Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Weer een paar eilanden verder

Donderdag 16 april 2015 @ 16:06

Tjeetje, de tijd vliegt als je bezig bent! In Martinique hebben we nog meer gekocht, oa nieuwe Comfort Seats! Ik had twee prachtige oranje gekregen bij mijn afscheid en deze hebben het zeer goed uitgehouden; elke dag op gezeten en het enige wat versleten is, is het binnenwerk! Voor degenen die ze niet kennen, ze hebben een inwendig frame, waardoor je ze nergens tegenaan hoeven te staan, ideaal voor op een boot. Ze hadden nog maar 1 oranje en een aqua, dus we hebben nu ieder een eigen kleur. ;-)

Toen we even aan een mooring wilde gaan om de ankerketting te verwisselen, kreeg ik de schrik van mijn leven! De afstandbediening van de ankerlier ontplofte letterlijk in mijn hand. Ik heb een uur lang een piep in mijn oor gehad! Gelukkig hadden ze in een van de watersportzaken een afstandbediening hangen, maar dat deze lang niet zo waterdicht is als de originele, kwamen we achter na een heftig tochtje naar Dominica. Balen, dat was een DSD dus! Een Duur-Shit-Ding.

Verder hebben we ook gezellig koffie gedronken met Blue Heeler en ‘gehappy-houred’ natuurlijk. De supermarkten vallen tegen. Er is wel van alles, maar de speciale dingen voor mij (glutenvrij enzo) zijn er niet echt. We zijn denk ik goed verwend met Zuid-Afrika en Azie ofzo. De groenten en fruit waren ook niet echt geweldig… tegenvallertje dus.

Zaterdag zijn we ankerop gegaan en even om de hoek bij St. Anne gaan liggen. Zondag verder ‘omhoog’ naar Anse Mitan. Daar een heerlijk ijsje gegeten en de volgende dag meteen verder naar Dominica. Er was bij Martinique bijna geen wind, maar eenmaal tussen de eilanden waaide het zeker 25 knopen. En toen we bij de hoek van Dominica waren, was het helemaal feest, de valwinden kwamen over en weer tot wel meer dan 35 knopen. Gatver!! Niet echt een relaxt zeildagje dus.

We dropten het anker weer bij Roseau en Etienne ging meteen de gasflessen wegbrengen. Die kunnen hier namelijk (bij het benzinestation) goed gevuld worden. Het was grappig, want veel was nog hetzelfde. Vandaag zijn we met Wayne en Ally door Roseau gewandeld, het grote cruiseschip bewonderd, de vele mensen bestudeerd, locaal geluncht en de winkels bekeken. Er is niet veel veranderd in die 4 jaar, alleen zag het fruit en de groenten er nu super uit en de supermarkt is geüpgrade, ik heb nu namelijk geen kakkerlak gezien. ;-) Aan het einde van de dag konden we onze gasfles ophalen en hebben we nog wat gezwommen. Het is weer goed warm hier, afgewisseld met een regenbuitje.

Gisteren zouden we een klein stukje verder naar het noorden van Dominica gaan, maar het ging eigenlijk zo lekker met zeilen en de wind viel reuze mee, dat we meteen maar zijn doorgegaan naar Guadeloupe. Onderweg werden we nog aangeroepen door Ti Sento, andere NL’se vertrekkers, waar we even een gezellig babbeltje mee maakten.

Het viel de hele tocht reuze mee met de wind en de golven, ook tussen de eilanden. Gelukkig dus! Alleen op de genua zeilden we heerlijk relaxt met 5 knopen naar de overkant! Helaas waren al de mooring bij Ilet de Cabrit bezet, dus zijn we aan de overkant geankerd. Meteen de dinghy weer in het water en naar de overkant gezoefd om Gromit te bezoeken. Een Canadese familie die we al een half jaar hier en daar zien. Heel gezellig bijgekletst en meteen afspraken voor vandaag gemaakt, als ook Blue Heeler hier is. Allemaal leuk dus weer! En nu zijn we in het plaatsje, lekker wat winkeltjes kijken, lekker koffiedrinken en weer internet…

Bekend terrein

Donderdag 09 april 2015 @ 16:40

’s Nachts zagen we de lichtjes van Barbados, eindelijk land in zicht!! En toen het licht werd zagen we St. Lucia. Tjeetje, we zijn er bijna!! De laatste nacht was niet fijn, we lagen te rollen, te springen, het werd nat in de kuip, enz. Een beetje onze eigen schuld, het waaide goed door en we wilden door blijven gaan, met iets teveel zeil, opschieten!

Bij Martinique werden we overvallen door de hoeveelheid boten! Ik weet niet wanneer ik voor het laatst zoveel boten bij elkaar heb gezien. We voeren de lagoon bij Le Marin in en lieten ons anker vallen ten hoogte van het strand, links van de marinas.

En dan is het ineens stil. Ligt de boot stil, is het geluid weg. Heel vreemd. Ook bekroop ons het gevoel van ‘we zijn op bekend terrein, hier zijn we al geweest, jaren geleden’. Het rondje is rond besefte we ineens heel goed.

Rustig lunchen en dan naar de kant. DInghy in het water en even later weer vaste grond onder onze voeten. Nog wankelend gingen we op zoek naar de computer om in te klaren. Dat gaat namelijk super easy bij de Franse eilanden. Bij de jachtmakelaar staat een computer en daar kun je het formulier op invullen, printen, tekenen en klaar. Na 5 minuten stonden we weer buiten. Pfff en nu? Een beetje wazig liepen we wat rond, druk!

Even maar zitten en wat drinken bij Mango Bay en e-mails binnenhalen. Ik had het me groter voorgesteld, maar eigenlijk is alles nog hetzelfde. Daarna Blue Heeler opzoeken en heerlijk even wat drinken en bijkletsen met Wayne en Ally.

Ik hoefde de bami alleen maar op te warmen, lekker makkelijk en toen slapen! In een stil bed. Heerlijk! De reisvermoeidheid is weg op het moment je het anker laat vallen, maar ’s avonds, eind van de middag, slaat die je toch weer hardhandig rond je oren. Maar je ritme is nog niet terug bij het oude, dus word je midden in de nacht, klaarwakker wakker.

Gisteren hebben we verder rondgelopen en veel geld uitgegeven. Aan boot-dingen. Tilly was er onderweg mee gestopt (onze tillerpilot die stuurt op de Hydrovane) en we moesten weer wat spareparts aan vullen, vlaggen voor het komende traject en een nieuwe ankerketting. De supermarkten vallen na Zuid-Afrika wat tegen en het is hier ook duurder dan we ‘gewend’ zijn. Maar er is wel weer veel!

Net zoals regen! En wind. Nu waren we hier, 4 jaar geleden een maandje eerder en later, maar dat het zoveel regende kan ik me niet meer voorstellen. Och, is de boot ook weer zoet.

Geen bier, wel wijn

Dinsdag 07 juni 2011 @ 04:51

De afgelopen dagen zijn wij hard aan het werk. Nou ja, hard ;-)…we zijn aan het werk op de Caribische stijl. De meeste lijnen hebben een mooi oog gekregen en de uiteindjes zijn netjes afgewerkt, de meesten zitten ook al op hun plekkie. Vandaag hebben we een nieuw blok in het gangboord geïnstalleerd voor de rolgenua. Dit zit robuuster dan eerst met een katrol met curry-klem aan de scepter (sorry voor het zeilersjargon) en is ook veiliger. Bij de vorige versie, was het met veel wind moeilijk de lijn los te krijgen en had je hem los dan moest je erg opletten dat je niet met je vingers klem kwam te zitten.
.
Daarnaast hebben we vanochtend de grootste tijd doorgebracht in de wachtkamer van de dokter. Don't worry, niets aan de hand! Ik heb nu eenmaal een erg gevoelige maag en darmen, die met deze warmte, het wat eenzijdiger eten en te weinig drinken, op gaan spelen. Ik weet het inmiddels, maar had de laatste dagen erge pijn op een specifiek plekje rechts in mijn buik. Het 'Geneeskundig handboek van de scheepvaart' bevestigde mijn zorg, dat ter hoogte van dat plekje inderdaad je blinde darm zit. Toen het vandaag dus nog niet over was, toch maar op zoek naar een Engels sprekende dokter. Dr. Gutman (nee, ze was niet Duits) heeft praktijk aan huis. Je loopt de overvolle wachtkamer in en ziet twee deuren. En nu? Mijn Frans is niet optimaal en ik dacht te begrijpen dat je een afspraak nodig had. Shit! Toen een van de deuren openging en de dokter de volgende patient kwam halen, heb ik het maar even nagevraagd. Ja, normaal is dat zo, maar niet op maandag. Gelukkig. Ik moest gewoon gaan zitten en op mijn beurt wachten. Het gaat op volgorde van binnenkomst. Rond 11 uur deed ze de deur op slot. De wachtkamer zat inmiddels weer, en nog steeds, goed vol. Nou, met zo'n overvolle wachtkamer… we hebben er dus bijna heel de ochtend gezeten. Dr. Gutman kon mij geruststellen dat het niet mijn blinde darm was. Je moet dan koorts hebben (had ik niet) en meestal geef je dan ook over (ik ben alleen maar misselijk). Gelukkig! Ik heb een drankje en wat pillen meegekregen en het advies om veel, heel veel te drinken (geen bier, geen appelsap en geen koolzuur). Ze had nog van dat soort tips, en bezweet van de niet-ge-airco-de-wachtkamer stonden we begin van de middag weer buiten. Vanavond heb ik bij het eten maar weer eens een wijntje gedronken, want alcohol mocht (heeft ze expliciet gezegd), maar geen bier. En wijn is hier in Martinique (Frankrijk) geen straf hoor.
.
Vanavond hadden we hele verre verbinding via de SSB. Wel een paar duizend mijl. De vertrekkers die nu onderweg zijn naar de Azoren (o.a. Vivente, Moonrise, Seamotions) hebben een SSB-netje zoals we ook hadden toen we de Atlantische oceaan overstaken. Gisterenochtend konden we ze niet horen, vanavond wel. Het was grappig om even met ze te spreken. Zij zitten weer midden op de oceaan en wij liggen hier voor anker. Gelukkig is het weer nu weer beter aan het worden voor ze en kunnen ze met volle vaart verder.
-----
At 6-6-2011 01:57 (utc) our position was 14°27.92'N 060°52.05'W

Een jaar onderweg

Zondag 05 juni 2011 @ 06:36

Al 365 dagen op weg, al 52 weken op het water, al 12 maanden deze nieuwe levensstijl. Al 365 dagen geen tv, al 52 weken geen files, al 12 maanden geen seizoenen. Maar wel bijna 8.000 mijl verder, 22 landen gezien en ontelbaar herinneringen rijker. Vorig jaar op deze dag maakten we de touwen los in Stad aan 't Haringvliet. Raar, aan de ene kant herinner ik het me nog als de dag van gister, aan de andere kant lijkt het 'ages ago'!
.
Ik heb erg moeten wennen aan mijn nieuwe levensstijl. Etienne duidelijk minder. Ik had erg last van heimwee en van het gevoel van 'nutteloosheid'. En dan met mijn zeeziekte, was dat af en toe echt wel voer voor het even niet-leuk-meer-vinden. Maar, dat is nu helemaal over. Ik heb mijn draai gevonden. Mijn heimwee is vrijwel over, sinds ik weet dat ik iedereen in september even kan knuffelen en ik ben met verschillende projectjes gestart om wat te doen en het gevoel van 'nutteloosheid' op te vangen. Ook slik ik nu trouwer aan het begin van een langere zeiltocht een dagje mijn zeeziekte pillen en heb nergens last meer van. Kortom wij genieten!
.
Spijt? Nee dus! Soms bekruipt je om wat voor reden ook wel even 'vroeger-kon-dat-wel' ofzo, maar ik ben blij dat we gegaan zijn. En als we terugkomen zien we wel weer. Alles komt goed!
.
Wat vinden we het heerlijkste van deze reis? Dat is toch wel de vrijheid. Het gaan en staan waar je wilt, met je huisje is echt de ultieme vrijheid. Het is natuurlijk daarnaast ook super dat het altijd mooi weer is (met af en toe een bui). Ik mopper daar soms wel over, het is met slapen namelijk erg warm en ik kan niet zo tegen de hitte, maar ja, mopperen hoort er als NL'er bij toch? Het is ook geweldig om zo dicht bij de natuur te leven. Je bent echt afhankelijk van het weer. De natuur is onvoorspelbaar. En aan de andere kant ben je echt met je eerste levensbehoeften bezig; eten, drinken, diesel. Het is bizar om te zien dat je nu van zonne- en waterenergie leeft (resp. zonnecellen en sleepgenerator) en dat gaat prima. Je moet zuinig met water doen en je gaat bewust met je afval om. In NL kijk je wat dat betreft nergens naar, er staan hele dagen continu allerlei stroomvreters aan en over afval maak je je helemaal al geen zorgen.
.
Wat daarnaast een van de meest bijzondere dingen aan de reis tot nu toe is, dat zijn de mensen die je ontmoet. De medevertrekkers en de locale bevolking. Dat is echt goud waard! Familie en vrienden zitten ver weg en daardoor zijn de andere mensen die je ontmoet erg belangrijk en worden een soort surrogaat familie. Het elke keer weer afscheid nemen van die mensen blijft dan ook vreselijk, iets waar we nooit aan zullen wennen, vrees ik.
.
Verder zijn er hoogtepunten op velerlei gebied: de natuur op Dominica, het snorkelen bij de Tobago Cays, de gastvrijheid in Gambia, de kroketten op St. Maarten, Marokko met haar vele gezichten, de stranden van Barbuda, de Classic Regatta in Antigua (en de zeilerscene) en Barbados als onze landingsplaats na de Atlantische oversteek. Maar ook het winnen van de Dyneema Experience Team 2011 is toch ook wel een hoogtepuntje en, terugkomend op het mensen-stuk, het lezen van jullie reacties en persoonlijke mails. We hebben het er soms echt druk mee, zeker met af en toe maar internet, maar we genieten er ontzettend van.
.
De planning, tja, zoals ik vaak zeg (naar een goed Engels gezegde), "wij schrijven onze plannen, in het zand, op laag water". Dat bleek wel toen we besloten om in de Carieb te blijven en volgend jaar pas door Panama te gaan. Een beslissing waar we nog geen moment spijt van hebben gehad. De Carieb is zeker de moeite waard! En de plannen verder? Geen idee. We beslissen op verschillende punten. Nieuw-Zeeland zal het volgende punt worden. De planning daarna hangt erg van de piraten af, misschien gaan we wel niet meer rond. Maar er zijn meerdere wegen die naar NL leidden?.
-----
At 4-6-2011 02:34 (utc) our position was 14°27.92'N 060°52.05'W