Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Vertrek blues

Vrijdag 10 oktober 2014 @ 18:32

De laatste dagen voordat je weggaat zijn rommeldagen, je voelt je weemoedig, wat gespannen en lamlendig. En ook moet er altijd nog aardig wat gebeuren. Alles weer opgeruimd en zeevast, alle voorraden moeten aangevuld worden en zijn, La Luna weer tiptop en de route moet gepland worden. Het weer houden we al een hele tijd goed in de gaten en daarom dat we morgen (11 oktober) willen vertrekken.
.
Over dit stuk, van Madagascar naar Zuid-Afrika, door het Mozambique Channel, gaan allerlei wilde verhalen. Er doen veel wilde verhalen de ronde onder cruisers en soms lijkt het er wel op of men er het meeste plezier uit haalt, de ander de grootste schrik aan te jagen. Wij haten dat soort verhalen en doen er vooral niet aan mee. Negen van de tien keer is het toch dikke onzin en is het net zoals dat je een verhaal verder vertelt van de een naar de ander. Bij de eerste is er nog niets aan de hand en bij de laatste is het verhaal 180 graden anders. We trekken ons eigen plan en gaan onze eigen ervaring maken, maar dit soort verhalen spoken natuurlijk wel door je hoofd. Je drukt ze weg en rationaliseert ze neutraal, "ik ga me nog niet druk maken over iets waar ik nog niet ben of wat ik nog niet meemaak". Dit gaat heel goed, maar als De Dag dan nadert, komen ze weer langzaam bovendrijven.
.
's Ochtends komt Dalwhinnie gezellig koffie drinken, de een zorgt voor de koffie (zij) en dan wij voor de cookies. Het is weer erg gezellig en ook al zitten we voor vertrek, dat is zeker niet het hoofdonderwerp. Vandaag zijn we verder lekker luste- en rusteloos. We doen wat er gedaan moet worden, maar dit gaat gepaard met veel gezucht en gesteun. Het is hier de laatste dagen ook enorm warm en vanochtend stond de vochtigheidsmeter zelfs over de 90 graden! Tussen de klusjes door duiken we geregeld even de enorm zanderige rode soep in, maar echt afkoelen is het niet, het water is hier ook warm. De motor wordt nagekeken, filters van de watermaker vervangen, ik haal de voorraden naar boven en ruim alles weg. Eergisteren hadden we al een stikker op het grootzeil geplakt, de nieuwe lijn kan weer aan de sleepgenerator, een houten latje in de kuip wordt geplakt enz enz.
.
Aan het einde van de dag doen we nog even een biertje met Frans en Lucia. We bekijken ook samen nog even de route en het weer en we gaan inderdaad morgen weg. Helaas is het weer de laatste twee dagen iets veranderd en niet ten gunste. De zuiden wind, die we dus recht op kop gaan krijgen, komt iets eerder en de eerste dagen zal het heel rustig worden, dus zullen we niet hard gaan is de verwachting. De strategie wordt dan ook, halverwege naar het zuiden gaan varen, zodat als de zuiden wind komt, we naar het westen gaan. De bedoeling is naar Richards Bay in Zuid-Afrika, maar de verwachting is dat we gaan 'schuilen' in Mozambique. Maar ook hier geldt, niets is zo veranderlijk als het weer, dus de komende dagen gaat duidelijk worden hoe het uit gaat pakken.
.
We zijn er klaar voor, dit wordt een rustig laatste nachtje in Madagascar en morgen rond 9 uur varen we weer een nieuw avontuur tegemoet, maar komen eerst nog in de 'eerste zeildag roes'.
-----
At 9-10-2014 14:51 (utc) our position was 16°04.66'S 045°17.45'E

Veerdienst

Donderdag 09 oktober 2014 @ 17:52

We nemen een paar dagen rust in Katsepy. Maandagochtend varen we even naar het strand om de bedrijvigheid te gaan bekijken. Elke dag varen verschillende veerboten heen en weer naar Majunga. Op het land hier 'achter' Katsepy zijn veel vee- en groentefarmers. De boeren verkopen hun waren in de grote stad, dus gaat er elke dag heel veel op en neer.
.
Het is laag water en het enorme lange ondiepe strand valt een heel stuk droog. De veerpont, afgeladen vol, kan niet op het strand komen omdat hij te diep is. De 'loopplanken' worden uitgelegd, maar men moet nog tot de knieen in het water naar het strand. Prachtige kleurrijke vrouwen met hun bagage op het hoofd - handig, want dan wordt dat in ieder geval niet nat - tillen hun omgeslagen doeken op en waden heel gracieus, kaarsrecht door het water. Ze worden gevolgd door drukke mannen, die met bouwmaterialen sjouwen. Later maken ze een rijtje om de balen door te geven om ze droog over te laten komen. De boot wordt heel langzaam leger, de matrassen, balen rijst, golfplaten, enz enz worden opgestapeld op het strand. In onze ogen niet ver genoeg, het water komt over een paar uur weer op en met hun snelheid…
.
Maar hier maakt men zich niet druk. Geduldig zitten de vrouwen in 'squat-zit' te wachten onder een afdak, ze hebben een oog op hun kinderen, het andere op ons. De kinderen dollen, spelen in het water. Het is nog vroeg, maar totaal niet koud en het water koelt hier nooit af. De mannen die wachten tot ze mee kunnen, roken een sigaretje en voeren een levendige discussie.
.
Wanneer de boot bijna leeg is komt er nog een kleinere aan varen. Daar zat niet zo veel op, dus al vrij snel komen twee dikke jeeps aanrijden, die gaan op de boot mee. Ook deze ferry kan niet te dicht bij de kant, dus de jeep moet een aanloop nemen, tot en met de bodem in het water en dan heel steil de laadklep op. We horen een hoop herrie en zien een hoop rook, de auto pruttelt en proest, het was toch iets dieper en wat steiler. Met z'n 'onder-achterkant' scheurt hij over het begin van de klep. Ai. Niemand verblikt of verbloost ervan en een aantal wachtende sjokken onder het dakje van palmbladeren vandaan het strand op. Ze klimmen aan boord, waarna het voor ons lijkt dat dit schip klaar is om te vertrekken, maar blijkbaar moet er nog iets gebeuren, want hij blijft gewoon rustig liggen.
.
Maar dat is toch in onze ogen. Op tijd op je werk of op een afspraak zijn, wij vragen ons af hoe dat begrip hier is. De grote ferry, die we al een paar dagen niet meer gezien hebben, vertrekt, volgens zijn 'time table' om 9 uur vanaf Katsepy, maar als hij er al was, dan was hij er soms niet eens om 9 uur. Hoe kun je dan om een bepaalde vaste tijd ergens zijn? En dat zal niet anders zijn dan bij de kleinere veerbootjes die we nu zien. En de tuk-tuk in de stad, of de 'pousse-pousse', een kar die getrokken wordt door een man, gaat in de verzengende hitte op het midden van de dag echt niet zo snel meer.
.
En de andere grotere ferry, die vertrekt vandaag ook vast niet op tijd, ervan uitgaande dat er hier een 'tijd' is, want daar moet het vee mee naar de overkant en dat is een evenement op zich. De zebu's staan al klaar aan een touw en worden door hun eigenaren, of hulpjes naar de boot getrokken. Want ja, ze weten vast wat hun lot is, dus gewillig lopen ze niet mee. Ze moeten dan ook nog eerst door het water en dan een loopplank op, die te glad is voor hun hoeven. Mijn hart breekt, het is niet om aan te zien! De een na de ander glijdt, valt, slipt en het is een wonder dat er geen poot breekt. De zebu is niet het soort dier dat er knuffelig uitziet en je snel medelijden mee krijgt, het is een, degene hier dan, uitgemergeld, botterig type rund met een bochel op z'n rug en bedreigende horens. Maar door dit tafereel krijg je toch zwaar medelijden met de zebu. Gelukkig is er een slimmere eigenaar en gaat een andere loopplank neerleggen. Dit gaat beter en gestaag gaan de dieren aan boord.
.
Als er een klein bootje aankomt met gasten en die een foto gaan maken van hun schattige kindertjes met een iPad, haken wij af. Het contrast is te groot. Maar ook hebben wij niet zoveel geduld als de mensen hier. Zij kunnen uren zitten en wachten, wij worden dan toch wat onrustig na een lange tijd en…we krijgen trek in een kop koffie. ;-)
.
Een dag later nemen we niet de ferry naar Majunga, maar gaan weer met onze eigen boten. Dit geeft ons een iets strakker tijdschema, alhoewel ook wij de tijd hebben. We halen de laatste veggies, fruit en boodschappen. 's Middags varen we weer terug naar Katsepy en de dag erna, woensdag varen we naar Boeny Bay, een heerlijk (half) dagje zeilen. We laten ons anker vallen voor een paar prachtige Baobabs. Vanochtend was het heel vroeg ankerop, vandaag een lange zeildag naar, waarschijnlijk, onze laatste stop in Madagascar, Baly Bay.
.
Het waren weer prachtige dagen, met veel vissertjes rondom ons dit keer, een prachtige kust, wit, groen en rood en gewoon heerlijk zeilweer. We liggen weer rustig en zwaaien naar een zeilkano met 4 man, die naar je terugzwaaien alsof je hier al jaren komt. Dit gaan we vast missen...
-----
At 9-10-2014 14:47 (utc) our position was 16°04.66'S 045°17.45'E

Baobabs, lekker zeilen en weer een stad!

Zondag 05 oktober 2014 @ 14:04

Madagascar is een schitterend land! We zien maar een klein gedeelte, want het is een enorm land en dan blijven we ook alleen nog maar langs de kust en de eilanden. Maar wat mij elke keer weer enorm verbaast is de wisseling in het landschap. Voor mijn gevoel wonen we elke dag in een ander decor!

Dan is het een eiland met een hoge rots, wat begroeid en een wit strand ervoor ‘drijvend’ in het azuurblauwe water. De volgende stop is in een rivier met hoge heuvels, mooi licht bruin gekleurd door het zand en de bosjes. Dan krijgen we een droog eiland, hoog, maar niet met een enorme rots, maar glooiende heuvels. En dan varen we weer een rivier (Moramba river) in en wanen we ons in Baobab-land!

De kust is rotsachtig, grote rotsige kanten met daarbovenop begroeiing en verschillende Baobabs. We varen de rivier verder op, naar een rustig stukje en droppen ons anker voor een zandstrand, wat geflankeerd wordt door enorme Baobabs. Schitterend!! De Baobab is een bijzondere boom, hij lijkt op z’n kop geplant te zijn en dat vertelt de legende ook; de duivel was zo jaloers op deze prachtige boom dat hij hem uit de grond trok en omgekeerd er terug in stopte, zodat hij vanuit de hel hem kon bewonderen. Nou, hij is hier op aarde nu ook prachtig! Ze worden enorm oud en pas na zo’n 100 jaar bloeien ze voor het eerst. We zien er hier verschillende in bloei staan, die moeten dus erg oud zijn.


Op een klein eilandje in deze rivier staat een hele oude, van zo’n 600 jaar. We gaan op zoek en vinden hem, maar de anti-climax is groot. Hij is inderdaad immens, een dikke stam, ongelooflijk! Hij heeft alleen een ongelukje gehad, z’n kop is weg. Het is een zielige hoop ellende om te zien. Of het nou door storm, bliksem of wat dan ook is geweest, geen idee, maar het is erg triest. Hij leeft nog wel. Heel bizar. Ik plaats een foto van levende Baobabs, want dit oud baasje is niet eens meer herkenbaar als zodanig. ;-)

Op deze rivier worden we al snel ‘belaagd’ door verschillende kano’s die crab, kreeft of fruit willen verkopen of ruilen. We maken een paar prachtige foto’s van twee vissende vrouwen, geven ze wat pasta en we zeggen dat we wel wat bananen willen. Later op de dag komen er twee knullen aanroeien met een paar banaantjes en wat mango’s. Ik weet niet goed of ze bij de vrouwen horen, we geven ze eten (pasta en een blik met champignons in saus) in ruil voor het fruit en ze zijn helemaal happy. Het verhaal is rond dat we wat willen, dus de volgende dag worden Dalwhinnie en wij continu overvallen, met mango’s, papaya en de vrouwen komen langs met een enorme tros bananen. Het blijken bakbananen te zijn, dus we smullen van een lekker dessert. De mango’s hebben ze te vroeg van de boom geplukt, maar voor de goede zaak kopen we die toch. Ik geef deze knullen liever wat, die doen er wat voor dan een corrupte ambtenaar of een bedelaar die alleen z’n hand op houdt. Ook nog twee papaya’s bij andere vissers en zo zijn Dalwhinnie en wij weer aan het fruit.


De volgende dag gaan we verder en stoppen aan de monding van een rivier. Het zijn prachtige zeildagen, we schieten heerlijk op! En we zeilen dicht langs de kust, dus is het continu genieten van de schitterende uitzichten. Dit ankerplekje is niet zo’n heel goed idee, we liggen in een stroomkromming en liggen heel de nacht heftig te rollen. De volgende dag zou een lang dagje worden, dus Dalwhinnie vertrekt op het moment dat ze middenin de nacht toch niet meer kunnen slapen. Wij doezelen rollend nog even door tot half zes, maar gaan dan ook ankerop. Ik word bijna gedoucht op de punt zulke golven staan er. We zeilen weg met continu tegen de 30 knopen wind, we gaan lekker hard, maar de wind is ook wel hard, we zetten er drie riffen in. We blijven heel dicht onder de kust, dus de golven vallen mee en de stroom is ons gunstig gezind. Begin van de middag wordt de wind steeds minder en halverwege de middag kan alles er weer uit en varen we op volle zeil de baai bij Majunga in.

We gaan bij Katsepy, een dorpje aan de overkant van Majunga voor anker. Ze zeggen dat Majunga nog steeds te crimineel is om er ’s nachts voor anker te blijven liggen, dus de volgende ochtend varen we naar de overkant. We ankeren dichtbij elkaar, Frans blijft aan boord en brengt ons en Lucia met de dinghy naar de kant. We pinnen, kijken wat rond en halen verse dingen. Eind van de middag varen we weer terug naar Katsepy en de dag erna doen we hetzelfde, alleen blijft dan Etienne aan boord. Er is hier een grote markt met veel verse groenten en fruit en de supermarkt is super. ’s Middags breng ik Frans en Etienne naar de kant met alle kannen diesel en zorgen we dat we weer vol zitten.


Majunga is een leuk stadje en we besluiten om zaterdag met z’n vieren naar de overkant te gaan met een taxibootje. Er vaart elke dag een ferry heen en weer, maar de tijd is afhankelijk van de duur van het in- en uitladen. We charteren Patrick met z’n boot en onderhandelen dat hij ons voor 80.000 Ariary om 9 uur ophaalt en eind van de middag weer terugbrengt. Hij komt natuurlijk veel later aan ’s ochtends en legt ons uit dat de Malagasy kreet ‘mora mora’ betekent ‘rustig aan’. Dit wordt later wel heel erg letterlijk genomen, als blijkt dat z’n benzine op is en we middenin de baai ons anker moeten gaan droppen. De Canadese boot Grommit is ’s ochtends ook ingestapt, dus met z’n 8-en maken we er maar wat grapjes over. Het is enorm warm en Patrick blijkt pas na een een aardig tijdje contact te krijgen met een ‘collega’ die dan nog later met z’n boot komt. Er wordt een kan benzine overgezet en de andere boot moeten we ook op sleeptouw nemen. Wat een avontuur weer en eenmaal aan de kant gaan we meteen aan de (inmiddels erg late) koffie.


Het stadje heeft prachtige koloniale gebouwen, ze zijn gedeeltelijk vervallen, gedeeltelijk opgeknapt of helemaal vervallen, maar het ademt een bijzondere sfeer uit. Langs de boulevard staat een Baobab met een omtrek van zo’n 21 meter, het is ook een joekel! We lopen naar de wijk Pont Blanc, vlakbij het stadium en daar is het gezellig druk met kraampjes en marktjes rechts en links. Het is deze dagen heel erg warm en met de zon op z’n hoogst en dus weinig schaduw lijkt het alsof je in een woestijn loopt. We nemen een tuk-tuk naar Parad’ice, een eettentje waar we gezellig lunchen. Het is grappig, want dit gedeelte van de stad is heel rustig. Na de lunch sjokken we nog wat rond en via de markt met souvenirs stappen we om 5 uur het bootje bij Patrick weer in.

Inmiddels waait het harder en de wind staat ’s middags altijd zo dat Majunga aan lage wal ligt, de golven die we tegenkomen zijn dan ook aardig hoog. Het bootje is redelijk vol, met ons 8-en en nog een hoop locals. We krijgen het advies van de Canadezen dat we het beste de life-jackets kunnen aanpakken om voor onze gezichten te houden tegen het opspattende water. Ok?! Nou, het was niet overdreven. De golven slaan over de rand en Frans en Lucia, die aan de ‘verkeerde’ kant zitten, worden heel erg nat! Het is een bijzonder tochtje, de zon zakt snel en in het schemer klotsen we naar de overkant. Nat en moe springen we aan boord. Phoe, het was een enorm gezellig dagje, maar de reis was een avontuur op zich.

Rivier, eiland en eiland

Vrijdag 26 september 2014 @ 18:11

Van de schattige Maki's zijn we weer een keer een rivier in het binnenland opgevaren, Baramahamay River. Een prachtig gebied weer! Het was wel even spannend, want het was niet diep en de kaarten waren misschien niet correct. Het viel allemaal mee, kaarten (C-Map en Navionics) klopten redelijk.
.
Rechts en links aan de oever van het riviertje stonden wat dorpjes. We zijn nog even de rivier verder op gecrost met de dinghy. Die ging nog heel ver door. Het is echt zo schitterend, kale dorre zanderige heuvels met af en toe een bosje, het is heel rood en lichtbruin. En dan gaat op verschillende plekken, de knalgroene mangrove het water in. We stopten nog even bij twee kindjes en een moeder die eenzaam in een hutje woonden.
.
Later zijn we samen met Dalwhinnie naar het dorpje gevaren. Een vissertje kwam crab verkopen, maar wij wilden groenten en brood. Dat had hij niet, misschien in het dorpje. Hij vroeg of we een t-shirt voor hem hadden. De arme sloeber kwam in ontbloot bovenlijf naar ons toe en in dit (warme) weer, haha! We hebben hem een t-shirt gegeven en wat pasta. Hij was weer helemaal blij.
.
In het dorpje was weinig te kopen. Ze hebben hier gewoon zelf ook weinig, dus het dan nog verkopen van verse dingen is een brug te ver. We werden weer begeleid door een ware kinderschare en deze waren wel heel leuk en maakten ook leuk contact. Frans heeft handjeklap met ze gespeeld en we hebben samen 'Vader Jacob' op z'n Frans met hen gezongen. Prachtig vonden ze het!!
.
Een ding wat ze daar wel hadden was honing! Een grote 1,5 liter (normaal een waterfles) vol honing voor iets meer dan een euro. Hij is erg lekker en heel zoet. Hier hoef je niet bang te zijn voor suikerwater zoals in de supermarkten.
.
Aan de overkant zat een botenmaker, wat hier met die houten schepen, altijd weer een prachtig gezicht is. Hoe ze die verbindingen maken, hoe ze die planken krommen. Vakwerk!
.
De volgende dag zijn we weer verder gevaren naar Nosy Kalakajoro. Een prachtig eiland weer, maar weinig te beleven. Zoals we inmiddels wel vaker hebben gezien, een uitgestorven en verlaten resort en een klein dorpje. We hebben wel bijzondere zaden op het strand gevonden.
.
Gisteren zijn we verder gegaan, bestemming zou zijn Nosy Saba. Het waaide al toen we vertrokken, dus meteen alles omhoog en zeilen! Heerlijk! Dit was voor een half uurtje, want toen kakte de wind weer in. Tussen de twee eilanden liggen veel ondiepere banken, wat heel mooi te zien was in het heldere water en de strakblauwe lucht. Na een paar uur pikte de wind weer op en hebben we een heerlijk zeildagje met zo'n 12 knopen wind! Zalig!
.
De ondiepten zijn niet ondieper dan 5,5 meter en Etienne gaat nog even achter de boot hangen om de koraalblokken te bekijken. Het is niet veel bijzonders en ze zijn te diep. Het is een grappig gebied en we zeilen lekker met zo'n 5,5 tot 6 knopen snelheid als Dalwhinnie oproept met de optie om verder door te zeilen naar Nosy Lava. We kunnen dat nog halen en inderdaad het gaat lekker, dus we gaan door.
.
Het lijkt een enorme rollerige ankerplek te zijn, omdat de aardige wind met de golven zo onze ankerplek op rollen. Dit valt enorm mee als we er zijn en al snel gaat de wind liggen. We kunnen dus een dagje blijven liggen en gaan vanochtend eerst bij Dalwhinnie op de koffie. Het is hier erg warm en in de ochtend laag water, we besluiten dus voor de lunch te gaan snorkelen en vanmiddag als het heetst van de dag voorbij is op de kant te gaan kijken.
.
Ik besluit 's middags niet mee te gaan, ik heb erg last van de hitte en het ziet er schaduwloos uit. Vroeger stond hier op Nosy Lava een gevangenis voor zware criminelen. Deze is inmiddels niet meer in gebruik en je kunt door de ruines wandelen. Al snel komt er een knul aan lopen die zich opwerpt als gids, hij spreekt helaas alleen maar Frans en veel is er niet te zien op de kant, dan de resten van de gebouwen.
.
Etienne, Frans en Lucia landen dan ook alweer snel in onze kuip, we drinken wat kouds en er wordt ook meteen besproken wat we morgen gaan doen. We hopen weer wat wind te hebben en plannen een tripje van zo'n 40 mijl.
.
En omdat we er niet genoeg van kunnen krijgen, nog een foto van een Sifaka, die we op Nosy Antsoha zagen.
-----
At 25-9-2014 13:04 (utc) our position was 14°32.09'S 047°36.46'E