Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Wachten

Maandag 27 augustus 2012 @ 23:25

Niets is zo veranderlijk dan het weer. Maar ja, dat wisten we al, met dit onstabiele weer. Vanochtend in de regen al heel vroeg boodschappen gaan doen. De lucht was grauw, zwart en grijs en vol met dikke wolkenpakken. In Nederland blijft het dan zo de hele dag. Vandaag was dat hier ook. We zijn dan ook nog niet vertrokken. Het was namelijk hoofdzakelijk windstil. Bij de gigantische regenbuien zat af en toe wel wat wind, maar die kwam van alle kanten. Geen fijn weer om te gaan dus. Aangezien we ook niet in een mega hurry zijn, toch maar even blijven liggen. De gribfiles geven wat stabieler weer vanaf morgen, dus hopelijk hebben ze gelijk.

Het dorpje is klein, maar erg netjes met verschillende (ook kleine) supermarktjes. Waar ik volgens mij nog nooit over geschreven heb, maar waar ik me toch elke keer over verbaas, zo ook vanochtend hier, zijn de graven. Hier in Frans Polynesia is niet zoiets als een centrale begraafplaats. Nee, de overledenen worden gewoon in de tuin begraven. Heb je een grote tuin, dan krijgen ze een mooi geïsoleerd plekje achteraf. Is je tuin wat kleiner? Tja, dan kan het zijn dat je zelfs in het voortuintje komt te liggen. Zo bijzonder om te zien hoe ze hier met de graven omgaan. In Huahine zag ik een jochie domino zitten spelen met z’n broer. Z’n broer zat op een stoel aan de ene kant van de tafel, het jochie zat op het graf. Ik heb het vaker gezien, het wordt gewoon als onderdeel van de tuin en tuinmeubilair gebruikt. Soms hebben ze een mooi afdakje boven de graven gemaakt en wat is dan praktischer, zodat je was niet verkleurd door de zon, om het dan onder het afdakje te drogen te hangen? Heel bijzonder, zeker omdat er op zo’n andere manier mee omgegaan wordt.

Verder weinig nieuws over vandaag. Het is dan zo’n nutteloos ‘wachtdagje’, gaan we toch nog weg of toch morgen maar. Luik open, even wat frisse lucht en dan snel weer dicht, want het regent alweer. Vanavond zagen we dat de wolken stabieler weer aangeven, dus hopelijk komt er morgen een berichtje, vanaf het water.

Trog, strand, manta en afscheid

Zondag 26 augustus 2012 @ 17:26

Maupiti heeft weer schitterende witte stranden, van het aller fijnste zand. De laatste dagen staan in het teken van gribfiles, wind, veel of weinig, onstabiel weer, trogs, weerfronten en in dat kader, vertrekken naar Palmerston of nog even wachten? Al weken is het rustig, stabiel weer en nu moeten wij verder gaan en is het onstabiel weer. De weerberichten kennen het woord ‘trog’ ook en gebruiken het overvloedig. ‘Within 48 hrs a through will pass on…’ Wij hebben voor het eerst goed met een trog kennisgemaakt tijdens de oversteek van Nuku Hiva naar de Tuamotus. En laat ik zeggen dat de eerste indruk ons niet zo goed is bevallen, wij mijden trogs dan ook liever. Nu spreken de weerberichten wel over trogs met max 25 knopen wind (6 bft), dus niet van die zware als we eerst hebben ontmoet. Maar dan toch, het woord lokt bij mij geen geruststelling uit. Dus de laatste dagen wordt het weer nauw gevolgd en heeft het hier op de ankerplaats hard gewaaid. Tijdens de trog met max 25 knopen, waaide het toch wel ietsie harder. Maar, na een hele regenachtige dag gisteren, is het vandaag duidelijk rustiger. De wind is ook wat gaan liggen zoals de gribfiles aangaven. De komende dagen blijft het wisselvallig, van windstil tot veel wind, maar het ziet er niet heel erg uit. Voor nu is de planning dan ook, dat we morgen verder varen naar Palmerston, een klein eiland van de Cook Islands. Verwachting is zo’n 6 dagen varen.

Eergisteren hebben we nog wel even heerlijk gesnorkeld. Er is hier een ‘manta cleaning station’. Jawel!! De manta’s komen daarheen om zich te laten ‘poetsen’ door andere visjes. Klinkt wel grappig. We hebben inderdaad veel manta’s gezien en een paar eagle rays, maar het was erg slecht zicht helaas. Daarna verder gevaren om in de pas te snorkelen. Dat was gaaf!! Heel veel, hele grote anemonen, met grote anemoonvisjes. Heel veel koraalvlinders en heel veel andere vissen. Geweldig!! Ik heb ook een hele grote black tip shark gezien, maar die zwom heel rustig en cool voorbij.

Gisteren ons dus overgegeven aan het rustig dagje aan boord. Wat doe je anders als het hard waait en regelmatig regent? Vandaag is het weer ok, met veel zon en een strak blauwe lucht. Maar toch is het een baaldag. We nemen namelijk afscheid van Mark en Vanessa (Cornelia). Zij vertokken vandaag rond de middag al. Hopelijk zien we elkaar weer ‘along the way’. Als je zo’n lange tijd samen op vaart, is het altijd k om gedag te zeggen….

Wij liggen nu bij het dorpje, Vaiea. Nog even een laatste keer internet en morgen stokbrood halen voor vertrek.

Dag Bora Bora!

Zaterdag 25 augustus 2012 @ 02:44

Dat de tijd vliegt weten we nu wel, maar soms verbaas ik me er weer enorm over. Ik snap niet waar hij heen vliegt en blijft.
.
We zijn namelijk alweer een eiland verder, Maupiti. Ons laatste eiland in French Polynesia. Ik vond het moeilijk om Bora Bora achter ons te laten. Soms pakt een eiland je. En dat is dan niet omdat het er mooi is ofzo, gewoon de energie is goed. En het is er toevallig ook mooi en je kunt er leuke dingen doen. ;-)
.
Een paar dagen geleden zijn we voor anker gegaan bij een wereldberoemde bar/restaurant, Bloody Marys. In de 70-er jaren begonnen met 5 tafels, is het nu een grotere waanzinnig leuk gestylde tent, waar heel veel beroemdheden ons voor zijn geweest. Met het zand tussen je tenen en het rieten dak voelde je je echt helemaal 'in style' en dan nog aan dezelfde tafel als waar Paris Hilton heeft gezeten. Mijn 'marlin' smaakte waanzinnig en ook de spare ribs waren super. Groot voordeel voor de cruiser bij deze tent, je kunt er gratis water tanken. We zitten dus weer afgeladen vol en hoeven voorlopig geen dorst te hebben.
.
De dag erna een baaitje opgeschoven. We lagen tegenover de supermarkt, dus handig voor het boodschappen halen voor het laatste traject naar Nieuw-Zeeland. Maar eerst zijn we eergisteren nog 'even' Mountain Hue opgeklommen, 619 meter hoog. Phoe, en een klim was het! Het was wel waanzinnig schitterend!! Het uitzicht, het geweldig blauwe water met de motu's, het rif en het eiland. Maar ook de begroeiing, langs de basalt rotswand van de berg. Maar het was een klim. Voor het politiebureau linksaf. En daar ging het al omhoog en zo is het de 2,5 uur klim omhoog gebleven. Goed voor de kuiten en de bovenbenen, die we dan ook gisteren en vandaag goed voelen. Op sommige plekken was het bijna 90 graden omhoog en daar hingen dan touwen. Erg handig, maar voor mij, als niet zo'n 'dare devil', waren dit de mindere stukjes. Ik ben zo'n kwartiertje voor de top afgehaakt. Ik kon gewoon niet meer! Wetende, dat we ook weer moesten gaan dalen natuurlijk. Mark, Vanessa en Etienne zijn wel verder omhoog naar de top gegaan, waarbij ze een stuk van zo'n 30-40 meter moesten klimmen via een touw, zo stijl. Helaas hadden ze boven maar een heel kort moment waarbij ze tussen de wolken door konden kijken. Terwijl ik, een stukje lager, een waanzinnig goed en helder uitzicht had op de zuidelijke kant van Bora Bora en zelfs Ra'iatea en Taha'a heel goed kon zien! Eenmaal weer samen hebben we op een plat rotsstukje geluncht om daarna weer fris aan de afdaling te beginnen. Na zo'n totaal 5 uur (incl. omhoog en naar beneden) waren we, met trillende benen van de inspanning, weer op zeeniveau. Het was gaaf!!
.
's Ochtends hadden we al uitgecheckt, dus na het douchen, snel nog wat boodschappen doen. En toen zagen we dat de walvissen (Humpback whales) nog steeds in de baai waren. Dus wij er toch maar even heen. Helaas, maar ook zeer begrijpelijk, hadden ze de regels aangescherpt en mocht je nu niet zwemmen met ze en ook niet te dichtbij komen. Maar we hebben ze wel gezien!! Wij waren niet dichtbij, maar ja, als ze een paar meter naast je dinghy omhoog komen, daar kan ik niets aan doen. Alleen maar schrikken! ;-)
.
Als afsluiting van Bora Bora zijn we nog een biertje gaan drinken in Mak Tai, weer een prachtige tent met zalige live muziek. Daar ook even gezellig met de Happy Bird bijgekletst. En toen was het klaar, eten en de volgende ochtend vroeg weg naar Maupiti. Het was een heerlijk zeildagje met de genaker. Heel veel (Humpback) walvissen en een orca gezien onderweg en net voor de ingang bij Maupiti waren een groepje 'spinner dolphins' heerlijk aan het spelen voor de punt! De pas, het rif door, was een eitje. Het was al dagen rustig weer. De golven en wind staan er, voor 90% van de tijd namelijk recht in, en al het water uit de lagoon, moet er ook via deze weg uit, het kan er dus goed spoken.
.
En wat is het heerlijkste van cruisers? Op het moment dat het anker echt net de grond raakte werden we al uitgenodigd voor de 'potluck' op het strand. Daar zeggen we geen nee tegen! Sateetjes op het vuur en allerlei hapjes van allerlei cruisers. Tot laat lekker kletsen bij het kampvuur!
-----
At 24-8-2012 0:38 (utc) our position was 16°28.40'S 152°15.04'W

Manta's

Maandag 20 augustus 2012 @ 15:43

We zijn nog steeds vol van het zwemmen met de manta's. Geweldig! Eergisteren zijn we nog twee keer gaan snorkelen op dit geweldige plekje. En gisteren zijn we weer verder gevaren. Naar de achtertuin van het Hilton hotel. Mooi stekkie! Cornelia heeft 's middags, in een andere baai nog gezwommen met walvissen! Dat was helemaal cool. We liggen nu in die baai, hopelijk zijn de walvissen er nog en kunnen wij er ook nog even mee zwemmen.

Lukt dat niet? Dan gaan we gewoon aan de Happy Hour bij Bloody Mary's, de bar waar we nu voor liggen. Komt goed, hier in het paradijs.