Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Vertrek blues

Vrijdag 10 oktober 2014 @ 18:32

De laatste dagen voordat je weggaat zijn rommeldagen, je voelt je weemoedig, wat gespannen en lamlendig. En ook moet er altijd nog aardig wat gebeuren. Alles weer opgeruimd en zeevast, alle voorraden moeten aangevuld worden en zijn, La Luna weer tiptop en de route moet gepland worden. Het weer houden we al een hele tijd goed in de gaten en daarom dat we morgen (11 oktober) willen vertrekken.
.
Over dit stuk, van Madagascar naar Zuid-Afrika, door het Mozambique Channel, gaan allerlei wilde verhalen. Er doen veel wilde verhalen de ronde onder cruisers en soms lijkt het er wel op of men er het meeste plezier uit haalt, de ander de grootste schrik aan te jagen. Wij haten dat soort verhalen en doen er vooral niet aan mee. Negen van de tien keer is het toch dikke onzin en is het net zoals dat je een verhaal verder vertelt van de een naar de ander. Bij de eerste is er nog niets aan de hand en bij de laatste is het verhaal 180 graden anders. We trekken ons eigen plan en gaan onze eigen ervaring maken, maar dit soort verhalen spoken natuurlijk wel door je hoofd. Je drukt ze weg en rationaliseert ze neutraal, "ik ga me nog niet druk maken over iets waar ik nog niet ben of wat ik nog niet meemaak". Dit gaat heel goed, maar als De Dag dan nadert, komen ze weer langzaam bovendrijven.
.
's Ochtends komt Dalwhinnie gezellig koffie drinken, de een zorgt voor de koffie (zij) en dan wij voor de cookies. Het is weer erg gezellig en ook al zitten we voor vertrek, dat is zeker niet het hoofdonderwerp. Vandaag zijn we verder lekker luste- en rusteloos. We doen wat er gedaan moet worden, maar dit gaat gepaard met veel gezucht en gesteun. Het is hier de laatste dagen ook enorm warm en vanochtend stond de vochtigheidsmeter zelfs over de 90 graden! Tussen de klusjes door duiken we geregeld even de enorm zanderige rode soep in, maar echt afkoelen is het niet, het water is hier ook warm. De motor wordt nagekeken, filters van de watermaker vervangen, ik haal de voorraden naar boven en ruim alles weg. Eergisteren hadden we al een stikker op het grootzeil geplakt, de nieuwe lijn kan weer aan de sleepgenerator, een houten latje in de kuip wordt geplakt enz enz.
.
Aan het einde van de dag doen we nog even een biertje met Frans en Lucia. We bekijken ook samen nog even de route en het weer en we gaan inderdaad morgen weg. Helaas is het weer de laatste twee dagen iets veranderd en niet ten gunste. De zuiden wind, die we dus recht op kop gaan krijgen, komt iets eerder en de eerste dagen zal het heel rustig worden, dus zullen we niet hard gaan is de verwachting. De strategie wordt dan ook, halverwege naar het zuiden gaan varen, zodat als de zuiden wind komt, we naar het westen gaan. De bedoeling is naar Richards Bay in Zuid-Afrika, maar de verwachting is dat we gaan 'schuilen' in Mozambique. Maar ook hier geldt, niets is zo veranderlijk als het weer, dus de komende dagen gaat duidelijk worden hoe het uit gaat pakken.
.
We zijn er klaar voor, dit wordt een rustig laatste nachtje in Madagascar en morgen rond 9 uur varen we weer een nieuw avontuur tegemoet, maar komen eerst nog in de 'eerste zeildag roes'.
-----
At 9-10-2014 14:51 (utc) our position was 16°04.66'S 045°17.45'E

Veerdienst

Donderdag 09 oktober 2014 @ 17:52

We nemen een paar dagen rust in Katsepy. Maandagochtend varen we even naar het strand om de bedrijvigheid te gaan bekijken. Elke dag varen verschillende veerboten heen en weer naar Majunga. Op het land hier 'achter' Katsepy zijn veel vee- en groentefarmers. De boeren verkopen hun waren in de grote stad, dus gaat er elke dag heel veel op en neer.
.
Het is laag water en het enorme lange ondiepe strand valt een heel stuk droog. De veerpont, afgeladen vol, kan niet op het strand komen omdat hij te diep is. De 'loopplanken' worden uitgelegd, maar men moet nog tot de knieen in het water naar het strand. Prachtige kleurrijke vrouwen met hun bagage op het hoofd - handig, want dan wordt dat in ieder geval niet nat - tillen hun omgeslagen doeken op en waden heel gracieus, kaarsrecht door het water. Ze worden gevolgd door drukke mannen, die met bouwmaterialen sjouwen. Later maken ze een rijtje om de balen door te geven om ze droog over te laten komen. De boot wordt heel langzaam leger, de matrassen, balen rijst, golfplaten, enz enz worden opgestapeld op het strand. In onze ogen niet ver genoeg, het water komt over een paar uur weer op en met hun snelheid…
.
Maar hier maakt men zich niet druk. Geduldig zitten de vrouwen in 'squat-zit' te wachten onder een afdak, ze hebben een oog op hun kinderen, het andere op ons. De kinderen dollen, spelen in het water. Het is nog vroeg, maar totaal niet koud en het water koelt hier nooit af. De mannen die wachten tot ze mee kunnen, roken een sigaretje en voeren een levendige discussie.
.
Wanneer de boot bijna leeg is komt er nog een kleinere aan varen. Daar zat niet zo veel op, dus al vrij snel komen twee dikke jeeps aanrijden, die gaan op de boot mee. Ook deze ferry kan niet te dicht bij de kant, dus de jeep moet een aanloop nemen, tot en met de bodem in het water en dan heel steil de laadklep op. We horen een hoop herrie en zien een hoop rook, de auto pruttelt en proest, het was toch iets dieper en wat steiler. Met z'n 'onder-achterkant' scheurt hij over het begin van de klep. Ai. Niemand verblikt of verbloost ervan en een aantal wachtende sjokken onder het dakje van palmbladeren vandaan het strand op. Ze klimmen aan boord, waarna het voor ons lijkt dat dit schip klaar is om te vertrekken, maar blijkbaar moet er nog iets gebeuren, want hij blijft gewoon rustig liggen.
.
Maar dat is toch in onze ogen. Op tijd op je werk of op een afspraak zijn, wij vragen ons af hoe dat begrip hier is. De grote ferry, die we al een paar dagen niet meer gezien hebben, vertrekt, volgens zijn 'time table' om 9 uur vanaf Katsepy, maar als hij er al was, dan was hij er soms niet eens om 9 uur. Hoe kun je dan om een bepaalde vaste tijd ergens zijn? En dat zal niet anders zijn dan bij de kleinere veerbootjes die we nu zien. En de tuk-tuk in de stad, of de 'pousse-pousse', een kar die getrokken wordt door een man, gaat in de verzengende hitte op het midden van de dag echt niet zo snel meer.
.
En de andere grotere ferry, die vertrekt vandaag ook vast niet op tijd, ervan uitgaande dat er hier een 'tijd' is, want daar moet het vee mee naar de overkant en dat is een evenement op zich. De zebu's staan al klaar aan een touw en worden door hun eigenaren, of hulpjes naar de boot getrokken. Want ja, ze weten vast wat hun lot is, dus gewillig lopen ze niet mee. Ze moeten dan ook nog eerst door het water en dan een loopplank op, die te glad is voor hun hoeven. Mijn hart breekt, het is niet om aan te zien! De een na de ander glijdt, valt, slipt en het is een wonder dat er geen poot breekt. De zebu is niet het soort dier dat er knuffelig uitziet en je snel medelijden mee krijgt, het is een, degene hier dan, uitgemergeld, botterig type rund met een bochel op z'n rug en bedreigende horens. Maar door dit tafereel krijg je toch zwaar medelijden met de zebu. Gelukkig is er een slimmere eigenaar en gaat een andere loopplank neerleggen. Dit gaat beter en gestaag gaan de dieren aan boord.
.
Als er een klein bootje aankomt met gasten en die een foto gaan maken van hun schattige kindertjes met een iPad, haken wij af. Het contrast is te groot. Maar ook hebben wij niet zoveel geduld als de mensen hier. Zij kunnen uren zitten en wachten, wij worden dan toch wat onrustig na een lange tijd en…we krijgen trek in een kop koffie. ;-)
.
Een dag later nemen we niet de ferry naar Majunga, maar gaan weer met onze eigen boten. Dit geeft ons een iets strakker tijdschema, alhoewel ook wij de tijd hebben. We halen de laatste veggies, fruit en boodschappen. 's Middags varen we weer terug naar Katsepy en de dag erna, woensdag varen we naar Boeny Bay, een heerlijk (half) dagje zeilen. We laten ons anker vallen voor een paar prachtige Baobabs. Vanochtend was het heel vroeg ankerop, vandaag een lange zeildag naar, waarschijnlijk, onze laatste stop in Madagascar, Baly Bay.
.
Het waren weer prachtige dagen, met veel vissertjes rondom ons dit keer, een prachtige kust, wit, groen en rood en gewoon heerlijk zeilweer. We liggen weer rustig en zwaaien naar een zeilkano met 4 man, die naar je terugzwaaien alsof je hier al jaren komt. Dit gaan we vast missen...
-----
At 9-10-2014 14:47 (utc) our position was 16°04.66'S 045°17.45'E

Baobabs, lekker zeilen en weer een stad!

Zondag 05 oktober 2014 @ 14:04

Madagascar is een schitterend land! We zien maar een klein gedeelte, want het is een enorm land en dan blijven we ook alleen nog maar langs de kust en de eilanden. Maar wat mij elke keer weer enorm verbaast is de wisseling in het landschap. Voor mijn gevoel wonen we elke dag in een ander decor!

Dan is het een eiland met een hoge rots, wat begroeid en een wit strand ervoor ‘drijvend’ in het azuurblauwe water. De volgende stop is in een rivier met hoge heuvels, mooi licht bruin gekleurd door het zand en de bosjes. Dan krijgen we een droog eiland, hoog, maar niet met een enorme rots, maar glooiende heuvels. En dan varen we weer een rivier (Moramba river) in en wanen we ons in Baobab-land!

De kust is rotsachtig, grote rotsige kanten met daarbovenop begroeiing en verschillende Baobabs. We varen de rivier verder op, naar een rustig stukje en droppen ons anker voor een zandstrand, wat geflankeerd wordt door enorme Baobabs. Schitterend!! De Baobab is een bijzondere boom, hij lijkt op z’n kop geplant te zijn en dat vertelt de legende ook; de duivel was zo jaloers op deze prachtige boom dat hij hem uit de grond trok en omgekeerd er terug in stopte, zodat hij vanuit de hel hem kon bewonderen. Nou, hij is hier op aarde nu ook prachtig! Ze worden enorm oud en pas na zo’n 100 jaar bloeien ze voor het eerst. We zien er hier verschillende in bloei staan, die moeten dus erg oud zijn.


Op een klein eilandje in deze rivier staat een hele oude, van zo’n 600 jaar. We gaan op zoek en vinden hem, maar de anti-climax is groot. Hij is inderdaad immens, een dikke stam, ongelooflijk! Hij heeft alleen een ongelukje gehad, z’n kop is weg. Het is een zielige hoop ellende om te zien. Of het nou door storm, bliksem of wat dan ook is geweest, geen idee, maar het is erg triest. Hij leeft nog wel. Heel bizar. Ik plaats een foto van levende Baobabs, want dit oud baasje is niet eens meer herkenbaar als zodanig. ;-)

Op deze rivier worden we al snel ‘belaagd’ door verschillende kano’s die crab, kreeft of fruit willen verkopen of ruilen. We maken een paar prachtige foto’s van twee vissende vrouwen, geven ze wat pasta en we zeggen dat we wel wat bananen willen. Later op de dag komen er twee knullen aanroeien met een paar banaantjes en wat mango’s. Ik weet niet goed of ze bij de vrouwen horen, we geven ze eten (pasta en een blik met champignons in saus) in ruil voor het fruit en ze zijn helemaal happy. Het verhaal is rond dat we wat willen, dus de volgende dag worden Dalwhinnie en wij continu overvallen, met mango’s, papaya en de vrouwen komen langs met een enorme tros bananen. Het blijken bakbananen te zijn, dus we smullen van een lekker dessert. De mango’s hebben ze te vroeg van de boom geplukt, maar voor de goede zaak kopen we die toch. Ik geef deze knullen liever wat, die doen er wat voor dan een corrupte ambtenaar of een bedelaar die alleen z’n hand op houdt. Ook nog twee papaya’s bij andere vissers en zo zijn Dalwhinnie en wij weer aan het fruit.


De volgende dag gaan we verder en stoppen aan de monding van een rivier. Het zijn prachtige zeildagen, we schieten heerlijk op! En we zeilen dicht langs de kust, dus is het continu genieten van de schitterende uitzichten. Dit ankerplekje is niet zo’n heel goed idee, we liggen in een stroomkromming en liggen heel de nacht heftig te rollen. De volgende dag zou een lang dagje worden, dus Dalwhinnie vertrekt op het moment dat ze middenin de nacht toch niet meer kunnen slapen. Wij doezelen rollend nog even door tot half zes, maar gaan dan ook ankerop. Ik word bijna gedoucht op de punt zulke golven staan er. We zeilen weg met continu tegen de 30 knopen wind, we gaan lekker hard, maar de wind is ook wel hard, we zetten er drie riffen in. We blijven heel dicht onder de kust, dus de golven vallen mee en de stroom is ons gunstig gezind. Begin van de middag wordt de wind steeds minder en halverwege de middag kan alles er weer uit en varen we op volle zeil de baai bij Majunga in.

We gaan bij Katsepy, een dorpje aan de overkant van Majunga voor anker. Ze zeggen dat Majunga nog steeds te crimineel is om er ’s nachts voor anker te blijven liggen, dus de volgende ochtend varen we naar de overkant. We ankeren dichtbij elkaar, Frans blijft aan boord en brengt ons en Lucia met de dinghy naar de kant. We pinnen, kijken wat rond en halen verse dingen. Eind van de middag varen we weer terug naar Katsepy en de dag erna doen we hetzelfde, alleen blijft dan Etienne aan boord. Er is hier een grote markt met veel verse groenten en fruit en de supermarkt is super. ’s Middags breng ik Frans en Etienne naar de kant met alle kannen diesel en zorgen we dat we weer vol zitten.


Majunga is een leuk stadje en we besluiten om zaterdag met z’n vieren naar de overkant te gaan met een taxibootje. Er vaart elke dag een ferry heen en weer, maar de tijd is afhankelijk van de duur van het in- en uitladen. We charteren Patrick met z’n boot en onderhandelen dat hij ons voor 80.000 Ariary om 9 uur ophaalt en eind van de middag weer terugbrengt. Hij komt natuurlijk veel later aan ’s ochtends en legt ons uit dat de Malagasy kreet ‘mora mora’ betekent ‘rustig aan’. Dit wordt later wel heel erg letterlijk genomen, als blijkt dat z’n benzine op is en we middenin de baai ons anker moeten gaan droppen. De Canadese boot Grommit is ’s ochtends ook ingestapt, dus met z’n 8-en maken we er maar wat grapjes over. Het is enorm warm en Patrick blijkt pas na een een aardig tijdje contact te krijgen met een ‘collega’ die dan nog later met z’n boot komt. Er wordt een kan benzine overgezet en de andere boot moeten we ook op sleeptouw nemen. Wat een avontuur weer en eenmaal aan de kant gaan we meteen aan de (inmiddels erg late) koffie.


Het stadje heeft prachtige koloniale gebouwen, ze zijn gedeeltelijk vervallen, gedeeltelijk opgeknapt of helemaal vervallen, maar het ademt een bijzondere sfeer uit. Langs de boulevard staat een Baobab met een omtrek van zo’n 21 meter, het is ook een joekel! We lopen naar de wijk Pont Blanc, vlakbij het stadium en daar is het gezellig druk met kraampjes en marktjes rechts en links. Het is deze dagen heel erg warm en met de zon op z’n hoogst en dus weinig schaduw lijkt het alsof je in een woestijn loopt. We nemen een tuk-tuk naar Parad’ice, een eettentje waar we gezellig lunchen. Het is grappig, want dit gedeelte van de stad is heel rustig. Na de lunch sjokken we nog wat rond en via de markt met souvenirs stappen we om 5 uur het bootje bij Patrick weer in.

Inmiddels waait het harder en de wind staat ’s middags altijd zo dat Majunga aan lage wal ligt, de golven die we tegenkomen zijn dan ook aardig hoog. Het bootje is redelijk vol, met ons 8-en en nog een hoop locals. We krijgen het advies van de Canadezen dat we het beste de life-jackets kunnen aanpakken om voor onze gezichten te houden tegen het opspattende water. Ok?! Nou, het was niet overdreven. De golven slaan over de rand en Frans en Lucia, die aan de ‘verkeerde’ kant zitten, worden heel erg nat! Het is een bijzonder tochtje, de zon zakt snel en in het schemer klotsen we naar de overkant. Nat en moe springen we aan boord. Phoe, het was een enorm gezellig dagje, maar de reis was een avontuur op zich.

Rivier, eiland en eiland

Vrijdag 26 september 2014 @ 18:11

Van de schattige Maki's zijn we weer een keer een rivier in het binnenland opgevaren, Baramahamay River. Een prachtig gebied weer! Het was wel even spannend, want het was niet diep en de kaarten waren misschien niet correct. Het viel allemaal mee, kaarten (C-Map en Navionics) klopten redelijk.
.
Rechts en links aan de oever van het riviertje stonden wat dorpjes. We zijn nog even de rivier verder op gecrost met de dinghy. Die ging nog heel ver door. Het is echt zo schitterend, kale dorre zanderige heuvels met af en toe een bosje, het is heel rood en lichtbruin. En dan gaat op verschillende plekken, de knalgroene mangrove het water in. We stopten nog even bij twee kindjes en een moeder die eenzaam in een hutje woonden.
.
Later zijn we samen met Dalwhinnie naar het dorpje gevaren. Een vissertje kwam crab verkopen, maar wij wilden groenten en brood. Dat had hij niet, misschien in het dorpje. Hij vroeg of we een t-shirt voor hem hadden. De arme sloeber kwam in ontbloot bovenlijf naar ons toe en in dit (warme) weer, haha! We hebben hem een t-shirt gegeven en wat pasta. Hij was weer helemaal blij.
.
In het dorpje was weinig te kopen. Ze hebben hier gewoon zelf ook weinig, dus het dan nog verkopen van verse dingen is een brug te ver. We werden weer begeleid door een ware kinderschare en deze waren wel heel leuk en maakten ook leuk contact. Frans heeft handjeklap met ze gespeeld en we hebben samen 'Vader Jacob' op z'n Frans met hen gezongen. Prachtig vonden ze het!!
.
Een ding wat ze daar wel hadden was honing! Een grote 1,5 liter (normaal een waterfles) vol honing voor iets meer dan een euro. Hij is erg lekker en heel zoet. Hier hoef je niet bang te zijn voor suikerwater zoals in de supermarkten.
.
Aan de overkant zat een botenmaker, wat hier met die houten schepen, altijd weer een prachtig gezicht is. Hoe ze die verbindingen maken, hoe ze die planken krommen. Vakwerk!
.
De volgende dag zijn we weer verder gevaren naar Nosy Kalakajoro. Een prachtig eiland weer, maar weinig te beleven. Zoals we inmiddels wel vaker hebben gezien, een uitgestorven en verlaten resort en een klein dorpje. We hebben wel bijzondere zaden op het strand gevonden.
.
Gisteren zijn we verder gegaan, bestemming zou zijn Nosy Saba. Het waaide al toen we vertrokken, dus meteen alles omhoog en zeilen! Heerlijk! Dit was voor een half uurtje, want toen kakte de wind weer in. Tussen de twee eilanden liggen veel ondiepere banken, wat heel mooi te zien was in het heldere water en de strakblauwe lucht. Na een paar uur pikte de wind weer op en hebben we een heerlijk zeildagje met zo'n 12 knopen wind! Zalig!
.
De ondiepten zijn niet ondieper dan 5,5 meter en Etienne gaat nog even achter de boot hangen om de koraalblokken te bekijken. Het is niet veel bijzonders en ze zijn te diep. Het is een grappig gebied en we zeilen lekker met zo'n 5,5 tot 6 knopen snelheid als Dalwhinnie oproept met de optie om verder door te zeilen naar Nosy Lava. We kunnen dat nog halen en inderdaad het gaat lekker, dus we gaan door.
.
Het lijkt een enorme rollerige ankerplek te zijn, omdat de aardige wind met de golven zo onze ankerplek op rollen. Dit valt enorm mee als we er zijn en al snel gaat de wind liggen. We kunnen dus een dagje blijven liggen en gaan vanochtend eerst bij Dalwhinnie op de koffie. Het is hier erg warm en in de ochtend laag water, we besluiten dus voor de lunch te gaan snorkelen en vanmiddag als het heetst van de dag voorbij is op de kant te gaan kijken.
.
Ik besluit 's middags niet mee te gaan, ik heb erg last van de hitte en het ziet er schaduwloos uit. Vroeger stond hier op Nosy Lava een gevangenis voor zware criminelen. Deze is inmiddels niet meer in gebruik en je kunt door de ruines wandelen. Al snel komt er een knul aan lopen die zich opwerpt als gids, hij spreekt helaas alleen maar Frans en veel is er niet te zien op de kant, dan de resten van de gebouwen.
.
Etienne, Frans en Lucia landen dan ook alweer snel in onze kuip, we drinken wat kouds en er wordt ook meteen besproken wat we morgen gaan doen. We hopen weer wat wind te hebben en plannen een tripje van zo'n 40 mijl.
.
En omdat we er niet genoeg van kunnen krijgen, nog een foto van een Sifaka, die we op Nosy Antsoha zagen.
-----
At 25-9-2014 13:04 (utc) our position was 14°32.09'S 047°36.46'E

Maki - mania

Dinsdag 23 september 2014 @ 16:39

Vanaf Nosy Komba zijn we naar Russian Bay gevaren. Een enorme prachtige baai, waarvan veel verhalen de ronde gaan, met name waarom hij zo heet. Het maakt ook niet zo heel veel uit, we hebben er geen Rus ontmoet, maar wel een Oostenrijker. Andreas woont al 3 jaar in het eerste houten huis rechts als je de baai invaart. Het is een prachtig huis, met veel kippen en eenden eromheen. Ook twee schattige honden. En Andreas kan heerlijk koken! De eerste avond zijn we lekker wat gaan drinken bij hem en heb ik zijn zelfgebouwde 'snaps' geproefd. De volgende dag zijn we naar de waterval gelopen, maar dit was niet veel meer, het is te droog. 's Avonds schoven we bij Andreas aan tafel. Hij had heerlijke vis gemaakt, met rijst en een bonenprutje. Smullen!! En als toetje gebakken banaan met honing. De koffie uit een steelpan maakte het helemaal af en vol rolden we weer aan boord.
.
De ochtend erna verder naar Nosy Antsoha. Er is de laatste tijd heel weinig wind, wat als nadeel heeft dat we veel motoren, maar als hele grote voordeel, je kunt overal liggen. En dus ook bij Nosy Antsoha. We hebben een documentje van vorige cruisers en daarin stond dit eiland bekend als 'Lemur-mania'. Daar waren wij wel nieuwsgierig naar, dus ons anker op een zandstuk tussen de koraalblokken laten vallen, voor dit prachtige eilandje. Even koffie drinken en toen samen met Frans en Lucia naar de kant.
.
We werden meteen verwelkomd door een ranger en een Coquerel's Sifaka! Een Sifaka is een lemur, aap, met lange achterpoten. Een prachtig exemplaar! Voor 5.000 Ar (dikke euro) konden we de 6 soorten Maki's bewonderen en kregen we een rondleiding. Nou, dat deden we wel natuurlijk! Onze ranger en een andere gids haalden de bananen tevoorschijn en toen kwamen ook de Maki's (zo noemen de mensen in Madagascar Lemurs)! Wow! Frans en ik hadden er al op onze schouders gehad, maar nu sprongen ze ook bij Lucia en Etienne op hun hoofd. Geweldig!
.
De Maki's horen bij het park op Nosy Be. Er mogen maar maximaal 40 Maki's op dit eiland zijn, anders gaan ze naar Nosy Be. Er is zowieso niet genoeg eten hier, dus worden ze bijgevoerd. En laten ze nu dol zijn op bananen en dit is nog leuk voor de toeristen ook. Het zijn echt schatjes. Ze hebben ook handjes als een mens met vingers en knokkels en pakken daar jou mee vast, maar ook de bananen. Ze kunnen aardig ver 'vliegen'/'springen' en als je een banaantje in je hand hebt, jumpt er binnen no-time een op je schouder. Ze zijn (nog) niet agressief en pakken heel voorzichtig het banaantje of je hand. Gaan wel gewoon op je hoofd zitten of hangen aan je arm. De gewone zwarte lemur, die we ook op Nosy Komba al hadden gezien, kan zo'n kleine 3 kg worden.
.
Hier zagen we ook witte Maki's, ik denk eerder ook Sifaka's aan de lange achterpoten te zien, met een wit hoofd of met een zwart koppie. Deze waren wat schuwer en pakten wel je banaan, maar sprongen niet op je. Dieper in het bos zaten twee 'panda-Maki's', of zoals ze echt heten 'Black & White Ruffed Lemur'. Deze zijn duidelijk groter, veel schuwer en enorm territoriaal. De gids was de enige die ze banaantjes kon voeren en als andere Maki's in de buurt kwamen werden ze onder luid gekrijs achterna gezeten en weggejaagd. Verschillende zwarte Lemurs, maar dan het vrouwtje die mooi bruin is, hadden kleintjes. Heel schattig! Dit beestje houdt zich met z'n armpjes en lange staart goed vast aan de moeder. Dit moet ook wel, want als hij valt, dan laat moeder hem ook gewoon achter, wat nou weer niet heel schattig is.
.
We konden er geen genoeg van krijgen! Ze zijn ongelooflijk snoezig en zacht. Helemaal hyper gingen we weer terug naar boord. Aan het einde van de middag gingen de ranger en gids ook weg van het eiland en daarna hoorden we de Maki's gillen en schreeuwen en konden we ze door de verrekijker zelfs achter elkaar aan zien gaan. Heel grappig!!
.
Het was een geweldig uitje en de super gezellige borrel met Dalwhinnie later op de dag, maakte gisteren weer tot een topdagje!
-----
At 23-9-2014 9:58 (utc) our position was 13°42.88'S 047°54.09'E

Zacht snuffende Maki

Vrijdag 19 september 2014 @ 16:48

Het varen naar Nosy Komba was erg relaxt, het was ook maar 10 mijl, geen wind, dus op de motor. Weer aardig wat walvissen gezien, heel gaaf,want het water was een spiegel, dus je zag alles goed.

Nosy Komba is ook weer een prachtig eiland. Er liggen hier verschillende kleine eilanden en rotsblokken verspreid rond Nosy Be en richting het vaste land. Dit maakt het zeilen hier leuk en er is altijd wel wat te zien.

Nosy Komba is 622 meter hoog en redelijk toeristisch. Mensen gaan in een dagtochtje vanaf Hell-Ville naar hier en naar Nosy Tanikely. De trekpleister hier is de craftsmarkt en het Lemurpark. De craftsmarkt is meer een straat met hutjes van waaruit van alles verkocht wordt, van houtsnijwerken tot vanille en van schilderijen tot kettingen. Op zich wel heel leuk om te zien!

We hebben gisteren eerst aan boord geluncht en zijn toen naar het Lemurpark gegaan. Er kwam al vrij snel een gids met banaantjes aangelopen. Het park, meer gewoon een stuk bos tegen de helling, is niet groot maar interessant. We hebben cacaobomen, vanille struiken, ylang-ylang planten, papaya, bananen en ananassen gezien. De vrouwen ‘verven’ hun gezicht hier geel tegen de zon, we weten nu dat het pulp van een bepaalde boom is.


En ja hoor, we hebben Lemur’s, of zoals ze hier zeggen Maki’s gezien! De zwarte Lemur, waarvan het mannetje inderdaad zwart is en het vrouwtje een prachtige kleur bruin. Ze zijn erg schattig, hebben enorme oorharen en hele lange pluizige staarten. Ze worden gevoerd met banaantjes en eigenlijk staat ons dat wel tegen, maar moet eerlijk bekennen dat dat toch wel leuk was. Je zag ze heel goed, maar toen er eentje op mijn schouder sprong, liet ik wel een gil. Ik heb het niet zo op die beestjes en hele visioenen van boze, gemene aapjes komen dan om de hoek. Dit was allemaal niet nodig. Het mannetje klom van mijn hoofd op mijn schouder en zat lekker smakkend het stukje banaan op te peuzelen. Hij smakte heel lief en toen het op was, ging hij snuffelend op inspectie bij mijn gezicht. Ze zijn heel mak, heel lief en rustig. Ze hebben geen nagels en mijn bril in mijn haar liet hij gewoon zitten. Ze springen van boom naar boom, wat af en toe enorme vluchten zijn. Ze hebben echt handjes en zijn erg nieuwsgierig. Ik weet eigenlijk niet of het familie van de aap is, maar ze lijken er best op.


In het park hadden ze verder nog verschillende Madagascar Radiance Turtles, een kameleon en een slang. De slang was niet gevaarlijk, dus Frans nam hem wel op z’n nek. Daar hebben wij ons maar niet aangewaagd, ik ben net van het trauma van onze ‘K3 huisslang’ af aan het komen.


’s Avonds zijn we gaan eten in een tentje langs het strand. Ze hebben hier niet overal elektriciteit, dus zaten we onder een zaklampje. Heel knus. Het eten was super!! Grote salade vooraf, gegrild visje of vlees met frietjes en warme groenten als hoofdgerecht en kleine zoete banaantjes al dessert. We zaten tjokvol!

Toen we terug bij de dinghy kwamen zagen we allemaal benzine erin liggen. Ten eerste denk je dan dat de tank is gescheurd, maar gelukkig niet. Maar wel helaas, ze hebben weer zo’n 10 liter gestolen. Balen! We hadden in Nosy Be de jerrytank nodig en dus die leeggegooid in deze tank. Hij zat dus lekker vol. Jammer is dat, het is maar een kleine diefstal (maar wel zo’n 10 euro waard!), maar veel kleine diefstalletjes…vandaag of morgen is ineens ons motortje weg. Dus zullen we niet veel meer ’s avonds uit eten gaan. Het ‘grappige’ is wel dat de dieven niet alles nemen en de tank ook laten staan, wat gaat dan in ze om? Willen ze ons niet laten ‘stranden’? Of denken ze gewoon ‘die heeft toch nog genoeg, daar kan ik wel iets van nemen’? Het zal een mysterie blijven, onze benzinetank zal vanaf nu alleen nooit meer tjokkievol zitten.

’s Nachts draait de wind, zoals in heel Madagascar, en lig je hier aardig te rollen. We hadden er niet heel veel last van en als in de ochtend de wind gaat liggen, wordt het snel weer beter.

Vanochtend zijn we eerst gaan snorkelen, het was weer als een spiegel. Het zicht is niet heel goed en het koraal valt wat tegen, maar wij zijn dan ook super verwend. Het was al met al wel leuk en heerlijk om weer even af te koelen. Het is hier overdag namelijk weer goed warm! Vanmiddag zijn we naar de kant gegaan om een souvenir te kopen, een houten masker voor onze verzameling (nemen uit veel landen een masker mee). Ze waren hier namelijk erg goedkoop. Verder was het een rustig dagje. Morgen gaan we weer een stukje verder.

Hell-Ville

Woensdag 17 september 2014 @ 20:19

En dan liggen we alweer een paar dagen in Crater Bay. We hadden van Inish over de VHF al gehoord dat hier een soort jachthaven was en inderdaad. Zo hebben we weken (bijna) geen andere boten gezien dan ons drieen, hier ligt het ‘vol’!

In een hoek in Crater bay liggen wat moorings en dat ligt vol met locals, plakkers of charters. Daar buiten ligt een enkele cruiser en we zien weer wat bekenden (Too much, Cleo, Smoke) en maken nieuwe bekenden (Subuti, Grommit, enz). Je kunt hier je dinghy ook prima aan een steigertje laten liggen en op de kant is een prachtige jachtclubbar, bestaand uit oude treinwagons. Eentje is de bar, voor de locomotief staan stoeltjes, de volgende is de wc’s enz. Heel sfeervol!

Over een zanderig pad lopen we naar het ‘dorpje’, wat erg leuk is. Ze hebben er zelfs een redelijke supermarkt en een soort van groenteboer! Een stukje verder lopen, komen we op het toeristische stuk van Nosy Be (Ambatoloaka), met erg leuke restaurantjes en barretjes. De eerste dagen struinen we hier de buurt af en eten ’s avonds heerlijk in een restaurant.

Zondags is er niet veel open, een rustdag, maar niet voor Frans (Dalwhinnie) en Etienne. Er gaat diesel gehaald worden. Al onze jerrycans worden bij Dalwhinnie in de tank geleegd en dan per taxi naar het benzine station. Ze doen deze dril twee keer en zijn dan bekaf. Het is hier erg warm, een groot verschil met Reunion!

De volgende dag, maandag, nemen we samen met Dalwhinnie, de taxi (20.000 ariary) naar Hell-ville, de ‘grote plaats’ hier op Nosy Be. Een gezellig, rommelig stadje. We gaan op zoek naar internet en naar de pin-automaat. We lopen wat heen en weer en kijken winkeltjes. Er is een hele grote overdekte markt, waar ze veel keuze in fruit en groenten hebben. Ook hebben ze er veel vlees, maar dat is echt smerig, het stinkt er enorm en als je inademt voel je de keelpijn opkomen. We lopen snel door naar het groenten stuk en daar is het beter. In Hell-Ville hebben ze nog verschillende grote koloniale panden staan. Ze vallen niet op, want ze zijn net zo vaal als de andere gebouwen en de benedenverdieping bestaat uit een winkel. Maar ook de overheidsdiensten zitten in dit soort gebouwen en ik hou wel van die prachtige statige, door de tijd gehavende, gebouwen. Eind van de middag bezochten we eerst de supermarkt (klein, beperkt, maar ok) en daarna de groentemarkt voordat we de taxi weer terug namen. Het was al donker toen we weer aan boord waren.

Dinsdag gaan Etienne en ik samen met Lucia het dorpje in. Wat boodschapjes doen, lekker rondstruinen in de winkeltjes en Etienne gaat naar de kapper. ’s Avonds ploffen we met z’n vieren neer in een waanzinnig hippe bar en gaan aan de cocktails. Daarna lekker eten en het is weer een waanzinnig gezellige avond.

Dan is het alweer bijna tijd om te gaan. De tijd vliegt en in oktober gaan we oversteken naar Zuid-Afrika. Het is niet heel ver meer, tot ons ‘laatste’ puntje in Madagascar, maar er zijn nog wel wat leuke stopjes voor. Vandaag is het daarom groente, fruit en brood inslaan en morgen (donderdag) een klein stukje verder naar Nosy Komba.

Dag met een gouden maantje

Vrijdag 12 september 2014 @ 18:00

Het zeiltochtje naar Nosy Be was prima! Er stond weer aardig wat wind, met ook nog best wat golven, maar we gingen weer lekker als een speer vooruit. En dan is het heerlijk als je heel vroeg bent vertrokken, want dan kom je rond lunchtijd op je bestemming aan.
.
We dropten ons anker in een grote baai in het noordwesten van Nosy Be, Baie de Befotaka. Nosy Be is, zoals de naam ook zegt een 'Groot Eiland', maar ook erg toeristisch. Dat is duidelijk te zien als je langs de kust vaart. In deze baai is Etienne nog even naar het 'dorpje' gevaren, maar dat was een dorp met enorme grote (lege) huizen. Hij werd ook meteen tegengehouden door een gewapende bewaker, Mick Jagger wilde waarschijnlijk niemand in z'n steegje langs z'n huis, al betwijfelen wij of hij thuis was.
.
Donderdag zijn we verder gevaren en ontwaarden nog meer enorme kasten van huizen en resorts langs het water. Het is een heel groot contrast met wat we tot nu toe van Madagascar gezien hebben. Dit zeiltochtje was heerlijk 'champagne-zeilen'! Lekker rustig gleden we met een zacht windje in de kont door het water. Helemaal tussen Nosy Be en Nosy Sakatia was het schitterend! Prachtig blauw water!
.
In het zuidoosten van Nosy Sakatia lieten we ons anker vallen. We lagen bij 'Sakatia Passions', in de Lonely Planet genoemd als resort. We hadden wel zin om uit eten te gaan. Dus even later gingen Etienne en ik even op de kant op onderzoek. Het pad loopt hier van resort naar resort en hele mooie ook! Tussen de bossen, kleurrijke bougainvilles, riet met houten hutjes en uitkijk over het prachtige water. Maar alles was uitgestorven! We kwamen een knul tegen en op mijn vraag of we hier ergens vanavond konden eten, antwoordde hij 'nee', of we hadden het van te voren moeten vragen.
.
Om de hoek zit een dorpje, daar maakten we meer kans. Wij met de dinghy het kopje rond, maar zagen niet echt iets. Meteen bij het eerste strandje stond een tafel onder een rieten afdakje met waterflessen en er liep een vrouw. "Laten we het gewoon vragen!" Wij naar de kant en er kwam al snel een fransman naar ons toe. Een praatje gemaakt en gevraagd of we konden eten. Hij vroeg het z'n vrouw en ja hoor, geen probleem!
.
In de schemer voeren we met Lucia en Frans (Dalwhinnie) naar het strandje. De tafel was mooi gedekt en we werden warm onthaald. Even later kwam Gian aangeroeid met een enorme koelbox. Hij was bier en de vis gaan halen in het naastgelegen dorpje! Hij hing een lampje op in de nok van het rieten afdakje, de ijskoude biertjes werden opengemaakt en er kwam een schaaltje knabbels. Even later bracht hij een enorme schaal met heerlijke salade en een kruising tussen pannenkoekjes, tortilla's en naanbrood. Het was heerlijk smullen. Hij kwam even kletsen en vertelde ons dat hij normaliter met toeristen met een catamaran vaart en dan lunchen ze hier. Vorig jaar is er een incident gebeurd met een Franse toerist en daardoor is het enorm rustig met toeristen dit jaar. We waren niet de eersten, maar wel een van de weinigen. Omdat z'n oudste dochter naar school gaat op Nosy Be zijn ze door de week daar en in het weekend hier. En wij hadden geluk, want het is schoolvakantie!
.
Na de salade brachten ze een enorme schaal met vier enorme gegrilde vissen en een bijna evenzo grote bak rijst met cocos! Wow!!! Het was ongelooflijk lekker en als toetje waren er gebakken bananen met suiker. We zaten er vol van en het was erg speciaal omdat je blij bent hem een 'extra inkomen' te kunnen laten verdienen, het een pracht locatie is aan het strand en het gewoon super lekker was!!
.
Toen we terug voeren met de dinghy was het water heel vlak en boven Nosy Be straalde een enorme gouden maan, die een mooi schijnsel in het water achterliet. Het was een dag met een gouden maantje!
.
Vandaag zijn we lekker blijven liggen, het is dan heerlijk rustig ontbijten en koffie drinken. Om 10 uur gingen we met Dalwhinnie naar de kant op onderzoek. Gian had gisteren verteld dat er lemurs waren en een National Park, een uitkijkpunt en misschien konden we vanavond wel weer ergens eten. Dat laatste lukte niet. Veel resorts zijn gewoon leeg.
.
We zagen een hoog punt vanaf de boten en wilde daar naar toe. Gewoon maar gaan lopen, via een paar resorts, wat bouwlocaties over een smal padje, de bush in. Het is erg mooi, droog, maar toch ook wel met verschillende bomen, zoals cashewbomen, ananasplanten, vanille, enz. We kwamen, voor ons gevoel middenop, bij een stukje waar verschillende huisjes stonden, te klein voor de naam dorp. Daar werden we verwelkomd door wat kinderen en een moeder. Heel netjes kregen we allemaal een hand en we maakten een praatje. We wilden verder lopen naar het strand, maar namen al vrij snel het verkeerde pad, waar ze hartelijk om moesten lachen. Toen dachten ze, die gaan vast verdwalen, dus kwamen de vier oudsten achter ons aan. En dat was leuk! Het meisje sprak goed Frans. Thuis spreken ze Malagasy, maar ze spreken en dus leren, Frans op school. Ze vertelde ons verschillende dingen, vruchten die je kon eten, of juist niet, de naam van een vogel met een aparte kuif en een prachtige staart, en ze wees ons de weg. Het was een erg leuk loopje, omhoog en naar beneden, via een droog stuk, een akkerlandje, een riviertje en een rotsenbedding. Uiteindelijk kwamen op het strand aan bij het dorpje.
.
We gingen wat drinken bij een van de resorts en nodigden de vier kids ook uit. Schoorvoetend kwamen ze, want dat was natuurlijk niet gebruikelijk. Ze vonden het prachtig! Bij ons aan tafel, aan de cola. De knikjes met daarbij het "merci" waren heel lief. Daarna liepen ze nog helemaal met ons mee over de rotsen het kopje rond naar onze dinghy. Wat een schatjes weer en we hadden ons geen leukere gids(en) kunnen bedenken!
.
's Middags zijn we nog even gaan snorkelen rond het puntje. Het is hier weer prachtig met veel verschillend koraal en veel vis, maar het zicht is helaas niet goed. Jammer! Morgen gaan we waarschijnlijk naar Hell-ville, de hoofdstad van Nosy Be, het grote eiland. We moeten wat dingen regelen en weer eens boodschappen doen, want de verse groenten zijn na vanavond toch echt op.
-----
At 12-9-2014 15:28 (utc) our position was 13°18.60'S 048°10.16'E

Nosy Mitsio

Dinsdag 09 september 2014 @ 18:21

Sinds een paar dagen liggen we alweer op Nosy Mitsio. We waren heel vroeg vertrokken, er stond een aardig windje, maar het was bezeild en we scheurden vooruit. Net voor de lunch dropten we ons anker bij Nosy Mitsio, in Maribe bay. Het is een grote baai, maar heerlijk beschut!
.
Etienne ging 's middags al even op verkenning op de kant, er zou een resort zijn. Helaas dit was gesloten, dus om 5 uur namen we onze eigen drankjes maar mee en hadden een gezellige sundowner.
.
De volgende ochtend vertrok Inish al heel vroeg naar Nosy Be. Dalwhinnie en wij bleven hier nog liggen en gingen rond 10 uur naar de kant. Daar ontmoeten we Francis, een knul die normaal in het resort werkt en nu wel met ons over het eiland wilde lopen, naar de verschillende andere dorpjes. Het was een erg leuk loopje, de heuvel op, waarvan je de baai heel mooi zag en aan de andere kant naar het strand, waar verschillende dorpjes waren. We hebben ergens cola gedronken, Dalwhinnie heeft eieren gekocht, maar groenten waren er niet te koop, dus daarna weer terug. Het was een erg leuk tochtje en omdat Francis best goed Engels sprak hebben we veel kunnen vragen.
.
En goh, wat lig je hier lekker rustig! Na een aantal dagen met veel wind en winderige ankerbaaien is dit een verademing! Omdat het ook rustiger was geworden konden we vandaag gaan snorkelen bij Nosy Ankarea.
.
Na een uurtje zeilen met de genua lieten we ons anker vallen op weer een prachtig plekje. Het is een enorme rots, wel bijna 200 meter hoog, met daarvoor een prachtig wit strandje. Tussen het strandje en de rots staan palmbomen, een prachtige boom met knalrode bloemen en verschillende bloeiende Baobabs! Prachtig!!
.
Etienne en ik zijn meteen op het strand gaan struinen en ontmoeten een paar vissers. Deze jongens roeien of zeilen overdag vissend naar dit eiland bijvoorbeeld, dan slapen ze in een hutje die op alle eilanden staan (kleine driehoekjes) en dan gaan ze de volgende dag weer terug.
.
Na de lunch zijn we gaan snorkelen en hebben met Dalwhinnie lekker op het strand gezeten. Het snorkelen was mooi. Veel mooi, gezond koraal, verschillende kleuren en veel vis. Normaal draait rond het middaguur de wind, maar vandaag, toen we dat graag wilden, werd dat natuurlijk veel later. We lagen aan lagerwal, maar doordat al snel de wind afnam lagen we nog prima.
.
Aan het einde van de middag zijn we weer teruggevaren naar het beschutte Maribe bay. Inmiddels is alles weer zeilklaar. Morgen gaan we verder naar Nosy Be.
-----
At 9-9-2014 15:25 (utc) our position was 12°54.39'S 048°34.69'E

Baggertochtje en indrukwekkend bezoek

Zaterdag 06 september 2014 @ 18:08

Gisteren zijn we weer ankerop gegaan, Dalwhinnie en Inish achterna. We vertrokken met waanzinnig zeilweer! Strakblauwe lucht, lekker windje van achteren (dikke 20 knopen), met nog wel wat golven, maar alleen op de genua stoven we vooruit. Lekker genieten van de mooie eilandjes waar we langs voeren en ons afvragend waar de knul in de zeilkano nou naar toe gaat en vandaan komt, zo varend richting de open zee.
.
Een paar uurtjes later ging de wind ineens liggen. We starten de motor en ik ging koffie zetten. In een minuut tijd was ook de wind gedraaid, op de neus. Gatverdamme! Maar het was maar 4 knopen, dus pruttelden we gestaag verder. Eenmaal bij de landtong begon het steeds harder en harder te waaien, met nog steeds recht van voor. Het werd al snel 25 knopen, met uitschieters boven de 30, recht op de neus. Dit is niet leuk! We moesten tussen wat eilandjes door, het kopje van de landtong rond. Zo gaan varen dat we konden zeilen, zou ons later ook nog steeds recht tegen de wind geven, dus kozen we voor de kortste route, heel nauw het land rond.
.
Maar dat hielp niet, de wind draaide vrolijk mee, waardoor het wind tegen bleef en pas eenmaal rond kregen we wat stroom mee en gingen we van 1 knoop naar 3 knopen snelheid! Ongelooflijk, wat een baggertochtje zo. Inish en Dalwhinnie hadden een poging gedaan om naar een andere baai te gaan, maar dat was ook te scherp met veel wind. We eindigden met z'n allen (en voor hen 'weer') in Adraponaomby Baie, bij het dorpje Ambaru.
.
De wind en de golven stonden 'buiten' de baai nog voor ons idee er recht in, maar dat viel reuze mee.'s Nachts waren er nog wel windvlagen, maar we liggen prima.
.
Vanochtend hebben we eerst gezellig met z'n alleen koffie gedronken bij Inish aan boord. En vanmiddag naar het dorpje. Tot nu toe waren we elke keer nog verrast wat er te koop was in de dorpjes, maar we hadden al gelezen dat ze hier nog ruilhandel hadden. Allemaal hadden we dus wat dingen meegenomen (aspirines, kleding, eten) en inderdaad, dit was een dorpje wat we nog niet eerder hadden gezien.
.
Een alleraardigst meisje wat redelijk Frans sprak (ze spreken hier hoofdzakelijk Malagasy) ving ons op, met de rest van de kinderen uit het dorp. Wat een schatjes allemaal weer, goed lachs en enorm nieuwsgierig! We liepen wat rond door het dorpje, dat bestaat uit huisjes van riet en hout net van de grond. Het zag er allemaal goed uit, aan de rand staan papaya bomen, er zaten wat vrouwen te keuvelen en elkaars haar te vlechten, de mannen waren op het land aan het werk, we hebben er dan ook geen een gezien!
.
Met het hele groepje kinderen naar de school, een klein gebouwtje waar ze allemaal tegelijk les krijgen. De leraar was met vakantie, dus hadden zij ook vakantie, vertelden ze ons met een brede smile. Foto's maken is altijd een feest op zich, want ze wilden ze graag zien. Gaan er dan ook lekker voor staan en gieberen als ze zichzelf en de anderen terug zien. Heerlijk!!
.
Na een half uurtje waren we het dorpje rond en hadden we in de gaten dat er niets te ruilen viel. Er was heel erg weinig. Dit werd bevestigd door het aanvallen van de kinderen op de pasta en het eten! De kleding en medicijnen werden ook dankbaar in ontvangst genomen en we werden hartelijk uitgezwaaid. Ook al hebben we het vaker ervaren, toch zijn dit momenten, waarvan je meteen weet, dat ze je je hele leven bij blijven!
-----
At 6-9-2014 15:46 (utc) our position was 12°26.75'S 048°46.28'E

Feestje, Lego-eiland en Pygmy

Vrijdag 05 september 2014 @ 18:21

Het is alweer wat daagjes geleden, maar afgelopen maandag was Etienne jarig!! We hebben zijn 42e levensjaar gevierd met Dalwhinnie en Inish onder het genot van een bakje koffie en (bij gebrek aan een bakker in de buurt, zelf gebakken) bananen-choco-muffins. Ik had slingers opgehangen en hij kreeg een gaaf Madagascar-shirt van Dalwhinnie en Inish.
.
Het zou ons laatste dagje hier zijn, dus wij zijn nog even naar het 'dorpje' gelopen voor brood en veggies. En loempiaatjes voor Etienne! 's Middags nog even de romp schoonmaken en wat zaken weer zeilvast opruimen. Vrijdag vertrokken we al op tijd om Cap d'Ambre rond te gaan, het noordelijkste puntje van Madagascar. Een beruchte kaap, want, zoals altijd bij kapen, kan het er spoken! Harde wind, enorme windvlagen, heftige stromen en dat alles wil je niet tegen hebben, maar ook zeker niet tegen elkaar. De meest wilde verhalen deden er ook weer de ronde over…
.
Maar zoals het gelukkig zo vaak gaat, viel het weer tienduizend keer mee. We hadden een perfect dagje!! Beetje bewolkt, maar niet te veel wind, heel kort om het kopje rond (zoals men 'zei' met een been op de kant) en we hebben heel even een rommelig zeetje gehad, maar dat was meer ervoor dan 'rond'. Geweldig dus weer, met een geweldig dagje zeilen! We lieten ons anker vallen in Baie Lotsaina (of Mpaninabo Bay) een smalle doorgang, met weer een inlet met een zijriviertje. Dat zijn de beste, want daar lig je vaak het meest beschut.
.
Het is hier namelijk zo dat in de middag de wind aardig draait en wanneer het donker wordt, weer terugdraait. Je ligt dus of overdag goed, of 's nachts. Deze baai is nog redelijk groot, met grote ondiepe stukken. We wanen ons echt in Afrika en halen weer mooie herinneringen op. We zien ook de Wildebeesten en Impala's, in onze gedachten, de heuvels af komen, want in werkelijkheid loopt er alleen maar een zebu op het strand. We proberen met de dinghy de rivier op te gaan, maar het is te ondiep helaas. We zien nog wat huisjes met een visser en een kindje aan de overkant en dat is het enige leven hier.
.
De volgende dag gaan we weer verder naar Nosy Hara. We rollen alleen de genua uit en gaan als een speer. Het waait hier aardig door, dik twintig knopen elke keer. Nosy Hara is een nationaal park en het doet ons aan een Lego-eiland denken. Het steensoort is hier heel broos, waardoor het 'uiteenvalt' in blokjes. Tenminste dat is onze logische verklaring. Het ziet eruit alsof het eiland opgebouwd is uit kleine en grote blokjes, die netjes zijn opgestapeld. Het ligt wel vast, maar op sommige stukken zie je duidelijk de enorme scheuren of kun je zelfs eronderdoor kijken! Dat gaat vast binnenkort vallen. Het is heel bijzonder en zo hebben we het nog niet eerder gezien.
.
We gaan 's middags meteen snorkelend naar het strand. Het water is erg helder en het is prachtig!! Enorme tafelkoralen, anemonen, veel vis en veel kleur. Weer genieten! Op het strandje komen we twee rangers tegen. Als we willen kunnen we met ze rondlopen en de kleine kameleon zien, maar dan moeten we wel 10.000 Ariary (zo'n 3 euro) betalen, National Park fee. Het is al halverwege de middag en we hebben geen geld bij ons. We spreken af voor de dag erna.
.
Inish en Dalwhinnie besluiten uiteindelijk om verder te gaan, wij blijven een dagje liggen. De volgende ochtend ontbijten we op ons gemak onder een prachtig blauwe hemel, met uitzicht op dit schitterende eilandje. We gaan rond tien uur naar de kant en lopen daarna met de jongens het eiland verder op. Het is een droog, onherbergzaam eiland, met een kloof in het midden. De jongens vertellen dat hun vrienden weg zijn naar het vasteland om eten en bouwmaterialen te halen. Zij wonen hier en bouwen een bungalow voor de toeristen. Al vrij snel worden we gewezen, we zouden hem zelf nooooit hebben gezien, op een knalgroene duif! Het beestje heeft vast een mooiere naam, maar die weet ik niet. Hij zit op z'n nestje tussen de evenzo groene blaadjes en valt bijna niet op.
.
Een stukje verder gaan de jongens voor ons op zoek naar de kleine kameleon. Ze lopen van boom naar boom (wel specifieke bomen), graven wat blaadjes weg en zitten op hun knieen te turen en te wroeten in het zand. Wij gaan mee zoeken, maar eigenlijk hebben we niet echt een idee waar naar te kijken. We zien wel enorm veel andere gecko's en kameleons, waarvan een kleine, maar blijkbaar is dat hem niet. Deze was nog groot!
.
Even later roept een van de jongens "Voila!!" en komt naar ons toegelopen. In de palm van zijn hand heeft hij de meest kleine kameleon die we ooit gezien hebben! Dat klopt wel, want deze Pygmy Leaf Chameleon, is een van de werelds kleinste reptielen! Het beestje, een volwassen vrouwtje, is ook net 2 cm groot. Het is een schatje! Donkerbruin met een soort lichtere 'kam' op haar rug. Ze gaat al vrij snel op verkenning uit als ze op Etienne z'n, in haar ogen, enorme hand wordt gezet. Het is heel grappig!
.
Even later zien we een reuze hagedis, vergeleken bij onze Pygmy, in het meest schitterende groen! Ook vliegt er een prachtige Madagascar Paradise-Flycatcher vogel voorbij. We lopen verder naar een grottenstelsel. Omdat de stenen poreus zijn, zijn er veel grotten. We zien het (bijna) laagste puntje van Nosy Hara en het (bijna) hoogste puntje, want we klimmen ook nog naar boven. Het is echt klimmen, want het pad is eerst heel steil, maar daarna is het op de stekelige rotsen gewoon omhoog klimmen. Het is goed opletten, want als je valt zijn deze pieken zeer pijnlijk. Maar het gaat allemaal goed en we hebben boven een prachtig uitzicht op de vallei en de andere kleine eilandjes een stukje verder. We klauteren weer naar beneden, geven de jongens een fooi en tuffen weer naar de boot, waar we best moe op de lunch aanvallen.
-----
At 5-9-2014 15:34 (utc) our position was 12°26.75'S 048°46.28'E

En weg...

Zondag 31 augustus 2014 @ 21:24

Afgelopen woensdag zijn we ’s ochtends naar de kant gegaan, Diego Suarez in. Er kwamen meteen wat ‘boat-boys’ op ons af, die wel op de dinghy wilden passen. Prima hoor! Het plaatsje is groot, geasfalteerde straten, verschillende hotels, veel (toeristen)winkeltjes en restaurantjes. Er staan ook grote prachtige oude gebouwen, doet een beetje aan Cuba denken. Toch is het echt Afrikaans.

We komen langs het VVV en kijken wat er te doen is. Daarna strijken we neer op een terrasje en drinken koffie. We worden ‘belaagd’ door vrouwen die van alles aan ons willen verkopen; groenten, fruit, vanille, tafelkleden, van alles. Het zijn Afrikaanse vrouwen, met grote manden op hun hoofd, doeken om zich heen gewikkeld en soms zit daar ook nog een kind tussen.

We struinen wat rond en lunchen heerlijk! Dan begint het te regenen en dat blijft het de rest van de middag doen. Helaas is de supermarkt nog dicht en zeiknat komen we aan boord aan. De regen stopt tegen de avond pas.

De volgende ochtend roept Lucia (Dalwhinnie) ons op via de VHF. Er is een touw gestolen! We kijken rond en zien dat onze lijn van de sleepgenerator ook weg is en de grote rode stootwil. Shit!!! Gisteren hadden de ‘boat-boys’ ook al benzine uit onze dinghy-tank gehaald. Dit is niet leuk! Ik dacht ’s nachts iets te horen, maar ‘luisterde’ niet. Had ik dat misschien maar wel gedaan… We balen hier enorm van, maar beseffen terdege dat het maar wat lijnen zijn en dit is voor ons de eerste keer in 4 jaar!

Toch houden we er een kater aan over. We besluiten nog even wat boodschappen te doen en dan weg te gaan. De volgende nacht doen we waarschijnlijk geen oog dicht, dus kunnen we maar beter een ander ankerplekje zoeken. Samen met Josien gaan we even wat brood, groenten en wat andere dingen halen en zijn weer zo terug aan boord. Terwijl het tegen de 30 knopen waait, zeilen we naar het begin van de baai en laten ons anker vallen in de baai tussen het plaatsje Ramena en Cap Mine. We liggen uit de golven, maar vol in de (land)wind.

Het is een prachtig baaitje en we doen verder rustig aan. Vrijdag gaan we met z’n allen naar de kant om een stukje te gaan lopen. We lopen de landtong op naar de vuurtoren. Het is een heel mooi loopje en vanaf de vuurtoren en de kust hebben we prachtige vergezichten. De vuurtorenwachter geeft ons een rondleiding. We struinen terug en komen heel veel ruines tegen. Het is warm, heel warm en eenmaal aan boord spring ik meteen in het water om af te koelen.


Zaterdag waait het nog harder en we gaan met Inish naar het dorpje een stukje verder. Het is weer leuk lopen en het dorpje is meer een paar straten met aan het strand (toeristische) restaurantjes. We drinken wat en zijn ’s middags weer aan boord. Langzaam aan zien we die middag steeds meer tenten opgebouwd worden op de kant en het wordt erg druk. Het baaitje waar we liggen heeft een prachtig strand, met daarachter een militair terrein. Het is meer een dorre vlakte met ruines van prachtige oude gebouwen en barakken. Etienne houdt het niet meer en gaat even op de kant polshoogte nemen. Er blijkt een loop te zijn, Racing The Planet. Een meerdaagse ren, van in totaal 250 km. Er doen 231 lopers mee uit 42 landen. Elk jaar wordt deze race gelopen in andere landen en veel deelnemers lopen voor een goed doel. Wow! Hij spreekt met de twee NL’ers en een Belg.


Zondagochtend is om 8 uur de start en we gaan naar de kant. Er is een waanzinnig sfeertje! We spreken even met onze landgenoten (Belg en NL’ers). Het is de eerste dag en vandaag is ‘maar’ 40 km! En dat in deze warmte! Het startsein wordt gegeven en weg zijn ze. Ze gaan de andere kant op, dus waarschijnlijk gaan we ze niet meer zien. In de loop van de dag worden de tenten ook afgebroken en keert de rust weer terug.

Wij gaan met z’n zessen naar het ‘dorpje’. Lopen wat over het strand, bewonderen de scheepjes en gaan lunchen ‘Chez Lucia(no)’. Het is heerlijk en gezellig en half de middag kuieren we over het strand terug. Inmiddels is half Diego Suarez hier neergestreken. Het lijkt Zandvoort wel!! Een drukte van jewelste, in het water en op de kant. We horen vette muziek en etensgeuren komen ons tegemoet. Gezellig!!


Aan het einde van de dag doen we op het strand, nog een sundowner met Dalwhinnie (de rest haakt allemaal af). Het waren weer geslaagde dagen….en we zijn het minpuntje in Diego alweer bijna vergeten.

Dankbaarheid, lekker zeilen en Diego Suarez

Dinsdag 26 augustus 2014 @ 16:35

Inmiddels liggen we in de tweede grootste baai van de wereld, bij Diego Suarez. (De grootste is die bij Rio de Janeiro, Brazil) Diego Suarez is het grootste en laatste plaatsje wat we aan de oostkant van Madagascar aan doen.

Een paar dagen geleden lagen we nog bij Vohemar. We waren inderdaad ’s middags nog even aan land gegaan. Wow, dit is een redelijke plaats, maar we zijn hier helemaal een bezienswaardigheid! Toen we aankwamen met de dinghy stroomde alles al naar het strand en eenmaal over de markt door het dorpje, werd dat er niet beter op. We keken rond, scoorden wat brood voor iedereen en weer terug. Even rustig wennen.

Zaterdag gingen we met Frans, Lucia en Josien naar de kant. Het beeld was niet anders, iedereen bekeek ons, zoals wij hen bekeken. Heel grappig! Maar men is vriendelijk, enorm vriendelijk en ze lachen de witte tanden graag bloot. We genieten van de tafereeltjes die zich op straat afspelen; het kopen van veggies, kinderen die tussen de kleren (die nog verkocht moeten worden) liggen te slapen, een statige vrouw komt voorbij met een enorme baal iets op haar hoofd, twee kwajongens volgen ons al de hele tijd en als we omkijken zijn ze weg. Op een kruising, bij een ‘hotel’, is de bushalte en staat een enorme grote bus. Hij zit aardig vol en ook het dak ligt al bomvol. In onze ogen kan er niets meer bij, maar zo werkt dat niet. Net zoals er ook nog een gezin mee kan, zo kan er ook nog een baal rijst, een fiets en weet ik wat nog meer mee op het dak.



Wij stappen binnen bij het hotel en bestellen koffie. Het is een heerlijk bakkie, geen cappuccino of ander fancy iets, maar gewoon een prima bakje in een kopje zonder oor, met de glazuur er bijna helemaal vanaf gesleten. We bestellen een tweede bakje. Ze komt met de enorme thermoskan naar ons toe en schenkt drie kopjes bomvol. “Ik heb er nog maar drie” zegt ze en loopt weg. We verdelen de koffie en als we willen zeggen dat ze geen nieuwe hoeft te maken, zien we dat ze dat ook niet van plan was. Haha!

Etienne en ik snuffelen wat rond voor een (korte) broek. Er is heel veel kleding te koop, maar van alles is er maar een. Goed zoeken dus. We slagen dan ook niet. Bij de ‘supermarkt’ kopen we kleine stokbroodjes, een paar yoghurtjes, gesuikerde pinda’s en samosa’s. Het kost hier allemaal niet veel en we zijn weer blij met deze aankopen. Op de markt nemen we tomaten, paprika’s, prei, lente-uitjes en aardappels mee. In groenten hebben we hier enorm veel keus! Meer dan we hadden verwacht.


We hebben een leuke tent gezien en besluiten om ’s avonds uit eten te gaan. Overdag was het enorm druk op de markt, maar nu is het op de enige geasfalteerde weg erg druk. Grote vrachtwagens met aanhanger sjezen voorbij. Het restaurant wat we voor ogen hadden is geen restaurant meer, we stappen een ander ‘restaurant’ binnen. Een groot huis, met een aantal tafeltjes. Meer ‘local’. We verbazen ons over de uitgebreide menukaart. Ik neem garnalen met groenten en frietjes, de andere een steak met frietjes en salade. Terwijl we heerlijk zitten te smullen, loopt het restaurantje langzaam vol met (rijke) locals. Heel gezellig. Het is pikkedonker als we terug lopen. We zien huizen met elektriciteit of een hutje met een kaars. Ik ben blij dat ik mijn lampje bij me heb, want donker is hier ook echt super donker!


De volgende dag gaan we weer verder. Het is heerlijk weer! Een strak blauwe lucht met de zon en niet veel wind, dus we hijsen de genaker weer. We hebben een heerlijk dagje zeilen en we blijven de walvissen rondom ons zien, de ene keer wat dichterbij dan de andere keer. Het is genieten en met nog wat stroom mee, schieten we aardig op en half de middag lopen we Baie d’Andravina in. Een enorme prachtige baai! Het is hier duidelijk droger en minder groen. We zien zandduinen en uitgesleten rotsen. ‘Mijn’ landschap zeg maar, dus ik zit genietend rond te kijken in de kuip. Op het land zien we rieten huisjes tussen de bomen, een klein dorpje.

Even later komt er een kano naar ons toe. Twee jongens zijn druk aan het roeien tegen de stroom in. Helaas spreken ze geen Frans en mijn woordjes (uit de Lonely Planet) in het Malagasy snappen ze niet, waarschijnlijk zeg ik het verkeerd. We lachen wat naar elkaar en ik zwaai ze uit. Toch gaan ze niet weg en blijven wat dralen. Een van hen wrijft continu over z’n buik. Etienne snapt de hint en oppert onze tagliatelle (die ik toch niet meer kan eten) te geven. Een prima idee en ik zoek er nog een blik met champignons in saus bij.

Als we de zak pasta en het blik omhoog houden, krijg ik tranen in mijn ogen. Mijn hart smelt en er komt een knoop in mijn maag. De enorme dankbare glimlach van een van de jongens doet het. En de andere gast klopt op z’n hart. Ze komen langszij en we geven het over, ze zwaaien uitbundig en de dankbaarheid straalt van hun gezichten. Ze roeien als een speer terug naar de kant (die echt wel een stukje weg is) en we horen ze joelen. De lach en de enorme dankbaarheid staan in mijn geheugen gegrift en raak ik niet kwijt. Wow, dit was heftig en wat enorm fijn als je zoiets simpels voor ze kunt doen. Ik hoop eigenlijk dat ze terugkomen, ik heb nog wel meer, maar dat gebeurt niet. De bescheidenheid siert ze en ik hoop dat ze smullen!

De volgende ochtend gaan we vroeg ankerop. Het is een langere dag en de stroom is niet meer zo duidelijk aanwezig. Ik kijk nog verschillende keren om of ik nog een kano zie komen, ik heb al wat klaar liggen, maar nee. We zien niemand meer. Deze dag is het bewolkt, zwaar bewolkt, met grijze, zwarte wolken. Af en toe vallen er dan ook wat druppels, maar het is geen verkeerd zeildagje en we gaan sneller dan gehoopt. We varen Baie de Rigny naar binnen. Een stelsel van ‘rivieren’ en we gaan door ‘naar achteren’ om zo beschut mogelijk te liggen. Ook hier is het mooi! Het is nog steeds dor, met af en toe wat mangrove langs het water. Het is vlak en we kunnen ver het land op kijken, waar we afgeplatte heuvels zien, soort van verschillende plateaus. Madagascar is mooi, heel mooi en heel veelzijdig en dan hebben we tot nu toe alleen nog maar de oostkant gezien...


Vanochtend zijn weer ankerop gegaan, naar Diego Suarez. Het was weer een heerlijk zeildagje, blauwe lucht, wat wolkenstrepen en heel, heel veel walvissen springend om ons heen. Dit is een enorme baai, zoals ik al eerder zei. En Diego is een ‘groot’ plaatsje, 75.000 inwoners. We liggen nu, achter ons anker, bij de ‘commerciele’ haven. Ze verschepen hier vandaan het Madagascar bier (THB, Three Horses Beer) en ingeblikt vis, wat we goed kunnen ruiken. We waren hier begin van de middag al en doen even rustig aan. Er is genoeg te zien vanuit de kuip; het leger dat gedrild wordt en ze zijn nu een zeilboot aan het lostrekken.

Schommel-vrij

Vrijdag 22 augustus 2014 @ 12:30

Het eerste tochtje weer door naar Cap Est was 84 mijl, dus een kort dagje en een nachtje. Maar met de giga stroom die hier loopt, vlogen we vooruit. Er loopt ook nog best een aardige swell, met soms een enorme golf. Prima te doen, maar de boot schommelt wel. Het nachtje was er een met veel wolken, die aardig wat wind produceerden en ook regen. Het afremmen, was met de giga stroom moeilijk. Zonder zeil liepen we nog 4 knopen! We hebben dan maar nog net in het donker, het anker laten vallen. Prima te doen in deze baai. Maar, met makkelijk invaren, hoort ‘open-baai’ en daar hoort soms ook weer bij ‘swell-in-de-baai’. En ja, dat liep daar nog wel. Het was niet heel erg rollen, maar uiteindelijk toch vervelend en na een dagje en nachtje waren we het zat, dus gingen we donderdag weer anker op.

De weersvoorspellingen gaven een prachtige zeildag en nacht. Maar het is in dit land niet anders als de weersvoorspellingen in NL, dus afwachten. Nou, dit keer hadden ze gelijk! Het was een prachtige blauwe, onbewolkte dag, met een heerlijk zeilwindje. Nu was het 120 mijl naar Vohemar (Iharana), een dag en een nacht dus. Na een uurtje varen kregen we de stroom weer goed mee en vlogen we vooruit. Met melkmeisje en de hydrovane (windstuurinrichting) is het echt heerlijk zeilen dan, door de hoge golven schommelden we wel van links naar rechts.

De nacht was ook perfect! Eindelijk weer eens een nacht met sterren! Onbewolkt en dus ook geen regen. De baai in naar Vohemar is tussen het koraal door, dus we wilden bij daglicht pas aankomen. Het is grappig, tijdens de nacht zie je nog twee andere lichtjes rond je, van Inish en Dalwhinnie. En vannacht zag ik ineens nog een ander licht. Op de AIS was het vrachtschip ook te zien, de MCP Rotterdam! Geen NL’s schip (geregistreerd in Malta), maar wel met een NL’se naam! En dat hier in Madagascar, grappig!

Halverwege de nacht, het al gereefde grootzeil ook weggehaald en op een klein puntje genua voeren we nog steeds bijna 5 knopen. De stroom stroomde weer goed! Om half 8, inmiddels al een dik uur licht, dropten we ons anker in de baai bij Vohemar. We waren gewaarschuwd voor een tricky invaart, maar de (Navionics) kaarten kloppen prima hier, dus was er niets aan de hand.

Eerst ontbijten en nog even een uurtje slapen. Het waait hier nu stevig door, waarschijnlijk landwind. Op de achtergrond zien we namelijk bergen, redelijk droog en ervoor, naar de zee toe, is het een heel vlak stuk. Misschien dat we vanmiddag nog even in het dorpje gaan kijken en anders wordt dat sowieso morgen. Het is wel heerlijk liggen hier, zo ‘schommel-vrij’.

Maki, Vaka en Haie-Haie

Dinsdag 19 augustus 2014 @ 07:27

Vlakbij Mananara is het Aye-Aye Island. De Aye-Aye is een bijzonder beestje wat dingen weg heeft van een aap, een vleermuis en ook wel weer met z’n koppie op een vosje lijkt. Hij heeft een hele lange middelvinger, die heel sterk en scherp is en daarmee ‘krabt’ hij een gat in en een kokosnoot en eet hem leeg. Die wilden we dus wel zien!

Gisterenochtend togen we dan ook met z’n zessen naar de kant om te kijken of we deze beestjes konden vinden. De beach-landing ging goed, er staat een aardige swell op de kant. We gingen eerst koffie drinken bij het restaurantje bij het vliegveld en daar vertelde ze ons dat we bij Roger moesten zijn. Wij op zoek naar het hotel Chez Roger. Dat vonden we al snel en Roger vertelde ons dat het nachtdieren zijn, dus vanavond konden we erheen. Meteen geregeld en toen in de tijd die we over hadden, nog even het dorpje door.

Het is maandag, dus er waren meer ‘winkeltjes’ open. Een heerlijke drukte van jewelste en langs het water heb je verschillende botenbouwers. We zijn op een stalen boot gaan kijken, waar ze druk aan het werk waren. Heel leuk! Verder de kleine straatjes door, is altijd leuk. De mensen vinden je super interessant en leggen je graag wat uit, maken een praatje of gewoon een ‘bonjour’ met een enorme glimlach! De kinderen zijn allemaal scheetjes en een meisje herkende ons al, dus elke keer als we langslopen wordt er heel uitbundig gedag gezegd.


We zijn ook nog even een andere kant ingelopen en het zijn alleen maar straten met zand en keien, houten huisjes en overal wordt wel wat verkocht. Gewoon een heel leuk bedrijvig geheel. Opvallend is dat ze ook nog in Franc’s rekenen. Soms wil je iets kopen en noemen ze het bedrag in Franc’s. Waar dat vandaan komt?


Aan het einde van de middag weer terug naar het dorp naar Roger, voor onze excursie. Er stond een dikke 4WD klaar. Etienne en ik stapte achter in het bakkie, waardoor we een heel goed uitzicht hadden op het ‘platteland’ met rijstvelden en bananenbomen en de dorpjes met een ‘slachthuis’ en hutjes , shopjes en ‘bar’s’. De wegen zijn hier erg hobbelig en slecht, maar het was goed te doen in het bakkie, af en toe even je ruggengraat weg van de zijkant en ik weet ook weer waar mijn zitbotjes zitten.

We kwamen aan bij de rivier waar een houten kano klaar stond. Een klein stukje naar de overkant, naar Aye Aye Island. Daar wachtte ons een hele leuke gids en wat ‘rangers’ van het eilandje. De gids vertelde heel veel over de dieren en de planten. We hebben een koffieplant gezien, maar ook de vanilleplant, die hier grootschalig wordt verbouwd.


De lemur is een dier dat alleen in Madagascar voorkomt. Het is een kruising tussen een aap en een mongoose. Ze zijn er in vele soorten, kleurrijk, egaal, groot en klein. De gids vertelde uitgebreid over de Maki (zo noemen de mensen in Madagascar de lemur) en de Vaka (een grotere lemur). Hij kon het, in het Frans, heel beeldend vertellen en daardoor begrepen we hem goed. En we hebben ze ook allebei gezien! De Vaka was duidelijk veel groter dan de Maki en heeft heel veel apentrekken.


Toen het donker werd, gingen we op zoek naar de Haie-Haie, zoals de Aye-Aye hier wordt genoemd. En aangezien ze een ‘huis’ hebben boven in bepaalde bomen en de gids hier heel vaak is, weten hij en de ‘rangers’ natuurlijk precies waar ze zitten. En ja hoor, we hebben hem gezien!! Het is een grappig beestje met een enorme staart. Onze gids nam zijn taak serieus en tot twee keer toe trok hij me helemaal naar de andere kant zodat ik het toch echt wel zag. Een keer trok hij aan mijn oor om aan te geven, wat hij al eerder had verteld, dat de Haie-Haie grotere oren had als de Maki. “En of ik dat nu ook zag?” Haha, ja, dat had ik gezien, want nadat wij het diertje al plassend betrapten, ging hij weg om even later toch ons even goed te bestuderen en zijn (het was een mannetje) koppie te laten zien. Heel leuk!! Daarna ging hij op zoek naar eten, we hebben hem nog even gevolgd door de bomen, maar toen was hij weg. Jammer! De foto’s in het donker waren allemaal erg wazig, maar we hebben hem gezien!

Hiermee was ook onze excursie ten einde en zijn we weer met de houten kano naar de overkant gegaan en weer achterin de bak terug naar Roger. Er was nog veel te doen op straat, hebben de winkeltjes geen elektriciteit, dan staat er een kaars op de toonbank en uit de Karaoke bar schalmden de zangtonen.

Helaas ging de terugreis met de dinghy iets minder smooth dan de heenreis en eindigden we weer wat nat aan boord. Hij sloeg af bij de eerste golf en ja, dan ben je overgeleverd. Maar ja, dat kan gebeuren. Alles droogt wel weer.

Aan het eind van deze ochtend gaan we weer verder. Een nachtje door, naar Ambodirafia, bij Cap Est.

Hout, zand en zee

Maandag 18 augustus 2014 @ 08:35

Er is elke dag weinig wind, maar genoeg om rustig van baaitje naar baaitje te varen. Eer-eergisteren gleden we langzaam op de genua van Manompana (enorm beschutte baai) naar Antanambe, minder beschut maar een prima overnachtingsplek. Eergisteren konden we de gennaker weer hijsen en spoten we naar Mananara. Het is grappig, rond Ile Sainte Marie zagen we enorm veel walvissen, hier is dat nog een enkeling, al zijn er hier in de Baie d’Antongil weer genoeg.

Eergisteren dropten we ons anker voor het strandje en tussen de hoge rotsen uit het water, voor Mananara. Dit is een dorp met zo’n 49.000 bewoners, dus best groot. Vanaf het water is het plaatsje niet echt te zien, het ligt verscholen achter de bossen. Er loopt een rivier langs met verschillende eilandjes in de rivier. We kunnen daar niet met La Luna in, want er ligt een heel ondiep stuk voor de ingang, waar de swell op eindigt en enorme golven realiseert.

Gisteren gingen we met z’n zessen (Dalwhinnie, Inish en wij) naar de kant via het riviertje. Het was een eindje varen in de baai naar de ingang en die was duidelijk zichtbaar door de grote (brekende) golven. Het was even zoeken naar een ingang en dan de golven door. Spannend! In het riviertje was het rustig en kalm en we zagen heel veel bedrijvigheid. Er was ’s ochtends ook een bevoorradingsschip gekomen, die ‘buiten’ bleef liggen en de lading dus eraf gehaald moest worden en verder met kleine bootjes of wagens. Het was leuk het riviertje op, weer eens wat andere vegetatie, maar weinig vogels of ander leven.


We voeren naar het stadje en trokken daar onze dinghy’s op het strand. Het was een grote duin en aan de andere kant was de zee al. De swell op het strand viel toch wel mee, dus een beach-landing zou ook nog kunnen. We waren vlakbij het ‘vliegveld’ en hebben daar bij een ‘restaurantje’ koffie gedronken en al even besproken wat we de komende dagen weer gaan doen.


Mananara is inderdaad een redelijke grote plaats, een enkele verharde weg, verder zand en rotsen, die door de nachtelijke regen hier en daar gevuld was met grote plassen. De hutjes staan tegen elkaar, rijtjes-hutjes. Gemaakt van hout en bamboebladeren of uitgerolde oliedrums. Er staan een paar betonnen huizen tussen en aan weerszijden van de straten, voor de hutjes zijn tafels, veranda’s enzo gebouwd vanwaar men hun waren verkopen. Het is een grappig gezicht en zelfs voor de zondag nog best druk. We zien groente en bananen, vlees, slippers, kleding, pannen, tafels en spiegels en veel ander spul. Wij vinden de mensen hier net zo interessant als zij ons en dat geeft een grappig schouwspel.


Veel komen er van de kerk, ze lopen in hun prachtigste jurken en hoeden. Hoe houden ze dat toch zo wit en schoon, vragen wij ons geregeld af. We zien de was namelijk te drogen ‘hangen’ op de daken van huizen en op verschillende struiken. Misschien is dat wel de truc…

We lunchen bij een van de weinig stenen gebouwen. De kaart is beperkt en we zien alleen maar cakejes in de vitrine, maar de ‘bol renverse’ is heerlijk en zelfs voor mij (zonder vlees) komt het helemaal goed. Iets waar we altijd weer om lachen, vaak gaat het in het meest kleine, achteraf tentjes nog beter dan in een ‘fancy’ restaurant.

Met een volle buik gaan we weer terug en kopen wat brood en wat groenten. De prijzen blijven ons verbazen. Het is erg goedkoop, maar ze zeggen (en schrijven) hele andere bedragen dan dat we uiteindelijk betalen. Ze lichten je hier niet op, is ons gevoel. En anders is het wel heel weinig!

De markt is prachtig om te zien, overdekt en compact. Heel veel groente en vlees. Het vlees ligt gewoon open en bloot op een houten ‘tafel’. Het hakblok ziet er nog rood en nattig uit en de varkenskop is ook te koop. De vellen hangen aan spijkers te drogen en het gehakt ligt in een grote schaal te wachten tot een koper. Maar het stinkt eigenlijk niet en het gehakt is nog niet grijs...


We kopen het toch maar niet en houden het bij wat groenten. Terug bij de bootjes tillen we ze stuk voor stuk over de duin en gaan weer terug naar de boot. De rest van de zondagmiddag doen we lekker lui. Vandaag gaan we kijken of we Aye-Aye’s kunnen spotten. Een inheems diertje dat op de foto in de Lonely Planet net zo lelijk is als een vleermuis.;-)

Inklaarspelletje, piraten en walvissen

Donderdag 14 augustus 2014 @ 18:12

Na een kort tripje varen lieten we, afgelopen maandag, ons anker vallen bij Ambodifototra, de 'hoofdstad' van Ile Sainte Marie. Het ziet er echt onwijs leuk uit vanaf het water en we zagen meteen al prachtige oude gebouwen.
.
We gaan, samen met Inish, maar meteen inklaren. Van dit land doen ook weer allerlei verhalen de ronde, alle partijen willen smeergeld, iets wat wij, tot nu toe op een keer na, niet hebben betaald. Maar hoe ga je hier weer mee om? Etienne is altijd heerlijk standvastig, maar ik heb de knopen in mijn buik.
.
Dalwhinnie heeft het hele proces al gedaan en geeft ons een soort van routebeschrijving. We gaan aan wal, op zoek naar de customs-man, een enorme dikkerd die ons al gespot had. Hij geeft ons een stempel op het formulier van Reunion en vertelt ons kopieen te laten maken en dan terug te komen. Ook moeten we 60.000 aria (Madagascars geld) betalen per boot. We maken duidelijk dat we dat niet van plan zijn om te gaan betalen en er ontstaat een discussie, niet zo'n vriendelijke. Dan naar de kustwacht. Hetzelfde verhaal, wat stempels op een nieuw formulier, we moeten kopieen gaan maken en 60.000 aria betalen. We geven aan dit niet van plan te zijn, maar we gaan eerst kopieen maken.
.
We lopen de brug over naar het stadje. Het is een leuk loopje en het stadje is gezellig! Met de zanderige straten, Afrikaanse mensen en het rommelige geheel moeten we weer denken aan onze Zuid-Afrika reis en Gambia. We gaan eerst maar even geld pinnen, altijd fijn en voor de beeldvorming 30.000 aria is iets minder dan 10 euro. We maken de kopieen en brengen een bezoek aan immigrations. We hebben al een visum voor drie maanden, hij hoeft dus alleen maar een stempel te zetten dat we gearriveerd zijn. Het is een alleraardigste man en hij begint een hele pagina in Etienne en mijn paspoort te vullen met stempels. Na veel heen en weer geklets snapt hij dat we al een visum hadden, maar wilt toch geld voor het gemaakte visum. Jaja. Een heel theaterspel volgt. Hij stempelt alle paspoorten goed af en wil ze dan meenemen naar zijn baas om het te laten checken. Wij gaan met hem mee, we geven onze paspoorten niet af. Tijdens het lopen merk je dat hij loopt te treuzelen. Hij weet niet goed hoe hij het moet brengen voor het geld. Zijn 'baas' al helemaal niet. Die maakt een praatje en zegt dat alles goed is. Grappig!!
.
We gaan terug naar de haven om onze kopieen af te geven. Lang verhaal kort, we betalen 30.000 aria bij de coastguard, maar niets bij customs, die ons daarop uitscheld voor "bad people!"
.
Later regelen we nog even internet in het dorpje en we gaan met z'n allen (Inish, Dalwhinnie en wij) uit eten. Het is een gezellige avond.
.
De volgende ochtend gaan we met z'n zessen naar de kant om naar de 'piraten begraafplaats' te gaan. We worden opgewacht door de man van customs. Of we even mee willen naar z'n baas. Nou ja, eigenlijk niet, maar ok. We gaan zitten tegenover z'n 'baas' en zitten elkaar aan te kijken. Dan vragen we 'wat is het probleem?' De 'baas' kijkt naar het customs-mannetje en die begint dat wij niet wilde betalen enz. Wij leggen weer uit, nu aan de 'baas', dat we bij de ambassade zijn geweest en die had gezegd dat we verder niets hoefden te betalen. De 'baas' weet niet goed wat hij met ons aan moet en wat hij moet zeggen. Ondertussen loopt het customs-mannetje te mopperen. Dan vraagt de 'baas': "gaan jullie betalen? Ja of nee?" We trekken de stoute schoenen aan en antwoorden: "nee." Ok, dan niet en kunnen we vertrekken. En daar blijft het bij. Het is dus even buik inknijpen, adem inhouden en doorzetten. Als het echt officiele bedragen waren, die we echt hadden moeten betalen, dan hadden ze wel een ander verhaal gehad. ;-)
.
We lopen daarna door een heel klein primitief dorpje. Dit is echt weer een enorm fotogeniek land! Die kindjes met hun heerlijke grote bruine ogen en hun brede lach! Maar ook de volwassenen, geef je ze een smile, dan krijg je een tig keer zoveel grote terug! Heel leuk. We liepen op ons gemak over het zand en de plassen ontwijkend naar de piraten begraafplaats. Hij ligt op Ile Madame, een klein eilandje in de baai bij Ambodifototra, verbonden door een brug. In deze baai verzamelden vroeger de piraten en ja, dat kunnen we ons wel voorstellen. We zien een grafsteen met een doodskop, hier ligt een piraat begraven! Verder stelt het niet veel voor, we drinken lekker koffie bij een restaurantje en bespreken meteen onze planning voor de komende dagen.
.
's Middags struinen we met z'n tweetjes het dorpje door. Heerlijk over de markt en de 'achteraf' straatjes. Er ligt daar geen asfalt, gewoon stenen met zand, de mensen leggen hun spullen op eigen gemaakte stalletjes. We eten een gefrituurde banaan en kopen wat bananen, 3 eurocent per stuk.
.
Van andere cruisers hoorden we van een strandje en waterval in het noorden van Sainte Marie en zo trokken we woensdagochtend met z'n zessen weer het dorpje in. We wilden proberen er met een tuctuc heen te 'tuctuccen'. We spraken met twee tuctucs af en tuften even later over de enige geasfalteerde weg van het eiland helemaal naar het noorden. Het eiland is in totaal 56 km lang, niet heel groot dus. Halverwege begon het enorm te regenen! Maar de weg was prima en je reed door verschillende kleine dorpjes. Het was een heel leuk tochtje. Eenmaal bij het 'natuurlijke zwembad', 'piscine naturelle', was het droog geworden en toen we onze koffie op hadden, scheen de zon alweer volop. Het strandje met zwemstuk achter enorme rotsen was mooi en het loopje langs de kust was erg leuk. Op de terugweg zijn we nog gestopt bij twee schitterende watervallen! Beide liepen de zee in. Het hoogste punt van St. Marie is 112 meter, maar toch waren de watervallen, de moeite waard!!!
.
Het regent hier een beetje af en aan, vaak 's nachts, maar overdag hebben we ook al wat buitjes gehad. En zo ook toen we na ons tuctuc tochtje weer net aan boord waren. Timing! 's Avonds zijn we met z'n zessen gaan eten in een hele westerse tent, maar met een creatieve kaart en overheerlijk eten!!20
.
Vanochtend zijn we weer ankerop gegaan, naar een baaitje aan het vaste land. Het zou vandaag een hele regenachtige dag worden, maar we hadden enorme mazzel. We hebben wel wat buitjes gehad, maar zeker niet de hele dag. En die walvissen!!! Je ziet er continu wel ergens een om je heen, of een kleine naast je boot, of in de verte een enorme spuit. En zelfs af en toe een sprong! Het is ongelooflijk en enorm genieten! De wind was vandaag wat minder, dus hebben we de gennaker weer eens gehesen. Als hij dan eenmaal staat en de wind blijft constant, dan is het eigenlijk weer heerlijk zeilen. De wind kakte uiteindelijk toch steeds verder in en een uurtje voor het baaitje moesten we de motor starten. Het baaitje is beschut dooreen labyrint van ondiepe plekken. Even wat snelheid minderen om de bui uit te zitten, voordat we met Google Maps voor ons neus, naar binnen slalomde. We liggen lekker stil en beschut achter ons ankertje in deze grote baai. Helaas regende het de laatste uren van de middag enorm, dus hebben we niets op de kant gezien. Nou ja, we gaan vast nog genoeg van Madagascar bekijken!
.
Hier hebben we geen internet, dus kan er maar een fotootje bij. Zodra we weer 'in de bewoonde wereld' zijn, wordt de map 'Madagascar' in het foto-album aangemaakt. Tot die tijd zullen jullie het met Reunion moeten doen, die is bijgewerkt.
-----
At 14-8-2014 11:43 (utc) our position was 16°41.64'S 049°45.08'E

Madagascar

Zondag 10 augustus 2014 @ 18:25

Het was een prima laatste nachtje en dagje zeilen. Af en toe zagen we weer wat donkere wolken, we hebben ook wat spetters gehad, maar dat viel allemaal mee. Tijdens de laatste mijlen voor het eiland kregen we nog wel even een giga donkere wolk over ons heen, met ook aardig wat wind, rond de dertig knopen. Daarbij kregen we ook nog een vette breker in de kuip, die landde op de plek waar Etienne zat! Jammer, in de laatste mijlen werd hij nog gedoopt. Door de vele wolken zagen we Madagascar laat.
.
Ons einddoel was Ile Sainte Marie, een eilandje net voor de kust en dan nog het kleine eilandje onder dit eiland, Nosy Nato. We zijn hier precies op het juiste moment, namelijk gelijk met de walvissen. Zij komen, vanuit de koude wateren rond Antartica, in deze maanden hierheen om te bevallen. En ja hoor, in de verte zagen we ze al helemaal uit het water springen en links en rechts verschillende waterspuiten. Geweldig!
.
Ter hoogte van Nosy Nato werden we helemaal opgeschrikt door een enorm lawaai naast de boot. Toen we keken, sloeg een enorme humpback met zijn staart op het water. Vaak een teken ter waarschuwing, maar ja, we hadden hem (of haar) helemaal nog niet gezien of gehoord, dus waren we inderdaad wel dichtbij.
.
Het is wel grappig. Reunion is vulkanisch, met enorme punten en een heel ruw profiel. Ile Sainte Marie en Nosy Nato zijn heel anders. Palmbomen, ander groen, een wit strand en lichtblauw water met een rif. Dit is een andere wereld!
.
Nadat we ons anker hadden gedropt bij Dalwhinnie en Inish, zijn we bij Inish aan boord een aankomstdrankje gaan drinken. Even gezellig bijkletsen met Dalwhinnie (en horen hoe Madagascar tot nu toe is) en verder over onze trip, dat het toch weer een prima tochtje was.
.
En dat we in een andere wereld zijn is duidelijk, het is eind van de nacht gaan regenen en dat is het heel de dag blijven doen! Met enorme bakken kwam het vandaag uit de hemel, veel wind ook af en toe. Een dagje om lekker binnen te blijven en rustig aan te doen. Morgen varen we naar Ile Sainte Marie, naar het dorpje Ambodifotatra. om in te checken.
-----
At 10-8-2014 12:32 (utc) our position was 17°05.56'S 049°48.54'E

Blauw

Vrijdag 08 augustus 2014 @ 15:41

En na een grauwe dag komt er weer een blauwe dag. De afgelopen nacht, was een nacht uit een boek. Helder, prachtige sterrenhemel, het maantje, een redelijke zee, met melkmeisje schommelden we met 5 tot 6 knopen richting Madagascar. En vandaag is het ook blauw, een enkel wit wolkje, maar een heerlijk dagje. De wind is prima en de Hydrovane houdt ons nog steeds mooi op koers. Daarnet hebben we genoten van een enorme school met jagende dolfijnen! Ze sprongen uit de golven als ware kunstenaars!! Nog een paar uur en dan gaan we weer het nachtje in. Hopelijk weer zo'n fijne nacht en als het even mee zit, zelfs de laatste voor dit tochtje alweer!
-----
At 8-8-2014 13:05 (utc) our position was 18°31.15'S 051°20.59'E

Grijs

Donderdag 07 augustus 2014 @ 15:41

Het deed me de gisterenavond en vandaag denken aan zeilen in NL. Het koelt hier 's avonds nog goed af, wij vinden het koud worden en het was dik bewolkt met zelfs wat spatjes regen. Ook hielden ze (de weergoden) ons druk bezig vannacht. Motor aan, motor uit, zeilen over de andere kant, dus boom om, boeletalie om enz en dat, echt waar, nog voor geen tien minuten, want toen kakte de wind weer in en kon de motor weer aan.
.
Halverwege de nacht werd het stabieler en konden we zeilen. De wolken trokken weg en we zagen weer een sterrenhemel. Eer dat het ochtend was, waren de wolken terug en is het bijna heel de dag grauw, grijs en bewolkt geweest. Het zeilen gaat prima, de zee is wat rustiger geworden, al hebben we met melkmeisje altijd wel een wat rollerige koers.
.
De dikke zwarte wolken bepalen ook letterlijk onze koers. Met Inish op zo'n halve mijl afstand voeren we vanmiddag op een moment allebei melkmeisje en toch 90 graden anders. Rara!!! Het wolkenpak is nu ook goed dik en we hopen op een droge nacht.
-----
At 7-8-2014 12:44 (utc) our position was 19°57.36'S 053°13.11'E