations, een audit hebben ivm corruptie! Tja, je kon je verlenging namelijk voorheen ook allemaal heel sneller regelen, als je extra betaalde…. Het zou jammer zijn als we hier dus ‘vast’ liggen tot in november, want dit verkort ons verdere traject. Maar, we kunnen ons er niet echt druk over maken. Indonesie heeft ons tot nu toe echt ‘gepakt’, we hebben er een hele fijne tijd en al zoveel waanzinnig mooie dingen gezien. In het ergste geval moeten we mid november meteen hier al uitchecken en in een keer door naar Malaysia. Och, wat ons betreft zijn er veel ergere dingen…… Dus vandaag houden we net als de Balinezen een ‘familie-dag’ thuis. Helaas dan met onze familie verder weg, maar we blijven wel lekker rustig thuis, wassen wat en misschien vanavond nog even naar de tempel. ;-)

Een heilige mandarijn bij volle maan

Zondag 20 oktober 2013 @ 00:28

Inmiddels zijn we alweer wat daagjes aan boord. De terugreis vanaf Yogya was prima, een uurtje is natuurlijk zo om. Taxi naar de boot en Yandy, de boy die hier je met alles kan helpen (oneerbiedig gezegd, het hulpje van Ruth, onze agent) bracht ons met een bootje weer naar de boot.

Wij hebben een visum voor 2 maanden en blijven in totaal 3 maanden in Indonesië, dus moet het visum verlengd worden. Ruth kan dat doen voor je, maar we hadden begrepen van haar dat dat erg veel meer was, als dat je het zelf doet. De komende week heeft een belangrijke feestdag voor de Balinezen, Galungan op woensdag. Dus wij maar meteen alle papieren gepakt en terug naar de kant om het visum te gaan regelen. Bali is geweldig, maar we moeten verder. Etienne ging nog even hallo zeggen bij Happy Bird en hoorde daar dat het bedrag wat Ruth rekent om het te doen anders was dan ze tegen ons zei. Dat even gecheckt met Ruth en inderdaad, het was niet veel meer duurder dan als je het zelf regelt. Je moet namelijk drie keer heen en weer naar immigrations, met een taxi. Dus alles afgegeven en betaald en dat wordt geregeld. Omdat we nog geen boodschappen in huis hadden, lekker op de kant geluncht en verder rustig aan gedaan.

Gisteren boodschappen gaan regelen en samen met Happy Bird op naar de Galeria Mall. Eerst lekker eten en dan de nodige dingen doen. Lekker weer veel verse groenten en fruit ingeslagen. Etienne grapte al dat we groenteboer konden gaan worden.


Het geloof op Bali is een duidelijk vorm van het Hindoeïsme (gebaseerd op het Hindoeisme in India, al ‘mis’ je toch typische dingen) gecombineerd met het Animisme (al wat leeft heeft een ziel) en het aanbidden van hun voorvaderen, het heet Agama Hindu Dharma. In dit geloof heeft het offeren (minstens twee keer per dag) een belangrijke rol en ze doen dit om de harmonische balans te behouden tussen de zichtbare (‘sekala’) en onzichtbare (‘niskala’) wereld. Ook zijn de ceremonies, o.a. de ‘levensloop-rituelen’, erg belangrijk en je hebt hier feestdagen die nergens anders hebt omdat ze een ‘uniek’ geloof hebben. Het is dan ook weer ‘vertrouwd’ om hier weer al die offerpakketjes op straat te zien. Zoals we kunnen zien is het een los geloof, met dan wel weer duidelijk vastomlijnde rituelen en gebruiken. En omdat ik gek ben op rituelen, vind ik het natuurlijk mega interessant.


De Balinezen hebben een eigen ‘kalender’ van 210 dagen, de Saka kalender. In deze kalender speelt de maan een belangrijke rol, omdat in de Saka 12 maanden zijn, die 35 dagen duren en een volle maan en nieuwe maan bevatten. Met name de volle maan in maart en oktober zijn erg belangrijk en worden uitgebreid gevierd. Ik weet niet precies waarom, maar ik vermoed dat het te maken heeft met de equinox en/of het zaaien en oogsten. Gisteren was het volle maan in oktober en dus een belangrijke feestdag, Purnama Sasih Kapat. In Serangan zijn, zoals in elk dorp, op z’n minst drie belangrijke tempels, naast nog een heleboel, om maar niet over de familietempels te praten. In de belangrijkste tempel was het gisteren dus ook feest. Her en der gecheckt of we erbij mochten zijn en ‘natuurlijk!’ was het antwoord. Je moet wel aan de specifieke kledingvoorschriften voldoen en heel onwennig zijn we daar na gisterenavond bekend mee. Iedereen (ook de mannen) moeten in de tempel een ‘sarong’ dragen met een ‘sash’ (sjerp). Daarnaast dragen de mannen een ‘udeng’, hoofdtooi en een wit shirt of blouse. De vrouwen zijn schitterend gekleed in een lange strakke sarong en daarboven een ‘kanten’ (strakke) blouse met natuurlijk ook een schitterende, bijpassende ‘sash’. En dit geldt voor alle leeftijden! Wij konden voldoen met een ‘sarong’.


We werden verwelkomd door een beetje Engels sprekende man en naar een stoepje verwezen waar we konden zitten. Het was echt schitterend! Al die mooi aangeklede mensen, het ‘gamelan’ orkest en de kinderen in de prachtige kleding. Het was een kleurrijk schouwspel, waar we met veel plezier naar keken! De vrouwen komen binnen met prachtig versierde manden op hun hoofd, met offers voor de goden. Zij gingen het binnenste stuk van de tempel in. Daar zijn wat rituelen voor reiniging (heilig water op handen, drinken en hoofd), offeren van verschillende bloemen voor de verschillende spirits (en dan achter je oren stoppen) en rijst (op je voorhoofd en hals en soms in je nek). De manden bevatten eten en we zagen de vrouwen er ook weer mee (op hun hoofd) naar buiten komen. Wat later kregen we van een lieve vrouw naast ons wat aangeboden. De mand ging open en ze reikte hem naar ons. Wat doe je dan? Wat is gebruikelijk? Weigeren of juist niet? Ik twijfelde en toen vroeg ze of we wat fruit wilde? Ok. We kregen een mandarijntje en ze gebaarde dat we het konden opeten. Het was een heerlijke mandarijn en ik grapte dat dit was omdat het een ‘holy mandarin’ is. Nu weet ik dat de spirits alleen de ‘spiritual essence’ eten en het daarna met alle liefde delen met de mensen op aarde.


Er werd weer gedanst, wat leek op de Barong dans die we eerder gezien hebben. Iedereen zat eromheen te kijken, zelfs de kinderen. Her en der werd er onderling gezellig gekeuveld en het was een leuk, gezellige gebeuren. Toen de heks, het kwaad kwam, veranderde de energie. Ineens vielen mij ook de (grote bredere) mannen op die rondom zaten met een zwart t-shirt en een zwart-wit geblokte sarong. Zwart-wit geblokte stoffen worden ‘gebruikt’ om de harmonie te bewaren tussen de zichtbare en onzichtbare wereld en het goed en het kwaad. Heel bijzonder dat deze mannen duidelijk anders gekleed waren. Ze gingen ook op de vier kanten van de ‘dansvloer’ zitten, om een soort balans te kweken. Het kwaad werd in het begin ook begeleid door een geblokte parasol en twee wimpels (‘penjors’). Het kwaad was erg lang aan het dansen en op het moment ik het een beetje beu begon te worden, hoorde ik een kreet in het publiek rechts van mij. Ik zag wat commotie, mensen gingen staan, maakte ruimte en een vrouw werd door de ‘bewakers’ vastgepakt. De energie veranderde spontaan. De kinderen werden uit de hoek weggegrist en de vrouw werd naar het kwaad begeleid. Inmiddels was er nog een vrouw en waren er wat mannen met krissen zichzelf aan het steken. Je zag aan de vrouwen naast me dat het serieus was, bezorgde blikken, men ging meer half staan en een vrouw met kind plofte tussen Erica en mij in, terwijl er eigenlijk geen plek was. Het was bizar en je zag dat enkele vrouwen en mannen, een soort van ‘bezeten’ waren. Het duurde even en toen het rustiger werd kregen ze van de priester, heilig water over hun handen en gezicht en was het weer ok.


Het had een onverwachte afloop, dit had ik niet verwacht, terwijl je er wel over leest. Toen we er later over spraken, zei Etienne al eerder gezien te hebben dat een man vastgepakt werd door vier ‘bewakers’ en ook werd ‘afgevoerd’. Het kwaad was toen al aan het dansen, maar het was ver voor de vrouwen en de latere commotie. Hij snapte er niets van, want het was eigenlijk allemaal heel vredig. Later werd het dus duidelijk. Wel, het was een hele bijzondere avond! We waren met Happy Bird, Jepeda en Capricorn Dream (beide Australiers), de enige buitenlanders en allemaal erg onder de indruk. Ik heb nog wat gepraat met een van de vrouwen naast ons, maar uit het minimale Engels wat ze spreken is weinig uit te halen over de specifieke dingen. Maar wel is duidelijk dat ze het erg leuk vinden als je erbij bent.


Vandaag zijn we aan boord gebleven. Ik heb van de enorme piek in mijn energieniveau gebruik gemaakt en heel veel gedaan! Morgen is het de bedoeling om weer op pad te gaan. Benieuwd wat dat ons weer brengt…….

Koning, keizer, admiraal = Sultan, president, burgemeester.

Donderdag 17 oktober 2013 @ 18:14

Gisteren was een bijzondere laatste dag van onze mini-vakantie in Yogya. We zijn de stad door gestruind naar de verschillende toeristische bezienswaardigheid. Het is dan enorm grappig en interessant hoe en waar je de NL'se invloeden in herkent. Een tijd geleden grapten wij al dat de Indonesiërs de zuinigheid van de NL'ers 'geërfd' hebben, want toen ze onafhankelijk werden hebben ze alleen maar de blauwe strook van alle vlaggen hoeven af te knippen en konden ze ze verder gewoon houden. ;-) Aardig wat woorden zijn hetzelfde en sowieso de individuele klanken.

Met de 'becak', dit keer voor de helft van het bedrag, naar het Kraton, het paleis van de Sultan. De sultan woont hier nog en volgende week ontvangt hij hier ook de gasten voor de bruiloft van zijn vierde dochter. Wat we begrepen hebben komen Willem-Alexander en Máxima ook. Hoe grappig is het dan om te bedenken dat je nu loopt waar volgende week de hoge gasten van de sultan ook zijn. En in NL zou iedereen druk zijn met poetsen, verven, checken en weet ik wat nog al niet meer, nou hier valt dat reuze mee. Er worden wat podia en vloeren opgebouwd en dat is het. Het paleis is best leuk om te zien, je ziet NL'se leeuwtjes, glas-in-lood en luiken en hang-en-sluitwerk wat allemaal erg NL's aan doet. De 8e sultan, Henk, voor de NL'ers, heeft in Leiden gestudeerd.


De vroegere sultans hadden een 'speelpaleis' met baden en sauna's, waar hij ontspande met zijn vrouwen. Ook waren er geheime kamertjes, waar hij met z'n minnaressen afsprak. Het zo genoemde 'Water Castle'. Het is vergane glorie, maar de bewerkingen op de stenen zijn nog duidelijk zichtbaar en het moet prachtig geweest zijn. De geheime kamers zijn nog zo geheim dat we ze niet gezien hebben.


Via een soort van achterdeur lopen we het paleis weer uit en komen in een doolhof van steegjes terecht. Het is volgens mij wel de artistieke buurt, want je ziet overal schilderingen en ateliertjes. Het is echt een doolhof en op ons richtingsgevoel zoeken we ons weg. Een man wijst ons op een gegeven moment een paadje in en dan komen we in een tunnel onder de grond. Dezetunnel komt uit in een ronde 'toren', met trappen en heel veel symmetrie. Het doet wat Esscher-achtig aan. En het heeft tunnels en kamers op verschillende niveaus. Je ziet gelijkenissen met het 'Water Castle', dit zijn nu de geheime kamers van de vroegere sultan. Na de bouw had hij de bouwer/ontwerper laten executeren om zo de kamers geheim te houden.

Na wat cirkelen komen we weer buiten, maar staan nog steeds in de wijk, 'kampong'. We lopen weer verder en worden bij een schitterend huis, in het NL's aangesproken. Het blijkt de 'burgemeester' van deze 'kampong' te zijn! Hij heeft jaren in NL gestudeerd en zijn dochter woont in Lelystad. We blijven even staan voor een praatje. Erg leuk! Er zijn sowieso veel mensen in Java die in NL gewerkt of gestudeerd hebben en er woont vaak ook nog familie. Allemaal willen ze wel even NL's met je babbelen.

Inmiddels is het alweer rond het middaguur en het wordt weer erg warm. Een thermometer op straat geeft dik over de 40 graden aan! We lopen lang Fort Vredeburg, gebouwd en gebruikt door de NL'ers. Eerst weer wat drinken en we genieten van de koude, vers geperste vruchtendrankjes en de airco. Het fort stelt weinig voor al zijn de maquettes over de onafhankelijkheid van Indonesië wel mooi.

Als we buiten komen is het een drukte van jewelste. De straat is afgezet en de mensen staan in rijen op de stoep, met vooraan tientallen schoolkinderen met vlaggetjes. We spreken wat studentes aan en krijgen uitgebreid uitleg. De president van Indonesië komt langs! Wow, we zijn weer op het juiste moment op de juiste plaats. Tegenover het fort is een groot gebouw met een enorm hek, 'something like the White House' legt de studente uit. De president woont normaal in Jakarta en is nu hier in Yogya om 'iets Olympisch te openen'. Heel duidelijk. Er komt een enorme stoet met auto's, waarvan een tiental met overheidsfunctionarissen, een aantal voor de staf en tig voorhebt technisch personeel. En dan vergeet ik de beveiliging, die ook overduidelijk aanwezig is op de motors, beide agenten uitgerust met dikke machine geweren. Het gaat allemaal heel snel, maar we hebben de president gezien en ik heb zijn arm op de foto. Haha!


We zoeken een koel restaurant om onze, inmiddels hele late, lunch te eten. De rest van de middag genieten we nog van een heerlijke koffie en regelen het uitchecken en de taxi voor vannacht. Ons Yogya-avontuur sluiten we af met een overheerlijke maaltijd in het hotel. De NZ'se biefstuk van Etienne was super en mijn salade was enorm met alle soorten groenten die er maar zijn.

Inmiddels zitten we alweer in het vliegtuig, op weg naar ons drijvende huis. Een uurtje vliegen is een zaligheid en bij deze binnenlandse vluchten kijken ze nergens naar, je bent zo door de controles. Het was wel weer vroeg wakker worden (half vier) en vannacht was het een lawaai in en rond het hotel. Dan merk je dat we toch wel verwend zijn, met de stilte aan boord.

Terrasje pakken?

Donderdag 17 oktober 2013 @ 05:34

Soms denk je alles al gezien te hebben, maar dan kom je toch op plekken, waar het weer zo anders is dan je ooit gezien hebt. Zo was het het ook gisteren.

We werden om half zeven opgehaald. Toen we naar de Borobudur en Prambanan gingen zat de SUV vol en zat je op een plekje wat eigenlijk niet echt een plekje was, maar nu was het een feestje, we waren de enige twee! Helaas sprak onze chauffeur heel minimaal Engels, maar ze zijn zo behulpzaam en vindingrijk, dus we hebben weer veel opgestoken en mijn Indonesische vocabulaire is ook weer uitgebreid.

Het was een lange trip naar het Dieng-plateau. En dan merk je dat het al zo'n drie kwartier duurt eer je de stad uit bent. Hoe ze hier rijden is echt ongelooflijk! Het is net zo'n computerspelletje! Er wonen heel veel mensen op Java (meer dan 114 miljoen en ruim drie keer zo groot als NL) en het lijkt alsof iedereen individueel een auto of scooter heeft. Dit is niet zo, want je ziet hele families (paps, mams en twee kinderen) op één scooter. Alles crost langs elkaar. Scooters halen je links en rechts in. Drie baans weg, daarop kun je voor het stoplicht best met de (grote) auto's, vijf dik staan en dan nog, ik weet niet hoeveel, scooters ertussen. Alles haalt elkaar ook gewoon in, voor een bocht, als er een vrachtwagen je tegemoet komt. Hoe het komt dat je toch geen ongelukken ziet? Geen idee!

Na drie uur met open mond uit het raam te hebben gekeken, waren we inmiddels al op 2093 meter hoogte. In Bali hadden we al schitterende rijstterassen gezien, maar de terrassen hier! Overal waar je kon kijken! Op elke berghelling, of het nu steil is of niet, helemaal vol bebouwd, met allerlei groenten. Lager zagen we nog veel rijst, hoger werden het steeds meer andere gewassen, maïs, kool, wortels, papaja, thee, enz. Schitterende vergezichten en je zag mensen sjouwen met enorme balen groenten aan de uiteinde van hun stok op de steile helling.


Onze eerste stop was bij de Hindu-tempels van het Arjuna-complex. Dit zijn de oudste Hindu-tempels in Java. Er waren er zo'n 400, nu nog maar acht. Ze zijn vervallen, maar toch schitterend in een mooie omgeving. Zoals bij elke toeristische trekpleister, al zag je hier meer lokale jeugd op een scooter, staan er eettentjes. En wat hadden ze hier? 'Kentang goreng', frietjes! Heel grappig en lekker!


Daarna stopten we bij Kawah Sikidang, een vulkanische krater met stomende modderpoelen en kokende plassen. En dan is het niet zoals in NZ dat je een strikt afgezet pad moet volgen, nee, je kunt vrij rondstappen en bij het hek dat er staat moet je voorzichtig zijn, want dat staat op instorten. We reden het dorpje Sembungan in, het hoogste dorpje in Java. En wat bekend staat om zijn enorme aardappel productie, nou, de bergen aardappels waren duidelijk herkenbaar.

We stoppen bij een Hindu-tempel die ze aan het renoveren zijn. De basis staat in de steigers en de lagen die er nog op moeten liggen ernaast. En als je de omgeving rondkijkt zie je de eindeloze terrassen. Het is hier een stuk aangenamer qua temperatuur dan in Yogya. Het is bewolkt, maar geregeld overwint de zon. En omdat we hoog zitten is het lang niet zo warm.

Daarna zijn we naar Telaga Warna en Telaga Pengilon gegaan. Een gebied met twee meren, waar het bubbelende turquoise water je herinnert aan het vulkanische gebied. Het is een schitterende omgeving met een aantal (ondiepe) grotten die gebruikt worden/werden voor meditatie.


En dan is het ineens alweer verover lunchtijd, dus op naar het restaurant. Dit was in een gebouw wat duidelijke NL'se invloeden heeft. En inderdaad, gebouwd door een NL'er. De buffetlunch was prima en we konden met een vol buikje aan de lange terugreis beginnen. Het was een perfecte tocht om wat van het binnenland te zien.

Feestdag, islamitisch, sultan, becak en bule

Dinsdag 15 oktober 2013 @ 15:48

Een beetje uitgeslapen, want na wat ochtenden vroeg op, lijkt het vroege opstaan meteen in je ritme te zitten. Wel heerlijk rustig ontbeten en daarna de stad in. We hebben de 'becak', zo'n fiets met een zitje voorop, genomen naar het paleis van de Sultan. Heel grappig, want we pasten niet eens naast elkaar, zo klein. Ook had hij het zonnekapje naar beneden gehouden, want anders paste Etienne er niet onder. Het was een heerlijk mannetje met nog maar twee tanden. We hebben vast teveel betaald, maar vonden een euro al zo weinig, dat we niet wilden afdingen. Vergeleken met al die kleine Aziatische toeristen hier, zijn wij al zulke reuzen en naar verhouding erg zwaar. ;-)

Eenmaal bij het paleis was het een drukte van jewelste! Mannen in schitterende klederdrachten liepen er rond en zaten onder het afdak met enorme torens van fruit. Bij de ticket-office hoorden we meer, het paleis is vandaag gesloten. Het is Eid al-Adha, de islamitische feestdag voor de mannen die naar Mekka zijn geweest. Symbolisch brengen ze uit naam van de keizer, de enorme torens eten naar verschillende plekken, voor de mensen. Daarbij komt dat volgende week de vierde dochter van de keizer gaat trouwen en daarvoor al verschillende dingen gaan gebeuren.

Eid al-Adha is ook een feest van offers en we zagen op verschillende plekken al het slachten van geiten en koeien. Voor ons iets heel bizars, maar hier staan er hele families naar te kijken, van groot naar klein! Van het dier gaat eenderde naar familie en buren, een derde naar de armen en de rest voor henzelf. Alle toeristische plekken waren gesloten en ook aardig wat winkels. Maar zo'n stoet geeft al veel om te zien en ook alle heel mooi uitziende mensen in hun traditionele kleding!

De (officiele) stoet was erg bijzonder! Voorop liepen een aantal olifanten, dan de 'stokkendragers' (geen idee hoe het allemaal heet), dan de mannen in officiële Javaanse kledij, dan de offerdragers, toen wat paarden en de Sultan te paard, daarna weer een soort militairen, weer olifanten, enz. Een schitterende kleurrijke stoet. De olifanten, kostuums en de mannen in traditionele kledij, brachten de beelden die je hebt over Indonesië uit de geschiedenisboeken weer naar boven. Prachtig!

Daarna hebben we op wat plekjes in de schaduw gezeten, mensen kijken. Er zijn, vanwege de feesten, veel locale toeristen. Er zijn ook westerlingen, maar tot onze verbazing is dat maar een heel klein groepje. Het is dan weer grappig om te zien dat er veel Aziatische toeristen zijn. Zo spraken we een stelletje uit Singapore. Wij, als blanke, zijn dus duidelijk in de minderheid en worden echt aangegaapt. Het is af en toe weer een déjà vu naar China waar ook iedereen met je op de foto wilde. Je verwacht dit wel in de kleine dorpjes waar we ook komen, maar hier is het veel erger! Een paar meisjes hadden de moed verzamelt om me te interviewen, druk giebelend en verlegen in het Engels vragend, heel leuk.

Dat je anders bent is overduidelijk jongelui 'bule' beginnen te roepen. Het Indonesische woord voor blanke. Het woord heeft hier geen negatieve lading en wordt gewoon geroepen als ze een westerling zien. Het voelt ook niet beledigend aan de manier waarop ze het roepen, maar toch is het raar. In Gambia hadden ze ook zo'n woord 'toebak'. Met name de kinderen en jongelui gebruiken dit woord. Het is eigenlijk wel begrijpelijk dat ze in een land, waar jij in de minderheid bent, jou anders zien. Dat ze je discrimineren en dan zeker niet in de negatieve vorm. Ze zijn enorm geïnteresseerd in je, wat je aan hebt, watje doet, waar je vandaan komt, enz. Op heel veel reclames van bedrijven zie je hier ook westerse mensen afgebeeld. Het is en blijft raar, want zoals wij 'voorzichtig stiekem' naar iemand kijken, daar doen de Aziaten niet aan, gewoon openlijk, heel lang, staren of openlijk een foto maken is hun niet vreemd. Terwijl ze aan de andere kant juist heel beleefd zijn. Twee dingen die voor ons niet samen gaan. Grappig en immens fascinerend, hoe culturen zo kunnen verschillen.

Java is islamitisch, wat zichtbaar is in de hoeveelheid vrouwen met hoofddoeken. De moskeeën zijn hier, in dit stuk van Yogya, niet heel opvallend aanwezig en het gebed door de luidsprekers hoor je ook niet. Het lijkt dan ook, dat ze hier wat 'losser' met het geloof omgaan. Ze hebben het vaak over Javaans-Islamitisch en in hetzelfde gezin kun je een zwaar gesluierde dochter hebben en een dochter die er super hip en sexy uitziet zonder hoofddoek. Maar over het algemeen, zien de gesluierde vrouwen er hier toch wel erg hip uit. Een leuke skinny jeans, met enorme hakken, strak truitje, make-up en een hoofddoek in bijpassende kleuren.

Er is in ieder geval genoeg te zien hier, want naast de mensen is er op de JL Marlioboro, de winkelstraat, een eindeloze stroom van kraampjes met allerhande spullen. Vandaag gaan we weer op excursie, Yogya uit naar het Dieng-plateau. Ik ben benieuwd, we gaan wat meer van het binnenland zien.

Beroemde tempels: Borobudur en Prambanan

Maandag 14 oktober 2013 @ 18:21

En weer werden we gewekt door de herrie van de wekker. Ik was net weer ingedut, want zo'n eerste nacht in een vreemd bed, slaap ik altijd wat onrustiger. Als je dan ook nog weet dat je je niet moet verslapen, dan zijn dat twee goede ingrediënten voor meer een 'doezel-nacht'.

Terwijl we buiten op het terras zaten te wachten op ons transport hoor je de stad langzaam wakker worden. In dit soort grote steden is het nooit helemaal stil, maar het geluidsniveau groeit toch duidelijk in relatie met de hoogte van de zon.

Met een SUV gingen we op pad, samen met nog 5 anderen. Heel grappig om dan vanuit de auto de stad en de omgeving rustig in je op te kunnen nemen. De 'rivieren' staan nu droog, maar aan de grote stevige wallen is te zien dat ze hier heel veel water kunnen hebben!

En dan sta je op een immense parkeerplaats met ongelooflijk veel 'warungs' (eettentjes) en winkeltjes. Bij de entree kregen we een sarong om (die we helaas niet mee mochten nemen of konden kopen) en drinken. En dan loop je een stukje verder en zie je de Borobudur tussen de bomen door piepen. Hij is 118 bij 118 meter en is 35 meter hoog. Niet zo zeer heel hoog, maar door de grote basis wel indrukwekkend groot. Er zijn verschillende plateaus die corresponderen met de verschillende stadia waarin je verkeerd naar verlichting. En deze plateaus loop je rond, volgen het boeddhistisch gebruik, met de klok mee. Een 5 km pelgrimswalk langs 2672 afbeelding, die de verhalen uitbeelden van de Boeddhistische vertellingen. Schitterend! Je ziet dat de tijd haar tol heeft geëist, zelfs na verscheidene restauraties. Maar ik vind dat juist wel mooi, dat 'doorleefde'.


Helemaal boven staan de enorme 'stupa's'. Schitterend en zeker als je bedenkt dat in de 8e eeuw begonnen is met bouwen! In deze enorme stupa's, wel drie meter hoog, zitten Boeddhabeelden. Heel bijzonder! Gelukkig waren we vroeg en had je nog plekjes 'voor jezelf'. Toen we weggingen zagen we hele schoolklassen komen en liep je in file op de trappen!

Daarna ontbeten bij een van de warungs. Voor 'drie kwartjes' kregen we koffie, twee boterhammen met jam en vers fruit!

Verder naar de Mendut Temple. Daar hebben we een boeddhistische monastrie bezocht. Geweldig! Schitterende beelden en heerlijke energie.

Toen was het een lange trip naar de Prambanan. Iedereen viel zowat in slaap. En ook daar weer enorme parkeerplaatsen, winkeltjes met 'oleh-oleh's', souvenirs en eettentjes. De Prambanan is een Hindu-bouwwerk. Maar je ziet duidelijk boeddhistische invloeden en goden. Die zie hier toch wat vaker door elkaar. Heel grappig, zul je bij het christendom of de islam toch echt niet zien!


De details op het bouwwerk zijn waanzinnig! De afbeeldingen van de verhalen en dat allemaal in steen. Helaas stond de grootste tempel in de steigers met een enorme rij wachtende om toch even naar binnen te gaan. De Prambanan bestaat uit meerdere tempels op een plateau. Zo schitterend en in in de tempels staan enorme beelden van de goden of bodhivistas. Met een treintje hebben we het terrein rondgereden naar andere tempels, er moet nog veel gerenoveerd worden. Hoe ze die puzzel ooit gaan klaren? Er liggen gewoon, in onze ogen, enorme stapels met stenen en dat moet dan iets zijn geweest.

Eenmaal terug bij het hotel waren we moe, van de warmte (het is hier overdag dik 38 graden!) en het vroege opstaan. Eerst maar lunchen, dan wat zwemmen (we hebben een hotel met zwembad!) en nog even de straat in.

Er zijn heel veel NL'ers hier! Tijdens het diner hebben we gezellig gekletst met twee andere NL'se stellen.

Yogja

Zondag 13 oktober 2013 @ 04:00

Na alle ramen te hebben gesloten, een paar afsluiters te hebben dicht gedraaid en de tassen gepakt te hebben, kwam Roderick (Happy Bird) ons gisteren ophalen om naar de kant te brengen. Dat is fijn want zo konden we het bootje op het dek laten liggen. Er kwam vrij snel een taxi, dus op naar Jimbaran.

Jimbaran staat bekend om het strand waar je (verse en levende) vissen, krabben, kreeften, enz kunt eten. Het is een groot lang strand en omdat de wind erop stond, waren er vette golven. We dus lekker aan het strand geluncht en onze kilometers strand- en (vis-) markt-wandeling weer gehad. Tegen het einde van de middag werden er enorme rijen tafels opgebouwd. En ja hoor, tegen dat het donker werd, liep het langzaam vol! Hele bussen kwamen aan! Het is ook erg gezellig met de kaarsjes op tafel, de verkopers van onzindingetjes overal tussendoor struinend en de zon die langzaam in het water zakt.

Wij gingen weer naar het hotel, want de wekker zou ons om half vier s ochtends al weer wekken. We sliepen in een prima hotel, mooi zwembadje en eigenlijk best een mooie kamer met typische scheef hangende deuren en wat lekkage sporen. Maar het bed was perfect en zo ook de (normale) wc en badkamer.

En dus ging na een kort nachtje, vanochtend met veel lawaai de wekker. Ai! Binnen no-time zaten we op het vliegveld, met als ontbijt, chips, Sprite en een kop koffie, waarbij je op tijd moet stoppen met drinken....anders heb je het prut en geniet je de rest van de dag van de koffie....zeg ik uit ervaring. ;-)

Prima vlucht van een uur met Air Asia. En omdat het een binnenlandse vlucht is, gaat alles snel, want ze kijken nergens naar. En ik maar heel bewust inpakken, geen schaartje, geen spuitbus, geen grote shampoo ofzo flessen. We hadden het namelijk zo gepland dat we alleen maar handbagage bij ons hadden en dus geen bagage hoefden in te checken en dus daar ook weer wat tientjes mee bespaarden. Heerlijk trouwens, zo licht reizen!

Met een uur tijdverschil stonden we dus vanochtend om zes uur al op Javaanse bodem in Yogyakarta. Of zoals ze hier zeggen Yogja. Een wereld van verschil? Nee, niet echt. Hetzelfde land, zelfde taal, zelfde geld, ook taxi's, alleen drukker, rommeliger en gejaagder. Tenminste dat is ons gevoel tot nu toe. We lieten ons afzetten bij ons voorkeurs hotel. Die zaten nog vol, kom om 9 uur maar terug. Oh, ok! Dan eerst maar fatsoenlijk ontbijten. Daarna terug en we hebben een prima kamer in Bladok Losmen voor 15 euro per nacht, met normale wc, douche met warm water, zwembad en wifi.

Via allerlei touroperators de stad ingelopen. Begin je zo'n dag vroeg, dan blijft het vroeg! Het is een drukte van jewelste! En aan beide zijden van de weg stalletjes met immens goedkope spullen! Maar pas op! Ik had een grappig kettinkje gezien, vraag de prijs, 250.000 rupi, is zo'n 16 euro. Hartstikke teveel. Ik wimpel af, hij vraagt mijn prijs. Ik schrijf op 25.000 rupi, 1,60€. Eigenlijk nog wat veel, maar ok. Hij natuurlijk beledigd. Ik haal mijn schouders op en loop weg. Hij komt ons achterna. Ik gun het hem eigenlijk niet eens meer, maar hij vraagt ons eindbod. Etienne schrijft een nog lager bedrag op, 20.000. Nee, dat kan echt niet. Ik loop verder weg en hij blijft maar komen. Ok, ok! roept hij en gooit twee kettinkjes ergens neer, voor 20.000 dan! Ik pak degene met de grootste hanger en Etienne rekent af. Ooh, maar ik had wel de grootste! Ik knikte en toen zei hij maar snel dat dat ook goed was. Je lacht je toch rot! Komediant!

Er zou carnaval zijn vanavond hadden we van een NLs sprekende man gehoord. Dus wij om vier uur naar de hoofdstraat, niets te zien. Komen daar een man tegen die NLs heeft leren spreken van zijn opa. En goed! Nee, morgen is er een optocht. Ok. Maar heb je de batik expositie al gezien? Nee?! Ze rijzen het land door en uiteindelijk kiest de president de winnaar. We worden begeleid naar de Art school. Mooie dingen hangen er! En we krijgen een uitgebreide uitleg over het batikproces. Wow, dat is niet zomaar iets! De kleuren worden gemaakt met bloemen en kruiden. Ze verven op katoen of zijde. En wat ze al geverfd hebben of wit willen laten, 'beschermen' ze met bijenwas, wat ze er later dan weer afwassen met warm kokend water. De kleuren, die op waterbasis zijn conserveren ze door een badje van azijn en zout. Dus per kleur gaat er een dag van drogen en conserveren overheen. Heel mooi en een knap proces. De man waar wij mee spraken was leraar op school en voor een expositie al veel in NL geweest. Erg interessant!

De dag afgesloten met weer echt Indonesisch eten en we gaan weer vroeg slapen. Het was vandaag vroeg, maar morgenochtend weer, want de zonsopgang bij de Borobudur en daarna de Prambanan staan op het programma!

Kleine wereld

Vrijdag 11 oktober 2013 @ 05:28

Vandaag hadden we afgesproken met Juliette en Andy, die hier op Bali wonen. Vrienden van onze vrienden van de Blue Spirit, Rene en Brigit. Hoe klein is de wereld dan weer? We wisten al dat ze uit Brabant kwamen, maar Juliette en ik hebben op dezelfde school (Norbertus in Roosendaal) gezeten en zelfs in hetzelfde dorp gewoond (Zevenbergen)! We blijken dan ook her en der dezelfde mensen te kennen. Bizar!


Het was erg gezellig. We hebben eerst aan boord koffie gedronken en zijn daarna naar Sanur gegaan. In Sanur komen tijdens de NL’se winter veel gepensioneerden ‘overwinteren’. Nou, een prima plek, volgens ons! We hebben heerlijk aan het strand gezeten en zalige saté Lilit (vis saté) gegeten. Als je zit te kletsen is het snel laat, dus weer afscheid genomen en wij zijn in Sanur verder langs de boulevard gelopen. Een hele lange boulevard met veel schitterende hotels met schitterende zwembaden en luxe strandstoelen. Veel eettentjes en her en der een straatje met winkeltjes. Op een pleintje lekker een verse fruit-juice gedronken en toen de taxi terug genomen.


Inmiddels staan de tassen gepakt en zijn we klaar om naar Java te gaan. Morgenochtend gaan we naar Jimbaran waar we een hotelletje hebben en dan heel vroeg zondagochtend vliegen we in een uurtje naar Yogyakarta.

Toeristje spelen

Donderdag 10 oktober 2013 @ 17:43

Samen met Yvonne en Roderick (Happy Bird) zijn we eergisteren een rondrit gaan maken en hebben wat meer facetten van Bali gezien. Ik denk ook het ‘oude’ Bali, als ik dat zo hoor van de NL’ers die hier al heel lang zijn. De kleine smalle straatjes met werkelijk overal een tempel of altaar. Geweldig om te zien! En eigenlijk niet alleen in de kleine straatjes, op de kruisingen van de grotere (4-baans) wegen, staat in het midden ook een enorm Hindu beeld. Het is ook niet raar dat je overal altaartjes en tempels ziet. Ze hebben een huis-altaar, een familie-tempel, een clan-tempel, een dorps-tempel, een stad-tempel, enz. De offers zijn veelal bloemen, waarmee ze een ‘grumpy’ uitziend beeld ineens heel liefelijk maken.


Onze eerste stop was het Balinees dansen, de Barong Dans. We waren op tijd, dus konden we nog even in de naastgelegen tempel kijken. Gelukkig kregen we bij de dans een uitleg, dan gaat de voorstelling meer leven. Het werd begeleid door een orkestje op authentieke instrumenten. Het was echt een genot om naar te kijken! Het is een mythisch verhaal, met natuurlijk een mytisch ‘dier’, de Barong Ket. Het verhaal gaat over een koningin-moeder die haar zoon wil offeren aan het kwaad. Uiteindelijk krijgt deze zoon de onsterfelijkheid en overwint het goede. Het kwaad is alleen niet te doden waardoor de ‘krisdansers’, mannen met een zwaard, zichzelf steken. Klinkt logisch toch? ;-) Het publiek was ook leuk om te zien, heel gemêleerd met een aantal enthousiaste, gieberende nonnen die met hun Ipad foto’s aan het maken waren.




Via mooie straatjes en wegen, het drukke Ubud en wat vergezichten kwamen bij onze volgende stop, een houtbewerkingsfabriek. We waren echt toeristje aan het spelen, want overal waar we stopten zagen we andere toeristen en soms hele bussen. De houtsnijwerken waren erg kunstig en soms enorm groot! We kregen uitleg over de verschillende houtsoorten en zagen enkele mannen bezig. Het was een enorme loods, vol met grote en kleinere houtsnijwerken, waarvan wij ons afvragen hoe lang die paar man daar allemaal over hebben gedaan. En of ze dat hebben gedaan. Maar dat neemt niet weg dat het prachtig was!


Het was deze dag wat bewolkt, waardoor het niet zo heel warm was. Rus, onze chauffeur en gids wist natuurlijk de toeristische plekjes. Halverwege zijn we alleen zomaar ergens uit de auto gesprongen om, natuurlijk, een tempel te fotograferen. Een tempel met heel veel goud.


De ‘Holy water’ bron en tempel, Tirta Empul is onze volgende bestemming. Een prachtig gebied! Wat president Soekarno ook vond, want die heeft zijn huis ernaast gebouwd, die natuurlijk niet onder mocht doen voor de tempel. Bij binnenkomst moeten we allemaal een sarong aan, ook de mannen. Hadden ze een lange broek aan gehad, was het niet nodig geweest, maar daar is het toch echt te warm voor. Het is wel een grappig gezicht en het staat Etienne niet eens zo raar! Bij de heilige bron zie je hele gezinnen te water gaan. Het is een mooi, spiritueel gezicht. We bezoeken daarna de tempel. We zien een grote groep vrouwen die offers aan het maken zijn. Het is een kleurrijk gezelschap, want ze zien er prachtig uit, in de meest mooie stoffen. De tempel is mooi en ik kijk elke keer vol bewondering naar het enorme gedetailleerde snij- of hakwerk van de houten of stenen beelden, muren, poorten, deuren, altaars en zelfs de trap. Ook kan ik aardig mee met het stukje van het Animisme dat alles een spirit heeft, kan hebben. Dit maakt ook dat je echt overal offers ziet, zelfs tussen de ruitenwissers van de auto.


De laatste stop voor de lunch was onze noordelijkste bestemming, Lake en Gunung (vulkaan) Batur. En daar was het ineens erg fris! We zaten daar ook een stuk hoger. Schitterend gebied! Helaas was het wat heiig en bewolkt, maar ja, dat is vaak zo hoog. Je zag de wolken ook al langzaam het dal inkruipen. We merkten bij deze en de vorige stop ook duidelijk dat we op toeristische plekken zijn, want de verkopers komen als bijen op de honing op je af geschoten. Na de heilige bron liepen we door een ‘straatje’ vol met kleine winkeltjes. Heel goed geregeld, zo moet je naar de uitgang! Maar hier was het veel goedkoper dan in Kuta. We hebben hier ook een paar hele gave souvenirs gekocht, een lachende boeddha (erg groot en zwaar!), een trommel, een sarong en een hand-pianootje (ofzoiets). Alles bij elkaar voor zo’n 25 euro! Goed dealtje!


We lunchten met uitzicht op het meer en de vulkaan. Prachtig! Het was een buffet lunch waardoor we van alles konden proberen en ze hadden heel veel vegetarische gerechten, dus super! Zelfs de loempiaatjes!


Ik had nog een specifieke wens en dat waren de rijstvelden. Onderweg had ik al verschillende gezien, dus ik vroeg Rus of hij niet ergens wilde stoppen. Ja ja, geduld. Nou, dat werd beloond. We kwamen op een pracht plek! Toeristisch, natuurlijk, maar ja, iedereen wil deze mooie plek zien! Rijst is schitterend mooi groen, heel fris. En hier in dit dal, lagen de rijstvelden in terrassen tegen de heuvel. Zo vreselijk mooi!! Er zaten een paar baasjes uit te rusten, ik vroeg of ik een foto kon maken. Natuurlijk! Daarna kon ik mee op de foto en Etienne ook. Inmiddels waren er veel toeristen verzameld, die zelfs foto’s van ons maakten. Het oude baasje vroeg een paar roepia voor de foto, dat kon hij krijgen hoor, dat was tenslotte zijn business. Hij zat niet ‘uit te rusten’ van werk in het rijstveld, nee, van de vorige troep toeristen. Haha!!!


Inmiddels was de dag al redelijk aan zijn einde aan het lopen en we hadden gezien wat we wilden, dus terug. En dat is het leuke van ‘gereden worden’. Je kunt lekker ontspannen uit het raam staren. Ik weet al dat ik terug wil naar Ubud, daar even lekker rondstruinen. Het was een hele leuke, gezellige dag, waarin we veel hebben gezien. En af en toe is het heerlijk om toeristje te spelen!


Gisteren ben ik enorm druk geweest met boot-klussen en schoon-schip maken. Vanaf morgen gaan we een weekje op minivakantie naar Java! Etienne heeft benzine voor de dinghy gehaald en we zijn naar een mooring verhuist. Aan het einde van de dag zijn we toch nog maar even naar de kant gegaan en hebben met een aantal andere cruisers en surfers een paar biertjes gedronken. Dat is altijd weer een leuke afsluiting van de dag!

Toeristisch Bali

Dinsdag 08 oktober 2013 @ 05:47

We willen natuurlijk graag wat meer zien van Bali dan deze baai. Het jammere is alleen dat we vrij ‘afgelegen’ liggen hier in Serangan. Er komt geen bemo (bus) en er is een lange (saaie) weg het eiland af, dus moet je echt een taxi hebben om hier weg te komen. Taxi’s zijn niet heel duur, maar ook niet spotgoedkoop. Een taxi delen is dan ook erg fijn. Happy Bird had ook wel zin om wat meer te zien, dus zijn we gisteren samen in de taxi gesprongen naar Kuta.


Tjeetje, wat een wereld van verschil met ‘ons’ rustig Serangan! Een toeristische drukte alom! Eindeloze steegjes (zo leek het) van kleine winkeltjes die allemaal hetzelfde verkochten. De verkopers redelijk opdringerig en vasthoudend, maar niet vervelend agressief. Etienne maakt dan altijd met redelijk veel flair wat praatjes en had op een gegeven moment de rollen omgedraaid met een verkoopster. De ‘buren-verkoopsters’ hadden er schik in! Het is ook wel erg grappig om al die tierelantijnen te zien en dan ook nog voor bijna-niks prijzen!


De highlight van de dag was voor Etienne wel de lunch met overheerlijke saté aan het strand! Een hele stapel kleine kipsateetjes met pindasaus werden aangerukt voor de drie vleeseters. En ze waren overheerlijk! Mijn gado gado van de buren (wij zaten bij de sate-specialist) was ook super lekker en pittig.


Net niet aan het strand stond ook weer een schitterende Hindu tempel! Het merendeel van de Balinezen zijn Hindu in combinatie met het Animisme. Ze geloven in kwade en goede geesten, die zich kunnen ‘huisvesten’ in bijna alles en dus niet alleen in mensen of dieren. Ze willen de geesten natuurlijk goedgestemd houden en doen dit door ze offers te brengen. Van de ‘grondgeesten’ geloven ze dat ze een slechte energie hebben en daar worden dagelijks offers aan gebracht, die achteloos op de grond worden neergezet. Bamboeblad-bakjes met bloemen, fruit en een verdwaald sigaretje. Verder zie je heel veel altaartjes met offeringen, beelden met bloemen eromheen en soms zelfs gekleed in lappen stof (voor de balans). Het is een schitterend vrolijk en kleurrijk geheel! Ik vind het prachtig! En omdat het pas nieuwe maan was is het een tijd van offeringen op de grond, wat overal duidelijk zichtbaar is. De mensen hebben vaak een altaar thuis, dan is er een familie tempel, veel dorpen kennen een dorpstempel, om dan nog maar niet te spreken van de eiland tempels en er zijn ook per god geloof ik. Het lijkt dus alsof er overal tempels staan. En deze zijn versierd met de meest kunstige werken en beelden, in steen of hout. Ze offeren voor alles en alles, zo lijkt het. Soms is het duidelijk, dan is het een gevaarlijk punt op de weg of bij een prachtige stoere boom. Ik bedacht me al dat ik me vanaf nu dus niet schuldig meer hoef te voelen als ik mijn halve boterham of banaan in het water gooi. Ik hoop daarmee de watergeest gunstig te stemmen!


Vanochtend hadden we, samen met Happy Bird, een afspraak met Rus om wat dingen af te spreken, want morgen gaan we met hem een dag op pad, Bali in. Daarna zijn we naar de Carrefour gegaan. Ja, voor ons is dat zelfs een uitje. Er waren nog wat andere winkeltjes omheen en een ‘food court’. Nou is het slecht om boodschappen te doen op een lege maag, dus eerst maar weer aan de ayam-rica (hete kip) en mie-goreng-seafood.

Het was een grote Carrefour en ze hadden er alles, van wasmachines tot gehakt en van bikini’s tot speculaas. Helaas hadden ze niet een paar ‘typische’ Carrefour dingen waar ik op had gehoopt, maar ze hadden wel (betaalbare) cruesli (die was zo’n 15 dollar voor een halve kilo in de vorige supermarkt!) en zelfs soya melk. Dus al met al toch aardig wat dingen weer kunnen inslaan en voor vanavond stond er weer eens echte sla met gebakken aardappeltjes op het menu. Eigenlijk heb je na zo’n warme dag met uitgebreide lunch niet veel honger ’s avonds, dus eet je relatief weinig. Aan de andere kant zijn de flessen water niet aan te slepen.