Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Vaarperikelen

Woensdag 21 maart 2012 @ 23:26

Het is een bijzonder stuk hier, met de stromen en windstiltes. Maar wel normaal, zoals de Pacific Crossing Guide verklaart. In deze oceaan heb je een strook van oost naar west, die een hele sjieke naam heeft, de ITCZ, oftewel de Inter Tropical Convergence Zone. In dit gebied komen de twee windsystemen van het noordelijk en het zuidelijk halfrond elkaar tegen. Hierdoor wordt deze strook met name gekenmerkt door windstiltes, de zogenaamde Doldrums. Deze zone bevindt zich net boven de evenaar, het gebied waar wij nu ook zitten. Vandaar, dat wij dus worstelen om wat wind in de zeilen te krijgen en de motor gestaag doorpruttelt. En in dit soort grote watergebieden, oceanen, heb je ook verschillende stromen. Het is een hele interessante materie omdat je hier ook met El Nino of La Nina te maken kunt hebben. Zal jullie er niet mee vermoeien, maar het feit dat wij stroom tegen hebben, is ook gewoon heel normaal. Goh, wat een geruststelling zou je kunnen zeggen, maar nee, wij balen ervan. Deze zogenoemde Peruvaanse stroom had van mij op dit moment mogen verdwijnen of beter nog de andere kant op mogen stromen. Panamese stroom klinkt net zo mooi.
.
Alle ellende bij elkaar, zaten we vandaag ook nog in het werkgebied van de locale vissers. Ik snap, deze mensen moeten nu eenmaal ook hun geld verdienen, maar waarom hebben ze niet een paar dagen vrij genomen? Ze vissen hier namelijk met gigantische netten. En dan echt gigantisch, een paar kilometer lang. Als je dan dus niets vermoedend aan het varen bent en de kleine boeitjes of liggende colaflessen mist, zie je ineens een blauwe lijn aan weerszijden van je boot komen. Gas eraf en in z'n achteruit! En dan, omvaren. Gelukkig was het al licht, ik was in mijn laatste slaapje en Etienne dus in z'n laatste wacht. Het tweede net, een half uur later, behoorde tot twee alleraardigste vissers. Zij deden een gewichtje aan het net, waardoor het zakte. Wij konden er overheen varen en hij viste het gewichtje er weer vanaf. Toppie!! De andere vissers waren wat dat betreft niet vriendelijk en lieten ons gewoon kilometers omvaren.
.
En na al dit 'gemopper', het was dan wel een heerlijke rustige nacht en dag. Het water was als een spiegel vandaag, waardoor we de netten nog redelijk goed zagen en op zo'n rustig zeetje is het goed toeven aan boord. En 's nachts is het eigenlijk prachtig! Honderd miljoenen lichtjes aan de hemel en in het water! De luminescentie doet het goed hier. We trekken een grote dikke lichtstreep achter het schip (want ondanks dat we stroom tegen hebben en dus 'over de grond' weinig snelheid hebben, maken we als 'vaarsnelheid in het water' records). Je ziet soms vissen wegschieten bij de boot en Etienne had het feest vannacht om dolfijnen bij de boot te hebben! Dat is een waar vuurwerk onder water met al die lichtjes.
.
Het gaat gewoon prima aan boord. De spanning stijgt wel, want we verwachten rond middernacht, bezoek aan boord.
.
Bahia de Caracas komt steeds dichterbij. Het wordt spannend of we morgen nog de rivier op kunnen. Dit kan alleen met hoogwater namelijk en dan komt een pilot je de weg wijzen. Hopelijk blijft de wind dus net genoeg (net zoals nu) zodat hij wat meetrekt, dan halen we het. Maar we zijn er bijna, nog 63 mijl.
-----
At 21-3-2012 22:11 (utc) our position was 00°22.36'N 080°32.52'W

Hallo hallo

Dinsdag 20 maart 2012 @ 22:27

Afgelopen nacht hadden we weer verschillende grote schepen op ramkoers. De vraag of de grote schepen ook onze naam via het AIS-systeem kunnen lezen, kunnen wij, nu dan ook met zekerheid, met JA beantwoorden. Vannacht hoorde ik namelijk ineens "La Luna, La Luna" door de marifoon. Ik zat al een hele tijd een op ramkoers naar ons toe stormend vrachtschip in de gaten te houden en dacht net te zien dat hij koers ging veranderen. Hij was nog zo'n 6 mijl weg, dus niets aan de hand. Ik beantwoorde de VHF-oproep en ja hoor, het was de kapitein van de Pacific Irma. Hij gaf aan dat hij ons had gezien en had zijn koers iets gewijzigd. Wij hoefden dat dus niet meer te doen. Perfect, meneer de Kapitein! Dat hebben wij graag. Een aantal uren later hoorden we weer "La Luna, La Luna". Etienne had dit keer wacht en had de tanker op ramkoers ook al enige tijd in de smiezen. Deze kapitein was ook weer zo vriendelijk zijn koers te veranderen, maar was daarnaast ook waanzinnig nieuwsgierig. "Waar komen jullie vandaan? Hoeveel mensen aan boord? Waar gaan jullie naar toe?" enz enz.
.
Verder was het een rustig nachtje. Ook qua wind. We hadden begin van de avond de motor ook maar weer gestart, want het was dramatisch met de wind. Zo ook nu. De motor draait nog steeds en sinds een uurtje trekken de zeilen gelukkig wel iets mee. Het is een heel raar gebied hier. Soms zien we op de windmeter dat er aardig wat knopen wind staan, maar we komen niet voor uit, terwijl we 50 meter verder ineens weer als de brandweer gaan. Vandaag was dat helaas niet. Door wind tegen en waarschijnlijk ook stroom, haalden we op de motor zelfs dramatische snelheden. Dat wordt waarschijnlijk een dagje langer op zee dan gecalculeerd.
.
Vandaag hebben we voor het eerst een paar vissertjes gezien. Deze mannen zitten, met hun 50 pk, toch nog wel zo'n 100 mijl uit de kust. Best ver. Ze zwaaiden vriendelijk. Een bootje kwam zelfs terug om te vragen wat dat touw met propeller achter onze boot toch wel niet was. Toen ik wees op de het ding aan de reling snapte hij het. Voor de elektriciteit, ja.
.
Ondanks de dramatische snelheden gaat het prima aan boord. We hebben tussen de middag heerlijke Unox Chinese Tomatensoep gegeten. Nog uit Nederland. Soms snap je niet dat ze dingen zo lang goed kunnen houden. Dat was met name wel even lekker omdat ik al een paar dagen weer wat last heb van heimwee. Zometeen maar even een paar speculaasjes wegknabbelen en dan gaat het misschien wel weer.
.
Terwijl we met een nieuw fenomeen aan boord rekening moeten houden - we zetten 's avonds de horren in alle ramen, niet voor vliegen, maar voor vliegende vissen - sukkelt La Luna gewoon langzaam verder, nog 138 mijl te gaan.
-----
At 20-3-2012 20:47 (utc) our position was 01°38.56'N 080°32.11'W

Afstands-mijlpaal

Dinsdag 20 maart 2012 @ 00:29

De wind zorgt er wel voor dat we aan onze dagelijkse beweging toe komen. Hij is variabel qua snelheid en enigszins ook wat qua richting. De genua wisselt dan ook nogal eens van kant en we hebben vanmiddag zelfs een uurtje met de gennaker op gevaren. Het spul staat nu weer melkmeisje en we schieten niet op. De wind is ook weer ingekakt. Om ons heen zijn er wat grijze wolken, die hopelijk hun regen ophouden tot wij uit de buurt zijn.
.
Ik heb vandaag, helaas, het biltong vlees aan de vissen gevoerd. Het droogde niet echt, omdat de luchtvochtigheid hier erg hoog is. Tijdens de bewolkte dagen komt de meter bijna niet onder de 80% en 's nachts gaat hij vlot naar de 100%. Elke ochtend lag er dus weer een plasje onder het vlees en hingen de druppels eraan. Het typische is, dat het er niet slecht uit zag, vlees kan zo grijs worden, maar nee hoor. En het stonk ook nog niet. Ik moet me er, zodra we weer internet hebben, maar eens wat meer in verdiepen. Ik wil het best nog een keertje proberen, al zal het waarschijnlijk voor ons (als 'geen-grote-vleeseters') geen regelmatig terugkerend ritueel worden, zoals het yoghurt maken (om de dag). Ik kook tegenwoordig, zelfs als we ergens liggen waar we vlees kunnen kopen, meestal vegetarisch. Maar ik vind het wel leuk om nieuwe dingen te proberen, dus wordt vervolgd.
.
Vandaag hebben we een afstands-mijlpaal in onze reis bereikt. We zijn over de 10.000 mijlen heen!! Wat klinkt dat enorm ver! Maar ja, inmiddels zijn we natuurlijk ook al erg ver. En we gaan gewoon verder, nog 220 mijl te gaan.
-----
At 19-3-2012 22:51 (utc) our position was 02°59.77'N 080°30.18'W

Rustig

Zondag 18 maart 2012 @ 23:43

En dan zijn de vele schepen weer weg en zien we een enkel schip gedurende de dag en nacht. Het was een rustig nachtje ook met de wind en golven. We kakten ver in, maar dan verdwijnen de golven ook, liggen we niet meer zo te rollen en slapen we hierdoor beter. Niet klagen dus. De wind trok in de loop van vandaag weer goed aan en liepen we weer lekker.
.
Verder is er weinig te melden, we hangen de dag door, af en toe zien we een verdwaalde vogel en moeten we de genua naar de andere kant zetten. Zo sukkelen we verder. We komen er wel, nog 316 mijl te gaan.
-----
At 18-3-2012 22:09 (utc) our position was 04°34.45'N 080°22.69'W

Druk druk druk

Zondag 18 maart 2012 @ 00:04

Nee, niet wij aan boord. Hier is het rustig, erg rustig. Het was een druk nachtje en ochtend, met alle schepen die van en naar Panama City gingen. Wij hadden natuurlijk onze route net weer zo geplot dat we er ook mooi in zaten. Wat ben ik blij met onze AIS! Echt een uitvinding van de eeuw. Volgens mij heb ik dat al een keer geroepen, maar ik vind het nog steeds. Vannacht zag je ons in het midden op het schermpje met allemaal bootjes eromheen. Een paar kwamen op ons af, een aantal achterop. En zij zagen ons ook, want een paar verlegden overduidelijk hun koers.
.
Ook was een wat drukker met schommelen. Tegen de avond trok de wind aan. Meer wind is sneller varen, maar ook meer golven. En met deze koers, de wind 150 graden in, gaan we lekker rollen. Het was met slapen dus wel wennen. Sowieso is het wennen. Als je na 3 uur gewekt wordt, (wat eigenlijk al heel fijn is, want dat houdt in dat je lag te slapen!) dan denkt je lijf even '? Nu al eruit?' Je komt dus echt elke keer gebroken je bed uit. Uit ervaring weten we gelukkig dat dat al snel beter wordt. Een mens is erg flexibel.
.
Het is vandaag redelijk bewolkt gebleven, met in de middag pas een flauw zonnetje. Wij zitten dan ook heel de dag met een joggingbroek en lange mouwen aan. Het is hier namelijk koud!! Vannacht ook!! Slaapzak, lange broek, sokken, trui. De temperatuur binnen is heel de dag niet boven de 26 graden uitgekomen en dat is voor ons sinds hele lange tijd uniek. Het is ook een frisse wind en het water is een stuk kouder, tja, dan koelt het boven water ook snel af.
.
Inmiddels zeilen we nog steeds met afwisselende snelle snelheden (7 knopen!) en langzame snelheden (onder de 4 knopen) verder. Het gaat prima, nog 414 mijl te gaan.
-----
At 17-3-2012 23:01 (utc) our position was 06°08.16'N 080°03.14'W

Bakken en drogen

Vrijdag 16 maart 2012 @ 23:57

We zijn onderweg. Vertrokken met een klein beetje wind. Pas halverwege de middag kon de motor uit, maar eigenlijk was het heerlijk, het motorzeilen en daarna op ons gemak zeilend, de Golfo de Panama uit. De zee is rustig, heel goed voor het wennen dus. En om van alles anders te doen.
.
De Kind of Blue had de boot al bevoorraad om naar de Galapagos te gaan. Nu ze voor onbepaalde tijd weg zijn, moesten alle verse dingen van boord. En die kregen wij. Dat is natuurlijk super lief, ware het niet, dat ook wij al bevoorraad waren om naar Ecuador te gaan. Ik had al aardig wat dingen aan de Genevrere I gegeven, maar we zitten daarnaast nog lekker vol. Lorie had een recept van het Zuid-Afrikaanse Biltong (gedroogd vlees) en daar ook de runderlappen voor ingekocht. Drie keer raden wat ik dus vandaag ben gaan doen! Inderdaad, gehaktballen bakken. Haha. Ja, want ik had ook gehakt gehad en als we die nu bakken en laten afkoelen, kunnen we die morgen nog eten.
.
Maar, ik heb ook vlees gedroogd. Of eigenlijk, de voorbereidingen getroffen. Met een beetje fantasie (en inmiddels weten jullie, daar heb ik genoeg van) voelde ik me in een grote kombuis staan, tussen de heen en weer rammelende koperen potten en pannen. Terug in de tijd van de piraten en de VOC. De koksmaat, ik dus in dit verhaal, stond watertandend, het vlees in dunne lappen te snijden. Voorzichtig met het grote mes. (Dit hoefde ik niet meer te doen, het waren al dunne lappen) Daarna werden de stukken drooggedept met een lap, een lap, die daar al vele malen eerder voor was gebruikt. Hij zat onder de rode vleesvlekken en was hard. Bijna net zo hard, als het gedroogde vlees. Eenmaal drooggedept werd het vlees ingepekeld in grote houten vaten. De koksmaat rolde de vaten naar het voorronder, waar de vleessappen uit het vlees in de houten spanten van het schip trokken. De volgende dag, rolde de koksmaat, met veel gezucht en gekreun, door het warme weer, het vat weer omhoog naar de kombuis. Het vlees werd uit het vat gehaald en het zout werd eraf geschraapt. De lappen werden door een badje van azijn en worcestershire saus gehaald en konden even uitlekken. Gewoon op de grote werktafel. Ondertussen kraakte en piepte het schip, af en toe klapten de zeilen. Hierna werden de lappen nog gekruid, bijvoorbeeld met Chinees-5-spicen kruid, die de kapitein de vorige keer uit het verre oosten had meegebracht. Met een grote verroestte naald reeg de koksmaat daarna het dradige touw door de lappen vlees, waarna hij met alle lappen naar buiten ging, om ze in de zon te laten drogen. Na een dag of 2, konden ze weer een ton in en waren ze zeker houdbaar tot de eindbestemming van de reis. Al haalden ze dat vaak toch niet, de tocht duurde door windstiltes vaak veel langer en was het vlees allang verorberd voor ze weer 'Land in zicht' kregen.
.
Nu, anno 2012, hangen de lappen aan onze reling met visdraad om te drogen. Ook heb ik gebruikgemaakt van het geweldig moderne keukenpapier, voor het droogdeppen en hoef je ze maar 10 minuten in het zout te laten liggen. Ik ben benieuwd, over 2 dagen zullen we het eens proeven!
.
En ondertussen, voer La Luna, onder strakke sturende hand van onze nieuwe Tilly (Tillerpilot), rustig verder. We moeten nog 532 mijl. Ik ga zo weer bakken en braden, runderlapjes (nog even niet gedroogd), aardappelen en salade (goed tegen scheurbuik). Wat een feest, zo'n rustig zeetje.
-----
At 16-3-2012 22:47 (utc) our position was 08°06.79'N 079°39.85'W

Weg uit Panama City

Vrijdag 16 maart 2012 @ 03:32

Vandaag (donderdag 15 maart) liep anders dan verwacht. Na een gezellig afscheidsbiertje gisterenavond bij de Genevrere I waren we klaar om te gaan. Vanochtend dus al bijtijds het ankerop. Toen we gedag gingen zeggen bij de Kind of Blue zagen we al snel dat er iets aan de hand was. We zijn meteen maar even langszij gegaan en toen kregen we het vreselijke bericht te horen; hun zoon is gisteren overleden. Op zo'n moment lijkt het alsof zelfs de golven geen geluid meer maken. Wat een intens droevig bericht. Zo'n jonge vent, pas 30 jaar en weer een verkeersslachtoffer.
.
Zij hadden inmiddels al geregeld dat ze vanmiddag naar NL konden vliegen en de boot zou aan een mooring gaan. Toch zijn wij natuurlijk ook gebleven. We hebben ons anker weer gedropt en hebben ze geholpen waar het kon. Maar tjeetje, gisteren was ik moe van het boodschappen doen, vandaag was ik leeg. Tijdens de reis voelen bekende cruisers, waar je het goed mee kunt vinden als familie. En als ze dan zo'n bericht krijgen, dat grijpt je enorm. Ook sta je weer even zo stil bij het moment. Het kan iedereen gebeuren en het leven kan zomaar over zijn. Dat moet je niet zwaar maken, maar het is niet verkeerd, het je weer even goed te realiseren.
.
Nadat we Fred, Lorie en Tom weggebracht hebben naar de taxi, zijn we alsnog ankerop gegaan. Vanavond was het wel cruisers-pizza-night en het was al redelijk laat in de middag, maar we wilden weg. Geen zin om gezellig te kletsen en we wilden eigenlijk gewoon weg uit Panama City. Waren er klaar. Nu liggen we achter Isla Taboga, 7 mijl verder. Het is hier rustig liggen en het eiland is mooi. We kletsen wat, maar zeggen weinig. Morgen gaan we verder, nog 560 mijl naar Ecuador.
-----
At 16-3-2012 01:24 (utc) our position was 08°46.42'N 079°32.76'W

Rapido rapido

Dinsdag 13 maart 2012 @ 16:51

Voor mijn gevoel gaat de laatste dagen alles in een rap tempo. Ineens zijn de 4 weken van Frits en Gerda alweer voorbij en moesten we ze zaterdagochtend naar het vliegveld brengen. We hadden de dag ervoor met een taxichauffeur afgesproken dat hij die zaterdag om 6 uur 's ochtends ons zou oppikken. Dan is het toch een beetje spannend of hij zijn afspraak na komt, maar ja hoor, heel netjes om iets over 6 uur kwam Louis aanrijden!
.
Met Frits en Gerda in NL is het ineens maar stil aan boord. We geven ons zelfs weinig tijd om dit te ervaren, want er moeten boodschappen gedaan worden. Nadat we terugkwamen van het vliegveld maar meteen naar Albrook gegaan. Het is natuurlijk veel efficiënter als je in een keer alles haalt. De 11 kg rijst, de 16 kilo meel, de 30 blikken paprika, de liters melk, de andere blikken met groente en bruine bonen, enz enz. Maar daar zijn wij niet zo van. Dat past toch niet allemaal in onze dinghy, is ons excuus en de koffie bij Albrook is zo lekker. ;-) Wij maken er dus gewoon dagtochtjes van, nou ja, halve dag tochtjes. En halen zo alles in etappes.
.
We zijn inmiddels ook goed geslaagd voor kratten. De komende maanden zullen we voornamelijk met z'n tweeen bivakeren aan boord en vaak wat langere vaartochten maken. Er moet dus elke keer wat meer eten mee dan normaal en daarom hebben we nog wat extra kratten gekocht om het meel, wat blikken en de verse groente in te stouwen. Wat vonden we (bij Novey), van die opvouwkratten! Een maatje groter dan ze in NL zijn, maar natuurlijk ideaal! Langzaam maar zeker krijgt nu alles een plekje aan boord. We moeten erg opletten op het gewicht. Bij voorkeur het zwaarste in het midden van het schip, maar omdat we maar aan een kant de kratten hebben staan, kan daar ook weer niet alles, want anders gaan we schuin liggen. Het is dus een beetje passen en meten.
.
We zitten ook al vol met diesel en benzine (voor Mr. Ed) en de watermaker maakt nu overuren om de watertanken vol te krijgen. We willen namelijk donderdag vertrekken naar Ecuador (580 mijl). De enige factor die we niet zelf in de hand hebben en helaas geen betrouwbare blijkt te zijn, is Tito. De 'agent' die we in de hand hebben genomen voor de kanaaltransit, wat zondermeer vlekkeloos is gegaan en geregeld door hem. We zijn er helaas 'in getrapt' hem ook onze internationale 'uitreis' zarpe te laten regelen (voor aardig wat geld) en daar is het nu het wachten op. Gisteren zou hij hem brengen, niet dus. Nu vandaag nieuwe poging. Fingers crossed. Voor eventuele 'volgers'; een zarpe kun je hier (goedkoper) heel makkelijk zelf regelen, dus dat hoef je je agent niet te laten doen!
-----
At 13-3-2012 15:37 (utc) our position was 08°54.64'N 079°31.50'W

Alweer terug

Zaterdag 10 maart 2012 @ 02:05

Inmiddels zijn we alweer in Panama City aangeland, op onze vertrouwde ankerplek, La Playita. Na Isla Ampon zijn we naar Isla Contadora gevaren. Isla Contadora is het meest bebouwde eiland. Er staan schitterende villa's op en een aantal hotels, restaurantjes en resorts. Helaas is van de laatste toeristische zaken de glorie wel aardig vergaan. Jammer, want het eiland heeft potentie, het is schitterend. We hebben een leuke ronde over het eiland gelopen en op het strand een pilsje gedronken. Hier in de baai lagen tot onze verassing een aantal bekenden, waaronder de Victoria en de Happy Bird. We hebben 's avonds even gezellig geborreld met de Happy Bird, zij gaan over een paar dagen richting de Galapagos.
.
De volgende dag hebben we lekker rustig aan gedaan, brood gebakken en een klein rondje gelopen. Helaas hebben de winkeltjes inmiddels ook de toeristische prijzen uitgevonden. We hebben super lekker gegeten in Restaurante Romantico aan het strand. Het was echt lekker en een keertje niet koken is altijd een feestje.
.
De volgende dag, met lekker veel wind, naar Isla Taboguilla. Het kleine zusje van Isla Taboga. Het was lekker pittig zeilen, met voor ons aardige snelheden, zoals 6,5 knoop! We lagen in een klein baaitje op Isla Taboguilla zonder wind en golven, rustig plekje. Het enige lawaai maakten de vele pelikanen die rond de boot scheerden en regelmatig een duikvluchtje maakten voor de vis naast onze boot. De volgende dag, gisteren, zijn we ankerop gegaan naar Panama City. Er liggen heel veel containerboten en tankers voor anker tussen de eilanden en Panama City, heel gaaf om daar dan tussendoor te slalommen.
.
We liggen weer lekker dichtbij de haveningang voor anker. En tot ons plezier zagen we de Kind of Blue ook op de ankerplek liggen. Daarnaast lagen hier nog meer (oude)bekenden. We zijn vrij snel de kant op gegaan, naar El Dorado Mall. We hadden daar met de Happy Bird al eens lekker chinees gegeten en daar hadden we nu ook wel weer zin in. Het was dan ook weer overheerlijk. Ook zijn we geslaagd voor wat verschillende boodschapjes. Waaronder elektriciteitskabel. We hadden kabel getrokken door de beugel met de zonnecellen, helaas was dit van een Chinese kwaliteit en dus eenmaal alles geïnstalleerd werkte het niet. We hebben nu andere draad, hopelijk wel van prima kwaliteit. Verder zijn we geslaagd voor siliconen onderzetters (tevens perfecte antislip voor de pannen), een schrijfblokje en nog wat van dat soort dingen.
.
Donderdagavond is ook weer cruiserspizzanight. Dus 's avonds aan de 1 dollar biertjes en lekkere pizza. Heel gezellig met weer een hoop bekenden. Vandaag, vrijdag, is het alweer de laatste dag voor Frits en Gerda aan boord. Zoals altijd is de tijd weer veel te snel gegaan. Vandaag gaan we naar Albrook mall. Lekker koffie drinken, wat winkelen, lunchen en boodschappen doen. We maken nog even gebruik van de spierkracht van Frits en Gerda. ;-)
-----
At 9-3-2012 15:37 (utc) our position was 08°54.64'N 079°31.50'W

Movie

Maandag 05 maart 2012 @ 22:53

Inmiddels liggen we weer bij Isla Contadora. Helaas komen we weer steeds dichter bij Panama City, waar Frits en Gerda helaas zaterdag alweer terug naar NL vliegen.

We zijn Isla Contadora vanmiddag rondgelopen, een leuk eilandje, met aardig wat hotels en luxe villa's. Na afloop op het strand, met je voeten in het zand, nog even een pilsje gedronken. Genieten vind ik dat altijd!

En tot onze verrassing lagen hier ook verschillende bekenden, waaronder de Happy Bird en de Victoria. Met de Happy Bird hebben we natuurlijk even gezellig bijgekletst en geborreld.

Om nog even het gevoel te krijgen van de afgelopen week...hieronder het filmpje van de walvissen....

Tsjielp

Zondag 04 maart 2012 @ 23:45

En toen was het alweer tijd om deze bijzondere omgeving te gaan verlaten! Vrijdag zijn we voor anker gegaan bij Punta Alegre, in de monding van de Golfo de San Miguel. We hadden net ons anker laten zakken toen Jenny en haar man ons kwamen opzoeken. Erg leuk! Nog even gekletst, maar helaas was het al laat en hadden wij geen tijd meer om met hen mee te gaan naar het dropje of een zijarm de rivier op. Voor degenen die Panama aan doen en tijd hebben, dit gebied is zeer zeker de moeite waard. Het is een hele goede en interessante cruising area, waar een week (zolang wij ervoor hadden) eigenlijk veelste kort is.
.
Zaterdag zijn we in alle vroegte, 5.30 uur vertrokken naar de Las Perlas. Door het grote getijdenverschil kan het hier verdomt hard stromen, we wilden dus een beetje gunstig tij de rivier mee uit. Het was weer een rustig vaardagje. Geen wind. De zon achter de bewolking waardoor het drukkend en warm was! Het water was als een spiegel! Hierdoor konden we de roggen, dolfijnen en heel veel walvissen erg goed spotten! We hebben verschillende keren een groepje bij elkaar gezien.
.
We 'landen' gisteren in Isla Canas. Wat een heerlijk mooi plekje weer! We hebben genoten van de honderden pelikanen die af en aan vlogen om de vissen uit het water te vangen. Vandaag, van Isla Canas naar Isla Ampon, kregen we even twee verstekelingen aan boord. Twee vogeltjes waren aan het nesten in onze giek! Helaas voldeed het plekje niet aan hun verwachtingen, want na een paar uurtjes heen en weer gefladder, vertrokken ze weer. Jammer, had het wel gezellig gevonden, twee van die tsjielpers aan boord.
-----
At 4-3-2012 18:30 (utc) our position was 08°30.50'N 079°01.41'W

Modderkruipers III

Zaterdag 03 maart 2012 @ 23:45

Volgens mij is dit zo af en toe een thema in onze reis. Etienne kreeg, door de jongens van de Seamotions, ook niet voor niets als vis een modderkruiper toegewezen. ;-) Maar, nu was hij het niet alleen ook ik moest eraan geloven. Frits en Gerda bleven, heel slim, eerst toekijken.
.
Gisteren, donderdag 1 maart, zijn we naar Chepigana gevaren. Een middelgroot dorpje iets verder op de Rio Tuira. Er is hier heel veel verschil in getij, wel zo'n 3 meter. Wanneer er bij een dorpje dan geen steile oever is, dan is er een groot gebied voor de oever dat droog valt met laag water. Zo ook nu. Wij dachten, ideaal. Trekken de dinghy de kant op en lopen over het zand naar het betonnen trapje verderop. Dat ging ook redelijk zo, totdat ik op een gegeven moment ineens iets dieper zakte en mijn slipper toch bijna tot aan mijn elleboog uit de modder kon vissen. Een hele vriendelijke bewoonster kwam al aan rennen, roepend dat we niet verder moesten gaan, want het werd daar nog erger. Ok, dan laten we de dinghy hier liggen en lopen we verder langs de waterkant naar het trappetje. De modder was echt van die zwarte die je goed wrijvend moet afwassen en dat in de branding, waar het zand ook zwart is. Het was dus een goede start.
.
We liepen over de dikke modder verder. We moesten een heel smal stroompje oversteken, echt heel smal. Etienne zet een voet erin, geen probleem, nog een voet, prima. Hij wil nog een stap zetten, leunt daarbij op z'n linkerbeen en ik zie hem ineens tot aan z'n knieen naar beneden het water en daaronder modder inzakken. Lachen!! De bewoners vonden het ook redelijk amusant. Haha. Deze kant was geen optie. De bewoonster van daarnet stond inmiddels al te zwaaien en was samen met haar dochter met een grote plank aan het sjouwen. Heel fijn! Wij terug. Ik liep vol vertrouwen naar de plank toe. Alleen lag de plank nog iets te ver weg, waardoor ik ook tot over mijn knieen in de modder eindigde. Nee, dit ging hem niet worden. Wij ons zo goed en zo kwaad maar weer gewassen en weer in de dinghy. Maar eens kijken of er een ander plekje was. Ja hoor, een heel stuk verder was er meer een stenen strandje. Bootje omhoog geschoven en toestemming gevraagd aan de eigenaar van deze achtertuin, die een schitterend huisje aan het bouwen was. De boomstammen teak lagen klaar!
.
Het dorpje was erg leuk en gezellig. Door geld van de Panamese overheid (een bedrag waarvoor wij in NL nog niet eens een stoeptegel kunnen leggen) hadden ze in heel het dorp betonplaten als straten liggen. Hierdoor is het een stuk leefbaarder, met name in de regentijd. Ook was de school gebouwd met overheidsgeld. Het is fijn om te zien, dat er toch wel wat geld, wat het Panamakanaal opbrengt, naar de mensen vloeit en niet aan de corrupte strijkstok blijft hangen. We kwamen een stelletje tegen dat ons meenam naar een stroompje net buiten het dorp waar de vrouwen hun kinderen en was aan het wassen waren. Geweldig! Het is heel gaaf om te zien dat ze hier weinig toeristen zien. Ze vinden je daardoor erg interessant. De mensen hier zijn ontzettend open en vriendelijk.
.
We hebben op de twee 'terrasjes' nog een pilsje gedronken. Op het tweede plek kreeg je een halve liter fles. Phoe en dat in de zon. Wel heel leuk is dan zo daar te zitten en het dagelijkse dorpsleven aan je voorbij te zien trekken. Gerda heeft van een meisje, wat duidelijk een Embera indiaan was nog een leuk kettinkje gekocht.
.
De volgende ochtend kregen we nog even bezoek van de plaatselijke stoere jongens. Zij vonden onze zeilboot maar wat interessant!
-----
At 4-3-2012 18:30 (utc) our position was 08°30.50'N 079°01.41'W

Moderne Indianen

Donderdag 01 maart 2012 @ 20:26

Verderop de Rio Sabana zitten twee 'dorpjes'. Helaas konden wij met de boot niet zover komen. Toen we een hele tijd, toch nog wel varend, steeds 1,5 meter op de dieptemeter zagen (terwijl we 2 meter diep steken) zijn we maar omgekeerd. Jammer!! Het was al eind van de middag, want we moeten hier echt een beetje op het tij letten.
.
We hebben overnacht in Estero Nopo, een zij armpje van de Rio Sabana. Schitterend! Een hele andere vegetatie weer met veel varens en van die 'parasieten bloemen' op de bomen. De andere gebieden bevatten langs de waterkant meer mangrove, het water loopt kilometers nog onder de bomen door. In dit stukje was het land hoger, waardoor de bomen droog blijven en dus een ander soort boom hier kan zijn. Er zitten hier heel veel witte vogels die, als je goed kijkt met de verrekijker, bijna allemaal een andere snavel, nek of poten hebben. Rode snavel, gele, lang, kort of gekromd. Wij zijn het namenspoor van deze beesten inmiddels bijster.
.
De volgende dag zijn we de Rio Iglesio opgevaren. In de monding van deze rivier lag een bootje van het leger. Eigenlijk is het niet het leger, maar een onderdeel van de politiemacht. Doet er weinig toe, het zijn zwaarbewapende mannen, in dit, zeker niet ongevaarlijke gebied. We moesten langszij komen. Het was wel grappig, papieren hoefden ze niet te zien. Gewoon een praatje maken, maar dan komen ze het belangrijkste natuurlijk ook te weten. Terwijl hij met z'n geweer zwaaide, grapten ze dat we een van hun mee moesten meenemen naar de Las Perlas als bewaking,
.
Net voorbij Puerto Quimba zijn we voor anker gegaan. Puerto Quimba is niet meer dan een restaurant, een bar en een wachtpostje, waar vrachtauto's leeg geladen worden in kano's en mensen uit de kano overstappen in auto's en bussen. Etienne en Frits zijn nog even gaan kijken en hebben een biertje genuttigd in de bar. Verder is het een schitterend gebied met veel slootjes en kreekjes. Her en der staan wat hutjes. Zoals wij lezen in de pilot wonen de Embera's hier verspreid in dit gebied.
.
Na een aantal dagen in dit indianengebied, denk ik dat we kunnen concluderen dat de Embera's en de Wounaan's zich goed hebben aangepast aan deze tijd. Je ziet duidelijk dat het de indianen zijn, door hun bouw en stoere gezicht. Helaas lopen ze hier niet meer in hun blote kont met een lapje van voren. ;-) De vrouwen dragen nog wel de traditionele felgekleurde rokken, maar daarboven (heel praktisch) gewoon een bijpassend truitje, ipv een kralentopje. De hutjes die we op de Rio Iglesio zagen waren van klei en riet, het restaurantje en bar in Puerto Quimba gewoon van steen.
.
De mensen zijn hier wel heerlijk nieuwsgierig. Geregeld komt er een cayuco (kano of polyester bootje) langszij met een nieuwsgierige kletsmajoor. Zo ook vannacht. Deze indiaan kwam volgens mij net uit de kroeg rollen. Ik vertelde dat we aan het slapen waren en hij dat ook maar het beste kon gaan doen. Inderdaad, dat vond hij ook en ging ervandoor. Het zijn hele vriendelijke open mensen, met een leuk gevoel voor humor!
-----
At 1-3-2012 18:59 (utc) our position was 08°17.07'N 078°02.38'W

Rio Sabana

Dinsdag 28 februari 2012 @ 19:06

Inmiddels zijn we al een paar dagen op de rivier, maar nog geen indiaan gezien, helaas. Ook geen krokodil, gelukkig.
.
We zijn nu in de Darien provincie, de grootste provincie van Panama. Dit is ook een van de meest onherbergzame gebieden en het dunst bevolkt. Het is een gebied wat toch ook heel divers is. Er is het Darien Nationaal Park (ook weer een Unesco World Heritage site), een heel groot gebied waar de Embera en Wounaan Indianen wonen (ong. 8000), een 'highway' die van Alaska tot in Zuid-Amerika loopt en een heel groot stuk regenwoud tot aan de Colombiaanse grens (en daar ver voorbij) wat 'woongebied' is van de Guerillas, waaronder de FARC. Dit laatste is duidelijk zichtbaar omdat alle dorpen in deze regio zwaar bewaakt worden door de politiemacht.
.
Na een onrustig nachtje bij Isla Iguana kregen we de volgende dag bezoek van Jenny en Tito, twee inwoners van Punta Alegro, die toeristen op het eiland hadden afgezet. Waaronder twee Nederlanders. Hoe toevallig!! We hebben even leuk gebabbeld en Jenny vroeg of ze wat zout kon lenen. Als wederdienst moeten wij ze opzoeken als wij naar Punta Alegro gaan.
.
Daarna zijn we de rivier opgevaren naar La Palma, de hoofdstad van de Darien provincie. Ik heb mijn herinneringen en vergelijkingen met Gambia al overboord gegooid. Het is natuurlijk heel anders hier. De rivier is op de meeste stukken aardig breed en zoveel plaggenhuttendorpjes langs het water als je daar zag, zo weinig zie je er hier langs de rivier. We hebben wel kleine dolfijnen gezien aan het begin van de rivieren. La Palma is een dorp met stenen en houten huizen. Veelal gekleurd in frisse kleuren. En op bijna elk huis is een rode schotel te zien, tv is een voorwerp dat ze over heel de wereld kennen.
.
We zijn zondagmiddag La Palma in gesjokt op zoek naar brood. Supermarktjes genoeg en dus ook brood. De mensen zijn erg vriendelijk en we hebben op een terrasje, uitkijkend op onze dinghy, een biertje gedronken. De jeugd is erg nieuwsgierig naar je dinghy en jou en ik kwam al vrij snel aan de praat met Fernando, een knul van zo'n jaar of 12. Heel grappig! Ze worden dan alleen wel snel vrijer en toen we even later na een stukje lopen weer langsliepen, zat heel het locale jeugd-elftal in onze boot. Dat was wat minder, zeker omdat we onze dinghy heel voorzichtig op de stenen en het glas hadden neergelegd. En, pedagogisch gezien, moeten ze natuurlijk niet ongevraagd zoiets doen. Ze waren er zo uit, toen ik aangaf dat dat vooral niet de bedoeling was. Toen we even daarna weggingen kwamen twee knulletjes sorry zeggen, in het Engels! Hoe schattig!!
.
De volgende dag hebben we verse groenten en brood ingeslagen en zijn we met het tij mee verder gevaren de Rio Sabana op. Deze Rio bevat aardig wat leven, van krokodillen tot apen. Nou, dat valt wat tegen, er zijn zelfs weinig vogels. Toch is het schitterend hier! Etienne en Frits zijn, nadat we ons anker dropte bij Islas Bellas (mooie eilanden), op onderzoek gegaan met de dinghy. Maar of de indianen zijn een schuw volkje, of ze wonen hier gewoon niet.
-----
At 28-2-2012 17:26 (utc) our position was 08°32.16'N 078°07.65'W

1001 roggen

Zondag 26 februari 2012 @ 05:30

En dit is geen sprookje, verzinsel of sage. Nee, een waar gebeurd verhaal. En het wordt nog mooier; er komen ook nog tientallen dolfijnen en 2 bruinvinvissen in voor, verder een zeilboot, mooi weer en de zee tussen Las Perlas en het vasteland van Panama. En het allermooiste, ook wij komen erin voor. ;-)
We zijn vandaag van Isla del Rey naar Golfo de San Miguel gevaren, een lange dag. Windstil, het water zo vlak als een spiegel. In de verte zagen we wat rimpels en na veel turen, springende roggen! Af en toe wel 5 tegelijk. Zo waren er verschillende plekken rechts, links, voor en achter van ons. Een schitterend gezicht! En toen we zo'n veld doorkruisten kreeg ik kippenvel, honderden en honderden roggen! We zagen ze wegzwemmen rond de boot! Het was net alsof je beelden zag uit een documentaire van National Geographic! Waanzinnig!! We zagen heel veel van dit soort 'plekken' op het water, er zitten dus duizenden en duizenden roggen.
We zaten later om ons heen te kijken naar de andere springende roggen toen we dolfijnen zagen! Ze kwamen even spelen bij de boot om daarna gracieus weer verder te zwemmen. En het kon niet op vandaag….. In de verte dachten we het al te zien, maar als de roggen landen, kan het ook aardig spatten. Maar nee, geen roggen. Ze kwamen steeds dichterbij, twee dwergvinvissen!!! De kleinste walvis variant. Ze zwommen langzaam voorbij, waardoor we ze verschillende keren boven zagen komen en de vin en staart mooi konden zien.
Buiten dat er geen wind was, een dagje motoren dus, was het wel een heel bijzonder dagje! Heel gaaf dat Frits en Gerda dit ook hebben kunnen zien. Zoveel roggen hadden wij ook nog niet eerder meegemaakt. (Filmpjes van de walvissen en roggen volgen, zodra we internet hebben.)
En een bijzonder dagje is het nog steeds. We liggen nu in de monding van de rivier achter een eilandje, Isla Iguana. Op dit moment voelt de boot aan alsof we aan het zeilen zijn en wel met zo'n dikke 4 knopen. Toch liggen we achter ons anker. Het stroomt als een gek hier! We liggen te rollen en de golven klotsen tegen de boot. Achter en bij de ankerlijn geeft dit wel weer een heel mooi effect door de lichtjes in het water.
We vrezen dat we morgenmiddag pas verder de rivier op kunnen varen, even wachten op wat stroom mee. Want tegen deze stroom in, heeft geen zin. Eens kijken wat de rivier ons gaat brengen. We zijn nu in de Darien Provincie, het gebied van de Embera en Wouaan Indianen.
-----
At 26-2-2012 2:21 (utc) our position was 08°20.37'N 078°19.85'W

1001 kokosnoten

Vrijdag 24 februari 2012 @ 04:32

Sprookjes, gedichten en andere verhalen, die zouden zich zomaar op dit eiland hebben kunnen afspelen. Frits en Etienne voelden zich vandaag ware Robinson Crusoe en gingen op ontdekking.
.
Het eiland heeft alle kleuren. Alle kleuren blauw in de zee. Helblauw in de lucht. Fel groen van de varens. Groen zijn de bladeren van de palmbomen. Frisgroen zijn de kokosnoten die door de Etienne en Frits uit de boom zijn geslagen. De andere groenschakeringen zie je als je door het bos struint. Bruin van de dorre takken. Lichtbruin zijn de aangespoelde boomstronken. Geel zijn de rotsen, maar ook rood, oranje, roze en grijs. Het zand is zwart en wit. Grijs, wit en een kuifje geel zijn de vele pelikanen. Bruin zijn ook de fregatvogels. Oranje is nu de lucht, met de ondergaande zon.
.
De geluiden zijn eentonig, maar rustgevend. De golven breken op het strand en tegen de rotsen met een immense kracht. De 'bommetjes' rechts en links van de boot door de pelikanen laten je af en toe opschrikken.
.
We liggen nu bij Isla San Jose. Een schitterend eiland! Gelukkig wel. Vroeger hebben de Amerikanen hier chemische wapens getest. Toen ze 'ermee klaar waren', waren ze al vrij snel met Panama 'in gevecht' wie het eiland ging 'schoonmaken'. Je gelooft het toch niet!! Het schoonmaken is, zover wij kunnen inschatten, goed gebeurd. De enige 'chemische wapens' zitten nu nog alleen in het water. Vermond als waterplant, maar vreselijk venijnig! Ik was nog even het water in gegaan om te douchen en ja hoor, ze hadden me! Mijn knie- en elleboogholte branden vreselijk, rood en vol met blaartjes.
.
Hier in het water zit nog meer 'chemisch', in het donker lichten de algjes op, als was het vuurwerk met Nieuwjaar. Schitterend! Frits en ik zijn gisterenavond nog even het water ingegaan. We maakten onze eigen vuurwerkshow.20
.
Er liggen nu 1001 kokosnoten in het gangboord. ;-) Etienne en Frits zijn, nadat het motortje van Mr. Ed een stevige onderhoudsbeurt had gehad, op pad gegaan. Gewapend met lange stok gingen ze elke palmboom te lijf alsof ik ze al dagen geen eten had gegeven. Resultaat; bijna een gescheurde broek van Frits toen hij uit de boom viel, Etienne heeft nu een t-shirt in alle groentinten, daarna met z'n allen de kokosnoten naar het bootje sjouwen, in de brandende zon, Mr. Ed lag gewoon scheef ervan. Helaas zijn ze nog iets te jong. Geen kokosnoot vanavond dus, maar pannenkoeken!
-----
At 23-2-2012 23:17 (utc) our position was 08°15.49'N 079°05.33'W

Smaragd

Woensdag 22 februari 2012 @ 02:53

We zijn wel op Las Perlas, maar ik heb nog geen parels gezien. Wel een smaragd. Nou ja, eerlijkheidshalve moet ik dan eigenlijk ook bekennen dat ik geen echte smaragden heb gezien. Gisteren lagen we bij Isla Contadora. De rotsen kleurden daar schitterend groen door het hoge kopergehalte. En dan op het witte strand, met af en toe een groene gladde ronde steen her en der verspreid. Dat leken, nat en glanzend door het water en de zon, net van die smaragden die uitgestrooid waren op het witte palmenstrandje. Prachtig!!
.
Gisteren hebben we een aardig eindje gesnorkeld. Rond het puntje van Isla Contadora, via een nauwe geul door de rotsen, naar het strandje aan de andere kant. Vanaf daar zijn we weer terug gelopen en weer naar de boot gesnorkeld. Een erg leuk tochtje. Heel veel roggen gezien! En veel andere vis.
.
Vandaag zijn we verder gevaren naar Isla La Mina. We liggen helemaal in ons eentje hier. Het tochtje vandaag hierheen was schitterend tussen allerlei verschillende, grote en kleine, eilanden door. De Las Perlas doen ook qua eilanden hun naam eer aan, het zijn pareltjes.
.
Ik ben het de laatste dagen alleen wat minder blij, nou ja, dat is eigenlijk wel een beetje overdreven, maar ik heb het sinds lange tijd weer geregeld erg koud. Het water is koud!! Frits en Gerda vinden het wel meevallen, maar ja, wat wil je? Die komen uit min 10 in Nederland. Met snorkelen gisteren en eergisteren de boot schrappen, vernikkelde ik het van de kou. Er is hier weer veel getijverschil en dan heb je ook veel koude en warme stroomgolven.
.
Maar ook 's avonds zijn het hier geen zwoele tropische avonden! Op het moment dat ik dit schrijf zit ik zelfs met mijn fleece jack aan met daaronder een lange joggingbroek! Ik moet toegeven dat ik wel in de wind zit. Maar Etienne heeft ook een trui aangetrokken, dus ik ben niet de enige die het koud heeft. Het is niet heel erg hoor, overdag is het warm zat. Als je niet in het water ligt. ;-)
-----
At 21-2-2012 23:39 (utc) our position was 08°28.59'N 079°00.60'W

Pareltjes

Maandag 20 februari 2012 @ 04:29

Wie kent niet Koning Teen, oftewel King Toe? Volgens mij heb ik daar vroeger wel iets over gehoord. Maar of dat bij geschiedenis les was? Voor degene die net als ik erg moeten graven, het is niet de Koning van BigFoot, die had ook grote tenen ja. Nee, het was een van de eerste bewoners en baas van de eilanden hier. Vroeger doken de mannen hier de oesters op, waarin zich de meest schitterende parels bevonden. En toen kwamen de Spanjaarden. We hebben het nu over de jaren rond 1513. Zij zagen de schitterende parels en noemde de eilanden hier, Las Perlas, De Parels. De Spanjaarden wilden natuurlijk baas zijn van de eilanden en Gaspar de Morales vertrok naar de eilanden. Hij nam de meeste eilandhoofden gevangen en, heel gebruikelijk in die tijd, voerde ze aan zijn honden. Heel bruut. Het belangrijkste eilandhoofd, King Toe, dacht slim te zijn en gaf Morales zijn mooiste parels. Maar nee, Morales werd alleen maar hebberiger en doodde dit eilandhoofd natuurlijk ook.20
.
In twee jaar tijd hadden ze alle eilandbewoners uitgemoord. Blijkbaar leren ze niet van andere keren, want nu hadden ze weer niemand om voor hen te werken. Er moesten dus weer slaven komen uit Afrika, wat dus nu de 'originele bewoners' zijn. De Las Perlas is een grote eilandengroep waarvan er 90 een naam hebben gekregen en 100 nog naamloos zijn.
.
Na een heerlijke vaardag, er was te weinig wind om te zeilen, zijn we naar Isla Pacheca gevaren. Een eiland wat alleen bewoont wordt door vogels. En wat voor vogels! Mooi! En veel! We hebben veel pelikanen gezien, fregatvogels, ibissen, adelaars enz. Geweldig!!! Tijdens ons tochtje naar de Las Perlas hebben we uitgekeken naar walvissen, maar ze helaas niet gespot, wel veel roggen. Ook was het 's avonds karig eten, want we hadden geen vis gevangen. (Toch leeggevist hoor, Jan Bart! Of het lag aan het aas. ;-))
.
Vandaag zijn een paar mijl verder gevaren naar Isla Contadora, 'Counting house Island'. Hier werden vroeger de parels geteld voordat ze naar Spanje verscheept werden. Het enige eiland waar een vliegveldje is. Hierdoor is er een klein dorpje, veel hotels en resorts. Maar ook schitterende stranden! We hebben vandaag niet op het strandje gelegen, nee, er moest gewerkt worden. Zelfs ook voor Frits. We hebben al een aardig stuk van het onderwaterschip schoongekrabt. Wat een klus! Ik heb nog nooit zoveel grote zeepokken gezien. Onze huiskrabben werden nerveus en vluchten tegen de romp omhoog. Net voor het eten hadden we nog een schitterende show van de roggen die uit het water omhoog sprongen! Geweldig!!! (Hans, waarom doen ze dat? En weet jij wat voor vogel het op de foto is?)
-----
At 19-2-2012 23:07 (utc) our position was 08°37.53'N 079°01.74'W

Van oost naar west

Zaterdag 18 februari 2012 @ 05:00

Ik moet de afgelopen dagen weer even op een rijtje zetten in mijn hoofd voordat ik jullie er deelgenoot van kan maken. Phoe, wat is er veel gebeurd! Ik kan het ook in een paar woorden zeggen: we zijn het Panamakanaal doorgevaren met de Stardust. En in (nogal) wat meer woorden hieronder het hele verhaal.
.
Eereereergisteren zijn we naar Colon gegaan. Panama City ligt aan de Pacific kant van Panama, Colon aan de Atlantische kant. De Stardust, met Bob en Becky, was gepland om de 15e het Panamakanaal door te gaan. Zij hadden 'gelinehandled' bij ons, wij (inclusief Frits en Gerda natuurlijk) gingen hen nu helpen. Zij lagen in Shelterbay Marina. Dat was een reis! Kort gezegd: we eindigden op de achterbank bij de buschauffeur, in z'n auto. Lang verhaal: We zijn met de taxi naar de busterminal in Albrook gegaan en vanaf daar de bus naar Colon. Zo grappig, 2 uur durende reis in een 'luxe' touringcar voor 3,20 pp. We moesten eruit bij de Rey Supermarkt in Quatro Alto. Ik had het gezegd, buschauffeur was het vergeten. Hij vond het toch rot, bracht ons wel even naar Quatro Alto, in zijn auto. Ondertussen vroeg hij waar wij uiteindelijk naar toe wilden. Het gesprek ging wat moeizaam. Geen probleem, ik kreeg zijn telefoontje tegen mijn oor, met aan de lijn zijn vrouw, die super Engels sprak (werkte bij de Canal Authorities). Ooh, hij bracht ons wel even door! Super!! Het is nog best een heel eind naar de marina. En heel grappig, je moet het kanaal dan over. Dat doe je door over een brug naast de sluisdeuren te rijden. Dat begon al leuk! Shelterbay Marina is een mooie haven. We hebben 's avonds gezellig gegeten met een aantal andere Amerikaanse cruisers in de haven: Pogeyam, Wings, Gypsea Art en de Stardust en wij. Heel grappig; de Wings hadden wij ook al ontmoet in Marokko!!
.
De volgende dag zijn we eerst op het terrein wat rond gaan lopen. Vroeger hoorde dit terrein bij de Amerikaanse legerbasis en nu staan er verlaten en vervallen huizen en bunkers. We hebben een schitterende megagrote helblauwe vlinder gezien! Helaas geen aapjes. En daarna een van de highlights van deze dagen….weer eens een echte douche!! Rond 1 uur voeren we naar de Flats waar pas om 15.15 uur onze advisor aan boord kwam. Môzes was een aardige vent! Zijn vrouw werkte als launchmaster op een pilotboot en kwam even gedag zeggen. Heel grappig! We gingen al in het licht door de sluizen, dus we zagen de Gatunlocks nu eens op een andere manier. Samen met een visboot, een speedboot en een hele groot dicht schip door de sluizen. We gingen langszij de speedboot, die tegen de muur ging. Easy voor ons, want wij hoefden niets te doen. En wat nu weer heel bijzonder was, de eigenaar van dit schip sprak vloeiend Nederlands!! Hij had leren varen in NL en vertelde vol overtuiging tegen alle anderen dat de beste schippers uit NL kwamen. Erg lachen! Wat met name grappig was, was dat wij al een maand daarvoor met hem hadden gesproken toen wij voor anker lagen bij Club Nautico. Zo'n kleine wereld met bijzondere ontmoetingen!!
.
We waren heerlijk op tijd door de sluis. Lekker gegeten en toen de Wings het kanaal door was en langszij kwam, gingen we snel slapen, we waren erg moe en de volgende dag zou rond 6 uur de advisor alweer komen.
.
En ja hoor, rond 6 uur, nadat we allemaal al een bakje koffie op hadden, kwam Ricky aan boord. Weer een schatje. En een hele slimme! Hij wist veel van de wereld, andere landen en vroeg je de oren van je hoofd. Hij wilde van Etienne weten waarom er in Panama zoveel corruptie was, bijvoorbeeld bij de politie en wat ze in NL hadden gedaan om dat uit te bannen. Tja, geef daar maar eens antwoord op. Ik heb hem een aantal Nederlandse woorden geleerd. Nee, geen vieze of foute, gewoon heel netjes, een aantal nautische termen. Hij wist deze al in het Duits, Italiaans en nog een aantal talen. Een slim manneke dus. Als advisor had hij vandaag ook een steile leercurve.
.
Alles ging soepeltjes, wij zouden in het midden gaan, de Eva (een Oostenrijker) en de Wings (Amerikanen) langszij. Voor de Pedro Miguel aan elkaar binden en toen begon het. Onze lieve vrienden van de Laelia hadden het een 'Chinese Fire-drill' genoemd! Wat een chaos! Ricky (onze advisor dus) riep de lockmaster van de sluizen op. Wie? Wat? Waar? Euh…. Linkersluis. Oh nee, rechtersluis. De andere advisor had inmiddels gehoord (van wie? Geen idee) dat we er nog niet in mochten. Lang verhaal kort… we hebben, met drie boten aan elkaar heel lang (ik geloof zeker een uur) voor de sluizen rondjes gedraaid, grote schepen ontweken, sleepboten voor laten gaan en de wind ons laten duwen. Bob, onze kapitein hield het hoofd nog maar net koel!! Tjonge, wat een chaos! Ricky belde halverwege met iemand (baas? Lockmaster? Z'n vrouw?) en noemde het hele gebeuren 'idiot'. Uiteindelijk gaat het natuurlijk allemaal weer goed en verliepen de laatste sluizen (de Miraflores) soepeltjes. Grappig om het nu van een hele andere kant te beleven, niet met je eigen boot, dus letterlijk niet zelf het roer in handen.
.
Eenmaal voor anker bij La Playita daalde de rust weer neer. Nou ja, eigenlijk niet helemaal, want de 'thursdaycruiserspizzanight' was al begonnen. Even zwemmen, afkoelen dus en dan naar de kant. Gezellig, want daar zagen we Howard en Judy van de Laelia weer! Helaas hebben we wel afscheid moeten nemen, zij gaan dit weekend naar het noorden, terug naar huis (California). Soms ontmoet je bijzondere mensen, waarmee je, in de korte tijd, een hele bijzondere band opbouwt. Zo moeten we morgen helaas ook afscheid nemen van Bob en Becky van de Stardust. Ook zij gaan naar het noorden, naar huis (via Hawaii). Ik haat afscheidnemen.
.
Vandaag hebben wij boodschappen gedaan in Albrook en als afsluiting een heerlijk ijsje gegeten. Tot onze verassing was inmiddels de Happy Bird ook weer hier aangeland. Nog even gezellig een biertje mee gedronken. Morgen gaan wij namelijk (eindelijk) weer varen, naar Las Perlas. Ik ben er wel aan toe. Weer verder!!!
-----
At 17-2-2012 21:41 (utc) our position was 08°54.63'N 079°31.51'W

Wandelende spareribs

Dinsdag 14 februari 2012 @ 06:10

Het was weer zo'n dagje dat voor mij eindigde met dat ik weer weet dat ik kuiten heb. Phoe, wat zijn ze weer stijf. Hoe dat nou precies komt, zo ver hebben we nu vandaag ook weer niet gelopen.
.
We zijn vanochtend al vroeg op pad gegaan naar het Parque Nacional Sobrenia. Dat is het gebied naast het kanaal tussen Colon en Panama. Een schitterend gebied!! We hebben het Charco Trail gelopen, een wandelroute in het regenwoud. Helaas was de trail veel te kort. Hij mocht van ons allemaal wel 3 keer zo lang waren. Hij was dus te kort, prima te doen en echt erg mooi. Het was een leuk rondje naar een waterval. Frits en Gerda zijn nog met de voeten het water in geweest.
.
Hierna zijn we langs de weg weer 'terug gelopen'. We hadden ons door een taxi laten afzetten. Het gebied daar is erg mooi, jammer dat er een snelweg liep. Helaas konden we niet terecht bij een groot uitkijkpunt, een voormalige radarpost van de Amerikanen. Dus doorlopen en afslaan bij de Summit Botanische tuin en Zoo. En dit was ook weer een erg groot succes! Je weet in 'vreemde' landen nooit wat je van zo'n tuin of zoo kunt verwachten. We konden al naar binnen als waren we locals. Ze hebben bij toeristische trekpleisters vaak entreeprijzen voor buitenlanders (vaak twee keer zoveel) en prijzen voor inwoners. Het begon al goed!
.
De tuin en zoo waren gecombineerd. Je liep gewoon in een goed onderhouden park waar her en der kooien stonden met dieren. De tuin was dusdanig aangelegd en onderhouden dat het geen echt tuin was. Heel erg leuk. We hebben de dieren gezien die hier in Panama leven. Onze favoriet was de anteater, miereneter. Wat een schattig beestje! Volgens mij had Etienne inmiddels erg honger gekregen, want de wilde zwijnen waren zijn favoriet. 'Vader WildZwijn' begreep hem dondersgoed, want toen Etienne hem uitschold als "wandelende sparerib", klakte hij angstaanjagend met z'n tong.
.
Verder hebben we een tapir, een jaguar, papagaaien, verschillende apen, papagaaien en toekans gezien. Om Etienne z'n honger te stillen, hebben we ons uitje in de tuin afgesloten met een hamburger (spareribs waren er niet te krijgen). Terug met de bus.
.
Het bushokje was tegenover de ingang, Makkelijk! Op een gegeven moment stopte er een bus. Een zogenoemde Diablo Rojo. (Bekijk mijn foto van Portobello, zo'n mooie beschilderde oude schoolbus). Maar nee, dat was niet de goeie, de militair die hem bestuurde, had net z'n kameraden weggebrach en wilde ons wel naar de hoofdweg brengen. Toppie!
.
We eindigden in Albrook Mall. Even nog wat gewinkeld. En (verassing!!) we kwamen John en Dawnelle (Celtic Dream) tegen. Dat was even leuk! Zij zijn nog aan de Atlantische kant en blijven daar ook. We gaan ze dus niet meer zien en hadden ook niet verwacht ze nog te zien. Daarna lekker gegeten in Albrook en weer met de taxi terug. Phoe, het was weer een lang dagje!
.
Morgenmiddag gaan we weer naar Albrook, want vanaf daar gaat de bus naar Colon. We gaan met Bob en Becky (Stardust) als linehandlers mee door het Panamakanaal, een waanzinnig leuke kans voor Frits en Gerda om dus ook een kanaalcrossing mee te maken. Omdat we op de 15e vroeg op de Flats moeten zijn (waar de advisor aan boord komt) gaan we morgen alvast naar ze toe. We zijn dus de komende dagen onder de pannen en in de goede handen van de Stardust.
-----
At 13-2-2012 23:41 (utc) our position was 08°54.63'N 079°31.51'W