Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Bijna

Zondag 21 april 2013 @ 13:22

En dan is er alweer een week voorbij. En week waarin we heel veel hebben gedaan en gelukkig ook hebben afgerond.

De rigging is klaar. Ik denk dat ze tegen het einde van de week ook blij waren, dat ze bijna klaar met ons zijn. Maar ja, Etienne heeft nou eenmaal ook verstand van metaal en alles daaromheen. Wat ze maken voor je, moet gewoon goed zijn. Ze rekenen Europese prijzen, maar de kwaliteit is er niet helemaal naar. Zo zat er een verdacht iets in de nieuw gemaakte dekdoorvoer, waar eerst al te grote gaten in zaten. Hadden we de andere kant helemaal klaar en eruit om de nieuwe erop te doen (de kit zat al op het dek), paste hij qua schroefdraad niet! We hadden mazzel, die nacht bleef het droog. De nachten ervoor had het enorm gewaaid en geregend, ongelooflijk gewoon! En nu is het wachten op nieuwe rollen voor in de giek, die waren te groot, zucht. Voor de rest zit alles er netjes op en is het allemaal gesteld.

Ik ben een aantal dagen met de bimini aan het worstelen geweest. We hadden de naaimachine van Victory geleend en dat was wel fijn, want hij ging prima door de stoffen heen. De bimini is alleen veel te groot om tussen de arm van het naaimachine door te frotten, dus was het af en toe een waar geworstel. De naaimachine was vrij licht, waardoor ik soms met machine en doek en al aan de andere kant van de tafel belande. Maar ik heb gewonnen en het ziet er prima uit! De zonnecellen liggen dus netjes op hun plekje en alles is extra vast gezet. Onze stroomtoevoer is meteen verdubbeld natuurlijk, fijn!

Etienne was ondertussen ook erg druk, waardoor we elkaar soms erg (zelfs letterlijk) in de weg zaten. Ik zat natuurlijk ‘midden in huis’ met de bimini. We hebben een koolstoffilter geplaatst voor het drinkwater. Dit is niet veel werk, maar mijn gootsteenkastje is dusdanig ingericht (en vol) dat het er op een manier uit en in kan, tot grote ergernis van Etienne. Ook is er e.e.a. met de watermaker iets veranderd, zodat we nu met schoon tankwater kunnen spoelen. De ‘badkamer’ is eens goed opgeruimd en uitgemest. Er zijn op dek wat lijnen vervangen en rechts en links weer verschillende dingen afgekit.

Zoals we al eerder vertelden loopt onze verzekering af. We hebben inmiddels een nieuwe waarvoor we een survey en nieuwe waardebepaling moesten hebben. Dit is wat moeilijker hier, omdat er andere regels voor de systemen aan boord zijn. Maar afgelopen donderdag is er een boten-surveyor geweest. Een prima vent die de boot heeft geïnspecteerd. Inmiddels hebben we een mooi, goed en uitgebreid rapport ontvangen. Ondertussen hebben we ook nog wat discussie met de nieuwe verzekering gehad omdat we ons vaarplan moesten invullen, nauwkeurig. We hadden nu een premie gekregen voor varen in NZ. Dat is ook allemaal geregeld, dus hopelijk geen zorg meer.

We zijn begin van de week naar KeriKeri gegaan om grote boodschappen te doen. Inmiddels zijn we aardig leeg en moeten toch wel iets aanvullen. Hoeft niet veel, want we kunnen voorlopig rechts en links gewoon boodschappen doen. Het was wel een gezellig dagje, want Victory was ook meegegaan. Ik heb ook een mondharmonica gekocht, maar nog weinig tijd gehad, helaas.

Ook nu zijn het nog wat drukke dagen. We moeten de planning voor Indonesie final maken voor ons cruisingpermit, de auto zullen we gaan inleveren (snik) en nog wat kleine dingen. Want, donderdag en vrijdag is er waarschijnlijk een heel mooi weatherwindow om te vertrekken. Whaa, wat mij betreft komt dat iets te vroeg, maar ja, een mooi windje in de kont wil je eigenlijk niet voorbij laten gaan. Het is dus nog even druk en ik moet snel in de ‘vertrek-mood’ komen.

Jam'n

Zaterdag 13 april 2013 @ 21:30

Zaterdagavond jam-session in de jachtclub. Het was gisterenavond weer gezellig, lekker relaxed sfeertje. Een leuk avondje ‘uit’.

‘Jam’ is Engels voor ‘opstopping, verstoring, opeenhoping’. Woorden die de afgelopen dagen wel een beetje een thema waren. Binnen met name met de genua op de bank, de twee zonnepanelen, al het gereedschap rechts en links, gaf wel een beetje een opstopping.

De verstoring kwam in onze kluslijst door een extra onverwachte observering. De stagen zitten bevestigd op het dek aan een plaat, waaraan weer een stang zit, die door het dek gaat en daar verder beneden (zeg maar achter de bank) vastzit aan de romp. Etienne had het sublieme idee, met toch de verstaging vernieuwing, deze stangen ook maar eens te bekijken en dus waren wij woensdag aan het einde van de dag deze pin eruit aan het monteren. Het is altijd moeilijk te zeggen, voor hetzelfde geld kan het ding nog jaren mee, maar wij zijn blij dat we hem eruit hebben gehaald. Voorheen lekte het veel langs deze pin en dit water in combinatie met de siliconenkit is gaan invreten op het staal. Er zitten wat verdachte plekken op. Dus moeten er nieuwe gemaakt worden. Een tegenvaller in tijd én geld. Maar beter dat we er nu achter kwamen, dan nadat het mis was gegaan!

En de opeenhoping ontstond op onze to-do-lijst. Met de nieuwe zonnecellen en een lekkende wc (ook altijd fijn) liep de lijst bijna vast.

Inmiddels hebben we de ontstopper ter hande genomen en zijn we de laatste dagen erg druk geweest en zijn we in onze klussen ‘geplungt’. De rigging is klaar, alleen nog stellen, maar dat kan pas als we de nieuwe ‘pinnen’ hebben. Het lummelbeslag wordt morgen afgerond. De dinghy kan vast op het dek. De babystag heeft een nieuw bevestigingspunt. De genua zit weer op z’n plek op de voorstag. De rail voor de boom zit weer op de mast. De SSB is weer aangesloten. De wc is weer lekvrij. De lift voor de outboard heeft een mooi touw. En de grootste klus van nu is halverwege, de zonnecellen hebben een plek op de bimini gekregen. De kabels moeten nog getrokken worden, maar de lader zit al op z’n plek en ik moet nog wat verstevigingstukken op de bimini gaan stikken.

Bij de ‘administratieve’ klussen is de opeenhoping er ook uit. Visa voor Australië is aangevraagd. We hebben druk mailcontact met de agent voor de papieren voor Indonesië en de boodschappenlijst voor de ‘vertrek-voorraad’ ligt klaar. Er moet nog wel wat uitzoekwerk gedaan worden, omdat je de exacte route en tijd in Indonesië moet doorgeven voor je ‘cruisingpermit’. Maar, het belangrijkste van dit verhaal is eigenlijk dat we weten wat we de komende maanden gaan doen! Vanaf hier naar New Caledonië, dan naar Australië en via het Great Barrier Reef omhoog naar Darwin om van daaruit, Etienne z’n verjaardag in Indonesië te vieren en daarna die van mij in Maleisië. We vinden het jammer dat we toch niet Fiji en de andere eilanden aan kunnen, gaan doen, maar ja, heel het leven bestaat uit keuzes maken…..met name om verstoppingen of opeenhopingen te voorkomen. ;-)

Forensen

Woensdag 10 april 2013 @ 02:28

Terwijl er boven mijn hoofd druk gewerkt wordt aan het staand want, de rigging, heb ik de laatste foto’s van onze rondreis door NZ uitgezocht. Heerlijk terugkijken en weer genieten van dit mooie land! Etienne en ik zijn wat slomer vandaag, we hadden gisterenavond een leuk, gezellig, laat en drankvol feestje op de Merilelu. Weer enorm gezellig om met andere cruisers te kletsen. En van hun plannen te horen.

Hier genieten we ook, van het weer, het uitzicht, maar bovenal zijn we erg druk met klussen. De laatste dagen ‘forensen’ we ook, ’s ochtends de haven in, ’s avonds er weer uit. We kunnen overdag aan de slip liggen van de rigger, scheelt hun een hoop ‘reisuren’ naar een andere plek in de haven of naar onze ankerstek. Ons scheelt dat zo urengeld van de rigger of havengeld, dus we reizen wel even heen en weer. Het is immers nog geen 2 minuten varen….

De blokken liggen op het dek, als steun voor de dingy. Dat soort dingen duren altijd langer dan gedacht, bouten te kort, boor te bot, het hele plafond moet eruit en weer erin, enz. Maar dat klusje is dus al halfway klaar, nog een paar ogen om de spanband aan te haken en dan kunnen we dit afvinken.

Met de rigging schiet het lekker op. Nu zijn ze met de klusjes bezig, die veel tijd kosten, de rolgenua en de rails. Rob, van Northland Spars and Rigging, vliegt de mast omhoog en is echt super professioneel bezig. Etienne helpt hem en hij is al heel wat wijzer over de rigging. Tussendoor doen we andere dingen en halen op het ene moment de boot helemaal overhoop, terwijl alles voor het slapengaan weer z’n plekje moet krijgen. En ik ben Indonesisch aan het leren, een hele nieuwe taal, maar met een goede taalcursus gaat het al best lekker! Selamat pagi! Goedemorgen! Qua planning staat namelijk al wel vast dat we naar Indonesie gaan. Dit jaar wordt ook ik 40 (phoe!) en omdat we ooit toch weer moeten gaan werken, lijkt het ons niet verstandig pas over een jaar of tig naar NL terug te keren. Het is dan hoogstwaarschijnlijk (qua leeftijd) moeilijker het arbeidsproces terug in te gaan. Vandaar dat we toch (heel) langzaam naar NL gaan komen, met als gevolg dus dat we dit jaar Indonesië aan gaan doen. We hebben hier ook enorm veel zin in en waarom dan niet op de korste, makkelijkste, smootheste manier daar maar heen te gaan? De plannen voor het komende jaar krijgen dus steeds meer vorm.

Gisteren hebben we een extra job gecreëerd. We hebben twee extra zonnecellen gekocht! We liepen er al langer over te dubben. Met de huidige twee panelen (á 95 Watt) redden we het eigenlijk elke keer net, maar we hebben niets over voor het opladen van de laptop ofzo, wanneer het bewolkt is. Marine Electronics Opua had net twee nieuw panelen binnen, van elk 95 Watt, voor een heel mooi prijsje. Nog even verzonnen en gisteren maar meteen gaan halen. Voor 100 euro per paneel moet je eigenlijk niet te lang nadenken. Nu nog even een plekje vinden. Waarschijnlijk wordt dat aan de reling aan weerszijden. Ik ben daar niet heel happy mee en hoop dat Etienne nog een van z’n sublieme brainwaves krijgt en we er een stukje ‘vaste bimini’ mee kunnen maken.

Rigging, plannen en toilet

Donderdag 04 april 2013 @ 12:45

Na een paar dagen haven, gaan we straks weer voor anker net buiten de haven. Rob van Northland Spars and Rigging is eergisteren geweest en heeft alles bekeken. Net een aapje klom hij de mast in en met zijn deskundigheid, wist ons ook gerust te stellen. Ze gaan de rigging vervangen, de rails van de Genua opnieuw vastzetten, nieuwe aansluiting voor giek aan mast maken en de rolgenua repareren. Volgende week woensdag beginnen ze waarschijnlijk en tot die tijd gaan we dus voor anker om de geldstroom wat binnen te houden. ;-)

We hebben ook alweer gezellig bijgekletst met de andere boten hier in de haven. Eergisterenavond was er de laatste zeilrace van het seizoen in de baai en dat zijn we natuurlijk gaan vieren. Erg gezellig met Victory, Estarte, GypsyHeart en Gato Go. Het geeft je ook weer een andere kijk op de verschillende mogelijkheden voor het komende jaar en het is altijd goed daar met anderen over te praten. We merken dat de beslissing nemen van wat we gaan doen, ons toch meer energie kost dan we denken. Er zijn zoveel mogelijkheden, te veel misschien wel.

Gisteren zijn we ook weer verenigd met onze auto. We kregen een lift naar Whangarei, dus dat was makkelijk. Gezellig ook weer even een hoop andere cruisers gezien en hier en daar uitgebreid bijgekletst. Daarna wat huishoudelijke dingen gedaan, ik moest een nieuwe hoofdkussen en nog van dat soort dingen, boodschapjes gedaan en weer terug aan boord.

Op de weg terug zijn we, ter hoogte van Kawakawa, gestopt bij de beroemdste openbare toilet van de wereld, Hundertwasser’s Toilets. Heel bijzonder inderdaad, gemaakt door een Australische kunstenaar. Heel veel mozaik en kleuren. De openbare toiletten zijn al erg goed hier in NZ, maar deze is geweldig!!

’s Avonds aan boord, hebben nog even doorgenomen wat we nu aan klusjes nog moeten doen zolang we in NZ zijn. Als het riggingwerk inderdaad eind volgende week klaar is, kunnen we gaan wachten op een goed ‘weather window’ en in principe gaan. Waarheen moeten we dus nog wel even duidelijk krijgen, maar dat gaat de komende dagen vanzelf vorm krijgen.

Mystery opgelost

Dinsdag 02 april 2013 @ 01:08

Zaterdag zijn we inderdaad een stukje verder gegaan naar Whangaruru. Het trekt in de middag open en wordt heel mooi en warm weer. Fijn voor de mensen hier, zij hebben ook lekker een lang weekend en dat is goed te zien. Er zijn ontzettend veel bootjes op het water en op de kant is het een drukte van jewelste met tenten en bbq’s. We borrelen ’s avonds met VIctory en de volgende dag gaan we verder naar Whangamumu harbour. Weer een waanzinnig mooi plekje hier langs de kust. Op de kant is een oud walvisvaardersstation. Er zijn nog wat overblijfselen en met een plattegrond, foto’s en uitleg gaat deze plek weer helemaal leven. We lopen nog verder langs de rotsen en het strand. Het is er schitterend!

Gisteren zijn wij verder gegaan, Cape Brett om, de Bay of Islands in. Op weg naar Opua. We checken heerlijk luxe weer even in de haven en genieten ’s middags van een ijsje. We moeten nog wat laatste klusjes doen. Vandaag zijn we dan ook erg druk. Ik laat meerdere wasmachines en drogers voor me werken en Etienne is bezig om de beluchter op de motor te zetten. We maken een afspraak met de rigger hier, hij komt vanmiddag of morgen langs. En in afwachting van hem, halen we onze mooie nieuwe genua er weer af. En zo zijn er nog wat kleine klusjes die gedaan worden.

We hebben ook een mysterie op kunnen lossen, wat we ons al maanden geleden afvroegen. Het was weer weggezakt, maar toen we weer gingen zeilen, dook het mysterie weer op. Ons kompas zit namelijk al maanden scheef in haar huis en we dachten dat ze overleden was. Het viel ons eerst op bij het handkompas, toen bij ons kompas op het roer en later bij de verrekijker. Alle drie tegelijk kapot? Dat is wel heel sterk. Voor Etienne kon het niet anders, dan dat het iets te maken moest hebben met het feit dat ze voor het noordelijk halfrond een ander kompas hebben dan voor het zuidelijk halfrond. Toen bij Victory ook alle kompassen scheef hingen wisten we het zeker, ze zijn niet kapot, maar waarom ze nu precies scheef hangen? Vandaag hebben we het mysterie opgelost, met dank aan Wikipedia!! Ik citeer: “…. wordt veroorzaakt door de magnetische inclinatie, het verschijnsel dat de magnetische veldlijnen niet evenwijdig aan het aardoppervlak lopen maar hellen. Een kompasnaald op het noordelijk halfrond zal met zijn noordpool naar beneden willen duiken, op het zuidelijk halfrond helt het veld naar het zuiden. Dit kan eenvoudig gecompenseerd worden door de tegenoverliggende kant iets zwaarder te maken, dit maakt een kompas voor het noordelijk halfrond echter minder bruikbaar op het zuidelijk halfrond en vice versa.” Het is minder erg dan ze zeggen, want het kompas is gewoon nog bruikbaar en geeft het noorden gewoon aan, alleen wat schever dus.

Rustig

Vrijdag 29 maart 2013 @ 00:02

Vandaag een rustig dagje gehouden. Een dagje wat hoorde bij het weer, af en toe een bui en een zon, maar voor de rest trok er dikke bewolking over. We wilden vandaag een stukje verder noordelijk, maar het weer zag er niet aantrekkelijk uit, we hebben niet echt haast en we gingen koffie drinken bij Victory. Redenen te over, leek ons, om dan maar te blijven liggen hier.

Ik heb een aantal foto’s geupload van onze reis door NZ. Er volgen er nog meer, ik denk dat we pas dik twee weken weg zijn. Het is moeilijk keuze maken uit de enorme hoeveelheid schitterende foto’s. Maar uit ervaring en statistieken, heb ik ook geleerd dat ik jullie niet moet ‘lastigvallen’ met vergezichten, maar foto’s met mensen is het leukste, dus dat vergemakkelijkt de keuze.

Verder hebben we gewoon wat rustig aan gedaan en aan boord gebleven, lekker gegeten en een filmpje gekeken. Morgen gaan we echt verder. Ze hebben maar 5 knopen wind voorspeld, heel weinig. Maar och, het is maar 15 mijl, dan de motor maar aan, kunnen we meteen alles weer opladen. ;-)

Tutukaka

Donderdag 28 maart 2013 @ 00:41

We hadden een mooi dagje varen gisteren. Alleen erg weinig wind, waardoor we de motor moesten laten pruttelen en zelfs de genua niet konden proberen. Toch stond er nog een aardige deining, waarschijnlijk van verder op zee. Na een paar uur motorzeilen langs het mooie landschap van NZ, kwamen we bij de nauwe ingang richting Tutukaka marina. Het is smal, tussen de rotsen door en door de gigantische swell, liepen er aardig wat golven. Met de bakens op de kant in lijn (klein rood voor groot wit) voeren we naar binnen, eigenlijk was het meer surfen. Zo bijzonder als het dan daarna ineens rustig water is.

We lieten ons anker vallen en genoten daarna heerlijk in de kuip van de zon. Vandaag zijn we blijven liggen en met de dinghy naar Tutukaka marina gevaren. Dat is met onze nieuwe dinghy echt geweldig, we spoten over het water en waren er in no-time. Ik grapte al dat we voorheen eten mee moesten nemen. Het is een mooi marina en we zagen al snel de bekende boot Guppy, van Laura Dekker liggen. Verder zijn het voornamelijk visboten, echt de tweede nationale sport na rugby, geloof ik. We hebben wat rondgewandeld, wat gedronken bij de Schappa Rock bar en toen we weer op het puntje liepen zagen we Victory binnen varen. Wat een verrassing! Het was een gezellig weerzien, hebben lekker geborreld en daarna heel luxe, een pizza gegeten bij de marina.

Plannen, planning en on the move

Dinsdag 26 maart 2013 @ 10:12

Inmiddels zijn we weer 'on the move', gisterenmiddag zijn we, met hoog water, Town Bassin Marina in Whangarei uitgevaren en voor anker gegaan bij Norsand. We hebben zo het ondiepste gedeelte van deze rivier gehad en konden vanochtend naar het einde van de rivier varen. We liggen nu in een schitterende inham, met (nu in de avond) de sfeervolle lichtjes van de raffinaderij op de achtergrond.
.
Zondagavond waren we door David en Dorine (Unama) uitgenodigd om Chili te komen eten bij Norsand. Dit was een erg gezellig avondje met interessante mensen. Hoe grappig is het dan, dat je zit te kletsen met een kiwi (een man uit NZ dus), die de dag erna naar Taiwan vliegt om daar een cat-wissel te gaan doen bij een chemisch plant en blijkt dat we een paar dezelfde mensen van Shell kennen. Heel bijzonder! Gisterenavond lagen we voor Norsand en hebben we gezellig geborreld met Vries en Daphne (Aquamante) die ook allebei weer in NZ waren.
.
Vanochtend dus weer gaan varen, op de motor, want we moeten hier tussen de tonnen blijven. Morgen een stukje verder naar het Noorden. Het is vooralsnog schitterend weer en we willen de baaitjes hier langs de kust omhoog dus eens bekijken. We zijn onderweg naar Opua om daar nog wat laatste klusjes te doen (deze lijst wordt iets langer, want we zijn nu met het varen weer een aantal dingen als 'oja, dat moeten we ook nog doen' tegengekomen) en dan misschien nog wat in the Bay of Island rond te cruisen, voordat we, zo rond me,i NZ weer gaan verlaten.
.
En dan? Tja, en dan? We dachten er helemaal uit te zijn. Omhoog via de eilanden, jaartje in Azie en dan door naar Zuid-Afrika. Totdat we eens diep in alle permits, visa's, seizoenen, stromen, safety issues en nog meer van dat soort dingen doken. We weten het even niet meer. Wat is verstandig? Wat is het beste? Wat is het efficientste? En het belangrijkste...wat willen we nu? De komende dagen krijgen we tijdens het varen en 's avonds tijd genoeg om te discussieren (geen internet enzo), dus laat ik zeggen... jullie horen het nog wel.
-----
At 26-3-2013 8:49 (utc) our position was 35°50.81'S 174°31.65'E

Rood-Geel

Zaterdag 23 maart 2013 @ 00:25

Zelfs na meer dan 2,5 jaar, had ik vanmiddag echt even het Shell-gevoel weer. Geloof dat dat een bacterie is die je niet kwijt raakt. Samen met Frank Moncrieff van Frida, zijn we naar het bezoekerscentrum gegaan van de raffinaderij van NZ. Frank heeft heel zijn werkleven doorgebracht bij Norske Shell, dus ook hij was erg geïnteresseerd. Hier in NZ zijn ze goed om van ‘normale’ dingen een ‘toeristische trekpleister’ te maken. Zo ook dit bezoekerscentrum. NZ heeft één raffinaderij, hier in Whangarei, die diesel, benzine, bitumen en jetfuel maakt voor heel NZ. Net buiten de poort is het bezoekerscentrum en dit kun je zeven dagen per week bezoeken. De site is in de 70’er jaren gebouwd door Shell en later in 1980-1986 vergroot. Het is lang een gecombineerd eigenaarschap geweest van Shell, Mobil, BP en Caltrex. Shell is er nog niet zo heel lang geleden uitgestapt en zijn er wat andere partijen bijgekomen. Een tweetal cijfers: 89.000 barrels per day en zo’n 400 mensen zijn er aan het werk.


En het is inderdaad het bezoeken waard. In Pernis en Moerdijk kunnen ze jaloers zijn op dit bezoekerscentrum! We keken onze ogen uit. We kwamen boven in een enorme ruimte met een maquette van heel de site, met daarboven een scherm. De film (van bijna een half uur) die werd vertoond was subliem! Er werd ontzettend goed uitgelegd hoe een distillatietoren werkt enz. Verder zat het ook redelijk goed in elkaar. Het grappige was helemaal, er was een enorm kunstwerk (want dat was het eigenlijk hoofdzakelijk) van hout aan de muur, met daarop de wereld en de verbindingen met de andere landen waar de mensen vandaan kwamen die mee hebben gewerkt aan de laatste grote uitbreiding. Door het gebruik van hout was het schitterend! Zo hing er ook een houten kunstwerk, van ook een muur lang, over de scheepstransportroutes van de raffinaderij naar andere havens in NZ.


Het was eigenlijk een waanzinnig leuk en interessant uitje. Er werd ook nog een film getoond over het winnen van olie, waarin aardig wat Shell voor kwam, ook de Brent B. In de 360 view van de site was het veel herkenning met Pernis, maar het grappige was toch wel de vuilnisbak met het Shell-logo. Het was weer grappig en met Frank heb ik weer wat namen naar bovengehaald die we samen kennen.

Het was al laat na dit uitstapje, dus na het boodschappen doen, zat de dag er alweer op. Vanavond houden we het rustig. Gisteren zijn we met Dorinne en David van Unama naar de Abbey caves geweest. Door de regenbuien van de laatste dagen was er meer water in de grotten. Ik kon helaas niet mee omdat mijn medicijnen voor een darmbacterie er toch wel aardig inhakken en ik ’s avonds wel graag mee wilde. We zijn namelijk gezellig Whangarei ingeweest en hebben heerlijk gegeten bij de Italiaan.

Tussendoor klaren we nog wat andere klusjes, we hebben een nieuwe ketel en onze zonneschermen voor de ramen worden nieuw gemaakt. Ik heb het harnasje voor de outboard ter check klaar en we zijn donderdag in Albany (vlakbij Auckland) het membraan voor de watermaker op gaan halen. We zitten niet echt stil dus. ;-)

Veel loopt

Dinsdag 19 maart 2013 @ 11:39

Na een heerlijk nachtje slapen weer in ons eigen bed, zijn we aardig wat dingen aan het doen. Laten we zeggen, we zetten een hoop dingen uit en het verloop verder gaat ook aardig.

Maandag zijn we meteen maar op zoek gegaan naar een dokter voor mij. Niets ernstig, ik moet wat medicijnen gaan kopen als herhaling en daarvoor moet je hier naar een dokter. We eindigen bij het Witte Kruis (daar hadden ze meteen tijd) en betalen hier NZ$ 123 voor een consult. Dat is toch wel een ander bedrag dan in NL. De medicijnen zelf zijn niet zo extreem veel duurder, maar ongeveer dezelfde prijs als in NL.

North Sails blijkt onze genua al klaar te hebben en komen ze meteen brengen. Gisterenavond was het even windstil, dus het schitterende witte doek zit al op de rol. Het is even wennen, maar ziet er wel gaaf uit zo’n nieuw ding.

Ook gaan we op zoek naar een nieuwe fluitketel en (plastic) glazen. We zijn nog niet geslaagd, maar hebben wel wat opties. Nog even verder kijken.

Een harnas voor onze buitenboordmotor om het op te hijsen is hier erg duur. Ze hebben ze niet kant en klaar op de plank, dus moet het speciaal gemaakt worden. Dit ga ik dan maar zelf doen, dus kopen we band, een ring en sluitingen.

Verder ligt morgen ons nieuw membraan voor de watermaker klaar en zo nog van die dingen. Dat is toch wel een lekker gevoel als het allemaal zo voorspoedig gaat.

We kletsen tussendoor gezellig bij met verschillende boten en gaan op de koffie bij David en Dorinne van Unama. We spreken met ze af vrijdag naar de Abbey caves te gaan. Zij zijn er nog niet geweest en een middagje caven vinden wij wel weer leuk.

Aan boord

Zondag 17 maart 2013 @ 00:00

We zijn vroeg wakker en drinken samen onze koffie. De regen komt met bakken uit de hemel en zeiknat laden we de tent in de auto. Hmm, zo hadden we het ons niet voorgesteld, we zijn begonnen met regen en eindigen met regen. Op ons gemak rijden we meteen maar terug naar Whangarei. Daar is het, zoals verwacht niet beter. We krijgen van een oude schipper, met een schitterend opgeknapt oud bootje een lift naar La Luna. Eenmaal aan boord knapt het weer op en kunnen we droog alles naar boord brengen. Het is stil aan boord en met alles uit de auto lijkt het weer alsof er plaatselijk een explosie plaats heeft gevonden. We liggen vroeg in bed.

Stil

Zaterdag 16 maart 2013 @ 00:00

Vandaag alweer de laatste dag voor Frits en Gerda, de zes weken zijn echt snel gegaan. We gaan vandaag Auckland in, de grote stad maar eens bekijken. We doen rustig aan, tijd genoeg. We parkeren recht onder de Skytower, een enorme toren in het hart van Auckland. Het is wat bewolkt en heiig en af en toe miezert het. Jammer! We struinen door de straten, bekijken de pier en de mooie Engelse gebouwen. De Skytower slaan we over, Frits en Gerda hadden gisteren al een prachtig uitzicht. 

We gaan weer op tijd naar de campsite. Inmiddels is het droog en kunnen ze nog lekker even douchen en omkleden voordat ze het vliegtuig in gaan. We gaan heerlijk uit eten, bij Lone Star. Hierna vertrekken we naar het vliegveld. Als de koffers ingecheckt zijn, drinken we met z'n viertjes een laatste koffie en nemen dan afscheid. Raar! Wanneer zullen we elkaar weer zien? 

Eenmaal terug op de campsite is het meteen stil. We drinken nog wat en gaan dan maar slapen. 

Zout-ruil

Vrijdag 15 maart 2013 @ 00:00

Helaas moeten we door, de tijd dringt. We stoppen wel nog even in Warkworth en drinken daar lekker op een terrasje koffie. Het is een leuk plaatsje aan een riviertje, waar nog wat oude stoombootjes en een oud 'zeilschip' ligt. En meteen ook toeristisch natuurlijk. 

In Devonport, een wijk in het noorden van Auckland, beklimmen we de heuvel en struinen door de tunnels van het fort. Auckland is gebouwd op 49 vulkanen (waarvan een paar niet zo slapend als gewenst), waardoor de stad erg heuvelachtig is. Er komt net een hele grote race catamaran voorbij en we kwijlen bij zijn snelheid. We lunchen aan de waterkant en gaan dan de stad in naar het Cornwell park. Een schitterend Engels park, met oude bomen, bloemenperkjes en oude gebouwen. Frits en Gerda klimmen een stukje hoger de One Tree Hill op en hebben een mooi uitzicht. 

De campsite ligt deze nacht strategisch in Auckland, 10 minuten van het vliegveld af. Handig voor morgen. Ik gooi nog even wat was in de wasmachine die het achteraf niet doet. Balen! De manager komt uiteindelijk en helpt me uit de was. We kletsen nog gezellig met een Canadees stel, waarvan hij wegkwijlt bij ons verhaal. Hij heeft zelf ook een jaar gezeild en weet dus hoe het is. Deze site is een plek waar veel mensen hun camper opruimen, hun tassen inpakken en dan naar het vliegveld vertrekken. Er worden dus veel spullen achtergelaten voor andere, verder trekkende toeristen of voor mensen zoals ons. We leggen er wat boeken en een luchtbed bij. Dit luchtbed was al vrij snel lek, maar met liefde behandelt de afgelopen weken en bleef verder prima. Het is ook vrij snel alweer verdwenen. Wij ruilen het voor een (achteraf zeer gave) cd en boek mee en een zoutmolen. Grappig is om ook te zien wat er achter gelaten wordt....het is er net zo'n zout- en pepermijn.

No kiwi

Donderdag 14 maart 2013 @ 00:00

Vannacht is Frits ook nog even naar de kiwi's gaan kijken en ik ook nog even, maar helaas we hoorden niet eens gescharrel. De anderen hebben er ook maar een gezien, en we denken allemaal dat het komt omdat er zoveel possums waren. Jammer, maar Etienne heeft wel de dikke kont van de kiwi in het echt gezien. ;-)

We kletsen nog even met de Heiki en Sandy en gaan dan verder. Het is een mooi gebied zo tussen de wouden door. In Dargaville stoppen we ook bij de i-site (VVV), wat tevens een houtsnijwerkerswerkplaats is. Heel mooi om te zien wat deze man van het duizenden jaren oude Kauri-hout maakt. Het is ook een markant baasje, die mooie verhalen vertelt. We doen in dit stadje ook boodschappen, drinken koffie en zoeken een bibliotheek op voor internet. We krijgen een voucher van de Boomerang waardoor we gratis een navigatie-app op de IPad kunnen laden, maar helaas dat werkt zo niet. 

We gaan een klein stukje terug om naar Baylys Beach te gaan, een langere zandstrook da 90 Miles Beach en je mag er ook met de auto op. Het is er heerlijk rustig en er lopen lange golven het strand op. Er zijn er een paar aan het golfriden en we besluiten hier ook maar lekker te lunchen. Zwemmen doen we maar niet, het water is best fris. 

In Kaiwaka gaan we weer bij een i-site langs voor wandelingen en een campsite in de buurt. We besluiten naar Mangawhai Heads te gaan. Een goede beslissing, het is een prima campsite aan het strand. Het is meer een natte zandplaat voor de campsite met laag water, waar de vogels heerlijk foerageren en je hoort ze spetteren op zoek naar eten. Ik slenter wat over de zandplaat als Frits en Gerda nog naar het puntje lopen.

Het is een schitterende campsite en ik merk dat we graag aan het strand staan. Er is een brutale vogel, die zelfs in de auto kruipt. Ze hebben hier een keuken aan de andere kant van het park, dus koken we naast de auto. Geen probleem, de douches zijn weer heerlijk. 

Kiwi

Woensdag 13 maart 2013 @ 00:00

We zitten in de Kauri streek, dus gaan we de grote bomen bekijken. 

In het Waipou forest staat de Tane Mahuta, de allergrootste kauri boom. Hoe groot kan een boom zijn, denk je dan, nou groot! Hij is meer dan 50 meter hoog! Een stukje verder staat een kauri die dikker is, maar korter. Het zijn bijzondere bomen, met enorme stammen! 

In het Trounson Kauri park slaan we ons tentje op, op de gouvernement campsite. Het is een gezellige site, met douches en een keuken. Ik raak al snel in gesprek met twee Belgen en we hebben een gezellig gesprek. Zij vertellen dat er kiwi's (de vogels dus) in het bos zitten. Ze hadden ze gisteren gezien! We besluiten om savonds ook op pad te gaan.

Na het eten kleden we ons dik aan. Het is al donker en gewapend met rood licht struinen we het bos in. Na een tijdje, op de aangewezen plek, komen de Belgen ook aan en even later horen we druk gerommel op de grond in het bos. Duidelijk kiwi's!! We turen en turen en zien wat gerommel. Etienne staat goed (en heeft goede ogen) en kijkt een kiwi in z'n kont. Geweldig! Tja, dat dikke kondje is ook bijna iet te missen, al hebben ze een goede schutkleur. En dan is het over. Het wordt erg stil. Geduldig wachten we en de tijd tikt voorbij. Vanaf een Holiday Park hiernaast worden tours naar deze kiwi's georganiseerd en we horen de groep al heel ver van te voren aankomen. Kiwi's hebben een uitstekend gehoor en je moet dus erg stil zijn om ze niet te laten schrikken. Zucht. De leider van de groep heeft een soort van bouwlamp bij hem, ok, wel rood, maar toch. Kiwi's zien niet goed, maar zijn wel gevoelig voor fel licht. Helaas, we weten dat het nu wel even weer kan duren voor de rust, letterlijk, is teruggekeerd in het woud. Met de Belgen tappen we wat Belg-NL'se moppen en lachen zachtjes. We horen enorm veel possums rondom ons en zien ze geregeld in ons licht. We horen veel later ook nog wat gescharrel, maar de kiwi's laten zich niet meer zien. Of het komt door de possums, de bouwlamp of onze moppen, we zullen het nooit weten....

Zand, hout en regen

Dinsdag 12 maart 2013 @ 00:00

Het miezert!! Dat is nieuw, dat hebben we gelukkig nog niet veel gehad. Het is wel jammer, want het mooie blauwe water is nu niet meer. Het is grijs, grijs en grijs. Gelukkig zijn we gisteren naar de vuurtoren geweest en hebben die dus al mooi gezien. We ontbijten tussen de buien door en gaan dan maar snel op pad. 

Het is toch overwegend droog en de wolken drijven snel over. Als we bij de hoge zandduinen aankomen, in Te Paki, is het droog. Het is een gebied van zo'n 7 hectare met hoge zandduinen. Het is inderdaad een bijzonder gebied! We lopen een stukje omhoog wat heel zwaar is door het losse mulle zand. Frits en Etienne gaan nog verder omhoog naar het topje en zien de oceaan heel in de verte. Ze komen glijdend terug en als we nog een paar stevige windvlagen over ons heen krijgen, zitten we alle vier goed onder het zand. 

We zakken verder af en zoeken een plek om koffie te drinken. Die plekken blijken schaars op deze weg, maar bij Pukenui lukt het. Het is inmiddels weer bewolkt en het miezert. De locale bevolking is er erg blij mee, het is al maanden droog. Dit blijkt ook uit de borden overal die zeggen dat er een vuurverbod is, 'total fire ban'. Dit gaat vaak gepaard met een bord dat aangeeft wat het risico van bosbranden zijn. In heel NZ hebben we gezien dat dit aanwezig is, de ene keer iets minder erg dan de andere keer, maar nu is het risico toch wel hoog.

We gaan natuurlijk naar 90 Miles Beach, een strand van zo'n 100 km lang, ipv 90 Miles, maar het klinkt wel leuk. Daar vind ik een telefoon in het zand en na wat heen en weer bellen, blijkt het van iemand te zijn in Awanui. Daar komen we langs, dus geven we hem netjes af. Er is in Awanui ook een galerie waar ze een grote trap in een immense Kauri boom hebben gemaakt. Gaaf!

Kort erna komen we al aan op de campsite in Raetea forest. We hebben daar een late lunch en Etienne en z'n ouders gaan nog een stukje wandelen.

Water, zee en wc

Maandag 11 maart 2013 @ 00:00

Gewekt door de roep van verschillende vogels, is weer een leuke gewaarwording. En zeker na het lezen van een pamflet over dit bos, waarin staat dat ze heel erg actief bezig zijn alle roofdieren voor de kiwi's en andere vogels uit te roeien. Met name de rat en de possum, zijn erg. Er is een tijd geweest dat er bijna geen vogel meer in dit bos te horen was. Ze kunnen, vanwege de ondoordringbaarheid van dit bos, helaas niet heel het bos vol met vallen zetten, het is ook erg groot en al dit gebeurt door vrijwilligers. Een efficiëntere manier (arbeidsintensief en kosttechnisch) is om gif uit te 'strooien' uit vliegtuigen, maar hier zijn de buurboeren niet blij mee natuurlijk, dus gebeurt deze manier niet. Frits had in zijn loopje gisteren al heel veel vallen gezien. In het gebied waar ze heel actief zijn met de bestrijding zijn nog maar 6% van de possums over, het werkt dus wel!

Via de kust rijden we naar het schattige plaatsje Mangonui, waar we aan het water koffie drinken met een echte Duitse apfelstrudel. We vragen waar een grote supermarkt is en krijgen een bijzondere uitleg...."het is daar rechtsaf en dan heuvel op, heuvel af, heuvel op, heuvel af. Kan niet missen!' En inderdaad vonden we het, maar of het aantal heuvels klopten?

We gaan vandaag door naar Cape Reinga, het meest noordelijke puntje van NZ. Ook is dit een streek waar vroeger veel naar de gum, hars, van de Kauri bomen werd gegraven. We bezoeken dan ook het Gumdiggers Park, waar we kunnen zien hoe de mensen leefden en hoe en waarom dit hars zo bijzonder was. 

Door naar het puntje, Cape Reinga. Het is een stukje lopen naar de vuurtoren, maar het is schitterend weer met een heldere lucht, dus waanzinnig uitzicht. Nou ja, uitzicht. Je ziet hier alleen maar zee, water en water. Ziet er voor ons wel vertrouwd uit. ;-)

Onze campsite van vanavond  is de Noordelijkste campsite van NZ. Net achter een lage duin in het helmgras zetten we onze tent op. Daarachter slaan de golven op het strand. We lopen nog over de rotsen een 'hoek' om, maar met het opkomende tij zijn we zo weer terug.

De wc's op de overheids campsites zijn altijd compost-wc's. Geen ideeën dat zo heet, maar alles gaat gewoon een bak in en er wordt niet doorgetrokken. Zolang je na elke beurt het wcdeksel maar dichthoud, ruik je niets en vallen de vliegen ook wel mee. Hier is het weer perfect. Maar we hebben plekken gehad dat je, tja, hoe zal ik het netjes uitleggen....de vliegen voelde. 

Het waait vanavond weer goed hard en als er geen keuken is, zitten we achter of naast de tent of de auto. Nu wordt het in de auto, want het gas waait uit. Fijn is het dat er wel stromend water is, uit een kraan, bedoel ik dan. Anders moeten we water voor de koffie, afwas of tandenpoetsen uit een beekje halen. Wat prima gaat, maar soms wel koud is. We kijken nog uitgebreid naar de sterren, die zie je weer heel goed hier en gaan heerlijk slapen op het geruis van de zee.

Russel en terug

Zondag 10 maart 2013 @ 00:00

Gisteren hebben we veel gedaan. We zijn naar de Whangarei Falls gegaan, die echt schitterend zijn. En in NZ moet je natuurlijk een Kiwi hebben gezien en dan bedoel ik niet de mensen maar de vogels, dus op naar Kiwi North. En ja hoor, we zien de beide Kiwi's, in hun beschermde habitat rondscharrelen. Erg leuk! Daarna naar het SA Reed kauri park om de enorme bomen te zien. Daarna zijn we verder gereden naar Russel, een schitterend oud Engels kustplaatsje. We genieten van de leuke gebouwen en spreken nog wat bekenden. We slapen op het Top 10 Holiday park wat op een hele mooie plek ligt, midden in Russel tegen een heuvel op, waardoor vanaf de balustrade van de keuken zo uitkijkt over het water.

Vandaag rijden we een stukje terug naar Okiato om de auto pont naar Opua te nemen. Weer een schitterende dag! De zon straalt en het is niet erg als we het volgende pontje pas kunnen nemen. In Opua herkennen we weer van alles en gaan koffie drinken aan de haven. Daar kletsen we ook nog even gezellig bij met Sandy van de GypseaHeart.

We struinen door wat watersportzaken, maar kunnen onze portemonnee dichtouden. We gaan de gebruikelijke weg naar Paihia. Daar is het erg druk omdat er een groot cruiseschip in de baai ligt. Lopen wat door het stadje, lunchen opeen terrasje. Daarna rijden we naar de Haruru Falls, mooie watervallen. We kijken het langste naar een eend, die relaxed door de stroom zwemt en het liefste knabbelt op de plekjes waar het het hardste stroomt. Af en toe wordt z'n kondje omgezet, maar hij trekt zich er niets van aan. Het is een stoere eend.

Verder richting Kerikeri. We rijden Kerikeri voorbij naar het Stone House, het oudste Stenenhuis van NZ. Frits en Gerda lopen nog even naar een oude Pa, een heilige stek van de Maori's. Er is niet veel meer van over helaas, maar het uitzicht is mooi.

We rijden het binnenland in naar het Puketi forest, met grote Kauri bomen. Hier slaan we ook ons tentje op, op een campsite van de overheid. Weer een mooi plekje midden in de natuur. Frits en Gerda gaan nog een loopje doen, wij blijven in de zon zitten bij de tenten. 

Bekend terrein

Vrijdag 08 maart 2013 @ 00:00

Vandaag gaan we helemaal naar bekend terrein en hebben gisteren al contact met de Victory gehad. We rijden Whangarei in en gaan even op de koffie op de Victory. Het is gezellig elkaar weer te zien en praten natuurlijk uitgebreid over de vreselijke diefstal van hun auto. Op de kant zien we ook Yvonne van Happy Bird nog even.

We gaan naar de Abbey caves. Frits en wij hebben onze lampjes opgeladen en zijn er weer klaar voor. Drie grotten achter elkaar wat het 'caven' z'n naam eer aan doet en we genieten weer enorm. De eerste is lang, met schitterende kamers, waarin je de stalagmieten en glimwormen ziet. Na zo'n drie kwartier wordt het gat verder te klein en lijkt het alsof we niet meer verder kunnen. We draaien maar om. De tweede is niet zo bijzonder, maar de derde is weer een toppertje. Het enige is, ik ben nat tot boven mijn middel! Al vrij snel gaan we het (koude) water in en waden verder. Het voelt niet koud, maar nat is het wel. We komen ergens anders eruit en moeten even zoeken waar we vandaan zijn gekomen. Het is ook weer een schitterende omgeving en de wandeling van en naar de grotten is alleen al de moeite waard.

De caves waren best intensief en we hebben er wat langer overgedaan dan verwacht. Het wordt dan ook een hele late lunch en gaan naar de campsite. Het wordt het Holiday Park in Whangarei, vlakbij de Whangarei Falls. De campsite is klein, maar de ontvangst is weer erg vriendelijk. We krijgen zelfs een rondleiding. We gaan nog even zwemmen om het grotwater van ons af te spoelen en genieten daarna van de warme douches.

Winterstamppot

Donderdag 07 maart 2013 @ 00:00

Vandaag een rijdagje om even wat op te schieten. Het is overal mooi in NZ, maar je kunt niet alles zien en de tijd gaat toch langzaam dringen, dat Frits en Gerda weer op het vliegtuig moeten stappen. Ook komen we weer terug bij Auckland, dus willen we vandaag daar voorbij gaan slapen. We hebben nog een paar to-do-wensen op ons lijstje staan en die zijn 'bij ons' in de buurt. 

In Cambridge doen we boodschappen. Cambridge en Hamilton blijken rijke plaatsen te zijn en dat is duidelijk te zien aan de huizen. Onze campsite staat dan ook in een sjieke wijk. Het is duidelijk te merken dat we naar een grote stad aan het rijden zijn. De wegen worden breder en beduidend drukker. Dat verschil is sowieso duidelijk te merken met het Noord of Zuider eiland. Ook merken we dat we verwend zijn, met de mooie wegen van de afgelopen dagen, we vinden het landschap wat tegenvallen hier. 

We lunchen net na Auckland aan het strand bij Waiwera. Het is prima vertoeven hier, schitterend lekker warm weer en het zeewater is niet koud. Toch moeten we weer verder. Ik heb een overheids-campsite net onder Whangarei gekozen, aan het strand. Eind van de middag rijden we het plekje op en lopen meteen naar het strand. Frits gaat nog even zwemmen, wij houden het bij pootje baden. Het is heerlijk om de zee te ruiken. In de verte zien we de ingang de rivier naar Whangarei op, een hele grote baai, met hoge rotsen aan de ene kant en stranduitlopers aan de andere kant. Het is grappig weer op bekend terrein te zijn, onderweg herkende wij al verschillende punten. 

Het is een open campsite, waardoor de zon lekker lang blijft staan. Daar genieten we van, terwijl we een Hollandse winterstamppot eten.