Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Weer mijlen maken

Zaterdag 07 februari 2015 @ 08:15

Een van de dingen die we ook deden toen we de auto nog hadden, was boodschappen. Dat had ik rechts en links al geschreven, maar dat hebben we nog een paar keer meer gedaan. Want ja, ik ben toch wel een beetje obsessed dat ik genoeg eten aan boord wil hebben. ;-)

We gaan namelijk weer wat mijlen maken in de Atlantische Oceaan en onze eerste stop wordt St. Helena, zo’n 1.700 mijl weg. Daarna 700 naar Ascension en dan is het even kijken wat we doen. Maar, alles opgeteld zijn we pas na zo’n dikke 5.000 mijl in het begin van de Carieb. We rekenen altijd met 100 mijl per dag (al gaan we vaak wel wat sneller), dus dan zijn dat 50 dagen zeilen en dan nog de stoppen op de zuidelijk eilanden.

Vandaar dat ik heel veel wc-papier aan boord heb. Veel rijst en meel. En nog heel veel ander spul. Daarom dat de boot ook goed gecontroleerd wordt en alle kleine reparaties worden gedaan. En we zijn inmiddels zo goed als klaar. De afgelopen weken, had Etienne het ene klusje afgerond, diende het andere zich meteen al aan. In feite niet zo’n groot probleem, nu liggen we toch in een haven en hier is veel te koop. Inmiddels is hij door z’n lijst heen. Ik moet binnen de punt nog even beter indelen, want er moeten nog extra dozen in voor de verse groenten en fruit.

Deze week had ik nog lekker wat gebakken, zoals muffins en lasagna, waarna de gasfles opnieuw gevuld kon worden. Er zijn hier twee fijne wasmachines, dus alles is ook weer schoon. De route staat al in de kaart... Gisteren heb ik dan ook lekker niet veel gedaan en Etienne had dus ook al z’n klusjes afgewerkt. Aan het einde van de middag zijn we gezellig wat gaan drinken in de yachtclub. Inmiddels is er een aardig groepje met cruisers dat ook weg gaat en wat Zuid-Afrikanen die al tig keer rond zijn geweest, dus de gesprekken zijn zeer geanimeerd.

En dan is het wachten op het weer. Zoals het er nu uitziet gaan we woensdag weg. Het weer is duidelijk stabieler aan deze kant van de kaap, want het ziet er al lange tijd goed uit.

Tafeltje dekje, atomen en elektronen, District Six

Vrijdag 06 februari 2015 @ 15:32

De afgelopen dagen hebben we weer heerlijk rondgekeken hier in Cape Town en omgeving. Het lekkere is dan om de dagen af te wisselen. Een dag op pad, een dag wat moet-dingen.

Vanaf de haven heb je prachtig zicht op de Tafelberg. We hadden al in de gaten dat als het te hard waait of te bewolkt is, de berg is gesloten. Dus als we nog wilden, moesten we gaan wanneer het kon. En maandagochtend was het een prachtige strakblauwe lucht, zonder wolkje! Dus vroeg uit de veren. Het is relatief koud ’s nachts, zo’n 17 graden, dus vroeg in de ochtend is het nog erg kil.

We hadden geluk, geen wachtrij voor een kaartje en we konden al vrij snel met de gondel mee omhoog. De ‘gondels’ hebben een draaiende vloer, waardoor je alle kanten heen kunt kijken. Het uitzicht boven is werkelijk schitterend!! De Tafelberg is 1073 meter hoog en 6 keer zo oud dan de Himalaya, waardoor het de oudste berg van de wereld is. De original bewoners van de kaap, de Khoi/San, noemden de berg ‘Hoerikwaggo’, ‘berg van de zee’.


Je hebt een pracht zicht op de stad en het is goed zichtbaar dat de bergkammen de stad flankeren. Je kijkt helemaal naar Kaap De Goede Hoop.


Het was niet zo koud boven, het is er wel droog, met struiken en rotsen. Er wonen veel rotsdassen, hele grappige, op het oog schattige, beestjes. Verder kingfishers, veel vlinders en typische begroeiing met mooie bloemen. We hebben een paar uur rondgelopen en genoten van de uitzichten.


Dinsdag zijn we langs de Westkust gaan rijden. De Atlantische kust. Ook hier weer een schitterend gebied! Zeker langs het strand, enorme stranden, met witte duinen en een aantal leuke, toeristische, plaatsjes; Blaauwbergstand, Melkbosstrand, Silwerstroom, enz.

Aan de kust zit de enige kerncentrale van Afrika, Koeberg. Eromheen is een groot natuurgebied waar je kunt wandelen en fietsen. Wij wilden wat rondlopen en het bezoekerscentrum bezoeken. Het informatiecentrum ging over de kerncentrale en de andere centrales van Eskom. Super interessant!! Het hele nucleaire proces werd uitgelegd. Later spraken we nog met een man die daar de trainingen geeft. We zijn er dan ook een paar uur zoet geweest en weten nu precies hoe het werkt. Iets anders dan door het natuurgebied lopen, maar, voor ons dan, zeker zo’n goed tijdverdrijf.

Hierna zijn we wat verder van de kust gegaan en dat was een heel andere omgeving. Heel droog nog steeds, maar enorme vlakten met goudkleurige begroeiing of wijnranken. Enorme vergezichten over de glooiende heuvels. Ik weet niet hoe vaak ik het woord ‘prachtig’ heb gezegd!

Hierna toch maar snel een lunchadres gezocht, want het was al dik halverwege de middag. We kwamen terecht bij een heel leuk restaurantje in het plaatsje, met de meest geweldige naam, Darling. Dat vind ik altijd een van de highlights van zo’n dag, gewoon rondrijden en dan maar kijken waar je gaat lunchen. Vaak kom je dan op een speciaal plekje.

Weer dwars terug naar de kust en via Yzerfontein terug naar huis. De plaatsjes aan de kust lijken op vakantiedorpen of waar pensionadas nog lekker genieten. Prachtig opgezet en in een super mooie streek.

Donderdag moesten we de huurauto alweer terugbrengen en toen we zaten te ontbijten belde Dalwhinnie! Zij waren op weg naar Kaapstad. Afgesproken in de stad en eerst gezellig bijgekletst bij een paar bakken koffie. Daarna hebben we het Castle of Good Hope bezocht. Gebouwd om Kaapstad te verdedigen, maar in al de dikke 530 jaar is dat niet nodig geweest. Het is een mooi kasteel met 5 bastions en dient nog steeds al een dependance van het leger. Onze gids was een geanimeerde, grappige verteller, die al begon dat dit de beste rondleiding van je leven zou worden. Dat weet ik niet zeker, maar hij zit zeker in onze top 3! Toen hij na afloop ons nog een perfecte tip voor een lunchadres gaf, kon hij helemaal niet meer stuk. ;-)


In het centrum verwees hij ons naar de Aziatische Eet-bazaar (of zoiets). Een prachtig oud gebouw, zowel van buiten als van binnen. Je kon kiezen wat je wilde eten, van pizza tot curry en van shoarma tot een burger, dat betaalde je en ging je met je bonnetje naar de sectie waar ze het voor je bereiden en dan een tafeltje zoeken. Het was super lekker!!!

En daar kwamen even later ook Wayne en Ally binnen (Blue Heeler, Australische cruisers). Zij waren onderweg naar het District Six museum en we hebben ons bij hen aangesloten. Dat was weer een schot in de roos.


Het is een klein, artistiek, rommelig museum in een kerkje. In ‘66 werd besloten dat District Six een witte wijk moest worden, met als gevolg dat alle bruine en gekleurde bewoners gedwongen werden om te verhuizen. Dit heeft uiteindelijk aardig wat tijd in beslag gehad en pas in ’84 was iedereen weg uit de wijk. In het museum zijn oude foto’s te vinden, verhalen van mensen, foto’s van de deportatie, enz. Indrukwekkend, met name omdat het ook nog zo kort geleden gebeurd is. Helaas was District Six ook niet de enige plek in Zuid-Afrika en is het uiteindelijk plan van herbouw niet eens volledig uitgevoerd. Als je sommige verhalen las, leek het zo te komen uit de tweede wereldoorlog, de deportatie van de Joden. Je beeld van de geschiedenis van Kaapstad en Zuid-Afrika wordt zo steeds completer. Maar wat ik ervan moet denken, weet ik (nog) niet……

Zwart-wit

Zondag 01 februari 2015 @ 10:12

Het was zwart-wit wat de hoofdtoon voerde deze week; witte dagen omdat we leuke dingen gedaan hebben, zwarte dagen omdat er wat tegen zat en ik weer even plat ging met migraine. We hebben zwart-witte vrienden gemaakt, zwart-witte vogels gezien, veel wit op de enorme kassabon van de supermarkt en het zag even zwart van de blikken, daarnaast witte stranden, met witte schuimkoppen op het water, zwarte stenen en veel zwart asfalt.

Dit was onze week in het kort. In het lang? Afgelopen maandag hebben we onze huurauto opgepikt. Meteen langs een paar watersportzaken en ons grootzeil bij NorthSails ophalen. Dinsdag alweer vroeg op pad, langs de kust naar Kaap de Goede Hoop. Wat een prachtig gebied is het hier! De kust is ruig, rotsig. Het waaide dinsdag super hard, wat het heerlijk spectaculair maakte. Perfect weer voor een kusttochtje.


Cape of Good Hope, Kaap de Goede Hoop, is het meest zuidwestelijke puntje van Afrika. Het is er droog, dor, rotsig en prachtig! In het verleden ook wel genoemd ‘Cape of Storms’, ‘Stormkaap’ En dat zien we vandaag weer. De uitzichten over het water, met deze dag enorme schuimkragen die worden weggeblazen, zijn schitterend. Tja, je bent nu eenmaal een zee-mens of niet. Het is een mooie rit, Chapman’s Peak Drive, met een stuk half overdekt, uitgehakt in de rotsen. De omgeving wordt afgewisseld met enorme platte vlakten afgeschermd door aan twee kanten zee en aan de andere kant de rotsige heuvels.


Net voor Simon’s Town is Boulders Beach, waar de Africaanse Penguins zijn. Heerlijk deze koddige diertjes! In de jaren 80 zijn ze hier aan land gekomen en tot die tijd gebleven. Een ‘slimmerd’ heeft er toen ook meteen een toeristische trekpleister van gemaakt. Het is een grote groep en de koddige diertjes zijn lekker aan het zonnebaden of zwemmen. We lunchen met uitzicht op de pinguins en rijden verder.


Bij Muizenberg slaan we af, we gaan terug naar Cape Town. Via de highway komen we langs verschillende Townships, enorme velden met golfplaten hutjes. Er net buiten zijn kinderen aan het voetballen. Later lees ik dat in een van deze townships alleen al 1,8 miljoen mensen wonen. En we hebben er verschillende gezien...

Woensdag doen we wat kleine dingen; terug naar NorthSail met het zeil, ik lig plat en Etienne vervangt de startaccu. We nemen afscheid van de oude die er een paar weken geleden mee stopte. Dat mag hij doen, hij was er al toen we de boot kochten en heeft een respectabele leeftijd gehaald. Donderdag gaan we naar Canal Walk Mall, een mega mega shoppingmall, met alles wat je je maar kunt bedenken. We doen alvast wat grote boodschappen voor de komende maanden en Etienne sjouwt zich een breuk met de kilo’s rijst en meel, flessen en blikken.

Vrijdag ben ik weer helemaal wakker en gaan we weer op pad. We gaan vanaf Muizenberg verder langs de kust. Bedoeling is Cape Aghullas, het zuidelijkste puntje van Zuid-Afrika, maar zover komen we niet. Het is namelijk weer onwijs mooi! Deze weg is nog prachtiger dan Chapman’s Peak Drive. Als het zand de weg overwaait en we tussen de duinen rijden krijgen we heimwee naar NL, dit lijkt Zeeland wel! Verder waait het weer lekker en we genieten van de zee en van de valleien en steile rotsen aan de andere kant.


Bij Betty’s Baai maken we een detour, hier moeten ook pinguins zijn. En ja, deze kolonie is nog groter! Ik maak weer een paar honderd zwart-wit foto’s. Ze blijven koddig en leuk! We blijven (te) lang op het plankpad hangen om naar deze beestjes te kijken.


Onderweg lunchen we in een super schattig restaurantje en rijden dan weer verder langs de prachtige kustweg. Bij Hermanus is het al eind van de middag en Cape Aghullas is nog veel verder. We besluiten terug te gaan, via de kortste weg. Maar zelfs die weg is schitterend! Het was weer een heerlijk dagje.

Zaterdag gaan we weer naar de shopping mall. De combinatie nieuwe boordcomputer en beeldscherm blijkt om de een of andere reden niet te werken, dus we gaan een nieuw beeldscherm kopen. Eerst lekker aan de koffie natuurlijk, beeldscherm scoren en dan weer wat tassen volladen.

De verdere middag ben ik druk met alles reorganiseren en wegstouwen. Etienne pakt een nieuw project op en ontfermt zich over de watermaker. Vandaag doen we rustig aan, nou ja, we blijven thuis, maar zijn druk met allerlei dingen. Soms vraag je je af hoe zo’n boot in vijf tellen zo’n bende kan zijn en waar alles dan even later ook weer is gebleven... ;-)

Driven by Freedom - Gedreven door Vrijheid

Maandag 26 januari 2015 @ 07:09

Vandaag was een van die dagen die een onuitwisbare herinnering creëert. Voor mij is het er eentje die je kunt vergelijken met als je een steentje in het water gooit; je krijgt een golfje en daardoor is het water nooit meer hetzelfde.


We zijn naar Robben Island geweest. Het eiland waar Nelson Mandela 18 jaar gevangen heeft gezeten. Onze gids was een van de gevangen daar geweest, voor bijna 10 jaar. Hij was een politieke gevangen, een saboteur, zoals ze dat toen noemde. Hij vertelde over z’n leven daar, hoe het was. Het verschil tussen de zwarten en de gekleurden. De bewakers waren wit. En er is ooit één witte gevangene geweest. Maar voor kort, hij werd daarna gedeporteerd naar de gevangenis in Pretoria, waar alle witte zaten die naast de zwarten vochten tegen de Apartheid. Hij vertelde dat de zwarten, waaronder ook Nelson Mandela en onze gids, minder te eten kregen. Geen brood, alleen maar mais. In de tijd van Mandela mochten zij maar 2 brieven per jaar ontvangen en schrijven en douchen met zeewater, eens per week. Toen onze gids er zat was dit al veranderd naar elke maand een brief en vaker douchen met zoetwater. De omstandigheden waren niet meer zo hard.


Onze gids zei heel mooi: “Changes weren’t drop to us by the sky, it was done by the ones who were here before us.” Oftewel “De veranderingen kwamen niet uit de lucht vallen, zij kwamen door degene die hier voor ons waren.” En die veranderen waren groot, in verhouding met hoe slecht in de begintijd van Nelson Mandela was. Maar dan nog, het was een gevangenis en niet te vergelijken met die van nu. De hokjes waren klein, je moest op een emmer, enz. Of je zat met meer dan 60 man in een ruimte, met een paar toiletten en een paar emmers.

In het begin zaten alle criminelen bij elkaar, maar later werden de politieke gevangen gescheiden van de anderen. Zij werden ook meteen slechter behandeld, mochten bijvoorbeeld niet naar een begrafenis van een familielid. Dat was te gevaarlijk. De moordenaar mocht zonder pardon.

In de jaren 80 werden er verschillende propagandafoto’s gemaakt. Het Rode Kruis en Amnestie waren zich met de omstandigheden op Robben Eiland aan het bemoeien. Op een van de foto’s zag je de binnenplaats, aan de ene kant de politieke gevangen die verstelwerkzaamheden aan het doen waren aan oude uniformen en aan de andere kant de andere gevangenen die rotsen zaten te vermalen, het zware werk. De boodschap was dat ze politieke gevangen dus beter behandelden dan de anderen. Maar, vertelde onze gids, zodra de boodschap was overgekomen, werd de situatie weer als vanouds. De politieke gevangen moesten werken in de kalkgroeve, zwaar werk en zonder bescherming, waardoor zij later onder andere veel last kregen van hoornvliesontsteking.

Bij de foto deelde onze gids, niet wetend, ook een van mijn overtuigingen; “dat niemand slecht wordt geboren.” Toen ik reageerde dat ik het daarmee eens was, boog hij zijn hoofd en keek naar de grond. Na een tijdje keek hij mij weer aan en zei dat hij “geen haat kon blijven voelen naar de blanken. En dat het heel belangrijk is dat wij dat onze kinderen ook vertellen.” Ik kon niets anders dan geëmotioneerd knikken.


Hij vertelde hoe het boek van Nelson Mandela, “Long walk to Freedom”, uit de gevangenis is gesmokkeld. Een pracht verhaal wat de saamhorigheid van de gevangen duidelijk aangaf.

Robben Island (iets meer dan 5 km2) heeft verschillende functies gehad: het was een walvisstation, slavenhandelplek, leprakolonie en van 1961 tot 1996 de beruchte gevangenis. Nu is het een museum en vermeld op de Unesco World Heritage list. Het is bijzonder dat voormalige gevangen, we hebben er meerdere ontmoet, nu gids zijn en er nog wonen. Zij vinden het van groot belang dat het verhaal van hen en de Apartheid wordt verteld, wat maakt dat zij daar nu nog zijn.

Naast Nelson Mandela hebben er nog vele andere bekende namen gezeten, namen die van betekenis waren voor de val van de Apartheid. Als je dat zo kunt stellen. Nu is de situatie hier in Zuid-Afrika weer scherp. De huidige president heeft zoiets gezegd als dat alle ellende in het land komt doordat de ‘witten’ tig jaar geleden hiernaar toe zijn gekomen. Ik vind het beangstigend dat iemand deze tweestrijd zaait. Jammer ook, want Zuid-Afrika is een prachtig land, met mogelijkheden, als men dat wil. Maar na het gesprek met onze gids van vanochtend, heb ik ook wel hoop dat het uiteindelijk misschien wel goed komt. Er zijn nog mensen die anders denken…..