Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Prachtige vergezichten en ook weer weg

Vrijdag 30 mei 2014 @ 03:56

Ook hier, met weinig doen, vliegt de tijd. Afgelopen maandag zijn we, samen met Inish, weer een wandeling gaan maken. Nu vanaf Baladirou naar St. Francois. Wow, ook dit was weer een prachtige wandeling! Eerst over de grote stenen langs het water. We kwamen een geitenhoeder tegen en die wandelde met ons mee. Hij waarschuwde ons voor de enorme doornen aan de bosjes en vertelde hoe we moesten lopen. Bij een prachtige grote baai klommen we omhoog, de heuvel op. Van rotsblok naar rotsblok de steile helling omhoog, met een duizelend uitzicht!! Daarna weer langzaam afgedaald en de bus terug genomen.


Dinsdag boodschapjes gedaan en woensdag moesten we weer weg van de kant want het cargoschip kwam. We verbazen ons elke keer over het feit dat dit cargoschip niet zo heel groot is. Er wonen hier 40.000 mensen, als je dan gaat rekenen hoeveel tv’s, hoeveel auto’s en nog meer van dat soort dingen nodig zijn, om maar niet over het eten te spreken, dan kunnen die paar containers bijna niet voldoende zijn. Maar het zal toch wel, want het lijkt er niet op dat de mensen iets tekort komen. Ze zijn niet rijk, het is niet overdreven luxe, maar de basics zijn er en ze zijn tevreden. Wat heb je dan nog meer nodig op zo’n prachtig eiland?!

En dan ziet het weer er ineens weer goed uit; de stroom de goede kant op, de wind ook recht de richting van Mauritius heen en niet te veel. Dus morgen gaan we weer, verlaten we dit fijne plekje in de Indische Oceaan en gaan we kijken bij de grote broer, Mauritius. Het wordt een kort tochtje, 350 mijl, zo’n drie daagjes verwachten we.


Morgen, zaterdag, is de grote markt, maar we moeten morgenochtend de dril van uitchecken door, dus hebben we daar geen tijd meer voor. Dan vandaag maar naar de markt. Elke dag staan er verschillende fruit- en groentekraampjes en hoe vroeger je bent, hoe meer er nog is. Lekker wat fruit ingeslagen en wat groente. Ook was de ‘visboot’ van de vischarter Black Marlin weer gearriveerd. Even gaan kijken wat ze nu weer voor grote vissen gevangen hebben. Nou, vorige keer toen Etienne ging kijken waren het grote, vandaag was het topdag. Twee enorme Black Marlins, een van 200 en een van 300 kg!! Ze haalden de vissen in ‘moten’ van meer dan 60 kg van de boot! Ongelooflijk! De paps van dit bedrijf was vol trots aan het vertellen en zoonlief kwam er ook bij. Het was het laatste tripje van het seizoen, de trade winds trekken aan en dan gaat het te hard waaien voor meerdaagse vistrips. Deze grote Marlins waren ook wel speciaal voor hen en ze vertelden dat ze kleinere vissen teruggooien om zo de vispopulatie gezond te houden. Altijd goed te horen!


Vandaag staat er aardig wat wind en er is een aangenaam temperatuurtje. Dat is toch wel hier, binnen komt de temperatuur niet meer boven de 28 graden en ’s nachts is het maar 23 graden. Heerlijk! Met de komende zeil-nachtjes wordt dat wel weer even wennen, maar na mijn verschillende klagerijen over de warmte hoor je me voorlopig niet over de kou. ;-)

Zaterdag

Zaterdag 24 mei 2014 @ 02:44

“ Zaterdag, deed ik niets dat ook wel later mag
Zaterdag, zag ik de week die in het water lag
Maar zaterdag zaterdag, ben ik vrijer dan de rest…..”
- Blof -

Zoals ik al schreef is Rodriguez op bepaald gebied nog vrij afhankelijk van Mauritius. Een van de dingen is de bevoorrading van het eiland. Mauritius ligt op 350 mijl afstand en regelmatig komt er een bevoorradingschip, wat tevens dienst doet als veerpont. Afgelopen donderdag kwam het schip weer en dit keer was het twee weken geleden. Wij liggen aan het dok in de haven en binnen het rif is hier een klein lagoon. We zijn nu met 6 boten hier; drie aan het dok, drie voor anker. Gilbert, de havenmeester, had ons al ruim van te voren gewaarschuwd, want het schip komt de vaargeul in en draait dan in de baai voordat hij naar de kade gaat. Met andere woorden, alle boten moeten de baai uit.


Dus donderdagochtend ging om 5 uur de wekker. Zodra het licht werd moesten we naar buiten varen, zodat het schip naar binnen kon komen. Wij hebben buiten het vaargeultje het anker laten vallen en zijn rustig gaan ontbijten. Ondertussen konden we mooi het schip zien komen, draaien en tegen de kade aan gaan. Na het ontbijt lag het schip, konden we weer ankerop en in de lagoon voor anker. Goh, weer even voor anker! Het waaide wat meer dan de andere dagen en er ging een lekker windje door de boot. Vrijdagochtend zou de boot weer weggaan en konden we weer langs de kade, we hadden geen zin om voor een dagje de dinghy in het water te gooien, dus bleven we donderdag maar aan boord.

Vrijdag vertrok de boot weer, met hoofdzakelijk lege containers. Wij gingen weer aan de kade en gingen samen met Frans en Lucia (Dalwhinnie) het dorpje in. Wat rondgestruind en later tijdens de koffie gezellig gekletst. ’s Middags toch maar even naar de supermarkt om te kijken of de voorraad al uitgebreid was. Dat viel tegen, wel wat meer kaasjes en worst, maar verder nog niets. Eigenlijk zouden we verrast zijn geweest met het werktempo hier, maar ok, je weet maar nooit!


Vandaag is het ook een rustig dagje. Zaterdag is de grote marktdag en er komt dan ook elke week een visboot aan met de meest grote vis! Etienne heeft lekker wat rondgestruind en heerlijke bananen gescoord. Er is veel fruit te vinden hier, maar bananen zijn een rariteit. Verder vanochtend lekker chocolade muffins (vegan) gebakken en slagroom gemaakt van coconutmilk! Een feestje voor mij dus! Toby en July kwamen even lekker kletsen en vanavond gaan we met de andere NL’ers uit eten. Onze geweldige havenmeester heeft gereserveerd en er zou live muziek zijn, dus dat moet helemaal goed komen, zo voor de zaterdagavond. Maken jullie er ook een super avond van?!

Stranden, lopen en Luna Friet

Vrijdag 23 mei 2014 @ 06:16

Eergisteren zijn we ook weer op pad gegaan, samen met Inish en Mystic (Randy en Jenny uit America). Je kunt hier een ‘groene kaart’ kopen met daarop allerlei loopjes over het eiland. Deze zijn met de bus te bereiken, wat erg handig is. Een van die loopjes staat overal als een highlight aangegeven, dus dat leek ons wel wat.

Om 8 uur verzamelen op de kant en met z’n allen naar het busstation. Helaas moesten we even wachten. Het lijkt hier een aardige chaos met de bussen en er hangen nergens timetables, maar die blijken er dus toch echt wel te zijn. Want, zoals iedereen zei, kwam om 9 uur een roze bus met de kleurrijke naam ‘Lovers Lane’. Wij namen deze bus naar Graviers. Het is altijd erg leuk met de bus te reizen, want je ziet het eiland en Rodriguez is prachtig! Heel veel grillige berguitlopers de oceaan in, het is groen en omdat het niet zo groot is, heb je, als je boven op een rug bent, prachtige uitzichten naar het water!


Eenmaal in Graviers was het rechtdoor naar het strand en vandaar uit de kustlijn volgen. Deze hike was namelijk langs de kust en de verschillende stranden naar St. Francois. Nou, dit was echt een prachtige loop! We zijn zeker drie uur onderweg geweest en de meest prachtige stranden gepasseerd met daartussen naaldbossen. We liepen langs de kust en kwamen dan aan bij een strandje, boven op de kliffen aan de zeekant. Dan liepen we verder naar beneden de vallei in, waar je zo het strand op liep! En dan aan de andere kant weer omhoog de kliffen op. Prachtig!!


Rodriguez heeft rond heel het eiland een groot rif liggen. Op een aantal plekken komt dat rif dicht bij het eiland en dan is het ideaal om te snorkelen. Etienne is samen met de Americanen op zo’n plekje gaan snorkelen. Het was best tricky, want er stond een enorme stroom door de opening in het rif, naar buiten toe! Hierdoor is er vaak wel prachtig koraal en veel vis. En vis was er zeker, ze hebben enorme grote papagaaivissen en ‘unicorn’s’ gezien. Het water is hier duidelijk kouder dan in Chagos, maar ze hebben genoten! Daarna opdrogen op het strandje en weer verder.


De strand der stranden is Trou d’Argent, waarbij een leuke legende hoort, van een piraat die daar is achtergebleven. Je zou zijn boots kunnen vinden op het strand en als je in slaap valt komt hij misschien wel in je droom langs om te vertellen waar de schat begraven is. Wij hebben de boots niet gevonden en hadden geen tijd voor een middagdutje helaas.


Eenmaal in St. Francois, vonden we een shack waar ze gegrilde kip en inktvis verkochten. Lekker geluncht daar en, voila, de bus stopte voor de deur! Het was weer een geslaagde dag en toch wel een beetje moe kwamen we eind van de middag weer aan boord.


Daar zagen we dat de Dalwhinnie was aangekomen. Een NL’se boot die we nog niet kenden. Erg gezellig even gekletst en met drie NL’se boten zijn we nu zwaar in de meerderheid. Waarop de, geweldig vriendelijke en superbehulpzame havenmeester al grapte dat we ‘de boel toch niet weer terug kwamen nemen!?’ Het blijkt namelijk dat op dit eiland ook de NL’ers weer de eerste waren die voet aan wal zetten. Onze voorvaderen hebben het toen alleen niet gedocumenteerd en de volgende bezoekers, de Fransen wel, dus ja, in die tijd was het eiland dan van Frankrijk. Inmiddels is Rodriguez onafhankelijk van Mauritius. Maar dan onafhankelijk op politiek/administratief niveau, want verder zijn ze nog super afhankelijk. Dat kan ook niet echt anders, Rodriguez is klein en Mauritius ligt het dichtst bij. Hier hebben ze wat landbouw en visserij, maar dus geen grote andere economische ontwikkelingen of grondstoffen. Waarschijnlijk hebben onze voorvaderen dat al ingezien. De Dodo, die hier toen nog leefde was prima om te eten en de omgeving was mooi, maar dat was het. Helaas, het was makkelijker geweest als ze hier NL’s spraken, dan Frans, en de stokbroodjes zijn lekker, maar wat typisch NL’se dingen was ook niet verkeerd geweest. We maken deze avond dan maar onze eigen Luna Friet met natuurlijk pindasaus! ;-)

Back in time

Donderdag 22 mei 2014 @ 00:47

Het is een heerlijk eiland, Rodriguez. Je kunt er weer wat boodschappen doen, het is gezellig wat rondstrollen door het stadje, er zijn verschillende dingen te bekijken en je ligt gewoon lekker rustig aan het dok. Dat laatste is met name ’s ochtends lekker, want elke ochtend gaan we een vers (en nog warm) stokbroodje halen. Feestje!

Afgelopen zondag zijn we langs de kust naar het noorden van het eiland gelopen, langs de verschillende strandjes. We hebben heerlijk geluncht bij Le Marlin Bleu en natuurlijk de specialiteit van het eiland genomen, Ourite Safrane, inktvis in safraan-saus. Lekker! Op zondag zijn de mensen van het eiland ook vrij (op wat restaurantjes na) en de mensen gaan wat in de tuinen hangen, langs het strand en kletsen gezellig met elkaar, maken samen wat muziek en spelen jeu-de-boiles.

Maandag zijn we, samen met Inish, met de bus naar het Francois Leguat Reserve gegaan. De bussen zijn geweldig hier! Van die hele oude, mooi opgeknapt in eigen kleuren, stikkers en namen. Ze zijn erg goedkoop en rijden over heel het eiland. Naar het park was het vanaf de busstation nog een hele tippel in de hete zon. Het park is vrij groot en gingen met een gids aan de wandel. De ‘attractie’ hier zijn de enorme (land)schildpadden, volgens mij familie van de wijle Lonely George op de Galapagos. Ze zijn ook echt enorm! En het is een prachtig gebied, heel dor, met koraalrotsen en struiken. En daar tussen lopen de enorme Stoffels gewoon rond. Het zijn net huisdieren, want ze komen echt naar je toe om aangehaald te worden! Ze steken hun lange net uit en vinden het heerlijk als je ze daar aait. Heel grappig!




Op het terrein, of eigenlijk onder het terrein, is een groot grottenstelsel. De grote grotten zijn met de gids ook te bezoeken. Prachtige stalagmieten en stalagtieten! En met een klein looppaadje hadden ze de grot vrij intact gelaten. De rondleiding duurde zeker 2 uur en de gids was super, met leuke grapjes en verhalen. Na de grot kwamen we uit, in een soort canyon met hoge rotswanden, waar nog meer grote schildpadden lopen. Het was net of we terug in de tijd gingen. De grootste was ook echt enorm! Ze kunnen zelfs meer dan 200 kg zwaar worden en volgens mij kwam nummer 19 (ze hadden allemaal een nummer op hun rug, haha) daar aardig bij in de buurt.




Heerlijk geluncht bij het park en daarna weer aan de trip terug. Josien was slim en stak bij de eerste de beste auto die ze hoorde haar duim omhoog en dat werkte! We werden mooi bij de bushalte gedropt, waar de bus al meteen aankwam. Dat scheelde een aardig loopje!


Rodriguez

Zaterdag 17 mei 2014 @ 00:27

Het is altijd bij ons, als we niet hard hoeven te gaan, weten we de snelheid er niet uit te krijgen en als we een bepaalde snelheid moeten blijven lopen, zakt hij meteen in. De laatste dag zeilen was prima en de laatste nacht ook, alleen gingen we veel te hard. Op het laatst met een heel klein puntje genua en toen draaide de wind op kop. Wilden we voorkomen dat we weer terug gingen, moest de motor aan!!!

De laatste avond was prachtig! Op een bepaald moment hadden we aan de ene kant de zon en aan de andere kant al de prachtige volle maan! We gleden de avond in. Zo’n laatste dag en nacht schiet vaak niet op, maar dan was het toch eindelijk zo ver, zodra het licht begon te worden liepen we Rodriguez aan.


Het is een ‘kanaaltje’ tussen het rif door en dan ben je in een kommetje, Port Mathurin. Het is ook meteen de hoofdstad van Rodriguez. We meerden af langs de kade, waar KasteHelmi en Ever After al lagen. En als je dan de motor uitzet overvalt je meteen de stilte. Het was nog vroeg en langzaam kwam de stad in beweging. De security guy vertelde dat de officials langskomen, maar dat kon nog even duren.

Eerst een bakje koffie en Thomas (Ever After) bracht croissants en broodjes!! Feestje, dus zo op de vroege ochtend. Als je dan weer aangekomen bent en terugkijkt, dan vraag je je altijd af ‘of het nou echt zo vervelend’ was. En dat is het dan vaak ook niet. We hebben eigenlijk een prima tocht gehad, ik was wel ziek, maar ok, het was wel schommelig, maar ja, dat heb je met deze koers en alles is nog heel!

De verschillende officials kwamen langs; health, coast guard, immigration en customs. Onzettende vriendelijke, aardige en goedlachse mensen. En dat zijn ze allemaal hier! De mensen zijn ook beleefd en goedgehumeurd. Gilbert, de havenmeester, is een voorbeeld voor velen!


Al snel voegde Inish zich ook in het rijtje aan de kade en na de lunch gingen we met z’n vieren het stadje in. Er moet natuurlijk geld gepind worden, internet regelen en de supermarkt. Alles gevonden en geregeld. De mensen hier zouden zo uit de Carieb kunnen komen, zo doet heel het stadje wel een beetje aan en toch ook weer niet. Het is op haar manier ook weer uniek. De sfeer is erg relaxt!

’s Avonds uit eten in een klein restaurantje. Een menulijst en als je met z’n drieen hetzelfde besteld, dan is er niet genoeg! Haha!! Gisteren ook weer wat rondgestapt en Etienne is naar de kapper geweest. Ze hebben hier aparte kappers voor de mannen en vrouwen. De mannen hebben rastahaar en dat wordt vaak met de tondeuse bewerkt. We zijn daarom maar een vrouwenkapper binnengestapt. Ze vond het prachtig om Etienne te knippen en was jaloers op zijn blondere lokken. Ze twijfelde zelfs of het niet geverfd was! Haha!

Aan het eind van de middag kwamen Toby en July (Sunflower) aan. Gezellig een biertje met ze gedronken en even bijgekletst. Zij hadden wel trek in frietjes en vlees, dus ’s avonds gezellig uit eten. Blijken we hetzelfde restaurant als Ever After en KasteHelmi hebben gekozen. Dat was meteen reden voor een speciaal momentje, want op Chagos (toen we allemaal al weg waren) had Toby, July ten huwelijk gevraagd. Dit soort nieuws gaat bij je cruiservrienden ook als een lopend vuurtje, dus eer ze hier waren, wisten wij het al. De Finnen (Ever After en KasteHelmi) bestelde daarom een fles champagne en samen hebben we geproost op het aankomende bruidspaar. Heel bijzonder!!!

Vandaag was het weer vroeg dag. Vaak is dat niet zo’n probleem na wat dagen op zee te zijn geweest en dit keer ben ik al twee dagen om half 6 klaar wakker! Maar vandaag was er de zaterdagmarkt. Alle boeren uit de omgeving komen dan naar de markt om hun spullen te verkopen en dat gebeurt altijd vroeg, van 4.30 tot 10.00 uur. Vroeg op, anders mis je het dus. Het was echt weer leuk, de markt en heerlijk alle verse dingen! Daarna langs de bakker voor een stokbroodje en het was weer een geslaagd ontbijtje in de kuip. Verder wordt het rustig aan doen, het weekend gaat beginnen en dan is alles hier dicht…..dus doen wij lekker loom mee.

88 mijl

Woensdag 14 mei 2014 @ 08:12

De afgelopen dagen was een verademing. Het Lunapark was terug in sterkte en de leefbaarheid aan boord neemt dan met sprongen toe. Je valt niet meer ineens naar de andere kant van de boot als je in een pan staat te roeren, de inhoud van een kastje dondert ook niet meer meteen over je heen als je het deurtje open doet en de ene zij waar je heel de tijd op hebt geslapen, om te zorgen dat je niet wegrolt, krijgt ook even rust. Vannacht was het zelfs zoveel rust, de motor moest aan.
.
De wind zou ook gaan draaien, verder naar achter en dan zelfs door. Dat gebeurt dan ineens allemaal in Etienne z'n laatste wachtje vanochtend. Bulletalie los, zeil naar de andere kant, bulletalie ook, genua erbij, motor kan uit en oh, toch maar een eerste rif er weer in. En dan is het net alsof je terug vaart. De wind en golven komen voor je gevoel van de verkeerde kant, de boot ligt verkeerd om, wat eerst de hoge kant was is nu de lage, dus alles hoor je weer verschuiven en in bed weet je ineens niet meer te liggen. Grappig is dat altijd!
.
Nu gaan we weer lekker. Windje op 120graden in, 15 knopen, wel wat golven, we lopen hard. Dit hoeft niet, over 88 mijl zijn we er al. Dus wat rifjes erin zodat het comfortabeler is. Het weer is ook anders, het is een knalblauwe lucht met wat witte wolken. Niet meer van die grote dikke pakken met zwarte onderkanten die we de afgelopen dagen zagen komen en gaan. De wind gaat wel nog verder draaien en afnemen. Och, we gaan het wel zien. Hier is nu alles goed, nog een nachtje, de chili is al klaar voor vanavond en ons volgende nieuwe land is, op de kaart, al weer in zicht.

Lunapark is weer open

Maandag 12 mei 2014 @ 12:37

Alweer 5 dagen! We zijn de 6e uit Chagos vertrokken. Er was teveel zuid in de wind, dus hopeloos om door te gaan. We zijn dan voor de nacht maar gestopt in het andere atoll, Peros Banhos. Ook een schitterende plek! De 7e weer vertrokken en toen konden we het goed zeilend halen naar Rodriguez. Het is alleen hoog aan de wind, scherp dus, dus hakken en stoten en hobbelen en knobbelen. Het Lunapark weer in volle actie.
.
De eerste dag was nog niet zo erg, maar tijdens de eerste nacht kwam alles goed op gang. De wind zwengelde aan naar 18 tot 24 knopen, niet heel veel, maar de golven waren al meters hoog en dat werd alleen maar erger. Dan met de windhoek op 45 graden en uit die richting komen ook de golven...dan kun jeje lol op. Maar ja, we willen naar Rodriguez, dus dan is het scherp varen.
.
Ondanks de niet vele wind liepen we met twee riffen in het grootzeil en in de fok rustiger, maar voor mij mocht het niet baten.. Ik werd erg ziek. Etienne slaapt in het begin altijd al slecht, nou dan helpt dit geschud niet, gaat dan slechter eten, waardoor we wat daagjes, samen op overheerlijke, smakeloze crackers hebben geleefd. Ik was zelfs zo ziek dat ik een avond niet heb gekookt. Ik zou niet meer weten, wanneer dat voor het laatst is geweest. Dit is echt een van onze slechtste tochten, maar dat hadden we wel verwacht, de Indische oceaan staat bekend. Nu komen ook nog steeds de squalls over met regen en soms aardig wat wind en golven.
.
Vanaf een paar dagen geleden zijn we ook weer terug met positierapporten omdat we het piratengebied uit zijn. Een organisatie (weet ff de naam niet meer) heeft een horizontale en een verticale lijn getrokken, wat resulteert in een enorm vierkant hier in de Indische oceaan waar de Maldives en Chagos net in liggen. Daar is tot nog toe niets gebeurt, maar better save then sorry, vandaar onze minimale, verlate of zelfs geen berichten. Al is het jullie waarschijnlijk niet eens opgevallen, we hebben geen klachten gehad. ;-)
.
Maar voor nu schudden we nog steeds, we zijn wel al goed aan het aftellen, nog 310 mijl!!! Etienne is allang beter, met mij gaat het ook wel. Dus voor nu klotsen we nog ff door, want de rust die we voor de laatste dagen hadden verwacht op de gribfiles, is er nog niet.