Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Als de bomen toch geen wortels hadden...

Dinsdag 05 augustus 2014 @ 09:34

Zaterdagavond kregen we van Lily (onze vriendin hier in Reunion) een mailtje of we zondag zin hadden mee te gaan met een loopje, met een aantal vrienden van hen (en met twee kinderen en een hond). Natuurlijk, gezellig!!!

Lily pikte ons ’s ochtends vroeg al op. Deze hike, in het zuiden van Reunion, in het gebied bij Langevin, had nog niemand van hen gedaan, dus met een beschrijving gingen we op pad. Met de auto reden we naar Langevin waar we de anderen zagen. Toen verder naar Petit Galet en vandaar de bossen in. Het was erg vochtig en heel groen, een beetje een jungle idee. Via Petit Galet de bossen in klimmend naar de weg die naar Grand Galet liep. Heel grappig langs verschillende huisjes. We kwamen bij een waterval (Cascade de la Grande Ravine) die nu echt uit de berg kwam, maar bij veel regen enorm moet zijn.


Vanaf daar werd het al snel enorm klimmen! En dan bedoel ik enorm en het was goed dat we een ‘lesje’ rock climbing hadden gehad. Ongelooflijk! Het was bijna steil omhoog, je moest echt alles gebruiken wat je maar kon pakken en elke spier werd wel aangesproken. Vandaar, als de bomen toch geen wortels hadden…. De wortels zijn namelijk heel sterk en erg fijn om je aan vast te houden of omhoog te trekken. Op een plek was er weinig en zette ik mijn nagels (die ik eigenlijk niet heb) maar in de modder, haha!! Omdat het ook zo vochtig was, was het nat en glibberig. Af en toe kon je alleen je voet maar op heuphoogte zetten, met je ene arm een steen pakken en dan maar zien dat je je gewicht op dat been kan krijgen. Door alle kleine steentjes gleden af en toe gewoon je voeten ook weg en hing je aan je armen aan een boomwortel of steen. Het was wel leuk, maar het duurde wel zeker een paar uur dit klimmen, wat het best zwaar maakte.


Eenmaal boven zijn we meteen maar gaan lunchen. En ooh, wat smaakt dat dan lekker! We zaten inmiddels op 1100 meter met schitterende uitzichten.


Via wat paadjes door het suikerriet moesten we op zoek naar het pad voor de afdaling. We begonnen in een kloof, waren via de want omhoog geklommen op de bergrug. Daar liepen we nu en nu moesten we weer naar beneden het dal in. Boven op de bergrug was een weg en veel picknick plekjes, de weg liep naar beneden, maar dan kwamen we in het verkeerde dal, waar niet onze auto stond. Dus zoekend naar het pad. Dat was nog een klus, want ze waren het suikerriet op plekken al aan het kappen, dus paden waren bedolven onder stengels en bladeren.

Na wat heen en weer en verkeerd geloop, vonden we dan eindelijk het pad. En wat we al vreesden was inderdaad zo. Steil omhoog en steil naar beneden! Gelukkig wel iets minder steil, anders zal het op sommige stukken echt niet te doen zijn geweest. Dus nu was het hangen aan bomen en boomwortels en als Tarzan & Jane slingerend naar beneden. En toen begon ook nog mijn knie van zich te laten horen. AI. Het ging supergoed, maar dit was iets te. Halverwege de afdaling begon het ook nog te regenen. Het pad was al muddy en glibberig, maar nu werd dat nog erger. Och, gewoon doorgaan en eigenlijk was het best leuk! De modder zat onder m’n nagels en in m’n haar! ;-)


Eenmaal weer op de weg begonnen de twee meisjes (6 jaar) te juichen, we hadden het gedaan! De tocht was voor hen duidelijk te zwaar, tijdens de lunch lagen ze allebei bijna meer te slapen dan te eten. Ze werden met het klimmen en dalen dan ook door de ene of andere omhoog getrokken of gedragen. Gelukkig zijn ze met 6 jaar nog niet zo zwaar!

In de stortende regen reden we terug naar de haven en namen we afscheid van Lily. Het was weer een enorm geslaagde dag!!

Blijkbaar hebben we hier toch goed aan onze conditie gewerkt want spierpijn hebben we niet meer, dus zijn we gisteren een eind langs de boulevard gaan lopen. Het waaide goed hard en het was een gaaf gezicht de kite-surfers in de hoge brekende golven, enorme sprongen te zien maken!

Vandaag is het rustiger weer. We gaan weer voor de laatste boodschappen en zoals het er naar uit ziet, dit keer echt de laatste, want morgen is het goed weer om te vertrekken. De swell moet acceptabel zijn, om de haven uit te gaan en de windverwachting ziet er goed uit. Dalwhinnie is zaterdag al vertrokken en we gaan morgen samen met Inish op weg naar Madagascar. Zo’n 400 mijl.

Zwemmen, weer een hike, bijna vertrokken en overal koraal

Vrijdag 01 augustus 2014 @ 19:26

Lekker bijkomen van de hike in Mafate en genieten van het mooie weer hier. Heerlijk, wat rondlopen door het stadje, op strand gezeten en zelfs in de lagoon gezwommen en gesnorkeld! Het is een beschermd stukje voor het (koraal)strand, beschut door een rif. Het water is super helder, maar weinig levend koraal of vis. Wel een bijzondere zeekomkommer gezien. Verder was het water best fris! Maar toch was het heerlijk en goed voor mijn verkoudheid. ;-)

Reunion is een mengelmoes van culturen, waaronder ook aardig wat Hindoes. Wij hebben al heel wat ceremonies op het strand gezien. Blijkbaar is het een heilige maand in de Hindu-kalender. De ene keer in roze kledij, in oranje, in witte. En een keer met de bekende piercing rituelen, door de huid en mond. Toen ze een jongentje gingen piercen zijn wij vertrokken, maar deze keer was het een rustige ceremony in het oranje, zonder het boetedoening. Heel gaaf om te zien en ze ruimen echt alles, maar dan ook alles op als ze in een stoet vertrekken naar de tempel.


Afgelopen dinsdag zijn we met z’n zessen (Inish, Dalwhinnie en wij) weer gaan lopen. Een prachtige hike weer in Cirque de Cilaos. Met de bus naar Cilaos en halverwege eruit om dan via verschillende bergkammen, berghellingen, rivier en bergpas naar een andere halte te lopen.


Het was prachtig helder weer en het loopje was weer super, met super uitzichten! Het was best klimmen en dalen en helaas maar even langs de rivier. Er waren dit keer ook hele smalle paadjes, soms met een touw, maar ook een paar keer zonder. De uitzichten, de eindeloze dalen in, waren geweldig en we kunnen er niet genoeg van krijgen.


Halverwege in een klein plekje schaduw geluncht. Want, dat maakte het super warm, het is mooi weer, maar wel met de zon op de helling. Iedereen had z’n eigen natje en droogje meegenomen en het picknicken in deze schitterende natuur, dat is voor mij een van de high lights van zo’n dag.


Het pad staat altijd heel goed aangegeven, maar deze keer kwamen we op een punt waar ineens ons eindpunt niet meer op stond en de enige mogelijkheid was de rivier oversteken over een boomstam. Frans en Etienne gingen op onderzoek uit, terug of verder. Uiteindelijk een stukje terug en via een ‘afslag’ die we al hadden gezien kwamen we onderaan een brug, die op de weg uitkwam. Super, we waren er weer. En zo’n tien minuten later kwam de bus er al aan. Soezende reden we de berg weer af naar zeeniveau.

’s Avonds zijn we gezellig gaan eten bij een Thaise Chinees met super lekkere ‘Bol Renverse’ (een kom gevuld met omelet, vlees en rijst en dat dan op z’n kop op je bord…) en ‘Vis met speciale Thaise saus’. Een geweldige dag weer!

De dag erna was het verse spullen halen en de boot klaar maken. Donderdag zou er een goed weather window zijn. De enige barriere zou nog zijn om de haven uit te komen met een hele hoge swell. En die was er. De haven is een labyrint, waardoor we prima liggen als buiten de enorme golven tegen de dijk aan rollen, maar staat er een hoge swell, dan kun je de haven niet in of uit.

Etienne was donderdag vrij vroeg wakker en zag Dalwhinnie z’n box uit varen. He?? Hij naar buiten om op de dijk te gaan kijken, zou de swell meevallen en we naar buiten kunnen? Het zou laag water moeten zijn, maar het was juist heel hoog en het water liep bijna de kade op. Aan het einde van de steiger zag hij het….de ravage en de enorme golven die bovenop de dijk klapte en via de trap naar beneden kwamen als een prachtige waterval. Ai!!


De vingersteiger van Dalwhinnie was bij hoog water in de nacht afgebroken, vandaar dat ze aan de kade gingen liggen. Ik liep later mee om te kijken op de dijk en bij het strand. Ongelooflijk!! Overal lag koraal! De golven sloegen nog steeds over de meters hoge dijk en er stonden auto’s met kapotte voorruiten, een busje was tegen de stoeprand aangeklapt en stond daar nu met z’n velg op. Bij het strand was de houten omheining zwaar beschadigd en er lag bijna net zoveel koraal op het looppad en de weg eronder. Wat moet het gespookt hebben!! En dat gebeurt hier zo’n vier keer per jaar….


Dit is de haveningang



Het werd nu laag water en we zijn wat rond gaan lopen. Heftig! Dat was dus geen vertrekdag! Vandaag was er nog wel wat swell, maar veel minder dan gisteren. Nog teveel om de haven uit te gaan. We hebben wat rondgelopen door St. Pierre, bij een strandje geluncht en bij de Jumbo gekeken wat zij aan gluten vrije dingen hebben. Daarna op het busje wachten en weer terug. Het bussysteem is hier super, maar die kleine stadsbusje rijden niet op tijd. Inmiddels is het weer druk op de kade. Het weekend is weer begonnen. Dat wordt vanavond weer genieten van de muziek. Misschien gaan we dit keer wel even kijken….

Letterlijk en figuurlijk adembenemend

Zondag 27 juli 2014 @ 11:22

We zijn een paar dagen aan het lopen geweest in Cirque du Mafate. Deze Cirque is degene waar geen auto’s komen en je alleen lopend in en doorheen kunt. Het was een tocht die letterlijk en figuurlijk adembenemend was, het was onbeschrijflijk mooi, maar op sommige momenten ook zwaar!

Dinsdag vertrokken we met de bus via St. Louis naar Cilaos. Het was een prachtige dag, straalblauwe lucht. Maar omhoog kronkelend met de bus naar Cilaos trok het steeds verder dicht en ja hoor, in Cilaos goot het van de regen. Wat gegeten, wat gedronken, wat tussen de buien door gelopen en op tijd naar de gite, onze overnachtingsplek. Naast hotels, hebben ze het hier over Gites, hutjes en soort van pensions. Onze gite in Cilaos was prima! Eetgelegenheden zijn er genoeg in Cilaos zelf, dus ’s avonds chinees gegeten en wat er over was, heb ik meegenomen voor lunch de volgende dag.

Woensdag hadden we de bus van 7.30 uur naar het startpunt van onze tocht (op 1260m), via Col du Taibit (een bergpas op 2090m) en dan weer zakkend naar Marla (op 1620m), zo’n 7 km in totaal. Inmiddels was het weer opgeklaard en kwam de zon langzaam boven de bergen uit. Het was een aardige klim omhoog. Prachtig in de bossen, lopend van boomstronk naar rotsblok, met gigantische uitzichten Cirque du Cilaos in.


Halverwege de klim kwamen we op Plaine des Fraises, aardbeienvlakte. En inderdaad, heel veel aardbeienplantjes, met af een toe een minuscuul aardbeitje. Boven liepen we een bergkam over waarbij je aan de ene kant Cirque du Cilaos kon zien en aan de andere kant al Mafate in keek. Enorm mooi!! Her en der staan er Mariabeeldjes en kruisjes verspreid over de tocht. Ter aanbidding en ter herinnering.

In Mafate zagen we de wolken al langzaam de bergen over komen rollen en het ‘dal’ in zakken. Wij zakten ook naar beneden met de afdaling. Ik weet niet wat vervelender is. Het klimmen is zwaar, maar als het niet gelijkmatig naar beneden lopen is, is de afdaling ook zwaar. ;-)


Rond 12 uur, met zicht op het ‘dorpje’ Marla, hebben we geluncht. Etienne een stokbroodje met salami en ik mijn rijst met zoet/zure groenten van de avond ervoor. Een dik half uurtje later liepen we Marla in. Een grappig dorpje. De huisjes liggen verspreid in het dal. Alsof iemand een handjevol naar beneden heeft gegooid en dat is zo uitgewaaierd. Leuk gezicht! En Marla heeft een ‘bar’, waar we lekker koffie en thee konden drinken en nog wat frietjes eten. Inmiddels was het koud en enorm vochtig van de wolken, het was kil en guur en je merkt dat je aardig wat energie verbruikt hebt. Nog even langs ‘het winkeltje’ voor brood voor morgen en wat fruit en daarna op zoek naar onze slaapplek. Toen we rond 2 uur in onze gite, Yolande Horeau, aankwamen, kwam de regen met bakken uit de hemel. We waren op tijd ‘binnen’!


In deze gite hadden we ook een eigen kamer, een hokje met twee bedjes, een nachtkastje en een kapstok. Precies genoeg. De douche (koud) en wc’s waren in een ander gebouw. Kachel, dat kennen ze hier niet. Dus alles aan voor het diner in een zaal bij de woning van Yolande. De gite zat vol, 24 personen en er waren nog wat mensen extra met het eten. Het was een gezellige drukte. Wij zaten bij een gezin uit Le Port, hier in Reunion, aan tafel. Een gezellige familie die redelijk Engels sprak en de schoondochter zelfs Engelse lerares was. Het eten was super!! Voorgerecht was een heerlijke salade, toen rijst met curry en lentils en voor mij wat vis en voor de andere een enorme schaal met vlees! Hert. In de Cirque zie je ook veel herten staan, die gefokt worden voor het vlees. Er werd door iedereen flink gebuffeld en enorm gelachen toen Etienne de opmerking maakte dat Bami dus op het menu staat hier. Het dessert was een chocolade-koffie-cake en voor mij wat fruit. Super maal, met heerlijke huis-rum.

Om 7 uur was het ontbijt en daarna gingen we weer snel op weg. Het tweede gedeelte van onze etappe, via Trois Roche naar Roche Plate. Het langste stuk, zo’n 10 km, van Marla (op 1620m) naar Roche Plate (op zo’n 1100m). Dan lijkt het alsof we alleen maar hoeven te dalen, maar helaas. Je moet verschillende bergkammen over, zoals alle drie de dagen en dus is het toch wat dalen en klimmen. Hier begonnen met een daling naar de bedding van de rivier. Door de regen van gisteren was het af en toe wat glad en extra opletten. Je klimt en klautert over paadjes en rotsen, die er vaak natuurlijk liggen. Door een rotslawine of uitgesleten. Af en toe hebben ze wat planken geslagen om treden te maken, maar dat is soms nog zwaarder omdat die treden vaak net zo hoog zijn als mijn knieeen.


We hoefden geen natte voeten te halen en konden van rots naar rots springen als we de rivier moesten oversteken. Het was er prachtig!! Dit is toch een landschap, zo in een canyon lopen langs een snelstromende rivier met prachtige rotsen, wat ik erg mooi vind. En dan wordt het langzamer wat meer begroeid en ligt er in het midden van de rivier een soort van oase met naaldbomen! Heel bijzonder, en wat ons zeker aan Oostenrijk enzo deed denken. De rand van de rivier was ook begroeid en het wemelde er van de kikkers. Een prachtige waterval maakte het geheel af. Adembenemend!!!!


Vanaf daar ging het omhoog, een klein stukje verder naar Trois Roches, drie rotsen. Daar konden we koffie en thee drinken en van het uitzicht genieten. Inmiddels was de zon in de canyon en stond tegen de wand waar wij omhoog moesten. Dat is slopend. Het is ’s nachts en op hoogte koud, maar als de zon zo brand waar jij omhoog moet, dan wordt het warm!! Het klimmen is ook niet zoals een trap oplopen of een schuin lopend paadje. Het is echt klimmen met stappen die net een paar centimeter hoog zijn, tot stappen boven kniehoogte. En die laatste zijn ook echte killers. Het was dus best zwaar, maar de uitzichten maken veel goed!


Verschillende vegetatie, verschillende mooie bloemen die zich toch nog zo hoog weten staande te houden en verschillende uitzichten. Gewoon genieten! En helemaal als je dan weer huisjes voor je ziet opdoemen, Roche Plate! Zoals de naam al zegt, een platte rots, met daarop weer wat huisjes uitgestrooid. Het leek niet ver meer, maar toch moesten we nog wat aardig afdalen. Het was zo’n drie uur toen we bij onze gite, Chez Juliette, aankwamen. Hier hadden we een slaapzaal samen met een Franse familie. Er waren nog 6 studenten en dat was het groepje voor deze dag. De gite had prachtige uitzichten de cirque in en het weer bleef mooi!! Toch is het koud op hoogte (zo’n 10 graden maar) en de (warme!!!) douche was dan ook heerlijk!

Het eten was gezellig aan een enorme lange tafel. Hetzelfde ritueel, lekkere salade, rijst met curry, vlees met chouchou en voor mij extra groentes, lekkere rum en een cake (en papaya) als dessert. Erg lekker en ook weer erg gezellig. We lagen vroeg onder de, letterlijke, wol, drie dekens en vielen al snel als een blok in slaap. De volgende ochtend liet weer duidelijk zien, dat de gasten de enige zijn die het koud hebben, want terwijl Juliette de tafel aan het dekken was, zette ze al de deuren en ramen wagenwijd open! Na een snel ontbijt gingen we weer vroeg op pad, naar Maido, een stuk dat bekend staat als zwaar en de hoogste ranking heeft in de boeken.


Meteen achter de gite stonden de bordjes al en meteen begon het stijgen, van Roche Plate, op 1100 meter, naar Grand Bord op 2040 meter, totaal zo’n 8 km. En ook hier weer, klimmen van groot rotsblok naar klein blok, van enorme ‘traptrede’ naar boomstronk. Maar het was weer schitterend! Af en toe was er een heel smal riggeltje waar je over liep en onder je ging de berghelling terug en steil naar beneden. Op sommige plekken hadden ze touwen gespannen en soms zelfs met beton een stukje ‘gegoten’, maar daar was het net het minst erge. Haha.

We liepen ook over een hele smalle bergkam, met rechts en links een enorm uitzicht. Genieten en genieten! En voor het contrast…. er kwamen ons verschillende mensen (mannen en vrouwen, oud en jong) voorbij naar beneden. Rennend. Alleen in kort broekje, rugzakje vol met water en rennen naar beneden. Ai. En een uurtje later, kwamen ze weer voorbij, rennend omhoog. Ai. Dat was wel grappig, wij maar ploeterend omhoog! Er is hier elk jaar een race, Grand Raid, rennend door de bergen, zo’n 90 km en 180 km. Gekkenwerk als je het mij vraagt, maar ik kan de sport er ook wel van in zien.


Nou rennend, deden wij het zeker niet, maar we waren toch om 12 uur al boven. Het eerste stuk was met de zon op onze rug, die ons verwarmde, tot kookpunten. Maar het laatste stuk was in de wolken, het was toen koud, kil en nat. Jammer, want het uitzicht moet hier ook prachtig zijn, wij zagen alleen mist. En tja, als je het dan toch sneller hebt gedaan dan verwacht, dan is het lang wachten op de bus. Drie bussen komen hier, om 7.10 uur, 15.05 uur en 17.20 uur. In het ‘bushokje’ konden we droog en uit de wind staan, maar de koud trekt door in je botten. Niet goed voor je spiertjes en zeker niet voor mijn verkoudheid, die de laatste dagen (mede door de kou) toch doorzette.

We waren dan ook blij dat de bus er was en ons naar St. Paul bracht. Daar was het meteen weer alles uit doen, want het was warm! Via twee toeristische stopbussen langs de kust kwamen we om half 7 in St. Pierre aan. We hadden niet veel zin om uit eten te gaan, maar koken zag ik ook niet zitten, dus even langs ‘onze’ Chinees. Heerlijk eten meegenomen en opgesmuld aan boord. Moe, maar ook weer hyper lagen we vroeg in bed. Wow, wat een gave dagen!!

Meer foto's van de hike staan in het foto-album: Reunion - Hike to Cirque du Mafate.

Geweldig sporty weekend

Maandag 21 juli 2014 @ 14:34

Het plan was om, samen met Dalwhinnie, het weekend te gaan lopen in Mafate, maar toen we vrijdag in de stromende regen bij het VVV aankwamen werd ons verteld dat er wat passen dicht waren. Helaas, maandag in de herkansing.

Hierdoor konden wij afspreken met Pierre en Lily. Ex-cruisers die we in de Pacific ontmoet hebben en hier zijn gaan werken en wonen. Vrijdagavond pikte Pierre ons op om bij hen te eten en te slapen. Het was echt super gezellig hen weer te zien! Lekker lang gekletst vrijdag en heerlijke curry gegeten. Lily haar broer en schoonzus zijn ook bij hen, voor hun honeymoon! Het was dus een gezellig groepje.

Pierre en Lily wonen in Ravine des Cabris, niet zo ver van St. Pierre vandaan, in een super huis! En op 10 min rij afstand daarvan, kunnen ze bijna elke sport beoefenen die ze willen. Zaterdagochtend, na een heerlijk ontbijt, buiten op de veranda, gingen we met z’n zessen op pad voor een hike in de buurt, Les Gorges du Bras de la Plaine. Een schitterende hike!!


Aan de andere kant van de gorge (ravijn) zagen we het dorpje Entre Deux liggen. Eerst naar beneden de ravijn in, tot we letterlijk met onze voeten in het, niet zo koude, snel stromende water stonden. En vanaf daar vervolgden we de rivier verder. Ik kan het heel vaak herhalen, maar het was echt schitterend!! Wadend door het water van oever naar oever, van steen naar steen liepen we uren door het ravijn. Prachtige rotspartijen en doordat de wanden, aan beide kanten, steil omhoog gingen, voel je je erg nietig. Het was af en toe wel even oppassen, want je ging soms zeker tot je knieen door het water, dat echt hard stroomde en dan tussen de gladde stenen onder je voeten op zoek naar wat grip. We lunchten op een grote rots aan de oever, met prachtig uitzicht.


Vanaf daar was het een stuk steil omhoog omdat de rivier te diep en nog sneller ging stromen. Het was zoeken naar de pijlen die de weg aangaven, het was lang geleden dat daar mensen waren geweest! En dan weer naar beneden, de rivier oversteken om aan de andere kant omhoog te gaan, richting onze startplek. Het was een aardige steile klim want we moesten aardig wat honderden meters weer omhoog. Nu was de zon ook aan deze kant tegen de helling, wat het erg wam maakte. Maar wow, wat een prachtige loop was dit!!!


Eenmaal terug bij Pierre en Lily nog even wat gedronken en ‘gekoordanst’…. Jawel!! Een band gespannen tussen twee palmbomen en dan maar erover lopen. Lachen!! Het vervelendste was dat de band ging trillen onder je voeten als je op een been ging staan. Het was een goede oefening voor zondag, vertelden ze ons.

Want zondagmiddag werden in de haven weer opgepikt om te gaan ‘rockclimbing’!! (Ik heb gezocht naar een NL’s woord, maar bergbeklimmen is te enthousiast en rotsklimmen klinkt raar. ;-) ) Het leek mij altijd al heel erg gaaf, maar na deze middag ben ik verkocht! Dit is gaaf!! We reden naar een (echte) rotswand, in weer een mooi gebied. In die wand waren verschillende klimmen, gekenmerkt met de namen en de ogen in de rots. Pierre klom als eerste omhoog om de top-line te bevestigen, zodat we niet konden vallen. Het ziet er geweldig uit, als je andere omhoog ziet gaan als Spiderman. Maar zo gaat het ook.


Je hebt speciale schoenen aan, waardoor je je tenen kunt gebruiken en die werken enorm goed als anti-slip, mits je er echt met je volle gewicht op leunt. Het was erg gaaf! Etienne is bij de eerste helemaal omhoog gekomen. Ik kwam elke keer minstens halverwege. We hebben drie verschillende klimmen gedaan. Je begint normaal op een beginnersniveau, maar dat was hier niet. Je merkt dan dat we spieren moeten gebruiken die we normaal gesproken niet aanraken, daarom verbaast het ons, dat we vandaag vrijwel geen spierpijn hebben.


Na afloop wat gedronken aan boord en bij een Chinees heerlijk gegeten! Vanochtend zijn we naar het VVV gegaan en hebben ‘geboekt’ voor een loopje in Cirque du Mafate. We lopen van Cilaos naar Maido, slapen op verschillende plekken en vrijdag komen we weer terug. Zin in!!!!

Rechts- en linksom Reunion

Donderdag 17 juli 2014 @ 08:37

Twee dagen een Dacia stationwagon, tja, dan wil je zoveel mogelijk van het eiland zien. Dus met Inish en Dalwhinnie al vroeg op pad, auto opgepikt en richting het binnenland. Het was een schitterende dag, stralend blauwe lucht!

Eerst naar Bourg-Murat, om vandaar uit de weg naar Piton de la Fournaise (2632 m) te nemen. Dat is de enige werkende vulkaan nog hier op het eiland. Het was een schitterende tocht, met scherpe bochten omhoog de bergen in. Je rijdt langs een lava veld (Plaine des Sables), plat en plat, dan weer een stukje omhoog en kom je bij het einde van de weg. Daar komt het landschap zo uit een Mad Max film, met een klein kratertje, Leo, en daarachter de grote. Vanaf hier kun je lopend naar de grote krater, maar dat hebben we niet gedaan. Het was kraakhelder boven, maar erg winderig wat het snijdend koud maakte.


Weer terug, dezelfde weg. We zaten hoog en zagen de wolken nu langzaam de vallei in zakken. Maar nog steeds prachtige vergezichten. In Bourg-Murat een broodje en frietje gegeten en snel weer verder. Nu naar het oosten van het eiland, St. Benoit. Via wat stoppen her en der om de omgeving te zien, een uitkijkpunt niet te missen, kwamen we op de kustweg en gingen we zo rechtsom bij het eiland naar Le Grand Brule.


Le Grand Brule, de perfecte naam voor een lava veld. In 2007 was de uitbarsting van de vulkaan het heftigst. Een enorme hoeveelheid lava stroomde richting de zee en maakte het eiland zo 30 hectare groter. De vulkaan wordt goed in de gaten gehouden, dus op wat materialistische schade na valt de impact mee. Elke twee jaar puft hij namelijk, de ene keer wat harder dan de andere keer. Op Le Grand Brule kun je duidelijk de verschillende sporen van de verschillende keren zien. Het was een bijzonder gezicht.


Via de kust zijn we verder naar St. Pierre gereden, waar we net voor het donker aankwamen. Dag 1 was een groot succes!

Dag 2 gaf ons ook goed weer. Weer dezelfde weg, dwars het eiland door naar St. Benoit. Bij een picnic plek (La Paix & La Mer) in het midden van de jungle naast een snel stromende rivier koffie gedronken. Een prachtig plekje waar je dan uitkomt na een tochtje door het suikerriet.

Via a St. Andre afgeslagen naar Hell-Bourg. Creools is de locale cultuur en taal, en Hell-Bourg is een van de (vele) Creoolse dorpjes in Reunion. Het is ook inderdaad een schattig dorpje en ligt in het midden van Cirque du Salazie. Via een waanzinnig mooie weg reden we de Cirque in. Watervallen waren overal waar je maar kon kijken! Kleinere, maar de meesten kwamen als een zilverkleurig lint rond de kam naar beneden. Prachtig!!!!


In Hell-Bourg geluncht en door het dorpje gelopen langs de verschillende Creoolse huizen. Wat wonen de mensen daar schitterend! De uitzichten waren adembenemend.


Weer terug naar St. Andre en zo verder het eiland linksom langs de kust en stukjes over de snelweg. In St. Suzanne hebben we de enige vuurtoren op het eiland bekeken. Niet heel bijzonder, maar dat er maar een vuurtoren is!

Een snelle stop gemaakt bij Le Port. Dit is de andere marina op het eiland. Een grote marina in een industriële omgeving, overal ver vandaan. We zijn blij dat we in St. Pierre liggen!

Daarna de Route Forestiere du Maido opgegaan, weer een steile klim richting de 2205 m. Maido ligt tegen de derde Cirque aan. Via een gedeelte van Route Forestiere des Tamarins naar beneden. Maar het werd toch al sneller donker dan gedacht en boven regende het een beetje van de wolken. Het is een prachtige tocht in een schitterend bosrijk gebied! We zagen helaas ook een heel groot stuk platgebrand, waarvan we later leerden dat het 6 maanden geleden is gebeurd en aangestoken was.

Halverwege de weg letterlijk weer naar beneden genomen en zo via de snelweg, al in het donker naar St. Pierre. Een stop bij de Carrefour en moe van alle indrukken kwamen we weer bij de boot aan.

In twee dagen hebben we het eiland doorkruist en rond gereden, en zo gezien dat Reunion prachtig is en veel verschillende landschappen heeft! Prachtige wouden, die ook verschillen van elkaar met vegetatie, het vlakke onherbergzame landschap bij de vulkaan en op Les Grand Brulee, de rotsige kust met struiken, strandjes achter riffen, en daartussen in, prachtige vergezichten over en op de bergkammen, de watervallen en de dorpjes. Het was gewoon twee dagen genieten!!

Cirque de Cilaos

Maandag 14 juli 2014 @ 09:49

Reunion was vroeger (heeeeeel lang geleden) een grote vulkaan, Piton des Neiges (3070 m hoog). Het instorten van ondergrondse lava kamers en daaroverheen miljoenen jaren van erosie en regen, heeft gezorgd voor de vorming van een soort amphitheaters. Wel geteld drie stuks, die in de vorm van een klavertje bij elkaar liggen. Ze noemen ze hier ‘Les Cirques’. Plateaus op grote hoogte. Het is een ruig gebied en een van de ‘cirques’ is zelfs alleen te voet bereikbaar.


Afgelopen vrijdag zijn we samen met Inish en Dalhwinnie naar Cirque de Cilaos gegaan. Cilaos, het grootste dorp in deze ‘cirque’, bevindt zich op 1200 meter boven zee niveau. Met de bus zijn we eerst naar St. Louis gegaan en vandaar de bus naar ‘boven’. Een steile klim van 37 km met 400 haarspelbochten en een paar enorme smalle tunnels, laten we zeggen op busbreedte-en-hoogte.


Het is een prachtig gebied met puntige bergtoppen, diepe ravijnen en bossen, een gebied dat , volgens de Lonely Planet, zo uit een sprookje van de Broeders Grimm kan komen. En daar ben ik het mee eens, wat is het hier mooi!! We zitten allemaal geplakt tegen de ruit van de bus en daarmee is het nog eens extra duidelijk dat wij toeristen zijn en de andere buspassagiers dit tochtje al (veel) vaker hebben gedaan. Dit wordt helemaal duidelijk als we bijna boven zijn. Een van de tunneltjes is echt maar een paar centimeter breder en hoger dan de bus, maar de in- en uitgang is haaks de bocht om, wat voor een grote bus niet in een keer te doen is. Het is dus steken en draaien en zo de randen van de weg en de tunnel op te zoeken. Wij zaten ademloos rond te kijken en wilden bijna gaan applaudisseren, de andere passagiers verblikten of verblozen niet. Haha!!!

Eenmaal boven, in Cilaos, ontbrak voor ons alleen de sneeuw nog. Het is net zo’n wintersportdorpje. Eerst maar op zoek naar een bakje koffie en dan op naar het toeristen-office, want vanaf daar vertrok ons loopje. Eerst passeerden we nog een prachtige kerk, die, met de strakblauwe lucht op de achtergrond zo in het eerder genoemde plaatje past.


La Roche Merveilleuse, de prachtige rots! Het was een mooie hike door de bossen, met mooie vergezichten over ‘Cirque de Cilaos’. Wat stukken klimmen, want we moesten verder omhoog naar 1445 meter. We hebben een kleine detour gemaakt naar Bassin Bleu, een bassin vol met grote rotsen waar nu een klein beetje water doorheen en langs sijpelde. Een prachtige plek voor een lunch! Heerlijk in de zon op een platte rots, omringt door een prachtige natuur, hoge rotswanden met bossen.


Na een paar uur kwamen we bij het uitzichtpunt La Roche-Merveilleuse. Wat nou de meest prachtige rots moest zijn? Ik weet het niet, ik weet alleen dat het uitzicht over de cirque waanzinnig was. Cilaos in de verte, balancerend op het randje van het plateau! Rondom beschermd door grillige steile bergwanden en als opperbeschermer Piton des Neiges. Je kon zo goed zien, dat er een lavakamer is ingestort en afgevlakt. Heel gaaf gezicht!!!


Via de weg terug naar beneden en we wilden Cilaos niet verlaten na een Cilaos wijntje. Heel lekker, smaakt naar Port, maar zakt zeker zo hard je benen in na zo’n hike! Op zoek naar de roze bus die ons weer terug zou brengen naar St. Louis. Of het door de wijn kwam of omdat we gewoon lekker wilden zitten om te genieten van de vergezichten, stapten we de eerste de beste roze bus. Gelukkig was Lucia nog het wakkerste en zag dat we in de verkeerde zaten! Dit had ons vast een heel mooi rondje door een ander berg stukje opgeleverd, maar we wilden wel voor het donker terug zijn…. Eenmaal in de juiste bus gaven we ons weer over aan de rijkunsten van de chauffeur en bocht na bocht kwamen er weer schitterende decors voorbij!

Moe kwamen we in St. Pierre aan. Eten bij een gezellige tent en moe en voldaan kwamen we weer aan boord. Wat een heerlijk dagje was het!!!

De volgende dag merkten we dat we weer wat spiertjes hadden gebruikt die normaal tijdens het zeilen kunnen rusten. Het beste is om dan gewoon weer te gaan lopen, dus op naar Decathlon. Een enorme sportzaak, die we kennen uit Antwerpen. ’s Avonds natuurlijk naar de wedstrijd van NL. Heerlijk op het plein, eerste rij voor het grote scherm en een lekkere wedstrijd!

14 juli is een nationale feestdag in Frankrijk en alle eilanden die bij Frankrijk horen. Hier willen ze op de 14e thuis de feestelijkheden in Frankrijk kunnen zien, dus vieren ze hier 14 juli op de 13e. En zoals overal met een defilé van de politie en leger.

De feestelijkheden werden ’s avonds afgesloten met een enorm vuurwerk! Prachtig!!! Op mooie muziek werden de enorme pijlen de lucht in geknald. Ze waren ’s middags alles aan het klaarzetten op de boulevard/dijk aan het water en we zagen al dat het veel zou gaan worden. We zaten eerste rangs, gewoon vanaf onze kuip konden we het prachtig zien! Genieten!!!


Daarna met z’n alleen weer naar het scherm voor de finale. Wow, wij waren niet de enige! Zowieso was het enorm druk op straat, met alle eetgelegenheden open, verschillende podia en kraampjes. Het was leuk de wedstrijd te zien met zo’n enorme drukte en in het begin werd er duidelijk voor Argentina gejoeld, maar dat veranderde met het doelpunt van Duitsland. Grappig!!! Het was weer een latertje, maar vandaag is er weinig te doen.

Wij beraden ons, samen met Dalhwinnie op een meerdaagse hike en gaan wat boekjes en kaartjes bekijken bij Decathlon vandaag. Daarnaast gaan we morgen met z’n zessen gezellig op stap, het eiland in met een gehuurde auto. We hebben er veel zin in, het is echt adembenemend mooi hier!!!

Walvis, dolfijn, Reunion, goals en spanning

Woensdag 09 juli 2014 @ 16:30

Het tochtje naar Port Louis was heerlijk. Lekker alleen op de genua, met aardig wat wind, maar wel in de beschutting van het eiland voor de golven. In Port Louis zijn we aan de customs dock gaan liggen, eigenlijk dus gewoon onder de restaurantjes. Het was weer leuk om daar te zijn, maar helaas waren de winkels (zondagmiddag) wel dicht. We zijn bij Blue Heeler en Coruisk even gezellig gaan babbelen en hebben daarna een heerlijk ijsje gegeten. ’s Avonds uit eten met Inish en op tijd naar bed.

Maandagochtend ging Etienne al vroeg kijken of customs er was. En we hadden geluk. Alles werd meteen in gang gezet en om 8 uur konden we al weg! De dag ervoor hadden ze het nog over ‘om 9 uur beginnen’, dus dit hadden we niet durven hopen.

Het was een prima tochtje, motoren, zeilen en weer motoren. Het viel niet tegen dat we nog aardig wat gezeild hebben, en meteen super snel gingen, want we wisten dat er weinig wind zou zijn. Dit had als voordeel, na een aantal dagen harde wind, dat de golven snel af zouden nemen en we dus Saint Pierre in zouden kunnen.

We voeren nog langs Mauritius toen Etienne een spray van water in de verte zag. Ja hoor!! Een walvis!! Het is de tijd, dus we hoopten het al. De enorme grote jongen kwam op z’n gemak langszij en na de foto nog eens goed bekeken te hebben, denk ik dat het een Sperm Whale is. Hij was echt immens groot! In de verte zagen we nog meer walvissen! Geweldig!!!

Een paar uur later werden we verrast door een prachtige show van dolfijnen! Het was het ‘springerige’ soort, dus het was genieten!!!

Helaas was het geen vlak zeetje en had ik weer last van mijn ‘eerste-zeildag-blues’. Ik was dus weinig waard en zat als een vaatdoek in de kuip. Ook krijg ik het dan sneller koud, dus toen het donker was zat ik al in vol zeilpak met de nodige onderlagen in de kuip. En dan te bedenken dat het hier eigenlijk gewoon NIET koud is. Dat wordt nog wat later in onze trip….maar dat zien we dan wel.

Het was een rustig nachtje, twee lichtjes vlakbij, een van Dalwhinnie en een van Inish. Het was een prachtige heldere hemel en toen we bij Reunion in de buurt kwamen zagen we de lichtjes op het land al. Toen ’s ochtends de zon opkwam zagen we pas echt hoe prachtig Reunion is! Wow!!! Het zijn meerdere vulkanen, waarvan een nog actief en van een aantal de wanden zijn ingestort. Dit geeft een hoog grillig landschap, met prachtige heuvels die heel groen kleuren, afgewisseld met een ruig beeld. Volop genieten zo tijdens de opklimmende zon!


Saint Pierre is een haven in het zuid westen van Reunion. Je moet tussen ondiepten door een nauwe zigzag doorvaart in. De golven breken links en rechts van je en je tuurt je gek om de lichtenlijn in lijn te houden. Dan de volgende geleidelijn en dan meteen haaks de bocht om de haven in. (kaarten kloppen perfect!) Het deed enorm knus aan en op de een of andere manier voelde het heel goed.

Dalwhinnie was er als eerste en had een leeg plekje in de haven gevonden. Inish en wij gingen tegen de kade aan. Naar het havenkantoor om ons te melden en in te klaren. Dat ging vlotjes, we zijn weer in Europa, dus van inklaren is geen sprake. Een aantal weken hier blijven kan een probleem worden, maar vooralsnog liggen we gewoon prima tegen de kopsteiger op het c-ponton!

Om vijf uur hadden we welkomstchampagne op de Dalwhinnie, hun vast ritueel bij aankomst in een nieuw land. Erg gezellig! Daarna terug naar de boot om te eten en we hadden met Frans en Lucia (Dalwhinnie) weer afgesproken om toch laat op te blijven en voetbal op het plein te gaan kijken. We zaten eerste rang bij het grote scherm en konden zo de ondergang van Brazilie zien. Ongelooflijk!!!!

Vandaag zijn we het dorpje in gewandeld en rondgestruind. Heerlijk om de Europese mode te zien in de kleding en (prachtige!) schoenen. Het is een leuk stadje met veel winkels en doet gezellig aan. Nu is het weer even rustig zitten aan boord, want het wordt vanavond natuurlijk weer een latertje. Om kwart voor twaalf gaan we weer richting het grote scherm….spannend!