Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Waterval, tax-free en laatste dag Malaysia

Dinsdag 04 februari 2014 @ 00:52

Rondom Telaga Marina zitten verschillende eettentjes. We zijn 's middags meteen gaan internetten bij een Arabisch restaurant. We gingen binnen zitten, lekker in de airco, maar een heel ongezellige ruimte! Allemaal tafels tegen de muur met schermen aan de andere kant. Even later komt er een man binnen met een helemaal gesluierde vrouw (je zag alleen haar ogen). Zij gingen aan het tafeltje in de hoek zitten en rondom hen werden de bamboeschermen neergezet, zodat niemand ze konden zien. Via een spleetje nam de ober de bestelling op en gaf zo ook het eten door. Bijzonder.

Gisteren, maandag, zijn we met z'n vieren op stap gegaan. We liggen vlakbij een waterval met zeven meren en een kabelbaan die je naar 708 meter hoogte brengt. We lieten ons door de taxi afzetten bij Oriental Village, waar de kabelbaan start. Helaas was er een wachttijd van twee uur, dus hebben we dat maar voorbij laten gaan.

Een stukje verder lopen kwam je bij het 'park' vanwaar je naar de waterval kunt. Dit was een leuke hike door de bossen. De waterval was, vanwege het niet regenseizoen, niet heel spectaculair, maar toch was het een leuk gebied, met de verschillende platte stukken waar zich wat poeltjes in bevonden. En ook hier weer aapjes die zich te goed doen aan alles uit de prullenbak, die niet aap-proof was en dus lag het bezaait met plastic weer.


We zijn nog verder omhoog geklommen naar de top van de waterval. Een prachtig stuk ook weer, maar een pittige klim! Eenmaal weer terug beneden lekker wat gedronken en even later wat gegeten in het Oriental Village.


Langkawi is een tax-free eiland. En dat is inderdaad te zien aan de drank prijzen! 7,5 euro voor een liter fles Johnny Walker! Ook goedkope biertjes en zelfs frisdrank. Weer even wat meegenomen dus.

Vandaag hebben we wat klusjes gedaan. De diesel heeft hier drie prijzen, een prijs aan de botensteiger, de normale prijs aan de pomp en een gesubsidieerde prijs. Tussen de eerste en de laatste zit best wat verschil en als je dan weer honderd liter moet hebben is het rendabel om eens uit te zoeken hoe het zit. Nou heel simpel, je kunt, per dag, per persoon, 20 liter gesubsidieerde diesel halen. Nou doen die meiden daar niet moeilijk, dus Etienne is gisteren en vandaag gewoon wat keren heen en weer geweest. En bij de laatste kan kwam de opmerking dat hij net ook al geweest was. Uiteindelijk oogje toeknijpen en zitten we weer vol, voor 2 ringgit per liter (44 eurocent)!!


Ik heb de was weer schoon en de stiksels van de bimini zitten weer stormvast. Het is hier trouwens weer warm! Er staat wel 's middag geregeld een windje, dat maakt het dragelijker, maar voor klusjes is het heet. Morgen gaan we weer verder, laten we Malaysia achter ons en na een dag en nacht varen zullen we ons anker droppen bij Phuket. Benieuwd hoe het daar weer is.....

PS Hieronder staat nog een ouder nieuw berichtje én alle foto's van Malaysia staan in het fotoalbum!

Privé strand, zoetwatermeer en Langkawi

Zondag 02 februari 2014 @ 00:49

Inmiddels liggen we bij Langkawi, net buiten Telaga marina. De afgelopen dagen was het heerlijk varen en voor anker liggen en hebben we weer leuke dingen gedaan!

In de 'piraten-schuilplaats' waar we een paar dagen geleden lagen, onder Langkawi, was het schitterend! Tussen hoge kliffen, begroeit met 'regenwoud' lagen we beschut voor de golven, maar de wind gierde om ons heen. Het 'tunnelde' tussen de kliffen door. Een dagje later arriveerde Merilelu. Waarop we de dag, zoals het eigenlijk hoort, afsloten met een drankje op het strand!


De volgende dag gingen we weer verder. Pulau Dayan Bunting, het grotere eiland waar we bij lagen, heeft een zoet water binnenmeertje. Wij zijn een stukje verder gevaren, omdat we daar wilden gaan kijken. Het is echt prachtig varen! Langs de hoge wanden, prachtige strandjes, schemerende zee-arenden. Het tunnelde alleen ook best wel bij het piertje naar het zoetwatermeer, dus gingen we eerder voor anker. Op het moment we het anker wilden laten vallen, kwam er een toeristenbootje aanvaren, al schreeuwend dat we daar niet mochten komen, "Private Beach!" En dat ze niemand op het eiland wilden. Ja, ok, dat staat nergens en ankeren is niet verboden. Dus wij gewoon gaan liggen en het bootje ging weer weg. We zagen inderdaad een man en vrouw op het strandje zitten. We gaan koffie drinken en even later snapten we het. De vrouw op het eiland ging zich weer aankleden, ze trok haar zwarte jurk, hoofddoek en sluier voor haar gezicht aan! Haar mooie rode krullenbos was verdwenen en het was net op tijd, want andere touroperators namen het ook niet zo nauw met de 'private beach', want er arriveerde drie bootjes vol met Chinezen, die voor het strandje gingen vissen! Later in de middag kwam er een nieuw stelletje op het strand. En ook zij onthulde haar prachtige donkere haar! Bijzonder!

Wij gingen net na de lunch naar het meer, het was even rustig met toeristen. De klim omhoog was via een aangelegde trap, die wel een opknapbeurt kon gebruiken. En dan blijkt dat je voorstelling toch anders kan zijn dan de werkelijkheid, heel anders! Geen idyllisch uitzicht op het meer, wiebelend op wat rotsen in het water. Nee, staand naast een winkeltje op grote drijvende vlotten met zwemtrappen en ondiepe poeltjes in het midden! We moesten wel een beetje lachen, dit kan dus ook! Maar toch was het meer prachtig en het water heerlijk verkoelend! We zijn nog even blijven zitten, genietend van de Europeanen in (te) kleine bikini, die naast totaal aangeklede moslima's te water gaan en een Chinees in degelijk badpak zwemt alsof een haai haar op de hielen zit. Terug zagen we meer aapjes. Deze zijn wijs geworden door het voeren en vallen je gewoon aan als je een tasje met eten bij je hebt. Een aap sprong bij een oud klein Chinees vrouwtje zo haar nek in!


De dag erna zijn we blijven liggen en hebben lekker wat gezwommen. Helaas is het water hier nog niet helder. De dag daarna zijn we verder gevaren. Onderweg werden we opgeroepen door Inish, zij waren de avond ervoor aangekomen uit Penang. Bij Pantai Tengah dropten ze naast ons het anker en hebben we gezellig bijgekletst. Het is hier erg toeristisch op de kant, dus 's avonds zijn we lekker uit eten gegaan. Weer een keertje geen afwas! ;-)

Toen was het alweer zondag en voeren we naar Telaga Marina, aan de westkant van Langkawi. We zijn geankerd voor de marina, in een ondiepe poel, beschut achter kleine eilandjes. En gisteren zagen we het al, hier is het ineens druk met zeilboten! Tot nu toe weinig boten gezien en dan ineens ligt alles als een cluster bij elkaar. Grappig! En ook bijzonder, geen bekende boten!

Gezelligheid alom, Lunapark en weer achter ons anker

Donderdag 30 januari 2014 @ 05:41

Zaterdag zou ons laatste dagje in de haven zijn. We missen elke keer, op een haar na, Inish, wij zijn net weg als hun aankomen. Dus bellen we even met hen, want morgen zouden wij alweer vertrekken en we hebben zo'n vermoeden… En inderdaad. We besluiten dan maar een paar daagjes bij te boeken. En zo komt het dat Inish, zondag, naast ons aanmeert. Het kan net tussen ons en onze grote buurman. Heel knus.
.
We drinken gezellig koffie en kletsen even bij. Laatste keer was in NZ. We doen zondag verder lekker lui en hangen wat aan boord. 's Avonds gaan we samen eten en drinken daarna koffie bij Rob en Josien.
.
Maandag willen we nog een paar andere Boeddhistische tempels gaan bekijken en doen dit samen. De Burmese Boeddhistische tempel is prachtig! Het verhaal van Boeddha is in mooie schilderijen uitgebeeld. Het is altijd leuk te zien dat je hier, dit is een Burmese tempel, weer andere 'goden' tegenkomt dan in de Thai-Boeddhistische tempel aan de overkant van de straat. Deze Thai tempel spreekt ons minder aan. Het is ook een hele andere tempel, met hele andere beelden. Boeddha ligt hier heel sierlijk te liggen en de buitenkant van de tempel is heel kleurrijk met spiegels en kraaltjes versierd. De Burmese is wat ingetogener en heeft een hele serene energie.
.
We lunchen bij een Chinese 'foodcourt' op de hoek en gaan dan de stad in, waarbij we elk onze eigen kant uit gaan. Later op de weg terug, stoppen wij nog bij een shopping mall met een luxe supermarkt. We nemen daar lekkere sla, Wasa crackers en een Edammer kaasje mee.
.
Als we in de haven aankomen, zien we dat Merilelu is gearriveerd. Het NL's gehalte is weer hoog! Wij gaan snel naar de supermarkt om de laatste boodschappen te doen. Helaas hebben ze het vak met mijn melk niet aangevuld en zo nog een paar dingen niet. We halen wat verse spullen voor de komende dagen, eten (lekker slecht) bij McDonalds en gaan dan weer snel terug naar de haven. Waar we bij Kari en Helena gezellig aan de wijn gaan!
.
En dan is het alweer dinsdag, we verlaten Penang weer. Ik heb er genoten en als iemand nog een vakantiebestemming zoekt….Penang is een aanrader! Met een straf windje scherp in, vertrekken we. We hopen dat de stroom minder wordt als we verder weg van het eiland zijn, maar helaas. We moeten 50 mijl, dat is weer een lange tocht en met een scherpe wind en golven, is het weer echt een Lunapark en een onrustig dagje varen.
.
We laten ons anker vallen tussen twee kleine eilandjes voor Langkawi, het is ineens een oase van rust, geen golven! En prachtig!! Hoge rotswanden dik begroeid en we zien de aapjes op het strand. We kruipen tussen de eilandjes in en daar zijn geen golven, maar giert de wind wel tussendoor. En dat maakt dat het binnen lekker afkoelt!
.
Vandaag zijn we blijven liggen en hebben met de dinghy de omgeving en de eilandjes verkent. Helaas lieten de aapjes zich niet zien, toen wij op het strand waren, maar een zeearend konden wij wel van dichtbij bekijken! Het is verder heel rustig hier, we zijn de enige met een enkele visser die voorbij komt of een (jawel!) toeristenbootje. Tja, om de hoek schijnt het erg toeristisch te zijn...
.
Later arriveert ook de Merilelu en sluiten we de dag heerlijk gezellig af, samen met Kari en Helena op het strand.
-----
At 30-1-2014 2:43 (utc) our position was 06°11.92'N 099°46.95'E

Het blauwe huis

Vrijdag 24 januari 2014 @ 17:32

En dan is het donderdag weer tijd voor een doe-dagje. Boodschappen in de ochtend en wat klusjes hier en daar. Maar veel hebben we niet meer te doen, dus aan het einde van de middag zijn we op de bus gestapt naar Gurney Plaza, een enorme shopping mall, een klein eindje verder van hier. Het was weer een mall zoals de andere, erg groot en veel winkels. En wetende dat hiernaast een nog groter broertje ligt. Je vraagt je af hoe dit allemaal naast elkaar kan blijven bestaan in één gebied. De waterkant wordt hier ook geflankeerd door enorme hoge appartemententorens, er zit toch echt wel geld hier en daar.

Vrijdag zijn we weer naar George Town getogen. We zijn naar de Clan Jetties gegaan, houten huizen op palen boven het water. Dit gebied was vroeger het handelsgebied en de ‘arme wijk’. Op elke jettie woont één familie. Hier hebben ze een hele pier en in de stad zijn er 'clan houses'. Nu is het een leuk toeristisch stukje en als je voor anker gaat bij George Town, lig je hier voor de deur.


Verder wat rondgestruind door het coloniale gedeelte. Prachtige grote gebouwen, maar het is ook tevens het zakengedeelte, dus vrij kaal en niet zo gezellig rommelig als Chinatown of Little India.


’s Middag zijn we naar het Blue Mansion gegaan voor een rondleiding. Het verhaal achter het huis is een pracht voorbeeld van een ‘self made man’. Een arme Chinese jongen is uit China weggetrokken op zoek naar een beter leven. Hij werkte overal heel hard en toen hij de dochter van zijn baas trouwde (gouden stap) is het snel gegaan. Hij is een zeer invloedrijk persoon geworden, consult voor China in verschillende landen en was zelfs zo rijk dat hij een bank heeft kunnen kopen. Hij had in de landen waar hij geregeld voor zaken kwam een huis en zo ook in Penang. Zijn (een na) laatste vrouw (de 7e) woonde hier ook en was blijkbaar zijn favoriet. Het huis is enorm met 38 kamers en 5 binnentuinen. Het is nu gedeeltelijk een hotel, om het bestaan en de renovaties te financieren. Het huis is werkelijk schitterend en helemaal gebouwd volgens de Feng Shui gedachte. Onze gids, een pensionada uit Antwerpen, vertelde de verhalen over Cheong Fatt Tze (de Chinese immigrant) en het huis met veel verve. Het was erg leuk en zeker de moeite waard!


Na een heerlijke Thai maaltijd bij Red Garden was het al donker toen we de bus terug naar de haven namen. En omdat je elke keer hetzelfde stuk rijdt, zie je elke keer meer versiering en verlichting her en der erbij komen. Het lijkt wel kerstmis, met al die knipperende lichtjes en prachtig versierde gebouwen. Enorme bouwwerken in de vorm van grote geldstukken en bepaalde ‘poppetjes’ staan in de voortuin van prestige winkels. Prachtig!!

Je ziet ook veel optredens, tentjes, workshops her en der richting het Nieuwjaar, zo ook bij onze haven. Toen we bij het podium bij de haven kwamen, was er een optreden van….tja, hoe zal ik het zeggen….mooie, oudere dames die wat met bloemen zwaaiden en heen en weer wiegden op de muziek. ;-)


Gisteren, zaterdag, hebben we de ‘administratie’ gedaan, het belastingformulier is alweer ingevuld en weer wat boodschappen. We hadden in de stad ook nieuw ‘horrengaas’ gekocht, dus we kunnen weer (redelijk) muggenvrij slapen. ’s Avonds zijn we heerlijk Indisch gaan eten bij een restaurantje bij de supermarkt. En daarna hebben we hier bij de haven wat rondgestruind. In het water waren heel veel wormpjes die een lichtgevende vloeistof uitscheiden. Prachtig gezicht!! Fel groene kriskras sliertjes in het water! Op een plekje onder de steiger hadden ze vergadering en was het alsof er een licht brandde!

Tempel van Het Grootste Geluk

Woensdag 22 januari 2014 @ 19:44

Na een rustig ontbijtje stapten we bij de supermarkt weer op de bus. Er rijdt ongeveer elke vijf minuten een bus die het centrum van George Town in gaat, ideaal dus. Ik kan geen genoegen krijgen van al die tempels hier en gelukkig vind Etienne het ook wel prima, dus gingen we vandaag op pad naar de Kek Lok Si Tempel, ‘The Temple of Supreme Bliss’ (vrij vertaald; Tempel van Het Grootste Geluk). Het is de grootste Boeddhist tempel in Maleisië, door een Chinees-Boeddhistische immigrant in 1890 gebouwd en nu onderhouden door de Chinees-Malaisische community.

Het is een tripje naar ongeveer het midden van Penang, hoger de heuvels op. We zaten lekker te kletsen tot de chauffeur ineens zei, dat we eruit moesten. Middenin een drukke straat met allemaal straattentjes en tegenover een echt Maleisische markt, stonden we dan. He?! Moet hier die tempel zijn? Ik had iets gelezen over dat je door een markt moest ofzo, maar ineens zagen we een bordje. En eenmaal verder kwamen we inderdaad in een bijzonder stukje. Omhoog de heuvel op, was een doolhof van hele kleine, lage steegjes vol met souvenirwinkeltjes. Overdekt, want als het zou regenen, dan spoelde alles weg. Heel grappig.

We kwamen eerst bij een vijver met schildpadden. Nou ja, vijver. Meer een cementen badkuip en dan bijna letterlijk vol met schildpadden. Het blijven grappige beesten! Verder omhoog richting de tempel, door de steegjes.

En dan doemt daar ineens een enorm kleurrijk geheel op! Wow! Waar moet je kijken?! Wat kan ik fotograferen?! Ook is de grootte inderdaad omvangrijk. Het 3d-relief op elke steen is erg indrukwekkend, de bloemen en planten eromheen en de beschilderingen, het is een lust voor het oog. Ivm Chinees Nieuwjaar zijn ze de boel extra aan het opschilderen en aan het versieren. Met lange stokken worden nog langere snoeren (kerst-)lichtjes over elke struik en boom uitgelegd. Met het Nieuwjaar worden alle lichtjes pas aangedaan, dat zal een betoverend geheel worden!


Met een kabelbaantje gaan we omhoog naar een 36,5 meter bronzen beeld van Kuan Yin, ‘The Goddess of Mercy’. Het is een prachtig gezicht en weer alles zo in detail ‘versierd’.


Op verschillende plekken kun je voor 1RM een wens in de wensboom hangen. Je hoeft alleen maar voor het kabelbaantje en de pagode een paar ringit entree te betalen, verder kun je dit prachtige complex gratis bekijken. Ze moeten dus ergens geld vandaan halen. En dat zie je wel meer in de tempels, alle offers kun je voor een paar ringit kopen. Wat dan wel jammer is, de meeste wensen die je in de wensboom kunt hangen zijn op persoonlijk gewin (meer rijkdom, betere baan, succes in alles, enz), een eigenschap die niet echt Boeddhistisch is. Gelukkig was er ook ‘World Peace’ en die hing er ook tussen. ;-)


We komen hier een gezellig NL’s stel tegen uit Breda. Half op de trappen en later bij de wensboom kletsen we wat af. Zij zijn met pensioen en aardig wat maandjes door Azië aan het rondtrekken. We delen wat ervaringen en misschien dat we elkaar in Langkawi weer gaan zien. Grappig!!!

We beklimmen natuurlijk de Ban Po Thar, ‘Ten Thousand Buddas Pagoda’. Een aardige klim op trappen die voor de kleine voetjes van de mensen van hier gemaakt zijn, maar op 30 meter hoogte heb je een schitterend uitzicht op het tempelcomplex en George Town. De prachtig aangelegde en onderhouden tuin is een lust voor het oog.


Natuurlijk zijn we veel langer gebleven dan gedacht en hongerig ploffen we neer bij een Chinees straatstalletje die heerlijke loempia’s verkoopt. Bij de Starbucks bij het busstation in de stad komen we even bij in de airco, voordat we weer naar de boot teruggaan. Het was weer een bijzondere, indrukwekkende dag.

Een blikje meer of minder

Dinsdag 21 januari 2014 @ 16:34

Meestal wisselen wij dingen die ‘moeten’ af met leuke dingen, dus na gisteren een dagje George Town, was het vandaag (dinsdag) een dag om te klussen en boodschappen te doen.

Etienne had een paar kleine klusjes en ook ik moest nog e.e.a. doen. Na de lunch zijn we dan ook met een lijst naar de supermarkt getogen. Eind februari steken we de Indische oceaan in naar Sri Lanka. Vanaf daar is het naar Chagos en dan verder naar Mauritius, waar we dan pas weer boodschappen kunnen doen. Maar overal zijn het elke keer oversteken van zo’n 10 dagen en op die eilanden is het eten vast duurder dan hier. Dus, net zoals in Panama toen we de Pacific ingingen, was het nu weer wat drinken en blikken inslaan en meel, rijst, enz. Ook heb ik hier lekkere soja melk, dus daar hebben we ook aardig wat pakken van gehaald.

Alles in het winkelwagentje en dan met het wagentje naar de haven. Dat is hier echt heel goed te doen. Ook is het in de middag hoogwater, waardoor de brug de steiger op ook geen steil avontuur wordt. En dan staat dat karretje naast de boot. Dan is het alles naar binnen sjouwen en zorgen dat het een plekje krijgt. Het is hier gelukkig iets minder warm dan in Johor of Port Dickson!

’s Avonds zijn we teruggelopen naar de Tesco. Er zit een foodcourt, waar je ‘voor weinûg’ kunt eten. Voor een stronk broccoli en een paprika ben ik duurder uit. Ook wilden we bij de pharmacy malariatabletten bestellen. Hier rekenen ze voor malarone ook gewoon de NL’se prijs, zo’n drie euro per pil, dus een dure aangelegenheid. In Madagaskar komen we weer in een hoog risicogebied, we hebben er nog, maar niet genoeg voor een lange maand plus een ‘noodrantsoen’. Even over nadenken wat we dan zullen doen. Indonesie was ook risicogebied en daar hebben we niet geslikt, maar bleven we ook drie maanden en dat is dan best lang. Ik heb altijd best veel last van de bijwerkingen, maar toch besloten om in Madagaskar gewoon te gaan slikken en als het erg wordt kunnen we altijd nog stoppen.


En dan in het donker is het hier prachtig verlicht en versierd. We hebben nog even gekeken in het shoppingmall gedeelte bij de marina, maar dat zijn niet zo heel veel winkeltjes. Wel veel hippe zaakjes.

George Town; bijzondere stad en bijzondere ontmoetingen

Maandag 20 januari 2014 @ 16:32

We zaten maandagochtend al vroeg in de bus, op weg naar George Town. De hoofdstad van Penang. En in de bus bleek weer de vriendelijkheid van de Maleisiërs ten top. De passagier voor ons knoopte een praatje aan en vond het zo bijzonder dat hij ons ontmoet had! Ik moest dan ook meteen vier cijfers opnoemen waarmee hij zou meespelen met de ‘loterij’! Je weet dat de mensen hier van gokken houden en erg bijgelovig zijn, dit was een prachtvoorbeeld! Ik hoop echt dat hij met dit getal gaat winnen! Hij schreef meteen z’n telefoonnummer en adres van z’n winkeltje op, als er iets was, dan konden we hem bellen. Hij moest helaas gaan werken, anders had hij ons graag rondgeleid. Het was een bijzonder gesprek.

Eenmaal in George Town, werd duidelijk dat het een stad is met ook weer verschillende shoppingmalls, maar ook veel mooie (redelijke) oude gebouwen, veel tempels en een Chinatown en Little India. Maar toch is het compacter, alles op loopafstand en sommige stukken zelfs erg gezellig! Het is ook weer een andere stad dan degene die we tot nu toe hier hebben gezien. En heeft ook een vermelding op de Unesco World Heritage lijst.


We hebben heel het centrum doorkruist en veel gezien! We hebben elke Boeddhistische tempel in het centrum bezocht en daar waren een paar pracht exemplaren bij. Ongelooflijk, de kleuren, de houtsnijwerken, maar ook het 3d-relief in de betonnen palen en wanden. Schitterend!! De beelden binnen van Boeddha en Kin Yang, enorm. De energie, de geuren, de kleuren, alles, het was weer een enorm prikkelend en inspirerend geheel!


Eind van de maand is het Chinees Nieuw Jaar en met een enorme grote populatie van Chinezen in Penang, wordt alles extra opgepoetst en opgeknapt. Ook wordt alles versierd. En dan op z’n Chinees natuurlijk, met een hoop kleur en glitter. Echt wel heel leuk! Ook de lampionnen zijn met containers aangevoerd, denk ik. De tempels worden extra versierd en honderden lampionnen worden (overal) opgehangen.

En in dit kader, vermoeden we, werden we ineens zomaar ergens midden in een vrij rustige straat door een oude Chinese man aangesproken. Ik stond te lezen over het (her)gebruik (in trappen bijvoorbeeld) van de stenen die de schepen vroeger als ballast mee hadden. Hij zei hallo en wees meteen naar het einde van de straat, waar ‘hawkers’ (mobiele eetkarretjes) de boel aan het klaar zetten waren. Daar moesten we gaan eten! Niet in andere tenten, want dat was zonde van ons geld. Bij de ‘hawkers’ was het net zo goed, zo dan niet beter en veel goedkoper. We moesten op ons geld letten, want het is duur hier en je kunt best wat besparen. Wij knikten beduusd en moesten wel een beetje lachen. Zo schattig! Vol vuur stond hij ons te overtuigen. Waar kwamen we vandaan? En toen viste hij een mandarijn uit z’n tas. Hier voor ons en bedankt. Toen ik antwoordde met ‘dank je’ in het Chinees, glimlachte hij z’n paar tanden bloot en waren wij helemaal gesmolten. Wat is dit mooi!! Het is een prachtgebaar en het interesseert me niet dat hij het misschien alleen doet om z’n karma in dit jaar nog even ‘op te krikken’.

In een van de Chinese-Boeddhistische tempels werden we ook met zo’n groots welkomstgebaar ontvangen en als soort van bijzondere gasten binnengehaald. Heel veel Chinese tempels zijn ‘gewoon’ in huizen in het rijtje. De schreeuwerige kleurenpracht met wierrooklucht verraad dat het een tempel is en eenmaal binnen wordt je overweldigd door het goud en de andere kleuren en de tierelantijnen rondom het grote beeld van de ‘tempelgod’ of Boeddha. Het is ook overal een beetje rommelig, overal ligt wat, stapels papieren, beeldjes van vanalles en nog wat, offers, een printer, een stoel en wat je nog meer kunt verzinnen. In een van de tempels kwamen we helemaal achterin in een ruimte waar een groep ouderen op verschillende tafeltjes Mahjong zaten te spelen. Prachtig gezicht! Er hangt een bordje ‘alleen voor leden’, maar we werden min of meer binnengetrokken. En ook hier weer, een leuk gesprek!


Na wat mooie oude ‘heritage’ gebouwen bewonderd te hebben, streken we neer (nou eigenlijk was het meer dat we neerploften) in een oase van rust en serene energie, bij Jing Si Books & Café. Wat een heerlijke plek om bij te komen! Bij binnenkomst krijg je een zakje om je schoenen in te doen. Heel huiselijk. Het interieur is ook helemaal conform Feng Shui, heerlijk in balans. Na een lekkere thee zijn we nog even bij de boeken en de andere spulletjes gaan kijken. Ook daar weer een bijzonder gesprek. Er lagen eetstokjes die deelbaar waren met een pracht zakje erbij. De lieve vrouw legde ons uit dat ze proberen mensen aan te moedigen niet de wegwerp chopsticks te gebruiken, maar eigen stokjes mee te nemen. Beter voor het milieu (en hygiënischer) en zo ook de schaaltjes en ‘warm-houd-tas’ die ernaast stond. Niet dat piepschuimen bakje gebruiken om je nasi in mee te nemen naar huis, nee , je eigen kommetje meteen laten vullen. Geweldig idee natuurlijk!! Helaas dat ze het ons moest uitleggen, we hebben het nog nergens gezien…. Zo waren er nog meer milieuvriendelijke oplossingen en op mijn geuite ergernis van het plastic wat we overal zien liggen, in de oceaan, de rivieren, op straat, liet ze dekentjes van gerecycelde plastic flessen zien en leuke tassen voor meermalig gebruik. Geweldig!! Wees de verandering die je in de wereld wilt zien! En alles helpt, ook jouw kleine actie!

Weer opgeladen zijn we het koffie en chocolade museum gaan bezoeken. Laten we zeggen dat het lekker was. Verder nog wat rondgestruind en toen het donker was, zijn we heerlijk gaan eten bij Red Garden. Een enorme foodcourt! Een grote ruimte, met heel veel tentjes eromheen waar je uit allerlei soorten eten kunt kiezen. Je kunt het niet verzinnen of het is er, Thais, Chinees, Malays, Indisch, Italiaans, Westers, enz. Je kiest een tafel, gaat dan bestellen wat je wilt en weer zitten. Dan komt er iemand langs om je drankje op te nemen, die je bij die persoon ook meteen afrekent. En even later komt degene van het eettentje met jouw bord aan en die betaal je ook weer. Heel leuk en lekker!!


Met een goed gevoel en vol van het eten en de indrukken, strompelde we naar de bus en lieten ons weer naar de haven rijden.

Oase van rust met bruisend nachtleven

Zondag 19 januari 2014 @ 18:26

Inmiddels liggen we alweer een paar dagen in Penang.

Zondagochtend lagen we nog voor Pulau Rimau, prachtig klein eilandje voor Penang, waar we heerlijk beschut lagen voor de (noordelijke) wind. Etienne zat ’s ochtends buiten te kijken met de verrekijker en spotte twee sporen van schildpadden op het strand!! Helaas hadden we ze net gemist, maar wat gaaf!!

Op tijd weg naar Straits Quay Marina. De marina ligt bovenin Penang, dus we moesten het hele stuk tussen het vasteland en Penang door. En daarbij twee bruggen onderdoor. Geen probleem, ze zijn hoog genoeg, maar een heel gaaf gezicht! De eerste, en tevens de nieuwste, is 24 km lang. En de tweede 13,5 km. Het is altijd een leuk gezicht als je onder het hangende gedeelte doorvaart en ze hebben aandacht besteed aan deze bruggen, want elke pijler heeft een soort van kroontje.


Tegen laag water aan kwamen we bij de marina. Ze hebben een geultje gebaggerd de marina in, maar omdat de haven nog niet op de kaart stond, was het voor even zoeken naar het geultje. We werden binnen geloosd door John, de havenmeester en dat ging prima, al hebben we op een stukje een nieuw kanaaltje ‘gebaggerd’. Eenmaal voorbij de havendam ga je haaks de hoek om en kom je in de marina, de stroom (die hier tussen het eiland en vaste land aardig kan lopen!), valt meteen weg en je vaart een oasetje van rust in. We werden verwelkomd door een enorme zwemmende hagedis! Heel leuk!

Straits Quay is eigenlijk een shopping mall, met restaurantjes, bars en appartementen, met daarbij een kleine haven omdat dat leuk is en mensen trekt. Zo vertelde John, de havenmeester. Het is ook een erg leuk stukje met inderdaad een kleine haven. We liggen meteen onder de kade in het zicht en zijn dan ook al veel gefotografeerd, maar misschien wel omdat we bijna de kleinste boot in de haven zijn. ;-)

De aankomstdag hebben we lekker rustig aan gedaan en wat rondgestruind. We zijn wel even naar Tesco gelopen, een (Engelse?) enorme supermarkt. Deze zit op zo'n drie minuten lopen, lekker dichtbij. We hebben heel de supermarkt bekeken en besloten om hier boodschappen te gaan doen voor de Indische oceaan en niet te wachten tot Phuket.

’s Avonds ontwaakt in deze oase-van-rust het bruisende nachtleven, met de ene avond een spel voor het hele terras en de andere dag galmt de (geweldige) band tot de late uurtjes door over het water. En dit alles in de Irish Pub, waar wij ‘onder’ liggen…..

Magische baai

Zaterdag 18 januari 2014 @ 12:21

De volgende dag, donderdag, gaan we een klein stukje verder omhoog en laten ons anker vallen in Coral Bay (Labuhan Barat). Pulau Pangkor betekent 'mooi eiland' en dat is het ook. De jungle op de heuvels in het midden van het eiland is erg dik en op de kleine strandjes kun je dan ook niet verder dan het zand of wat keien beklimmen die in het water liggen.
.
Snorkelen kun je hier, maar is niets bijzonders. Er is geen koraal en de visibility is slecht. Etienne gaat met de dinghy op onderzoek en snorkelt een beetje. We liggen bij Pangkor en een klein eilandje (Pulau Giam). Dit kleine eilandje is misschien wel het relatief drukst bezochte stukje. Er is een mooi strandje met daarop een shack waar je wat kunt drinken en je kunt hier alles wat met watersporten te maken heeft huren; kano's, jetski's, snorkels, etc.
.
Het is ook gezellig druk en zodra we goed en wel liggen racen de jetski's al om ons heen en komen de toeristenbootjes heel langzaam voorbij varen om foto's te maken. Grappig!! Zoals zij een 'bezienswaardigheid' voor ons zijn, zijn wij dat elke keer ook weer voor hun. Het is geweldig te zien dat iedereen hier ook lol maakt. De Moslim-meisjes bijvoorbeeld, helemaal ingepakt in het zwart (lange legging, lang t-shirt met lange mouwen en een zwarte hoofddoek) zitten ze gillend op een matras achter een speedboot, gierend komen ze op een jetski voorbij en heel voorzichtig peddelen ze in een kano de baai rond. Foto's van elkaar en 'selfi's' maken is ook een dagelijkse bezigheid en dat zelfs met een Iphone. Het is geweldig te zien!
.
's Middags gaan we naar het strandje. Het is weer eens een gezellig strand, met veel bedrijvigheid, wat terrasjes en mensen die op het strand liggen of met een watersport bezig zijn. We lopen wat heen en weer en betrappen een aapje als die heel stoer wat eten steelt van een tourist die ligt te slapen. We zien ook heel veel Hornbill vogels, met een enorm grote snavel en een 'uitbouwsel' boven op de snavel. Hele grappige vogels! We strijken neer bij een tentje en genieten van de verse orange-juice.
.
We besluiten te blijven hangen tot etenstijd en als de fakkels aan gaan bij Daddy's Café, schuiven wij een terrasje op. Het is er erg sfeervol, op de tafels branden de olielampjes en de fakkels staan in het zand. Boven ons worden de lampjes aan gedaan en de muggen-coil wordt onder tafel gezet. Het is een pracht plekje, met je voeten in het zand, uitzicht op de bay met La Luna. Een biertje is er nog geen 2 euro en de sirloin-steak en dahl-curry zijn overheerlijk! Wat genieten! Dat hadden we stiekem niet verwacht, zo op dit plekje, gezellig een terras, diner voor 16 euro en dan nog overheerlijk zijn!
.
Als we in het donker terugzoeven naar La Luna, wordt de magische avond compleet….de luminscentie is overweldigend! Het is net of de dinghy onderwater rondom lichten heeft, ongelooflijk! We varen een paar extra rondjes.
.
Vrijdag is de zondag voor de moslims, je merkt dan ook dat de activiteiten later op gang komen. Inmiddels is het hoog water en zijn de strandjes geminimaliseerd, maar de toeristen (verplicht) in oranje zwemvesten kleuren het kleine eilandje. Wij gaan na de lunch naar het 'dorpje' (Teluk Nipah) en beetje verder de baai in. Wow, hoe toeristisch kon het ook alweer zijn? Nou, zo dus! Van toeristisch 'winkeltje' naar eettentje en zo verder. Wel weer grappig. We vinden een hotel/resort waar we even mogen internetten en maken zo weer contact met de rest van de wereld.
.
Als we op het strand aan de mango-juice zitten, zien we de Adagio van de Australiers Phil en Cheryl de baai in varen, die we in Port Dickson hebben ontmoet. We gaan even gedag zeggen en spreken af om 's avonds weer bij Daddy's Café te gaan eten. Het wordt een gezellige avond. We maken het niet laat, want we hebben besloten (vandaag, dus zaterdag) verder te gaan naar Penang. Jammer, alweer verder, maar ook al zijn we niet in vreselijke haast, we moeten wel door. Voor het einde van februari moeten we namelijk richting Sri Lanka aan het gaan zijn. In het pikkedonker hijsen we dinghy aan dek en gaan op tijd slapen. Het is 70 mijl naar Penang en dat is een hele lange dagtrip voor ons.
.
Vandaar dat vanochtend om kwart voor zes de wekker ging en we kort daarna in het donker de baai uitvoeren. Er liggen hier geen ondieptes of rotsen voor de ingang, dus geen probleem. Ook waren er nog niet veel vissersboten. Ik hou niet van vroeg opstaan, maar als het langzaam licht wordt en de zon achter een eiland omhoog klimt, dat is toch altijd weer bijzonder.
.
En dan is het altijd zo, als je min of meer aan tijd gebonden bent zo'n dag, dat het weer en de stroom even niet meewerkt. Normaal zoeven we hier met de stroom mee, vandaag hadden we dus wind op kop en stroom tegen. Maar ik mag niet klagen, het is droog geweest (na een hele nacht van regen) en net voor zonsondergang lieten we net het anker vallen bij Pulau Rimau, een prachtig klein eiland, net onder Penang.
-----
At 18-1-2014 10:25 (utc) our position was 05°14.63'N 100°16.40'E

Bescherming in de vislucht

Vrijdag 17 januari 2014 @ 04:45

Afgelopen maandagochtend voeren we de haven uit. Er stond een klein briesje, maar wachten op 'genoeg' wind is hier geen doen. Het was eigenlijk een schitterende dag, waarin we best wat mijltjes hadden kunnen zeilen, als we niet zo lui waren geweest. Met de tuffende motor en de genua uit, liepen we lekker 7 knopen, wat voor ons een super snelheid is. We waren dus ook in de middag al bij Port Klang.
.
Port Klang is een grote haven, we hadden niet de intentie om daar naar binnen te gaan, maar ergens in het 'buitengebied' van ondieptes, eilanden en rivieren te gaan ankeren. Onze eerste bedachte plek bleek toch wel heel erg 'gewoon midden op' te zijn, dus voeren we een van de zij rivieren maar in. Er stond een windje vanuit het zuidwesten zo de rivier in, dus even kijken waar we beschut konden liggen. De rivieren hier liggen vol met drijvende visfarms, heel grappig! Enorme hoeveelheden drijvende vaten en tonnen, met daarop vakkundig aan elkaar geknoopte planken en balken. In het midden een bassin voor de vis en daaromheen zelfs nog wat 'huisjes'. Ten hoogte van Pulau Babi, varkenseiland, en tussen twee enorme farms hebben wij ons anker laten vallen. Perfect plekkie, we lagen heel rustig. De farm 'pakte' de golven voor ons weg! We lagen alleen wel in de vislucht, met een draaiende generator, maar we hebben daar met slapen weinig last van gehad!
.
De volgende dag verder de rivier op, door richting onze eindbestemming Pulau Pangkor. Heel de rivier ligt langs de oevers bezaaid met fishfarms en verschillende visdorpjes op palen aan de 'kust'. Leuk om langs te varen, een bijzonder stukje weer. Vandaag was de wind ook weer aanwezig, maar erg scherp (op de neus) waardoor we een aardige stamp-koers hadden. Ook was het wisselvallig weer, met af en toe een enorme stortbui! Maar, met de stroom mee, liepen we wel weer erg lekker.
.
We hebben besloten het zeilen langs de kust hier zo veel mogelijk overdag te doen. Er zijn enorm veel vissers, die met name 's nachts, voor onduidelijke situaties kunnen zorgen. Er liggen weer veel lange netten en de grote visboten gooien hun net ook gerust even uit als jij naast hun vaart. Dan zijn er ook nog de kleine die met lange sleeplijnen vissen. We hebben de laatste nacht naar Port Dickson wel gezien, dat het te doen is, maar erg opletten is en als er een dikke regenbui over je heen komt (wat vaak gebeurt 's nachts) dan zie je niets, ook die vissers niet meer. Dus proberen wij zoveel mogelijk overdag te varen en 's nachts (eventueel tussen de vissers) voor anker te gaan.
.
Dit houdt wel in, dat we af en toe, en dus ook dinsdagnacht, gewoon 'in the open' voor anker moeten. Er zijn hier langs de kust weinig baaien of beschutte ankerplekken. Een rivier wordt vaak gebruikt voor een (grote) haven verder de rivier op en dan wil je daar toch ook niet voor anker. Maar het is voor de kust lang ondiep, erg ondiep. Dus zo lagen we de tweede nacht, echt 'in the open' in 4 meter water, mijlen uit de kust. Maar wel naast een 'restaurant/hotel'. Ja, je gelooft het niet, zomaar in het midden staat er op palen een groot bouwwerk wat een restaurant of hotel geweest zou kunnen zijn. Heel gevaarlijk, want er brandde geen licht 's nachts en er stonden ook nog een paar (erg donkere) palen naast, waar vroeger waarschijnlijk een pier is geweest. Ga je 's nachts door, dan kom je hier niet zomaar langs, maar dit is toch eigenlijk geen object wat je in het donker zo wilt tegenkomen!!
.
Omdat we 'in the open' lagen en de wind, voor de aller eerste keer sinds we in Malaysia zijn ofzo, bleef waaien, van de 'verkeerde' richting, werd het een erg rollerige ankerplek. Gelukkig werd het in de loop van de nacht wat minder, ook wen je er aan, maar we zijn maar vroeg ankerop gegaan. De wind werd steeds minder in de loop van de dag. Jammer, want je moet dan motoren, maar het voordeel is dat je overal kunt ankeren, waardoor je lekker veel mogelijkheden hebt om bij Pulau Pangkor te gaan liggen. We zijn in het eerste baaitje aan de zuidkant gaan liggen, tegenover Pulau Pangkor Laut. Het kleine broertje, waarop een super luxe resort is gebouwd en je (dus?!?) niet bij mag ankeren. Maar dat maakt niet uit, we liggen ook op een schitterend plekje, mooie groene dichte begroeiing op de heuvels, waar de aapjes in dartelen, een wit zandstrand eronder, wat beschermd wordt door grote ronde keien die naar beneden zijn gerold en her en der als wachters in het water of op het strand liggen en in de lucht cirkelen twee enorme zee-arenden boven ons, als beschermers in de hemel. Zouden ze het ook zo zien in het resort onder hun parasol aan de cocktail? ;-)
-----
At 17-1-2014 3:18 (utc) our position was 04°14.27'N 100°32.45'E

Jachthaven rompslomp

Zaterdag 11 januari 2014 @ 20:30

De afgelopen dagen hebben we inderdaad de ‘normale’ klusje voor aan boord gedaan, wanneer je lekker in een haven ligt. Iets wat toch elke keer weer langer duurt dan we verwachten. En waar we ons dus ook elke keer weer over verbazen. Duren ze nu echt lang of zijn wij wat ‘luier’?

We zitten weer vol met diesel. Admiral Marina is een prachtige haven, met een tanksteiger, maar daar komt geen diesel (of wat anders) uit. Je moet dus even apart diesel bestellen, die dan in (meestal in gedeeltes) in jerrycans naar je toe wordt gebracht. Omdat het hier niet toegestaan is dat de benzinepompen langs de weg jouw jerrycans vult, zit er dus weinig anders op dan het gewoon laten regelen. Ok, daar betaal je wat extra’s voor, maar we zijn altijd nog veel goedkoper uit dan in NL, beredeneren we maar.

Ik heb de grote dingen, hoeslakens, handdoeken, enz, maar lekker naar de wasserette gebracht, maar je blijft altijd met wat verschillende kleuren t-shirtjes enz achter. Het wassen ‘op de hand’ is niet mijn meest favoriete klus, maar in deze temperaturen zijn er ergere klusjes te verzinnen dan spelen met water! ;-)

Verder zit het plafonddoek in de achterkajuit weer vastgeplakt, geeft de dieseltank weer de juiste hoeveelheid aan met de nieuwe tankmeter, zijn alle kleding en tassen die we mee en terug uit NL hebben genomen weer opgeborgen en zijn ook de boodschappen voor de komende tijd weer gedaan.

En toen was het eergisteren erg leuk dat Merilelu de haven in kwam! We hadden Kari en Helena voor het laatst in NZ gezien, dus het was erg leuk even bij te kletsen. Gisteren hebben we dat uitgebreid gedaan in de eettentjes ‘down the road’ en daarna bij een biertje in de Sailors bar hier. Gezellig!!!

Vandaag de laatste dingen regelen, want nu hebben we nog even internet en morgen gaan we weer varen. Voor Chagos moet je een vergunning aanvragen. Chagos hoort bij Engeland, dus is het een vrij officieel gebeuren. M.n. willen ze zeker weten dat je verzekerd bent voor de kosten om jezelf en de boot uit Chagos te krijgen, wanneer je een ongeval krijgt of schipbreuk lijdt. In Chagos is weinig tot niets, dus blijven wil je daar zowieso niet, maar wegvliegen of verscheept worden vanaf daar (midden in de Indische oceaan) is natuurlijk geen goedkope bezigheid. En dan is het altijd fijn dat je polis van je bootverzekering gewoon lekker in het NL’s is. Ga dat maar eens vertalen…..

Uitstapje naar Kuala Lumpur

Dinsdag 07 januari 2014 @ 03:49

Zoals al eerder geschreven moesten wij nieuwe paspoorten hebben. Dat ging super goed, hier in Kuala Lumpur, en toen we in NL waren kregen we al een mailtje dat de paspoorten klaar lagen. Maandagochtend dus als eerste maar naar de ambassade om de paspoorten op te halen.

Net als de vorige keer om 7 uur de bus, maar nu was het een iets ander verhaal. Voor 12 uur moesten we bij de ambassade zijn en dat haalden we vorige keer makkelijk, nu was het een race tegen de klok. De scholen zijn weer begonnen en daarmee ook verschillende bedrijven, dus het was een drukte van belang. De paspoorten zien er weer anders uit dan de vorige keer, even wennen. Ook zijn ze een stuk leger. ;-)

Een oud-collega van mij werkt sinds een paar maanden voor het staatsoliebedrijf hier, Petronas. We hadden afgesproken even gezellig bij te kletsen en dat was inderdaad erg leuk! Heel grappig om elkaar na 7 jaar niet gezien te hebben, dan hier in Malaysia elkaar weer te ontmoeten! Het is ook erg leuk om weer een andere kant van de cultuur en gebruiken van hier te horen. Krijg je een uitgebalanceerder inzicht. Hij gaf ons nog een leuke tip om via loopbruggen naar Bukit Bintang te gaan. We maakten hier graag gebruik van, want inmiddels was, zoals zo vaak hier in de middag, weer gaan regenen. Bukit Bintang heeft gezellige cafeetjes en restaurants en een erg mooie shopping mall. Met zelfs een aparte Ducati shop, middenin de mall.

Kuala Lumpur (KL) is net zoals alle grote steden hier, vol met winkelcentra’s in alle kleuren en maten, higher end winkels en ook ‘gewone’. Via loopbruggen over de enorme straten kun je bijna heel KL doorwandelen. We zijn even gaan inchecken bij ons hotel. Weer een prima optie, voor weinig. Ook de locatie was perfect!

Toen het donker begon te worden zijn we naar Jalan Alor gelopen. Een straat die langzaam gaat bruisen. Wat een heerlijkheid!! Van alle kleine restaurantjes, onder de grote gebouwen, worden de stoelen en tafels de straat op gesleept, de waren beter uitgestald en de ‘verkopers’ proberen je over te halen bij hen aan te schuiven. Je loopt onder een ‘net’ van lampionnen door. Tussen de tafels door, ‘cruisen’ de BMW’s en andere ge-importeerde ‘vette’ cars. De Chinese, Thaise, Malaysische, Indische overheerlijkheden, groenten, vis en vlees, liggen klaar of worden bereid in de soms erg kleine keukentjes. Het is een overweldigende saus van drukte, geuren, kleuren en geluiden. We hebben lekker genoten van het eten en van de activiteiten om ons heen.


Daarna zijn we naar Jalan Petaling gelopen in Chinatown. Eveneens een druk gebeuren. Het is een vierkant van straatjes, dicht op elkaar en volgepakt met kraampjes vanwaar hoofdzakelijk, horloges, tassen, portemonnees, t-shirts en nog meer spullen, die nagemaakt worden van de echte Gucci’s, Rolexen enz. Het is ook weer een erg leuke drukte met her en der wat geuren van de eettentjes en bovenons hangt een plafond van rood en gele lampions. We zakken neer bij een eettentje en doen ons te goed aan de fruitjuices. Het is alweer laat als we ons (harde) bed op zoeken.


Vanochtend ging alweer vroeg de wekker. De Batu Caves stonden op het programma. Om in de grote Tempel Cave te komen moet je 272 traptreden overwinnen en dat wil je doen, voordat de zon erop staat! Met eerst de ‘metro’ en dan een prachtig ‘treintje’ komen we aan in een stukje aan de rand van de stad, maar ook meteen heel anders. Een grote rotswand verraad de cave en een enorme versie van Hanuman (de Hindu aapgod) wacht je op. Het is een grappig gezicht, met om hem heen de kleine aapjes dartelend in de bomen. Als een enorm gouden beeld van Muruga, Lord Subramaniam (oftewel de Hindu god van oorlog en overwinning) van zo’n 43 meter opdoet, zie je ook de enorme trap, de miljoenen duiven en de aapjes.


Het was inderdaad een hele klim. In de Lonely Planet stond heel motiverend dat je op de treden de ‘aftelling’ kon lezen, nou, die was verdwenen. ;-) Ik vond de cave erg indrukwekkend! Enorm groot! Wij zijn echt wel liefhebbers van grotten, maar dan wel die gewoon zijn, zoals ze origineel zijn. Hier hebben ze een betonnen vloer gestort en dranghekken geplaatst. Rechts en links zijn wat Hindu-tempels verspreid te vinden. Het is een rommeltje (en veel afval), wat jammer is, want je ziet bijna de pracht van de grote cave niet meer.


Het is ook de beroemde cave waar ze tijdens Thaipusam, door zelfkastijding de god Muruga bedanken. Op tv zie je soms de afgrijselijke beelden van de enorme mensenmassa’s. Gelukkig was dat vandaag niet, dat ‘feest’ is iets later deze maand. Toch is het wel indrukwekkend deze enorme grot en de weg naar beneden laat me letterlijk duizelen. Het is hoog, steile trap en de zon komt ook langzaam omhoog. Zolang je de aapjes met rust laat, doen ze niets, maar maak je contact, dan laten ze zich soms van hun vervelende kant zien. Wij hebben er een paar gefotografeerd en ze verder maar gewoon gelaten.


Eenmaal beneden voelen we dat we kuiten hebben. Dat hadden we na gisteren al, je loopt veel, wordt je warm en krijgt warme spieren, stapt dan een ruimte met airco in, die zie hier bijna op het vriespunt hebben, dan laten je spieren zich na een dag best voelen. We zijn daarom, na een korte lunch, op ons gemak terug gegaan naar de boot. We hebben een leuke indruk van KL en het is toch weer drie verschillende bussen terug. Daar hadden we nu wel heel erg mazzel mee, ze stonden elke keer al klaar als we aankwamen. Het scheelt dat je inmiddels ook precies weet waar je moet zijn en welke bus je moet hebben.

Aan boord was de temperatuur lekker, het waait wat harder dan we gewend zijn hier. Morgen weer over tot de normale orde van de dag; wassen, diesel regelen en boodschappen doen.


PS Meer foto's in het foto-album

Hallo 2014, hi La Luna

Zaterdag 04 januari 2014 @ 02:35

De laatste dagen in NL waren weer vol gezelligheid en warmte. Heerlijk! Helaas kreeg ik een heftige migraine aanval en een lichte buikgriep. De laatste dagen gedag zeggen bij familie werd ietsje anders dus. En toen was het vrijdagochtend, naar Schiphol alweer. Ik heb veel geslapen, naar het vliegveld, op het vliegveld, in het vliegtuig, in de taxi hier en een paar uurtjes aan boord. En dat blijkt altijd het beste medicijn te zijn, het gaat inmiddels best goed.

Het is altijd raar, dat je een aantal uren (12 dit keer) vliegt en dan ‘ineens’ in een andere wereld staat. Voor ons gevoel is het niet zo warm meer hier, dat is wel fijn. We hebben nog geen slangen ontdekt aan boord, maar wel mieren. Dat vreesden we al, maar die kunnen we beter aan. ;-)

Omdat het een paar dagen stil is geweest, wil ik iedereen nog een geweldig 2014 wensen!! Geniet ervan!!

Bijna

Vrijdag 13 december 2013 @ 18:57

Al een paar dagen is het hier enorm warm, het lijkt wel of het steeds warmer wordt, ook 's nachts. Waarschijnlijk heeft het ermee te maken dat het deze dagen niet heeft geregend. Het rommelt in de verte, maar echte onweer blijft ook uit. We mopperen en puffen over de hitte, wetende dat we morgenochtend (zondag) in een dertig graden koelere omgeving zullen zijn en daar waarschijnlijk ook wel weer moeten wennen! ;-)

De afgelopen dagen hebben we de boot opgeruimd, schoongemaakt, de tassen gepakt en afgekoeld in het zwembad. Door deze warmte hebben we toch maar besloten een taxi naar het vliegveld te nemen en niet met de bussen en trein (3x overstappen) te gaan. We worden straks om vier al opgehaald. Een beetje te vroeg, maar dan kunnen we op een normale tijd eten en of je nou heel de dag aan boord zit te hangen (we zijn al helemaal klaar) of het vliegveld gaat verkennen....

We hebben er zin in om naar NL te komen. Etienne neemt alvast een voorproefje en is vandaag goed verkouden. Balen, dat is niet fijn met zo'n reisdag. Maar door al die airco in en uit, dat heeft er vast aan bijgedragen. Alleen de toilettas nog inpakken en dan kunnen we gaan! Over vijf uur...

NL'se roots in Melaka

Woensdag 11 december 2013 @ 18:37

We gaan even weer wat geschiedenislessen verfrissen en terug naar 1641, de tijd van de VOC. In dat jaar veroverde de NL'ers namelijk het plaatsje Melaka van de Portugezen (noemde dit Malacca). En maakten dit een bruisend handelshol, zodat in deze tijd de invloeden nog steeds duidelijk zichtbaar zijn. Lijkt ons wel interessant en laten wij nu niet zo heel ver van dit plaatsje zijn....

Maar niet ver, zegt hier in Malaysia niet veel, dan kun je toch nog een lange reistijd met het openbaar vervoer hebben. Dus een hotelletje geboekt en maandag vertrokken we, samen met Yvonne en Roderick (Happy Bird) naar Melaka. Ons werd vanaf verschillende kanten geadviseerd via Seremban te gaan (met de bus), maar er zou een bus langs de kust moeten rijden, in een keer. Nou, die bestond niet meer en omdat de eindstop, van de bus (die langs het resort komt), Pasir Panjang was, stonden we al heel vroeg in een klein armoedig plaatsje. En dan is het altijd de vraag, komt er nog een bus of moeten we terug? Na veel gevraag, waarvan de helft adviseerde dat we terug moesten, zijn we toch maar blijven wachten en na een aardig tijdje kwam een bus die ons weer een stukje verder in de juiste richting bracht. Hij dropte ons bij een 'wegrestaurantje' waar Roderick al aan de nasi ging en Yvonne 'roti canai' nam, het traditionele Malaysische ontbijt (een hele dunne 'pannenkoek' met een curry).



Ze eten hier met hun handen en dit schattige kannetje is om je handen te wassen!


Na een uurtje kwam de bus en die bracht ons weer verder naar Masjied Tanah, vanwaar we niet lang hoefden te wachten en meteen in de bus konden stappen. Uiteindelijk stonden we met lunchtijd pas in hartje Melaka.

We waren inmiddels ieder apart onderweg en Etienne en ik stuitten op een 'NL's eethuis'. Lekker in de airco weer eens een broodje voor de lunch, ipv rijst. En ja, ze hadden hier kroketten! De eigenaar was een NL'er en de serveerster Malay. Helaas waren de kroketten, totaal niet typisch NL's en Etienne adviseerde de eigenaar nog maar weer eens terug naar NL te gaan om ze weer eens te proeven. ;-) Ons Guesthouse Casa Blanca zat dichtbij, dus maar even inchecken. En weer een verbazing, hoe goed hier de 'hotels' voor € 11 kunnen zijn! In het centrum, naast Heerenstraat, een balzaal van een kamer, super bed, prima douche met wc tegenover op de gang (moesten we delen met de rest van de 'gangbewoners') en een alleraardigst gastvrouwtje die een wel hele bijzondere manier had van alles uitleggen! ("For airco you do here 'tsiek' and there 'tsiek' and then 'bzzzz')





Meteen weer weg, want we wilden dingen gaan zien. Melaka centrum is lekker compact dus je kunt overal heenlopen. En zoals ik al eerder zie, heeft Melaka een belangrijke rol gespeeld tijdens de VOC. Je ziet heel veel 'vertrouwde' architectuur en namen. Het centrum met het Stadhuys, Heerenstraat, Jonkerstraat, kerken en oude (300 jr) gebouwen staat op de Unesco World Heritage Site. Er is zelfs een Malacca Dutch Heritage Trail, die we natuurlijk aardig gelopen hebben.



Helaas stond het Stadhuys zelf in de steigers voor een onderhoudsbeurt, maar de rest van de gebouwen waren duidelijk herkenbaar. Hoe grappig is het dan om in Jonkerstraat, een typisch NL's 'huis' te zien, waarin een typisch Chinees winkeltje in gevestigd is! De Jonkerstraat, naastgelegen Heerenstraat en de andere parallelle straten, zijn een genot om doorheen te wandelen. Heel veel echte Chinese winkels, eethuisjes, en natuurlijk ook de nodige tempels.







Malaysia is, met een enorme meerderheid, Islamitisch, maar je ziet ook veel Indiërs (Hindus dus) en Chinezen, (die vaak een mengelmoesje van Animisme, Boeddhisme, Taoïsme en/of Confucianisme aanbidden). En dus zie je ook deze verscheidenheid van moskeeën en tempels. En in Malacca ook nog verschillende kerken. In de Temple Street ('what's in the name?') zit de moskee, Hindu- en Boeddhistische tempel, dan ook zo goed als tegenover en naast elkaar. De tempels zijn een genot voor het oog, met de kleuren, geuren en gebruiken. Ik kan er nooit genoeg genoeg van krijgen en in de Boeddhistische tempel hebben we op de (koele) trap zelfs nog wat langer genoten van de rust en sereniteit. De Chinese tempels zitten gewoon overal, je loopt een schitterende kledingzaak annex juicebar in, loopt erdoorheen en dan een binnenplaats op, met dan weer verder de Chinese deitie en altaar enz. Geweldig!!






Hier herkende je duidelijk de bouw van vele NL'se gebouwen, uit de VOC-tijd, small en heel diep. Dit was natuurlijk niet voor niets. Ik heb het vermoeden dat de NL'ers het belastingheffen zowat hebben uitgevonden (;-)), want in die tijd deden ze dat dus ook al, o.a. op de huizen. De hoogte van het bedrag werd bepaald op, nu komt het, de breedte van het huis! Vandaar dus de vele huizen, die vaak maar vier meter breed zijn, maar wel honderd meter lang kunnen zijn!

Langs de rivier staat nog een oud waterrad, er ligt een Portugees schip en daartegenover is een enorme bazaar, met weer schitterende spullen. In Melaka doen ze het wel goed, van heel veel dingen maken ze een toeristische trekpleister, er zijn echt tientallen musea en bazaars en shoppingmalls.


In Jonkerstreet zit een beroemde schoenmaker, deze maakt schoenen van kleine kraaltjes! Of eigenlijk moet ik zeggen, ze bekleden de schoenen met hele, hele kleine kraaltjes! Een schitterend gezicht en schitterende schoenen. Over een paar doen ze een maand. Volgens mij zie je na een dag scheel van het gepriel!




Tegen het donker op zoek naar een plekje om te eten. Helaas kwam nu alleen de regen met bakken uit de lucht! We gingen dus maar niet ver en streken neer bij Famoso, een echt Chinees restaurant die bekend staat om z'n kippen-rijst-ballen. Die hebben we niet geprobeerd, maar wel overheerlijk gegeten. Toen we de straat weer opliepen, kwamen we Yvonne en Roderik tegen, dus maar gezellig samen wat gaan drinken!


Inmiddels was de regen gestopt, in de hoop dat de stad toch weer wat levendiger werd zijn we naar 'Dutch Square' gelopen, het plein voor het Stadhuys. En ja, er was alweer leven genoeg. In Melaka kennen ze ook 'trishaws', de fietsen met een bakje (in dit geval ernaast) waar twee personen in kunnen zitten. En hier zijn ze het geweldigst, van degene we tot nu toe hebben gezien. Het is net een carnavalsoptocht als ze achter elkaar rijden! Versierd met bloemen, beren, een Hello Kitty-fiets, hartjes, je kunt het zo gek niet verzinnen! Een enorme gettoblaster achterop met keiharde muziek en in het donker zijn ze dus verlicht! Geweldig!!!




Na een drankje bij een gezellige bar, waar helaas de live-muziek al snel stopte toen we gingen zitten, was het alweer laat toen we ons bed op zochten. Hier doe je overal (tempel, guesthouse, winkels, etc) je schoenen uit en gaat op blote voeten binnen, op zich wel zo slim voor de schitterende vloeren en een grappig gezicht als je ergens naar binnen gaat, al die slippers (recht) voor de deur.


Na een heerlijke nacht slapen, waren we weer vroeg uit de veren. Op zich hadden we alles wat we wilden zien al gezien, maar dan konden we rustig ergens ontbijten en nog wat rondstruinen. In de straatjes was er nog weinig open, maar we vonden een plek waar we een overheerlijk ontbijt kregen! Genieten is dat, terwijl je de stad ziet ontwaken, de winkeliers de rolluiken aan het open schuiven zijn, hun waren buiten uitstallen, eerst nog een praatje maken met de buurman en hun stoepje vegen. We zijn de grote shoppingmall nog even gaan bekijken. Het was al warm, dus dan is het lekker afkoelen.

Het zou weer een lange rit terug worden en we hadden eigenlijk alles al gezien. Op het pleintje nog even wat gedronken en gekeken of we de Happy Bird nog zagen. Dit was niet het geval, dus toen de bus naar het centrale busstation kwam, er maar in gesprongen. Eenmaal bij het busstation, eerst maar even lunchen, bij een grote eetgelegenheid op de hoek. Heerlijk! En wat een heerlijkheid dat je hier overal gewoon prima vegetarisch kunt eten. Voor 11 RM, € 2,5 hadden we er weer een heerlijke lunch inzitten!



Om half drie ging de bus naar Seremban, twee uur rijden. Aan de buitenkant zag de bus er als nieuw uit, maar binnen was het iets anders. De stoelen waren super, twee aan de ene kant, een aan de andere kant en super comfortabel! We zaten ook heerlijk meteen vooraan met ruime beenruimte. Alleen de deur....die sloot niet helemaal goed meer en moest met een touw vastgeknoopt worden! Toen ik in de lach schoot, lachte onze chauffeur luidt mee! Haha!


In Seremban was het maar even wachten en toen kwam de bus er al aan naar Port Dickson. Die zat redelijk vol. Onderweg regende het goed en al eerder naar Seremban was duidelijk te zien dat het er al veel geregend had, de enorme afvoergoten waren kolkende massa's. In Port Dickson was het lang wachten op onze bus. Het was de laatste (18:40 uur) en de chauffeur ging eerst nog even eten. Het was al donker toen we aan boord kwamen, wat een reis weer. Maar wel geweldig!!

Op reis

Zondag 08 december 2013 @ 00:07

Vandaag hebben we van alles aan boord gedaan. Er zijn altijd wel wat kleine klusjes en we moeten natuurlijk ook dingen uitzoeken, klaarleggen of schoonmaken omdat we naar NL gaan. Het is dan altijd heerlijk als je in een haven ligt met stromend water en elektriciteit. Eigenlijk zijn we al aardig klaar om naar NL te gaan, nog een wasje en verder moet ik nog wat dingen bij elkaar zoeken en dan is het alleen nog in de tas stoppen. En dan natuurlijk even het gewicht checken. ;-)

Ik was de lunch aan het opruimen toen ik, met naar binnen stappen, in het water, een aardig eindje van de boot iets zag zwemmen. “Zwemt daar nu een slang?” Etienne keek om en na een blik met de verrekijker waren we erover eens…..weer een Ka!! Alleen wel van een andere familie. Korter, dikke kop en meer zwart met groen en niet van die duidelijk strepen. Jakkie!!!!! Hij zwom met aardige snelheid naar de damwand tegenover ons en zocht daar duidelijk naar een manier om omhoog te zwemmen. Etienne en Yvonne volgden hem nog een aardig tijdje langs de damwand en er kwam zelfs nog een tweede! Maar toen hij dichterbij was voor een duidelijke foto verdween hij. Ik weet niet wat ik ervan moet denken…. Gelukkig is er hier eten op de kant genoeg, dus ik hoop maar dat hij daar een beter stekkie vind dan op onze boot.

En omdat we toch al bijna klaar zijn, hebben we gisteren nog een nachtje in een ‘guesthouse’ in Melaka geboekt. Melaka is toeristisch en moet erg leuk zijn, dus ik heb er zin in! En voor 11 euro kun je wel een keer een hotelletje nemen. ;-)

Zingende buschauffeur

Vrijdag 06 december 2013 @ 23:31

Gisteren was het weer vroeg dag, de wekker ging zelfs! In veel landen moet je paspoort nog een half jaar geldig zijn, wat dus inhoud dat de verloopdatum van je paspoort 6 maanden korter is. Voor ons is dat iets om in de gaten te houden, want we reizen continu van land naar land en je kunt niet overal je paspoort verlengen. Het is dan nu tijd om een nieuw paspoort aan te gaan vragen. We komen even naar NL, dus dat leek het makkelijkste. Niet waar. Ten eerste de tijd, we moeten dat bijvoorbeeld op Schiphol aanvragen (wij zijn uitgeschreven en wonen niet in een gemeente) en dat duurt 10 werkdagen, met kerst en oud&nieuw zijn wij maar 11 werkdagen in NL. Krap dus! Daarnaast, we moeten bewijzen dat we NL’er zijn. Etienne heeft even gebeld, met de vraag hoe wij dit kunnen aantonen, buiten ons paspoort. Dat wist de dame ook niet, maar toch moesten we het doen.

Het aanvragen van een nieuw paspoort kan natuurlijk ook altijd in het land waar je op dat moment bent, mits er een ambassade is. Dat is hier in Kuala Lumpur. Even goed uitzoeken en besloten om het daar maar te doen. We hoeven daar niet aan te tonen dat we NL’er zijn, anders dan met ons paspoort. Dus vandaar dat we gisteren zo vroeg onderweg waren….

Om 7 uur hadden we de bus aan de grote weg hier net buiten het resort, naar Port Dickson. Daar waren we eergisteren al geweest, dus we wisten hoe of wat. Daar de bus gepakt naar Seremban. Dat was een goede aansluiting. Toen werd het een uurtje in de bus. In Seremban was het even kijken, een enorm rommelig treinstation, maar iedereen is zo behulpzaam en binnen no-time zaten we alweer in de bus naar KL (Kuala Lumpur). Weer een uurtje zitten, maar dit was een feestje. We zaten achter de chauffeur en dat was een schatje! En een artiest!! Hij startte de karaoke dvd op het tv-scherm en zong het hardste mee! Geweldig!!! The Eagles kwamen voorbij, gevolgd door Cindy Lauper, Bon Jovi en The Police, die ons meenamen naar de 80’er jaren.



In KL hebben we de metro genomen naar het station dichtbij de ambassade. Vandaar een taxi, maar dat was achteraf onzin, de voorrijkosten waren meer dan de rijkosten (75 cent). Het was erg dichtbij, maar we wilden zeker zijn… De ambassade zit in een gebouw met andere bedrijven en is gewoon prima. We werden na even wachten geholpen en alles ging erg efficiënt en snel. De kilo’s aan incheckpapieren en ons logboek waren voor niets, ze vroeg nergens naar. Over 8 tot 10 werkdagen is het paspoort alweer klaar! We spraken daar nog met een gezin, waarvan de man hier voor Shell werkt, kleine wereld!!

Daarna op zoek naar een lunchadresje, het was wel weer midden op de dag. Even geen rijst, maar MacDonalds. Daarna weer in de metro naar de Petronas Towers, het beeld van KL. Het zijn twee enorme glimmende torens en het hoofdkwartier van het nationale olie en gasbedrijf, Petronas. De torens zijn 452 meter hoog hebben samen een basis in de vorm van een achtkantige ster, die voorkomt in veel Arabische patronen. De torens hebben vijf ‘kanten’ en verwijzen daarmee naar de vijf pilaren van de Islam.


Er omheen staan ook markante torenflats. Een miljoenen stad met skyscrapers, Chinatown, Little India en de nodige shoppingmalls. De mall in KL central heeft westerse winkels en zelfs een mega Leica-store! Sjiek!! En ook de kerstversiering hier is weer grandioos!


We wilden zeker zijn dat we de bussen terug konden halen, dus gingen al weer op tijd aan de terugreis beginnen. De eerste bus vinden naar Seremban was een mooi script voor een slapstick! We gingen naar boven naar de ticket-offices, de bus stond beneden al te wachten, wij helemaal naar beneden, geen bus, gevraagd, dit is niet het goede perron, boven aan een ticketverkoper gevraagd, ga maar slapen, over een uur komt hij. Wij toch weer omhoog, want er gaan nog meer bussen, ander office, bus staat beneden, kaartjes kopen in de bus, wij weer naar beneden, ander perron, geen bus, de wachtenden gingen ook een hele andere richting uit, maar eentje wees ons naar perron 4, daar stond een bus. Wij naar de bus en ja hoor, deze ging naar Seremban, nu meteen en ticket konden we meteen kopen. Pfff, mooi!!! Voor de wachtenden rond deze perrons zal het vast lachen zijn geweest, wij weer omhoog en weer naar beneden. Haha!


In Seremban hadden we ook meteen weer de bus naar PD (Port Dickson) alleen zat deze al heel vol, dus werd het staan. Geen probleem verder, want de bus stopte vaak, dus halverwege zaten we alweer. Uiteindelijk doe je er, mits de aansluitingen goed zijn, zo’n 2,5 uur in de bus over. Jammer wel, want er is veel te zien in de stad en de reistijd om heen en weer op dezelfde dag te gaan is best lang. Maar eens kijken hoe we dat gaan doen als we de paspoorten weer gaan halen.

Eenmaal op de haven zijn we meteen naar Happy Hour gegaan, gezellig met Happy Bird. Daar ontmoetten we een andere Shell’er, een ‘away-day’ hadden in ‘ons’ resort. Heel grappig!!! Het was een gezellige happy hour en het was al laat toen ik nog wat te eten ging maken.

Vanochtend waren we druk met klusjes. Het anker was erg gezakt tijdens de tocht hierheen en als hij niet aan een touwtje hing, waren we hem kwijt geweest. Dus daar maar even een oplossing voor gemaakt om hem, tijdens langere tochten, te zekeren. Van mijn klusjes kwam niet veel, want sommige dingen moeten met tweeën gedaan worden. Vanmiddag was het even lekker internetten in de Sailors Bar met airco en lekkere watermeloen-juice en vanavond gaan we, in de restaurants buiten het resort, chinees eten met Yvonne en Roderick.

Natte verjaardag

Woensdag 04 december 2013 @ 17:49

Mijn 40'ste verjaardag begon ik gisteren nacht, nat, klef, plakkerig, bezweet, wiebelend en omringd door duizenden lichtjes! Met een beetje fantasie kan dit romantisch klinken, maar niets is minder waar....

Zondag vertrokken we uit Johor Bahru, een prima plek en een echte aanrader! De bedoeling was om in dagtochtjes naar Port Dickson te gaan. Zondag ging dat goed, na een prima, (motor- en zeil-) dagje, dropten we eind van de middag ons anker bij Bananen-eiland, Pulau Pisang. We lagen een keer niet alleen, drie boten lagen er al. Door de stroomgolven schommelden we wat, maar prima.

Maandag heel vroeg op, want het zou 70 mijl zijn naar onze volgende stop. Maar het was nog niet eens licht? He? Het was vreselijk weer! Enorme regenbuien en vette wind. Het werd hierdoor pas laat licht, wat ons deed besluiten maar een dagje te blijven waar we waren. De vette wind was namelijk niet mis en, zoals meestal hier, geen zeilwind, maar op de neus! Niet aantrekkelijk dus om 70 mijl te doen.

We kijken een paar (erg goede, illegale 1 euro) films en rummikubben. We checken de gribfiles en zien helaas dat het de komende dagen niet veel beter wordt. Jammer! Dinsdagochtend ziet het weer er toch heel wat beter uit en weer zitten de gribs er dus naast. We vertrekken en besluiten om maar in een keer door te gaan.

Het is een prima dagje, beetje zon, geen regen en ook de wind is (op de nose) niet al te veel. De stroom gooit af en toe roet in het eten, want zo helpt hij ons met 2 knopen en zo hebben we het ook weer tegen. In de loop van de middag zien we de wolken alweer komen en na het eten begint het te waaien en regenen. En dat blijft het doen...

...waardoor ik dus nat, plakkerig, enz mijn verjaardag in ga. En de lichtjes? Helaas geen sterren, maar een hoofdstuk apart.

We voeren naast de vaarweg, met daarin honderden grote schepen, tankers, coasters en cruiseboten. Het bleef druk op de AIS! En al die lichtjes zie je links langs varen, niets aan de hand. Rechts zijn er in de verte meer lichtjes, van de gebouwen op de kant. En daartussen in, heb je groene, felle witte, 'kaarsjes', gekleurde knipperende, een enkele rode. Van de (in mijn beleving duizenden, maar het zal meer tegen de honderden zijn;-)) vissers- en sleepboten! Het is erg moeilijk de lichtjes (en dus boten) die mogelijk op ramkoers liggen er tussenuit te pikken. En dan zijn er ook nog de lange netten, die met witte fenders drijvend gehouden worden, waar we overdag al over verschillende gevaren waren, zonder problemen.

Op een moment zakt onze snelheid snel in, naar onder de knoop! We hebben wel stroom tegen, maar van onze watersnelheid is ook niet veel meer over. Toch een net in de schroef? Nee, zo klinkt het niet, wat dan? Trekken we een net mee? Nee he, het is aardedonker, geen aantrekkelijk moment om te water te moeten. Maar even achteruit en draaien. Niets meer aan de hand! Fijn! Weer terug naar koers, we zakken toch weer onder een knoop! Weer achteruit, draaien. Hoe kan dat nou? We draaien nog een keer en varen 'terug', niets aan de hand. We maken een grote bocht terug naar onze koers en onze snelheid blijft ok, pfff! In de verte zien we wat witte fenders....waarschijnlijk waren wij in het net gevangen!

En het regent en het regent maar! Soms zo hard dat we geen enkel lichtje meer zien! Een onweersbui probeert daartussen ook nog indruk te maken, maar dat interesseert me niet eens meer, ik maak me drukker om de lichtjes. Er liggen verschillende vissersboten voor anker, dus ze kunnen niet uit de pad. Het stroomt hier goed, twee knopen en het is een bijzonder stuk. De kaart geeft aan dat er zandduinen onder water zijn van 13 meter hoog! En ja, dat herkennen we duidelijk op de diepte meter, je ziet het heel snel zo'n 12 tot 15 meter ondieper worden en dan ook weer heel snel dieper. Bijzonder! Nou ja, lange nacht kort, het gaat natuurlijk allemaal weer goed. En met het langzaam licht worden stopt de eindeloze regen en komt er ook aan deze 'vervelende nacht' een einde. We varen langs een kust met grote ressorts en hotels en maken daartussen de thuishaven voor La Luna voor de komende tijd op, Admiral Marina, net voor Port Dickson, die we vroeg in de ochtend aanlopen.


Het is een prachtige marina bij een groot hotel (>300 kamers), een zwembad, gym, tennisbaan, enz. Een Sailors Bar en Restaurant. Een schitterend luxe complex!! We hadden deze haven al uitgekozen om de boot achter te laten en dat is wel een prima keuze. Om de een of andere reden heb ik energie te over, dus daar maak ik gebruik van en zoek de was bij elkaar (wordt lekker voor je gedaan), haal de achterkajuit overhoop, laat alles luchten en klop de kussens van de kajuit. Als ik klaar ben met de afwas, komt Etienne terug van bijkletsen met de Happy Bird en we lopen met hun naar wat eettentje buiten het complex om te gaan lunchen. Er zijn daar een hoop winkeltjes en ook een prima supermarkt.


's Avonds gaan we nog een biertje drinken in de Sailors Bar en later gaan Etienne en ik nog wat internetten en we eten er overheerlijk! Etienne vult z'n 'vleesgehalte' weer aan en heeft een heerlijke steak. Ik blijf in stijl en smul van een overheerlijke viscurry. Ondanks een slechte nacht met weinig tot geen slaap, voelen we ons nog niet heel moe. Maar uit het feit dat we al slapen op het moment ons hoofd het kussen raakt, blijkt anders.

Ka-2 avontuur

Zaterdag 30 november 2013 @ 05:18

En toen kwamen we, na 3 dagen Singapore, weer terug aan boord. Even rustig aan, wat drinken. Etienne ging op de bank liggen en ik plofte op een kussen op de grond neer, aan mijn stukjes voor internet werken. In de haven zitten enorm veel muggen, waarschijnlijk omdat we op een rivier liggen en het havenfront overhangend over het water is, waaronder de modder bij laag water droog valt. Dus tegen vijven ga ik de mosquito-coils aansteken. Ik sta op en graai onder het gasfornuis naar het aluminium blik waar we ze altijd op leggen. Ik voel iets raars, kijk en pak ‘het’ nog even beet terwijl ik me afvraag wat het is. Een fractie van een seconde later realiseer ik me, wat ik tussen mijn vingers en duim heb……

Ik herken dan pas het zwart met gele strepen vel…… Ik spring achteruit en half hyperventilerend, puf ik tegen Etienne “Slang! Slang!” Hij springt op van de bank en vraagt waar. Ik piep “onder het gas”. We pakken de zaklamp en ja hoor, onder het gasfornuis ligt rustig opgekruld, de duidelijk grote broer van Ka van een dikke week geleden. Ik moet moeite doen mijn adem onder controle te krijgen. F&#^@*!! Deze is groter en dikker én in onze boot!!


Hij blijft rustig liggen en we klikken de wc-deur van de stopper, die daar ook in de buurt zit. Zo kunnen we Ka-2 even beter bekijken. Hij ligt gewoon heel relaxed daar en bij ons zakken de spanningen ook wat. Ok, wat nu? Ik maak eerst een foto. Onze vriend Hans had ons al gemaild met een mogelijke naam van Ka-1 en wenste voor een volgende keer een betere foto. Die hadden we nu.


Pikhaak weer gepakt en Etienne probeerde of hij hem daarmee kon oppakken. Maar de ruimte onder het gasfornuis is niet heel groot. Ik vluchtte naar buiten, het fototoestel in de aanslag. Ka-2 bleef uiterst rustig en kronkelde wat naar boven en van rechts naar links, maar wilde niet op de pikhaak komen. Op een gegeven moment was hij het zat en verdween. Euh, we hadden alleen even gemist waarheen!?! In het gasfornuis? Er zitten maar hele kleine gaten achter naar een ruimte achter de koelkast of eventueel achter de kastjes. We hebben het hele gasfornuis zowat binnenstebuiten gekeerd, maar geen Ka-2…

Nee!!! Ik schoot zowat in een stuip, vreselijk!! In ons huisje, binnen, ergens, zit een joekel van een slang. Ja, nee, daar ga ik nu even niet rustig van worden. Op de draden die achter de koelkast verdwijnen zagen we veel slijm zitten, waarschijnlijk was hij dus in die richting vertrokken. Wij vertrokken ook, van boord. Internetten en uit-eten.

We denken, zeker na het lezen over deze slang (boiga dendrophila melanota) op internet, dat hij tegelijk met de andere slang aan boord is gekomen. Ik heb dus waarschijnlijk al tig keer staan te koken met Ka-2 aan mijn voeten. Wie weet heb ik elke avond wel net naast z’n kop gegrepen met het blik pakken. Niet aan denken. Er is niets gebeurd. We bedenken waar hij allemaal heen kan en komen tot het veilige gevoel, dat hij, hoe dan ook, NIET in de achterkajuit (waar we slapen) kan komen. Dat klinkt fijn, we houden de deur dicht en kunnen ‘rustig’ slapen.

Als we op internet surfen en lezen over ‘onze’ Ka-2 ontdekken we dat hij voorkomt op alle eilanden die wij na Java hebben aangedaan. Hij is licht giftig en heeft z’n tanden achterin z’n bek. Hij kan maanden zonder eten (fijn!) en houdt het meest van kuikentjes en cavia’s (gelukkig niet van mensen). Hij kan ook agressief zijn. Dit laatste is iets wat wij bij Ka-1 en nu bij z’n broer niet ervaren, maar ok.

Als we terug aan boord komen, speuren we eerst heel de boot af met de zaklamp. Geen teken van ‘ons’ huisdier. We gaan slapen en dit gaat zelfs redelijk. Etienne moet er ’s nachts uit, maar nog steeds geen teken. Aan de ene kant hoop je dat je hem ziet en eigenhandig over boord kan zetten, dan weet je zeker dat hij van boord is. Aan de andere kant, vind je het niet erg als hij ’s nachts op verkenning gaat en stilletjes van boord glijdt.

We halen ‘s ochtends weer de boot overhoop, maar nog steeds geen spoor. We prenten in ons hoofd, dat bij alles wat we nu doen, eerst te kijken. Niet zomaar een kastje openrukken, niet zomaar blindelings een fles uit de krat onder tafel te pakken, enz enz. We kunnen verder toch niets doen en besluiten om wat te gaan internetten en ’s middags (gisteren dus, vrijdag) maar gewoon, zoals gepland, boodschappen te gaan doen, we willen namelijk zondag (morgen dus alweer) weg. We krijgen een mailtje van Hans met tips hoe hem te pakken en lezen verder dat hij veel geld waard is in NL. Nou, hij is gratis af te halen!!

We gaan met de taxi naar de Giant supermarkt en die is echt Giant, groot! Een perfecte supermarkt waar je alles kunt kopen en een heerlijke grote vers afdeling. We kopen lekkere dingen, maar wel met in het achterhoofd dat we over twee weken al naar NL vliegen. We hebben vier tassen propvol en hoeven maar zo’n 60 euro te betalen. Top!! Terug aan boord, eerst inspectie, niets te zien.

En dan gaat het zoals het meestal gaat, de rust keert terug en drukt de gedachte weg. We slapen zalig, maar als ik om 5 uur naar de wc ga, schijn ik eerst met de zaklamp de salon in. ’s Nachts worden ze actief en je verwacht half hem over de grond te zien kruipen. Niets. Ik schijn onder het gasfornuis. Niets. Ik check de wc. Niets. Doe het licht in de wc aan en besluit nog even achter de deur te kijken die tegen het gasfornuis vastgeklikt staat. Mijn adem stokt, ik zie een stuk lijf vanachter het gasfornuis, het kastje ingaan. We hadden het schuifdeurtje niet dichtgedaan…

Ik ruk de achterkajuitdeur open en Etienne stommelt meteen uit bed. Die heb ik uit z’n diepe slaap gerukt, dus hij moet echt eerst wakker worden. Ka zit op z’n gemakje half in het kastje en ik besluit toch maar eerst naar de wc te gaan. Lijkt me verstandig. ;-) Wat nu? We schijnen en zien dat hij duidelijk actiever is dan overdag. Moeten we hem dan juist nu gaan pakken, of juist wachten? En dan, hier gaan zitten kijken? Klaarwakker zijn we toch, zou je zeggen. Etienne komt met het sublieme idee de deurtjes dicht te doen, te vergrendelen met iets, zodat hij in het kastje moet blijven en morgenochtend, als hij rustiger is, iets te gaan doen. Ik vind het geweldig. We tikken z’n staart aan en die rolt hij langzaam het kastje in, schuifdeurtjes dicht en een stokje ertussen. Wij kruipen weer in bed, maar, mede omdat het al zo vroeg is, komt er van slapen niet veel meer.

Toch ben ik weer weggedommeld, want ik word wakker van de fluitketel. Etienne heeft gewoon ontbijt gemaakt, zoals altijd. De koffie en de thee stonden ook in het kastje, maar Ka-2 is heel rustig. We smeden een plan onder het eten. Daarna poetsen we onze tanden en kleden ons aan. Dan is het moed verzamelen en aan de slag.

We leggen handdoeken neer zodat hij niet meer zomaar achter het gasfornuis kan kruipen. We pakken de vuilnisbak en leggen die erop. Zoeken een goede deksel ervoor, Etienne grijpt weer de pikhaak en ik de zaklamp. Helaas kan ik niet naar buiten vluchten, maar moet schijnen met de zaklamp en kijken waar hij heen gaat. We willen proberen hem in de bak te krijgen, maar dat hadden jullie vast al door. Inmiddels stijgt de temperatuur buiten met de zon, maar binnen wordt het ook bloedheet. Het zweet loopt ons door de ogen en over onze ruggen, van de warmte, maar zeker ook van de inspanning. Ka is namelijk niet van plan de bak in te gaan.


Ik denk dat we een half uur bezig zijn. Je merkt dat Ka-2 steeds schrikachtiger wordt, maar van agressiviteit is niets te merken. Hij laat z’n tongetje geregeld zien, maar valt de pikhaak niet aan of opent z’n bek niet, zoals we op internet in een ‘aanvalspoging’ hadden gezien. Dit helpt wel in ons stressniveau,terwijl dat van Ka toch steeds hoger wordt. Hij wordt wat onrustiger, kronkelt van rechts naar links. We besluiten hem even met rust te laten. Als hij dan naar de ene kant van het kastje kronkelt, laden wij de andere kant snel leeg. En dit helpt. Op het moment hij daarna daarheen gaat kan Etienne hem met de pikhaak makkelijker tegenhouden en meer ‘leiden’ naar de bak. Eerst moest dat tussen de glazen en bekers door. Maar dan nog, Ka heeft weinig trek in de bak, ondanks ik hem al tig keer heb verteld dat dat echt beter voor hem is en we hem echt niet gaan killen.

Inmiddels ligt er aardig wat vel in het kastje en ik had er al een heel stuk uitgehaald met de glazen pakken. Komt van de stress, las ik. Ja, dat snap ik wel. Het arme beest weet natuurlijk ook niet hoe hij het heeft. We worden een beetje moedeloos, want kronkelen van rechts naar links daar is hij natuurlijk een meester in. “Moet ik hem uiteindelijk dan toch met m’n handen pakken en in de bak gooien?” verzucht Etienne met een grote frons op z’n voorhoofd. Ik haal m’n schouders op, ik weet het ook niet.

We houden even kort ‘pauze’ en proberen het dan nog een keer, iets ‘vasthoudender’. Etienne drukt geregeld Ka z’n kop klem en dirigeert hem zo naar de bak. Dat werkt en op het moment het grootste gedeelte van z’n lijf in de bak zit, pakt Etienne de bak weg en ik druk de deksel erop. Niet voordat Ka op verschillende plekken er zich toch weer met z’n koppie tussendoor had weten te wurmen. Pfff! Hij zit in de bak!!


We moeten duidelijk druk op de deksel blijven uitoefenen, want los erop leggen heeft totaal geen zin. Etienne pakt de bak en deksel boven en onder vast, ik stap de kuip in en pak hem over. Etienne gaat op de steiger staan en pakt de bak weer over. Als we aan het einde van de steiger zijn, moet ik terug rennen voor het fototoestel, helemaal vergeten! We halen de deksel eraf en Ka blijft heel zielig opgerold onderin liggen. Ik heb met hem te doen, maar dit is echt beter voor hem.


Met een enorme snok gooit Etienne hem uit de bak, zover mogelijk het water in. Ka vliegt door de lucht en zodra hij het water raakt, zwemt hij als een gek naar de steiger. Shit!! We volgen hem nog even rond de steiger, maar als hij de diepte in gaat verliezen we hem uit het oog. Dag Ka-2!!!


Ik ril van top tot teen en we ploffen beiden in de kuip. Ik moet weer denken aan mama Lou, die tegen Pipo zei “Pipo, een avontuur mag best spannend zijn, maar moet wel leuk blijven!” Nou, ik vond dit avontuur iets té spannend en hoop dat we Ka-3 nooit tegen gaan komen!!


PS Iets ontspannender leesvoer? Hieronder staat ons verslag van dag 2 en 3 in Singapore. Ook zijn de foto-albums van Indonesia (1 en 2) en Malaysia bijgewerkt!

Adrenaline momentjes

Vrijdag 22 november 2013 @ 01:31

We zijn alweer een paar dagen aan het vasteland. Letterlijk en figuurlijk. Het vasteland van Asia en vastgeknoopt aan een dock in de marina. We liggen in Malaysia, Danga Bay Marina in Johor Bahru. Dat ligt aan het water wat Singapore van het vasteland losmaakt. Maar even terug…

Na een nachtje voor anker bij Pulau Buru vertrokken we ’s ochtends vroeg om de ‘oversteek’ naar Malaysia te maken. Je steekt dan de drukke ‘boot-snelweg’ over en met de wetenschap dat Singapore de grootste haven van de wereld is, is het dus erg druk. Niet alleen met grote schepen die op de snelweg van rechts naar links varen en van links naar rechts, maar daar tussen varen sleepboten met bakken van links naar rechts en diagonaal, er is ook nog de nodige vissersboot en dan een enkel jacht wat ook nog even alles doorkruist.

Ons laatste nachtje in Indonesia was een onrustige, het onweerde, waaide en regende dat het een lieve lust was. De ergste bui die we recht over hebben gekregen tot nu toe. Met een warrig hoofd vertrokken we in een grauw decor. Na het ontbijt waren we goed wakker en zagen de grote schepen al voor ons heen en weer varen en op AIS is het nog nooit zo druk geweest. En toen…

...ik keek naar voren door de buiskap en zag een slang!! Die heel op z’n gemak wat aan het kronkelen en op verkenning was daar. Nou, ik was niet meer op m’n gemak en ademde in en piepte “slang, slang!” Etienne keek het water in naast de boot en vroeg zich af waarom ik in hemelsnaam zo paniekerig deed, we hadden toch al vaker een slang in het water gezien. Toen hij naar mij keek en mijn blik volgde moest ook hij drie keer knipperen. Ja, er zat een heus exemplaar, zo’n paar meter lang, vrij dik nog in het midden, zwart met geel, met listig gespleten tongetje, de boel te verkennen. Ik moest aan Kaa denken, de slang van Jungle Book. Met z’n ‘staart’ onder het reddingsvlot zakte hij met z’n kop het kajuitdak af en ik was blij dat het wc-raampje dicht was! Kaa ging weer terug omhoog en zat ons rustig te observeren. Waarschijnlijk rustiger dan wij hem. Bij ons klopte ons hart in de keel. Ik rende naar binnen om de ramen dicht te doen en schoof het luik van de kajuitingang dicht. Je weet maar nooit. Ik met een stok en Etienne met de pikhaak, stonden we heel stoer naar onze passagier te kijken. Wat nu? Ik maak nog snel een foto met de iPad door de buiskap, meer durfde ik echt niet. Minuten lijken uren te duren, maar hoe dan ook, dat beest moet NU van boord! We gaan bijna de drukke snelweg oversteken en we kunnen niet alles in de gaten houden. Etienne is de held van de dag en weet Kaa met de pikhaak op te tillen. En dan is het net als op tv, Kaa hangt daar heel relaxed aan de pikhaak, koppie omhoog en kijkt in het rond en naar Etienne. Gewoon, niets aan de hand. Etienne blijft toch niet lang staan en tjoept hem overboord, Kaa landt in het water en zwemt terug naar ons, maar onze 7 knopen kan hij (gelukkig!) niet bijhouden. Ik begin te gillen en Etienne ploft op de kajuitbank neer. Whaa, is dit echt gebeurd? Ik geloof dat ik vanaf nu de kakkerlakken aan boord, anders ga bekijken!


Veel tijd om ‘bij te komen’ hebben we niet, want we gaan de vaarweg in. Met het verkeer wat van links komt, de eerste baan die we oversteken, hebben we mazzel, er komt een gat waar we gebruik van kunnen maken en steken kort achter een tanker over, waarbij we geen snelheid hoeven te minderen ofzo. Perfect, fase 1 gehad. Dan komen we op het ankergebied, die boten liggen stil, dus daar kun je tussendoor slalommen. Dan de volgende baan. Dit wordt even krap met een schip, met de gegevens van de AIS en wat we visueel zien, nemen we gas terug om achter hem langs te kunnen gaan. Geen probleem. Maar dan komt het volgende adrenaline moment….op het moment dat we op een kritisch punt zitten, zie ik hem gaan draaien, naar ons toe! En nog verder, verder, echt recht op ons af! Het is even afwachten, want wat is het slimste om te doen, draait hij door, ziet hij ons nu pas, draait hij terug? Maar nee, hij blijft recht op ons afkomen! We zetten het gas er vol op en sturen van hem af. Dan gaat hij verder doordraaien en passeert op een haarafstand! Nou, dat is iets overdreven, ok, maar op een te korte afstand dan je wilt, maar het is wel mis gelukkig. Het is maar goed dat de kapitein van dat schip (en m’n moeder) me toen niet kon horen…dit tweede adrenalinemomentje bracht wat woorden naar boven die je alleen midden op zee mag roepen!



Verder gaat het allemaal prima en genieten we van de sleepboten (zelfs een uit NL!), de tankers, de booreilanden en verder wat er allemaal voor anker ligt en vaart. We varen verder de rivier op en dan doemt de brug al op. Een van de bruggen tussen Malaysia en Singapore waar we onderdoor moeten. We varen verder de rivier op en verbazen ons over de moderne bouw die we aan de ‘waterkant’ in Malaysia zien. Dat hadden we niet verwacht. Het contrast wordt alleen nog maar groter, verder op de rivier liggen enorme visfarms en aan de horizon zien we de hoogbouw van Johor Bahru. He? Hoogbouw, wolkenkrabbers in Malaysia? Tja, je vormt je vaak een beeld in je hoofd, wat achteraf niet klopt.



We lopen Danga Bay Marina in, een moderne haven en worden door wel vijf man opgevangen. Super! De haven regelt het inklaren voor je, dus dat gaat lekker soepel. Er is (langzaam) internet en redelijke douches. Het havenfront bestaat uit restaurants en het is een drukte van jewelste ’s avonds. Als we met de taxi geld gaan pinnen, moet ik mijn idee helemaal bijstellen. Er wordt overal gebouwd en het is meer modern met een Aziatisch vleugje, dan andersom. Gisteren met het busje van de haven naar een shopping-mall. Deze mall is wel duidelijk ‘Malaysisch’, met heel veel winkels waar ze de meest schitterende hoofddoeken en bijpassende ‘jurken’ verkopen. De supermarkt is niet heel geweldig, helaas geen fruit, maar wel wat verse groente.


Vandaag zijn we naar het centrum gegaan. Er was relatief ‘weinig’ te doen, want de Sultan van de streek Johor is jarig, dus was het een Locale Feestdag, met veel dicht. Het winkelcentrum in het centrum was open en daar kun je wel een dag vullen. Heel groot en vijf verdiepingen hoog, met westerse winkels en heerlijke eetplekjes. We hebben echt lekker geshopt ook, waaronder een aantal gave t-shirts (die zijn echt goedkoop hier!). En een Lonely Planet van Malaysia en Singapore, dus we zijn nu plannen aan het maken om volgende week een paar dagen naar Singapore te gaan.