Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Weer mijlen maken

Zaterdag 07 februari 2015 @ 08:15

Een van de dingen die we ook deden toen we de auto nog hadden, was boodschappen. Dat had ik rechts en links al geschreven, maar dat hebben we nog een paar keer meer gedaan. Want ja, ik ben toch wel een beetje obsessed dat ik genoeg eten aan boord wil hebben. ;-)

We gaan namelijk weer wat mijlen maken in de Atlantische Oceaan en onze eerste stop wordt St. Helena, zo’n 1.700 mijl weg. Daarna 700 naar Ascension en dan is het even kijken wat we doen. Maar, alles opgeteld zijn we pas na zo’n dikke 5.000 mijl in het begin van de Carieb. We rekenen altijd met 100 mijl per dag (al gaan we vaak wel wat sneller), dus dan zijn dat 50 dagen zeilen en dan nog de stoppen op de zuidelijk eilanden.

Vandaar dat ik heel veel wc-papier aan boord heb. Veel rijst en meel. En nog heel veel ander spul. Daarom dat de boot ook goed gecontroleerd wordt en alle kleine reparaties worden gedaan. En we zijn inmiddels zo goed als klaar. De afgelopen weken, had Etienne het ene klusje afgerond, diende het andere zich meteen al aan. In feite niet zo’n groot probleem, nu liggen we toch in een haven en hier is veel te koop. Inmiddels is hij door z’n lijst heen. Ik moet binnen de punt nog even beter indelen, want er moeten nog extra dozen in voor de verse groenten en fruit.

Deze week had ik nog lekker wat gebakken, zoals muffins en lasagna, waarna de gasfles opnieuw gevuld kon worden. Er zijn hier twee fijne wasmachines, dus alles is ook weer schoon. De route staat al in de kaart... Gisteren heb ik dan ook lekker niet veel gedaan en Etienne had dus ook al z’n klusjes afgewerkt. Aan het einde van de middag zijn we gezellig wat gaan drinken in de yachtclub. Inmiddels is er een aardig groepje met cruisers dat ook weg gaat en wat Zuid-Afrikanen die al tig keer rond zijn geweest, dus de gesprekken zijn zeer geanimeerd.

En dan is het wachten op het weer. Zoals het er nu uitziet gaan we woensdag weg. Het weer is duidelijk stabieler aan deze kant van de kaap, want het ziet er al lange tijd goed uit.

Tafeltje dekje, atomen en elektronen, District Six

Vrijdag 06 februari 2015 @ 15:32

De afgelopen dagen hebben we weer heerlijk rondgekeken hier in Cape Town en omgeving. Het lekkere is dan om de dagen af te wisselen. Een dag op pad, een dag wat moet-dingen.

Vanaf de haven heb je prachtig zicht op de Tafelberg. We hadden al in de gaten dat als het te hard waait of te bewolkt is, de berg is gesloten. Dus als we nog wilden, moesten we gaan wanneer het kon. En maandagochtend was het een prachtige strakblauwe lucht, zonder wolkje! Dus vroeg uit de veren. Het is relatief koud ’s nachts, zo’n 17 graden, dus vroeg in de ochtend is het nog erg kil.

We hadden geluk, geen wachtrij voor een kaartje en we konden al vrij snel met de gondel mee omhoog. De ‘gondels’ hebben een draaiende vloer, waardoor je alle kanten heen kunt kijken. Het uitzicht boven is werkelijk schitterend!! De Tafelberg is 1073 meter hoog en 6 keer zo oud dan de Himalaya, waardoor het de oudste berg van de wereld is. De original bewoners van de kaap, de Khoi/San, noemden de berg ‘Hoerikwaggo’, ‘berg van de zee’.


Je hebt een pracht zicht op de stad en het is goed zichtbaar dat de bergkammen de stad flankeren. Je kijkt helemaal naar Kaap De Goede Hoop.


Het was niet zo koud boven, het is er wel droog, met struiken en rotsen. Er wonen veel rotsdassen, hele grappige, op het oog schattige, beestjes. Verder kingfishers, veel vlinders en typische begroeiing met mooie bloemen. We hebben een paar uur rondgelopen en genoten van de uitzichten.


Dinsdag zijn we langs de Westkust gaan rijden. De Atlantische kust. Ook hier weer een schitterend gebied! Zeker langs het strand, enorme stranden, met witte duinen en een aantal leuke, toeristische, plaatsjes; Blaauwbergstand, Melkbosstrand, Silwerstroom, enz.

Aan de kust zit de enige kerncentrale van Afrika, Koeberg. Eromheen is een groot natuurgebied waar je kunt wandelen en fietsen. Wij wilden wat rondlopen en het bezoekerscentrum bezoeken. Het informatiecentrum ging over de kerncentrale en de andere centrales van Eskom. Super interessant!! Het hele nucleaire proces werd uitgelegd. Later spraken we nog met een man die daar de trainingen geeft. We zijn er dan ook een paar uur zoet geweest en weten nu precies hoe het werkt. Iets anders dan door het natuurgebied lopen, maar, voor ons dan, zeker zo’n goed tijdverdrijf.

Hierna zijn we wat verder van de kust gegaan en dat was een heel andere omgeving. Heel droog nog steeds, maar enorme vlakten met goudkleurige begroeiing of wijnranken. Enorme vergezichten over de glooiende heuvels. Ik weet niet hoe vaak ik het woord ‘prachtig’ heb gezegd!

Hierna toch maar snel een lunchadres gezocht, want het was al dik halverwege de middag. We kwamen terecht bij een heel leuk restaurantje in het plaatsje, met de meest geweldige naam, Darling. Dat vind ik altijd een van de highlights van zo’n dag, gewoon rondrijden en dan maar kijken waar je gaat lunchen. Vaak kom je dan op een speciaal plekje.

Weer dwars terug naar de kust en via Yzerfontein terug naar huis. De plaatsjes aan de kust lijken op vakantiedorpen of waar pensionadas nog lekker genieten. Prachtig opgezet en in een super mooie streek.

Donderdag moesten we de huurauto alweer terugbrengen en toen we zaten te ontbijten belde Dalwhinnie! Zij waren op weg naar Kaapstad. Afgesproken in de stad en eerst gezellig bijgekletst bij een paar bakken koffie. Daarna hebben we het Castle of Good Hope bezocht. Gebouwd om Kaapstad te verdedigen, maar in al de dikke 530 jaar is dat niet nodig geweest. Het is een mooi kasteel met 5 bastions en dient nog steeds al een dependance van het leger. Onze gids was een geanimeerde, grappige verteller, die al begon dat dit de beste rondleiding van je leven zou worden. Dat weet ik niet zeker, maar hij zit zeker in onze top 3! Toen hij na afloop ons nog een perfecte tip voor een lunchadres gaf, kon hij helemaal niet meer stuk. ;-)


In het centrum verwees hij ons naar de Aziatische Eet-bazaar (of zoiets). Een prachtig oud gebouw, zowel van buiten als van binnen. Je kon kiezen wat je wilde eten, van pizza tot curry en van shoarma tot een burger, dat betaalde je en ging je met je bonnetje naar de sectie waar ze het voor je bereiden en dan een tafeltje zoeken. Het was super lekker!!!

En daar kwamen even later ook Wayne en Ally binnen (Blue Heeler, Australische cruisers). Zij waren onderweg naar het District Six museum en we hebben ons bij hen aangesloten. Dat was weer een schot in de roos.


Het is een klein, artistiek, rommelig museum in een kerkje. In ‘66 werd besloten dat District Six een witte wijk moest worden, met als gevolg dat alle bruine en gekleurde bewoners gedwongen werden om te verhuizen. Dit heeft uiteindelijk aardig wat tijd in beslag gehad en pas in ’84 was iedereen weg uit de wijk. In het museum zijn oude foto’s te vinden, verhalen van mensen, foto’s van de deportatie, enz. Indrukwekkend, met name omdat het ook nog zo kort geleden gebeurd is. Helaas was District Six ook niet de enige plek in Zuid-Afrika en is het uiteindelijk plan van herbouw niet eens volledig uitgevoerd. Als je sommige verhalen las, leek het zo te komen uit de tweede wereldoorlog, de deportatie van de Joden. Je beeld van de geschiedenis van Kaapstad en Zuid-Afrika wordt zo steeds completer. Maar wat ik ervan moet denken, weet ik (nog) niet……

Zwart-wit

Zondag 01 februari 2015 @ 10:12

Het was zwart-wit wat de hoofdtoon voerde deze week; witte dagen omdat we leuke dingen gedaan hebben, zwarte dagen omdat er wat tegen zat en ik weer even plat ging met migraine. We hebben zwart-witte vrienden gemaakt, zwart-witte vogels gezien, veel wit op de enorme kassabon van de supermarkt en het zag even zwart van de blikken, daarnaast witte stranden, met witte schuimkoppen op het water, zwarte stenen en veel zwart asfalt.

Dit was onze week in het kort. In het lang? Afgelopen maandag hebben we onze huurauto opgepikt. Meteen langs een paar watersportzaken en ons grootzeil bij NorthSails ophalen. Dinsdag alweer vroeg op pad, langs de kust naar Kaap de Goede Hoop. Wat een prachtig gebied is het hier! De kust is ruig, rotsig. Het waaide dinsdag super hard, wat het heerlijk spectaculair maakte. Perfect weer voor een kusttochtje.


Cape of Good Hope, Kaap de Goede Hoop, is het meest zuidwestelijke puntje van Afrika. Het is er droog, dor, rotsig en prachtig! In het verleden ook wel genoemd ‘Cape of Storms’, ‘Stormkaap’ En dat zien we vandaag weer. De uitzichten over het water, met deze dag enorme schuimkragen die worden weggeblazen, zijn schitterend. Tja, je bent nu eenmaal een zee-mens of niet. Het is een mooie rit, Chapman’s Peak Drive, met een stuk half overdekt, uitgehakt in de rotsen. De omgeving wordt afgewisseld met enorme platte vlakten afgeschermd door aan twee kanten zee en aan de andere kant de rotsige heuvels.


Net voor Simon’s Town is Boulders Beach, waar de Africaanse Penguins zijn. Heerlijk deze koddige diertjes! In de jaren 80 zijn ze hier aan land gekomen en tot die tijd gebleven. Een ‘slimmerd’ heeft er toen ook meteen een toeristische trekpleister van gemaakt. Het is een grote groep en de koddige diertjes zijn lekker aan het zonnebaden of zwemmen. We lunchen met uitzicht op de pinguins en rijden verder.


Bij Muizenberg slaan we af, we gaan terug naar Cape Town. Via de highway komen we langs verschillende Townships, enorme velden met golfplaten hutjes. Er net buiten zijn kinderen aan het voetballen. Later lees ik dat in een van deze townships alleen al 1,8 miljoen mensen wonen. En we hebben er verschillende gezien...

Woensdag doen we wat kleine dingen; terug naar NorthSail met het zeil, ik lig plat en Etienne vervangt de startaccu. We nemen afscheid van de oude die er een paar weken geleden mee stopte. Dat mag hij doen, hij was er al toen we de boot kochten en heeft een respectabele leeftijd gehaald. Donderdag gaan we naar Canal Walk Mall, een mega mega shoppingmall, met alles wat je je maar kunt bedenken. We doen alvast wat grote boodschappen voor de komende maanden en Etienne sjouwt zich een breuk met de kilo’s rijst en meel, flessen en blikken.

Vrijdag ben ik weer helemaal wakker en gaan we weer op pad. We gaan vanaf Muizenberg verder langs de kust. Bedoeling is Cape Aghullas, het zuidelijkste puntje van Zuid-Afrika, maar zover komen we niet. Het is namelijk weer onwijs mooi! Deze weg is nog prachtiger dan Chapman’s Peak Drive. Als het zand de weg overwaait en we tussen de duinen rijden krijgen we heimwee naar NL, dit lijkt Zeeland wel! Verder waait het weer lekker en we genieten van de zee en van de valleien en steile rotsen aan de andere kant.


Bij Betty’s Baai maken we een detour, hier moeten ook pinguins zijn. En ja, deze kolonie is nog groter! Ik maak weer een paar honderd zwart-wit foto’s. Ze blijven koddig en leuk! We blijven (te) lang op het plankpad hangen om naar deze beestjes te kijken.


Onderweg lunchen we in een super schattig restaurantje en rijden dan weer verder langs de prachtige kustweg. Bij Hermanus is het al eind van de middag en Cape Aghullas is nog veel verder. We besluiten terug te gaan, via de kortste weg. Maar zelfs die weg is schitterend! Het was weer een heerlijk dagje.

Zaterdag gaan we weer naar de shopping mall. De combinatie nieuwe boordcomputer en beeldscherm blijkt om de een of andere reden niet te werken, dus we gaan een nieuw beeldscherm kopen. Eerst lekker aan de koffie natuurlijk, beeldscherm scoren en dan weer wat tassen volladen.

De verdere middag ben ik druk met alles reorganiseren en wegstouwen. Etienne pakt een nieuw project op en ontfermt zich over de watermaker. Vandaag doen we rustig aan, nou ja, we blijven thuis, maar zijn druk met allerlei dingen. Soms vraag je je af hoe zo’n boot in vijf tellen zo’n bende kan zijn en waar alles dan even later ook weer is gebleven... ;-)

Driven by Freedom - Gedreven door Vrijheid

Maandag 26 januari 2015 @ 07:09

Vandaag was een van die dagen die een onuitwisbare herinnering creëert. Voor mij is het er eentje die je kunt vergelijken met als je een steentje in het water gooit; je krijgt een golfje en daardoor is het water nooit meer hetzelfde.


We zijn naar Robben Island geweest. Het eiland waar Nelson Mandela 18 jaar gevangen heeft gezeten. Onze gids was een van de gevangen daar geweest, voor bijna 10 jaar. Hij was een politieke gevangen, een saboteur, zoals ze dat toen noemde. Hij vertelde over z’n leven daar, hoe het was. Het verschil tussen de zwarten en de gekleurden. De bewakers waren wit. En er is ooit één witte gevangene geweest. Maar voor kort, hij werd daarna gedeporteerd naar de gevangenis in Pretoria, waar alle witte zaten die naast de zwarten vochten tegen de Apartheid. Hij vertelde dat de zwarten, waaronder ook Nelson Mandela en onze gids, minder te eten kregen. Geen brood, alleen maar mais. In de tijd van Mandela mochten zij maar 2 brieven per jaar ontvangen en schrijven en douchen met zeewater, eens per week. Toen onze gids er zat was dit al veranderd naar elke maand een brief en vaker douchen met zoetwater. De omstandigheden waren niet meer zo hard.


Onze gids zei heel mooi: “Changes weren’t drop to us by the sky, it was done by the ones who were here before us.” Oftewel “De veranderingen kwamen niet uit de lucht vallen, zij kwamen door degene die hier voor ons waren.” En die veranderen waren groot, in verhouding met hoe slecht in de begintijd van Nelson Mandela was. Maar dan nog, het was een gevangenis en niet te vergelijken met die van nu. De hokjes waren klein, je moest op een emmer, enz. Of je zat met meer dan 60 man in een ruimte, met een paar toiletten en een paar emmers.

In het begin zaten alle criminelen bij elkaar, maar later werden de politieke gevangen gescheiden van de anderen. Zij werden ook meteen slechter behandeld, mochten bijvoorbeeld niet naar een begrafenis van een familielid. Dat was te gevaarlijk. De moordenaar mocht zonder pardon.

In de jaren 80 werden er verschillende propagandafoto’s gemaakt. Het Rode Kruis en Amnestie waren zich met de omstandigheden op Robben Eiland aan het bemoeien. Op een van de foto’s zag je de binnenplaats, aan de ene kant de politieke gevangen die verstelwerkzaamheden aan het doen waren aan oude uniformen en aan de andere kant de andere gevangenen die rotsen zaten te vermalen, het zware werk. De boodschap was dat ze politieke gevangen dus beter behandelden dan de anderen. Maar, vertelde onze gids, zodra de boodschap was overgekomen, werd de situatie weer als vanouds. De politieke gevangen moesten werken in de kalkgroeve, zwaar werk en zonder bescherming, waardoor zij later onder andere veel last kregen van hoornvliesontsteking.

Bij de foto deelde onze gids, niet wetend, ook een van mijn overtuigingen; “dat niemand slecht wordt geboren.” Toen ik reageerde dat ik het daarmee eens was, boog hij zijn hoofd en keek naar de grond. Na een tijdje keek hij mij weer aan en zei dat hij “geen haat kon blijven voelen naar de blanken. En dat het heel belangrijk is dat wij dat onze kinderen ook vertellen.” Ik kon niets anders dan geëmotioneerd knikken.


Hij vertelde hoe het boek van Nelson Mandela, “Long walk to Freedom”, uit de gevangenis is gesmokkeld. Een pracht verhaal wat de saamhorigheid van de gevangen duidelijk aangaf.

Robben Island (iets meer dan 5 km2) heeft verschillende functies gehad: het was een walvisstation, slavenhandelplek, leprakolonie en van 1961 tot 1996 de beruchte gevangenis. Nu is het een museum en vermeld op de Unesco World Heritage list. Het is bijzonder dat voormalige gevangen, we hebben er meerdere ontmoet, nu gids zijn en er nog wonen. Zij vinden het van groot belang dat het verhaal van hen en de Apartheid wordt verteld, wat maakt dat zij daar nu nog zijn.

Naast Nelson Mandela hebben er nog vele andere bekende namen gezeten, namen die van betekenis waren voor de val van de Apartheid. Als je dat zo kunt stellen. Nu is de situatie hier in Zuid-Afrika weer scherp. De huidige president heeft zoiets gezegd als dat alle ellende in het land komt doordat de ‘witten’ tig jaar geleden hiernaar toe zijn gekomen. Ik vind het beangstigend dat iemand deze tweestrijd zaait. Jammer ook, want Zuid-Afrika is een prachtig land, met mogelijkheden, als men dat wil. Maar na het gesprek met onze gids van vanochtend, heb ik ook wel hoop dat het uiteindelijk misschien wel goed komt. Er zijn nog mensen die anders denken…..

Goede hoop (deel 2)

Vrijdag 23 januari 2015 @ 12:46

We zien de bergachtige kust en het is een heerlijk dagje zeilen weer. De genua kan er weer bij uit, wat fijn is, want de stroom zijn we nu helemaal kwijt. Langzaam zien we Kaap de Goede Hoop naderen. Het is heiig op zee en de kaap is gehuld in een dunne mist. De anderen boten gaan hier Simon’s Town in, een stukje boven de kaap. Wij gaan rustig verder en glijden langs de kust. Het is bijzonder en we halen herinneringen van onze reis op en worden bijna emotioneel bij de gedachte dat we nu deze beroemde kaap ronden. Een kaap waar je al zoveel over gehoord hebt, vroeger als kind en later. En nu, nu varen we er langs. We zien schimmen van de rotsen als de zee steeds rustiger wordt.


Kaap De Goede Hoop. Ik heb me laten vertellen dat ze de kaap zo hebben genoemd omdat de zeelui, die naar India of verder waren geweest, als ze hier deze kaap ronden, goede hoop hadden dat ze weer thuis kwamen. Nou, wij hebben die goede hoop ook! Met name nu we de Indische Oceaan uit zijn. En dat zal dus hetzelfde zijn wat de vroegere stoere zeelui ook dachten; weg uit de Indische met haar verschillende minder leuke gezichten, heerlijk de vertrouwde Atlantic weer in.

En dat ervaren we letterlijk, want eenmaal aan de andere kant, verdwijnen de irritante golven, er blijft een hoge deining over. Zo herinneren we ons de Atlantic ja, een hoge deining, maar van een kant, dus weinig last van. Etienne ziet een zeehond boven op een vogel landen, was het om te eten of te pesten? We genieten. Wat een enorm bijzonder moment.

We gaan langzaam dichter langs de kant varen. Dat is altijd leuk, want dan is er wat te zien. Het is erg heiig op zee en op een bepaald moment lijken we bevangen te worden door deze mist. Hij komt dichtbij en we voelen de waterdruppels in de lucht. Maar hij overvalt ons niet. Hij lost langzaam weer op en het zicht op de kant wordt helderder.

We zien enorm veel vogels en zeehonden! Ontelbaar en we lachen als we een dikke bruine vogel voor ons weg zien vliegen, eerst springt hij op, om dan weer met z’n voeten op het water te landen om al fladderend, lopend over het water vaart te maken om op te stijgen. Een hilarisch gezicht!

Halverwege de middag starten we de motor, de wind kakt steeds verder in en zo kunnen we nog voor het donker Cape Town binnenlopen. En dat is leuk, want het is een prachtig gezicht! We zien de Tafelberg al vrij snel tussen de andere bergen doorpiepen en we bewonderen de ‘Twelve Apostels’ en Lion’s Head. Het is grappig, de hoogbouw staat bijna letterlijk tegen de helling van de bergen. Of andersom, de bergen staan letterlijk in de stad. Halverwege worden we verrast door een warme fohn, de frisse koele wind is omgeslagen in een warme bries. Heel aangenaam!


Als we Green Point bij Kaapstad ronden trekt de wind ineens aan naar 40 knopen. Lekker als je weet dat je zo moet gaan aanmeren. We zien de enorme commerciele haven opdoemen en draaien de haven in. We horen nog een zeilboot een mayday uitsturen, ze zijn stuurloos en dreigen op de klippen te lopen. Pfff, we zijn blij dat we in de haven zijn.

De Royal Cape Yacht Club is ietwat uit haar voegen gegroeid, de steigers liggen erg dicht bij elkaar en met de huilende wind, een uitdaging. We weten welke box voor ons is, maar niet waar deze is. We vinden hem toch snel en draaien de box in. Hij is iets te klein en terwijl de wind ons weer de box uit wil hebben leggen we vast. We verbazen ons over het feit dat de cruisers van tegenwoordig niet meer zo behulpzaam zijn.

Als je dan ligt, dan valt er een deken van rust over je heen. Eenmaal binnen is het stil, de wind is van je oren weg, de motor uit. Buiten stond er een warm windje, als we binnen stappen voelt het als een vrieskist. Het zeewater is stukken kouder en dat merk je op de boot aan alles. De vloer, het ijskoude water uit de kraan, het is koud in de kastjes en als je slaapt en tegen de wand ligt, moet er echt een dekbed tussen.

Ik ga snel koken en we genieten van de gebakken aardappeltjes met groenten. Heerlijk zo’n horizontaal liggende boot, die niet beweegt! We slapen dan ook perfect!

Goede hoop (deel 1)

Vrijdag 23 januari 2015 @ 12:44

Afgelopen maandag waaide het nog flink door de haven van Port Elizabeth. En van de verkeerde kant. Is dat een moment om te vertrekken?De gribfiles zeiden dat de wind aan het einde van de dag zou gaan draaien, zodat het bezeild zou zijn, de komende dagen zag het er dan goed uit. Dus een goed weergat om te gaan en de wind tegen kun je even gebruiken om uit de baai te komen.

Maar als het dan giert in de haven en de wind nog uit het zuiden komt, wanneer is het moment dan om te gaan? We hadden gedacht om vier uur, maar toen was het beeld nog niet anders. Alles was klaar voor vertrek; de zeilhoes eraf, er zat al een rifje in, voor drie dagen eten in de koelkast, enz.

In de haven waren er zo’n 8 boten van plan om weg te gaan, allemaal die middag. Maar niemand ging, iedereen lag te wachten. Waarop? Van het wachten wordt je erg onrustig, dus om vijf uur besloten we om te gaan. Het wordt nu laat donker, maar dan zijn we al gesettled op zee en kunnen we gegeten hebben.

Het zeil nog even voor de haven hijsen, port captain oproepen en naar buiten. Kort na ons hoorden we de rest ook de port captain oproepen. Iedereen lag te wachten op de eerste die zou gaan. Buiten was het niet verkeerd. Er stonden aardige golven, maar we zeilden prima weg! Eenmaal buiten de baai konden we overstag zodat we het meteen bezeild verder hadden. Super!

En ik werd niet ziek! Ik heb zelfs nog het koordje van de Hydrovane achterop zitten repareren. Het eten opwarmen ging niet erg van harte binnen, maar het smaakte me en daarna meteen plat voordat we het nachtwacht-stysteem ingaan en het was allemaal prima.

Het was weer eens een prachtige nacht, met duizenden, miljoenen sterren! Een aantal super helder en een aantal als waasjes er tussendoor. In de nacht kakte de wind in en hebben we de motor maar gestart. De zee was rustiger en dus overall prima nachtje.

In de ochtend ging de wind weer aantrekken, niet hard, maar genoeg om te zeilen. De zeilen in standje melkmeisje en we vlogen over het water. De zee was onstuimig, maar het ging prima. We hingen wat, we sliepen wat, we kletsten wat. En de dag sukkelde voorbij. We haalden de genua weg, de wind was aangetrokken en door de enorme golven zijn we dan niet meer zo koersvast. De nacht was weer mooi met al haar sterren.

De volgende dag is niet veel anders, we hangen en dutten nog steeds wat. Het is warm overdag. De zon brandt, maar de wind is koel, koud. We naderen Cape Agulhas, op de kaart het laagste puntje van Afrika. Het gebied waar de Indische Oceaan en de Atlantische samenkomen. Inmiddels gaan er alweer verhalen, zelfs over de marifoon rond, dat het bij deze Cape harder kan waaien en er een rare zee is. Tja, wat is nieuw, dat is altijd rond kapen. Maar wij ondervinden het deze keer niet. Cape Agulhas is ons vriendelijk gezind en we glijden er voorbij, met eerder wat te weinig wind.

Het is dan aan het begin van de nacht, de golven voorbij de kaap worden iets minder onstuimig, iets minder grillig, al komen ze nog van verschillende kanten. De sterren zijn weer overal en dan in de loop van de nacht wordt het steeds natter en kouder. En hoe koud! Het is, voor ons die gewend zijn aan tegen de dertig graden, met 18 graden binnen (buiten wil ik het niet weten) enorm koud. De wind snijdt door je heen! De afgelopen nachten waren al aardig fris, maar nu! We zitten diep genesteld in de slaapzak en zitten de nacht uit.

Gelukkig word het vroeg licht, om half vijf staat de zon al weer een stukje boven de horizon en voel je het heel langzaam wat warmer worden en de natheid wegtrekken. En ook deze dag worden we verrast door dieren naast de boot, geen dolfijnen, maar zeehonden!! De eerste die we zagen was nog even onidentificeerbaar, maar als we ze eenmaal herkennen zien we er honderden over de dag verspreid. Eenlingen, maar ook grote groepen. Ze duiken voorbij of liggen lekker op hun zij, met vin omhoog te zeilen of te slapen.

Stormachtig, koud en bijna weer gaan

Zondag 18 januari 2015 @ 15:54

De afgelopen dagen waren stormachtig. Niet zo zeer bij ons aan boord, don’t worry, maar buiten met het weer! Aan de andere kant van Madagascar had zich een cyclone gevormd, deze zorgde voor een groot lage drukgebied in het kanaal tussen Madagascar en Zuid-Afrika, met als gevolg dat het hier ook erg goed waaide. Eergisteren hadden we in de haven meer dan 40 knopen! Daarbij regende het keihard. Weer om lekker binnen te internetten of gewoon te hangen.

Gisteren en vandaag is het weer prachtig! Warme zon en een zacht briesje, dat in de middag iets aantrekt als het land opwarmt. En dan is de haven niet zo erg. We liggen minder te sjorren aan de lijnen. De YachtClub blijft gezellig, het is er altijd wel druk, gewoon lekkere (automaat) koffie en ’s middags een drankje, dan is het al snel goed.

Op een prima loopafstand zit een Superspar en met recht Super! Hij is groot en heeft heel veel! Zelfs heel veel glutenvrije producten. Dus even een paar pakjes broodmeel en ander meel ingeslagen en de noodzakelijke dingen voor de komende dagen varen.

Want, morgen gaan we weer verder. We moeten nog even kijken hoe ver we komen. Het weer is ok. Er staat nog een enorme swell, maar ja, ziek zal ik toch wel weer worden. Alvast maar veel koken en bewaren in de koelkast. Dat komt nu weer goed….

Want een paar dagen geleden roken we ’s ochtends ineens een hele stinkgeur, gesmolten plastic-achtig. “Het zal wel van buiten zijn!” Maar toch bleef het lang hangen, dus ik maar alles doorgeroken en toen ik het gootsteenkastje opendeed wisten we het meteen, hier kwam het vandaan! En het was duidelijk te zien, want er kwam rook uit een paneeltje op de unit van de koelkast! Shit!!!

Lang verhaal kort, een dag later en wat draadjes solderen deed hij het weer, voor een paar uur. Toen sprong hij in een storingmodus en wilde niet meer aan. Balen! Erover pratende met nieuwe Zuid-Afrikaanse vrienden van de Opela bracht de oplossing, Kevin had in Durban een nieuwe koelkast geïnstalleerd en het oude ‘schakelpaneeltje’ bewaard. Dat paste, dat deed het en dus dat hebben we overgenomen. Heel fijn, we hebben weer een koud kastje aan boord!

En dus kan ik morgenochtend weer voor een aantal dagen koken. Voor vandaag hebben we ons zelf verwend met lekkere speciale dingen van de supermarkt. Het eten is lekker hier bij de yachtclub, maar voor mij een beetje eentonig, dus af en toe een keertje is het wel lekker en anders kook ik gewoon. Geen probleem, mits we niet aan het varen zijn. ;-)

Port Elizabeth: olielucht met schokken

Donderdag 15 januari 2015 @ 09:37

Dinsdag, eind van de middag was er alweer een weergat. Dus rond vier uur maakten wij los. ’s Ochtends had ik al gekookt en we hadden lekker geluncht in een restaurant aan de overkant.

Het wegvaren was over een vlakke zee, maar buiten de pieren begon de deining al. Helaas was de wind nog teveel tegen, maar met de stroom mee ging het prima. Het was overall een prima tochtje, de wind draaide ’s avonds en toen konden we gaan zeilen. Even later meteen maar twee riffen in het grootzeil, want de wind trok goed aan en in squalls nog harder. We liepen perfect en de stroom gaf ons ook weer een super zetje! Het was wel een onrustige zee, golven kwamen van meerdere kanten. Ideale omstandigheden voor mij dus om ziek te worden en dat werd ik ook goed. Maar veel liggen en doen wat ik moet doen, dan kom ik het tripje wel door. Dit keer was het ook niet zo lang, want woensdagochtend rond 1300 uur waren we al in Port Elizabeth. We moesten nog wel even een hele tijd buiten wachten omdat er een groot schip naar buiten kwam, niet ideaal in de enorme deining!

En Port Elizabeth is ook verre van ideaal. Hoe zal ik het zeggen? Iedereen mopperde over Durban, ‘niet heen gaan’, enzo, nou, dat was een perfecte plek. Hier, well, een enorme olielucht die je op je lippen proeft als je zit te ontbijten is verre van fijn. Er ging een groot schip weg en die rookte en proestte mooi onze richting op. Daarnaast staat er een aardige swell de haven in, waardoor onze lijnen als elastiekjes ons in bedwang proberen te houden. De ergste swell wordt eruit gehouden door van die grote dikke drijvende leidingen waarmee ze olie op een plek houden. Dit helpt dus een beetje, maar niet genoeg. Verder zijn de steigers een combinatie van beton en verroest ijzer. En wetende dat de haven verwoest is geweest in een storm in 2008 en daarna weer is opgebouwd. We hadden verwacht dat ze dat wat anders zouden doen. ;-)

Gisteren hebben we niets gedaan, even gekeken of iedereen binnen was voor de wind en daarna wat gedut en gehangen. Lekker gegeten en geslapen als een roos. Want op een onstuimig zeetje met golven van elke kant, wordt er maar weinig geslapen. Vandaag eerst rustig koffie drinken in de Yacht Club met wat internet en daarna Port Elizabeth in. Eens rondkijken en een vers brood scoren.

De beruchte stroom

Maandag 12 januari 2015 @ 18:59

Zaterdagochtend gooiden we rond half 7 de touwen los in Durban. Het is typisch, soms heb ik zo'n gevoel met weggaan dat het niet lekker zit, ik wil nog niet, of ik ben er nog niet klaar voor. En andere keren, is het goed om te gaan. Waar dat gevoel door komt, daar ben ik nog niet helemaal achter. Ik kan er slecht tegen als het dagen voordat we gaan nog onzeker is of we nu wel echt moeten gaan, dat is een, maar zelfs als dat niet zo is, dan is het soms dat het niet lekker zit. En gaan we dan toch, dan wil dat ook niet zeggen dat we een rot tochtje krijgen, dus daar komt dat gevoel niet vandaan. Nou ja, misschien kom ik er nog achter voordat we weer terug in NL zijn, vooralsnog was het nu zo, dat het goed was om te gaan.
.
De zee is onstuimig rond de ingang van de haven. Verder is het lichte wind, maar nog wel op de neus. We varen een eind naar buiten en proberen de stroom te vinden. Vorige cruisers hebben ons gek gemaakt over 200 mijl in 24 uur, dus daar gaan we naar op zoek. De wolken geven de stroom aan, wij hebben weer een strak blauwe lucht, met een paar wolkjes boven land. Onze watertemperatuurmeter is er al lang mee gestopt, dus daar hebben we ook niets aan.
.
De wind draait en we kunnen gaan zeilen. We mopperen, waar is die stroom nou? Maar eigenlijk zijn we niet eerlijk, we lopen al snel 7,5 tot 8 knopen. Daar hebben we meestal toch echt wel wat stroom voor nodig en helemaal als de golven nog redelijk op de neus zijn en de wind erg weinig is. We blijven heel de dag zo lekker lopen, tegen de avond gaan we melkmeisje varen en trekt de wind aan naar 10 knopen, nog geen vetpot, maar onze snelheid loopt op tot over de 10 knopen! Wow, dit is de stroom waar iedereen het over heeft! En inderdaad, als je wat wind hebt, haal je makkelijk 200 mijl in 24 uur. Wij gaan dat niet halen, dit keer wisselt de wind af van tegen tot licht mee. Geeft niets, want met motoren (bij tegenwind) en zeilen met de lichte wind lopen we nog lekker door en halen we een overall gemiddelde van bijna 8 knopen!
.
Gisteren rond 7 uur 's avonds lopen we East London binnen. Buiten ziet het er al heel anders uit, witte duinen tussen groene heuvels. We liggen op de Buffalo River. In principe tussen een voor en achter mooring, maar wij liggen aan de kant tegen een andere boot. Super dus! Toen we eenmaal lagen, zijn we lekker gaan eten en konden we dit nachtje weer heerlijk rustig slapen.
.
Vandaag waait het hard hier! We hebben een leuk uitzicht want achter ons is een oude spoorbrug. Aan de overkant heb je nog een oud en in gebruik droogdok (1947) en onder de brug door kijk je een prachtige rivier op, met heuvels aan weerszijden. Jammer dat de brug te laag is.
.
De YachtClub zou dicht zijn op maandag, maar met 5 nieuwe boten komt de commodore himself de bar bedienen en wordt het waanzinnig gezellig. Voor nu even lekker eten en zo de gribfiles checken, even kijken wanneer we weer verder kunnen.
=====
This message was sent using Winlink, a free radio email system provided by the Amateur Radio Safety Foundation (www.arsfi.org) and volunteers worldwide. Replies to this message should be brief using plain text format and any attachments kept small. Use of this email system for monetary gain is strictly forbidden. See www.winlink.org/help for additional information.

Fast

Woensdag 07 januari 2015 @ 11:00

Het weer voor afgelopen maandag was dusdanig veranderd dat we veel meer wind op de neus zouden gaan krijgen, niet fijn, dus niet gegaan. Opnieuw inklaren hoeft dan niet, ze zien ons wel weer als we gaan uitklaren. We zouden zoveel uur voor vertrek immigrations moeten informeren, zij komen dan nog even naar de boot en dan de portcaptain bij uitvaart van de haven. En dan staat ineens immigrations, zondagavond op de steiger. “Ooh, jullie zijn niet weg?!” “Nee”, antwoord Etienne, “we hebben ook niet gebeld.” Ze waren super aardig, zoals elke keer en als we weg wilden gaan moesten we 8 uur van te voren ze bellen. Prima!!

Heel de week ziet het weer er niet ok uit, tegenwind of geen wind. Het frustrerende is dan, dat als je in de haven ligt het weer een bijna windstille dag is. “We hadden best kunnen gaan” zeggen we dan. Maar eergisteren waaide het super hard in de haven, tegenwind en dat klopte goed met de files. Het is dus nog even wachten. Zaterdag ziet het er nog steeds goed uit. Ik ga niet meer zeggen, ‘misschien zelfs wel voor verder te gaan’, want dat is de goden verzoeken. Laten we eerst maar eens tot East London varen, dan komt Port Elizabeth vanzelf. ;-)

Tot zaterdag vermaken wij ons wel. Uit eten met Inish op de Florida Road was gezellig, het is een mooie straat ook, chique huizen en veel restaurants en bars. Ook hebben we weer door de stad gestruind. Een paar straten parallel aan de haven en de dwarsstraten daarvan, barsten van de mensen en de winkels. Locale winkels, met t-shirts voor een euro, allerlei telefoons voor een tientje en de prachtige aardappels kun je gewoon op straat kopen. Maar daartussen heb je ook de Woolworth en Truworth, JeJ en nog zo’n soort zaak, een beetje V&D/Bijenkorf-achtig. Sjiek vergeleken bij de anderen. En dat geldt ook voor wat kleding-, juweliers en schoenenzaken. Alles zit hier door elkaar. Terwijl wij vaak de enige blanken op straat zijn.

Het is leuk dit drukke gebeuren. Helaas zijn er geen ‘koffietentjes’, maar wel heel veel fast food zaken. Van de bekende Mac en KFC, tot de onbekende Chicken Licken. Het is niet voor niets dat de meesten van de mensen hier enorm dik zijn. Rond etenstijd moet je niet bedenken dat je daar ergens een kippetje wilt gaan eten, er staat dan vaak al een enorme rij wachtende op straat. En buiten lunchtijd zit het evenzo vol. Maar ja, het is ook al snel te betalen, want ga je zo ver mogelijk de stad in, dan kost zo’n kip-menu omgerekend een euro!

Gisteren ging Etienne motorolie halen. Heel bijzonder, dat kun je hier alleen krijgen bij een soort V&D, de pompstations verkopen alleen eten. De zaak ging om 8 uur open, toen hij er om 8 uur was, stond er al een hele rij buiten te wachten! Dit keer was de openingstijd verschoven naar 9 uur, de medewerkers hadden training. Toen hij na negenen terugging was de rij verplaatst naar binnen, voor de kassa. Wachten is voor de mensen hier een dagelijkse aangelegenheid, is het niet voor de winkel, voor de kassa, om te gaan lunchen, dan is het wel voor het busje.

Er rijden hier lokale kleine witte busjes rond. Ik dacht nog dat die voor ons ook wel handig zijn, maar toen ik de rijen zag! Bijna van een hele blok lang! Mensen staan gewoon geduldig, netjes in een rij, naast de stoep, te wachten. Ze stampen veel mensen in zo’n busje, maar voor die enorme rij, hebben ze er wel een paar nodig. Wij lopen dus voorlopig gewoon maar. Of nemen de taxi, die is ook niet zo duur.

Etienne heeft gisteren meteen de brandstof en olie filters vervangen, dus tussen al het rustig aan doen en internetten gebeurd er nog wel iets nuttigs. Vandaag is het een regenachtige dag, heerlijk, want dan is het niet zo abnormaal warm!

2015

Zaterdag 03 januari 2015 @ 13:01

Ja, inmiddels heb ik dat al zo vaak geschreven dat ik weet dat we weer een getalletje verder zijn. Ook is het alweer de derde dag.

Op Oudjaarsdag zijn we gaan eten op een schitterend classic yacht, Sara, onze Deense buren hier in Durban. Peter en Lena hadden voor het hoofdgerecht gezorgd en ik had applecrumble en stoofpeertjes als dessert meegebracht. Het was erg gezellig, terwijl het stortregende buiten!

Aan het einde van de avond zijn we naar de yachtclub gegaan om de jaarwisseling daar mee te maken. Het feest daar was in volle gang met twee prima dj’s. Ze steken hier ook wel vuurwerk af, maar dat is een lachertje vergeleken met NL en dat kwam echt niet door de regen! ;-)

De volgende dag rustig aan gedaan en met Inish koffie gedronken. Gisteren zijn we gaan uitklaren. Er komt maandag een window aan, wat niet ideaal is en niet fijn zal gaan zijn, maar als we vooruit kijken, zie we voor binnen 10 dagen nog niets beters komen. Het is nu weekend. We weten nog niet of we gaan, maar we kunnen weg. Morgen de laatste check. In- en uitklaren is trouwens easy hier, ok, wat papieren invullen, maar het is vlakbij elkaar en op loopafstand. In het vervelendste geval moeten we maandag weer gaan inklaren. We zien het wel.

Durban is niet heel onaardig. Een interessante stad en er zijn wel wat dingen te doen. Gisteren zijn we naar een shoppingmall gegaan om boodschappen te doen. Dit was in een leuke buurt. We hadden lekker weer spareribs en tonijn gehaald voor op de Cobb (BBQ). Verder doen we het lekker relaxt aan en is surfen op internet een hoofdactiviteit.

Het is prachtig weer de laatste twee dagen, enorm warm. Vanavond gaan we met Inish uit eten in Florida Road. Er moeten daar verschillende restaurantjes zitten, dus gaan we daar maar eens kijken.

Aquarium en de stad

Dinsdag 30 december 2014 @ 15:51

We hebben besloten hier te blijven voor Oud&Nieuw. Het is toch leuker dit aan land te vieren. Er komt wel een goed window aan, maar toch ook met wel wat wind en met hierheen gaan was het aardig wat meer dan voorspelt, dus met dat ook nog in ons achterhoofd, blijven we hier.

En dus gaan we lekker Durban verkennen. Eerste reactie was “gatver, vieze grote stad”, maar als je goed kijkt is het best een interessante stad. Gisteren zijn we naar Ushaka Marina World geweest. Eerst een heel leuk stukje met, wel erg toeristisch, winkeltjes en restaurantjes en dan door Ushaka World in. Daar zit een aquarium, een waterpark, dolfijnen, zeehonden, andere dieren en nog wat leuk watergebeuren.


Het aquarium is in een ‘oud wrak’ en dat is echt super gaaf gedaan. Achter de ramen en in cabines zijn de aquaria gepositioneerd. Je zit op grote leidingen, vaten of dozen. Echt bijzonder. En het aquarium zelf is ook de moeite waard. We zijn er al in aardig wat geweest, maar deze is echt ook weer mooi. Veel verschillende soorten en de grote bak zit vol met haaien en een enorm grote (met uitsterven bedreigde) baars. Ze hadden er zelfs een klein haaitje dat op 4 december geboren is.


De dolfijnenshow was ook erg leuk en de pinguins blijf ik het einde vinden. Het was er erg druk, het was warm, maar niet heel zonnig, dus de mensen maakten grif gebruik van het waterpark en de waterbaan door het hele gebied heen. Hierdoor kom je ook overal natte mensen in zwemkleding tegen, weer eens wat anders. ;-)

Het aquarium haalt het water binnen vanaf de grote pier buiten. Het was op het strand druk en je had een leuk zicht vanaf de pier, op het strand, het enorme stadium en er voer net een cruiseschip de haven uit.

Bij de uitgang kregen we een Zulu-dansshow van een jongerengroep. Heel leuk! In traditionele kleding deden ze een krijgersdans, waarbij ze op het laatst zo hoog mogelijk sprongen en zich dan op hun kont lieten vallen….ai!!


Vandaag zijn we de stad ingelopen. Je wordt hier enorm gewaarschuwd voor criminaliteit, maar zo overdag voelen wij ons niet onveilig. Het is, zoals ik al zei, een bijzondere stad. Heel veel oude (niet zo oud als bij ons natuurlijk) architectuur, van begin van de vorige eeuw en dan ook hoogbouw uit de 6o’er jaren en later. Alles door elkaar, wat het rommelig maakt, maar juist ook interessant. Er is een shoppingmall in een oud fabrieksgebouw. Prachtig!! Er staat een schitterende clock-tower! En op straat staan de stoepen vol met kraampjes waar de mensen hun waar verkopen. Erg gezellig. Veel winkels, maar zoals zo vaak in dit soort landen, koffie drinken hebben we bij de McDonalds maar gedaan. Een gezellig tentje hebben we hier nog niet gevonden.


Het publiek is leuk om te bekijken! Heel gevarieerd en wij waren vandaag een hele lange tijd de enige ‘witten’. Oh nee, niet helemaal waar, er zat een blanke vrouw met zoontje te bedelen. Ze was niet erg aanspreekbaar helaas, ik ben altijd nieuwsgierig naar het verhaal achter de vrouw.

Durban

Zondag 28 december 2014 @ 17:20

We vertrokken aan het einde van de middag uit Richards Bay. Jammer, het was er echt leuk. En na een langere tijd op een plek wordt het bekend en dat is altijd fijn. Maar nieuwe dingen zien is ook weer geweldig.

De zee begon wat onstuimig, maar je hebt hier verschillende stromen vlakbij elkaar. Dat was duidelijk te zien aan de grote commerciële schepen die hier voor anker lagen. We zagen aan de achterste dat de stroom daar al de goede kant op liep voor ons, dus wisten we de stroom snel op te pakken. En dat was tof, zij hielp ons met wel 3 knopen!

We liepen dus een prachtige snelheid! De wind was nog wel scherp en met een lange tijd weer niet gevaren, dan gebeurt het weer, Denise wordt ziek. Jammer!! Ik was goed ziek en toen ik het eten stond op te warmen, ging het helemaal mis. Nou ja, jammer dan. Het was ’s nachts best fris, dus lekker weggedoken in mijn dikke jas en met mijn benen in de slaapzak was het wachtje best te doen. Als ik maar niet bewoog, dan bleef mijn maag ook rustig.

Halverwege de nacht de zeilen melkmeisje gezet en de wind trok verder aan naar zo’n 25 knopen, maar het was prima, het ging eigenlijk super heerlijk. Het is wel continu goed opletten, want we zaten in de scheepvaartroute. Tegen de ochtend gingen we de voor anker liggende schepen voor Durban alweer zien en om 11 uur knoopten we onze touwen vast.

We liggen recht voor de Royal Natal Yacht Club in Durban Marina. Vandaag lekker rustig aan gedaan, ingeklaard en verder lekkere koffie gedronken met internet in de Point Yacht Club. Het weer houden we in de gaten, misschien gaan we over een paar dagen alweer verder. We zijn dan wel op zee met Oud&Nieuw, iets wat we niet echt leuk vinden. Nog even kijken en ‘onze mind opmaken’. Voor nu liggen we lekker rustig.

Plakkerige kerst

Vrijdag 26 december 2014 @ 10:26

Onze kerst begon dit jaar al op 24 december met een gezellige braai in de Yachtclub. We waren met zo’n 5 boten, waarvan wij de enige NL’ers (de rest Duitsers en Oostenrijkers). Maar dat mocht de pret niet drukken. We hebben ook nog lekker gekletst met een Zuid-Afrikaans stel dat ook wil gaan vertrekken en daarnaast genoten van spare ribs en een tonijn filet.


Op kerstdag waren we uitgenodigd bij Joop, een Zuid Afrikaanse ex-cruiser die zich hier weer gesettled heeft. Enorm gastvrij, want de uitnodiging was voor alle cruisers en dat was toch een groep van bijna 30 man. Joop en Jacky hadden een schitterende gietijzeren pot buiten op een kampvuur staan met daarin een typisch ZA gerecht, ‘potkie’. Iedereen viel grif aan en daarna werd er gesmuld van alle meegebrachte desserts. Er waren een Engelse Christmascake en Duitse Kerstkoekjes. Ik had stoofpeertjes gemaakt, voor een hoop onbekend (ik heb het maar vertaald als Pear-stew ;-)), maar voor een paar Duitsers was het een herinnering naar de NL’se oma, die het ook altijd voor kerst maakte. Geslaagd dus en eigenlijk zo makkelijk te maken.



Het was onwijs gezellig!! Maar wel de heetste dag tot nu toe! Dik over de 40 graden werd het met al die mensen. Iedereen droop van het zweet en we waren jaloers op de kinderen in het zwembadje doken. En dan is het net zoals in NL, dan barst daarna het onweer met een paar spatten regen los. Ik heb nog nooit zulke klappen gehoord!

’s Avonds ben ik in stijl gebleven en hebben we een lekkere garnalencocktail gegeten, voor mij iets wat echt bij kerst hoort.

En dan vanochtend blijkt het weer toch weer zo veranderd, dat we vanmiddag weg kunnen. Oooh, de laatste dagen verschoof het continu een beetje en gisteren leek de vertrekdatum nog rond de 30e december. Ik had me al voorbereid op een oud&nieuw op zee. Maar nu is het weer anders. Dus na veel vijven en zessen hebben we besloten om weg te gaan. Zometeen gaan we hurry up uitchecken en dan de zee weer op. Het is zo’n kleine 100 mijl naar Durban. In het begin ziet het er nog een beetje onstuimig uit, maar de wind gaat draaien.

Voor jullie nog een fijne tweede kerstdag!!

Drive-in zoo

Maandag 22 december 2014 @ 09:37

Op een uurtje rijden hier vandaan, zie je ze nog voor je door de gate bent...


En wel bij Imfolozi-Hluhluwe Game Park. We hebben er twee dagen doorheen gereden! Geweldig!! Het park is verdeeld in het zuidelijke gedeelte (Imfolozi) en het noordelijke Hluhluwe. Het is een prachtig park! De natuur is schitterend! Het is heuvelachtig en van droog tot iets minder droog, grote keien en vergezichten. De hoofdweg is geasfalteerd, de andere wegen zand en steen. Maar met onze Chrevolet Spark prima te doen.


Buiten dat de natuur prachtig is, is het natuurlijk mega gaaf om de dieren gewoon zo naast je auto te zien. Zeker in dit park waren ze totaal niet schuw. Het park heeft de Big 5 (olifant, leeuw, luipaard, buffel en neushoorn). We hebben nu geen leeuwen en luipaarden gezien, maar juist wel heel veel neushoorns en die hadden we ‘nog nooit’ gezien! Dus onze Big 5 is compleet.




Alle dieren zijn groter dan in onze dierentuin, maar dat de neushoorn zo groot was, dat had ik niet verwacht. Wat een enorme dieren!! Het is heel triest dat er nu zoveel (illegaal) op gejaagd wordt voor hun hoorn. Geloof dat ze in China denken dat het potentie verhogend is, maar het is gewoon hetzelfde materiaal als onze nagels... Ze doen er veel aan om de ‘poachers’ te pakken en met succes, maar nog niet succesvol genoeg. Geregeld vinden ze een dode neushoorn zonder hoorns. Triest.


Maar ook de andere dieren zijn waanzinnig; impala, nyala, kudu, wildebeest, waterbuck, reedbuck, everzwijn, ‘warthog’, buffelo, apen, baboon, giraf, zebra, gier en nog een paar die ik niet goed kon identificeren. Hoe de natuur de dieren zo mooi maakt in tekening, het ene haartje is wit en het andere alweer zwart (bij een zebra bijvoorbeeld).


Het leukste was toen we langs een waterplaats reden en daar een tweetal buffels en zo’n vijf olifanten, incl. kleintje, zagen. De olifanten gingen een badje nemen om af te koelen, het was inderdaad enorm warm en daarna langzaam de steile helling weer omhoog. Hoe ze dan het ‘kleintje’ helpen!


Ook zagen we enorme kevers die ballen maken van verse poep, zodat hun vrouwtje er eitjes in kan leggen. Als de kevers vliegen klinkt het als een helicopter!


Zaterdag zijn we naar het St. Lucia Wetland gegaan. Een heel ander gebied, langs de kust, met duinen, moeras, vlaktes en enorme heuvels. Hier hadden we prachtige vergezichten! Het was helder weer, dus je kon enorm ver kijken. Alleen al daarvan genieten we super! En dan weer de dieren! Hier zaten ook veel vogels en heel veel roofvogels gezien. En natuurlijk, zoals in een echt ‘wetland’, de krokodil en neushoorn! Helaas van heel ver weg, dus voor de foto meer een zoekplaatje.


Het waren drie vermoeiende, maar onwijs gave dagen. We reden elke dag op en neer naar de boot, het was niet zo ver. Zodra het licht was gingen we op weg en hadden onze picknick spullen mee voor de lunch. Op prachtige plekjes kun je dan lekker je boterhammetje en salade oppeuzelen. In St. Lucia hebben we dat op het strand gedaan, ook weer eens heerlijk met je neus in de zoute wind.

Gisteren hebben we druk gewerkt aan boord. Buiten en binnen alles schoongemaakt en opgeruimd. De genua zit er weer op, alle diesel jerrycans zijn weer vol en er is alweer een tas met was schoon. Het was gisteren een prachtige dag, maar enorm warm! Het spelen met water is dan niet zo erg, maar binnen weer alles onder de bank in de punt opruimen en de boot schoonmaken is dan zweetwerk, om maar niet te spreken over het sjouwen met de zware dieseljerrycans. Vandaag kunnen we weer afkoelen. Vannacht begon het hard te waaien en het is vandaag bewolkt. Het is weer ‘koel’ en dat is fijn.

Vandaag boodschappen doen, even goed gebruikmaken van de auto en Etienne ‘pimpt’ onze verroeste gasfles weer even op. Vanavond weer een braai, dus dat is een gezellig vooruitzicht. Voor nu nog even terug genieten van de dieren van afgelopen dagen...





Vast, ons bospad en zout water

Dinsdag 16 december 2014 @ 15:12

En als de flow dan gaat, dan gaat hij ook snel... boot geschuurd, sommige plekken in de primer, wijzelf de schroefas weer op z’n plek en de motor weer vast. Dan antifouling’n, de bus voor het roer is klaar, dat opgehangen. Wijzelf de romp gepoetst en ineens zijn we zondagochtend klaar. He?!


Ok, de reling ligt aan stuurboordkant er nog af, we zijn een scepter aan het vervangen. Deze moet los geboord worden en Etienne gaat maandagochtend (gisteren dus) naar Yannie. Deze heeft een klein werkplaatsje, wij staan in z’n ‘voortuin’ en hij regelt het in en uit het water gaan en het werk aan de boot. Etienne hoort dan dat het dinsdag (vandaag dus) een nationale feestdag is en er hier niet gewerkt wordt. Voor maandag staan er twee boten op het programma. Een daarvan vraagt op dat moment om uitstel, waarop Etienne z’n kans schoon ziet. “Kunnen wij er niet meteen in dan?”

Even later komt Etienne aan boord met de vraag of ik al met Ally (SY Blue Heeler) heb afgesproken, want we gaan NU het water in. Euh?! Ok! Ik graai snel de stootwillen uit de punt, graaf de aanmeertouwen weer op en we halen de voorstag los. Als ik een fles water uit de koelkast pak en half in m’n t-shirt zit, worden de banden van de kraan al onder onze boot doorgehaald.

Vanaf een tuinstoel met m’n fles water sla ik alles gade. De banden worden aangehaald, touwen bevestigd en als we als een spin in een web in de kraan hangen vallen de houten stokken onder La Luna uit en zweeft ze. Altijd een vreemd gezicht. De tractor staat er al voor en rijdt La Luna naar de helling. Daar stappen we weer aan boord en zakken we verder af het water in. Ineens staan we stil. “Het is te ondiep”, geeft een van de jongens aan. Inmiddels staan we zo schuin dat het water al halverwege de kont komt en we liggen met de neus nog hoog en droog. De jongens weten niet goed wat te doen, want het water is zakkende. Lang verhaal kort; we laten de neus zakken en komen horizontaal, nog steeds ondiep, maar we drijven iets, gaan aan de achterkant los en de band eronderuit, Etienne start de motor en ze tillen onze neus weer iets omhoog, gas achteruit en zo zakken we uit de band en glijden naar achteren waar we een halve meter verder meer dan genoeg water hebben. We drijven!!


En alles is goed, geen water binnen, dus we varen naar onze box en meren weer af. Als ik binnen weer op onze eigen toilet zit, voel ik de boot wiebelen en dat is heerlijk, maar na een paar weken op vaste grond ook even heel raar. Ik zet koffie en we zitten allebei een beetje versuft op de bank. Ineens liggen we weer in het water! Fijn!!


Ik bel met Ally en maak een afspraak om ’s middags naar de supermarkt te gaan. Het is maandag, dus weer Braai-avond. Het wordt weer een gezellig avondje. We smullen van het vlees, de veggies en de maiskolven en het wordt een enorm latertje met Ally en Wayne van Blue Heeler, Australische cruisers die we hier en daar hebben gezien sinds Sri Lanka.

Vandaag ruimen we de boot binnen op. Het is NL’s herfstweer met veel wind en regen. Ook is het voor ons erg fris, de temperatuur komt niet boven de 25 graden. Een lekker keuteldagje. Gisteren had Etienne ons eigen bospad, wat ontstaan was in het gangboord (door de naaldbomen lag het vol met takjes, naalden enzo), al wat aangeharkt. Vandaag is dat een blubberbak geworden, maar we kunnen er niet mee zitten. Dit ruimen we wel weer op.


Morgen gaan we wat anders doen, ons huurautootje ophalen! We hebben besloten kerst hier te vieren en hebben voor ons gevoel, ineens een zee van tijd. We gaan dus ook toeristje spelen. In 2002 hebben we al een prachtige tocht hier in Afrika gemaakt (met een 4x4 met tent op het dak zelf rijdend met z’n tweetjes, door Zuid-Afrika, Zimbabwe en Botswana), dus als het rondrijden er niet van zou komen, was het niet erg geweest. Maar laten we eerlijk zijn, nu de kans er is, gaan we natuurlijk met vol enthousiasme!! Deze omgeving en parken hebben we toen niet gezien! Morgen eerst dus autootje ophalen en wat andere dingentjes doen. De Big 5 moet nog (heel) even wachten op ons, maar we komen er aan!

Crea met stroom, de Braai en menie

Dinsdag 09 december 2014 @ 15:22

En om kwart voor negen was het gisteren weer zover, de stroom eraf. Ze komen stroom te kort. Verhaal gaat de ronde dat ze onderhoud moeten doen, maar men hier dingen niet gerepareerd krijgen. Wij grapten al dat Etienne misschien wel kan bijklussen. Maar zolang de plant gedeeltelijk down is, doen ze aan ‘load shedding’. Op vaste tijden hebben bepaalde gebieden geen stroom. We hoorden alleen dat dit gebied ook Johannesburg omvat, dus volgens mij is het eerder dat op vaste tijden Zuid-Afrika geen stroom heeft. En dan is ‘vaste tijden’ ook nog flexibel, stroom uit gaat op tijd, stroom aan is bidden.;-)

Want in de krant stonden de tijden vermeld voor het weekend, maar vanochtend was het ook weer. Voor ons aan boord geen probleem, we hebben alleen geen internet, maar voor het werk is het gewoon K. Wij zijn namelijk zo goed als klaar met de klusjes die wij konden doen. Nu is het wachten op dingen die anderen moeten gaan doen; busjes voor de schroefas en roer, polyester repareren, schuren, enz. Gisteren zou er een mannetje komen om te schuren, maar die kwam niet. Achteraf niet zo’n probleem, want er was het grootste gedeelte van de dag toch geen stroom. De mensen mopperen hier al enorm, ook de winkels lijden eronder, de kerstinkopen moeten worden gedaan enz.

Zondag hadden we weinig zin, maar omdat wij met onze klusjes al aardig klaar zijn, was dat geen probleem en hebben we wat geluierd. Gisteren toch maar weer begonnen. Ik ben ‘s middags met Lucia en Josien naar de supermarkt geweest (Dalwhinnie had nog lekker een autootje) want ’s avonds was er weer een Braai. Het was echt super gezellig! We hadden weer wat vlees voor op de Braai en ik had wat veggie-spiesen gemaakt. Heel grappig, want ik kreeg meteen ‘commentaar’ dat veggies en Braai geen combinatie was. Toen ik zei dat ik creatief moest zijn want ik eet geen vlees, kreeg ik meteen uitgebreid tips, dat ik de veggies beter in de folie kan doen, lekker met knoflookboter, enz. Geweldig! En dus iets wat ik volgende week eens ga proberen.

Vandaag gaat het met de stroom goed en met de klusje ook wel. De bus voor de schroefas is klaar, dus de steun kan opnieuw gelamineerd worden en daarna primer, schuren en verder. Ik had een vruchteloze dag met verkeerde verf voor de ijzeren kielbouten. Daar moeten we ook even wat creatief over nadenken, want menie van 35 euro voor 11 bouten…. no way!

Verder is het een prachtig zonnig dagje en zijn de aapjes alweer voorbij gekomen. Ze ruiken het alleen als ik al aan mijn camera denk en gaan snel weg. Morgen weer een poging.

Weer op honk

Zaterdag 06 december 2014 @ 07:29

Zoals weken normaal al om kunnen vliegen, zo zijn ook de drie weken in NL omgevlogen. En voor ons gevoel zelfs nog sneller. We hadden het lekker druk met iedereen opzoeken. Heerlijk! Door een lieve vriend waren we ook mobiel en daar hebben we gebruik van gemaakt, want we hebben bijna elke uithoek van NL gezien. Wat heerlijk weer om met alle bekenden en familie lekker bij te kletsen. Ik mis dat namelijk echt wel.

We hadden het getroffen met het weer in NL. De eerste dagen een klein buitje, daarna prima, maar (erg) fris. Maar toen het, ons laatste weekend, echt koud ging worden met oostenwind, vertrokken wij alweer.

Het inchecken ging gelukkig goed, we hadden namelijk spullen in onze incheck-bagage, maar ook in onze handbagage waar de douane echt wel wat vraagtekens bij had kunnen zetten. Maar zelfs onze incheck-bagage hoefde niet open. Heel bijzonder! Maar fijn natuurlijk.

De vlucht terug was prima, 6 uur, dan een paar uurtjes in Dubai (we hadden vertraging dus iets korter) en dan zo’n 8 uur naar Durban. De eerste vlucht moesten we slapen, maar het vliegtuig zat vol en het was warm, dat lukte niet echt. De laatste etappe was rustiger, het vliegtuig was half leeg, ik ben ergens anders gaan zitten zodat Etienne kon gaan liggen. Echt slapen hebben we nu ook niet gedaan. Wat dutjes, maar daar rust je ook wel een beetje van uit.

Het was al donker toen we bij La Luna arriveerden. Ze lag er nog prima bij. Geen vreemde invasies of andere gekke dingen. We zijn vrij snel gaan slapen, want je merkt dat je dan toch wel moe bent.

De eerste dagen loop je rond alsof je nieuw bent. De boot ligt namelijk ook vrij overhoop, waardoor veel dingen niet op hun vaste plek liggen. We zijn meteen dingen gaan doen en in gang gaan zetten. Dat laatste klinkt veelbelovend, maar we zijn in Afrika. Dan gaat dat op een ander tempo als wij zouden willen. Dit frustreert, maar ja, niemand kan hier echt wat doen aan een stop bij een aluminium bedrijf. ;-)

Op m’n verjaardag ben ik boodschappen gaan doen en ’s middags hebben we met Inish een bakkie gedronken. Gisteren regende het bijna de hele dag, hierdoor was de stroom ook uit en was er het grootste gedeelte van de dag geen water. De stroom is niet zo’n probleem, we zijn aan boord toch zelfsupporting, maar de watertank was natuurlijk net leeg. We staan op paaltjes in het zand en als het dan een hele dag miezert wordt het een grote blubberbak, die je dan toch ook de trap op naar boven loopt.

Vandaag is het weekend. Het is dan wat rustiger op de werf, maar wij hebben nog wel wat klussen. Je kunt echt merken dat het zomer wordt, het is erg warm. Gisteren daarentegen was het heerlijk zo rond de 28 graden. Vandaag zullen we voornamelijk weer binnen bezig zijn; Etienne met de motor en ik met de kielbouten.

Weer thuis

Woensdag 03 december 2014 @ 10:04

Wow, dat is even wennen, weer langzaam internet, maar ook warm!!! Met andere woorden....we zijn weer thuis, op La Luna. Vlucht is prima gegaan en met La Luna is alles ok, geen slangen of apeninvasie. ;-) Later vandaag meer.

We komen eraan!

Vrijdag 07 november 2014 @ 07:26

Na dagen veel wind wordt het rustiger en gisteren was het een prachtig (warm) dagje! De Zululand Yacht Club is een leuke haven en club. Er liggen verschillende cruisers en Zuid-Afrikanen en dat maakt het een gezellig groepje. Er is elke dag happy hour in de bar en dat is heel goedkoop (bier en tonic samen voor net geen euro!).

Gisteren zijn we de kant op gegaan. Dit kan alleen met hoogwater en er was zo’n planning dat het al donker was eer we op ons plekkie stonden. Vanochtend worden we pas afgespoten en gestut. Het is weer even wennen. Ik heb er een hekel aan, op de kant staan, je kunt de wc niet gebruik en de andere afvoeren. Heel lastig!! De trap, dat gaat eigenlijk wel prima dit keer. We staan wel prima en kijken in een prachtig stukje bos, dit heeft als nadeel dat er heel veel muggen zitten, dus weer even de horren opgezocht.

En nu we daadwerkelijk op de kant liggen, kunnen we plannen maken en een daarvan is, NAAR NL! Gisteren meteen tickets geboekt en we landen dinsdag 11 november al op Schiphol!! We gaan de eerste december weer terug. Dan gaat het ineens snel en moeten er dingen geregeld worden. Maar we hebben er zin in om iedereen (gaat dat lukken?) weer te zien!!!