Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Als de bomen toch geen wortels hadden...

Dinsdag 05 augustus 2014 @ 09:34

Zaterdagavond kregen we van Lily (onze vriendin hier in Reunion) een mailtje of we zondag zin hadden mee te gaan met een loopje, met een aantal vrienden van hen (en met twee kinderen en een hond). Natuurlijk, gezellig!!!

Lily pikte ons ’s ochtends vroeg al op. Deze hike, in het zuiden van Reunion, in het gebied bij Langevin, had nog niemand van hen gedaan, dus met een beschrijving gingen we op pad. Met de auto reden we naar Langevin waar we de anderen zagen. Toen verder naar Petit Galet en vandaar de bossen in. Het was erg vochtig en heel groen, een beetje een jungle idee. Via Petit Galet de bossen in klimmend naar de weg die naar Grand Galet liep. Heel grappig langs verschillende huisjes. We kwamen bij een waterval (Cascade de la Grande Ravine) die nu echt uit de berg kwam, maar bij veel regen enorm moet zijn.


Vanaf daar werd het al snel enorm klimmen! En dan bedoel ik enorm en het was goed dat we een ‘lesje’ rock climbing hadden gehad. Ongelooflijk! Het was bijna steil omhoog, je moest echt alles gebruiken wat je maar kon pakken en elke spier werd wel aangesproken. Vandaar, als de bomen toch geen wortels hadden…. De wortels zijn namelijk heel sterk en erg fijn om je aan vast te houden of omhoog te trekken. Op een plek was er weinig en zette ik mijn nagels (die ik eigenlijk niet heb) maar in de modder, haha!! Omdat het ook zo vochtig was, was het nat en glibberig. Af en toe kon je alleen je voet maar op heuphoogte zetten, met je ene arm een steen pakken en dan maar zien dat je je gewicht op dat been kan krijgen. Door alle kleine steentjes gleden af en toe gewoon je voeten ook weg en hing je aan je armen aan een boomwortel of steen. Het was wel leuk, maar het duurde wel zeker een paar uur dit klimmen, wat het best zwaar maakte.


Eenmaal boven zijn we meteen maar gaan lunchen. En ooh, wat smaakt dat dan lekker! We zaten inmiddels op 1100 meter met schitterende uitzichten.


Via wat paadjes door het suikerriet moesten we op zoek naar het pad voor de afdaling. We begonnen in een kloof, waren via de want omhoog geklommen op de bergrug. Daar liepen we nu en nu moesten we weer naar beneden het dal in. Boven op de bergrug was een weg en veel picknick plekjes, de weg liep naar beneden, maar dan kwamen we in het verkeerde dal, waar niet onze auto stond. Dus zoekend naar het pad. Dat was nog een klus, want ze waren het suikerriet op plekken al aan het kappen, dus paden waren bedolven onder stengels en bladeren.

Na wat heen en weer en verkeerd geloop, vonden we dan eindelijk het pad. En wat we al vreesden was inderdaad zo. Steil omhoog en steil naar beneden! Gelukkig wel iets minder steil, anders zal het op sommige stukken echt niet te doen zijn geweest. Dus nu was het hangen aan bomen en boomwortels en als Tarzan & Jane slingerend naar beneden. En toen begon ook nog mijn knie van zich te laten horen. AI. Het ging supergoed, maar dit was iets te. Halverwege de afdaling begon het ook nog te regenen. Het pad was al muddy en glibberig, maar nu werd dat nog erger. Och, gewoon doorgaan en eigenlijk was het best leuk! De modder zat onder m’n nagels en in m’n haar! ;-)


Eenmaal weer op de weg begonnen de twee meisjes (6 jaar) te juichen, we hadden het gedaan! De tocht was voor hen duidelijk te zwaar, tijdens de lunch lagen ze allebei bijna meer te slapen dan te eten. Ze werden met het klimmen en dalen dan ook door de ene of andere omhoog getrokken of gedragen. Gelukkig zijn ze met 6 jaar nog niet zo zwaar!

In de stortende regen reden we terug naar de haven en namen we afscheid van Lily. Het was weer een enorm geslaagde dag!!

Blijkbaar hebben we hier toch goed aan onze conditie gewerkt want spierpijn hebben we niet meer, dus zijn we gisteren een eind langs de boulevard gaan lopen. Het waaide goed hard en het was een gaaf gezicht de kite-surfers in de hoge brekende golven, enorme sprongen te zien maken!

Vandaag is het rustiger weer. We gaan weer voor de laatste boodschappen en zoals het er naar uit ziet, dit keer echt de laatste, want morgen is het goed weer om te vertrekken. De swell moet acceptabel zijn, om de haven uit te gaan en de windverwachting ziet er goed uit. Dalwhinnie is zaterdag al vertrokken en we gaan morgen samen met Inish op weg naar Madagascar. Zo’n 400 mijl.

Zwemmen, weer een hike, bijna vertrokken en overal koraal

Vrijdag 01 augustus 2014 @ 19:26

Lekker bijkomen van de hike in Mafate en genieten van het mooie weer hier. Heerlijk, wat rondlopen door het stadje, op strand gezeten en zelfs in de lagoon gezwommen en gesnorkeld! Het is een beschermd stukje voor het (koraal)strand, beschut door een rif. Het water is super helder, maar weinig levend koraal of vis. Wel een bijzondere zeekomkommer gezien. Verder was het water best fris! Maar toch was het heerlijk en goed voor mijn verkoudheid. ;-)

Reunion is een mengelmoes van culturen, waaronder ook aardig wat Hindoes. Wij hebben al heel wat ceremonies op het strand gezien. Blijkbaar is het een heilige maand in de Hindu-kalender. De ene keer in roze kledij, in oranje, in witte. En een keer met de bekende piercing rituelen, door de huid en mond. Toen ze een jongentje gingen piercen zijn wij vertrokken, maar deze keer was het een rustige ceremony in het oranje, zonder het boetedoening. Heel gaaf om te zien en ze ruimen echt alles, maar dan ook alles op als ze in een stoet vertrekken naar de tempel.


Afgelopen dinsdag zijn we met z’n zessen (Inish, Dalwhinnie en wij) weer gaan lopen. Een prachtige hike weer in Cirque de Cilaos. Met de bus naar Cilaos en halverwege eruit om dan via verschillende bergkammen, berghellingen, rivier en bergpas naar een andere halte te lopen.


Het was prachtig helder weer en het loopje was weer super, met super uitzichten! Het was best klimmen en dalen en helaas maar even langs de rivier. Er waren dit keer ook hele smalle paadjes, soms met een touw, maar ook een paar keer zonder. De uitzichten, de eindeloze dalen in, waren geweldig en we kunnen er niet genoeg van krijgen.


Halverwege in een klein plekje schaduw geluncht. Want, dat maakte het super warm, het is mooi weer, maar wel met de zon op de helling. Iedereen had z’n eigen natje en droogje meegenomen en het picknicken in deze schitterende natuur, dat is voor mij een van de high lights van zo’n dag.


Het pad staat altijd heel goed aangegeven, maar deze keer kwamen we op een punt waar ineens ons eindpunt niet meer op stond en de enige mogelijkheid was de rivier oversteken over een boomstam. Frans en Etienne gingen op onderzoek uit, terug of verder. Uiteindelijk een stukje terug en via een ‘afslag’ die we al hadden gezien kwamen we onderaan een brug, die op de weg uitkwam. Super, we waren er weer. En zo’n tien minuten later kwam de bus er al aan. Soezende reden we de berg weer af naar zeeniveau.

’s Avonds zijn we gezellig gaan eten bij een Thaise Chinees met super lekkere ‘Bol Renverse’ (een kom gevuld met omelet, vlees en rijst en dat dan op z’n kop op je bord…) en ‘Vis met speciale Thaise saus’. Een geweldige dag weer!

De dag erna was het verse spullen halen en de boot klaar maken. Donderdag zou er een goed weather window zijn. De enige barriere zou nog zijn om de haven uit te komen met een hele hoge swell. En die was er. De haven is een labyrint, waardoor we prima liggen als buiten de enorme golven tegen de dijk aan rollen, maar staat er een hoge swell, dan kun je de haven niet in of uit.

Etienne was donderdag vrij vroeg wakker en zag Dalwhinnie z’n box uit varen. He?? Hij naar buiten om op de dijk te gaan kijken, zou de swell meevallen en we naar buiten kunnen? Het zou laag water moeten zijn, maar het was juist heel hoog en het water liep bijna de kade op. Aan het einde van de steiger zag hij het….de ravage en de enorme golven die bovenop de dijk klapte en via de trap naar beneden kwamen als een prachtige waterval. Ai!!


De vingersteiger van Dalwhinnie was bij hoog water in de nacht afgebroken, vandaar dat ze aan de kade gingen liggen. Ik liep later mee om te kijken op de dijk en bij het strand. Ongelooflijk!! Overal lag koraal! De golven sloegen nog steeds over de meters hoge dijk en er stonden auto’s met kapotte voorruiten, een busje was tegen de stoeprand aangeklapt en stond daar nu met z’n velg op. Bij het strand was de houten omheining zwaar beschadigd en er lag bijna net zoveel koraal op het looppad en de weg eronder. Wat moet het gespookt hebben!! En dat gebeurt hier zo’n vier keer per jaar….


Dit is de haveningang



Het werd nu laag water en we zijn wat rond gaan lopen. Heftig! Dat was dus geen vertrekdag! Vandaag was er nog wel wat swell, maar veel minder dan gisteren. Nog teveel om de haven uit te gaan. We hebben wat rondgelopen door St. Pierre, bij een strandje geluncht en bij de Jumbo gekeken wat zij aan gluten vrije dingen hebben. Daarna op het busje wachten en weer terug. Het bussysteem is hier super, maar die kleine stadsbusje rijden niet op tijd. Inmiddels is het weer druk op de kade. Het weekend is weer begonnen. Dat wordt vanavond weer genieten van de muziek. Misschien gaan we dit keer wel even kijken….

Letterlijk en figuurlijk adembenemend

Zondag 27 juli 2014 @ 11:22

We zijn een paar dagen aan het lopen geweest in Cirque du Mafate. Deze Cirque is degene waar geen auto’s komen en je alleen lopend in en doorheen kunt. Het was een tocht die letterlijk en figuurlijk adembenemend was, het was onbeschrijflijk mooi, maar op sommige momenten ook zwaar!

Dinsdag vertrokken we met de bus via St. Louis naar Cilaos. Het was een prachtige dag, straalblauwe lucht. Maar omhoog kronkelend met de bus naar Cilaos trok het steeds verder dicht en ja hoor, in Cilaos goot het van de regen. Wat gegeten, wat gedronken, wat tussen de buien door gelopen en op tijd naar de gite, onze overnachtingsplek. Naast hotels, hebben ze het hier over Gites, hutjes en soort van pensions. Onze gite in Cilaos was prima! Eetgelegenheden zijn er genoeg in Cilaos zelf, dus ’s avonds chinees gegeten en wat er over was, heb ik meegenomen voor lunch de volgende dag.

Woensdag hadden we de bus van 7.30 uur naar het startpunt van onze tocht (op 1260m), via Col du Taibit (een bergpas op 2090m) en dan weer zakkend naar Marla (op 1620m), zo’n 7 km in totaal. Inmiddels was het weer opgeklaard en kwam de zon langzaam boven de bergen uit. Het was een aardige klim omhoog. Prachtig in de bossen, lopend van boomstronk naar rotsblok, met gigantische uitzichten Cirque du Cilaos in.


Halverwege de klim kwamen we op Plaine des Fraises, aardbeienvlakte. En inderdaad, heel veel aardbeienplantjes, met af een toe een minuscuul aardbeitje. Boven liepen we een bergkam over waarbij je aan de ene kant Cirque du Cilaos kon zien en aan de andere kant al Mafate in keek. Enorm mooi!! Her en der staan er Mariabeeldjes en kruisjes verspreid over de tocht. Ter aanbidding en ter herinnering.

In Mafate zagen we de wolken al langzaam de bergen over komen rollen en het ‘dal’ in zakken. Wij zakten ook naar beneden met de afdaling. Ik weet niet wat vervelender is. Het klimmen is zwaar, maar als het niet gelijkmatig naar beneden lopen is, is de afdaling ook zwaar. ;-)


Rond 12 uur, met zicht op het ‘dorpje’ Marla, hebben we geluncht. Etienne een stokbroodje met salami en ik mijn rijst met zoet/zure groenten van de avond ervoor. Een dik half uurtje later liepen we Marla in. Een grappig dorpje. De huisjes liggen verspreid in het dal. Alsof iemand een handjevol naar beneden heeft gegooid en dat is zo uitgewaaierd. Leuk gezicht! En Marla heeft een ‘bar’, waar we lekker koffie en thee konden drinken en nog wat frietjes eten. Inmiddels was het koud en enorm vochtig van de wolken, het was kil en guur en je merkt dat je aardig wat energie verbruikt hebt. Nog even langs ‘het winkeltje’ voor brood voor morgen en wat fruit en daarna op zoek naar onze slaapplek. Toen we rond 2 uur in onze gite, Yolande Horeau, aankwamen, kwam de regen met bakken uit de hemel. We waren op tijd ‘binnen’!


In deze gite hadden we ook een eigen kamer, een hokje met twee bedjes, een nachtkastje en een kapstok. Precies genoeg. De douche (koud) en wc’s waren in een ander gebouw. Kachel, dat kennen ze hier niet. Dus alles aan voor het diner in een zaal bij de woning van Yolande. De gite zat vol, 24 personen en er waren nog wat mensen extra met het eten. Het was een gezellige drukte. Wij zaten bij een gezin uit Le Port, hier in Reunion, aan tafel. Een gezellige familie die redelijk Engels sprak en de schoondochter zelfs Engelse lerares was. Het eten was super!! Voorgerecht was een heerlijke salade, toen rijst met curry en lentils en voor mij wat vis en voor de andere een enorme schaal met vlees! Hert. In de Cirque zie je ook veel herten staan, die gefokt worden voor het vlees. Er werd door iedereen flink gebuffeld en enorm gelachen toen Etienne de opmerking maakte dat Bami dus op het menu staat hier. Het dessert was een chocolade-koffie-cake en voor mij wat fruit. Super maal, met heerlijke huis-rum.

Om 7 uur was het ontbijt en daarna gingen we weer snel op weg. Het tweede gedeelte van onze etappe, via Trois Roche naar Roche Plate. Het langste stuk, zo’n 10 km, van Marla (op 1620m) naar Roche Plate (op zo’n 1100m). Dan lijkt het alsof we alleen maar hoeven te dalen, maar helaas. Je moet verschillende bergkammen over, zoals alle drie de dagen en dus is het toch wat dalen en klimmen. Hier begonnen met een daling naar de bedding van de rivier. Door de regen van gisteren was het af en toe wat glad en extra opletten. Je klimt en klautert over paadjes en rotsen, die er vaak natuurlijk liggen. Door een rotslawine of uitgesleten. Af en toe hebben ze wat planken geslagen om treden te maken, maar dat is soms nog zwaarder omdat die treden vaak net zo hoog zijn als mijn knieeen.


We hoefden geen natte voeten te halen en konden van rots naar rots springen als we de rivier moesten oversteken. Het was er prachtig!! Dit is toch een landschap, zo in een canyon lopen langs een snelstromende rivier met prachtige rotsen, wat ik erg mooi vind. En dan wordt het langzamer wat meer begroeid en ligt er in het midden van de rivier een soort van oase met naaldbomen! Heel bijzonder, en wat ons zeker aan Oostenrijk enzo deed denken. De rand van de rivier was ook begroeid en het wemelde er van de kikkers. Een prachtige waterval maakte het geheel af. Adembenemend!!!!


Vanaf daar ging het omhoog, een klein stukje verder naar Trois Roches, drie rotsen. Daar konden we koffie en thee drinken en van het uitzicht genieten. Inmiddels was de zon in de canyon en stond tegen de wand waar wij omhoog moesten. Dat is slopend. Het is ’s nachts en op hoogte koud, maar als de zon zo brand waar jij omhoog moet, dan wordt het warm!! Het klimmen is ook niet zoals een trap oplopen of een schuin lopend paadje. Het is echt klimmen met stappen die net een paar centimeter hoog zijn, tot stappen boven kniehoogte. En die laatste zijn ook echte killers. Het was dus best zwaar, maar de uitzichten maken veel goed!


Verschillende vegetatie, verschillende mooie bloemen die zich toch nog zo hoog weten staande te houden en verschillende uitzichten. Gewoon genieten! En helemaal als je dan weer huisjes voor je ziet opdoemen, Roche Plate! Zoals de naam al zegt, een platte rots, met daarop weer wat huisjes uitgestrooid. Het leek niet ver meer, maar toch moesten we nog wat aardig afdalen. Het was zo’n drie uur toen we bij onze gite, Chez Juliette, aankwamen. Hier hadden we een slaapzaal samen met een Franse familie. Er waren nog 6 studenten en dat was het groepje voor deze dag. De gite had prachtige uitzichten de cirque in en het weer bleef mooi!! Toch is het koud op hoogte (zo’n 10 graden maar) en de (warme!!!) douche was dan ook heerlijk!

Het eten was gezellig aan een enorme lange tafel. Hetzelfde ritueel, lekkere salade, rijst met curry, vlees met chouchou en voor mij extra groentes, lekkere rum en een cake (en papaya) als dessert. Erg lekker en ook weer erg gezellig. We lagen vroeg onder de, letterlijke, wol, drie dekens en vielen al snel als een blok in slaap. De volgende ochtend liet weer duidelijk zien, dat de gasten de enige zijn die het koud hebben, want terwijl Juliette de tafel aan het dekken was, zette ze al de deuren en ramen wagenwijd open! Na een snel ontbijt gingen we weer vroeg op pad, naar Maido, een stuk dat bekend staat als zwaar en de hoogste ranking heeft in de boeken.


Meteen achter de gite stonden de bordjes al en meteen begon het stijgen, van Roche Plate, op 1100 meter, naar Grand Bord op 2040 meter, totaal zo’n 8 km. En ook hier weer, klimmen van groot rotsblok naar klein blok, van enorme ‘traptrede’ naar boomstronk. Maar het was weer schitterend! Af en toe was er een heel smal riggeltje waar je over liep en onder je ging de berghelling terug en steil naar beneden. Op sommige plekken hadden ze touwen gespannen en soms zelfs met beton een stukje ‘gegoten’, maar daar was het net het minst erge. Haha.

We liepen ook over een hele smalle bergkam, met rechts en links een enorm uitzicht. Genieten en genieten! En voor het contrast…. er kwamen ons verschillende mensen (mannen en vrouwen, oud en jong) voorbij naar beneden. Rennend. Alleen in kort broekje, rugzakje vol met water en rennen naar beneden. Ai. En een uurtje later, kwamen ze weer voorbij, rennend omhoog. Ai. Dat was wel grappig, wij maar ploeterend omhoog! Er is hier elk jaar een race, Grand Raid, rennend door de bergen, zo’n 90 km en 180 km. Gekkenwerk als je het mij vraagt, maar ik kan de sport er ook wel van in zien.


Nou rennend, deden wij het zeker niet, maar we waren toch om 12 uur al boven. Het eerste stuk was met de zon op onze rug, die ons verwarmde, tot kookpunten. Maar het laatste stuk was in de wolken, het was toen koud, kil en nat. Jammer, want het uitzicht moet hier ook prachtig zijn, wij zagen alleen mist. En tja, als je het dan toch sneller hebt gedaan dan verwacht, dan is het lang wachten op de bus. Drie bussen komen hier, om 7.10 uur, 15.05 uur en 17.20 uur. In het ‘bushokje’ konden we droog en uit de wind staan, maar de koud trekt door in je botten. Niet goed voor je spiertjes en zeker niet voor mijn verkoudheid, die de laatste dagen (mede door de kou) toch doorzette.

We waren dan ook blij dat de bus er was en ons naar St. Paul bracht. Daar was het meteen weer alles uit doen, want het was warm! Via twee toeristische stopbussen langs de kust kwamen we om half 7 in St. Pierre aan. We hadden niet veel zin om uit eten te gaan, maar koken zag ik ook niet zitten, dus even langs ‘onze’ Chinees. Heerlijk eten meegenomen en opgesmuld aan boord. Moe, maar ook weer hyper lagen we vroeg in bed. Wow, wat een gave dagen!!

Meer foto's van de hike staan in het foto-album: Reunion - Hike to Cirque du Mafate.

Geweldig sporty weekend

Maandag 21 juli 2014 @ 14:34

Het plan was om, samen met Dalwhinnie, het weekend te gaan lopen in Mafate, maar toen we vrijdag in de stromende regen bij het VVV aankwamen werd ons verteld dat er wat passen dicht waren. Helaas, maandag in de herkansing.

Hierdoor konden wij afspreken met Pierre en Lily. Ex-cruisers die we in de Pacific ontmoet hebben en hier zijn gaan werken en wonen. Vrijdagavond pikte Pierre ons op om bij hen te eten en te slapen. Het was echt super gezellig hen weer te zien! Lekker lang gekletst vrijdag en heerlijke curry gegeten. Lily haar broer en schoonzus zijn ook bij hen, voor hun honeymoon! Het was dus een gezellig groepje.

Pierre en Lily wonen in Ravine des Cabris, niet zo ver van St. Pierre vandaan, in een super huis! En op 10 min rij afstand daarvan, kunnen ze bijna elke sport beoefenen die ze willen. Zaterdagochtend, na een heerlijk ontbijt, buiten op de veranda, gingen we met z’n zessen op pad voor een hike in de buurt, Les Gorges du Bras de la Plaine. Een schitterende hike!!


Aan de andere kant van de gorge (ravijn) zagen we het dorpje Entre Deux liggen. Eerst naar beneden de ravijn in, tot we letterlijk met onze voeten in het, niet zo koude, snel stromende water stonden. En vanaf daar vervolgden we de rivier verder. Ik kan het heel vaak herhalen, maar het was echt schitterend!! Wadend door het water van oever naar oever, van steen naar steen liepen we uren door het ravijn. Prachtige rotspartijen en doordat de wanden, aan beide kanten, steil omhoog gingen, voel je je erg nietig. Het was af en toe wel even oppassen, want je ging soms zeker tot je knieen door het water, dat echt hard stroomde en dan tussen de gladde stenen onder je voeten op zoek naar wat grip. We lunchten op een grote rots aan de oever, met prachtig uitzicht.


Vanaf daar was het een stuk steil omhoog omdat de rivier te diep en nog sneller ging stromen. Het was zoeken naar de pijlen die de weg aangaven, het was lang geleden dat daar mensen waren geweest! En dan weer naar beneden, de rivier oversteken om aan de andere kant omhoog te gaan, richting onze startplek. Het was een aardige steile klim want we moesten aardig wat honderden meters weer omhoog. Nu was de zon ook aan deze kant tegen de helling, wat het erg wam maakte. Maar wow, wat een prachtige loop was dit!!!


Eenmaal terug bij Pierre en Lily nog even wat gedronken en ‘gekoordanst’…. Jawel!! Een band gespannen tussen twee palmbomen en dan maar erover lopen. Lachen!! Het vervelendste was dat de band ging trillen onder je voeten als je op een been ging staan. Het was een goede oefening voor zondag, vertelden ze ons.

Want zondagmiddag werden in de haven weer opgepikt om te gaan ‘rockclimbing’!! (Ik heb gezocht naar een NL’s woord, maar bergbeklimmen is te enthousiast en rotsklimmen klinkt raar. ;-) ) Het leek mij altijd al heel erg gaaf, maar na deze middag ben ik verkocht! Dit is gaaf!! We reden naar een (echte) rotswand, in weer een mooi gebied. In die wand waren verschillende klimmen, gekenmerkt met de namen en de ogen in de rots. Pierre klom als eerste omhoog om de top-line te bevestigen, zodat we niet konden vallen. Het ziet er geweldig uit, als je andere omhoog ziet gaan als Spiderman. Maar zo gaat het ook.


Je hebt speciale schoenen aan, waardoor je je tenen kunt gebruiken en die werken enorm goed als anti-slip, mits je er echt met je volle gewicht op leunt. Het was erg gaaf! Etienne is bij de eerste helemaal omhoog gekomen. Ik kwam elke keer minstens halverwege. We hebben drie verschillende klimmen gedaan. Je begint normaal op een beginnersniveau, maar dat was hier niet. Je merkt dan dat we spieren moeten gebruiken die we normaal gesproken niet aanraken, daarom verbaast het ons, dat we vandaag vrijwel geen spierpijn hebben.


Na afloop wat gedronken aan boord en bij een Chinees heerlijk gegeten! Vanochtend zijn we naar het VVV gegaan en hebben ‘geboekt’ voor een loopje in Cirque du Mafate. We lopen van Cilaos naar Maido, slapen op verschillende plekken en vrijdag komen we weer terug. Zin in!!!!