Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Oranje!!!!

Zondag 06 juli 2014 @ 08:21

De laatste dagen waait het nog steeds goed door, ook regent het af en toe enorm! Geloof dat NL beter weer had. Maar maakt niet uit, we hebben lekker rustig aan gedaan. Heerlijk om hele dagen radio Veronica aan te hebben, lekker dat NL’se geleuter. Het zijn ook dagen om dingen uit te zoeken (zoals ik al schreef en het foto-album is weer bij) en om nieuwe baksels en recepten te proberen. En dat waren weer wat succesjes met cocos/pindakaas-bonbons en ‘assorted chocolates’!


Verder kijken we alweer twee dagen voetbal. Eerst Duitsland-Frankrijk. Wat een drukte in de bar, natuurlijk met de meerderheid voor Frankrijk, al was Duitsland ook goed vertegenwoordigd. De late wedstrijd hebben we verstek laten gaan. Maar gisteren natuurlijk niet! Eerst Argentina-Belgium! Samen met Dalhwinnie en Inish en natuurlijk Juli (Sunflower) en Marcia (Too Much). Toen was het een paar uur overbruggen tot ‘onze’ wedstrijd. Wat doe je dan op een plek die aardig uitgestorven is op dat uur? Naar de McDonalds! 24 uur open op vrijdag en zaterdag. Maar dan moet je wel lopend door de McDrive! Haha!!

Om half 12 (ja, bij ons was het nog later!) zaten we er weer klaar voor. En tjeetje, wat zenuwslopend! Die penalties. Whaa!!!! Maar we hebben weer gewonnen en terecht!! Het was een kort nachtje, want we gaan vandaag ankerop naar Port Louis. Morgen uitklaren en dan naar Reunion. De ‘Dutchies’ verplaatsen zich en kijken woensdag in Reunion!

Langer Mauritius, Chinees en gezelligheid

Woensdag 02 juli 2014 @ 22:40

En de verlening om langer in Mauritius te blijven hebben we zonder problemen (en zonder betalen) gekregen.

Het was dinsdag een perfecte dag om onderweg te gaan, bewolkt. Met de stopbus naar Port Louis. Immigration zit midden in de stad in een hoog gebouw. Na een paar keer vragen kwamen we er vlakbij de hoek om en de baas van het eettentje daar knikte en wees ons de deur al aan, zonder dat we ernaar vroegen! Haha! We moesten een formulier invullen, wat kopieen afgeven en een brief schrijven met wat feitjes (wie aan boord, wanneer aankomst, waar nu, wanneer vertrek). Geen probleem en na een uurtje hadden we een nieuwe stempel in ons paspoort en kunnen we tot de 3e augustus blijven.

Naast het prachtige park in Port Louis heb je locale eettentjes zitten. En dan bestaan de ‘tentjes’ uit aluminiumframes met platen waar, in een ruimte nog kleiner dan een vierkante meter, gekookt wordt en je ook nog kunt zitten, mits er plek is. We liepen rond en dan zie je meteen dat bij sommige tentjes hele rijen staan en bij een ander zit niemand. Het beste is natuurlijk de drukste te pakken en wij hadden geluk, want de krukjes rond een tafel met prachtig plakplastic, in de hoek kwam vrij. Even later hadden we lekkere nasi of bami, maar zodra we ons drinken op hadden moesten we zsm plaatsmaken voor de volgende lichting. Humor! En dat voor zo’n 10 euro met z’n viertjes!

In de haven was Blue Heeler gearriveerd en we hebben even bijgekletst. Terug met de bus hadden we de vorige keer een watersportzaak gezien, dus wilden we kijken of dat wat was. Helaas was hij dicht, dus lieten we ons afzetten bij een splinternieuwe mall, met de Jumbo. Even rondgestruind en toen maar weer via een lokale bus, die ons ergens in een plaatsje afzette, weer in een andere stopbus naar Grand Baie. Zo grappig altijd de bussen! Er is altijd veel te zien en zeker nu, met de schoolgaande kinderen die instappen. Hier hebben ze, net zoals in NL, tassen die groter dan henzelf zijn. In het smalle gangpad was dat voor een meiske krap en in haar draai om te gaan zitten, ramde ze met de enorme tas met wieltjes een knul voor z’n hoofd. Hij verblikte of verbloosde niet, net alsof het elke dag gebeurd… lachen!!!

We zijn deze week met de NL’ers (Dalwhinnie en Inish) gaan eten bij een locale chinees. Ook hier liepen de tranen over mijn wangen van het lachen. Om het in schrift uit te leggen, dat wordt hem niet. Je moet erbij zijn geweest of ik moet het je kunnen vertellen zeg maar. Komt er op neer dat Frans en Etienne pindasaus wilde bij hun vlees en dat kon niet zo makkelijk, wij snapten de serveerster niet en werden daar moedeloos van en zij werd alleen nog maar moedelozer van ons omdat wij haar niet snapten. De koffie hebben we gedronken tijdens de aftrap Frankrijk - Nigeria.

Gisterenavond zijn we ook uit eten geweest als afscheid van Toby (Sunflower). Hij vertrekt vandaag naar Australia om te gaan werken. Dat was weer gezellig! Op dit moment waait het goed door hier. Gisteren hadden we in een windvlaag tijdens een bui bijna 36 knopen! We liggen prima en rollen meer als ’s nachts de wind gaat liggen, dan wanneer het zo giert. Op zich wel lekkere rustige dagen, lekker wat lezen, want internetten en weer eens dingen tot op de bodem uitzoeken.

Voetbal, voetbal en oranje

Maandag 30 juni 2014 @ 01:35

Ik heb nog nooit zoveel voetbal gekeken als de laatste tijd! De wedstrijden met Australie, voor Toby (Sunflower), de wedstrijden met Argentinie voor July (Sunflower), de wedstrijden met Brazilie voor Marcia (Too Much) (maar toen waren we eigenlijk meer voor Chili…) en Duitsland omdat we wilden weten hoe zij speelden en we ’s avonds toch niets te doen hebben. En dan natuurlijk de wedstrijden waarin NL speelt!!!!

Zo was de spanning de afgelopen dagen al hoog. De wedstrijd Nigeria-Argentina was prachtig! Toen Brazilie-Chili, met de strafschoppen een killer! En dan de wedstrijd gisteren NL tegen Mexico. Pfffff…..


We zitten elke keer in een bar hier in Grand Baie. Lekker makkelijk, goed groot scherm en redelijk druk. Inmiddels weten ze al meteen wat je wilt drinken, dus ook goede uitbaters. De wedstrijden kijken we meestal samen met Inish en Dalwhinnie. Gisteren zaten we dus met wat oranje klaar. En konden het aanhouden met naar huis gaan! ;-)

We hebben vandaag besloten nog even hier te blijven. Hier in Mauritius en hier in Grand Baie. Morgen gaan we een verlening van ons verblijf aanvragen in Port Louis. We hebben namelijk maar 30 dagen gekregen. We kunnen dus nog even hier voetbal kijken met de anderen!

Total, bedankt!

Donderdag 26 juni 2014 @ 22:42

Nu we elke dag zelf koken en twee keer per dag het stokbroodje opwarmen in de hapjespan (wordt hij weer lekker knapperig) gaat het hard met de gasfles. Dus was er weer eentje leeg en omdat we zo laat mogelijk terug gaan naar Port Louis besloten we met de bus te kijken of we deze fles konden vullen. Eventueel kunnen we degene die we nu aan het leegzuigen zijn, op het laatst nog wat bijvullen.

Ons mooi RVS-flesje past prima in mijn rugzak. Deze waterdichte rugzak blijkt voor heel veel dingen onvervangbaar, maar verslijt dan ook al aardig. Eenmaal bij de bushalte kwam de bus meteen aangereden dus instappen. De bussen variëren in staat en kleur. Deze bus was een oudje. Aan de ene kant heb je twee zitplaatsen naast elkaar, dan een smal gangpad en dan drie zitplekken. De drie plekken naast elkaar zijn ok, ruim en dat past prima, maar de twee plekjes aan de andere kant… ik zat met een bil ernaast en onze schouders ging ook helemaal niet samen op een hoogte.

Het is altijd leuk in de bus en zeker hier in Mauritius is het een gevarieerd gezelschap. De Hindu’s met de schitterende, glimmende, kleurige kleding en een moderne Hindu-puber in een skinny jeans met strak shirtje, waardoor deze kleine, dunne griet er enorm fragiel uitziet. Ze kunnen benen hebben, waarvan de bovenbenen Etienne z’n polsdikte is. Ongelooflijk! En dan stopt de bus weer (we hebben de langzame, stoppende versie, waardoor er veel te zien is) en stapt er een Creoolse Big Mama in, compleet met haar in vlechtjes, knalroze (ook strak) truitje en zwarte legging. Bijpassende roze, enorme oorbellen en de nagels hebben ook een roze kleurtje. Bij de volgende stop wordt de Iman van de moskee naar binnengeleid. Deze man, in zijn ‘geestelijke’ kledij, hoeft zelf niets te zeggen of een kaartje te kopen, dit wordt geregeld. Dat is zeker niet zo bij de vrouw die een paar haltes verder instapt, samen met haar twee (half stoeiende en dollende) kinderen. Ze heeft haar handen letterlijk vol aan de grote tassen en figuurlijk aan haar kroost. Het uurtje is zo om en we rijden het drukke busstation in Port Louis binnen.

We rollen uit de bus, vreselijke klote trapjes en ongelijke stoepen, en lopen eerst naar de haven, Caudan Waterfront. Benieuwd of er al bekenden zijn gekomen, wie er (nog) liggen en of het druk is. Het is drukker dan toen wij er lagen en er blijven onbekenden komen. Coruisk is de enige boot die we nog kennen uit Sri Lanka en we kletsen een tijdje.

Met Google maps op de Ipad gaan we het haventerrein op, op zoek naar het gasvulstation. Van Shell, een grote plant, is ons verteld. We zien Total, maar geen Shell. We vragen het ergens. Die verwijst ons naar de Total en ja, daar vullen ze. We lopen een heel eind terug en gaan binnen bij de receptie. Grappig hoeveel dingen overeenkomen met andere sites. De vriendelijke dame verwijst ons naar Customer Service in het andere gebouw. Daar zitten drie hele aardige dames en degene met de mooiste naam (Vanessa Rose) gaat voor ons bellen. We horen haar in het Frans uitleggen dat we onze gasfles willen vullen, het is dezelfde aansluiting als hier en we komen van een boot. Dat laatste hadden we haar niet verteld! Grappig!! Geen probleem, we moeten een stukje terug naar het Depot en daar wacht te Operation Manager op ons. Zijn we met de auto? Nee, te voet. Ooh, wacht maar even, ze gaat een auto regelen!

Even later stappen we in een enorme bolide met een gezellige man, die de chauffeur van de Algemeen Directeur blijkt te zijn! Lachen!! Het is nog geen drie minuten rijden voor we afgezet worden bij het Depot. De security guy weet van onze komst en gaat druk bellen. Er komt een man aangelopen die onze fles bekijkt en hem gaat vullen. We zien een aantal grote vulcarrousels waar de flessen in gezet moeten worden. Dan komt er nog een man aan die zich voorstelt als de Operation Manager van het Depot. We hebben een gezellig praatje en hij spreekt zo accentloos Engels dat wij ons verbazen als hij vertelt dat hij een geboren en getogen Mauritiaan is. Zijn uiterlijk had dat ook zeker niet verraad. Hij is vol enthousiast over onze zeiltrip (terwijl we hem dat nog niet hadden verteld) en lacht terwijl hij ons toevertrouwd dat hij al 62 is en binnenkort zijn werkleven gaat verlaten. Hij woont heerlijk aan het strand met z’n twee Labradors. ;-)

Ons flesje zit zo vol en wordt aan ons gegeven, met de woorden van de Operation Manager, dat we bij elke maaltijd maar aan Total moeten denken want we krijgen het ‘with compliments’! Wow!! Dat is aardig!! Ok, het is geen plant waar meer individuen komen om hun fles te vullen en dus is het ‘afrekenen’ niet standaard geregeld en dus ‘gedoe’, maar dan nog, dit is super aardig! Er zijn toch zeker 5 man ‘even’ met ons bezig geweest. We bedanken iedereen hartelijk en een beetje beduusd verlaten we het Depot. Buiten de poort gaat de gasfles weer de tas in, want de buschauffeur mag het niet weten.

We lopen terug naar de hoofdstraat en hebben inmiddels aardig honger gekregen. Het is ook al lunchtijd en we komen langs het ‘Dock’s Cafe’. Niet wetend wat te verwachten stappen we naar binnen en komen in een gedeelte van een oude loods, vol met tafels en stoelen. We krijgen meteen een tafeltje voor twee. Het dagmenu is inktvis met friet en salade, maar we kunnen ook gewoon alleen salade met frietjes nemen (voor Denise) of salade met frietjes en kip (voor Etienne). Het is super lekker en veel! We zijn een bezienswaardigheid, want we zijn de enige met een andere taal dan Frans of Engels en men ziet dat wij niet echt op het haventerrein werken.

We hebben de express bus terug naar Grand Bay. De bus neemt de snelwegen en stopt iets minder. Hij is ietsje duurder omdat hij airco heeft. Maar dan nog, geen geld, want voor nog geen euro pp zijn we weer terug. Het openbaar vervoer is hier weer super, regelmatig, redelijk op tijd en goedkoop! En er is veel te zien, zowel in de bus als het decor wat buiten aan je voorbij zoeft! Het merendeel is bebouwing, locale huizen, winkeltjes, hotels , naaiateliers en velden suikerriet. Maar door de verscheidenheid aan culturen is het zeker net zo’n kleurrijk beeld als de personen in de bus. Het was daardoor weer een leuke dag en ook bijzonder door het ‘gasvul-avontuur’.

Tuinen en musea

Zondag 22 juni 2014 @ 07:22

Je hebt botanische tuinen en je hebt botanische tuinen. En dat geldt ook over musea. De ene is vreselijk en ‘a waste of time and money’ en de andere is een aanwinst. Dat laatste geldt voor zowel de botanische tuin en het museum hier op Mauritius in Pamplemousses!

Eergisteren zijn we met Rob en Josien (Inish) met de bus naar Pamplemousses gegaan en werden bijna voor de deur van de Sir Seewoosagur Ramgoolam Botanical Garden afgezet. Probeer de naam niet uit te spreken, want je breekt je tong! Deze Sir was de eerste prime minister van onafhankelijk Mauritius. In 1735 is de tuin is ‘begonnen’ als groententuin behorend bij ‘Mon Plaisir Chateau’, oftewel letterlijk vertaald ‘mijn plezier kasteel’. Bij zo’n naam moet je je natuurlijk inhouden niet allerlei beelden te krijgen, zeker als je weet hoe het met dat soort pleziertjes er in die tijd aan toe ging.


Wel, daar is nu niets meer van te zien, mocht dat al zo zijn geweest. Het ‘Chateau’ is niet meer dan een mooi, maar wel op instorten staand, koloniaal huis met foto’s van de prime minister waar de tuin naar is vernoemd. De tuin is mooi, leuk aangelegd en veel afwisseling. Er zijn tortoise, reeën, vissen en eenden. Enorm veel verschillende bomen en een medicinale kruidentuin.


Er zijn verschillende bomen gepland door beroemdheden. We zagen namen als Nelson Mandela, Indira Gandhi en Kofi Annan, tussen andere, voor ons onbekende ministers van omliggende landen als China, India en Seychellen.


De high light was de grote vijver met enorme Victoria Amazonica waterlelies. En dan ook echt ENORM! Ze kunnen wel 2 meter in diameter worden, zo groot hebben we ze nog net niet gezien, maar ze waren enorm. Heel bijzondere bladen, een beetje in de vorm van een hart, met een opkrullend randje. Het blijkt dat de bloemen wit zijn als ze ’s ochtend open gaan en de volgende dag rood zijn als ze sluiten. We hadden niet zoveel tijd om dat te checken, maar het was prachtig!


Na een paar uur staken we de weg over naar L’Aventure du Sucre. Een museum in een sugar factory die pas in 1999 z’n deuren heeft gesloten. Het was overweldigend! Enorm veel info, te veel zelfs, na een paar uur lezen en nog niet de helft gezien te hebben, waren we verzadigd. Maar het was super! Heel afwisselend opgezet, uitgebreide info over het maken van suiker, het reilen en zeilen van de suiker op Mauritius, over de slavernij, over het dagelijks leven, over Mauritius zelf, over de onafhankelijkheid, over….tja, waar eigenlijk niet over. Een museum waar heel veel musea jaloers op kunnen zijn!! Je loopt tussen de oude stukken van de fabriek door, die mooi geverfd zijn en als natuurlijk opgenomen in de rest van het geheel. De moeite waard dus en het rum proeven aan het eind was ook niet onaardig! ;-)

Toeristisch

Dinsdag 17 juni 2014 @ 22:20

Ik had me voorgenomen weer wat vaker te schrijven, maar inmiddels is het alweer zes dagen geleden! En ja, tijd vliegt, maar er is ook weinig (nieuws) te melden. We doen niets bijzonders. Lopen wat van rechts naar links hier, hebben zondag lekker op het strand naar mensen zitten kijken en keutelen wat aan boord. Het weer is wisselvallig, bewolkt, redelijk wat wind en af en toe een buitje en een zonnetje.


Het is altijd fijn om ergens wat langer te liggen dan een paar dagen, je leert de plekjes kennen en het wordt vertrouwd. Maar toch ga je je op een gegeven moment wat vervelen, althans, wij dan. We hebben, op de botanische tuin na, de highlights van het eiland namelijk al gezien en met het bewolkte weer is het ook geen snorkeltijd. Ik bereid de boot voor op voorraad tot aan Zuid-Afrika en Etienne gaat tanken en diesel halen.


Er zijn heus nog wel wat dingen te doen, zoals lopen bij de leeuwen en met een buggy door een nationaal park crossen, maar het is duidelijk dat er veel toeristen komen, want dat zijn westerse toeristische prijzen. Ook zien we hier in de baai, elke ochtend tig catamarans, met hagelwitte gasten, naar de eilandjes varen. Deze komen ’s middags weer terug, met felrode gasten, zingend en lallend op de keiharde muziek. Een uurtje later varen er andere catamarans weg, met evenzo harde muziek en vol met springende mensen. Grappig! Blijkbaar komen hier ook veel toeristen om te trouwen. Er zijn wel wat mooie strandjes, maar er is verder niet heel veel te doen voor een vakantie. Misschien is dat ook niet zo’n issue bij de nieuwbakken koppels, want zoals een taxichauffeur zei, “ze komen hier om baby’s te maken!”

Afgelopen vrijdag hebben we, natuurlijk, naar Spanje – Nederland gekeken! We lopen twee uur op jullie voor, wat dan niet inhoudt dat we de wedstrijd ook eerder zien, maar hij begint hier twee uur later, om 11 uur. Het was al stil op straat. Iets wat ons verbaasde en bij de verschillende tentjes die de wedstrijd op scherm hadden, was het rustig. We streken ergens neer en waren de enige NL’ers. Er waren een stuk of vijf Mauritianen, die ons duidelijk lieten merken voor Spanje te zijn. Dat veranderde na het tweede doelpunt en toen de politie langskwam. Deze stopte midden op de weg en joelden enorm hard als NL een doelpunt maakte! Heel grappig! De zakenpartner van de eigenaar is ook NL’s dus het was wel leuk. We kregen zelfs hapjes (helaas voor Etienne geen kroketten) en het biertje na de wedstrijd sloegen we maar af. Het was al laat en we hadden er al genoeg op. Vanavond zijn we niet de enige NL’ers, Inish kwam eergisteren ook in Grand Baie aan. En Toby (Australier) en Julie gaan ook mee vanavond. Dat wordt gezellig!!

Zuiden van Mauritius, de inwoners en Grand Baie

Donderdag 12 juni 2014 @ 06:27

Vorige week hebben we met Rashid en Inish, het zuiden van Mauritius verkend. Mauritius is vulkanisch, heeft ruige bergen/rotsen en doet daarmee een beetje aan de Marquises denken.


Het heeft hele groene stukken en ook veel droogte, met een ruige kust.


Maar er is ook heel, heel veel bebouwing. Onderweg naar de kust hebben we kilometers aan sugercane gezien. Eindeloos!!


De export is aan het teruglopen, maar het toerisme floreert. Ook zijn er veel fabrieken waar kleding gemaakt wordt. Nou ja, gemaakt, de stof van je Armani broek, je Gant polo of je Hilfinger bloesje, en degene die het in elkaar zetten, komen allemaal ergens anders vandaan. Voornamelijk Sri Lanka of China. Gant, Hilfinger of een ander merk ‘plakt’ z’n labeltje er dan op en exporteert het weer. De vrouwen die in die fabrieken werken, mogen hier maximaal een jaar zijn en mogen niet trouwen met een Mauritiaan. Regels om te voorkomen dat ze hier blijven. Aan deze ‘fabrieken’ wordt door de overheid veel geld verdiend, net zoals aan de Japanse en Chinese vissersboten. In Port Louis liggen er veel, te veel naar ons idee. Het zijn van die boten die de oceaan leegvissen. Jammer.

Modelschepen van hout is echt iets van hier. We hebben een workshop bezocht en dat was heel leuk. De rigger zit met kleine touwtjes en blokjes zo’n schip te tuigen. Zijn andere collega boort gaatjes in de ieniemienie-kanonnen. Het is een prachtgezicht en eigenlijk nog leuker dan als het schip eenmaal klaar is. Die zijn soms namelijk een beetje kitsch. Vind ik dan.


We bezoeken de belangrijkste Hindu-tempel.


De prime-minister is Hindu en zo ook het overgrote deel van de regering en de bevolking. Daarnaast zijn er moslims en christenen. We zien het kratermeer in een oase van groen,


een enorm ‘spaarbekken’ voor het drinkwater, de prachtige Rochester Falls,


en het schitterende Black River Gorges National Park. Op de terugweg kijken we nog even bij de ankerplekken in Riviere Noir en de Tamarin River. Het was al donker toen we weer in Port Louis aankwamen.


De volgende dag blijven we in de stad hangen en omdat het weekend is, is het er lekker druk. We struinen langs de straten waarop de mensen hun waar hebben uitgestald en het vol overtuiging (en geschreeuw) aanprijzen. Het is een eindeloze kriskras van straatjes met letterlijk van alles op straat; shirts, schoenen, bh’s, fruit, vis, vishengels, portemonnees, telefoons, tassen, sokken, handschoenen, petten, knijpers, enz enz. Bij de grote markt, waar ook groente en fruit wordt verkocht kopen we wat te drinken en gaan op een muurtje zitten; mensen kijken! Er trekt een bonte stoet voorbij. Rondborstige bruine mamma’s in roze leggings en haar in vlechtjes, grote gespierde afrikanen in stoere ‘combat’ outfit, skinny elegante Hindu’s in gekleurde glitters. We kopen (goedkope) t-shirts voor Etienne en een bloesje en sarong voor mij. Als we teruglopen zien we bij een grote kruising ineens een aantal mannen ‘aanvallen’ op de stapel spijkerbroeken op de grond. Etienne loopt erheen en de verkoper roept, in het Engels, “nu 100 rupie” naar hem. Dat is nog geen 2,5 euro! Geen geld, maar ook niet het laatste model. ;-)

Afgelopen dinsdag zijn we onze paspoorten weer op gaan halen en op de terugweg weer de stop bij het winkelcentrum. We struinen nog wat rond, slagen voor een korte broek voor Etienne en een nieuwe hapjespan. Het is duidelijk koeler hier en op bewolkte dagen zijn mijn korte broekjes en rokjes echt te koud, helaas slaag ik (nog) niet voor een lange broek. Wat jammer is, want het regent pijpenstelen als we naar de bus toe lopen. Het is de laatste dagen wat afwisselender weer, het wordt hier winter. In NL is het erg lekker warm en we hebben hetzelfde weer, al valt er de laatste dagen hier meer regen. ;-) ’s Avonds is het voor ons ook koud, het koelt af tot zo’n 22 graden, en de dekbedden hebben we weer tevoorschijn gehaald. Het is totaal niet erg, want als de zon overdag doorkomt is het weer (lekker) warm.

Gisteren zijn wij naar Grand Baie gegaan. Inish is in Port Louis gebleven. Heerlijk op de genua zeilden we, lekker beschut voor de golven, achter het eiland naar Grand Baie. Voor ons zagen we heel de tijd dikke grijze regenwolken, maar eer dat we er waren, waren ze al voorbij en werd het een blauwe lucht! Er stond nog best wat wind, zo’n 20 knoopjes. Grand Baie is, zoals de naam al zegt, een grote baai. Er liggen veel (locale) boten en we hebben ons anker laten vallen bij de jachtclub naast Sunflower. Het is niet heel diep en de kleine swell die in de baai loopt, loopt door tot achterin, dus vonden we het wel prima hier. Het is een swell, maar niet noemenswaardig. Ja, we bewegen iets meer dan aan de kade in Port Louis, maar het is hier ook super.

Vandaag zijn we de kant opgegaan. Het is hier duidelijk een en al toeristisch. De taxichauffeurs zijn er in overvloede en willen graag een dag met je op stap. Door de concurrentie zijn de prijzen laag, beter dan wat Rashid ons rekende! We stappen nu nog niet een taxi in, we gaan eerst de straatjes hier verkennen. Leuke barretjes, gezellige restaurantjes, mooie winkels, leuk strand en een lekker sfeertje. We hebben her en der al gevraagd of ze de WK wedstrijden tonen, maar dit wordt nog een uitdaging, want de meeste gaan om 11 of 12 uur dicht en wij zijn hier twee uur later dan in NL.

Als we wat zitten te drinken raken we aan de praat met een NL’s stel dat hier gaat wonen. Ze hoopten dat wij dat ook deden, want zij zocht echt NL’s aanspraak. Maar helaas voor hen, wij zijn op doorreis. Was leuk even te kletsen en zo een kijkje te krijgen in het werken en leven hier. Er is hier een grote supermarkt, Super U, en zoals jullie inmiddels wel weten, is de supermarkt voor ons een ‘uitstapje’.;-) We eindigen dan ook hier en deze Super U is echt SUPERgroot. Ze hebben er ook veel en we laten ons weer verleiden tot het kopen van lekkere dingen en vanavond eten we (diepvries) pizza!

Vier = 4

Donderdag 05 juni 2014 @ 08:59

VIER juni. VIER dagen sinds we Rodrigues verlieten. Het jaar twee duizend en VIERtien. VIER jaargetijden. VIER windrichtingen. VIER fases van de maan. En VIER jaar onderweg! VIER jaar geleden gooiden we, met VIER knikkende knieen, onze VIER trossen los in Stad aan ’t Haringvliet en voeren naar Willemstad. Vandaar uit voeren we samen met VIER andere boten naar Vlissingen om zo onze laatste, (helaas) geen VIER dagen meer, in NL te VIERen. Het is raar…dan lig je hier in Mauritius, een eiland in de Indische Oceaan, waar ik het bestaan tot een aantal jaren geleden amper van wist, meer dan 28000 mijlen onder de kiel en al vier jaar onderweg. Zoals ik zo vaak zeg, het lijkt eeuwen geleden, maar sommige dingen voelen nog als de dag van gister. Al is dat laatste steeds minder. We voelen ons nog steeds zeker verbonden met NL, maar aan de andere kant er ook ver vanaf. En dan zijn we het letterlijke verste puntje alweer gepasseerd en letterlijk en figuurlijk op de terugweg. Bijna alle oceanen hebben we bevaren en bijna alle werelddelen gezien (de koudere slaan we over ;-)). We voelen ons met de tijd en de mijlen ook steeds rijker worden, (niet met geld;-)), maar met indrukken, met belevenissen, met avonturen en met inzichten. Het getal VIER is een mooi rond, even getal, deelbaar door twee. De twee van dualiteit, van tegenovergestelde; donker en licht, goede tijden en slechte tijden, gladde zeeen en hobbelige zeeen. We hebben het allemaal gezien en beleefd, maar we zijn niet moe voor nog meer. Maar, zoals we er nu tegenover staan, zal daar het getal VIER niet inzitten. ;-)

Alle terugblikken zijn prachtig,er zijn er wat voorbijgekomen de afgelopen zeildagen. Maar het zeilen is meer ‘leven in het moment’. En dat was deze laatste zeiltocht vanaf Rodrigues ook zeker weer. We vertrokken met al zo’n 18 knopen wind, dus meteen twee rifjes erin. De eerste dag was niet slecht. Hoge golven en wat somber weer. Maar de eerste nacht was bingo. Veel, veel squalls, met veel wind en veel regen! En met de wind in de rug, waaide de regen zo naar binnen. De golven waren hoog, heel hoog. De hydrovane is een geweldig bemanningslid, ook nu geen klacht, geen stroom, geen eten of drinken nodig. Af en toe moesten we hem alleen wel even helpen, als we op een golf 90 graden om gezet werden. De tweede dag was weer wat beter, zonnetje, weinig wolken, geen regen, iets minder wind. Inmiddels zat het derde rif al in het grootzeil en de genua was ook aardig gekrompen. Onze snelheid daarentegen bleef hoog en het record is, surfend van een golf, 9,4 knoop. Bizar!!

De tweede nacht was beter. Veel, veel sterren, dus minder wolken. Maar je ziet dat de wolken gevormd worden als het kouder wordt, als de nacht begint. Een beetje regen, maar wel (nog) meer wind, tot zo’n 30 knopen. Maar het ging goed, tuurlijk gaat het goed. We slapen wel wat slecht, we zijn goed beurs van het rollen en inmiddels heeft mijn nieuwe Musto-pak de regendoop gehad en goed doorstaan. Het zijn heerlijke jassen (de HPX’en) om in te leven en ’s nachts doen we dat ook lekker. De derde dag is weer vriendelijk. De wind wordt langzaam steeds minder, de golven vlakken ook wat af, op sommige monsterrollers na en de zon straalt dat het een lieve lust is. We zien ook weer veel vogels, waaronder een mooie ‘tropic bird’, met enorme lange staart. Dat is ineens genieten, maar ook genieten we weer van het eten. Het is ook de derde dag, meestal komen we dan beter in ons ritme en ook al rollen we nog steeds, slapen en eten gaat beter.

We hebben lekker gelopen, maar niet hard genoeg om in het licht Mauritius aan te lopen. Als we de eilandjes (boven Maurice) rond zijn, roept de Coast Guard ons op. Ik vraag meteen of we mogen ankeren in de ‘quarentine anchorage’ en dat is ok. De wind wordt steeds minder achter het eiland en de golven zijn ook bijna verdwenen. Er komt dan een rust over je heen, die alleen nog maar groter wordt als we om half een ’s nachts het anker laten vallen. We kunnen rustig gaan slapen, maar met grote ogen en klaarwakker van de ‘aankomsthyper’ kijken we elkaar aan. We drinken eerst nog maar wat, eten wat chipjes en gaan dan toch maar naar bed, waar we al slapen voordat onze hoofden het kussen raken.


Alweer vroeg zijn we uit de veren. We gaan ontbijten en de Coast Guard komt vragen wanneer we de haven in gaan. Na het ontbijt varen we de enorme industriële haven in en zien de hoogbouw verschijnen, de terrasjes, de hotels en de drukte! Wow, dit is even 180 graden anders dan Rodrigues. Gelukkig zijn de mensen dat niet en iedereen is weer super vriendelijk en behulpzaam. We gooien onze lijnen om de reling van een Indisch restaurant en de officials (health, custom en immigratie) komen langs. Buiten veel formulieren invullen gaat het soepeltjes en onder de parasol op het terras is het geen straf. De ochtend vliegt voorbij en om 12 uur varen we Caudan ‘marina’ in. Een ‘vierkant’ bassin, omringt door hotels. Kost ons 7 euro per nacht, incl. water en elektriciteit.

Als we het Caudan Waterfront inlopen, komt er een grote smile op ons gezicht. Hoezo anders dan Rodrigues? Het is een winkelarea, met heel veel shops, restaurants, toeristen en nog meer wat daarbij hoort. Ook wel weer leuk, de afwisseling van de stilte op Chagos en de drukte nu, maakt dat we nooit verveeld raken!


We struinen wat rond en het stadje zelf is nog chaotischer dan de toeristische drukte in het waterfront. ’s Avonds gaan we uit eten met Inish bij een overheerlijke Indier. De curry met naan, papadum en rijst, smaken heerlijk en wat is het dan jammer dat je hier niet om recepten kunt vragen. ;-)


De dag erna zijn we weer mega vroeg wakker. Geeft niets, mediterend vanaf de punt zie ik de stad ontwaken terwijl de zon langzaam voorbij de horizon klimt. We lopen deze dag wat rond door Mauritius. Er zijn wat dingentjes die we willen kopen (zo’n Chinese elektrische muggenmepper, batterijtje voor mijn horloge, enz) en daar slagen we prima in, het zijn van die heerlijke rommelwinkeltjes weer hier, afgewisseld door de hoge flats en super moderne zaken.

Vandaag zijn we met Rashid op pad geweest. Rashid is taxichauffeur, gids en weet alles. Een grappig mannetje die redelijk zelfingenomen is, maar ja, hij moet zich wel verkopen. Dat doet hij prima, alle zeilers worden zowat door hem opgewacht als ze aan het inchecken zijn en hij doet het goed. Wij zijn met hem naar de ambassade van Madagascar gereden om een visum aan te vragen. Dat gaat makkelijk, is niet duur, je kunt meteen 3 maanden blijven en je bent voor dit ‘onderwerp’ vrij van alle corruptie. We lezen namelijk verslagen van vorig jaar, waarbij de ene boot niets betaald, de ander een ‘godsvermogen’, enz. Het duurt even eer we snappen, of eigenlijk meer, eer ze het goed hebben uitgelegd hoe het zit met de datum van het visum, maar dat is verder geen issue.

Daarna lieten wij ons afzetten bij een shoppingmall met twee enorme supermarkten. Samen met Josien hebben we lekker op ons gemak rondgestruind, zowel door de chique winkels en lokale merken en de twee supermarkten. De bus kwam net aanrijden toen wij kwamen aanlopen, dus dat was goed getimed. Het was een aardig tochtje voor nog geen 2 euro met z’n drieen!

Inmiddels is ook Sunflower hier aangekomen en met z’n zessen zijn we vanavond gezellig gaan eten. Morgen gaan we weer met Rashid op stap, het eiland verkennen.