Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Kippestuk

Dinsdag 19 juni 2012 @ 22:04

De gribfiles waren vandaag wat positiever voor ons. Dus we gaan gewoon morgenochtend weg. Vandaag boodschapjes gedaan. Wat verse dingen en vier stokbroden. We kunnen weer op pad.

Gerrit en Anne-Mieke (Fruit de Mer) zijn vanavond even gezellig bij ons komen eten. Ze hadden een reis van zo’n 48 uur gehad vanuit NL naar hier, dus ik dacht dat ze vast geen zin hadden om nog te koken. Ook zien we ze voorlopig even niet, dus was het wel even leuk bijkletsen.

Met de Cornelia hebben we een SSB-netje afgesproken om elke dag even contact te houden. Dat is altijd gezellig. Want de afstand is met zo’n 500 mijl natuurlijk een kippestukje, vergeleken met de vorige tocht van 29 dagen. Maar ja, vanaf nu is alles een kippestukje. Het is wel duimen dat we wat wind blijven houden. We zullen het zien. Dit is dus het laatste berichtje vanaf deze waanzinnig schitterende eilanden, morgen een berichtje vanaf het open water.

Weer bepaald

Maandag 18 juni 2012 @ 19:09

Aan de ene kant wil je alles zien, je bent op eilanden waar je waarschijnlijk nooit meer zult komen, ze zijn erg bijzonder en mooi. Elk straatje is apart, elke berg is schitterend. Maar aan de andere kant vind (met name) ik het af en toe gewoon heerlijk om aan boord te blijven. Even geen nieuwe indrukken, maar juist alles even laten ‘inzakken’. Ik heb dat gewoon nodig, maar die onrust van dingen die ik toch wel wil zien, knaagt dan nog wel in mijn hoofd.

En wat is het dan heerlijk als er een keuze voor je wordt gemaakt. Gewoon door het weer, die toch al ons ritme bepaald. Vandaag regende het namelijk geregeld en dan ga je niet de kant op om een lange wandeling te maken. Wat jammer nou. ;-)

Morgen moeten we wel, want dan moeten er weer wat boodschappen gehaald worden. We willen namelijk woensdag weg. Veel boodschappen hebben we niet nodig, bijna alleen wat verse dingen. We hebben nog blikken genoeg aan boord en daar moeten we maar even op gaan interen.

Morgen (dinsdag dus) komt ook de Fruit de Mer weer op de boot, dus dan willen we nog even hallo zeggen. Waarna al snel een ‘daaaaaag’ zal volgen, want zij zullen vast nog even een paar dagen blijven. Wij willen dus woensdag naar de Tuamotus vertrekken. Maar zoals ik al zei bepaald het weer ons ritme….en dat weer vertelt ons dat het woensdag en donderdag nog wel gaat, maar daarna komt er weer een windstilte. Hmm, de tijd tikt ook door en er zijn nog zoveel mooie eilanden en atollen die we willen ontdekken. Hopelijk geven de gribfiles morgen een ander beeld. En ach ja, het weer bepaald.



Foto's van een paar dagen geleden van de baai hier.

Betoverende dansen

Zondag 17 juni 2012 @ 18:44

Het was gisteren een hele bijzondere avond! Na wat heen en weer gesteggel en gepraat eindigde de NL’se delegatie (Cornelia, Happy Bird en wij) gezellig aan een tafel. De organisatie had zo haar best gedaan het goed te regelen, iedereen had haar eigen tafel. Maar toch was dit niet helemaal goed gegaan. De La Luna-tafel, in eerste instantie voor 3 personen, eindigde als een ouderwetse te kleine stamtafel, met 6 man eraan.

We kregen heerlijk eten; rauwe vis (delicious!), kip (super!), geit (lekker!) en nog een dier, daarbij rijst, broodvrucht, cola en water. Het was een kleurrijk geheel. De mensen hadden zich duidelijk opgedoft voor dit feest, waarbij een familielid of kind meedeed met het dansoptreden! De vrouwen hadden hun haren versierd met kleurrijke kransen van bloemen en kruiden. Ik herkende bij een vrouw ook munt erin, ze hadden al raar gekeken toen ik naar munt vroeg in het andere plaatsje, “eet je dat?” Haha! Hetzelfde met de kleine pepertjes, die gebruiken ze hier voor een krans om hun nek.

Het optreden was waanzinnig! De kinderen eerst, schattig! Met bladerrokjes bewogen ze hun heupjes ritmisch op de zware trommelmuziek. Het feest was m.n. voor de vaders, ivm vaderdag. Er werd dan ook een wedstrijd gehouden voor de leukste vader. De vaders moesten dansen, iets vertellen, enz enz. Hilarisch! Daarna de volwassen dansen. Wouw! Ze werden begeleid door grote, hele grote trommels, met zware lage tonen. Eerst waren het oorlogsdansen, krijgersdansen, daarna een vogeldans (maar mooier dan onze vogeltjesdans hoor!). De mannen zongen met zware basstem mee, heel aards. Tussendoor zong een jongen of meisje (dat is af en toe moeilijk te zeggen hier) het lied met hoge melodieuze tonen. En af en toe kwamen de vrouwen erbij met een betoverend zacht geluid. Echt waanzinnig! Heel sjamanistisch en dit moet gigantisch betoverend zijn geweest voor de eerste Europeanen, die honderden jaren geleden hier op dit feeërieke eiland aankwamen, en deze mooie mannen en vrouwen zo hoorden zingen en zagen dansen. Het was in deze grote zaal met tl-licht al sprookjesachtig. Zeker toen het licht werd gedimd en de dansers zwaar stampend binnenkwamen met grote vuurfakkels. Werkelijk adembenemend!

De mensen hier zijn erg vriendelijk, behulpzaam en altijd in voor een praatje. Zo hebben we dan ook weer wat leuke gesprekken gehad met verschillende lokale mensen en onze bootburen uit Madagaskar. We weten nu wel hoe de mensen aan de waanzinnige dikke auto’s komen. Op een ander eiland hadden we gehoord dat ze ze gekregen hadden van de Franse overheid, het is bijna waar. Als je werk hebt, kun je heel makkelijk een lening bij de bank vragen voor een dikke Toyota jeep, schitterende Landrover Defender of een vette Hummer. Dat je dan woont in een shack, waar niets tot weinig is, dat maakt niet uit. Leven doe je toch buiten en de auto is je status. Op de vraag hoe mensen hier toch leven, want alles is wel erg duur in de supermarkt, krijg je niet echt een antwoord. Het lijkt alsof ze de vraag niet (willen?) snappen. Misschien is dat ook zo en verdienen ze niet heel slecht hier. Daarnaast zeiden ze wel dat bijvoorbeeld brood niet duur is (is waar), er veel kippen zijn en alles wat ze in de grond stoppen dat groeit. En tja, zo’n lekker stokbroodje met een gekookt eitje, komkommer, tomaat en ui is heerlijk, waarna je nog een zalige pompelmoes eet. Daar kun je wel van leven ja. En de mensen zijn hier eerder dik, dan dun, waardoor het er niet uitziet alsof ze hongerlijden.

Wat dan wel bijzonderheidwaardig is, deze erg dikke mannen, dansen net zo hard mee en doen niet onder voor de gespierde magere! Na minuten springen en kreten laten, komen ze net zo vrolijk weer de dansvloer op, om glimmend van het zweet, weer gewoon vrolijk door te springen en te dansen. Ik doe het ze niet na! Zeker niet vandaag, na een erg latertje...



Shell Va'a

Zaterdag 16 juni 2012 @ 15:49

We zijn weer terug in Taiohae baie, de grote baai in Nuku Hiva bij het hoofdstadje. De laatste avond in Hakatea Bay hadden we nog een kampvuur gemaakt en gezellig met de Cornelia gebbq’d en gegeten op het strand. Het is elke avond een samenzijn rond het kampvuur dus langzaam schoven ook andere boten aan, waardoor het weer erg gezellig werd. De volgende ochtend vroeg weg, want we moesten onze gasfles terughalen en kaarten kopen voor het feest van vanavond (zaterdagavond).

Ik ben gisteren lekker heel de dag aan boord gebleven. Heerlijk ge-internet, opgeruimd, gewoon wat aan gekeuteld. Heb het even nodig, even rustig aan doen. Etienne niet, die wordt daar onrustig van, dus die is de kaartjes en gasfles gaan halen en daarna maar boodschappen gaan doen.

Vandaag hoorden we een hoop herrie op de kant. Vanavond is er een groot feest, maar er was duidelijk ook nu al wat te doen. Wij nieuwsgierig natuurlijk en naar de kant. ‘Kano wedstrijden’. Dat noemen ze hier vast anders, want het zijn snelle kano’s met een zij-drijver. Erg leuk, ze kwamen net aan, na meer dan 2 uur peddelen, toen wij op het strand zaten.

Daarna op de prijsuitreiking gewacht, terwijl we lekker wat locale hapjes hebben gegeten. En wat schept mijn grote verbazing? Ze krijgen een pet en shirt uitgedeeld met het Shell-logo erop. Daar wordt ik toch wel nieuwsgierig van, want je ziet hier helemaal niets van Shell, het locale pompstation is van Total. Dus ik, springend tussen Spaanse en Franse woorden, aan de organisator gevraagd waarom Shell een sponsor is. Dat was duidelijk, het Shell-team in Papeete, Shell Va’a, is al 6 jaar achter elkaar de winnaar in dit soort roeiwedstrijden. Dus heeft de organiserende partij hier, Shell gevraagd voor sponsoring. Shell Australië, Vanuatu en Fiji ondersteunen dit. En vorig jaar, het jubileumjaar van dit evenement was heel Shell met familie uitgenodigd. Als ik in Papeete was, moest ik maar bij het team langsgaan, benadrukte hij nog. Heel grappig!! Ik kon zelfs een petje krijgen. Wat leuk en tja, Shell zit toch nog wel een beetje in me, merkte ik hierdoor.

Verder is het vandaag weer bijzonder warm. Het is de komende dagen windstil en dan met name ook hier in de baai. Maar even rustig aan doen, vanavond hebben we een groot feest, wat zeker duurt tot half 2 vannacht vertelde de enthousiaste organisatoren.

Hakatea Bay

Vrijdag 15 juni 2012 @ 02:40

We zijn eergisteren een baaitje verder gevaren. We kunnen op Nuku Hiva niets regelen voor onze verstaging. Balen. De extra dyneema-verstaging maar gespannen en de rest van de verstaging goed aangedraaid. We hebben nog extra dyneema-lijn voor het geval dat, maar tot Tahiti wordt het gewoon voorzichtig zeilen. Daarna was het weer tijd voor het project 'ankerlier'. De trouwe volgers weten vast nog van de perikelen met dit fijne apparaat. We hebben in de Carieb ergens toen van twee een gemaakt, met de vraag 'hoe lang blijft hij het doen'? Tot nu dan. Want hij heeft erg op z'n donder gehad toen we Hiva Oa zo vast lagen, de genade slag. Gelukkig hadden we op St. Maarten een nieuwe gekocht, dus die erop gezet. Wat een glimding dan ineens weer zo op het voordek! Haha.
.
Hakatea Bay is weer werkelijk schitterend! Ik val in herhaling, maar deze eilanden zijn zo waanzinnig mooi! Het is een smalle doorvaart tussen de enorme rotswanden en dan heb je rechts en links een baaitje ook weer tussen de enorme hoge kliffen. We liggen voor een strandje, waar we eergisterenavond meteen konden aanschuiven bij een 'bonfire met potluck'. Oftewel 'kampvuur op het strand met eten meenemen om te delen'. Er lagen zo'n 8 boten in de baai. Erg gezellig dus!
.
Gisteren zijn we naar de waterval gelopen, Vaipo Waterfall. Een hike van 2,5 uur, heen. We moesten een riviertje invaren (met de dinghy), waar we door de branding letterlijk in gespoeld werden. En vanaf daar was het een stukje door het dorpje, Hakaui. Die tuintjes, netjes aangelegd, omheind met allerlei (voor ons) kamerplanten. In de tuintjes groeit het heerlijkste fruit. En verder zijn we door het bos gelopen. Gelukkig was het pad redelijk vlak, wel veel keien, modderig en we zijn verschillende snel stromende riviertjes overgestoken. Eentje was erg diep waar het water met een razende noodgang naar beneden kwam. Stappend van steen naar steen en in het begin jezelf vasthoudend aan de boom die half over het stroompje hing, liep je zo naar de overkant.
.
Langs het pad zag je de stenen van de 'oude beschaving', oude 'pae pae' (heilige vloeren), gestapelde muurtjes en paden, waar we af en toe op liepen. Soms hoge muren gestapeld, duidelijk van soort gebouwen. Heel bijzonder.
.
Steeds verder gingen we de 'canyon' in, hoge rotswanden en mooie begroeiing langs het riviertje. Het heeft bijna heel de weg naar de waterval geregend, iets wat we eigenlijk niet heel erg vonden, omdat het anders heel warm zou zijn geweest. En dan nog een 'hoek' om, verder de canyon in en ja hoor… water! De waterval zat tussen de rotsen verscholen. Zwemmend door het poeltje kwam je er. Schitterend!! Wat een mooi stukje wereld. Elke keer zeg ik weer, dit is het mooiste wat ik tot nu toe gezien heb, maar dat zeg ik nu hier ook weer. Het was gewoon adembenemend!
.
En dat laatste kwam nu niet door hike, want die was lang, maar niet zwaar. We schrokken van de tijd toen we terug aan boord kwamen. In het dorpje hadden we nog fruit en munt (!) gekocht en toen was het drie uur! We waren rond half tien van boord gegaan! De Cornelia was inmiddels ook hier gearriveerd en Mark en Vanessa kwamen even gezellig kletsen. Er was weer een kampvuur op het strand, maar wij zijn maar aan boord gebleven. We waren toch wel een beetje moe…;-)
-----
At 13-6-2012 1:16 (utc) our position was 08°56.70'S 140°09.87'W

Huis

Maandag 11 juni 2012 @ 11:09

Een van de fijne dingen van cruisers is, dat zij elkaar altijd helpen. Je zit met z’n allen in ‘hetzelfde scheepje’ en dat schept een band, zeg maar. Gisteren kwam Wip, van het motorjacht Contina, langs met een vraag. Hierop zijn we later bij hun langsgegaan om naar de computer te kijken. Het werd een super gezellige dag, waarbij Etienne het probleem heeft opgelost, ik heerlijk met Dorit heb gekletst en we superdepuperluxe hebben geluncht bij hun op het bovendek! Een geweldig schip en heel gezellig ingericht. Als wij zo’n schip hadden, zeiden wij al, gaan we nooit meer in een huis wonen! Maar ja, wat wil je met een giga huiskamer, keuken met alles erop en eraan (koelkast met ijsblokjes machine), zalige werkruimte, grote motorkamer en verschillende buitendekken. En dat alles dan ook nog heerlijk drijvend op het water, met hier in de Marquises een onbeschrijflijk uitzicht……..

Vandaag is het weer werken geblazen. Eerst gaan we kijken of we iets voor de stagen kunnen regelen en daarna maar weer eens aandacht besteden aan de boot. ;-)

Nuku Hiva

Zondag 10 juni 2012 @ 12:03

Inmiddels weten we volgens welke ritme we leven. Het ritme van de natuur en de wind. Want, zoals ik schreef in het vorige bericht “vandaag blijven we ook hier.” Nou, niet dus. Binnen een uur na het plaatsen van dat bericht zijn we weer ankerop gegaan. Etienne had de gribfiles binnengehaald en zag dat het de komende 4 dagen redelijk windstil wordt. Geen goede tijd om te vertrekken, nu was er nog wind tot na middernacht. Dan deze wind nog maar even pakken dus!!

Het begin was stormachtig te noemen. Door de twee eilanden naast elkaar ontstond er een venture effect, het waaide er heel hard! Ik had binnen de luiken dichtgedaan en stapte op het trapje met iets natte voeten. Dan weet je het wel. Met mijn ene voet hangend boven de trap stappend naar de volgende tree en de andere op de trap, hing ik op het moment dat we bijna platsloegen alleen nog aan mijn armen boven de trap. Met als gevolg een dikke knie en een open scheenbeen. Shit!! Achteraf valt het weer honderd procent mee, gelukkig.

Het was een rommelig tochtje, want de wind nam steeds verder af, maar het waaide al dagen, dus de golven waren aardig hoog. Het was een schitterend maantje dat ons volgde tijdens de nacht en toen de zon aan het opkomen was, zagen we de schitterende vormen van ‘Ua Pou. Wouw, dat is helemaal een eiland uit Harry Potter! Geweldig!

Net voordat we de grote baai, verscholen achter schitterende rotsen, van Nuku HIva binnenvoeren, werden we opgeroepen door de Contina. Zij waren op weg naar een ander baaitje, maar kwamen ’s avonds weer terug. Gezellig. En toen we de baai invoeren, zagen we nog veel meer bekenden. Leuk!!

De baai is schitterend! We liggen rondom in de rotsen! Dit zijn toch wel hele bijzondere eilanden, de Marquises. We zijn eerst even gaan kletsen met de Happy Bird, even kijken hoe het met Yvonne ging, natuurlijk. Daarna met het onderwant naar de kant. We willen proberen of we hier nieuwe stagen kunnen regelen. Helaas, de shop gaat vroeg met weekend, vanaf vrijdagmiddag. Maandag nieuwe poging. Daarna het dorpje in naar de supermarkten. Het is een mooi dorpje, met mooie wegen, nette tuintjes en weer die waanzinnig grote auto’s. ’s Avonds hebben we sinds tijden weer lekkere kipsateetjes op de bbq gegeten.

De volgende dag, gisteren dus, was een rustig dagje. Ik heb wat opgeruimd en schoongemaakt aan boord en Etienne is wat rond gaan kletsen, vragen en helpen. Er ligt nog een andere Nederlandse boot (Boomerang) met ook North Sails zeilen, dus eens even vragen en kijken. Aan het einde van de dag gingen de Cornelia en de Boomerang vissen. Er zitten hier haaien in de baai (niet zwemmen dus) en de dag ervoor hadden ze erop gevist. Helaas, no luck vandaag. Dan maar op het trommelgeluid af. Gezellig! Onderweg biertjes gehaald bij de supermarkt. We hadden zoveel te kletsen met Mark en Vanessa (Cornelia) en John en Debby (Boomerang), dus we trokken de eerste biertjes al open bij de supermarkt. Haha, dat moet je in NL eens doen. Op de pier zitten een paar leuke gezellige tentjes, maar die verkopen alleen maar fruit-juices. Het werd een hele gezellige avond!

Niu

Donderdag 07 juni 2012 @ 22:01

Hanamoenoa bay, hier op Tahuata, doet heel Caribisch aan. Het witte strand, de palmbomen en het blauwe water. Het enige wat we dan missen is een gekleurde houten shack waar we een biertje kunnen drinken. ;-)
.
Gisteren rustig aan gedaan. Hopend dat we weer in een ritme gaan komen. We hebben weer eens lekker gesnorkeld. Veel was er niet te zien, wat soft koraal en vissen. Wel hele mooie gekleurde vissen, die we, tijdens deze reis, nog niet eerder hebben gezien. Toen ik nog even bij de boot lag, zag ik een haaitje. Schitterende beesten zijn dat, met hun stoere uiterlijk. Deze haai was alleen een ongelooflijke bangerik, want toen ik Etienne onder water riep, ging hij er snel vandoor.
.
Na een heerlijk stokbroodje-gezond als lunch, zijn we even op het strandje gaan lopen. Er staat toch een redelijke swell in de baai, waardoor de golven op het strand gigantisch zijn. Maar geen strandlanding dus met Mr. Ed. Een ankertje mee en zwemmend naar het strand. Het was wel even lekker om wat te lopen. In dit baaitje woont een gezin, die de kokosnoten ('Niu's' op z'n Polynesisch) hier verzameld en de kokos droogt voor 'copra'. Hiervan wordt 'kokosolie' gemaakt, wat weer gebruikt wordt in margarine, zeep en nitroglycerine. Wel eenzaam zo wonen.
.
Het is een mooi strandje, maar heel bijzonder, er spoelt geen schelpje aan. Op sommige stukken lag het zand wel bezaaid met de meest mooie tropische gele of oranje bloemen. Schitterend!
.
Verder weinig meegemaakt. Vandaag blijven we ook hier in Hanamoenoa.
-----
At 6-6-2012 0:15 (utc) our position was 09°54.49'S 139°06.28'W

Ritme, als een huis zo vast en manta's

Woensdag 06 juni 2012 @ 23:37

Zoals ik al verschillende keren schreef hebben we, tijdens een oversteek, een vast ritme. Ik ben niet zo van de vaste ritmes, vind het dan al snel saai worden, maar tijdens de oversteek vliegt de tijd hierdoor en geeft het houvast. Je zou dan denken dat ik geniet van de 'vrijheid' wanneer we weer bij land zijn, geen vast ritme meer. Dat is ook zo, maar ik merk dat ik juist nu niet een, wat voor ritme dan ook kom. En ook Etienne worstelt daarmee.
.
We lunchen of veelste vroeg, of veelste laat. Het avondeten gaat op dezelfde manier. En een stukje voor hier schrijven, daar heb ik helemaal nog geen 'vast' momentje voor. En elke dag is er wel iets te doen. Daarnaast liggen we de ene avond bizar vroeg op bed, zo moe zijn we, om de andere avond tot heel laat nog achter de computer te zitten omdat we 12 uur verschil met NL hebben.
.
Gisteren moesten we er ook weer heel vroeg uit. We wilden proberen diesel te krijgen bij de enige benzinepomp op het eiland. Dat zou kunnen tussen 8 en 12 uur, vertelde de pompbediende de dag ervoor. Dus dan is het natuurlijk het beste om er zo vroeg mogelijk te zijn. En dan zit je dus ineens, met een nog slaperige kop (de avond ervoor te laat achter de computer gezeten), om 5 voor 8 's ochtends met 5 jerrycans bij een benzinepomp. Tegen half negen komt de pompbediende dan eindelijk het station openen en staat er inmiddels een ongelooflijke file van auto's. Allemaal wachtend op diesel. En iedereen heeft de tijd, is het gewend. Een auto werd weggestuurd, benzine was op. Dat kun je je toch in NL niet voorstellen! Je geduld wordt op proef gesteld, helemaal als er dan een Frans cruiserstel aankomt en begint te smoezen met de pompbediende en meteen worden hun cans gevuld! En wij zaten al uren te wachten…solidariteit is af en toe ver te zoeken. Maar, we zitten weer vol met diesel! Geduld wordt beloond.
.
Daarna nog even het dorpje in. Bij de gendarmerie hadden we een formulier mee teruggekregen, waarvoor we een postzegel moesten kopen en het dan moeten opsturen naar Tahiti. Lachen! Etienne liep nog even door naar de supermarkt om stokbrood te halen en ik ging op een bank in het dorp zitten, naast de andere 'hanglocals'. De mensen zijn hier geweldig! Er kwam een man aan, begroette me heel vriendelijk en ging naast me zitten. Daarna kreeg ik zelfs zijn drinkfles overhandigd om toch zeker ook wat te drinken. Toen we hem later weer zagen, claxonneerde en zwaaide hij alsof we elkaar al jaren kennen. Geweldig! Bij de locale lunch-kar geluncht. Dit keer een enorm stokbrood met ei en frietjes. Lekker hoor!
.
Daarna wilde we vertrekken naar Tahuata. Een klein eilandje verder. Met de nadruk op 'wilden', want we lagen zo vast als een huis! Op Hiva Oa lagen we met een voor- en achteranker. Eerst met het vooranker meer ketting geven, zo kon Etienne achter het achteranker binnenhalen. Dachten we. Dat zat vast! Etienne te water, hij tot aan z'n elleboog de blubber in, maar nog kon hij het anker niet voelen. We waren al super tevreden over dat anker (aluminium Fortress), maar nu helemaal. Alhoewel we het nog wel los moesten zien te krijgen. Na veel jutteren, verder naar achteren varen enz ging dat natuurlijk wel en kwam het met bodem en al omhoog. Toen het vooranker. Woow, ook dat zat vast! Ik trok met de ankerlier en de punt ging gewoon naar beneden. Weer wat naar voor en achter getrokken en ook dat kwam los. Klei was er niets bij! Dus wie zegt dat de ankergrond slecht is op Hiva Oa….
.
Op naar Tahuata. Er stond een straf windje en om de verstaging te sparen, lekker alleen op de genua gezeild. Heerlijk tochtje van een paar uur, met dolfijnen! En nu in Hanamoenoa baai. Ik blijf de Polynesische namen geweldig vinden. Een schitterende baai! Helder water en je kunt er zwemmen met de vele mantraroggen. Inmiddels hebben we er nog niet mee gezwommen, dat gaan we zo doen, maar we werden wel verwelkomd door drie joekels toen we de baai binnenvoeren. Ik stond te jubelen op de punt, wat een geweldige beesten!!! Bijna net zo gaaf als toen we in Panama door zo'n school voeren.
.
Etienne was gisteren al even gaan zwemmen, maar ik heb een lelijke snee in mijn enkel (door de schelpen met op de kant klimmen) dus wilde ik hem een beetje droog houden. En nog niet te veel zand erin. Hij is nu al redelijk dicht, dus zo meteen eens kijken of er nog meer dieren onder water zitten en weer eens lekker op het strand wandelen.
-----
At 6-6-2012 0:15 (utc) our position was 09°54.49'S 139°06.28'W

Twee jaar

Maandag 04 juni 2012 @ 21:30

Op 4 juni 2010 maakten wij onze meertouwen los in Stad aan ’t Haringvliet. Da’s vandaag precies twee jaar geleden. We zijn dus al twee jaar onderweg, twee jaar niet werken, twee jaar zeilen, twee jaar vakantie, twee jaar genieten, twee jaar grenzen verleggen (letterlijk én figuurlijk), twee jaar lang alles zout, twee jaar lang bepaalt de supermarkt wat we eten, twee jaar lang natte voeten (niet altijd letterlijk), twee jaar lang Mr. Ed als ‘auto’, twee jaar lang een schommelend bed, twee jaar lang wisselende contacten, twee jaar lang veel nieuwe vrienden, twee jaar lang een regelmatig wisselend uitzicht, twee jaar lang de meest waanzinnige sterrenhemels, twee jaar lang samen op een aantal vierkante meter, twee jaar lang is de temperatuur niet onder de 25 graden geweest, twee jaar lang leven volgens de natuur, twee jaar lang staan je eerste levensbehoeften centraal en twee jaar lang genieten!

Dat laatste kan ik echt zeggen. In het allereerste half jaar vroeg ik (Denise) me nog wel eens af of we de juiste beslissing hadden genomen. Ik kon NL moeilijk loslaten en was (o.a. daardoor) veel zeeziek. Maar langzaamaan werd La Luna mijn thuis en wil ik eigenlijk niet anders meer. We zijn dus nog niet klaar met onze reis. Tijdens de afgelopen lange oversteek hebben we wel gekscherend gesproken over het zoeken naar een nieuw baasje voor La Luna, maar eigenlijk zijn we nog niet klaar met haar. Het rondje is nog niet rond, dus we gaan gewoon nog lekker door. En zeker als je dan weer achter je anker rustig ligt te wiegen, dan weten we weer: “dit is ons leven nu! En daar genieten we enorm van!”

En het mooiste is, het gaat ook nog steeds goed, samen, met de boot, met de financiën en met de zin. Ondanks af en toe wat klusjes en pech. Want die zijn op te lossen en voelen voor ons daarom eigenlijk helemaal niet ‘zwaar’. Vandaag hier in Hiva Oa, hebben we de afgelopen twee jaar ook weer de revue laten passeren. En ook het laatste jaar. Wat was het leukste? Dat kunnen we niet in één woord zeggen. De eilanden en landen zijn zo verschillend en daar haal je elke keer weer verschillende dingen uit. We hebben ook weer zoveel bijzondere en ontzettend lieve mensen ontmoet, die zijn allemaal speciaal voor ons. Van het omaatje op Grenada, tot de kletsende taxichauffeur in Panama en van de enkele ontmoeting met een zeiler tot het elke keer weer zien van andere bekende zeilers.

In het afgelopen jaar zijn we wel de Pacific ingevaren, een heel nieuw ver gebied. Een gebied wat aan de andere kant van de wereld ligt van NL. En dat is toch wel bijzonder. Toen we nog met voorbereidingen voor ons vertrek bezig waren, dan konden de tranen in mijn ogen schieten als ik foto’s zag bij andere vertrekkers, van de eilanden hier. Ik kon het niet geloven, zouden wij daar ooit ook komen? En nu… nu zijn we hier! En ook nu springen af en toe ook de tranen in mijn ogen, waarna ik ze er driftig uit wrijf en tot de conclusie kom dat het geen droom is. We zijn hier echt en leven onze droom!

Verkiezingsdag

Maandag 04 juni 2012 @ 03:21

Volgens ons grijpen ze hier alles aan om een feestje te bouwen. Misschien is een feestje bouwen te groot, maar het zijn wel gezelligheidsdieren hier. Gisteren was het verkiezingsdag. Elke Hiva Oa’ernaar moest naar de stembus. En dus waren alle winkels (muv de supermarkt) dicht en stonden verschillende families met kraampjes langs de weg. Kraampjes waar je eten, koek, schitterende bloemen of tweedehands artikelen kon kopen. Ze zouden vanuit NL hier moeten zijn komen kijken, kunnen ze in september ook zo’n dag organiseren. Net zoiets als Koninginnedag, met een vrijmarkt en een hoop gezelligheid. En natuurlijk iedereen een vrije dag! Wedden dat de stem-opkomst dan veel hoger is?!

’s Ochtends vroeg gingen we nog even met onze gehuurde Suzuki Jimny boodschappen doen. Het is namelijk best een eindje lopen naar het dorpje, Atuona. Al krijg je altijd wel een lift aangeboden. Maar met het eigen autootje is makkelijker. Dus lekker weer echt Frans stokbrood, een Frans kaasje en weer tomaten en komkommers! Als je kijkt zijn gelukkig niet alle producten in de winkels zo schreeuwend duur. Maar de frisdrank en water zijn wel erg duur. Normaal heb je nog een ‘eigen merk’ dat redelijk geprijsd is, maar nee, je betaald hier al snel 4 euro voor een literflesje cola! Je vraagt je af hoe de mensen hier op het eiland dat kunnen betalen. Maar alles is veel duurder dan bij ons. En de auto’s die ze hier dan weer rijden! Toyota jeeps, Landrover Defenders (genieten!) en we zagen zelfs een echt Hummer!

Rond de lunch zijn wij terug naar het dorpje gelift en hebben een bbq-kraampje uitgekozen om wat te eten. Etienne had een heerlijke bbq-steak met saus en frietjes en natuurlijk stokbrood. Ik had alleen frietjes genomen met een heerlijke frietsaus. Alle mensen zaten op meegebrachte tuinstoelen en kletsen dat het een lieve lust was, schitterend gekleed en de bloemen in de haren maakten het af. Het zijn gezellige lui die al snel een praatje maken. Ze lachen ook wat af en nemen je snel op in hun midden.

Toen we nog een rondje liepen kwamen we een stel uit Noorwegen tegen dat hier backpackend gekomen is. Dat is pas een wereldreis! We hadden hun al gesproken op Fatu Hiva en nu zagen we ze hier. Erg gezellig! En wat mij dan zo opvalt…je maakt heel snel diep contact. Als je dit in NL zou doen, bijvoorbeeld tijdens je treinreisje naar je werk ‘s ochtends, dan ben je vreemd. Ik weet niet wat het maakt, maar in het begin lijkt het een beetje op een soort kruisverhoor. Waar komen jullie vandaan? Hoe lang ben je op reis? Waar ben je al geweest? Waar ga je nog naar toe? Heb je je werk opgezet? Wat deed je? Enz enz. En na een aantal vragen heen en weer lijkt het dan alsof je elkaar al heel lang kent. Je kunt je toch niet voorstellen dat je dit in de trein in NL zou doen en dan ’s avonds meteen samen als oude bekenden in de kroeg zitten.... Eigenlijk jammer toch?

Zoektocht naar de Tiki’s

Zaterdag 02 juni 2012 @ 17:41

Het klinkt een beetje als een verhaal van Kuifje, waar wij gisteren middenin zaten. In het begin lukte het vinden van de tiki’s niet best en hadden we het al over Tiki Ame’hoela… wat best een naam zou kunnen zijn geweest.

Hiva Oa is een schitterend eiland en voor mij een eiland waar mijn fantasie meteen weer op hol slaat. We zijn gisteren op pad gegaan met Gerrit en Anne-Mieke (Fruit de Mer). We hadden samen een autootje gehuurd en zijn het eiland rond gaan rijden. Op de Polynesische eilanden zie je veel tiki’s. Tiki’s zijn houten of stenen beelden van ‘menselijke’ figuren en komen m.n. voor in de Polynesische eilanden. In de Maori mythologie komt ook ‘tiki’s’ voor en refereert dan aan de allereerste man. De beelden markeren vaak een heilige plek.

Het eiland heeft meerdere archeologische plaatsen. Oneerbiedig gezegd, een hoopje oude stenen in een schitterend groen landschap. Romantisch verteld, zijn het offerplaatsen, ontvangstplekken door de chiefs en andere belangrijke ‘hangplekken’.

Er zijn niet heel veel wegen op het eiland. We hebben de weg gevolgd langs de kust, berg op, dal in. Hier en daar wat huisjes en een klein dorpje. Schitterend gewoon! We hebben gepicknickt bij de Iipona site. Weer een schitterende plek in de bossen. Grote bomen waartussen de pompelmoes-, bananen-, citroenen- en mangobomen staan. Afgewisseld met rode en witte hibiscusstruiken.

De dorpjes doen erg geciviliseerd aan, omheiningen en tuintjes van de meest mooie (kamer)planten en de mensen zijn zo ontzettend vriendelijk! In Hanapaaoa (wat een namen he?!) leidde een aardige knul met een groot kapmes ons door de brandnetels naar Tiki Moe One. Hij liet ook nog wat heilige stenen en menselijke botten zien. Hmm…leuk!

Ons laatste doel was de ‘Smiling Tiki’. We hadden de weg al tig keer heen en weer gereden, maar niets gezien. Uiteindelijk zagen we iemand en maar even gevraagd. Daar en daar, daar is een plastic pijl enz enz. Oja, nee, dat helpt. Maar inderdaad ineens zagen we een klein wit schroten pijltje op een boom. Wij een zandpad in, de bossen in. Inmiddels kwam de eigenaar van het stuk land al omhoog rijden. Die was op weg naar huis, maar wij mochten wel even bij de ‘smiling tiki’ gaan kijken. En omdat ze zo gezond zijn, kregen we nog allemaal een pompelmoes mee! Zo lief. En de ‘smiling tiki’? Dat is mijn favoriet! Wat een schatje! Ben benieuwd wie er model voor heeft gestaan….;-)

Babystag

Vrijdag 01 juni 2012 @ 03:12

Net voordat we weggingen deed ik nog maar even de afwas en Etienne checkte even de ‘babystagen’. Stagen zijn de staalkabels die de mast op z’n plaats houden en een ‘babystag’ of ‘onderwant’ is de kleinste. Ik zag hem naar beneden komen, maar niet de ‘maststeps’ indoen. “ik moet nog even terug” zei hij. Shit, dacht ik. Dat is niet goed. En inderdaad. Aan bakboord (links) is een van de ijzerdraadjes in de ‘babystag’ gebroken. Dat is helemaal niet goed! Gelukkig konden wij net erboven nog een extra ‘verstaging’ bevestigen, waardoor de druk iets verminderd wordt. Maar jawel, weer iets wat snel een oplossing nodig heeft.

En ja hoor, mag én wil je langzaam gaan, ga je als de brandweer! Wij zijn gisterenavond vertrokken uit Fatu Hiva naar HIva Oa. Tochtje van 45 mijl. Dus voor de zekerheid maar ’s nachts doorvaren, dan weet je zeker dat je in het licht aankomt en hoef je niet krampachtig 5 knopen gemiddeld te lopen, zeg maar. Als je overdag gaat heb je maar zoveel uur van licht voordat het donker wordt. Dus een nachtje door, dan kunnen we het op ons gemak doen, is ook beter voor de ‘babystag’. En diesel is hier schaars, dus je wilt niet motoren. En dan…dan heb je dik 18 knopen wind, met een eerste rif en gereefde genua ga je als de brandweer en loop je nog 6 knopen! (Het onderwaterschip is weer schoon, dat scheelt een dikke knoop snelheid!) Meer dan 6 knopen? Vertrokken om 20.00 uur, dan komen we midden in de nacht aan. Shit, hoef je niet hard, ga je hard. Dus alles maar naar beneden en alleen op de genua naar Hiva Oa. Helaas niet een heel rustig nachtje, we schommelden goed.

Hiva Oa is mooi, maar haalt het niet bij Fatu Hiva. Dat blijft mijn favoriet. Het beste is om te ankeren achter de ‘breakwater’. Daar lig je het rustigst. Ja, qua golven, maar niet qua andere boten. We liggen hier allemaal met een voor- en achteranker, zodat we niet gaan zwaaien, anders raken we elkaar. Het ligt hier echt mutje vol. Wel gezellig, want er zijn veel bekenden, waarmee je vanuit de kuip zo kunt kletsen! De Inish, Cornelia, Lisa Kay, Gypsy Blues, Fruit de Mer, Ray Margarith, Catwezel, enz. We hebben vandaag bijgepraat en zijn vanmiddag even het stadje in gelopen. Er zijn wat supermarkten, maar veel dingen zijn erg duur. Fles Sprite; 1,5 ltr, 4,5 euro. Zakje chips; 6 euro! Morgen gaan we samen met Gerrit en Anne-Miek van Fruit de Mer een auto huren. Gezellig en we kunnen de kosten delen.

PS De eerst foto's van de Marquises staan in het foto-album!

Rustig aan

Woensdag 30 mei 2012 @ 22:12

Onze spiertjes zijn stijf en we zijn wat wankel. Gisteren en vandaag was en is het dus rustig aan doen. Bijzonder hoe je lijf zo reageert. Gisteren ben ik wat kastjes overhoop gaan halen. Ze willen hier fruit ruilen. Tegen wat? Tegen parfum, nagellak, lippenstift, enz. Nou, ik heb nagellak genoeg en nog wel wat make-up over wat ik allang niet meer gebruik. Dat ruimt goed op, zeg maar.
.
Toen we aan de kant kwamen was het dorp uitgestorven. Jammer, want ik wilde een zogenoemde 'tapa' kopen en nog wat fruit ruilen. Een specifiek souvenir, hier in de Pacific is 'tapa'. Tapa is doek, gemaakt van de bast van een boom. De bast van de 'mulberry' of broodboom, verdelen ze in lange strengen, waarna ze worden samen 'geplakt' door een 'lijm'. De tapa mag vooral niet nat worden, want dan lost zij gewoon weer op. Met name hier op Fatu Hiva worden tapa's gemaakt en ik dacht dat het leuk zou zijn, dan ook hier zo'n doek te kopen. Helaas, sinds gisteren is er een expositie in Tahiti, dus alles is daarheen. Dat was ook wel te zien. Eergisteren was het een drukte alom in het dorp, gisteren was het uitgestorven, op de politieagent en de hoogwerkers na.
.
De rolgenua is gemaakt. Dat is een zorg minder. We kunnen dus gewoon weer de genua in- en uitrollen. Het repareren van het onderlijk van de genua kost mij wat meer tijd. Phoe, dat schoot niet op, vandaag afmaken. Tot onze schrik zagen wij wel veel slechte plekken in het zeil, hoe die er nu inkomen? Ze zitten namelijk niet op een 'schavielpositie', maar even goed in de gaten houden dus. Etienne is al druk doende geweest de eendenbekmosselen van de onderkant van de boot af te halen. Het is jammer dat we geen foto's mee kunnen sturen, die volgen dus nog. De boot ziet er namelijk uit!! De onderkant is dik aangegroeid met de mosselen, maar de zijkanten! Je kunt duidelijk zien hoe schuin we hebben gelegen. Tot halverwege zit de alg aangegroeid. La Luna ziet er niet uit!
.
Vandaag dus nog die klusjes en dan waarschijnlijk vanavond verder naar Hiva Oa.
-----
At 29-5-2012 19:43 (utc) our position was 10°27.93'S 138°40.12'W

Betoverend

Dinsdag 29 mei 2012 @ 22:03

Eergisteren 'grapte' ik dat dit het mooiste eiland is en dat is waar. Dit is het mooiste eiland wat ik tot nu toe heb gezien! En dat is echt niet omdat we 29 dagen op zee hebben gezeten. Het is echt betoverend mooi! Het is vulkanisch, dus heel grillig, veel begroeid, met allerhande planten en bomen. De Intratuin is er niets bij. De baai waar we nu liggen is eigenlijk de vroegere krater van de vulkaan. Hij is aan een kant ingestort, waardoor wij er 'in' kunnen liggen. Doordat het een krater is zijn de kanten hele hoge rotspartijen. En van die rotspartijen ontleent deze baai haar naam.
.
De eersten die hier voet aan de grond zetten, vonden deze rotspilaren op penissen lijken. Dus kreeg de baai, de naam 'Baie des Verges'. Het moet een man zijn geweest met een 'dirty mind', want wij zien er geen penissen in. Maar ok, later kwamen er missionarissen naar dit eiland, die natuurlijk niet blij waren met deze naam. Boos voegden ze een 'i-tje' toe aan de naam, 'Baie des Vierges', waardoor het de 'Baai van de Maagden' werd. De ironie van de verandering van 'Baai van de Penissen' naar 'Baai van de Maagden' zal ze waarschijnlijk door hun boosheid ontgaan zijn. Ik vind de Polynesische naam mooier, 'Hanavave'.
.
We kwamen eergisteren eind van de middag aan. De zon stond laag en scheen mysterieus op de hellingen. Het was een schitterend zicht. We werden door Fruit de Mer uitgenodigd om te komen borrelen en mee te eten. Gerrit had speciaal voor ons nog een Mahi Mahi gevangen! Klaargemaakt met kaneel en abrikozen, hebben we die avond zitten smullen. Ook was het een gezellige aankomst om zo lekker je verhaal kwijt te kunnen.
.
Gisteren, na het toonbaar maken van de boot, meteen maar even op de kant gaan kijken. Er liggen zo'n 7 boten in totaal. Het kleine dorpje is vriendelijk. De mensen praten Frans en Polynesisch en zijn over het algemeen, gezellige dikkerds. Ze zijn ontzettend vriendelijk en ruilen alles voor bananen (super lekker zoet), sinaasappels (ook zalig), pompelmoezen, papaja's, enz. De woningen zijn houten prefabwoningen en zien er goed uit. Ze zouden zo uit Europa kunnen komen. Eenmaal binnen wordt het een ander verhaal. Heel sober ingericht. De mensen zijn niet heel arm, maar hebben ook weer niet veel.
.
We zijn naar de waterval gelopen. Phoe, dat hadden we beter nog een dagje kunnen uitstellen, want na tig dagen op zee, meteen een pittige hike van een aantal uren is een aanslag op je gestel. En het was warm! Ik blijf het zeggen, maar het is hier zo waanzinnig mooi! Loop je omhoog kijk je om je heen, zie je weer een andere grillige bergkam. Dan loop je verder en kom je langs een erf-afzetting, van rode hibiscussen! Honderden schitterende bloemen stralen je tegemoet tegen het frisse groen! Ik heb geregeld met open mond rond staan kijken. Het eiland is in een woord betoverend! Na klimmen en klauteren over rotsen, glibberend en glijend over de modder kwamen we bij de waterval. Waanzinnig!
.
Eenmaal terug in het dorpje hebben we wat met cruisers gekletst en gingen we onze spiertjes al goed voelen. Fruit de Mer gaat vandaag weer verder, dus die zijn nog even voor een borrel en een 'bookswap' langs geweest. Ik heb nu weer een aantal nieuwe heerlijke dikke pillen die ik kan gaan lezen. En vandaag….even niets betoverend, maar gewoon klussen; zeil en genua-rail repareren en La Luna schoonmaken.
-----
At 28-5-2012 20:40 (utc) our position was 10°27.94'S 138°40.12'W