Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Tijd

Maandag 28 mei 2012 @ 06:35

"Lieverd, het is tijd!" Deze zin, beginnend heel lief, daarna keihard, is een zin die we deze tocht veel hebben gezegd. Het was onze zin om elkaar wakker te maken om van wachtje te ruilen of als het SSB-netje was. En dus het lieve 'lieverd', maar daarna het overduidelijke 'het is tijd'. Wakker worden dus! Hop, uit je korte slaap en in volle wakkerheid buiten komen zitten. Het was bij mij vaak alsof de film (ik droom nogal veel) ineens zo 'kreeuww' gestopt werd. Back to reality. Ik probeerde wel eens een andere zin, iets liever, maar die werd steevast beantwoord met een half slaperig "he?" Waarop hij dus niet wakker werd. Nee, de vaste zin was overduidelijk en daar sliep je bijna op, leek wel.
.
Maar nu! Nu kunnen we nog een keer zeggen "Lieverd, het is tijd!" Ja, aankomsttijd!!! Want, over 7 mijl zijn we er! Sinds begin van de middag konden we het eiland al zien. En nu, terwijl ik dit tik, zijn we naast het eiland, we moeten de bocht nog om voor de baai. Het is een eiland wat tot je verbeelding spreekt. De Lonely Planet had het al over een eiland uit een sprookje, nou, inderdaad! Het is een vulkanisch eiland, met grillige uitlopers de zee in. Groen begroeid. De toppen zitten verscholen achter een mysterieuze nevel. Tussen de toppen is het iets lager, wat helder, maar heel geheimzinnig er tussendoor piept, met de blauwe lucht op de achtergrond. Wouw, schitterend! Geloof me, na 29 dagen op zee heb ik nog nooit zo'n mooi eiland gezien! Het was tijd!
-----
At 28-5-2012 1:30 (utc) our position was 10°24.48'S 138°38.72'W

Log

Zondag 27 mei 2012 @ 04:05

Zaterdag 26 mei, jaar 2012, Dag 28 in het scheepslogboek van zeiljacht La Luna:
De kapitein schreef: We vorderen gestaag onze eindbestemming Fatu Hiva, volgens mijn GPS nog 120 mijl. De wind is ons goed gezind en begeleid ons met zo'n 14 knopen. Hierdoor halen we een mooie snelheid en als dat zo blijft zullen we zondagavond aan gaan komen. De zee laat zich in alle hoedanigheden zien, het ene moment grillig om het volgende moment ineens heel kalm te zijn. Heel raar. Er zijn ook weer wat vogels en gisteren dolfijnen. Je kunt zien dat we bij land in de buurt komen. Alhoewel het kraaiennest nog geen land heeft gezien. Hopelijk morgen. Dat zou goed zijn, de bemanning is het zat en wordt knorrig. Begrijpelijk zo'n lange tijd op zee. De etensvoorraden slinken aardig. De verse voorraden zijn nagenoeg op; nog 5 aardappelen, een stuk kool, een paar chilipepers en een verdwaalde appel. Drankvoorraad is gehalveerd. Drinkwater moet hoognodig aangevuld worden. Vandaag weer een nieuwe averij opgelopen. De rails van de genua bestaat uit delen. Het onderste deel is losgekomen van de rest waardoor hij niet meer in te rollen is. Het wordt tijd dat we land gaan zien, voor mens en schip.
-----
At 27-5-2012 0:47 (utc) our position was 10°12.68'S 136°44.86'W

Zat

Vrijdag 25 mei 2012 @ 03:40

Wij zijn het er unaniem over eens: wij zijn het zat! Spuugzat! We zijn het water beu, het klotsen, de golven, gewoon dat alles moeilijk gaat. De wind is nog niet teruggekomen, dus nog steeds 'light winds'. En voor ons gevoel schiet het dus even niet op, al maken we eigenlijk ook geen dramatische daggemiddelden. Maar er is ergens wel wind, want wij hebben wel die klotsende zee. Hierdoor zit je dus weer te schuiven op de wc (met bril en al), moet ik met koken weer oppassen dat ik de rijst niet heel de salon door slinger, is er alweer een glas water (gelukkig) in het bed beland en zijn onze blauwe plekken weer geactiveerd. Vandaar, wij zijn het zat!
-----
At 25-5-2012 0:52 (utc) our position was 09°33.91'S 133°01.66'W

Wc-rol

Donderdag 24 mei 2012 @ 03:08

Op elke boot woont een zogenoemde boordkabouter, geen vervelend eng wezentje, maar gewoon een gezellige pestkop. Vroeger was dat nog wel eens anders en dachten ze zelfs dat hij vloeken over het schip en bemanningen kon afroepen. De huidige generatie boordkabouter is niet kwaadaardig.
.
Wij merken over het algemeen weinig van onze kabouter. Volgens ons ligt hij meer in z'n hangmat lui te wezen, dan dat hij ons met onschuldige pesterijtjes bestookt. Vandaar dat wij hem liefkozend Dopey hebben genoemd, naar het verstrooide, slaperige kaboutertje dat altijd bij Sneeuwwitje is.
.
Maar Dopey is door deze rollende zee waarschijnlijk uit z'n hangmat gevallen is (uit pure verveling?) aan het plagen geslagen. Zo vinden wij nu regelmatig heel de wc-rol afgerold op de grond. Je rolt hem netjes (nou ja, netjes gaat meestal niet meer), je rolt hem weer op om bij een volgende toilet-bezoek erachter te komen, dat het verloren moeite was, want heel de rol ligt weer op de grond. Sinds een paar dagen zijn wij onze kabouter te slim af. Hij weet nog niet hoe een knijper werkt, geloof ik, want sinds we die op een rol zetten, wikkelt hij niet meer af. Yes!
.
Dopey houdt, volgens ons ook niet van messen. Of juist wel, misschien, of hij wil ons beschermen op deze schommelende boot. Ik verdenk hem er namelijk van mij messen afhandig te maken. Gisteren deed ik weer eens de afwas en ontdekte dat we nog maar drie messen hebben. Er gaan trouwens ook verhalen dat de boordkabouters vroeger de afwas deden, nou onze luiwammes helaas niet hoor! Maar terug naar onze messen. Ik weet zeker dat we er nog minstens vijf moeten hebben. In Panama had ik zelfs twee nieuwe gekocht en daarvan is er zelfs al eentje weg! Ik kan namelijk geen andere reden bedenken voor het verdwijnen van onze messen. De oude breken nog wel, maar bij de nieuwe (uit een stuk) is dat onmogelijk en we hebben er recentelijk ook geen gebroken.
.
Waar hij de laatste tijd ook plezier uit schept is alles op de grond gooien, dan weer een boek, dan weer een pen, dan rolt ineens alles van het aanrecht. We blijven dingen oprapen. Verder gaat alles prima aan boord. We gaan alweer heel de nacht en dag met een goed gangetje naar de overkant, de zeilen staan weer melkmeisje en we lopen heerlijk. Maar ineens is de wind weer bijna weg. Zou Dopey zelfs die achterover kunnen drukken? Of heeft hij een pact met Wodan gesloten?
-----
At 24-5-2012 0:30 (utc) our position was 09°20.50'S 131°16.93'W

Briesje

Woensdag 23 mei 2012 @ 04:30

Weer een dag dichterbij Fatu Hiva! En aardig wat dichterbij, zo hadden we gisteren nog 'light winds', nu hebben we een straffe bries, met de daarbij horende, lekkere snelheid. De zee is inmiddels natuurlijk ook mee veranderd en er loopt een aardige swell. Het irritante metertje geeft hoopvol nieuws. Ik heb besloten er niet meer naar te kijken, de wind verandert hier zo vaak, dat daar toch nog geen peil op te trekken is.
.
Verder weinig nieuws. De zee is nog steeds blauw, de zon schijnt nog volop in een blauwe lucht met wolkjes en 's avonds zijn alle biljoenen sterren er ook nog steeds. Wij zitten hier ook nog en verlangen steeds meer naar groen land.
-----
At 23-5-2012 1:49 (utc) our position was 08°38.36'S 129°27.87'W

Maandag jaagdag

Dinsdag 22 mei 2012 @ 03:13

Weer een dag dichterbij ons einddoel. We hadden vandaag wel hele lichte wind, dus vorderen we gestaag. Onze blauwe plekken hebben dus wel weer een dagje rust, wat ook niet verkeerd is. Vanochtend wat aan onze beweging gedaan en een training Rambo gevolgd, met andere woorden, even de genaker op gehad. Maar dat was het ook niet, leverde ons een krap half knoopje snelheid meer op, maar we loefde wel enorm op, waardoor we niet op koers konden blijven. Met de hand sturen is een paar uurtjes leuk, maar niet voor nu. Dus na eventjes het hele spul maar weer naar beneden gehaald en gewoon alles weer melkmeisje gezet. De bevestiging van de boom aan de mast met een touw houdt zich erg goed gelukkig, daar hoeven we ons niet druk om te maken. Ook geeft ons dat zo iets meer speling voor een blijvende oplossing. Tahiti zal de eerste mogelijkheid pas zijn, hopen we.
.
Ook zal ik, aan de overkant, weer aan de slag moeten met naald en draad. De strook aan het onderlijk van de genua, waar de onderlijkstrekker doorloopt, is weer los gekomen. Ik had deze al een stukje opnieuw vastgezet, dat zit nog vast, de rest hangt er nu als oude lappen bij. Het stiksel is gewoon verteerd. Het ziet er een beetje zielig uit, verder heeft het totaal geen invloed op ons zeilen, dus dat is mooi.
.
En verder, weinig nieuws van deze grote blauwe plas. Vandaag sprongen de Mahi Mahi's ons wel om de oren, helaas niet de kuip in. Maandag jaagdag, denk ik.
-----
At 22-5-2012 0:20 (utc) our position was 08°29.03'S 127°18.67'W

Cheers!

Maandag 21 mei 2012 @ 03:14

Vandaag nog geen vaste grond, iets minder 'light winds' en een rommelig zeetje. We gaan gewoon door met onze dagelijkse routines; bakken om de dag een broodje, koken, eten, wassen en slapen. De verse voorraden en mijn nog-te-lezen-boekvoorraad slinken nu wel aardig. Ik heb mezelf maar even op rantsoen gezet, want met bijna elke dag 1 boek gaat het iets te hard. Het leuke is dat het een serieuze ruilhandel is onder de zeilers. En je leest zo ook nog eens iets wat je normaal echt niet had gekozen. Soms zijn het erg slechte verhalen, maar er zijn ook veel goede. Met name een aantal Engelse of Amerikaanse schrijvers, dat zijn paginavreters, waardoor mijn wachtjes omvliegen!
.
Nu we dichterbij de Marquises komen hebben de rest van de boten op ons SSB-netje het allemaal over wanneer ze aan gaan komen. Ze rekenen zich rijk, gaan alvast maar inhouden of harder lopen omdat ze niet in het donker aan willen komen en afspraken worden gemaakt waar naar toe te gaan en waar wie weer te zien. Grappig. Een aantal boten ken je helemaal niet, alleen van naam en stem, maar voelen inmiddels als erg bekend. Zou leuk zijn, de gezichten er ook nog bij te gaan zien.
.
Aan het eind van elk netje 's avonds doet Larry (Lisa Kay), onze 'net-master', altijd een quiz, gewoon om de eer. Hij laat dan een tune horen van een film of serie. Erg grappig is dat. Ik had hem gisteren goed met Cheers! Wat een heerlijk nummer is die tune. Maar dan realiseer je je ook weer, dat we al die tijd tv eigenlijk totaal niet gemist hebben. Grappig terwijl je vroeger veel tijd 'doodde' achter dat kastje. Nu wordt onze tijd 'gedood' door het kijken naar vliegende vissen of een squall (hij komt toch niet over ons heen he?!)
-----
At 21-5-2012 0:25 (utc) our position was 08°21.43'S 125°41.67'W

Terra firme

Zondag 20 mei 2012 @ 05:27

De Pacific Ocean is de grootste oceaan op deze aarde en omvat 1/3 deel van het aardoppervlak, meer dan al het landoppervlak tezamen. Er is veel over te lezen, hoe de mensen uiteindelijk op de eilanden terechtgekomen zijn, alle verschillende 'seafearers', cultuur, ecologie enz. Maar heel interessant, vinden wij, in de 16e eeuw, kwamen de Europeanen in dit gebied, waaronder ook verschillende Nederlanders.
.
De Europeanen kwamen om goud en kruiden te zoeken, gedreven door hun nationale trots. Maar ze werden met name gedreven door hun nieuwsgierigheid. Er ging toentertijd namelijk een mythe rond dat er een heel groot continent op het zuidelijk halfrond zou bestaan, Terra Australis. Dit grote stuk landmassa zou er moeten zijn, om als balans te dienen tegen de continenten op het noordelijk halfrond, ze dachten dat anders de aarde zou kapseizen. Waren ze er net achter dat hij niet plat was, bedachten ze dit. Het was geen zoektocht, ze wisten dat het continent er zou moeten zijn en ze wilden dit in kaart brengen. Daarnaast waren de mythen hieromheen natuurlijk niet van de lucht en spraken over vreemde en magische wezens die daar zouden wonen. En hun hang naar rijkdom werd gevoed door geruchten dat daar wel goud zou moeten zitten. Het Bijbelse verhaal van Koning Solomon sprak namelijk over grote goudmijnen in onbekende locaties. Waar kon dat anders zijn dan daar?
.
Inmiddels weten we dat de Europeanen van een koude kermis zijn thuisgekomen in hun zoektocht naar Terra Australis. De bekende James Cook heeft de mythe in rook doen opgaan. Maar door al deze zoektochten kwamen de Europeanen nog eens ergens. Frans Polynesie zegt het al, dit hoort bij de Fransen. Frans Polynesie omvat de Marquises, Tuamotus, de Society Eilanden, The Australs en de Gambier Archipelago. Hoe verwarrend zijn de namen? Even een stapje terug, de Pacific Islands zijn onderverdeeld in drie groepen; Melanesie, Micronesie en Polynesie. Wij gaan, in onze tocht naar Nieuw-Zeeland, alleen de Polynesische eilanden aan doen. De eerste eilanden liggen in Frans Polynesie. Wij doen de eerste drie groepen aan, ook in deze volgorde: Marquises, Tuamotus en de Society Eilanden. Mijn topografische kennis van deze Pacific gaat met sprongen vooruit, dat is eigenlijk niet zo moeilijk, want voor mij waren het tot nu toe gewoon een zooi eilanden in een hele grote oceaan.
.
Dat deze oceaan heel groot is, dat ervaren wij elke dag weer als we rondkijken over deze blauwe plas. Vandaag is dag 20 op zee. Komt er ooit een eind aan het eerste stuk van deze grote oceaan? Jawel, we zijn al minder dan 1.000 mijl verwijderd van onze eerste bestemming, Fatu Hiva op de Marquises in Frans Polynesie. We komen er dus wel. De afstanden daarna, tussen de verschillende eilandengroepen, zijn ook best aardig, maar lang, lang niet zo ver dan dit stuk nu. Gelukkig…want na weer een dag met niet zo veel wind, verlangen wij naar land! Of het dan Polynesisch, Micronesisch, Melanesisch, Marquisisch of misschien zelfs toch nog wel Terra Australis is, maakt niet uit. Ik wil vaste grond!
-----
At 20-5-2012 1:25 (utc) our position was 08°11.39'S 123°57.07'W

Pasta-offer

Zaterdag 19 mei 2012 @ 04:02

Vandaag. Tja, wat zal ik zeggen. Het was weer een dag op de oceaan, met helaas nog minder wind dan gisteren. Omdat het vannacht nog wel redelijk waaide, konden we nog wel glimlachen om ons daggemiddelde. Het is allemaal niet dramatisch, maar dat irritante metertje op de GPS gaf, tijdens de dagen met aardig wat wind en dus snelheid, mooie vooruitzichten. En nu, met deze (langzame) snelheid is het metertje weer een bron van irritatie, we doen er natuurlijk langer over. Eigenlijk kan dat irritante metertje er niets aan doen, je rekent jezelf alleen 'rijk' en dan valt het tegen.
.
Met een dagje minder wind, zijn de golven ook minder, dus is het beter vertoeven aan boord. Mijn blauwe plekken hebben een dagje rust zeg maar. Etienne heeft weer diesel in de tank gegooid, dus we zijn klaar voor onze aankomst op Fatu Hiva.
.
Hopend op meer wind hebben we vandaag maar een offer gedaan aan Neptunes en Wodan. We hebben de helft van onze voorraad pasta, ritueel overboord gezet. Wouw, wat genereus zullen jullie denken. Ja, vinden wij ook. Wij hopen alleen dat Neptunes en Wodan niet al te kieskeurig zijn en niet te moeilijk doen over de beestjes in de macaroni, anders dobberen we hier straks nog langer.
-----
At 19-5-2012 1:51 (utc) our position was 07°54.21'S 122°23.76'W

Light winds

Vrijdag 18 mei 2012 @ 06:05

Zo heb je lekkere wind, nu zitten we weer in 'light winds', zoals dat zo mooi heet in het Engels. Lichte wind. En dus de boom maar aan de mast gebonden en dat gaat eigenlijk best prima. We checken regelmatig of er niets doorschavielt, we hebben geen zin in een zwieberende boom over het voordek, maar nog niets aan de hand. De komende dagen houden we lichte wind, dus misschien wordt het nog genaker-tijd.
.
Etienne is vanmiddag ook weer druk bezig geweest, je zou bijna denken dat hij de diesellucht had gemist. Hij heeft de rest van het diesel-benzine mengsel uit de tank gehaald. Die is nu leeg, dus er kan weer diesel in. Het is wel grappig. Wij kunnen de motor niet gebruiken nu. En als je dan, net als gisterenavond, weer even qua snelheid erg langzaam gaat, hoef je je ook niet af te vragen of we de motor zullen starten. Eigenlijk best relaxed. We hebben natuurlijk toch niet genoeg om helemaal te motoren, maar je bent zo geneigd hem erbij te zetten als je onder een bepaalde snelheid zakt. En dat is nu dus 'out of the question'.
.
Vanaf nu zijn we ook officieel het langste aaneengesloten op zee! Vandaag (donderdag nog) was dag 19 en onze Atlantische oversteek duurde ook 19 dagen.
-----
At 18-5-2012 3:12 (utc) our position was 07°28.56'S 120°50.91'W

Aftellen

Donderdag 17 mei 2012 @ 04:15

We zijn inmiddels al aardig door de 1200 mijl heen. Het aftellen is dus in volle gang. Dat werkt altijd erg goed voor het moraal, laten we maar zeggen. Niet dat we het slecht naar onze zin hebben, maar wij vinden zo'n lange tijd op zee gewoon saai. De dagen vliegen voorbij, met name door de vaste 'blokken', maar dan nog. Ze zijn wel allemaal heel erg hetzelfde.
.
En dat geldt ook voor het uitzicht. Tenminste als je snel kijkt. Dan is het blauw water, af en toe een witte kop en een blauwe lucht met een wit plukje wolk of, als we een dag pech hebben, dan is de lucht grauw, grijs en gevuld met squalls. Kijk je goed, dan zie je wel degelijk verschil. Dan zijn de golven de ene keer wat vriendelijker, de andere keer fanatieker of enthousiaster en soms erg grillig. De luchten veranderen met de minuut. Van heerlijk NL-se schapenwolken naar lange stroken met vegen wolk, tot dikke cumulussen en pikzwarte dreigende varianten. Af en toe vliegt er een school vliegende vissen op uit het water, door ons, of door iets nog dreigenders. Een enkele verdwaalde stormvogel komt voorbij vliegen, maar verder horen we de enige andere levende wezens, 's ochtends en 's avonds over het netje. En dat is wel fijn.
.
We kennen er drie boten redelijk goed van en de rest lijken we inmiddels ook goed te kennen. Het schept een band als je aan het einde van de dag moppert over een vreselijke onstuimige zee of 's ochtends allemaal een voor een verzucht dat je bijna niet hebt geslapen. Ook spreek je uitgebreid de zee- en weercondities van jouw positie door. Je weet dan dat je bijvoorbeeld beter niet te veel zuidelijker moet gaan, want de boot daar heeft een hele onstuimige zee. 's Ochtends is het vaak even kort kletsen met de Ray Margariet (Zwitsers) en aan het einde van het avondnetje kletsen we dan nog even uitgebreid 'op z'n Hollands' met de Fruit de Mer. Helaas zijn de netjes op, voor ons ongunstige tijden. 's Ochtends kost het mijn slaapje en 's avonds is het op de tijd dat ik het eten moet gaan maken. Maar we hebben het er wel voor over. Je hebt dan ook weer wat anders te kletsen. Het is nu zo, als we aan elkaar vragen, na bijvoorbeeld een slaapje, of er nog wat gebeurd is. Het altijd hetzelfde antwoord is; "nee, niets gebeurd." En eerlijk gezegd, ben ik met datzelfde zinnetje elke keer, toch ook wel weer blij.
-----
At 17-5-2012 1:35 (utc) our position was 07°03.76'S 119°05.67'W

Inspectie

Woensdag 16 mei 2012 @ 04:39

Een keer in de zoveel tijd maken we bewust een rondje over het voordek om te kijken of alles nog goed vast zit, hangt of staat. Dit keer bleef Etienne wel erg lang bij de mast zitten. Ik nieuwsgierig natuurlijk en ook maar gaan kijken. Shit!!
.
De boom (waarmee je je voorzeil open houdt, zeg maar) maken wij vast aan een oog, dat over een rails loopt, voor tegen de mast. En dit oog zit op een wagentje op deze rails vast met 4 schroeven. Normaal gesproken dan, nu nog maar met 1. Ik kijk naar beneden en raap al meteen twee schroeven onder het bootje vandaan. Afgebroken. De rails die in de mast zit, zit ook niet zo vast meer. Dit is erg vervelend! Het houdt dus in dat we de boom niet meer kunnen gebruiken. Mits we een MacGuyver-oplossing gaan maken.
.
We varen bijna helemaal voor de wind. Als we de boom niet in de genua zetten, dan slaat het zeil, bij elke rolling van de boot, dicht, waardoor de wind eruit gaat en bij de volgende rol vangt het zeil weer wind en klapt met een rotklap weer open. Geen ideale situatie dus. We zijn maar even wat gaan stoeien met de zeilen, klein puntje genua, allebei over een kant, melkmeisje. Maar niets echt lekker. De wind is de heel de dag aardig door blijven staan (18 kn), waardoor we uiteindelijk maar met alleen het grootzeil zijn gaan varen. En dat gaat eigenlijk best goed. We hebben hierdoor wel minder druk, waardoor het rollen af en toe verergerd wordt. Er staat namelijk nog steeds een redelijke swell. Maar toch, dankzij de wind, doen we het qua snelheid nog steeds goed.
.
Bij zo'n bewuste rolling vanmiddag, brak een golf achterin het gangboord en we hoorden weer het bekende "flats flats". Dit keer geen vliegende vis, maar een school van schitterende pijlinktvisjes! Eentje was meteen zo in de stress dat hij z'n inkt mooi over ons dek spoot, de meesten hadden geluk want bij de volgende rol spoelden ze weer terug het water in. Hopelijk was het op tijd voor ze. Ik vind het toch al vreselijk dat we elke ochtend een aardig massagraf in onze gangboorden vinden. Het ligt bezaaid met vliegende vissen (soms groot!) en verschillende pijlinktvisjes.
-----
At 16-5-2012 1:27 (utc) our position was 06°48.02'S 117°14.41'W

Hobby

Dinsdag 15 mei 2012 @ 04:36

Daar kun je beter niet je hobby van maken, zegt men wel eens. Dat klopt zeker voor sommige dingen, maar laten wij daar nu net wel toe gedwongen worden. Het zetten van riffen in het grootzeil als het donker is en de boot is veranderd in een Lunapark, en het reven van de genua wanneer de boot tekeergaat als een rodeostier. Mij hoor je niet meer klagen over te weinig beweging. Deze hobby, maakt dat ruimschoots goed.
.
Gister overdag, was dus de wind weer weg en dus ook onze riffen. Toen we zaten te eten zeiden we het al. "Het gaat weer harder waaien!" En hoe. Het zette al snel weer aan tot dik over de 20-25 knopen. Dus alle riffen er maar weer in. Daar wordt je dan wel handiger in, ware het niet, dat er soms ook obstakels opgeworpen worden om te zorgen dat je blijft leren. Het tweede reeflijntje in het grootzeil had een touwtje doorgeschavield, wat ervoor zorgde dat de zeillat bleef zitten. Deze zit zowieso vast door een intern klittenband systeempje, maar dat touwtje was extra. De zeillat was er nog niet aan het uitkomen en zit best hoog, dus we konden het touwtje niet vervangen. En op welk moment denkt de zeillat, "en nu ga ik eruit!", inderdaad, als ik bij de mast sta het zeil te reven.
.
Maar we zijn niet voor een gat te vangen en alsof het inmiddels bij de vaste dril hoort, laten we het zeil verder zakken, trek ik het bij de giek naar me toe en schuif de zeillat er verder uit. Etienne vangt hem op in de kuip (het is een eind!) en gooit hem naar binnen. Daar hebben we dus nu een zeillat dwars door de salon en punt lopen. Was het nog niet duidelijk dat het een zeilboot was, dan nu wel.
.
Helaas is er gisterenavond in de vele wind wel wat gesneuveld. De vlag. Deze wapperde vanochtend nog zo trots mogelijk met alleen de blauwe strook en een puntje rood. Waar wit gebleven is? Waarschijnlijk vezel voor vezel op de wind meegevoerd. Dit was toch wel heel triest. Jullie denken vast dat de vele dagen op zee mij wel heel melancholisch maken, want het is toch maar een vlag?! Ja, dat is zo, maar deze vlag heeft nog, meer dan 40 jaar geleden, gewapperd op het schip van de opa van Etienne. En heel symbolisch is deze vlag met ons meegegaan op een belangrijk stuk van onze reis. Het Panamakanaal door en de sprong de Pacific in. Helaas heeft hij het niet gehaald tot de eilanden. Maar ja, wat dacht je van zo'n oude vlag. Hij heeft het toch al niet slecht gedaan, moet nog zien of de vlaggen van nu het zoveel jaren volhouden. Totdat we er zijn, zal hij dan ook nog steeds schitteren, maar dan door afwezigheid. Pas op de eilanden hijsen we symbolisch een nieuwe vlag.
-----
At 15-5-2012 2:17 (utc) our position was 06°28.97'S 115°24.45'W

Psychische lijdensweg

Maandag 14 mei 2012 @ 05:28

En zo vaar je met twee riffen in het grootzeil en een puntje genua, en zo komt er een squall (regenbui) met veel wind, die ook alle wind meteen met zich meeneemt. Waarop je dus een paar uur later, even checken of de wind echt vertrokken is, de riffen eruit haalt en de genua weer op volle stand zet. En dan is het ineens relatief rustig.
.
De ergste swell zakt in en de korte golven, die bij veel wind op de swell ontstaan en overal vandaan kunnen komen, verdwijnen. Maar ja, daarmee verdwijnen ook de lekkere vette daggemiddelde van zo'n 130 mijl. En dat is dan weer wennen.
.
We hebben namelijk zo'n irritant metertje in de GPS, die zegt hoeveel dagen je nog 'moet' of in de laatste dagen 'nog maar hoeft'. En kak je in met je snelheid, dan zegt dat metertje, zonder blikken of blozen maar nog net niet met een glimlach, gerust dat we er zomaar 10 dagen langer over doen. Slik! Relatief gezien, geeft dat allemaal niet, 10 dagen (of meer) langer, maar we waren verwend. Zo'n metertje schept verwachtingen, zeg maar.
.
Ik heb vandaag de gebruiksaanwijzing al op willen graven, de kleine lettertjes lezen. Misschien kunnen we de GPS-bouwer aansprakelijk stellen. Want hij had vast nooit gedacht wat een psychisch lijden hij met die 'extra optie' zou veroorzaken. En anders kan ik die functie er misschien wel uitslopen. Ik wil het gewoon niet meer weten, laten we gewoon maar lekker vooruit gaan, we komen er wel en hoe lang? Joost mag het weten, als hij z'n mond maar houdt.
-----
At 14-5-2012 2:16 (utc) our position was 05°59.79'S 113°07.39'W

Donker

Zondag 13 mei 2012 @ 03:35

Volgens mij schrijf ik vaker over de nachten, dan over de dagen. Maar de nachten beleef je vaak intenser en afgelopen nacht, was het ook een extreme nacht. Wind van meer dan 30 knopen (7 bft), de snelheid liep op tot dik over de 7 kn. De golven waren hoog, zoals dat 'hoort' bij dit soort wind. Aan het begin van de avond maar het tweede rif in het grootzeil gezet, we gingen niet echt langzamer varen, maar we bleven wel beter op koers. Het tweede rif erin, klinkt easy. Dat is het ook wel, maar ik moet wel naar de mast om het oog van het zeil achter een haak te haken, waarna Etienne vanuit de kuip het zeil weer strak kan trekken. Dat laatste is het zwaarste werk, dus de verdeling is prima zo. Maar ja, dan sta je daar bij de mast terwijl het schip onder je schud en wiebelt. Het dek is glad van het zeewater en het is donker. We zitten dan natuurlijk vast, maar dan heb je eigenlijk ook altijd ruzie met je life-line, die is of te kort en staat als een elastiek aan je te trekken, of te lang zodat hij overal is waardoor je ermee in de klit raakt. Ik had de reeflijn van het tweede rif bij het achterlijk losgehaald voor het schavielen. Shit, die moest nu ook weer vast. Hangend tegen de jerrycans en leunend op de giek lukte het me bij de tweede poging de lijn in het oog te krijgen. Mooi, het grootzeil is gereefd.
.
De wind bleef doorstaan, dus halverwege de nacht toch ook maar de genua zwaar gereefd. Dan is Etienne de pineut. De boom is onhandig en zwaar en dus zijn pakkie an, terwijl ik de genua weer strak lier in de kuip. Op het voordek sta je helemaal te springen op het dek. Gelukkig hielden we het even droog met de golven en heeft Etienne weer een mooi staaltje van balansoefeningen gehad. Uiteindelijk werd de wind wat minder en werd het wat rustiger. Nou ja, de golven blijven dan nog wel door lopen, dus het surfen blijft.
.
Op het moment dat de zon dan op komt en de aarde weer verlicht heb je een zicht op het water om je heen. Je kunt de golven zien, je ziet wanneer ze het schip gaan raken en waar ze vandaan komen. Voor je gevoel wordt het dan rustiger. In het donker zie je niets en hoor je de golven wel rechts en links breken van je, maar de bewegingen van de boot komen onverwachts. Vandaag is het ook met de wind wat rustiger geworden, maar nog steeds een windkrachtje van 4-5 Beaufort. We lopen dan ook nog lekker door. Het is al dag 14 vandaag. Wat vliegt de tijd, maar wat duurt deze tocht ook lang! We zijn al wel bijna op de helft, waarschijnlijk morgennacht. Dan kan het aftellen beginnen.
-----
At 13-5-2012 1:19 (utc) our position was 05°27.82'S 111°09.62'W