Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Wandelen, snorkelen en eten

Woensdag 09 april 2014 @ 03:08

Het zijn rustige dagen. Er is hier weinig te beleven. We zijn naar de andere eilandjes gelopen en hebben de straatjes doorkruist. Met Inish wilden we fietsen huren om helemaal naar het ‘einde’ bij Hithadhoo te gaan, maar helaas, het huren van fietsen lukte niet. Er gaat hier wel een bus, maar de een zegt ‘elk half uur’, de volgende heeft het over elke drie uur. Dat is te onzeker, dus hebben we maar wat rondgelopen en wat shops bekeken en lekker geluncht.


Verder zijn we ook gaan snorkelen net buiten de ‘swimmingpool’ waar we in liggen. Heel veel vis!! Het zicht is helaas niet superbest en het koraal is mooi, al met al wel weer heerlijk om te snorkelen. We hebben twee haaitjes gezien en een big napoleon. Geweldig!! De schildpadden zijn ook altijd leuk en de roggen super natuurlijk.


Afkoelen doe je hier niet, het water is net zo warm als boven water. Duik je wat dieper, dan is het koeler, maar je kunt gewoon heel lang in het water blijven. Boven water is het ook nog steeds erg warm en het koelt niet af ’s nachts.


Elke avond gaan we, samen met Inish, uit eten. Af en toe gaan er ook andere boten mee, dus zo hebben we alweer wat nieuwe vrienden erbij. Op dit moment liggen er nog 3 andere boten.

Vandaag hebben we uitgeklaard en boodschappen gedaan. Het is heel bijzonder, maar het is hier niet duur. Waarschijnlijk worden de etenswaren gesubsidieerd. Er is niet heel veel keus, maar genoeg om nog even wat aan te vullen. En verse veggies en fruit, dat is er genoeg. Wel ligt alles in de koelcel, dus moet het de koelkast in. Deze zit nu dan ook bom en bomvol. Het fruit is hier weer heerlijk; mango’s, bananen, meloenen, limoenen, sinaasappels en papaya’s!

Atoll life

Zaterdag 05 april 2014 @ 02:01

Een dag na het inklaren en een heerlijk rustig nachtje slapen, zijn wij weer verkast naar een baaitje tussen twee eilandjes in. De locals noemen het de ‘swimmingpool’. De ‘swimmingpool’ wordt aan de ene kant afgeschermd door een cementen dijk, cq brug, de andere twee kanten door eilandjes en de laatste kant is een rif, waar een kleine doorgang door is. Een heel ondiep smal doorgangetje, maar goed te doen. Het water is, door de ondiepte en het zand, een schitterende kleur blauw! En je ligt heerlijk beschut.


Het Addu Atoll, het atol waar wij zijn neergestreken, bestaat uit 7 bewoonde eilandjes, waar (in 2006) 28.000 mensen woonde. Hierdoor is het een van de grotere en drukkere bewoonde atollen. Vijf van de eilandjes zijn aan elkaar gelinkt door bruggen en hierdoor is er een aardig stukje ‘leefland’ ontstaan. Als onderdeel van de verdediging van de Indian Ocean in de tweede wereldoorlog bouwde Engeland op Gan, (het grootste eilandje in dit atol) een militaire basis. Deze is later uitgebreid en een veel belangrijke rol gaan spelen tijdens de koude oorlog. De Britten hebben de bruggen naar de eilanden gebouwd, het vliegveld en nog veel meer wat hoorde bij een militaire basis. Continu waren er 600 militairen en in ‘drukke’ tijden zelfs 3.000. Voor de locals een enorme bron van werkverschaffing en zij leerden Engels. Toen de Britten dan ook in ’76 wegtrokken en de militaire basis verlieten, trokken veel locals naar de noordelijke atollen om in het tourism te gaan werken. Toen, rond 2008, er pas directe vluchten van Malle (noordelijk atol) naar Gan kwamen, kwam het tourism hier ook meer in beeld. Nu zijn er een paar resorts, maar hoofdzakelijk is het gewoon ‘het locale leven’ hier.

De nieuwere huizen zijn van cement en de doorgaande weg is van asfalt. Maar neem je een zijstraat, dan zijn de huizen koraal en de straten van zand. De mensen zijn moslim en je wordt al vroeg gewekt door de moskee. De mensen verplaatsen zich, ook hier, op scootertjes. Er zijn toeristenwinkeltjes met prachtige spullen en wat supermarktjes, een hardware zaak en restaurants. De mensen zijn heel vriendelijk en de meesten spreken wat Engels.


Eergisteren hadden we met onze agent afgesproken. Daarna hebben we, samen met Inish nog wat rondgelopen. Je kunt hier ook weer goedkoop en lekker eten. Op Feydhoo werden we aangesproken door een Bosnier die hier al wat jaren woont. Inish heeft een scheur in de genua, die eigenlijk hier gemaakt moet worden. Deze Bosnier heeft jaren met toeristen rondgevaren en had nog wel wat oude zeilen liggen. Ook wist hij iemand met een goed naaimachine. Heel fijn dus! Mensen zijn zowieso heel vriendelijk en behulpzaam, want gisteren spraken we met een visser die hier op het strand zijn boot aan het verven was. We kochten bananen bij een straatstalletje en spraken daar met een man die al verschillende keren in Haarlem was geweest en werkte voor een NL’s bedrijf hier op Feydhoo. We snapten er niet heel veel van en kende het bedrijf ook niet, iets met een loterij ofzo...

Gisteren zijn wij diesel gaan halen bij het pompstation langs de weg. Prima, dinghy op het strand en met het karretje op pad. Daarmee zijn we weer klaar om te vertrekken en zijn nu wat kleine klusjes aan het doen. Helaas is het zicht onder water niet heel goed, want we zagen al verschillende schildpadden en roggen. Misschien morgen of overmorgen maar een eindje verder op onderzoek. Het weer is wel verbeterd, de wind is wat gaan liggen en de zon straalt hier aan de hemel.

Surprise!!

Woensdag 02 april 2014 @ 15:24

We zijn op de Malediven! Jawel, vanochtend voeren we het Addo Atol in, het meest zuidelijke atol van de Malediven.
.
De eerste dagen weg uit Sri Lanka waren prima, heel lekker relaxed. We zagen een lage druk gebied bij Chagos komen, waardoor het zeiltechnisch beter was naar de Malediven te steken en vandaar uit dan eventueel weer af te zakken naar Chagos. Met de mogelijkheid om ook op de Malediven te stoppen. Geen probleem, het was rustig en een dagje meer of minder, zoals het gaat gaat het goed.
.
Maar dat veranderde een paar dagen geleden drastisch. Rond de evenaar zit een bepaalde bekende en beruchte zone. Een zone die zorgt voor windstiltes of veel squals, met wind en regen. Het eerste, de windstiltes hebben we naar Ecuador gehad, nu kregen we de andere versie. Geen blauwe dagen met een wit wolkje, nee, de dagen waren grijs, hartstikke grijs, met zwarte wolken. Gitzwarte wolken! De eerste dag hadden we gelukkig nog niet veel wind bij de buien, maar regenen dat het deed! En de wind draaide continu met de buien mee, waardoor je bezig bleef. Genua naar links, genua naar rechts. Grootzeil naar rechts, grootzeil naar links. Rifje erin, rifje eruit. En dat ging ook 's nachts zo door. Na een dag en een nacht waren we kapot. En dan is het jammer dat er geen 'pause-knop' is….
.
De nacht erna was er een van wind op de neus en nog hard ook. Zeilen ging door de golven ook niet, of we gingen terug naar Sri Lanka. Motortje maar aan. Wat een gedoe. Dag erna weer kunnen zeilen. Opkruisen wel en een rak terug konden we ineens de juiste koers weer zeilen! Tof! De wind bleef nog steeds pittig en alle riffen zaten er bijna in. Inish had het besluit al genomen om vanwege praktische redenen naar Addo (Malediven) te gaan. Wij besloten het toen ook. We waren het zat!
.
De laatste dag, gisteren dus, was een redelijke dag. Het was nog wel grijs, maar lichter grijs en de zwarte wolken waren niet meer zo zwart. Ook was er nu maar een enkele bui. Een verademing! En dan kunnen we ook weer wat lachen, om de gekste dingen. Door de golven die er nog steeds goed liepen kregen we nog wel wat water over en toen ik voor zat om de running-backstay naar achter te halen, hoorde ik een klap, die aangaf dat er een grote golf tegen de boot sloeg. Ik keek en duik meteen naar beneden, het volgende moment zat ik tot mijn kruin in een golf en voelde mijn voeten wegglijden. Geen probleem, ik zit altijd vast. Maar toen hoorde ik ook 'paf' en wist het meteen….mijn reddingsvest schoot me te hulp en blies op! Alleen was dat nu nog niet helemaal nodig! Het zijn goede reddingsvesten met enorm veel drijfvermogen, dat werd ons wel duidelijk door de enorme bult van knaloranje ballon die mijn hoofd omringde. Ik greep de backstay en kroop naar achter, maar je kunt je bijna niet meer
bewegen, zo moet het Michelin-mannetje zich altijd voelen. Bij mijn gestuntel kwam Etienne niet meer bij. Ik kon me maar net uit mijn vestje worstelen…. Werken doen ze dus, nu nog even een nieuw patroon erin.
.
Gisterenavond werd het nog beter, het waaide nog steeds zo'n dikke 18 knopen, maar het was bezeild en wat constanter. En, Addo kwam in zicht. La Luna was het ook zat en we raceten de nacht door, zodat we vanochtend het atol binnen konden varen. Maar met deze wind is het in dit atol ook zoeken naar een rustig plekje. Het is wel weer grappig, een atol. Laag met wat palmbomen. Ze hebben de landstukjes aan elkaar verbonden met bruggen. Schattig. We hebben ons anker ver van het stadje laten vallen, maar daar was het rustig.
.
En vanmiddag kregen we bezoek van customs, immigration, health en de navy. Super aardige jongens en heel behulpzaam. Een stapel papier weer, maar het ging heel soepeltjes. Geen vragen voor 'cadeautjes', niet eens binnen willen kijken. We mochten hier een nachtje blijven liggen, maar konden morgen toch beter een 'haventje' in gaan. Daar was meer. En we moeten binnen 48 uur een agent hebben ingeschakeld. Geen probleem. We blijven maar een weekje, waardoor we alleen in- en uitklaarkosten hoeven te betalen. Dat wisten we. Anders wordt het met de cruisingpermit, parkfee en weet ik wat nog meer, enorm duur. Och, een weekje dit atol, leuk!!

Rustig, stilstaande tijd

Maandag 31 maart 2014 @ 12:56

Het is prachtig weer als we wegvaren van Sri Lanka, strak blauwe lucht, maar geen wind. Geen probleem, zo kunnen we rustig beginnen en motoren weg van het land. We komen weer in de 'shipping line', de snelweg met grote scheepvaart. Hoe fijn is AIS dan! Aan het einde van de dag kan de motor uit en zeilen we zachtjes de nacht in. Het is een mooie sterrenhemel en gelukkig maar een enkele visser, maar wel wat grote scheepvaart die voor ons uitwijken. Tegen de ochtend komt er een voorzichtig, maar prachtig maansikkeltje op.
.
De dag erna is ook prachtig, strakblauwe lucht met af en toe een wolkje. We zeilen rustig, er is niet veel wind, maar genoeg om te zeilen. Door de warmte van de zon, het zeewater en de motor van de eerste dag, moet ik mijn moestuintje verplaatsen naar de koelkast om hopelijk zo de veggies nog te kunnen redden. Omdat het rustig is, komen we sneller in het zeilritme. De dolfijnen doen ons uitgeleide en begeleiden ons uren achter elkaar. Is de ene grote groep weg, zien we even later de ander alweer onze kant op komen. Het zijn springers, met kleintjes en ze zijn met veel!! Ik kan ze niet tellen, maar zover we kijken zien we vinnen en staarten boven komen. Het blijft elke keer genieten en het is alsof de tijd even stil staat.