Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Zand, palmboom , geit en veiligheidsregels

Zondag 26 september 2010 @ 21:02

Hadden we net besloten om een dagje een auto te huren, krijgen we de schrik van ons leven door het auto-ongeluk van Margreet en Eric (Liberty). Na veel wikken en wegen, toch besloten een dagje met de auto weg te gaan. Inmiddels hebben we gehoord dat het met Magreet ook weer goed gaat, daar zijn we wel erg blij om.

Gisteren al om 8 uur de auto opgehaald en daarna meteen de stad uit. Het was een Dacia Logan, grijs. Niet heel bijzonder, maar wel met airco!! Via een secundaire weg naar de High Atlas, op weg naar de de Tizi n’Test-pas op 2092 meter. Het alleen al rijden door het binnenland is gewoon leuk! Je ziet van alles op de wegen; hele grote BMW’s, ezels met karren, fietsen of brommertjes met daarop zoveel stro en gras, dat je niet voor mogelijk houd. Maar ook grote vrachtwagens, met mensen of koeien. De dorpjes zijn spookstadjes van troosteloos bruine leem of juist een wervelend stadje met veel vrachtwagens die stoppen, marktjes en winkeltjes. Winkeltjes, maar ook werkplaatjes; fietsenmakers, timmerwerkplaats , metaalsnijders en kleine metaalfabriekjes. Je kijkt je ogen uit! De bergen komen steeds dichterbij. Zanderig met af en toe een boompje. Je kunt goed zien dat het in de dalen vruchtbaarder is omdat daar meer bomen of gras is. Een van de geweldigste dingen wat we zagen was toch wel een boom vol met geiten!! Je hebt langs de wegen en op de hellingen heel veel geiten lopen en die zitten dus ook in bomen. Het is een goede weg, met haarspeldbochten, die langzaam omhoog klimt. Op een gegeven moment heb je bij elke ‘hoek’ van een berg een restaurantje. Bij eentje hebben we gegeten, tomaten en ei in de tajine. Lekker!

Via Taroudannt zijn we teruggekomen. Taroudannt is een berbers dorpje met een hele mooie ‘rampart’ (omheining) van 7,5 km. We zijn alleen zo verwend met mooie kasbahs en schitterende medina’s waardoor Taroudannt leuk was, maar niet bijzonder. Eenmaal terug waren we moe van alle indrukken, maar een dagje zo het binnenland in is zeker de moeite waard!



We hebben, heel trouw, getankt bij de Shell natuurlijk. Je ziet heel veel Shell-pompen in Marokko trouwens, naast ook een paar lokale merken. Wat ik super grappig vond…..toen we stonden te tanken viel mijn oog op een poster op het raam….de Kardinale Veiligheidsregels in het Arabisch. Dit zijn veiligheidsregels die binnen Shell wereldwijd zijn uitgerold en waar alle medewerkers (van Shell en aannemers) zich aan moeten houden, om zo de veiligheid van de mensen te verhogen. Dit vond ik toch wel erg hilarisch!



Vandaag rustig aan gedaan. Uitgebreid het weer gecheckt voor de komende dagen en ja, we gaan morgen oversteken naar de Canarische Eilanden. Verwachting is dat we daar zo’n 2 dagen en 2 nachten over gaan doen. Vandaag dus de boot weer ‘vertrek’-klaar gemaakt, wat inhoud dat alles zeevast moet staan. Ook weer boodschappen gedaan zodat we de komende dagen niet verhongeren. Wat grappig is, je wordt steeds praktischer in dingen opbergen en zeevast zetten. Maar ook wen je aan wat je aan eten gaat maken en dus moet klaarzetten. Zometeen nog lekker uit eten en dan rustig slapen. We gaan morgen op de middag weg, dus tijd zat. Benieuwd wat de Canaries ons weer zullen brengen. Het zal zeker minder enerverend zijn dan Marokko was!

! De foto's van Casablanca (Hassan II moskee), Safi en El Jadida staan in het foto-album.

Toeristisch Marokko

Vrijdag 24 september 2010 @ 16:21

Agadir is zó anders dan we tot nu toe hebben gezien van Marokko. We liggen in een mooie echte marina met daaromheen gebouwtjes met appartement en daaronder winkeltjes en restaurants. Het oogt niet echt Marokkaans, de bouw wel een beetje, en ook de prijzen zijn gewoon Europees hier. De gebouwtjes staan wel voor meer dan de helft leeg! Vanaf dit ‘resort’ loop je de boulevard op, met nog meer restaurants, toeristische winkels en heel veel toeristen. De Kasbah ligt bovenop een berg (foto volgt) en voor de Medina moet je entree betalen! Alles ligt op ook op zo’n afstand dat je dat met een taxi moet doen. Dit is wel even ander Marokko! Ik ben blij dat ik in Essaouira nog lekker munt hebt gekocht (1 Dh) en verse groenten (heel veel voor 15 Dh = minder dan 1,50!). Dat is toch eigenlijk wel leuker. Ook begin je het net een beetje door te krijgen; de prijzen weet je inmiddels waardoor ze je niet meer kunnen afzetten (je moet er even tijd insteken en gewoon kijken wat andere betalen! Ken je meteen alle muntjes goed herkennen.), daarnaast kun je als vrouw het beste de weg of dingen vragen aan andere vrouwen, ze helpen je super vriendelijk en vinden dat erg leuk (zij vragen dan niet om geld, wat de mannen wel doen).

Ik wilde hier nog wat ‘souvenirs’ scoren, nou dat doe ik ook maar niet. Alles heeft een Europees prijsje. Gisteren de boot gewassen en met de taxi naar de Marjame geweest, een grote supermarkt waar je heel veel kunt kopen. Zelfs drank! Maar € 1,50 voor een blikje Heineken (33cl) is wel veel , alhoewel je daar op het terras 30 Dh = ongeveer 3 euro voor betaald! Wij gaan nog even alcoholvrij door het leven, hopelijk zijn de prijzen op de Canaries beter.

Bij de Marjame hebben we een douchekop gekocht met dezelfde aansluiting als Gardena. Jullie snappen het al wel… ik ga niet meer douchen in het gebouwtje hier, maar gewoon op de steiger. Deze douchekop gaat via het kliksysteem op de slang en perfect! Gisterenavond al uitgetest. Er zitten zelfs verschillende standen op het ‘pistooltje’ á la douchekop. Ik zoek het donkerste plekje op de steiger, rondom de haven zitten de terrassen namelijk vol, en douche gewoon in mijn bikini. Super! Geen kakkerlak gezien ;-)…. misschien was het daar wel te donker voor.

Vandaag eerst de was gedaan, ze hebben in deze marina geen wasmachine. Dus lekker met water gespeeld terwijl het al super heet is! Er waait een warme wind. Vannacht ging het ook even heel hard waaien (Jack had 25 knopen gezien), eerst een koude wind vanaf zee en daarna een warme wind vanaf het land. Het is ’s avonds hier gewoon nog 30 graden! Vanmiddag gaan we een auto huren voor morgen, we gaan samen met Jack (Tin Hau) een dagje de Atlas in. Een beetje cultuur en zand snuiven.

! Foto's van Rabat, Mohammedia en Jorf Lasfar staan in het foto-album

Heerlijk douchen!!!

Donderdag 23 september 2010 @ 01:19

Vanochtend was het nog donker toen we wegvoeren, 5 uur. Het was heel de nacht al een bedrijvigheid van jewelste in de haven, met af en aan varende vissersboten. Vanochtend voeren er ook een hele boel tegelijk met ons naar buiten. Het was erg donker omdat de maan achter de wolken zat. Je zag nu weer het mooie licht in het water, maar nu ook van wegschietende vissen! Het was net van dat siervuurwerk wat kronkelend omhoog gaat. Schitterend!! Want waren er veel vissen, dan waren er veel kringeltjes. Ik ben nog even wat gaan slapen, Etienne hield wacht. Dat hoefde hij niet alleen te doen, want hij werd vergezeld door tientallen dolfijnen die sprongen en speelden met onze boeg. En zoals altijd, pak je de camera, springen ze niet meer. Het was een beetje een bewolkte dag waardoor het niet heel warm was. We hebben ook nog redelijk kunnen zeilen, met de genaker en later gewoon op grootzeil en genua. Heerlijk, 7 knopen snelheid onder zeil! Het was jammer dat het niet helder was, want het landschap is meer bergachtig geworden. Schitterend om te zien!

Inmiddels zijn we in Agadir, onze laatste stop in Marokko. Agadir is een hele grote stad met een spik splinternieuwe haven. Je ligt hier heerlijk aan een schone steiger met water en elektriciteit. Jack (Tin Hau) had een bonito gevangen (kleine tonijn), dus die heerlijk verorberd. Daarna douchen!! Nou... ik ben nog nooit zo snel klaar geweest. Het zijn kleine hokjes, heel oud en verpauperd. Ik doe de deur dicht, met moeite in het slot en wat zit er bovenop de deurpost? Ja, inderdaad, een kakkerlak! Ik begin te gillen en breek half die deur af, weer naar buiten. De twee bewakers komen aanhollen en het enige wat ik kan doen is gieberen en “Iîeeeh” roepen. De ene bewaker vraagt heel bezorgd “mosquito?” Geen idee wat kakkerlak in het Frans of Arabisch is, dus ik wijs waar dat ding moet zitten. Die twee mannen wisten zich geen houding te geven, een of ander hysterisch gieberende griet die staat te springen voor de douches. ;-) En ja, hoor, hij zag hem! Aaah! Hij weg, komt terug met een grote bezem, maait een paar keer over de deurpost, zo weg. Ja, daaaag! Ik ga dat kleine hokje niet meer in. Ok, dan de andere. Daar lag een doodgetrapte, heel mooi uitgeplet exemplaar in de douchebak, NOT! Hij probeerde hem weg te spoelen, wat niet helemaal ging omdat hij zo geplet aan de bak zat. In het andere hokje zat Etienne, dus het laatste bekeken. Dat zag er wel kakkerlak vrij uit. Met de nadruk op ‘zag’, want volgens mij weten die krengen het… zodra ik de deur weer in het slot had, rende er eentje van links naar rechts achter de plint. Ik stond, inmiddels in mijn blootje, bijna alweer buiten. Tja, dat ging zo niet…. Ik de plint in de gaten gehouden en super snel gedouched. Brrrrr! Denk je alles gehad te hebben, kakkerlak vrij uit het hokje. Is de deur van het hokje van Etienne in het slot gevallen, maar heeft geen deurklinken. Die kan er dus niet uit! Na veel getrap tegen de deur en geprobeer, heeft hij het dekseltje van het putje maar gebruikt en kon hij weer naar buiten. Goh, fijn… we hebben weer douches in de haven….

Haven van Essaouira

Dinsdag 21 september 2010 @ 15:44

Dit is het Marokko zoals wij ervaren... we liggen vaak midden in een altijd bedrijvige vissershaven, hoort mensen schreeuwen (in het Marokkaans lijkt het alsof ze altijd ruzie hebben), de vissen drijven voorbij, je hoort continu de buitenboordmotoren, de generatoren en ruikt de vissen, de meeuwen cirkelen rond de boten en op de kant moet je je tenen bij elkaar houden, maar je kijkt je ogen uit. Tijdens het eten van mijn heerlijke lasagne komt er zware Italiaanse opera uit de krakende speakers van het restaurant, op de achtergrond hoor ik de eigenaar met z'n vrouw ruzie maken, op een paar grote stappen trekt voor me langs het drukke toeristische leven van Essaouira. Dit is weer een heel ander Marokko dan de haven, dit is de Medina, het winkelgedeelte. De winkels zijn gekleurd door de stoffen, de slippers, de aardewerken potten en het houtsnijwerk. Daartussen zijn hele kleine winkeltjes die van alles verkopen, van safraan tot pampers, van yoghurt tot kakkerlakkenspray. De straten zijn stoffig en rommelig, met een continue stroom van flanerende mensen. Je ziet Marokannen in jellaba met en zonder hoofddoek, sommigen helemaal gesluierd, maar ook hele hippe moderne Marokannen. Daartussen lopen de toeristen, in (te) korte rokken of broeken, hempjes in alle kleuren en varianten of in lange rokken met dreadlocks, met knalrode gezichten van de zon en hitte, of omdat ze achterna gezeten worden door een gids. Er is hier altijd wel wat te zien en te beleven. En wat vind ik het leukste... ik weet het niet....ik kan af en toe wel even moe zijn van de vissenlucht, het schreeuwerige van de haven, maar ook van de mensen die continu iets van je willen. En toch... het is eigenlijk gewoon genieten!





Essaouira: het toeristiche Marokko is begonnen

Maandag 20 september 2010 @ 15:14

Gisteren was het weer een lange dag zeilen van Safi naar Essaouira. Gelukkig was het wel voornamelijk zeilen en hebben we zelfs nog een aardig tijdje de genaker op gehad. Het was heel de dag bewolkt en in de middag zagen we in de verte al slecht weer. En ja hoor, dat heeft ons aardig achtervolgd. Onweer op het water vind ik toch altijd wel heel eng, het schip voelde je bewegen! We hebben ook een flinke regenbui gehad, die een hele tijd heeft geduurd. Dan denk je: fijn, is het schip weer ontzout. Nou, niet dus, ik ben bang dat ze in de Sahara geen zand meer hebben liggen, dat ligt allemaal bij ons aan boord. La Luna is vies! Alles is bedekt onder een laagje water met zand… in Agadir maar met de slang erop. Dat doet mij wel pijn, zeker als je weet dat ze in Marokko een schrijnend water tekort hebben, maar ok… het moet dan maar voor een keertje.

Als we zo’n dag varen, varen we redelijk met elkaar op. De Tin Hau is iets groter dan ons en de Blue Spirit nog wat groter, dus die loopt wel wat harder. Maar op de motor kunnen we aardig bij elkaar blijven. Wanneer we net als gisteren kunnen zeilen en de genaker opzetten lopen wij de beide schepen voorbij. We hebben er nu al meer dan 2000 mijlen opzitten deze reis en we zijn 3,5 maand onderweg. Omdat je ‘langzaam’ van plaats naar plaats gaat, hebben wij niet zo het idee dat we al zo ver zijn, maar als je dan op Google Maps kijkt en ziet waar we zitten t.o.v. NL, dat is dan toch wel raar. Hier in Essaouira is het super toeristisch. Dat is wel weer heel erg wennen! We spraken net met een paar Nederlanders, die zelf een zeilboot hebben en de Zeilen lezen en ons daaruit kende, dan heb je ineens wel weer het besef van; ja, wij zijn hier toch maar helemaal met onze boot heen gevaren….hihi.

Essaouira is toeristisch maar heeft geen internet in de (vissers)haven. We zitten nu dan ook erg decadent in het top class hotel van Essaouira met jus d’orange en lekkere koekjes te internetten. Met de drukte buiten op straat is het hier een oase van rust.

Uit eten in Safi

Zondag 19 september 2010 @ 09:27

Vandaag is Julia alweer 1 jaar geworden! Julia is ons nichtje, dus we moesten en zouden internet gaan vinden. Safi is een grote plaats en we liggen in een grote haven. Maar hier in Marokko zegt dat qua internet niet zoveel. In de grootste plaatsen heb je het niet en waar je het niet verwacht heb je het. Onderweg naar het Ibis hotel (de Lonely Planet is handig!) kwamen we langs een koffie/thee huis waar ze wifi hadden. Yes!! Heerlijk weer email binnengehaald en wat sites gelezen. Helaas was het wel te langzaam om te skypen.
.
Daarna de medina in. Ik ben inmiddels een paar hele gave slippertjes rijker en het afdingen ging me eigenlijk best goed af. Wat ook heel grappig is om te zien is het corrigerende door de oudere Marokkanen. Ik had een bedrag afgesproken met de verkoper (een jonge knul) en dat accepteerde hij na veel gepruttel. Helaas had ik geen gepast geld met als gevolg dat hij geen wisselgeld wilde geven. Ik stond al klaar om het tasje terug te geven en had bijna het briefje alweer uit z'n hand gerukt tot een oudere Marokaan zich ermee bemoeide, wat neerkwam op dat de verkoper iets had afgesproken en zich daaraan moest houden. De verkoper keek me toch boos... maar ik kreeg wel mijn wisselgeld en belangrijker...ik had mijn slippertjes!
.
Boodschappen doen blijft moeilijk. Verse dingen en brood zijn redelijk goed te krijgen, maar dat vlees…als we eindelijk een slager zien, hangen er alleen geitenpoten. Aangezien ik daar geen lekker recept van heb, hebben we die maar niet meegenomen. ;-)
.
De medina hier is weer heel anders dan in andere plaatsjes, veel gewelven, hele kleine straatjes en dit was echt een doolhof met veel doodlopende stukken. Ik weet inmiddels dan ook het Arabische woord voor 'doodlopend'. De kinderen waren geweldig! Kwamen hun franse zinnetjes oefenen en die grote glimlachen, geweldig. Ze waarschuwden ons soms met 'baboesja' (fonetisch geschreven), na een paar keer snapte ik dat dat dus 'doodlopend' betekende.
.
We zijn met z'n vieren (Jack, Rene en wij) uit eten gegaan. Safi wordt 's avonds een bruisende drukke stad waarbij alle Marokkanen flaneren over straat langs de uitgestalde koopwaar in hun mooiste kleren of jellaba's. Heerlijk sfeertje. Op het plein stonden allerlei karretjes waar verschillend eten werd gemaakt. Ik heb sardientjes geproefd en bij een ander stalletje hebben we een broodje genomen met gehakt, uitjes, frietjes en nog wat meer. Op tuinstoelen kon je het rustig opeten terwijl je keek naar de flanerende mensen. Het broodje was erg lekker en dat voor 21 dirham (is minder dan 2 euro) voor 4 broodjes! Ik kwam aan de praat met een leuke Marokkaanse jongen die heel goed Engels sprak, wat hij zichzelf uit boeken had aangeleerd. Een heel leuk gesprek, die knul komt er wel.
-----
At 18-9-2010 22:09 (utc) our position was 32°18.32'N 009°14.91'W

La Cucaracha

Vrijdag 17 september 2010 @ 23:01

"Eeuh!!! Een kakkerlak!!!" piep ik vanochtend, half slaperig, half huilend, maar helemaal in paniek! Het is half 6, ik zit wakker te worden boven mijn kopje koffie en Etienne zit net op de wc. "Pak hem dan!" bromt hij terug. Ja daag! "nee, dat durf ik echt niet!" piep ik terug. "houd hem dan maar in de gaten." Daar was ik al mee bezig, langzaam neemt mijn paniek de overhand. De eitjes van de vorige kakkerlak zijn uitgekomen en (blijkbaar heel snel) uitgegroeid tot volwassen beesten, deze duizenden zie ik al door heel de salon vliegen en zo de boot overnemen. De rillingen lopen over mijn rug en de tranen over mijn wangen... ik ga gewoon heel de dag buiten zitten en eten doen we maar niet vandaag. Als we in de haven zijn dan ga ik op zoek naar het nest ofzo. Allerlei beelden vliegen door mijn hoofd, terwijl de kakkerlak rustig blijft zitten op het schot naar de punt, net boven de grabbag. Etienne komt de wc uitgestormd gewapend met papier, ik pak de zaklamp (het is nog donker buiten en schemer binnen) en schijn op de kakkerlak. We kijken allebei gebiologeerd naar het beest. Zien we het goed? Ja, we zien het goed. Ik begin zenuwachtig te giechelen en Etienne slaakt een zucht. De kakkerlak is niet veel meer dan een tekening in het hout... Tjeetje, dit soort dingen zijn slecht voor je hart zo 's ochtends vroeg!
.
Terwijl mijn paniek nog verder wegzakt vertel ik het verhaal opgelucht aan Jack (Tin Hau), hij moet hard lachen en herkent het wel een beetje. Eergisteren kwamen we op de verschillende terrassen al de bruine en zwarte variant van de kakkerlak tegen en werden we ook heel duidelijk bekend met het feit dat deze beesten kunnen vliegen. Wanneer je eten hebt gekocht zie je al hele zwermen rond je hoofd cirkelen als je de spullen aandachtig bekijkt en afspoelt. Hoe erg kun je in de ban zijn van een kakkerlak? Want wat is het nu eigenlijk voor beest. Gewoon een grote tor. Hij bijt niet, steekt niet, is niet gevaarlijk. Maar bezorgt je desondanks toch echt wel de rillingen. Als ik binnen al een fruitvliegje zie, dan kil ik dat beestje in koele bloede en wordt het geelimineerd of het niet een kleine kakkerlak is. Die kleintjes kan ik zelf wel aan. Het enige wat kakkerlakken zouden kunnen doen is bacteriën overbrengen omdat ze overal op gaan zitten. Maar ja, dat doen vliegen ook en die heb je vaker binnen. Wat maakt het dan toch zo dat je gruwelt van een kakkerlak?
.
Er zijn mensen die de kakkerlak zelfs bezingen. 'La Cucaracha', het bij iedereen bekende nummer gaat over niemand minder dan dé Kakkerlak. Ik vond het altijd wel een grappig nummer, maar nu het na vanochtend al heel de dag door mijn hoofd speelt, heb ik er helaas toch andere beelden bij...
.
En er zijn mensen die ze eten! Tja, wat moet ik hierop zeggen. Ok, een koe ziet er ook niet smakelijk uit en als een grijze vis je met z'n wazige oog vanaf je bord ligt aan te kijken, is daar ook niets smakelijks aan. Maar een kakkerlak.. zouden ze tussen je kiezen net zo hard kraken als wanneer je ze dood trapt?
-----
At 17-9-2010 18:05 (utc) our position was 32°18.32'N 009°14.91'W

Jorf Lasfar alias Portie Fosfaat

Vrijdag 17 september 2010 @ 00:55

Ik zal vandaag toch echt het droevige nieuws moeten melden: Tilly is stervende. Voor late lezers, Tilly is onze stuurautomaat. Na verscheidende reanimaties en zware operaties, die al nodig waren na Coruna, bleek het vaak weer even heel goed te gaan, maar tijdens de laatste operatie hebben we moeten concluderen dat we niets meer voor haar kunnen doen. Bij licht weer gaat het nog wel met haar, maar zodra het harder waait of de golven hoog zijn is het te zwaar voor haar. Wij zijn dan ook genoodzaakt op zoek te gaan naar een vervang(st)er. We hebben er al een op het oog, Ray, die we waarschijnlijk op de Canarische Eilanden aan boord nemen. Tot die tijd zullen we zo vaak als nog mogelijk is van Tilly haar diensten gebruikmaken en anders zijn we genoodzaakt zelf te sturen. En dan merk je toch weer hoe heel fijn een stuurautomaat is, we vermijden momenteel dan ook zoveel mogelijk hele lange tochten. (Voor a.s. vertrekkers, bezuinig niet op een goede stuurautomaat!!)
.
Om dus te voorkomen dat we hele lange dagen moeten maken, betreden we allerlei havens. De havens hier langs de kust van Marokko liggen ver uit elkaar en omdat de dagen korter worden moet je een bepaalde snelheid per uur halen om nog voor het donker de haven te kunnen binnenlopen. Deze gemiddelde snelheid is voor ons soms gewoon te hoog, zeker wanneer je weet dat je vaak een windstilte hebt op de dag of nogal eens wind tegen. Vandaar dat we vandaag een kort dagje hadden naar Jorf Lasfar, van 15 mijl, om het stuk naar Safi in te korten (nu nog 65 mijl), zodat we dat wat makkelijker voor het donker kunnen halen. (We gaan uit van een gemiddelde van 5,5 mijl per uur, zien we op de gribfiles (weerberichten) dat er wat gunstige wind staat, kunnen we hier dan al wel snel 6 of meer mijl van maken.)
.
De haven van Jorf Lasfar is dan ook weer een heel ander Marokko. Het industriele stuk. Want, we liggen gewoon in een grote industriele haven. Het zou de Europoort kunnen zijn! Ik voel me hier wel thuis, want we liggen tegenover een leidingstraat die kraakt, piept en sist. ;-) Jorf Lasfar is de belangrijkste haven van Marokko voor de fosfaat winning en transport. We mochten langs de sleepboten liggen, een van de sleepboten was de Scheldebank uit Rotterdam, voor hij naar Marokko kwam. Erg grappig. Alle officials kwamen aan boord en omdat ze alleen grote schepen hier in de haven krijgen werden ons soms ook de grappigste vragen gesteld. Daarnaast is het havengeld berekend (net zoals in El Jadida) aan de hand van het tonnage van het schip. Dat kwam voor ons neer op toch wel zo'n 27 dirham = minder dan € 2,50! Hiervoor heb je dan in deze haven ook weinig. Alhoewel...we hebben al aardig wat tochtjes gemaakt, want de sleepdiensten hebben het druk hier. We moesten elke keer van links naar rechts. Uiteindelijk zijn we in het kommetje voor anker gegaan, gezellig tegen de Tin Hau en hebben net lekkere tonijn op die we vanochtend, op de visafslag, hadden gekocht. Nu we niet meer langs de sleepboten liggen wordt het waarschijnlijk een rustig nachtje, waarin we niet gewekt zullen worden door herrie makende vissers.
.
Vergeet ik toch bijna het meest spraakmakende van vandaag... REGEN! Vannacht viel er al een heel klein beetje en vanmiddag hebben we een aardig buitje gehad. Tjeetje, ik kan me niet herinneren hoe lang het geleden is dat we voor de laatste keer regen hebben gehad!
-----
At 16-9-2010 22:22 (utc) our position was 33°07.57'N 008°37.57'W

Afzwemmen met kleren aan oftewel zwemmen in een jellaba

Donderdag 16 september 2010 @ 01:59

El Jadida is een grote plaats en erg druk. Je kunt, op veel plaatsen in Marokko, zien dat ze met vernieuwingen bezig zijn en hier ook goede visies op hebben, nieuwe havens, nieuwe gebouwen enzo. Maar helaas vaak om geld of vanwege ander beleid blijven gaat dit soort projecten niet door, of worden zelfs halverwege afgebroken. Hier in El Jadida zie je in de haven veel nieuwe gebouwen, nieuwe wegen worden aangelegd, maar of en wanneer dit klaar is, is de vraag. Ik schreef vanochtend over de viezigheid, vandaag viel me op dat hier langs de boulevard vuilnisbakken staan! Ze waren wel allemaal leeg en ik geloof niet dat dat komt omdat ze net geleegd zijn. ;-) Ook zagen we schoonmakers de plantsoenen leeghalen, het lijkt er dus op dat er toch wel iets aan gedaan wordt.
.
In El Jadida is geen kashba, maar een 'Cite Portugaise', oftewel Portugese stad. Deze is binnen dikke verdedigingsmuren en staat op de wereld erfgoed lijst van Unesco. Het was inderdaad een erg leuk stukje en nog erg authentiek, wat volgens mij meer kwam door het achterstallig onderhoud. Wat ik wel heel opvallend vond, zeker nu in het licht van de discussie over een moskee bij Ground Zero, dat in deze vestiging een katholieke kerk staat, een moskee én een joodse synagoge. De kerk en synagoge zijn, geloof ik, niet meer in gebruik, maar vroeger wel...
.
Er is hier een boulevard langs een groot en breed strand. Het was vandaag zo ontzettend warm, dat we vanmiddag maar een verfrissende duik zijn gaan nemen. Ik vond het best moeilijk, de dames hier gaan met jellaba en al het water in of anders gewoon in broek en shirt. De jellaba is een jurk (die ook mannen dragen) tot op de enkels met meestal lange mouwen en een capuchon. Sommigen doen je denken aan Harry Potter en andere zijn echt mooie koningsgewaden, waardoor enkele vrouwen er heel mooi uitzien, wat geloof ik niet de bedoeling is van zo'n jellaba. De vrouw die vandaag met jellaba te water ging, droeg een mooie rode. Daar kon ik niet tegenop, om nu met mijn rok te water te gaan... ik kreeg zo'n 'afzwemmen met kleren aan' deja vu. Ik had mijn boardshort wel aan en heb na veel twijfelen toch mijn hempje uitgedaan en ben met bikinibovenstukje gaan zwemmen. Met merendeel man op het strand vond ik het toch wel een twijfelgeval, maar er zijn hier ook toeristen die gewoon in bikini op het strand lagen, dus uiteindelijk besloot ik dat het wel kon. Ik vind dat toch wel een continu dilemma hier, met het schouders en knieen bedekt houden toen je respect. Maar als het vandaag dan zo vreselijk warm is, loop ik het liefste in een hempje. Hoe ver ga je in het respect tonen voor andere culturen, is dan de vraag die door mijn hoofd speelt? En hoever gaat wederzijds respect?
-----
At 15-9-2010 22:23 (utc) our position was 33°15.33'N 008°29.98'W

Drink ik koffie met vislucht?

Woensdag 15 september 2010 @ 12:07

Gisterenochtend belanden we vrij snel na ons vertrek in een grijs landschap. Het water, de lucht alles had dezelfde kleur grijs. Af en toe veranderde het beeld als je een paar gekleurde colaflessen zag die aan elkaar vastzitten en negen van de tien keer ook aan een net. Pas begin van de middag kreeg de dag meer kleur en werd het water weer blauw en de lucht weer blauw met wat witte wolken. We zagen ook de Tin Hau en Blue Spirit weer. De tocht liep voorspoedig en eind van de middag voeren we El Jadida in. De kinderen die aan het zwemmen waren kwamen naar de boot en gingen aan de stootkussens hangen. Het was even goed uitkijken, want ze zwommen ook voor je boot en je wilt ze niet overvaren.
.
El Jadida is hoofdzakelijk een vissershaven. Onder het restaurant aan een klein stukje muur konden we mooi met z'n drieen naast elkaar liggen. Eerst alle formaliteiten en zorgen dat we goed vast liggen. Ik had in de Lonely Planet gelezen dat het restaurant waar we voor lagen een vergunning heeft, kort gezegd... Ze verkopen alcohol dus! Na het eten even met Jack nog wat gaan drinken en inderdaad, ze hebben bier en nog een hoop andere sterke drank. Lekker genoten van een lokaal pilsje, wat er na zo'n lange vaardag goed inhakte. Bij mij althans.
.
Vanochtend alweer vroeg wakker door de drukte op de kade en in het water. De vissers komen langzaam weer terug en met veel herrie wordt de vis verkocht. De motoren startten tig keer, alle boten worden schoongespoten en er wordt schoon schip gemaakt. Dat schoon schip maken gaat toch iets anders dan bij ons. En uiteindelijk hebben ze misschien wel een relatief schoon schip, maar geen schone haven meer. Ik denk dat dit de smerigste haven is waar wij tot nu toe zijn geweest. Alles wordt het water ingegooid: piepschuimen dozen, resten van de vissen, glazen en plastic flessen, plastic tasjes, dode katten, je kunt het niet verzinnen of het drijft hier. Het is zo zonde dat ze hier zo'n zooitje van hun land maken. Want dit is de haven, maar op straat is het ook vies. (En inderdaad mama, de moskee was heel erg schoon!) Je ziet geen kauwgom op straat, maar wel al het andere wat je niet wilt zien. Paar dagen geleden liep ik met een bekertje, iemand pakte het van me aan om weg te gooien (ik had nog geen vuilnisbak gezien) en gooide het zo in een plantenbak. Daar zou de moderne koning Mohammed VI (aka M6) wat aan moeten doen. Het is een mooi land, met mooie havens (met een vissershaven is niets mis) maar ze maken er wel een zooitje van. Jammer hoor!!!
-----
At 15-9-2010 18:17 (utc) our position was 33°15.33'N 008°29.98'W

Groot, groter, grootst: Al Akbar

Dinsdag 14 september 2010 @ 00:22

Ik heb het even niet over kakkerlakken gelukkig, maar over een moskee, de Hassan II moskee in Casablanca. We zijn vandaag naar Casablanca gegaan om een van de drie grootste moskeeën in de wereld te gaan. We konden meerijden met de douaneman dus dat was lekker luxe. En de Hassan II moskee is groot!! De minaret is 210 meter hoog, binnen kunnen 25.000 gelovigen bidden, buiten nog eens 80.000. Tijdens de ramadan en dan het laatste gebed was de moskee vol. Om te zorgen dat het dan niet te warm binnen wordt kunnen ze het dak openen, maar in de winter zetten ze de vloerverwarming aan. Echt bizar! De moskee is gemaakt van bijna alleen maarmaterialen uit Marokko op een paar materialen uit Venetië na. Hij koste dan ook een godsvermogen, oh nee, allahvermogen. Wat mijn feministische helft wel mooi vond, was dat de vrouwen in dezelfde ruimte als de mannen mochten bidden. Niet naast elkaar, (zoals de gids vertelde omdat de mannen niet volledig hun aandacht op het gebed kunnen richten als ze een mooie vrouw zien… en andersom) maar de vrouwen konden op twee immense balkons terecht. Bij de meeste moskeeën is er óf een apart gedeelte óf een hele aparte moskee. Het was een indrukwekkend gebouw.

Verder is Casablanca een hele grote stad met veel (kantoor)gebouwen en hele grote straten. We hebben nog een klein stukje van de Medina gezien. Het was erg warm vandaag en we zijn weer relatief vroeg terug gegaan. Met de trein, heel schoon en modern, met airco, voor 15 dirham is minder dan € 1,50.

We kunnen in Mohammedia gebruikmaken van het zwembad van de jachtclub. Een mooi zwembad met mooie tuin, fitnessruimte en leuk terras. Helaas wordt het alleen nog maar onderhouden en niet meer geëxploiteerd, dus iets drinken kon je er niet. Het was wel een hele aangename afwisseling naast al het zoute water!

Morgenochtend gaan we, net als jullie werkenden, er weer vroeg uit. ;-) We gaan rond half 6 naar El Jadida, een lang zeildagje, waarvan ik hoop dat het nu ook zeilen wordt.

Supermarkt

Zondag 12 september 2010 @ 13:51

Tring, tring!!! Huh?? Pas toen ik Etienne hoorde brommen, “nee he, nu al?!” Wist ik dat het de wekker was. Het was 5 uur. Dit speelde zich gisterenochtend af. Bij de in- en uitvaart van Rabat moet je rekening houden met de hoogte van het water, vandaar dat we om 5 uur al op moesten. De douane en politie kwamen weer aan boord, maar gelukkig de politiehond kwam niet. (Toen we aankwamen kwam er een zwarte labrador (iets dikker dan Bo!) aan boord, ze was erg bang voor water en kon maar met moeite aan en van boord. Bij binnenkomst dook ze meteen de vuilnisbak in en toen ze weer weg was, lag heel de boot onder de zwarte hondenharen!)
Het was een bonkig vaardagje, 18 knopen wind op de kop. Bah!! Met de motor erbij maar een beetje zeilend opgestoken om zo het bonken te verminderen.

Begin van de middag liepen we Mohammedia binnen. Een hele grote industriële haven, met een vissersboot gedeelte en achterin drie pontons voor jachten. De havenmeester is super vriendelijk en je word netjes opgevangen met aanleggen. Er zijn hele schone douches , je kunt goed tanken hier en er is WiFi (wel een beetje brak). Je kunt gebruikmaken van het zwembad van de jachtclub, dat gaan we vanmiddag denk ik lekker doen.

Er is een grote supermarkt in Mohammedia (Marjame, de taxichauffeur weet waar) en we zijn daar gisteren maar meteen heen gegaan, we wilden niet het risico nemen dat die vandaag misschien dicht zou zijn. En wat is groot! Het was gewoon een echt supermarché met kleding, stoelen, computers enz. Ze hadden er ook heel veel! Maar wat zijn wij verwend! Tomaten… volgens onze normen moeten die mooi egaal rood zijn, hard en mooi rond. Nou, hier heb je ze in alle vormen en kleurschakeringen van geel tot diep rood. Ook zijn sommige al bijna puree. Tja, dan kun je er geen meenemen of op je gemak net zoals de Marokkanen zelf gewoon gaan uitzoeken. Ik wilde witte kool meenemen, voor lekker koolsalade en witte kool blijft superlang goed. Maar met die kakkerlak nog in mijn achterhoofd… dat durfde ik niet helemaal. Tomaten en paprika’s kun je goed wassen voor je ze aan boord neemt, witte kool wassen is wat moeilijker met al die bladeren. Vlees is zo’n ander ding…. Je ziet van alles liggen, maar weet niet goed wat het is. Op zich ziet het er wel goed uit! Lekker gekruide kippenpootjes, gekruide worstjes. Ik zal er wat meer aan moeten wennen en flexibeler in worden denk ik…. Mooi AH vlees en groente, verpakt met alle ingrediënten erop aangegeven en precies wat het is, dat zie je hier niet. Maar uiteindelijk smaakt alles hier wel beter. Enne…. Mocht het echt niet lukken met het vlees, kunnen we altijd vissen of zoals Frank zei, de kakkerlakken frituren. Getsie!

Id-al-Fitr = Suikerfeest

Zaterdag 11 september 2010 @ 02:01

Vandaag was het einde van de Ramadan, het Suikerfeest (Id-al-Fitr) en dat was te merken. De terrasjes zaten de afgelopen dagen ook wel vol, maar gewoon met zittende mannen. Nu waren het koffie en thee drinkende mannen, wat inhield dat wij ook gewoon konden aanschuiven en lekker wat konden drinken! Dat was fijn, want het was vandaag weer heel warm. Wat minder was, alles was dicht vandaag. Morgen gaan we weer verder en we wilden nog wat boodschappen doen. Dus met Rene (Blue Spirit) en Jack (Tin Hau) naar de Metro (alias Makro) in Salé. Een ‘petit taxi’ geregeld (nou ja, twee Petit taxi’s), Peugeot 205, en naar de Metro, maar die was dicht evenals de Carrefour en alle andere ‘winkels’ hier. Helaas, maar de rit met de taxi daarentegen was wel leuk, je ziet zo een ander deel van de stad.

Daarna maar weer naar Rabat, kijken of we een terrasje konden pakken. Het werd drukker en drukker en we konden inderdaad een terrasje pakken. Op straat werd je overspoeld met allerlei zoetige lekkernijen, drinken en broodjes. Etienne en Jack hebben een locaal broodje met worst op… khobez bin merquez (= worstenbrood, met dank aan Emily en haar Arabische woorden).

We zijn nog even naar het mausoleum van de vorige koning geweest en we konden nu naar binnen. Erg mooi!!! Op de boulevard langs het water in Rabat liep iedereen te flaneren, erg leuk om te zien. Iedereen hun mooiste kleren aan en het is met name ook een feest voor de familie en de kinderen worden verwend, dus die liepen met speeltjes en ballonnen. Op de rivier in het stuk hier voor Rabat werden vanavond en morgen en overmorgen Jetski kampioenschappen gehouden. Dat hebben we net staan te bekijken… wat een spektakel! Zeker van die hele grote jetski’s. Die gaan hard!!! Waarschijnlijk laten ze het parcours wel liggen… kunnen wij er morgen met onze boot ook even door, terwijl we de rivier afvaren naar zee.

Westerse marina, maar wel met kakkerlakken

Vrijdag 10 september 2010 @ 00:52

Inmiddels liggen we alweer voor de tweede dag in Rabat, de hoofdstad van Marokko, hier woont ook de koning en heeft een moderne, westerse marina. Hier in Rabat zie je ook weer een ander Marokko. De haven heeft redelijk westerse prijzen, maar hiervoor heb je wel lekkere douches, water en stroom op de steiger, wasmachine en droger én je ligt alleen in een box. Dus niet naast een vissersboot . Deze haven is aangelegd omdat de koning (Mohammed VI) verschillende boten heeft, hier liggen vier motorjachten van hem. Vandaag hoorde we van onze watertaxichauffeur dat hij er ook voor gezorgd heeft dat er verschillende surfscholen en –shops zijn in Rabat en promoot dat er verschillende watersportactiviteiten voor iedereen zijn. Vanavond of morgenavond óf overmorgenavond zijn er ook jetski wedstrijden op de rivier. De haven ligt aan een boulevard(je) waar een paar hippe tenten zitten, deze komen natuurlijk pas tot leven na zonsondergang. Je ziet hier dan ook meteen wel alle typen Marokanen, met hoofddoek, zonder hoofddoek, met jurk, zonder jurk en hier zitten ook gewoon vrouwen op het terras!

Nadat we gezellig uit eten waren geweest kreeg ik eenmaal aan boord de schrik van elke zeiler… een kakkerlak!! Gatver!!! Dat beest zo snel mogelijk weggewerkt. Potjandorie, je let op, maar blijkbaar niet genoeg. Vandaag dus eerst alles weer grondig schoongemaakt aan boord en het ‘anti-kakkerlakkenbeleid’ ingevoerd. En nu maar hopen dat het bij deze ene (hopelijk mannelijke) kakkerlak blijft.

Met Eric en Margreet (Liberty) zijn we vandaag de Kashba en Medina in geweest. Schitterend, mega fotogeniek en weer zo anders dan in de andere steden!

Ingang van de Kasbha



De medina, oftwel 'shopping mall'

Het was nacht....

Woensdag 08 september 2010 @ 16:49

….pikdonkere nacht, zeven rovers zaten bij het kampvuur, toen de roverhoofdman sprak: “zeg Jan, vertel eens wat van je avontuur!”, en Jan begon: “… het was nacht, pikdonkere nacht, zeven rovers zaten bij het kampvuur, toen de roverhoofdman sprak: “zeg Jan, vertel eens wat van je avontuur!”, en Jan begon: “…het was nacht……

Deze regels kon mijn paps vroeger altijd oneindig vertellen en herhalen. Als kind bleef je maar wachten wanneer er eindelijk eens wat nieuws zou komen en later smeekten we paps om alsjeblieft op te houden. Maar deze zinnen hebben voor mij altijd wel tot de verbeelding gesproken. ‘Het was nacht, pikdonkere nacht.’ Ik stelde me dan een roetzwarte hemel voor zonder maan, met grillige schaduwen door het kampvuur op de rotsen en struiken achter de rovers. Het was stil en je hoorde naast het knisperen van het houtvuur alleen de roverhoofdman en Jan. Vannacht was ook een beetje zo’n nacht en eigenlijk ook weer niet, maar toen ik het wachtje van Etienne om middernacht overnam kwam dit verhaaltje wel ineens in me op. Het was nieuwe maan, wat inhoudt dat er geen maan is. Het is dus donker, erg donker! Maar als je omhoog keek naar de hemel was deze totaal niet roetzwart. De hemel was versierd met vele miljarden sterren en planeten. Ik heb nog nooit zoiets moois gezien. Je zag zelfs heel duidelijk de sluiers tussen de sterren (geen idee wat de sterrenkundige naam is). In een woord schitterend! Wat de nacht nog bijzonderder maakte, achter en naast de boot was in het water een ware lichtshow. Door de algen, water, zuurstof en de zogenoemde fotosynthese lichten de algjes op, het was alsof er tienduizenden kleine lichtpuntjes in het water langs de boot zwommen. Ook achter de boot door het schroefwater lieten we een streep van licht achter. Ik heb me zeker een uur zitten verwonderen van al het moois wat er toch nog te zien is in zo’n pikdonkere nacht. Ik hoorde vannacht geen knisperend haardvuur, maar zacht geruis van de golven als luchtige speelse noot op het eentonige gebrom van de motor (er stond weer eens geen wind). Ook was er vannacht geen roverhoofdman (Etienne sliep ;-)) en geen Jan, maar wel een lichtje rechts van ons (de Blue Spirit) en een lichtje links van ons (de Tin Hau). Zelfs de marifoon bleef stil en de AIS liet geen andere schepen zien. En ik dan? Ik zat gewoon stil te genieten totdat mijn wachtje over was. Mijn avonturen deel ik elke dag al dus hoefde ik gisterenavond niet te vertellen…en het gisterenavond avontuur weten jullie nu ook.

Wéér de visafslag, maar nu met militaire bewaking

Dinsdag 07 september 2010 @ 15:43

Gisterenochtend waren we in Assilah alweer vroeg op… de visser naast ons ging weg. Het was half 6 en hij vond het vervelend om ons wakker te maken. We hoefden ook eigenlijk niet wakker te worden, want ze konden er wel tussenuit. Dat geloofden wij wel, maar vonden het toch fijn om aan dek te zijn. Onze lijnen werden losgemaakt en via heel veel handjes doorgegeven naar de kade, waar ze vast werden gemaakt terwijl het vissersschip heel voorzichtig en heel zachtjes tussen ons en de kade uitging. Ik moet inderdaad nog zien of een Nederlandse schipper hetzelfde zou doen, als we daar überhaupt al naast mochten liggen.

Eenmaal onderweg naar Larache begon het steeds harder te waaien en dan op de kop. Ook hadden we wat stroom tegen, geen fijn tochtje. De Liberty besloot om toch in één keer door te gaan naar Rabat. Wij kachelden door en gelukkig werd de wind langzaam steeds minder. De aanloop bij Larache zou extra aandacht nodig hebben omdat er twee zandbanken lagen en je met wat hoger water binnen moet lopen. Eenmaal daar was de situatie aardig veranderd; bij de ingang waren ze volop aan het baggeren en de zandbanken waren weg. De haven ligt weer vol met vissersboten en we werden gedirigeerd naar de visafslagsteigers. Heel de petten parade stond al vrij snel klaar op de kade, alles was er; politie, havenpolitie, immigratie, douane en havenmeester. Maar allemaal super vriendelijk! We konden daar blijven liggen, hadden geen beveiliging nodig want daar zorgde de (haven)politie wel voor. We moesten wel even met z’n allen mee naar de politie. De boten konden gewoon openblijven. Toen ik nogmaals vroeg of dat wel veilig was, was de havenmeester bijna beledigd ;-), we liepen meer risico in het dorpje… Bij de politie was het ook weer een belevenis! Een heel klein kantoortje, waar een gezellige dikke Marokkaan achter de computer zat. Er stond een bakje waar de drie kapiteins op moesten gaan zitten en in de hoek stond een bed. Alles werd doorgenomen van je paspoort en boot en ingeschreven in een document wat normaal wordt gebruikt voor grote schepen. Toen iedereen was geweest sprak hij Etienne nog aan en liet hem z’n paspoort zien… hij had precies dezelfde geboortedatum!

Eenmaal weer bij de boten kwam er een man aan, zonder uniform, die vertelde de havenmeester te zijn en dat wij van te voren toestemming hadden moeten vragen via fax om hier te mogen liggen. Dat hadden we niet gedaan, dus moesten we weg. En wel meteen! Wij aangegeven dat iedereen al is geweest en ook de havenmeester (een andere) die zei dat we hier mochten blijven liggen. Niets mee te maken, we moesten weg, hij was de havenmeester. Tja, en dan… “wil de echte havenmeester opstaan?” Mijn pleidooi of hij niet voor een keertje een uitzondering kon maken, we maar één nachtje bleven enzovoort werkte. Hij ging weg omdat na te vragen. Omdat we het niet helemaal vertrouwden en men overal geld voor wil hier, ben ik naar de militairen gelopen om dit te checken. We liggen namelijk recht voor het kantoor van de marine, betere beveiliging kun je niet hebben. De commandant vond het ook een raar verhaal en ging naar zijn commandant omdat te checken. Hij kwam terug met de mededeling dat we gewoon konden blijven waar we waren, maar wel even naar de politie moesten om dit te melden en het signalement van de tweede ‘havenmeester’ door te geven. Haha, wat een film hier! De politie zei dat er geen problemen waren, we gewoon konden blijven liggen en moesten genieten en als er weer een ‘havenmeester’ kwam we met hem naar de politie moesten komen. Ok, gaat dat zo hier. Hij vroeg daarna nog wel of we sigaretten aan boord hadden, op mijn reactie dat ik al zo’n 7 jaar gestopt was met roken, kreeg ik een hand en een vriendelijke lach. Het is te proberen, zal hij gedacht hebben.

Wij het dorpje in. Heel anders dan Tanger, totaal geen buitenlandse toeristen, waardoor het super authentiek is. Je wordt totaal niet aangeklampt, maar wel aangestaard. Larache is een grote stad met een aantal leuke winkelstraten. Bij een snackbar mochten we binnen wel eten en drinken. Ik heb nog netjes gevraagd of het een probleem was omdat het Ramadam was. De eigenaar stelde dat wij gewoon konden eten en drinken, maar hij niet. Hij zal ook gewoon klant gericht hebben geredeneerd… Toen we terug naar de boten liepen zagen we een militaire politieagent patrouilleren op de kade bij de schepen. Hij ging weer aan de kant zitten toen wij weer aan boord waren en toen er even later wat mensen een praatje kwamen maken werden ze dringend verzocht weg te gaan. Of het vriendelijk gebeurde of boos, geen idee. Het Marokkaans klinkt niet echt vriendelijk, praten ze een beetje hard en snel lijkt het alsof ze super kwaad op elkaar zijn. Er is echt niets van te begrijpen. Gelukkig spreken de meesten goed Frans en een enkeling Spaans en Engels. Ik kan me goed redden met mijn redelijke kennis van het Frans, al zei de havenmeester (heel vriendelijk!) dat hij verwachtte dat als we de volgende keer kwamen ik het beter zou spreken. Ze hebben hier wel een leuke manier van humor. Maar ook het feit dat ze zo hun best doen! Het is gewoon aangrijpend! De vissers gisteren, de officials hier. Ze willen zo dat wij het naar ons zin hebben en dat er niets vervelends gebeurt. Bakshis enzo is gewoon normaal hier, dat zien we ‘eigen’ Marokkanen ook geven. Dat is wel wennen, want hoeveel geef je en aan wie allemaal? We hanteren een beetje de regel dat als ze er niet om vragen ze niets krijgen, of ze moeten heel erg hun best doen. Helaas kunnen we natuurlijk onmogelijk de militairen hier een fles whisky geven.. hihi.

Toen het donker was palaver bij ons over het vervolg van de tocht. Resultaat, het is nu een beetje luieren, rustig aan doen en alvast eten koken, want we gaan rond drie uur weg om in één keer door naar Rabat te gaan. We verwachten daar morgenochtend dan aan te komen. (Het is bij ons twee uur vroeger.) Ik ben benieuwd wat Rabat ons brengt. Er blijkt een ‘normale’ jachthaven te zijn. Op zich ook wel lekker, maar de ‘havens’ tot nu toe zijn zo’n belevenis! Ik ben ’s avonds gewoon ontzettend moe van alle belevenissen. Het is overal een drukte, het ruikt anders, het klinkt anders, alles is anders….

Afgemeerd bij de locale visafslag

Maandag 06 september 2010 @ 09:54

Vanochtend vertrokken uit Tanger. Om half 6 eerst de paspoorten opgehaald, deze worden namelijk door de politie bij zich gehouden tot we uitvaren. We moesten nog een stukje door de straat van Gibraltar voordat we weer langs de kust naar het zuiden afzakten. Vandaag was Gibraltar niet zo wild als eergisteren. Er stond wel heerlijke wind om te zeilen en ook een paar knopen stroom, waardoor we weer aan het sjezen waren! Het wordt 's ochtends snel licht; wordt je om 5 uur wakker is het nog donker, eer je de haven uit bent om 6 uur is het al volop licht, een mooie roodkleurige gloed aan de horizon.20

Assilah heeft een nauwe haveningang waarbij de golven breken op de ondiepten. Gelukkig stond er inmiddels geen wind meer toen wij de haven binnenliepen. Wat een verschil met Tanger! We voeren de haven binnen en het voelde als een oase van rust. Er lagen wat vissersboten voor anker in het kommetje en op het strand er tegenover speelden wat kinderen. We moesten tegen de vissersboten aan de kade. De Tin Hau en wij tegen de ene, de Liberty en Blue Spirit tegen de andere. Meteen kwam de politie al aan boord, maar deze alleraardigste man vertelde in vloeiend Frans dat hij niets van ons hoefde te hebben omdat hij met Tanger contact op zou nemen, daarnaast vertelde hij nog dat het hier geen officiële haven was (oja? Dat hadden wij inmiddels ook al wel gezien) en wij alles goed moesten afsluiten en op de boten letten als we weggingen voor diefstal. Daarna was hij weer weg.

Omdat het vanochtend erg vroeg was hebben we eerst een middagdutje gedaan en eer we wakker waren, was het ook hier een drukte van belang. Wat blijkt, we liggen bij de lokale visafslag! De vissersbootjes kwamen dus af en aan met vis, krab, inktvis, murene enz. Toen een grote vissersboot binnenkwam kregen wij het een beetje benauwd… we lagen vast op iemand z'n plek. Dat is hier echt geen probleem! Met een, voor hun doen héél voorzichtig voor onze boten, geduw, getrek en gewring wurmt het schip zich tussen twee andere vissersboten waardoor de Blue Spirit en de Liberty gewoon ipv naast 2 vissersboten, naast 3 vissersboten lagen. Wat kleinere boten kunnen dan weer gewoon tussen ons rijtje en het andere rijtje.

Op de kant was het ook een drukte van jewelste, mensen kwamen uit het dorpje om vis te kopen en om ons te zien. De kade stond bijna heel de middag vol met mensen en kinderen die ons en onze boten aandachtig bestudeerden. Een enkele riep voorzichtig 'Bonjour' en men was alleen even afgeleid toen er midden in de haven een opstootje ontstond. Helaas konden wij door het arabisch niet begrijpen wat er aan de hand was, maar er zwommen twee knapen met grote snelheid naar elkaar toe en die gingen in het water al op de vuist. Boten snelden toe en men schreeuwde vanaf de kant. Wij zaten weer eerste rangs! We zijn heel de dag bij de boot gebleven en hebben ons geen moment verveeld. Wat een heerlijke hectiek hier.

En wat doe je als je naast een visafslag ligt? Vis kopen voor op de Cobb (bbq). Geen idee wat voor soort vis Etienne en Jack mee terug hadden genomen, maar de visjes smaakte super!

Foto's: op de eerste foto zie je de Tin Hau, La Luna, vissersboot Al Akbar (of zoiets). Daarachter het rijtje waaraan de Liberty en de Blue Spirit liggen. Op de tweede foto zie je de visafslag met links onze mastjes. En de andere foto spreekt voor zich ;-)

At 5-9-2010 11:35 (utc) our position was 35°28.28'N 006°02.15'W

Weer een hoop nieuwe foto's

Zaterdag 04 september 2010 @ 20:11

Om even bij te komen van alle indrukken ben ik achter de laptop gekropen. En je gelooft het niet, maar we hebben hier, tussen alle vissersboten, gewoon internet. Te langzaam om te skypen, maar het uploaden van foto's gaat wel. Hij pruttelt gewoon iets langer. Er is dus weer veel te zien. Misschien wel té veel, dat realiseer ik me ook. Maar ik vind het zo moeilijk een keuze te maken, dus er staat weer veel op. In Spanje de foto's van Cádiz, in Portugal de foto's van Sintra, Illha da Culatra en nieuwe in Algemeen. Ook een nieuw album Marokko met foto's van de natte oversteek en Tanger.

Wanneer er voortaan kleine foto's bij de berichten staan, dan kun je erop klikken voor een grote foto zoals hieronder.



Zometeen het stadje in om uit eten te gaan. Je kunt een hamburger eten voor minder dan 2 euro, daar ga ik niet zelf voor kopen...;-)

Eerste kennismaking met Marokko

Zaterdag 04 september 2010 @ 01:08

We hadden allemaal zin om naar Marokko te gaan, maar zo snel als dat vandaag ging was ook weer niet nodig! Het waaide wel zo’n 27 knopen (windkracht 6 - 7 Bft) waardoor we met bijna 8 knopen de straat van Gibraltar over stoven naar de overkant. Daarnaast liepen er ook aardig wat golven waardoor we allebei een heerlijke zoute douche kregen en uiteindelijk nat tot op ons onderbroek waren. Een golf spatte zo hard tegen de zijkant dat hij zo hoog als de eerste zaling kwam! Ik kon nog gedeeltelijk wegduiken achter de buiskap, maar Etienne kreeg de volle laag. Het tweede rif erin en de genua erg gereefd, maar tegen dat we aan de overkant waren kon de genua alweer uitgerold worden, dit was nu de Levant.



Heel langzaam zag je in de verte het Afrikaanse continent met Marokko opdoemen. De grote stad Tanger klimt omhoog tegen de heuvel. De pilot gaf aan dat er twee pontons voor jachten waren en meer in aanbouw, met water en elektriciteit op de steigers. Etienne had op Google maps de haven al opgezocht, we hadden hard gelachen, want de vissersboten lagen gestapeld in de haven. “Dat zal wel een hele oude foto zijn.” Niet dus! (Waarschijnlijk als jullie inzoemen op onze positie van vandaag kun je het zien!) Wat een eerste kennismaking met Marokko! De haven ligt inderdaad vol met vissersboten en ook echt gestapeld! Liggen ze netjes met de neus tegen de kant naast elkaar, dan kan het volgende rijtje best met de zijkant tegen de konten. En liggen die weer twee of vijf dik, dan kan daar aan de voorkant of achterkant ook wel weer een rijtje of vijf… Het is ongelooflijk!! Na zo’n dagje wind ben ik altijd redelijk toe aan rust… nou, die krijg je hier niet. We liggen, de Tin Hau ligt naast ons, naast een vissersboot. En die ligt tegen een aantal kontjes aan van andere vissersboten. In het begin lagen er nog Duitsers en Fransen tegen ons aan en werden we zowat gesqueezed tegen het vissersschip, er stond nog steeds 25 knopen wind op de zijkant. De Duiters en Fransen zijn verkast en nu ligt het rustiger. Het is hier 2 uur vroeger dan in Spanje (en Nederland) dus waren we rond 12 uur al hier. We hebben vanmiddag dan ook, vanaf de kuip, heerlijk genoten van het gestapel van de vissersboten. Ze zijn hier wel bijzonder aardig tegen ons en voorzichtig; extra lijnen worden uitgezet en een vissersboot ging tegen wat konten van andere boten liggen zodat de Duitser en Fransman daartegen konden, zodat we niet allemaal gesqueezed werden. Super toch! We kregen alleen net wel te horen dat om 23.30 uur alle boten gaan vissen op zee! Ok, dat wordt dus weer verkassen.



In het midden achterin links zie je twee mastjes, de linker is van ons, de rechter is de Tin Hau.



Het is hier ramadan dus drinken en eten de Marokkanen niet tot na zonsondergang, wij respecteren dat en hebben dus ook niet zitten eten en drinken in de kuip. Dat hebben we lekker warm binnen gedaan ;-).

We zijn nog wel even de kant op gegaan, het oude stadje, de Medina in. Wat een belevenis!! Hoe moet ik dit omschrijven… kleine straatjes, een drukte, veel mensen… echt zoals je in de films ziet! We zijn van overdekt marktje naar marktje gelopen, wat een feest. Druk, vol, verschillende geuren, kleuren, geluiden… het is overweldigend. Ik liep alleen op mijn teenslippers en wist niet hoe ik mijn tenen bij elkaar moest houden, paraderend tussen de schapenvellen, -levers, -geslachtsdelen, koeien, vissen enz door. De mensen zijn echt super aardig en vriendelijk. Als ik dan een paar woordjes Marokkaans brabbel komt er een grote lach op hun gezicht. Ik ben er nog niet achter of het is omdat ik het verkeerd zeg of omdat ze het zo leuk vinden. Vanavond zijn we na het verkassen gaan eten in de Medina en dan natuurlijk de beroemde Marokkaanse tajine genomen. Lekker!! Met een echte muntthee toe.

Morgen weer het stadje in en dan even wat culturele highlights gaan bekijken. Ook lopen ze hier op waanzinnige slofjes/pantoffeltjes… dat zal mijn eerst ‘afdingactie’ worden.