Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Kippestuk

Dinsdag 19 juni 2012 @ 22:04

De gribfiles waren vandaag wat positiever voor ons. Dus we gaan gewoon morgenochtend weg. Vandaag boodschapjes gedaan. Wat verse dingen en vier stokbroden. We kunnen weer op pad.

Gerrit en Anne-Mieke (Fruit de Mer) zijn vanavond even gezellig bij ons komen eten. Ze hadden een reis van zo’n 48 uur gehad vanuit NL naar hier, dus ik dacht dat ze vast geen zin hadden om nog te koken. Ook zien we ze voorlopig even niet, dus was het wel even leuk bijkletsen.

Met de Cornelia hebben we een SSB-netje afgesproken om elke dag even contact te houden. Dat is altijd gezellig. Want de afstand is met zo’n 500 mijl natuurlijk een kippestukje, vergeleken met de vorige tocht van 29 dagen. Maar ja, vanaf nu is alles een kippestukje. Het is wel duimen dat we wat wind blijven houden. We zullen het zien. Dit is dus het laatste berichtje vanaf deze waanzinnig schitterende eilanden, morgen een berichtje vanaf het open water.

Weer bepaald

Maandag 18 juni 2012 @ 19:09

Aan de ene kant wil je alles zien, je bent op eilanden waar je waarschijnlijk nooit meer zult komen, ze zijn erg bijzonder en mooi. Elk straatje is apart, elke berg is schitterend. Maar aan de andere kant vind (met name) ik het af en toe gewoon heerlijk om aan boord te blijven. Even geen nieuwe indrukken, maar juist alles even laten ‘inzakken’. Ik heb dat gewoon nodig, maar die onrust van dingen die ik toch wel wil zien, knaagt dan nog wel in mijn hoofd.

En wat is het dan heerlijk als er een keuze voor je wordt gemaakt. Gewoon door het weer, die toch al ons ritme bepaald. Vandaag regende het namelijk geregeld en dan ga je niet de kant op om een lange wandeling te maken. Wat jammer nou. ;-)

Morgen moeten we wel, want dan moeten er weer wat boodschappen gehaald worden. We willen namelijk woensdag weg. Veel boodschappen hebben we niet nodig, bijna alleen wat verse dingen. We hebben nog blikken genoeg aan boord en daar moeten we maar even op gaan interen.

Morgen (dinsdag dus) komt ook de Fruit de Mer weer op de boot, dus dan willen we nog even hallo zeggen. Waarna al snel een ‘daaaaaag’ zal volgen, want zij zullen vast nog even een paar dagen blijven. Wij willen dus woensdag naar de Tuamotus vertrekken. Maar zoals ik al zei bepaald het weer ons ritme….en dat weer vertelt ons dat het woensdag en donderdag nog wel gaat, maar daarna komt er weer een windstilte. Hmm, de tijd tikt ook door en er zijn nog zoveel mooie eilanden en atollen die we willen ontdekken. Hopelijk geven de gribfiles morgen een ander beeld. En ach ja, het weer bepaald.



Foto's van een paar dagen geleden van de baai hier.

Betoverende dansen

Zondag 17 juni 2012 @ 18:44

Het was gisteren een hele bijzondere avond! Na wat heen en weer gesteggel en gepraat eindigde de NL’se delegatie (Cornelia, Happy Bird en wij) gezellig aan een tafel. De organisatie had zo haar best gedaan het goed te regelen, iedereen had haar eigen tafel. Maar toch was dit niet helemaal goed gegaan. De La Luna-tafel, in eerste instantie voor 3 personen, eindigde als een ouderwetse te kleine stamtafel, met 6 man eraan.

We kregen heerlijk eten; rauwe vis (delicious!), kip (super!), geit (lekker!) en nog een dier, daarbij rijst, broodvrucht, cola en water. Het was een kleurrijk geheel. De mensen hadden zich duidelijk opgedoft voor dit feest, waarbij een familielid of kind meedeed met het dansoptreden! De vrouwen hadden hun haren versierd met kleurrijke kransen van bloemen en kruiden. Ik herkende bij een vrouw ook munt erin, ze hadden al raar gekeken toen ik naar munt vroeg in het andere plaatsje, “eet je dat?” Haha! Hetzelfde met de kleine pepertjes, die gebruiken ze hier voor een krans om hun nek.

Het optreden was waanzinnig! De kinderen eerst, schattig! Met bladerrokjes bewogen ze hun heupjes ritmisch op de zware trommelmuziek. Het feest was m.n. voor de vaders, ivm vaderdag. Er werd dan ook een wedstrijd gehouden voor de leukste vader. De vaders moesten dansen, iets vertellen, enz enz. Hilarisch! Daarna de volwassen dansen. Wouw! Ze werden begeleid door grote, hele grote trommels, met zware lage tonen. Eerst waren het oorlogsdansen, krijgersdansen, daarna een vogeldans (maar mooier dan onze vogeltjesdans hoor!). De mannen zongen met zware basstem mee, heel aards. Tussendoor zong een jongen of meisje (dat is af en toe moeilijk te zeggen hier) het lied met hoge melodieuze tonen. En af en toe kwamen de vrouwen erbij met een betoverend zacht geluid. Echt waanzinnig! Heel sjamanistisch en dit moet gigantisch betoverend zijn geweest voor de eerste Europeanen, die honderden jaren geleden hier op dit feeërieke eiland aankwamen, en deze mooie mannen en vrouwen zo hoorden zingen en zagen dansen. Het was in deze grote zaal met tl-licht al sprookjesachtig. Zeker toen het licht werd gedimd en de dansers zwaar stampend binnenkwamen met grote vuurfakkels. Werkelijk adembenemend!

De mensen hier zijn erg vriendelijk, behulpzaam en altijd in voor een praatje. Zo hebben we dan ook weer wat leuke gesprekken gehad met verschillende lokale mensen en onze bootburen uit Madagaskar. We weten nu wel hoe de mensen aan de waanzinnige dikke auto’s komen. Op een ander eiland hadden we gehoord dat ze ze gekregen hadden van de Franse overheid, het is bijna waar. Als je werk hebt, kun je heel makkelijk een lening bij de bank vragen voor een dikke Toyota jeep, schitterende Landrover Defender of een vette Hummer. Dat je dan woont in een shack, waar niets tot weinig is, dat maakt niet uit. Leven doe je toch buiten en de auto is je status. Op de vraag hoe mensen hier toch leven, want alles is wel erg duur in de supermarkt, krijg je niet echt een antwoord. Het lijkt alsof ze de vraag niet (willen?) snappen. Misschien is dat ook zo en verdienen ze niet heel slecht hier. Daarnaast zeiden ze wel dat bijvoorbeeld brood niet duur is (is waar), er veel kippen zijn en alles wat ze in de grond stoppen dat groeit. En tja, zo’n lekker stokbroodje met een gekookt eitje, komkommer, tomaat en ui is heerlijk, waarna je nog een zalige pompelmoes eet. Daar kun je wel van leven ja. En de mensen zijn hier eerder dik, dan dun, waardoor het er niet uitziet alsof ze hongerlijden.

Wat dan wel bijzonderheidwaardig is, deze erg dikke mannen, dansen net zo hard mee en doen niet onder voor de gespierde magere! Na minuten springen en kreten laten, komen ze net zo vrolijk weer de dansvloer op, om glimmend van het zweet, weer gewoon vrolijk door te springen en te dansen. Ik doe het ze niet na! Zeker niet vandaag, na een erg latertje...



Shell Va'a

Zaterdag 16 juni 2012 @ 15:49

We zijn weer terug in Taiohae baie, de grote baai in Nuku Hiva bij het hoofdstadje. De laatste avond in Hakatea Bay hadden we nog een kampvuur gemaakt en gezellig met de Cornelia gebbq’d en gegeten op het strand. Het is elke avond een samenzijn rond het kampvuur dus langzaam schoven ook andere boten aan, waardoor het weer erg gezellig werd. De volgende ochtend vroeg weg, want we moesten onze gasfles terughalen en kaarten kopen voor het feest van vanavond (zaterdagavond).

Ik ben gisteren lekker heel de dag aan boord gebleven. Heerlijk ge-internet, opgeruimd, gewoon wat aan gekeuteld. Heb het even nodig, even rustig aan doen. Etienne niet, die wordt daar onrustig van, dus die is de kaartjes en gasfles gaan halen en daarna maar boodschappen gaan doen.

Vandaag hoorden we een hoop herrie op de kant. Vanavond is er een groot feest, maar er was duidelijk ook nu al wat te doen. Wij nieuwsgierig natuurlijk en naar de kant. ‘Kano wedstrijden’. Dat noemen ze hier vast anders, want het zijn snelle kano’s met een zij-drijver. Erg leuk, ze kwamen net aan, na meer dan 2 uur peddelen, toen wij op het strand zaten.

Daarna op de prijsuitreiking gewacht, terwijl we lekker wat locale hapjes hebben gegeten. En wat schept mijn grote verbazing? Ze krijgen een pet en shirt uitgedeeld met het Shell-logo erop. Daar wordt ik toch wel nieuwsgierig van, want je ziet hier helemaal niets van Shell, het locale pompstation is van Total. Dus ik, springend tussen Spaanse en Franse woorden, aan de organisator gevraagd waarom Shell een sponsor is. Dat was duidelijk, het Shell-team in Papeete, Shell Va’a, is al 6 jaar achter elkaar de winnaar in dit soort roeiwedstrijden. Dus heeft de organiserende partij hier, Shell gevraagd voor sponsoring. Shell Australië, Vanuatu en Fiji ondersteunen dit. En vorig jaar, het jubileumjaar van dit evenement was heel Shell met familie uitgenodigd. Als ik in Papeete was, moest ik maar bij het team langsgaan, benadrukte hij nog. Heel grappig!! Ik kon zelfs een petje krijgen. Wat leuk en tja, Shell zit toch nog wel een beetje in me, merkte ik hierdoor.

Verder is het vandaag weer bijzonder warm. Het is de komende dagen windstil en dan met name ook hier in de baai. Maar even rustig aan doen, vanavond hebben we een groot feest, wat zeker duurt tot half 2 vannacht vertelde de enthousiaste organisatoren.