Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Oranje!!!!

Zondag 06 juli 2014 @ 08:21

De laatste dagen waait het nog steeds goed door, ook regent het af en toe enorm! Geloof dat NL beter weer had. Maar maakt niet uit, we hebben lekker rustig aan gedaan. Heerlijk om hele dagen radio Veronica aan te hebben, lekker dat NL’se geleuter. Het zijn ook dagen om dingen uit te zoeken (zoals ik al schreef en het foto-album is weer bij) en om nieuwe baksels en recepten te proberen. En dat waren weer wat succesjes met cocos/pindakaas-bonbons en ‘assorted chocolates’!


Verder kijken we alweer twee dagen voetbal. Eerst Duitsland-Frankrijk. Wat een drukte in de bar, natuurlijk met de meerderheid voor Frankrijk, al was Duitsland ook goed vertegenwoordigd. De late wedstrijd hebben we verstek laten gaan. Maar gisteren natuurlijk niet! Eerst Argentina-Belgium! Samen met Dalhwinnie en Inish en natuurlijk Juli (Sunflower) en Marcia (Too Much). Toen was het een paar uur overbruggen tot ‘onze’ wedstrijd. Wat doe je dan op een plek die aardig uitgestorven is op dat uur? Naar de McDonalds! 24 uur open op vrijdag en zaterdag. Maar dan moet je wel lopend door de McDrive! Haha!!

Om half 12 (ja, bij ons was het nog later!) zaten we er weer klaar voor. En tjeetje, wat zenuwslopend! Die penalties. Whaa!!!! Maar we hebben weer gewonnen en terecht!! Het was een kort nachtje, want we gaan vandaag ankerop naar Port Louis. Morgen uitklaren en dan naar Reunion. De ‘Dutchies’ verplaatsen zich en kijken woensdag in Reunion!

Langer Mauritius, Chinees en gezelligheid

Woensdag 02 juli 2014 @ 22:40

En de verlening om langer in Mauritius te blijven hebben we zonder problemen (en zonder betalen) gekregen.

Het was dinsdag een perfecte dag om onderweg te gaan, bewolkt. Met de stopbus naar Port Louis. Immigration zit midden in de stad in een hoog gebouw. Na een paar keer vragen kwamen we er vlakbij de hoek om en de baas van het eettentje daar knikte en wees ons de deur al aan, zonder dat we ernaar vroegen! Haha! We moesten een formulier invullen, wat kopieen afgeven en een brief schrijven met wat feitjes (wie aan boord, wanneer aankomst, waar nu, wanneer vertrek). Geen probleem en na een uurtje hadden we een nieuwe stempel in ons paspoort en kunnen we tot de 3e augustus blijven.

Naast het prachtige park in Port Louis heb je locale eettentjes zitten. En dan bestaan de ‘tentjes’ uit aluminiumframes met platen waar, in een ruimte nog kleiner dan een vierkante meter, gekookt wordt en je ook nog kunt zitten, mits er plek is. We liepen rond en dan zie je meteen dat bij sommige tentjes hele rijen staan en bij een ander zit niemand. Het beste is natuurlijk de drukste te pakken en wij hadden geluk, want de krukjes rond een tafel met prachtig plakplastic, in de hoek kwam vrij. Even later hadden we lekkere nasi of bami, maar zodra we ons drinken op hadden moesten we zsm plaatsmaken voor de volgende lichting. Humor! En dat voor zo’n 10 euro met z’n viertjes!

In de haven was Blue Heeler gearriveerd en we hebben even bijgekletst. Terug met de bus hadden we de vorige keer een watersportzaak gezien, dus wilden we kijken of dat wat was. Helaas was hij dicht, dus lieten we ons afzetten bij een splinternieuwe mall, met de Jumbo. Even rondgestruind en toen maar weer via een lokale bus, die ons ergens in een plaatsje afzette, weer in een andere stopbus naar Grand Baie. Zo grappig altijd de bussen! Er is altijd veel te zien en zeker nu, met de schoolgaande kinderen die instappen. Hier hebben ze, net zoals in NL, tassen die groter dan henzelf zijn. In het smalle gangpad was dat voor een meiske krap en in haar draai om te gaan zitten, ramde ze met de enorme tas met wieltjes een knul voor z’n hoofd. Hij verblikte of verbloosde niet, net alsof het elke dag gebeurd… lachen!!!

We zijn deze week met de NL’ers (Dalwhinnie en Inish) gaan eten bij een locale chinees. Ook hier liepen de tranen over mijn wangen van het lachen. Om het in schrift uit te leggen, dat wordt hem niet. Je moet erbij zijn geweest of ik moet het je kunnen vertellen zeg maar. Komt er op neer dat Frans en Etienne pindasaus wilde bij hun vlees en dat kon niet zo makkelijk, wij snapten de serveerster niet en werden daar moedeloos van en zij werd alleen nog maar moedelozer van ons omdat wij haar niet snapten. De koffie hebben we gedronken tijdens de aftrap Frankrijk - Nigeria.

Gisterenavond zijn we ook uit eten geweest als afscheid van Toby (Sunflower). Hij vertrekt vandaag naar Australia om te gaan werken. Dat was weer gezellig! Op dit moment waait het goed door hier. Gisteren hadden we in een windvlaag tijdens een bui bijna 36 knopen! We liggen prima en rollen meer als ’s nachts de wind gaat liggen, dan wanneer het zo giert. Op zich wel lekkere rustige dagen, lekker wat lezen, want internetten en weer eens dingen tot op de bodem uitzoeken.

Voetbal, voetbal en oranje

Maandag 30 juni 2014 @ 01:35

Ik heb nog nooit zoveel voetbal gekeken als de laatste tijd! De wedstrijden met Australie, voor Toby (Sunflower), de wedstrijden met Argentinie voor July (Sunflower), de wedstrijden met Brazilie voor Marcia (Too Much) (maar toen waren we eigenlijk meer voor Chili…) en Duitsland omdat we wilden weten hoe zij speelden en we ’s avonds toch niets te doen hebben. En dan natuurlijk de wedstrijden waarin NL speelt!!!!

Zo was de spanning de afgelopen dagen al hoog. De wedstrijd Nigeria-Argentina was prachtig! Toen Brazilie-Chili, met de strafschoppen een killer! En dan de wedstrijd gisteren NL tegen Mexico. Pfffff…..


We zitten elke keer in een bar hier in Grand Baie. Lekker makkelijk, goed groot scherm en redelijk druk. Inmiddels weten ze al meteen wat je wilt drinken, dus ook goede uitbaters. De wedstrijden kijken we meestal samen met Inish en Dalwhinnie. Gisteren zaten we dus met wat oranje klaar. En konden het aanhouden met naar huis gaan! ;-)

We hebben vandaag besloten nog even hier te blijven. Hier in Mauritius en hier in Grand Baie. Morgen gaan we een verlening van ons verblijf aanvragen in Port Louis. We hebben namelijk maar 30 dagen gekregen. We kunnen dus nog even hier voetbal kijken met de anderen!

Total, bedankt!

Donderdag 26 juni 2014 @ 22:42

Nu we elke dag zelf koken en twee keer per dag het stokbroodje opwarmen in de hapjespan (wordt hij weer lekker knapperig) gaat het hard met de gasfles. Dus was er weer eentje leeg en omdat we zo laat mogelijk terug gaan naar Port Louis besloten we met de bus te kijken of we deze fles konden vullen. Eventueel kunnen we degene die we nu aan het leegzuigen zijn, op het laatst nog wat bijvullen.

Ons mooi RVS-flesje past prima in mijn rugzak. Deze waterdichte rugzak blijkt voor heel veel dingen onvervangbaar, maar verslijt dan ook al aardig. Eenmaal bij de bushalte kwam de bus meteen aangereden dus instappen. De bussen variëren in staat en kleur. Deze bus was een oudje. Aan de ene kant heb je twee zitplaatsen naast elkaar, dan een smal gangpad en dan drie zitplekken. De drie plekken naast elkaar zijn ok, ruim en dat past prima, maar de twee plekjes aan de andere kant… ik zat met een bil ernaast en onze schouders ging ook helemaal niet samen op een hoogte.

Het is altijd leuk in de bus en zeker hier in Mauritius is het een gevarieerd gezelschap. De Hindu’s met de schitterende, glimmende, kleurige kleding en een moderne Hindu-puber in een skinny jeans met strak shirtje, waardoor deze kleine, dunne griet er enorm fragiel uitziet. Ze kunnen benen hebben, waarvan de bovenbenen Etienne z’n polsdikte is. Ongelooflijk! En dan stopt de bus weer (we hebben de langzame, stoppende versie, waardoor er veel te zien is) en stapt er een Creoolse Big Mama in, compleet met haar in vlechtjes, knalroze (ook strak) truitje en zwarte legging. Bijpassende roze, enorme oorbellen en de nagels hebben ook een roze kleurtje. Bij de volgende stop wordt de Iman van de moskee naar binnengeleid. Deze man, in zijn ‘geestelijke’ kledij, hoeft zelf niets te zeggen of een kaartje te kopen, dit wordt geregeld. Dat is zeker niet zo bij de vrouw die een paar haltes verder instapt, samen met haar twee (half stoeiende en dollende) kinderen. Ze heeft haar handen letterlijk vol aan de grote tassen en figuurlijk aan haar kroost. Het uurtje is zo om en we rijden het drukke busstation in Port Louis binnen.

We rollen uit de bus, vreselijke klote trapjes en ongelijke stoepen, en lopen eerst naar de haven, Caudan Waterfront. Benieuwd of er al bekenden zijn gekomen, wie er (nog) liggen en of het druk is. Het is drukker dan toen wij er lagen en er blijven onbekenden komen. Coruisk is de enige boot die we nog kennen uit Sri Lanka en we kletsen een tijdje.

Met Google maps op de Ipad gaan we het haventerrein op, op zoek naar het gasvulstation. Van Shell, een grote plant, is ons verteld. We zien Total, maar geen Shell. We vragen het ergens. Die verwijst ons naar de Total en ja, daar vullen ze. We lopen een heel eind terug en gaan binnen bij de receptie. Grappig hoeveel dingen overeenkomen met andere sites. De vriendelijke dame verwijst ons naar Customer Service in het andere gebouw. Daar zitten drie hele aardige dames en degene met de mooiste naam (Vanessa Rose) gaat voor ons bellen. We horen haar in het Frans uitleggen dat we onze gasfles willen vullen, het is dezelfde aansluiting als hier en we komen van een boot. Dat laatste hadden we haar niet verteld! Grappig!! Geen probleem, we moeten een stukje terug naar het Depot en daar wacht te Operation Manager op ons. Zijn we met de auto? Nee, te voet. Ooh, wacht maar even, ze gaat een auto regelen!

Even later stappen we in een enorme bolide met een gezellige man, die de chauffeur van de Algemeen Directeur blijkt te zijn! Lachen!! Het is nog geen drie minuten rijden voor we afgezet worden bij het Depot. De security guy weet van onze komst en gaat druk bellen. Er komt een man aangelopen die onze fles bekijkt en hem gaat vullen. We zien een aantal grote vulcarrousels waar de flessen in gezet moeten worden. Dan komt er nog een man aan die zich voorstelt als de Operation Manager van het Depot. We hebben een gezellig praatje en hij spreekt zo accentloos Engels dat wij ons verbazen als hij vertelt dat hij een geboren en getogen Mauritiaan is. Zijn uiterlijk had dat ook zeker niet verraad. Hij is vol enthousiast over onze zeiltrip (terwijl we hem dat nog niet hadden verteld) en lacht terwijl hij ons toevertrouwd dat hij al 62 is en binnenkort zijn werkleven gaat verlaten. Hij woont heerlijk aan het strand met z’n twee Labradors. ;-)

Ons flesje zit zo vol en wordt aan ons gegeven, met de woorden van de Operation Manager, dat we bij elke maaltijd maar aan Total moeten denken want we krijgen het ‘with compliments’! Wow!! Dat is aardig!! Ok, het is geen plant waar meer individuen komen om hun fles te vullen en dus is het ‘afrekenen’ niet standaard geregeld en dus ‘gedoe’, maar dan nog, dit is super aardig! Er zijn toch zeker 5 man ‘even’ met ons bezig geweest. We bedanken iedereen hartelijk en een beetje beduusd verlaten we het Depot. Buiten de poort gaat de gasfles weer de tas in, want de buschauffeur mag het niet weten.

We lopen terug naar de hoofdstraat en hebben inmiddels aardig honger gekregen. Het is ook al lunchtijd en we komen langs het ‘Dock’s Cafe’. Niet wetend wat te verwachten stappen we naar binnen en komen in een gedeelte van een oude loods, vol met tafels en stoelen. We krijgen meteen een tafeltje voor twee. Het dagmenu is inktvis met friet en salade, maar we kunnen ook gewoon alleen salade met frietjes nemen (voor Denise) of salade met frietjes en kip (voor Etienne). Het is super lekker en veel! We zijn een bezienswaardigheid, want we zijn de enige met een andere taal dan Frans of Engels en men ziet dat wij niet echt op het haventerrein werken.

We hebben de express bus terug naar Grand Bay. De bus neemt de snelwegen en stopt iets minder. Hij is ietsje duurder omdat hij airco heeft. Maar dan nog, geen geld, want voor nog geen euro pp zijn we weer terug. Het openbaar vervoer is hier weer super, regelmatig, redelijk op tijd en goedkoop! En er is veel te zien, zowel in de bus als het decor wat buiten aan je voorbij zoeft! Het merendeel is bebouwing, locale huizen, winkeltjes, hotels , naaiateliers en velden suikerriet. Maar door de verscheidenheid aan culturen is het zeker net zo’n kleurrijk beeld als de personen in de bus. Het was daardoor weer een leuke dag en ook bijzonder door het ‘gasvul-avontuur’.