Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Monsoon

Maandag 18 november 2013 @ 17:28

Inmiddels zijn we alweer wat dagen en mijlen verder. Na weer een dag en nacht zeilen zijn we gestopt op Pulau Singkep. In een grote baai lagen we daar heerlijk beschut. Het enige wat lawaai maakte waren de stroomgolven. De nacht was weer vol met regen en een paar onweersbuien. We landden daar in de ochtend en wilden de volgende dag weer verder. Maar toen Etienne wakker werd regende het pijpenstelen! Mooi excuus om te blijven liggen dus en weer een dagje te vullen met kletsen, rummikubben, muziek maken en film kijken.

De dag erna zijn we wel vertrokken en kregen al snel de wind erg scherp in. Etienne heeft wat keren de genua uitgerold en weer ingerold. Met genua liepen we lekker en zonder net te zacht. We remden namelijk goed af op de golven en knoop stroom tegen, en dat is jammer als de motor pruttelt. Ook snapten we maar niet waarom onze watersnelheid niet toch iets hoger was. Etienne is het water nog maar even ingegaan en ja, er zat wat plastic rond de schroef. Dat scheelde toch een halve knoop!

Over plastic gesproken...ik krijg er een steeds grotere hekel aan! Hier pleuren ze echt alles in het water en dus ook al de plastic zakken, verpakkingen, piepschuimen bakken, enz enz. En dat drijft en drijft en drijft maar. Je wordt er niet goed van als je ernaar kijkt. En dan ook nog wetende dat er enorm veel vissen, schildpadden en andere zeedieren sterven door deze troep. En dat geldt niet alleen hier, waar ze nog niet zo ver zijn met een goed 'afvalmanagement systeem', maar op de hele wereld. Vergaat iets niet en zelfs als je het verbrandt, dan blijven er restjes over die in de natuur komen. Is het nou zo moeilijk om te minderen? Het makkelijkste is nog wel om je eigen tas mee te nemen als je boodschappen gaat doen en niet die tienduizend kleine plastic-'weggooi'-zakjes te pakken.

Nou ja, dat is mijn persoonlijke ergernis, verder is het hier qua natuur weer heel anders! Plattere eilanden, bruin en wit gesteente, enorme keien (boulders) en meer een tropische regenwoud vegetatie. Ook veel mangrove. Na een lange dag tuffen na Singkep zijn we aan het vasteland van Sumatra gaan liggen. We kregen een eindspurt door de stroom en wind mee en dat was lekker waardoor we toch nog ruim voor het donker ons anker lieten vallen. Het zag ernaar uit dat we erg hobbelig zouden gaan liggen, maar dichterbij de kant verdwenen de golven en lagen we heerlijk rustig! En dan is het lekker na zo'n lange dag varen om gewoon heel de nacht, aan een stuk in een rustig bedje te slapen. Vanaf nu tot aan Malaysia is het niet ver meer en houden we dat erin.

Vandaag zijn we weer verder gegaan dus, weer een lang stuk, maar met uitzicht op een nacht voor anker. Dan morgen nog een stukje en dan de dag ernaar naar Johor Bahru, de haven tussen Singapore en Malaysia. Ik zal toch wel blij zijn als we er zijn, niet dat ik blij ben Indonesia uit te zijn, maar je merkt duidelijk dat we inmiddels in een ander weersysteem, seizoen zitten. Tot oktober is het hier een 'transit season', tussen twee monsoons in. Kenmerkend door het rustige weer met hoofdzakelijk windstiltes en staat er wind, dan komt die uit het noord- of zuidoosten. Perfect dus! Windje in de rug voor onze tocht en door de windstiltes kun je overal ankeren. Maar daarna komt de noordwest-monsoon. Met, zoals de naam al zegt, noordwesten wind. En dat merken we de laatste weken al duidelijk! Wind op kop! Ook is dit het regenseizoen met dikke regen dus en vette onweersbuien. Check, die zijn we ook al duidelijk tegen gekomen. De laatste dagen merk je ook dat de wind over het algemeen toeneemt, blauwe luchten zijn erg sporadisch en het is hoofdzakelijk grauw en grijs. Voor de temperatuur wel lekker, maar niet zo 'gezellig' voor het varen. We hebben dus de juiste beslissing in Bali genomen om weg te gaan (dat correspondeerde ook meer met onze eerdere planning), want we wisten ook dat dit seizoen eraan kwam. En deze laatste weken waren eigenlijk prima, nog een aantal mooie plekjes gezien en zelfs nog een paar bijzondere ontmoetingen gehad, die we nooit meer vergeten!

Honeymoon in een pikzwarte nacht

Woensdag 13 november 2013 @ 20:38

Gisteren heel de dag weer motoren en buien! Regen, regen, regen. Een druilerige herfstdag is er niets bij. Ik dacht dat tropische regenbuien maar eventjes duurden, nou die kunnen ook een dag duren dus. Maar och, ik hang binnen op de bank en Etienne zit in de kajuitingang. Af en toe internet is een leuke afwisseling.

Er zijn veel grotere schepen op deze route en zo bizar, wij turen naar een zeiljacht, dat gaf AIS aan, is het een coaster! En bij heel veel schepen staat de kompaskoers haaks op de GPS-koers! Ongelooflijk! Er passeert ons een dusdanig lege tanker, waarvan de schroef half boven water zichtbaar is. Roken! Dikke zwarte wolken spuit hij de lucht in. Dit is niet de enige en we grapten al dat ze hier nog communiceren met rooksignalen.. Maar als de Aisia XVII ons voorbij is worden we aangeroepen, Engels met een enorm zwaar Indonesisch accent. Captain Johannus (uit Flores) van de Aisia, kan zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en vraagt ons de oren van het hoofd. Waar komen jullie vandaan? Hoe lang duurde dat? Hoe groot is jullie boot? Wow, hij vind ons 'strong', maar bedoeld hoogstwaarschijnlijk 'brave'. Ben je met je man? Zijn jullie gewoon wat aan het rondzeilen of op 'honeymoon'? En hoe doen je het proviand? Nou, als er iets is kunnen we op kanaal 16 hem altijd oproepen, 'Captain Johannus, Aisia XVII'! Heerlijk zo'n gesprekje en het doet ons goed. De regen stopt eindelijk halverwege de middag en we kunnen weer wat normaal bewegen.

Captain Johannus vindt ons strong, brave. Nou, als ik om drie uur 's nachts het wachtje van Etienne overneem, voel ik me dat alles behalve. Toen ik om twaalf uur hem de wacht liet gaan lopen naderden we een pikzwarte wolk. Dat beloofd vaak niet veel goeds. En inderdaad, na tien minuten rol ik van de bank. Wind! Ik steek mijn hoofd buiten en het is zwart om ons heen met her en der een felle flits. Als de boot weer wat rechter blijft, cq wind is weer minder, laat ik Etienne alleen en kruip weer op de bank.

Om drie uur is het dus mijn beurt. Het is nog steeds zwart, pikzwart. En de regen gutst om ons neer. De vissersboten met enorme lichten, die er echt wel zijn, kan ik niet zien. Ik weet dat de meeste voor anker liggen, dus niet zomaar uit de pad kunnen voor ons. Het is alleen maar zwart. Zo zit je dan, in de kajuitingang, je hoofd op een vochtig kussen, turend het zwarte gat in of je toch niet een boot ziet. De lichtflitsen slaan je om je oren en de donder buldert zelfs boven de motor uit, die dat plekje waar je zit lekker verwarmt. Ik denk na en met een glimlach zeg ik tegen mezelf "hier deden we het toch ook voor? Lekkere tochtjes zeilen in exotische gebieden? Zolang het leuk blijft!" Nou, op dit moment, hier, met mijn hoofd geplakt tegen het zoute kussen, mijn kont zwaar verhit door de motorwarmte, mijn rug zeiknat van de opspattende regendruppels en mijn ogen zwaar verblind door de bliksemschichten, vind ik het dus nu even hier niet heel erg leuk! En dan kan ik leven in het moment, positieve gedachten laten opborrelen, nee, geef mij maar een wit strandje of mss zelfs witte sneeuw!

Mijn gedachten worden ruw verstoord door het alarm van de AIS. Er komt een tanker op ons af. Hoezo, leven in het moment. Als hij dichterbij is wijzigt hij wat koers en gaat natuurlijk ruim mis. Heel fijn zo'n medelevende vaarder, al zit hij hoog en droog in de airco in z'n stuurhut.

Tegen vijven kakt de wind in en ga ik weer wat lichtjes om ons heen zien. Zie je wel, ze zijn er wel de vissers! De regen is er nog, maar is overgegaan in een miezerbui, waar je zeker zo nat van wordt. De onweer is verdwenen. Ik zucht, zouden we uit de bui zijn? Nee hoor, de regen zet weer aan en stort weer neer. Nog even en dan moet langzaam de zon zich omhoog gaan trekken. Als zij daar zin in heeft, met dit weer. Ik hoop het wel! Ik wil licht, lucht!

En natuurlijk komt de zon en wij besluiten naar de kant te varen om hier voor anker te gaan. De regen is overgegaan in een miezer bui en tegen de tijd dat het anker ligt is de wind dat ook gaan doen. In een spiegelzee, liggen we voor Bangka een groot eiland bij Sumatra. Het is schitterend op de kant en tot onze verbazing erg vlak. Het doet wat subtropisch regenwoud aan en ik verwacht elk moment aapjes uit de bomen te zien springen. Met de zachtjes tikkende regen kunnen we lekker onze slaap inhalen en doen, wat je in NL op een druilerige zondag zou doen, heel de dag film kijken!

Nul komma niets tot drie komma niets

Dinsdag 12 november 2013 @ 05:41

Gisteren waren dat de getallen op de windmeter. Weer te weinig wind om te zeilen dus, 'the usual' hier in Indonesia. Vandaar dat we bij Pulau Pelor wilden stoppen om diesel te scoren. Niet dat we na elke keer alweer leeg zijn, maar we kunnen niet in een keer Singapore halen als we alleen maar moeten motoren. En dan kun je maar beter waar mogelijk, diesel halen om weer vol te zijn. Vanaf nu gaan we het prima halen, dus ik vermoed geen diesel-speurtocht meer.

Alhoewel ik dat misschien ook wel weer jammer vind, want we hebben door onze diesel-quest al verschillende bijzondere ontmoetingen gehad. En die van vanochtend staat boven aan het lijstje. Dit was een ontmoeting met het echte Indonesia!

Vannacht aardig liggen rollen op de stroomgolven, maar wel heerlijk geslapen zonder het geronk van de motor en door de regen koelde het ook nog lekker af. Gisterenochtend heel vroeg hadden we trouwens nog wel even een heel spannend momentje! Ik kwam uit mijn slaapje en Etienne zat zich af te vragen wat al die lichtjes nu weer waren aan de horizon. De dag ervoor had ik hetzelfde gedaan en toen met het licht worden zag ik dat het een sleepboot en (onverlichte) bak was. Maar ja, weten dat er een sleepboot voor je neus zit, voor je gevoel stil ligt en dus een bak, rechts of links van hem heeft, die je niet kunt zien omdat er geen lichtje op zit. Fijn gevoel is dat! Etienne ging het radar aan zetten en ik speurde met de verrekijker de horizon af. Geholpen door de maan die er niet was, of de vele verlichte vissersboten, mij maakt het niet uit, maar ineens zag ik een zwarte dikke streep op de horizon. Etienne ook even goed kijken en ja, we durfden te concluderen dat dat de bak was. Pffff!!

Maar goed, dat was gisterenochtend, vanochtend ontwaakten we veel later en konden gewoon rustig ontbijten, terwijl La Luna schommelde achter haar anker. Daarna naar de eerste steiger gevaren met onze lege jerrycans. Daar stonden een aantal vissers op de kant al te zwaaien. We spraken een knul aan en mama kwam al de steiger op lopen. Zo grappig hoe dat gaat. Je stelt de vraag dat je graag diesel zou willen. Diesel? vraagt de jongen dan. Ja, diesel! antwoord je. Ooh, diesel! roept hij dan. Haha! Ja, kom maar naar ons huis en we regelen diesel. Aan het einde van de steiger zat een groot huis met enorme veranda aan de pier. Deed een beetje als een restaurant aan. Er zaten wel een stuk of acht knullen, vissers, te hangen. We maakten kennis met papa. Diesel? Geen probleem! Zoonlief krijgt twee jerrycans op de treeplank van z'n scooter en gaan maar.


Er werden twee stoelen vrijgemaakt voor ons en we werden overspoeld met vragen. Wow, zover rijkt mijn Indonesisch niet! Als je dan wel een vraag snapt en antwoord kan geven, zijn ze helemaal niet meer te houden. Ze grappen wat en lachen en vinden ons mega-interessant. Op een gegeven moment wijst een van de jongens naar de weg en zegt 'ingris, ingris'. Oftewel, 'Engels, Engels'. Hmm? 'Dokter!' Volgt dan en inderdaad dan zien we een knul, man (zo moeilijk in te schatten hoe oud ze hier zijn, het zijn voor ons allemaal knullen en meisjes;-)) aan komen lopen. En ja hoor, hij blijkt de tandarts te zijn en redelijk Engels te spreken. Hij komt hier ook niet vandaan zegt hij. Waarvandaan dan? Wij schatten in onze gedachten China of Korea. Uit Jakarta! zegt hij vol trots. Inwendig lachen wij, Jakarta ligt op Java, dat is toch ook Indonesia? Dus nee, hij is niet van hier, het eiland. Grappig! En hoe denk jij dan met jouw denkbeelden!

Maar een tandarts hier vinden we al wel bijzonder. Hij vertelt ons dat hij in een ziekenhuisje werkt, waar oa ook een 'vrouwen-zuster' is. We ontmoeten haar later, zij is de dochter van de familie hier. En eens per maand gaan zij ook naar de andere kleine eilanden hieromheen. Ze hebben hier een slecht gebit door een zure saus die ze veel eten, tast het glazuur aan en ze poetsen slecht. Geven er niet om. Het is erg leuk zo te kunnen praten en we kletsen en vragen hem de oren van het hoofd. Hij die van ons ook. En vertelt dat we de eerste 'bule's' (buitenlanders) zijn, die hier komen. Langzaam wordt het ook steeds drukker, het gaat regenen en waaien en de vissers komen langzaam terug met hun vangst.


Het huis is best ruim, heeft een schitterende voordeur, enorme tv en verder alle basics die je nodig hebt. Ze zitten gezellig op de veranda aan verschillende tafels en stoelen, spelen een soort domino en lachen, grappen en zijn gewoon tevreden met hun leven. Dan vraag je je toch wel eens af wat maakt dat wij al maar meer willen en dat het bij ons blijkbaar uitmaakt op wat voor stoelen je zit of je plezier hebt of niet......


Hier is leven simpel en de familie voelt zich erg vereerd dat we er zijn. Ze hebben ook speciaal voor ons een typische Indonesische snack gemaakt, 'empe-empe met cuka', gefrituurde vis met zure-pittige saus (de saus waar ze slechte tanden van krijgen hier). We krijgen er heerlijke mierzoete thee bij. En het is me toch lekker!! Het is pas tien uur, dus een beetje vroeg voor lunch, maar erg lekker! Mama en dochter cq 'vrouwenzuster' zijn zwaar vereerd dat we het erg lekker vinden.



Als we afrekenen, gedag-zeggen en papa ons kaartje geven, is het helemaal af. Ze helpen ons naar de dinghy, die ze eerder al hoger hadden getrokken voor het opkomende water, en zwaaien ons welgemeend uit. Alle zoons en de rest staan op de veranda en zwaaien en zwaaien. Ik krijg er bijna een brok van in mijn keel, zoveel gastvrijheid, zoveel warmte...heel bijzonder!


Helaas blijft het heel de middag zwaar regenen. Hierdoor besluiten we, om ook maar niet terug te gaan naar de kant om met de tandarts naar het dorpje en het ziekenhuisje te gaan. Het blijft wel relatief koel door de regen, al moeten de luiken dichtblijven. Als het net voor het donker rustiger wordt, horen we een voorzichtig 'halo! Halo!' Onze tandarts komt met een collega langszij in de meest kleine kano, die we ooit hebben gezien. Het wordt een bliksembezoek want ze willen voor het donker weer terug zijn. Hij maakt van alles foto's en met name met ons erop. We wisselen facebookadressen uit en ik geef een Delfts blauw molentje mee voor de gastvrije familie. Heel grappig!!

Het is nu windstil, wordt dus weer rustig slapen. Morgen gaan we weer verder. Waarheen? Verder naar de evenaar....

Het nieuwe tanken

Zondag 10 november 2013 @ 09:41

Eergisteren na vieren naar het dorpje gevaren. En iedereen had gelijk! Om vier uur was de boot aangekomen met werkelijk van alles, en diesel, maar de volgende ochtend was het pas bij de 'warung' en konden we het kopen. Vanaf hoe laat? Zes uur.
.
De volgende ochtend (gisteren dus) weer naar de 'warung' en we zagen de tig 200 liter vaten al staan. Daar tussen zat een alleraardigst mannetje te tanken. Dat tanken gaat hier anders dan anders. Een grote dikke tuinslang hangt uit het 200 liter vat in een bak, die deze bak vult met diesel. Het mannetje schept met een maatschep van 2 liter, de diesel in de trechter, die in jouw jerrycan staat. Het werkt natuurlijk net zo goed als aan de pomp. Je zag dat hij het al vaker had gedaan, want er werd weinig gemorst en hij en de grond dropen (nog) niet van de diesel. We zaten al snel weer helemaal vol en betaalden de prijs, die sinds de dag ervoor omhoog was gegaan maar altijd nog veel lager was dan ergens anders, in de 'warung'. Blij met onze diesel gingen we terug naar de boot om deze snel klaar te maken om te vertrekken.
.
De Karimunjawa Islands zijn schitterend en het is een mooi mini-cruisegebiedje, maar wij moeten verder. Het was ook een prima dag om verder te gaan, want we hebben ons zeil-record in Indonesia verbeterd, bijna 24 uur kunnen zeilen!! Wat een heerlijkheid, dat gepruttel en de warmte van de motor niet!20
.
's Middags veranderde het weer overduidelijk. De dichte bewolking aan de horizon was al uren aan het donderen en nu kwamen we er dichterbij en er uiteindelijk middenin. Het donderen hield gelukkig op, maar de wind trok aan en goed ook! We hadden het al aan zien komen, dus de fok (die we mooi uitgeboomd hadden) was ingedraaid en alle spullen lagen al binnen. Met de wind komen ook de golven en was het een onstuimig uurtje. Het was wel goed voor de warmte, je koelde nu lekker af. En dat werd nog versterkt door de regenbui die op de wind volgde. Grote, dikke, koele (eigenlijk meer lauwe) druppels daalden over ons neer. En dit buitje hield vol, het duurde zeker nog een paar uur voordat het weer helemaal droog was.
.
Inmiddels was de avond alweer aan het invallen en na een hele lange tijd, stond ik weer in een schuine keuken eten te maken. De wolken trokken mooi weg en het was een prima nachtje. Koelde nog wat verder af, maar halverwege de nacht voel je het toch weer warm worden, hoezo en waarom? Geen idee. Die warmte is vandaag ook heel de dag wel een thema. Ik hou van de zon, de warmte, maar deze hier….deze is niet leuk meer. Het is echt warm en dan met een te hoge vochtigheidsgraad, dat maakt het minder dragelijk. Tegen de ochtend moest ook de motor weer aan, dus kon het binnen ook daarvan gaan opwarmen. Slapen doe je wel, maar je wordt zo vast wakker badend in het zweet. Buiten zit je in de schaduw en we douchen erg vaak, maar zelfs dat water is niet koud. De watertanken liggen in het water, maar het zeewater is ook warm.
.
Och, het is nu ook alweer eind van de middag, met de nacht gaat het ook weer wat afkoelen. Ik kijk er nu al naar uit. Wat wel weer een extra uitdaging is hier, zijn de vissers. Je denkt van alles al gehad te hebben, nou, hier zijn vissersboten die gewoon midden op (het is hier ook maar 40 meter diep) voor anker liggen! Gelukkig zijn ze goed te zien, ze hebben tig 'stadiumlampen' branden. En je ziet deze lichtbronnen als een mijnenveld om je heen. Overdag merken we dat sommige van deze boten niet voor anker liggen, maar een enorm net mee trollen, dat heel lang is en soms eindgemarkeerd wordt door een vlaggetje (gelukkig zwart zodat je het zeker weten pas op het laatst ziet) of een brok piepschuim (wat er hier toch al meer drijft door al het garbage in het water). Zo houden ze ons wel wakker 's nachts en hebben we in ieder geval niet het idee dat we alleen zijn. Nog 134 mijl naar Pulau Lepar (noordoosten van Bangka, bij Sumatra), waar we weer even zullen stoppen.
-----
At 10-11-2013 8:09 (utc) our position was 04°16.63'S 108°23.99'E