Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Prachtige vergezichten en ook weer weg

Vrijdag 30 mei 2014 @ 03:56

Ook hier, met weinig doen, vliegt de tijd. Afgelopen maandag zijn we, samen met Inish, weer een wandeling gaan maken. Nu vanaf Baladirou naar St. Francois. Wow, ook dit was weer een prachtige wandeling! Eerst over de grote stenen langs het water. We kwamen een geitenhoeder tegen en die wandelde met ons mee. Hij waarschuwde ons voor de enorme doornen aan de bosjes en vertelde hoe we moesten lopen. Bij een prachtige grote baai klommen we omhoog, de heuvel op. Van rotsblok naar rotsblok de steile helling omhoog, met een duizelend uitzicht!! Daarna weer langzaam afgedaald en de bus terug genomen.


Dinsdag boodschapjes gedaan en woensdag moesten we weer weg van de kant want het cargoschip kwam. We verbazen ons elke keer over het feit dat dit cargoschip niet zo heel groot is. Er wonen hier 40.000 mensen, als je dan gaat rekenen hoeveel tv’s, hoeveel auto’s en nog meer van dat soort dingen nodig zijn, om maar niet over het eten te spreken, dan kunnen die paar containers bijna niet voldoende zijn. Maar het zal toch wel, want het lijkt er niet op dat de mensen iets tekort komen. Ze zijn niet rijk, het is niet overdreven luxe, maar de basics zijn er en ze zijn tevreden. Wat heb je dan nog meer nodig op zo’n prachtig eiland?!

En dan ziet het weer er ineens weer goed uit; de stroom de goede kant op, de wind ook recht de richting van Mauritius heen en niet te veel. Dus morgen gaan we weer, verlaten we dit fijne plekje in de Indische Oceaan en gaan we kijken bij de grote broer, Mauritius. Het wordt een kort tochtje, 350 mijl, zo’n drie daagjes verwachten we.


Morgen, zaterdag, is de grote markt, maar we moeten morgenochtend de dril van uitchecken door, dus hebben we daar geen tijd meer voor. Dan vandaag maar naar de markt. Elke dag staan er verschillende fruit- en groentekraampjes en hoe vroeger je bent, hoe meer er nog is. Lekker wat fruit ingeslagen en wat groente. Ook was de ‘visboot’ van de vischarter Black Marlin weer gearriveerd. Even gaan kijken wat ze nu weer voor grote vissen gevangen hebben. Nou, vorige keer toen Etienne ging kijken waren het grote, vandaag was het topdag. Twee enorme Black Marlins, een van 200 en een van 300 kg!! Ze haalden de vissen in ‘moten’ van meer dan 60 kg van de boot! Ongelooflijk! De paps van dit bedrijf was vol trots aan het vertellen en zoonlief kwam er ook bij. Het was het laatste tripje van het seizoen, de trade winds trekken aan en dan gaat het te hard waaien voor meerdaagse vistrips. Deze grote Marlins waren ook wel speciaal voor hen en ze vertelden dat ze kleinere vissen teruggooien om zo de vispopulatie gezond te houden. Altijd goed te horen!


Vandaag staat er aardig wat wind en er is een aangenaam temperatuurtje. Dat is toch wel hier, binnen komt de temperatuur niet meer boven de 28 graden en ’s nachts is het maar 23 graden. Heerlijk! Met de komende zeil-nachtjes wordt dat wel weer even wennen, maar na mijn verschillende klagerijen over de warmte hoor je me voorlopig niet over de kou. ;-)

Zaterdag

Zaterdag 24 mei 2014 @ 02:44

“ Zaterdag, deed ik niets dat ook wel later mag
Zaterdag, zag ik de week die in het water lag
Maar zaterdag zaterdag, ben ik vrijer dan de rest…..”
- Blof -

Zoals ik al schreef is Rodriguez op bepaald gebied nog vrij afhankelijk van Mauritius. Een van de dingen is de bevoorrading van het eiland. Mauritius ligt op 350 mijl afstand en regelmatig komt er een bevoorradingschip, wat tevens dienst doet als veerpont. Afgelopen donderdag kwam het schip weer en dit keer was het twee weken geleden. Wij liggen aan het dok in de haven en binnen het rif is hier een klein lagoon. We zijn nu met 6 boten hier; drie aan het dok, drie voor anker. Gilbert, de havenmeester, had ons al ruim van te voren gewaarschuwd, want het schip komt de vaargeul in en draait dan in de baai voordat hij naar de kade gaat. Met andere woorden, alle boten moeten de baai uit.


Dus donderdagochtend ging om 5 uur de wekker. Zodra het licht werd moesten we naar buiten varen, zodat het schip naar binnen kon komen. Wij hebben buiten het vaargeultje het anker laten vallen en zijn rustig gaan ontbijten. Ondertussen konden we mooi het schip zien komen, draaien en tegen de kade aan gaan. Na het ontbijt lag het schip, konden we weer ankerop en in de lagoon voor anker. Goh, weer even voor anker! Het waaide wat meer dan de andere dagen en er ging een lekker windje door de boot. Vrijdagochtend zou de boot weer weggaan en konden we weer langs de kade, we hadden geen zin om voor een dagje de dinghy in het water te gooien, dus bleven we donderdag maar aan boord.

Vrijdag vertrok de boot weer, met hoofdzakelijk lege containers. Wij gingen weer aan de kade en gingen samen met Frans en Lucia (Dalwhinnie) het dorpje in. Wat rondgestruind en later tijdens de koffie gezellig gekletst. ’s Middags toch maar even naar de supermarkt om te kijken of de voorraad al uitgebreid was. Dat viel tegen, wel wat meer kaasjes en worst, maar verder nog niets. Eigenlijk zouden we verrast zijn geweest met het werktempo hier, maar ok, je weet maar nooit!


Vandaag is het ook een rustig dagje. Zaterdag is de grote marktdag en er komt dan ook elke week een visboot aan met de meest grote vis! Etienne heeft lekker wat rondgestruind en heerlijke bananen gescoord. Er is veel fruit te vinden hier, maar bananen zijn een rariteit. Verder vanochtend lekker chocolade muffins (vegan) gebakken en slagroom gemaakt van coconutmilk! Een feestje voor mij dus! Toby en July kwamen even lekker kletsen en vanavond gaan we met de andere NL’ers uit eten. Onze geweldige havenmeester heeft gereserveerd en er zou live muziek zijn, dus dat moet helemaal goed komen, zo voor de zaterdagavond. Maken jullie er ook een super avond van?!

Stranden, lopen en Luna Friet

Vrijdag 23 mei 2014 @ 06:16

Eergisteren zijn we ook weer op pad gegaan, samen met Inish en Mystic (Randy en Jenny uit America). Je kunt hier een ‘groene kaart’ kopen met daarop allerlei loopjes over het eiland. Deze zijn met de bus te bereiken, wat erg handig is. Een van die loopjes staat overal als een highlight aangegeven, dus dat leek ons wel wat.

Om 8 uur verzamelen op de kant en met z’n allen naar het busstation. Helaas moesten we even wachten. Het lijkt hier een aardige chaos met de bussen en er hangen nergens timetables, maar die blijken er dus toch echt wel te zijn. Want, zoals iedereen zei, kwam om 9 uur een roze bus met de kleurrijke naam ‘Lovers Lane’. Wij namen deze bus naar Graviers. Het is altijd erg leuk met de bus te reizen, want je ziet het eiland en Rodriguez is prachtig! Heel veel grillige berguitlopers de oceaan in, het is groen en omdat het niet zo groot is, heb je, als je boven op een rug bent, prachtige uitzichten naar het water!


Eenmaal in Graviers was het rechtdoor naar het strand en vandaar uit de kustlijn volgen. Deze hike was namelijk langs de kust en de verschillende stranden naar St. Francois. Nou, dit was echt een prachtige loop! We zijn zeker drie uur onderweg geweest en de meest prachtige stranden gepasseerd met daartussen naaldbossen. We liepen langs de kust en kwamen dan aan bij een strandje, boven op de kliffen aan de zeekant. Dan liepen we verder naar beneden de vallei in, waar je zo het strand op liep! En dan aan de andere kant weer omhoog de kliffen op. Prachtig!!


Rodriguez heeft rond heel het eiland een groot rif liggen. Op een aantal plekken komt dat rif dicht bij het eiland en dan is het ideaal om te snorkelen. Etienne is samen met de Americanen op zo’n plekje gaan snorkelen. Het was best tricky, want er stond een enorme stroom door de opening in het rif, naar buiten toe! Hierdoor is er vaak wel prachtig koraal en veel vis. En vis was er zeker, ze hebben enorme grote papagaaivissen en ‘unicorn’s’ gezien. Het water is hier duidelijk kouder dan in Chagos, maar ze hebben genoten! Daarna opdrogen op het strandje en weer verder.


De strand der stranden is Trou d’Argent, waarbij een leuke legende hoort, van een piraat die daar is achtergebleven. Je zou zijn boots kunnen vinden op het strand en als je in slaap valt komt hij misschien wel in je droom langs om te vertellen waar de schat begraven is. Wij hebben de boots niet gevonden en hadden geen tijd voor een middagdutje helaas.


Eenmaal in St. Francois, vonden we een shack waar ze gegrilde kip en inktvis verkochten. Lekker geluncht daar en, voila, de bus stopte voor de deur! Het was weer een geslaagde dag en toch wel een beetje moe kwamen we eind van de middag weer aan boord.


Daar zagen we dat de Dalwhinnie was aangekomen. Een NL’se boot die we nog niet kenden. Erg gezellig even gekletst en met drie NL’se boten zijn we nu zwaar in de meerderheid. Waarop de, geweldig vriendelijke en superbehulpzame havenmeester al grapte dat we ‘de boel toch niet weer terug kwamen nemen!?’ Het blijkt namelijk dat op dit eiland ook de NL’ers weer de eerste waren die voet aan wal zetten. Onze voorvaderen hebben het toen alleen niet gedocumenteerd en de volgende bezoekers, de Fransen wel, dus ja, in die tijd was het eiland dan van Frankrijk. Inmiddels is Rodriguez onafhankelijk van Mauritius. Maar dan onafhankelijk op politiek/administratief niveau, want verder zijn ze nog super afhankelijk. Dat kan ook niet echt anders, Rodriguez is klein en Mauritius ligt het dichtst bij. Hier hebben ze wat landbouw en visserij, maar dus geen grote andere economische ontwikkelingen of grondstoffen. Waarschijnlijk hebben onze voorvaderen dat al ingezien. De Dodo, die hier toen nog leefde was prima om te eten en de omgeving was mooi, maar dat was het. Helaas, het was makkelijker geweest als ze hier NL’s spraken, dan Frans, en de stokbroodjes zijn lekker, maar wat typisch NL’se dingen was ook niet verkeerd geweest. We maken deze avond dan maar onze eigen Luna Friet met natuurlijk pindasaus! ;-)

Back in time

Donderdag 22 mei 2014 @ 00:47

Het is een heerlijk eiland, Rodriguez. Je kunt er weer wat boodschappen doen, het is gezellig wat rondstrollen door het stadje, er zijn verschillende dingen te bekijken en je ligt gewoon lekker rustig aan het dok. Dat laatste is met name ’s ochtends lekker, want elke ochtend gaan we een vers (en nog warm) stokbroodje halen. Feestje!

Afgelopen zondag zijn we langs de kust naar het noorden van het eiland gelopen, langs de verschillende strandjes. We hebben heerlijk geluncht bij Le Marlin Bleu en natuurlijk de specialiteit van het eiland genomen, Ourite Safrane, inktvis in safraan-saus. Lekker! Op zondag zijn de mensen van het eiland ook vrij (op wat restaurantjes na) en de mensen gaan wat in de tuinen hangen, langs het strand en kletsen gezellig met elkaar, maken samen wat muziek en spelen jeu-de-boiles.

Maandag zijn we, samen met Inish, met de bus naar het Francois Leguat Reserve gegaan. De bussen zijn geweldig hier! Van die hele oude, mooi opgeknapt in eigen kleuren, stikkers en namen. Ze zijn erg goedkoop en rijden over heel het eiland. Naar het park was het vanaf de busstation nog een hele tippel in de hete zon. Het park is vrij groot en gingen met een gids aan de wandel. De ‘attractie’ hier zijn de enorme (land)schildpadden, volgens mij familie van de wijle Lonely George op de Galapagos. Ze zijn ook echt enorm! En het is een prachtig gebied, heel dor, met koraalrotsen en struiken. En daar tussen lopen de enorme Stoffels gewoon rond. Het zijn net huisdieren, want ze komen echt naar je toe om aangehaald te worden! Ze steken hun lange net uit en vinden het heerlijk als je ze daar aait. Heel grappig!




Op het terrein, of eigenlijk onder het terrein, is een groot grottenstelsel. De grote grotten zijn met de gids ook te bezoeken. Prachtige stalagmieten en stalagtieten! En met een klein looppaadje hadden ze de grot vrij intact gelaten. De rondleiding duurde zeker 2 uur en de gids was super, met leuke grapjes en verhalen. Na de grot kwamen we uit, in een soort canyon met hoge rotswanden, waar nog meer grote schildpadden lopen. Het was net of we terug in de tijd gingen. De grootste was ook echt enorm! Ze kunnen zelfs meer dan 200 kg zwaar worden en volgens mij kwam nummer 19 (ze hadden allemaal een nummer op hun rug, haha) daar aardig bij in de buurt.




Heerlijk geluncht bij het park en daarna weer aan de trip terug. Josien was slim en stak bij de eerste de beste auto die ze hoorde haar duim omhoog en dat werkte! We werden mooi bij de bushalte gedropt, waar de bus al meteen aankwam. Dat scheelde een aardig loopje!