Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Dag Sri Lanka!

Zondag 30 maart 2014 @ 12:28

De laatste dag in Sri Lanka is hetzelfde als onze laatste dagen in alle andere landen. De laatste boodschappen doen; brood, kaas, boter, nog wat koekjes en chips, ook gedroogde tofu (erg lekker hier!) en yoghurtjes voor Etienne (die je hier echt overal kunt krijgen en ook erg populair zijn bij de locals). Dan de boot weer vaarklaar maken. En de laatste keer eten in het oude fort. Weer gezellig met Rob en Josien (Inish) en ook David en Rose (Smoke, een NZ-se boot). We genoten van de frietjes, want die gaan we voorlopig niet meer eten. Op Chagos zijn geen restaurantjes te vinden.
.
De volgende ochtend naar immigration om uit te checken. We spraken daar met de 'armed guys' die we heel veel zien op het haventerrein. Deze mannen gaan als 'gewapende mannen' mee met de grote schepen door de Rode Zee. Altijd leuk even wat verhalen te horen. Nadat alles geregeld was, riep ik voor een laatste keer "ging-en-nang" naar de beveiligers en gooiden we los. De dag ervoor was er al een grotere swell de haven in gekomen en die was er deze dag niet minder om. Goede tijd om te gaan dus.
.
We hadden toestemming om ons anker te droppen in de grote baai voor de haven, bij Watering Point. Aan land mag niet, want we zijn al uitgeklaard. Het was heerlijk om weer even achter het anker te dobberen in het heldere blauwe water, met een prachtig strandje voor ons, een mooi stukje groen daar achter en een prachtig grote witte stupa (Boeddhistische 'toren') boven op de heuvel. We hebben er niet heel erg van genoten, want we wilden toch zoveel mogelijk de 'cementsluier' van de boot hebben. Dat is een werk!! Met name de zonnecellen waren een crime, het zat er goed aan vastgekoekt. We zijn heel de dag druk bezig geweest, maar zijn nog steeds niet alles kwijt.
.
We hoopten op rustig slapen, geen havengeluiden en lekker dobberend. Helaas, het prachtige strandje wordt, op een avond in de week, omgetoverd tot een openlucht disco! Ahum, we lagen dus te bonzen op de bas van, toch wel zeer goede, muziek. De volgende ochtend gingen we na het ontbijt ankerop en voeren definitief weg van Sri Lanka. Het was weer een prachtig land en na een heftige eerste dag, hebben we er genoten! Sri Lanka blijft 'hari', OK!

Marktdag

Maandag 24 maart 2014 @ 07:33

Zaterdag zijn we, samen met Inish, nog even op pad geweest naar Matara. Het heeft een ienie-mienie fort, wel NL’s, een NL’se ‘rampart’ en een Boeddhistische tempel op een eiland dat met een swingbridge aan het vasteland verbonden zit. Een grappig plaatsje, maar verder heeft het niet veel te bieden. We zijn wel geslaagd voor wat dingen die we eigenlijk nog moesten hebben. Daarna ons in het fort in Galle laten afzetten en daar weer lekker gegeten.


Zondag was een rustige dag. We zijn ons weer klaar aan het maken om te vertrekken, dus dan moet er altijd weer wat gebeuren. ’s Middags zijn we het stadje ingegaan om kopieën te laten maken van de bootpapieren, paspoorten, enz. Dat kun je hier echt met een gerust hart doen, kost echt niets. Daarna nog wat heerlijk rondgestruind in het fort en toen we Inish weer tegenkwamen op de wallen, daarna met z’n viertjes gezellig pizza gaan eten.

En vandaag was het marktdag. Dat is het hier elke dag, maar vandaag gingen wij erheen. Eerst naar de Green Market, de groentemarkt. Het is hier echt zo’n heerlijkheid! Ze hebben heel veel soorten groenten en dat ziet er ook allemaal prachtig uit! Onderweg zagen wij al dat iedereen wel een moestuintje heeft en wat aan het verbouwen is. De ‘fruitafslag’ ergens in de bergen bevestigde dat ook, wat was het druk!! We werden super geholpen, want ja, we waren ook een goede klant. (Groene) Komkommers moesten ergens anders vandaan komen en we konden even wachten. Er werd een kratje op z’n kant gezet voor mij om op te zitten en even later werd er een heerlijke fruit-juice gebracht. Laten we zeggen dat het voor ons niet heel goedkoop was, maar ook niet duur en we hebben weer een lekker voorraadje. Daarna naar de fruitmarkt. Prachtige appels, bananen, passievruchten, papaya, mango, meloen, ananas, heerlijk!!!


Aan de kade hier vlakbij wordt om de zoveel dagen een schip gelost met cement. De wind neemt dit heel vaak onze kant mee op en de boot ziet er inmiddels afgrijselijk uit, zowel van buiten als van binnen. Vandaag voorzichtig ook binnen wat schoongemaakt en nu maar hopen dat er voorlopig even niet meer zo’n schip komt lossen!

Geuren, kleuren, smaken, gevoel en prachtige taferelen

Zaterdag 22 maart 2014 @ 22:23

Sri Lanka is een bijzonder land. We hebben drie dagen rondgesjeesd en hebben veel gezien. Waar Sri Lanka haar oase van rust laat voelen in het oude fort hier in Galle, beleef je de hectiek op de wegen. Het koele (of beter koude ;-)) bergdorp Nuwara Eliya is een enorm contrast met het hele hete laagland. Rijdend door de onderste helft van Sri Lanka hebben we de vele gezichten van haar mogen zien. En de verschillen zijn in hoeveelheden niet te bevatten. Heb ik het over bananenbomen, dan zijn dat er duizenden, heb ik het over theestruiken, dan moet je denken aan miljoenen. Het berggebied is niet dichtbevolkt, maar wel dichtbebouwd. De verschillende groenten en fruit soorten zijn enorm, ik weet even niet, wat ze niet hebben. Zelfs aardbeien en boerenkool. Rode ananassen en rode bananen. Het ligt allemaal in grote hoeveelheden kleurrijk uitgestald langs de wegen. Een eetpallet aan kleuren! En de streken waar we doorheen reden wisselden elkaar af, bananen-streek, ananas-streek, kokosnoten-streek, mais-streek, enz. En dan heb ik het niet gehad over de kruiden, de geuren. Curry, kaneel, chili. De bijhorende smaken zijn net zo noemenswaardig. Voor de dorst zijn er de verse vruchtendranken, gewoon langs de weg. Maar ook thee, kilometers en kilometers met theestruiken. Dat is het is het eetgedeelte, een van mijn favorieten, maar er is hier ook heel veel te zien. Van (wilde) dieren tot ver- en hooggezichten, van tempels (boeddhistisch en hindoeïstisch) tot vette surfgolven. Zijn jullie al verkocht? Wij wel…..


Al heel vroeg stapten we dinsdagochtend bij Raffi in z’n busje. Het was een riante zit zo met z’n viertjes achterin. Raffi sprak goed Engels en was een waanzinnige gids. Het feit dat wij (te) veel wilden zien en planning niet zijn sterkte punt was, resulteerde in veel rijden. Waardoor we dan weer wel veel van het landschap hebben gezien! Onze eerste stop was meteen al ver, Pinnewala Elephant Orphanage. Hier worden zieke en gehandicapte olifanten opgenomen en verzorgd. Een geweldig weeshuis! We waren ook precies op tijd. De olifanten kwamen net terug van hun bad in de rivier en liepen ons, bijna letterlijk omver.


De olifanten zijn kleiner van stuk als de Afrikaanse, maar nog steeds prachtige logge dieren. De kleintjes hadden het beste plek, met z’n tweetjes in een waterbadje, waar ze naar hartenlust aan het stoeien waren. Koddig!! We moesten ons echt losrukken van deze leuke plek!


Lunchen deden we met de locale snacks. Je pakt wat drinken uit de koelkasten en de eigenaar zet een schaal met ‘hapjes’ op tafel neer. De snacks zijn erg lekker en soms gevuld met een pittige curry. Je rekent af wat je hebt gegeten en de rest gaat weer de vitrine in voor de volgende klant. Met een temperatuur van overdag, ook in dit soort gelegenheden zonder airco, van over de 30 graden, moet je hier niet over nadenken en gewoon lekker smullen.

Nog verder naar het noorden, naar Dambulla, waar de bekende ‘Cave Temples’ zijn. Het is een complex met 5 grotten. Binnenin de grotten zijn verschillende Boeddha’s en beschilderingen op de oude rotswand. Het is een aardige klim omhoog, maar het uitzicht en het complex is heel bijzonder. Ze schatten dat de geschiedenis van deze plek teruggaat naar de eerste eeuw na Christus! De ‘Golden Tempel’ aan de voet van dit complex is modern en erg kitsch, en dus in groot contrast met de oudheid van de grottempels. Veel aapjes bewaakten het complex en we bleven in de ‘jungle-feeling’, want ons hotel (Grand Regent in Sigiriya) leek er middenin te staan; cabins tussen de bomen met apen, pauwen en eekhoorntjes.


De volgende ochtend weer op tijd op pad naar een bijzondere spirituele, culturele en historische site, Sigiriya, ‘Lion Rock’. Een enorm groot rotsblok (370 m hoog) op een plat stuk. Dit gebied is zo bijzonder dat het door Unesco in ’82 op de World Heritage lijst is gezet. Het is een schitterend gebied! En de rots is bijzonder, maar het gebied eromheen minstens zo. Het is ook weer een heel oud stukje geschiedenis, de 3e en 4e eeuw na Christus. Het is een monastery geweest, met prachtige water tuinen, rotstuinen en de hoger gelegen terrassen. De oude muurtjes geven een prachtig beeld in het groene landschap en het is jammer dat de waterlelies niet bloeiden, de vijver zat er vol mee. We zijn een aardig stuk omhoog gelopen, maar het was, zelfs zo vroeg, al redelijk druk. Bij de wenteltrap zijn we omgedraaid. Helaas, maar ook de tijd drong. Wil je deze plek goed zien en lekker op je gemak, kun je er wel een dag vullen, op z’n minst een halve!


Snel verder naar een plek waar we konden zien hoe het batikken ging. Weer erg interessant en prachtige dingen maakten ze ook hier. Daarna, een beetje op aandringen van Raffi, naar een ‘spice garden’, kruidentuin. Maar dat aandringen namen we hem in dank af. Ayurveda speelt hier een belangrijke rol en bij elk kruid, plant hebben ze wel een ‘medicinale’ uitleg. De tuin was groot en veel betere uitleg dan de vorige. We zagen curry gemaakt worden, mochten we proeven (heerlijk!), drogen van kaneel, enz enz. Een succes en zeker ook het buffet daarna in het restaurant van de prachtige tuin!!


Helemaal volgegeten gingen we snel verder naar Kandy. Kandy is een bergplaats, gebouwd rond een prachtig meer. Helaas hadden wij alleen maar tijd om de heilige tempel te bezoeken, waar de tand van Boeddha ligt. Het was een mooie tempel, weer bijzonder in zijn soort. Maar de Bodhi-boom met altaartjes vond ik het bijzonderst. Daar was het niet zo druk en voelde je de energie. Een heel oud vrouwtje met 1,5 tand sprak Etienne aan over z’n sarong, “Hari!” zei ze met een brede lach. Toen ze merkte dat wij geen Sinhalees spraken, wreef ze over haar kin en keek bedenkelijk, waarop ze even later verder ging in het Engels! Ze vertelde uitgebreid over de boom en de gebruiken, heel bijzonder!


Het was daarna nog een hele tocht, zowel qua klimmen als afstand naar Nuwara Eliya (op een hoogte van bijna 1900 meter), waar we de nacht zouden doorbrengen. Langs kilometers thee klommen we omhoog en omhoog, van haarspeldbocht naar haarspeldbocht. Via prachtige uitzichten kwamen we langzaam in de wolken en werd het even later ook nog donker. Toen we uitstapten voelden we de kou! Brrr! Geen kachel in het hotel, geen dik dekbed en een beetje warm water. Hmm, na dagen van dik over de 30 graden is dit erg wennen. ;-)

De volgende ochtend zagen we pas hoe mooi we zaten. We hadden uitkijk over het Gregory Lake en omdat we een paar vrije uurtjes hadden, hebben we een stukje langs het meer gelopen en heerlijk koffie gedronken op een terrasje aan het meer. Met eenmaal het zonnetje aan de hemel, werd het langzaam wat warmer.


We werden naar het station van Nanu Oya gebracht. Daar stapten we op de trein naar Ella. Een prachtige tocht door de bergen. De drie uur vlogen voorbij met een afwisselend landschap van steile diepten, mijlen van terrassen met theestruiken, kleine huisjes, prachtige dorpjes en schitterende mensen langs en in de trein. We zaten tweede klas, voor (letterlijk) een paar eurocenten en we zaten prima! Er kwamen verkopers langs met yoghurt en snacks en een wagon verder kon je drinken kopen. Super tochtje!


Raffi wachtte ons al op in Ella. Het was inmiddels al in de middag en we moesten nog helemaal terug naar Galle. Het was weer een lang tripje, maar de waterval, de vergezichten, het wisselende landschap maakte het goed. Eenmaal dichterbij de kust werd het duidelijk droger en veranderde het landschap aanzienlijk. We reden via een grote delta waar ook olifanten lopen. Helaas hebben we ze niet gezien, maar wel honderden (water)vogels.

Het was laat toen we bij de haven aankwamen. En moe, maar enorm voldaan, ploften we ons eigen bedje in. Het waren drie hele leuke, gezellige en mooie dagen, waarin we een heel goed beeld van Sri Lanka hebben gekregen. Een beetje weemoedig zijn we wel, we hadden graag nog meer gezien van dit prachtige land en langer willen genieten. Maar ja, dat is ons lot. De seizoenen wachten niet totdat wij ‘klaar’ zijn om te gaan, de natuur bepaalt, dus moeten we verder. Nog een paar dagen en dan gaan we weer op weg naar een ander nieuw land.

Muziek en bier in een theekan

Zondag 16 maart 2014 @ 21:48

Afgelopen zaterdag was hier het Galle Music Festival 2014. Ze hebben dit muziek festival al wat jaartjes en wij hadden nu de mazzel dat het dit jaar in ‘ons’ stadje was. Het ‘Moon Bastion’, heel toepasselijk met de bijna volle maan, was prachtig versierd. Overal lagen (vliegende?) tapijten om op te zitten, er stonden later fakkels, waarmee het heel sfeervol was, in de prachtige setting bij de oude fortmuren.


Samen met de Inish streken we neer op een tapijtje en genoten van de muziek. De muziek werd afgewisseld met culturele dans-verhalen uit Sri Lankese streken. Dit was helaas niet te volgen en daarom ook wat minder aantrekkelijk. Een aantal locale ‘bands’ waren geweldig en je ziet duidelijk dat het land aan het veranderen is en meer en meer met invloeden uit andere landen te maken krijgt. Er was een hele moderne dansgroep wat voor hier echt apart was. Erg gaaf!


De Palestijnse en Braziliaanse bands waren onze favorieten. De Brazilianen swingden de pan uit! Ook was er een percussie groep, geweldig! Tussendoor zijn we in het fort nog ergens lekker gaan eten. In het begin bij het festival waren er hoofdzakelijk Europeanen of ‘Burgers’. Dit laatste is een bevolkingsgroep die duidelijk zichtbaar afstamt van de Europese settlers. Later werd het publiek meer divers en kwamen er ook meer Sri Lankese gezinnen. Tijdens het luisteren, leuke taferelen om vanaf ons tapijtje je bekijken.


Omdat het een aardig latertje was, was het gisteren een echte zondag. Je hoeft je hier geen zorgen te maken over een kater, want alcohol wordt hier zo goed als niet geschonken en verkocht. In het fort zijn er maar twee restaurantjes die het hebben.

Gisterenmiddag zijn we, gezellig met Rob en Josien, naar Unawatuna gegaan. Weer even lekker zwemmen. Doordat het wat minder waaide, waren de golven niet zo heftig. Daarna nog wat rondgestruind en op het strand heerlijk gaan eten. Was erg gezellig met je voeten in het zand, kaarsje op tafel. En hier kon je wel een biertje bestellen. De kleine Lion biertjes werden gewoon gebracht, maar daarbij stond een prachtig thee kannetje met idem kopje. Hé? zei Etienne, ik had een grote Carlsberg besteld. Ja, zei onze ober en zette het kannetje met kopje neer. Hilarisch!! Het was volle maan en daarom een speciale (heilige) dag. Kleine biertjes zijn ok, maar grote eigenlijk niet. Dus deden ze die ‘camoufleren’, in een theekan dus.


Vandaag is het een benauwde dag, het is bewolkt en er dreigt wat regen. Geeft niets, vorige week lag hier een schip cement uit te laden voor de Holcim fabriek en heel de boot (zowel binnen als buiten) is bedekt met een laagje cement. We zullen vandaag rustig aan doen en onze tas pakken, want morgen gaan we een paar dagen het binnenland in. Ik heb er veel zin in!

Smile!

Vrijdag 14 maart 2014 @ 20:26

Gisteren zijn we naar het strand geweest. Lekker even zwemmen. Dus met de tuk-tuk naar Unawatuna.

Unawatuna betekent ‘fell down’, een naam die natuurlijk niet zomaar uit de lucht is komen vallen. Nou ja, eigenlijk aan de ene kant wel, want er zit weer een heel mooi mythisch sprookje achter. De ‘monkey-warrior’, Hanuman, (die we in het Hindu geloof vaak tegenkomen) werd naar India teruggestuurd om uit de Himalaya vier medicinale kruiden te halen, voor de genezing van Lakshman, die gewond was geraakt toen hij Princes Sita wilde redden van de slechte koning Ravana. Hanuman herkende de kruiden niet en besloot om dan maar de hele berg mee te nemen. Ja,waarom niet? Alles kan in de mythologie. Maar dit ging niet helemaal goed, want een stukje van de berg ‘fell down’, viel naar beneden, precies op de plaats waar nu Unawatuna is. Vandaar de naam dus.


Unawatuna is een toeristisch strand, maar erg gezellig. Veel restaurantjes, wat winkeltjes en een lekker strandje. Het strand wordt met hoog water steeds kleiner en waarschijnlijk zowieso, want de golven storten zich continu neer op het strand. Je moet even plannen om het water in te gaan, want de onderstroom is enorm. Het water is lekker, maar niet echt verkoelend, is nog te warm. Toch lekker even gezwommen. Wat gegeten aan het strand en wat rondgelopen.


Ik heb een leuk simpel kettinkje met turkoois steentjes gekocht bij Mike, ‘a character’! Vanaf een, vanwege een verrotte band niet meer, mobiele wagen verkoopt hij kettinkjes. Gewoon leuke, maar Mike zelf is het geweldigst. Grapjes alom! Er loopt een groep jongelui voorbij en hij zegt tegen ons, kijk! Hij spreekt de groep aan dat ze hem al kennen en weten wat hem is overkomen. Ja, dat weten ze, maar een nieuwe groepje weet het nog niet. Nou, luister dan maar, zegt Mike quasi serious, en begint te vertellen. Dan grijpt hij naar z’n nek en zegt tegen een knul, moet je hier maar eens drukken. De knul doet dit braaf en op het moment hij dat doet, bespringt Mike de gast. Hilariteit alom natuurlijk!! Hij heeft zelf de grootste lol en als wij weglopen, begint hij over stoute olifanten en wijst achter me. En ja hoor, ik ben aan de beurt. Hij heeft een rits met olifantjes aan mijn rugzak gebonden en die sleep ik nu achter me aan. Wat een man!! Het geeft mij altijd een warm gevoel te zien dat humor en grapjes over de hele wereld redelijk universeel zijn en als men ze dan ook nog gewoon heerlijk onbezonnen maakt en zelf er ook echt lol om heeft. Het gezicht van Mike was namelijk ook prachtig, de lachrimpeltjes en guitigheid straalde van hem af. Prachtig om zo te leven en oud te worden!!!

Maritiem dagje

Donderdag 13 maart 2014 @ 20:56

Om toch maar even weg te zijn, zijn we gisterenmiddag naar het Fort geweest. Naar het Maritiem Archeologisch Museum. Het was een mooi museum, enorm ruim opgezet, maar het gebouw was de topper. Het is in de muur van het fort. Gebouwd door de Portugezen en dan aanzienlijk versterkt en verbeterd door de NL’ers. Volgens de mensen in het museum is dit het langste gebouw in de wereld wat je kunt bezoeken, ontworpen door een NL’se architect. ;-)

Het was er lekker koel binnen en het is grappig je een voorstelling te maken hoe het honderden jaren geleden moet zijn geweest. Men had geen voorkennis van volkeren of landen en kwam dan ‘ineens’ met hun schip in een, bijna letterlijk, andere wereld. Hier hadden ze slangenbezweerders, mooie sierlijke kleurrijk geklede dames die mysterieus dansten, ze verafgoden allerlei bijzonder uitziende beelden. Het eten was heel anders geurend en nieuwe smaken werden ontdekt. Ik kan me voorstellen dat de mannen op sommige plekken wilden blijven en niet weer de zee op gingen.


Aan de buitenkant van het fort zit een trainingscentrum voor gebruik van de sloepen en reddingsboten op grote schepen. Ik vergeleek het met RISC in de Europoort, maar toen de jongens na afloop in militair appel gingen staan, viel mijn vergelijking in duigen. Lekker in de schaduw met een koud watertje, was het een leuk tafereel.

Via de supermarkt terug naar de boot. De supermarkten zijn klein, maar de basis hebben ze.

Vlakbij aan de vaste steiger lag al een dag een enorm schip. Een klein cruiseschip, de Dubawi. Even gegoogled, private owned, 71 crew, 40 gasten, 60 meter lang, enz. Heel grappig was het dan ook dat we op de kant een NL’se knul aantroffen, die verantwoordelijk was voor de beveiliging op dit mini cruiseschip. Het was erg leuk even met hem te kletsen, hij deed namelijk ook beveiliging door de Rode Zee en het is duidelijk merkbaar dat het minder gevaarlijk aan het worden is. Op dit moment was er een gast aanwezig en had de helft van de crew vakantie. Het schip is van Prins Hamda van Dubai. Hij was net nog twee dagen aan boord geweest (met 25 koffers) om 45 minuten te gaan zwemmen met een olifant die eigenlijk al met pensioen is. Als je geld hebt…

In de haven drijft er enorm veel afval, die helaas lijkt te verzamelen rondom ‘onze’ steiger. Het is af en toe net alsof we een moestuin naast de boot hebben, gecombineerd met de bekende plastic-soep. Gisteren dreef er zelfs een kleine dode schildpad. Heel zielig!


Wij zijn ’s avonds weer op zoek gegaan naar een eetplekje op loopafstand van de haven. Het werd een keertje geen rijst, maar roti met groentesnippers. Een prima light dinner dus.

Tuk-toer

Woensdag 12 maart 2014 @ 21:21

We keken vandaag op het weerbericht voor Sri Lanka en daarin geven ze zelfs aan wat de gevoelstemperatuur is! Ik dacht dat ze dat alleen in extreem koude landen deden, maar dat doen ze dus ook in extreem warme landen. Het wordt 37 graden en dat gaat aanvullen als 51 graden!! En ja, dat herkennen we wel de afgelopen dagen. Het is hier heel erg warm! Eergisteren hebben we wat door de stad gestruind en daarna in het fort-gedeelte geluncht en op het strand gezeten.

Gisteren hadden we het beter voor elkaar, we hadden een ‘tuk-toer’ georganiseerd. Samen met Rob en Josien (Inish) hadden we twee tuk-tuk’s geregeld en gingen we rondrijden. Dan heb je wat rij-wind, zit je uit de zon en wordt rondgereden. Paul, onze tuk-tuk-chaufeur is een prima kerel, die redelijk goed Engels spreekt. Handig, want je kunt hem dus van alles vragen.


Onze eerst stop was bij de thee-plantage, The Virgin White Tea. Sri Lanka heeft als grootste export product thee. Vroeger heet Sri Lanka, Ceylon, dus drie keer raden waar de Ceylon Thee vandaan komt. Het was een enorm leuke rondleiding. Naast thee verzamelen ze daar ook nog rubber uit de bomen. We werden op het terras van het huis van de thee-baron uitgenodigd voor…een kopje thee. Een prachtig oud, koloniaal huis waar je heerlijk uit de zon op de veranda zat, met uitzicht op de theestruiken. We kregen er een zelfgebakken stukje chocolade cake bij en we mochten twee verschillende smaken proeven. Daarna werden we naar de ‘fabriek’ gebracht en in de winkel konden we alle soorten thee proeven. De witte thee, citroengras thee en de verwarmende Yogi-thee zijn mijn favoriet.


Daarna gingen we verder naar een Boeddhistisch tempeltje dat half in de rotsen was gebouwd. Het merendeel van de bevolking, 78% is Boeddhistisch. Er was ook een school voor jonge monniken bij en we hebben nog even bewonderenswaardig naar de ingewikkelde sommen staan te kijken.


Via aardige heuvels, waar de tuk-tuk’s best moesten klimmen kwamen we bij een kruidentuin. Ayurveda is hier een algemeen begrip. Bij de ingang van het haventerrein zit zelfs een ayurvedisch ziekenhuis. De kruidentuin was ook gebaseerd op de ayurveda. We werden helemaal ingesmeerd met allerlei crèmepjes en oliën voor de zon, rimpels en weet ik wat nog meer. Daarna kregen we een, heerlijke, ayurvedische massage. Daarna werden we de winkel ingeloodst en dan komt het laatste stuk, ze willen zoveel mogelijk aan je verkopen. En dat ging hier helaas op een niet heel aardige manier. Wij trekken ons daar nooit veel van aan, je kunt tegen me fluisteren, samenzweerderig doen, op mijn gevoel spelen, maar als je dan de prijzen hoort, ben ik redelijk ontnuchterd. We hebben een klein potje pijnloze ontharingscrème meegenomen, waarvan we hebben gezien (de grote gladde plek op de rest van Etienne z’n harige benen) dat het werkt.

Inmiddels was het alweer half de middag, dus eerst maar lunchen. Daarna naar de mineralen. We reden Galle door en het was mega-druk! Veel militairen en politie. Paul legde uit dat de verkiezingen eraan komen en men dus nu bezig is met zieltjes winnen. De lijsttrekkers bezochten gisteren de zuidelijke provincie, Galle, en vanuit omliggende dorpen kwamen hele stoeten met voorstanders voor specifieke lijsttrekkers, gewapend met spandoeken, trommels enz. Wij hebben het er nooit zo op, zo’n stoet kan snel omslaan in wat anders, maar het verliep allemaal rustig.

We zouden naar de winning van de maanstenen gaan kijken. De maansteen is dé steen van hier. Nou, dat was een beetje anders dan we ons hadden voorgesteld. Het is meer oppervlakte delving en hier in de stad hadden ze een klein ‘mijntje’ waar ze wat stenen naar boven haalden. Als het allemaal waar is en niet alleen opgezet voor de toeristen. Daarna zagen we hoe ze worden gepolijst en ja, toen kwam de winkel natuurlijk weer in beeld. En dan haken wij af. De stenen zijn als diamanten geslepen, in glimmend zilver of goud ingelegd en er fancy in sieraden verwerkt. Niet mijn smaak. Gewoon simpele, nog iets ruwe stenen met een veter ofzo zie je niet. Een heel simpel kettinkje van tijgeroog met ‘splitkraaltjes’ kost in NL nog geen 6 euro en daar durven ze hier 100 dollar voor te vragen. Ok, geen stenen voor ons dus.


Inmiddels was het al aan het einde van de middag, tijd om terug te gaan. Van zo’n dag wordt je toch gaar, ook al wordt je rondgereden. Het is warm en de hele droge, stoffige lucht is een aanslag op je ogen. Maar het was wel een hele leuke dag, het had al mijn interesses; the, Boeddhisme, natuurlijke geneeswijzen en mineralen!

’s Avonds zijn we weer bij Milkyway gaan eten. Dat is een local restaurantje net buiten de poort. Het is er een aanloop van mensen en werknemers die eten komen afhalen. Ze hebben er heerlijke rijst met curry voor een paar euro. Gelukkig koelt het ’s avonds wel redelijk af en kun je prima slapen. Maar zodra ’s ochtends de zon zich weer laat zien, wordt het weer warm. Maar we klagen niet, vandaag is het met een beetje wind goed uit te houden.

Kerkstraat, Boerenbond en de Groote Kerk

Maandag 10 maart 2014 @ 01:18

En na een paar dagen swingen aan, of eigenlijk mét, de steiger, gaat het best goed. We hebben de lijnen wat veranderd, de stootwillen beter rond de kont gedrapeerd en de swell is ook minder. Hari hari dus.

Zodoende dat we, na een dagje aan boord, gisteren naar de kant zijn gegaan. We liggen op een ‘afgesloten’ haventerrein en je moet via de security erop en eraf. Prima. En hoe grappig is het dan, dat de mannen je al kennen! Net voorbij de gate staan dan een rijtje van ‘tuk-tuks’, een soort uitgebouwde brommertjes waarin je met z’n tweeën achter de bestuurder kunt zitten. Super grappig en een heel handig en wendbaar transportmiddel. Ook niet duur.

Omdat je lekker op je gemak overal langstuft kun je de omgeving goed in je opnemen. Het is druk in Galle. Zo’n kleine 100.000 inwoners. We spotten een fruit-, vis- en groentemarkt. Super! We gaan met onze tuk-tuk-chauffeur naar de bank, regelen internet en laten ons daarna afzetten in het Galle fort. Internet is weer eens schandalig goedkoop, leuk!


Het fort (gebouwd door de NL’ers) is leuk, maar de straatjes met de gebouwen er binnen zijn prachtig!! En dit alles staat ook weer op, die enorme lange lijst, van Unesco’s World Heritage list. Het is heel grappig, want buiten het fort is het typisch hier (doet Indiaas aan, al kan ik dat alleen maar zeggen van film en foto’s), met alle drukte, rommeligheid, kleuren, geuren enz. En dan ga je de Old Gat door, met daarboven het VOC bord, uit 1669 gedateerd en waan je je in een hele andere wereld. Heel veel gebouwen doen NL’s aan, oud NL’s. De straatnamen zijn duidelijk vertaald door de Engelse die honderden jaren later daar kwamen; Church Street = Kerkstraat, Leyn Baan Street = Lijnbaan, enz. Je ziet het Utrecht Bastion, Zwart Bastion, de Groote Kerk, en Het Royal Dutch Café. In een museum zien we Boerenbond servies, Delfts blauwe tegeltjes, guldens, florijnen en ansichtkaarten van molens in de provincie Utrecht. Heel, heel grappig!!

Later lopen we een antiquitair in die NL’se meubels verkoopt. Tjeetje, als je toch in de buurt zou wonen! Schitterende deuren, apothekerskasten en noem maar. Maar ook de gebouwen! Prachtig, prachtig!! Enorme hoge plafonds, binnen tuinen, van kamertje naar kamer. Het is geweldig!! En in een grote ruimte bij de meubelverkoper spelen de (hele grote!) apen boven bij de ramen met de kartrollen. We lunchen met een overheerlijke pizza en pasta pesto. En daarna struinen we verder. Ik zou hier zo kunnen blijven, het voelt enorm goed.


We lopen het hele fort rond en zien op verschillende plekken de slangenbezweerders en mannen met apen staan. Ook zien we de witte moskee en een witte Boeddhistische Pagode. Heel grappig, zo tussen de ‘typische’ NL’se gebouwen. Aan het einde van de middag zijn we moe gestruind en de warmte eist haar tol. We nemen de tuktuk terug naar de boot. We zijn hier nog langer en voor een euro laten we ons er zo weer afzetten.



Vandaag blijven we aan boord en wachten op de Inish. Die komen al vroeg de ‘haven’ in. We kletsen even kort bij, want zij krijgen het ‘inklaar-circus’. Dat lijkt bij hen duidelijk wat soepeler te gaan. Maar ja, waarschijnlijk geldt hier hetzelfde als bij ons in NL, als het zo enorm regent is iedereen wat stugger en sjacherijniger. En vandaag is het een dag met een strak blauwe lucht…..

Hari hari

Zaterdag 08 maart 2014 @ 10:49

We zijn in Sri Lanka! En we liggen in de haven van Galle. Gister voeren we aan het einde van de ochtend de grote baai binnen. Links zie je een fort, gebouwd door de Portugezen en verbeterd door de Nederlanders. De witte moskee naast de witte vuurtoren is een bijzonder landmark. Eerst moeten we ankeren in de baai en wachten tot de marine jongens aan boord komen. We doden de tijd door binnen op te ruimen en alvast te lunchen. De tijd hebben we nu pas 1,5 uur terug gezet, dus we zijn qua eten een beetje vroeg, maar als we eenmaal de molen ingaan van inchecken enz, dan is het nog maar de vraag wanneer we weer kunnen eten. En dat was een goede inschatting, want pas om half acht 's avonds konden we aan avondeten gaan denken.
.
En dan….het is even nadenken waar ik zal gaan beginnen met vertellen over gisteren, het was een dag! Laten we zeggen dat het inchecken een combinatie van Panama, Marokko en Indonesie is. De haven is, tja, Tanger (Marokko), Griekenland en Oostende bij heel slecht weer. Het 'meespelen van het inklaar-spelletje', zoals wij het altijd noemen, was nu met name een kwestie van standvastigheid en geduld. Geduld ging ons goed af, standvastigheid iets minder.
.
Laat ik gewoon maar beginnen. De navy jongens komen aan boord, twee stuks. Checken onze paspoorten en willen even binnen kijken. Hoeveel alcohol aan boord? Dat is teveel, maakt voor hen niet uit, maar wel voor customs. Je kunt de alcohol beter verstoppen. Ooh? Ok. En dan is het ok en kunnen we de haven invaren, met hen aan boord. We hadden al verschillende jachten gespot en ook dat de masten aardig schommelden. Waar moeten we gaan liggen? Ok, meteen rechts, anker uit en dan met je kont naar een drijvende kunststoffen steiger. Dat is weer eens anders. Maar als we kijken naar de andere boten gaat onze maag net zo te keer als zij. De deining in de haven laat de steiger dansen. En zo ook de boten. Alles zwiert en danst op en naar en naar en van elkaar. Wow, dit is een onrustig gebeuren.
.
Lang verhaal kort, we liggen, de navy jongens gaan van boord (na aandringen voor een biertje) en onze agent (Windsor Reef) stapt aan boord. Prima jongens die je echt helpen en het beste met je voor hebben. Op dat moment begint het ook nog te stortregenen! We vluchten allemaal naar binnen, waar het al een sauna was, maar met vier man binnen, wordt het er niet beter op. Ondertussen zwieren we heen en weer en horen we de lijnen ontspannen en strak trekken. We hebben geluk bij een ongeluk met het roertje van de Hydrovane, want tijdens een onweersbui met veel regen en veel wind, klapt het roertje verkeerd tegen de steiger en heel de pijp (dat is dan het geluk) verdraaid. We draaien het later verder door, zodat het grootste stuk van het roertje aan de bootkant zit en dus verder van de steiger af.
.
Onze agent vraagt, terwijl hij zo'n tien kopieën van de bemanningslijsten schrijft en nog alle andere formulieren invult, hoeveel alcohol we aan boord hebben. Het maakt hem niet uit, we kunnen gewoon eerlijk zijn, maar moeten het wel verbergen voor als de customs aan boord komt. Hij belt wat heen en weer met het kantoortje. Customs, immigration en de dokter moeten allemaal nog komen. Customs vind het te hard regenen en komt niet. Prima!! Immigration blijft hoog (maar niet droog) op de kant staan en wilt bier. Uiteindelijk geven we, zwaar tegen onze principes weer, drie biertjes mee. Achteraf hebben we spijt dat we niet vasthielden aan onze principes, want even later wordt onze agent gebeld. We hebben, zoals we hadden gezegd, geen visum nee (moest je online regelen, maar er staat een regel dat 'crew van boot en vlucht' niet hoeven) en hij kan ons geen visum-on-arrival geven. We begrijpen het niet helemaal, terwijl hij het heeft over een visum voor een paar dagen. Wij kijken elkaar aan en zuchten. Het regent en waait nog steeds, we zwieren dat het een lieve lust is. We denken allebei hetzelfde, 'het zal wel om geld gaan en dat gaan we niet doen, dan vertrekken we gewoon'.
.
Lang verhaal en wat uren kort, komt ondertussen de dokter aan boord. We moeten een 'Sanitation certificate' hebben. Wereldwijde regels van alle havens en dit certificate mag maar 6 maanden oud zijn. We zuchten en vragen verder. Ja, hij kan ons dat wel geven, want hij ziet dat we geen kakkerlakken hebben. Ok, zeggen we en knijpen onze billen bij elkaar voor wat ons dat gaat kosten. Hij vraagt of we de gele vlag gehesen hebben. Ja, tuurlijk hebben we dat. Zijn antwoord 'dat weet je dus wel', maakt dat ik het over een ander boeg ga gooien en slijm, dat als we de gele vlag naar beneden halen, we eindelijk de prachtige (vind ik ook echt!) Sri Lankese vlag kunnen hijsen. Dat werkt. Hij begint niet over geld of 'cadeautjes' en als ik fout, maar wel net geleerd, tot ziens zeg in hun taal proest hij het uit, maar vind het prachtig. Ok, dit was de dokter.
.
Ondertussen belt onze agent zich suf met het kantoor en 'hari hari' is iets wat ik elke keer geregeld hoor, ook tegen elkaar zeggen ze dit regelmatig. Het klinkt leuk, maar wie weet wat het betekent. Uiteindelijk moeten we, met de paspoorten, mee naar het kantoor. Geen idee wat we gaan doen, stappen we een busje in en rijden naar het kantoor. Daar word ik achter een computer gezet en moet ik alsnog, online een visum aanvragen en betalen. Geen wereldbedrag, 30 euro. Daarna gaan we naar immigration. Ik moet me inhouden om niet te lachen bij binnenkomst, want het rijtje met gekleurde emmertjes, voor het lekkende regenwater, staat heel grappig in het super oude, maar vol van zware energie, kantoor. De super netjes geklede, enorm serieuze immigration-man kan niet meteen een visum geven, de systemen moeten e.e.a. nog doorgeven. Onze agent brengt ons terug naar de boot en zal ons 's avonds de paspoorten brengen als de visums geregeld zijn.
.
Alles lijkt redelijk geregeld en uiteindelijk goed te komen. De regen is inmiddels ook gestopt en de wind is gaan liggen. Ik durf dan pas te vragen wat 'hari hari' betekent. 'OK! OK!' is de vertaling. OK! Hari! Dat past er wel bij. We stappen om half acht aan boord, we zijn weer alleen. We liggen, doordat er geen wind is, stukken rustiger. Het op en af gaan van de dansende steiger was toch niet zo'n grote uitdaging. Terwijl ik salade aan het maken ben van de overgebleven aardappels van gisteren en doodmoe naar mijn glas met whisky kijk, denk ik 'hari hari'.
.
En vanochtend (gisterenavond kwamen ze inderdaad de paspoorten met visa brengen) is het een strakblauwe lucht, met geen regen en weinig wind. Ja, uiteindelijk is het toch wel 'hari' hier.
-----
At 8-3-2014 14:00 (utc) our position was 06°01.88'N 080°13.69'E

Tijger-tochtje

Donderdag 06 maart 2014 @ 10:44

La Luna is het racepaardje van de Beneteau-familie. Dit zou je, sinds we uit NL weg zijn, alleen niet meer zeggen. We zijn vaak te zwaar beladen om onze heerlijke snelheden van voorheen te halen. Maar, soms dan krijg je wel wat hulp. Bijvoorbeeld van de stroom. Sinds gisteren zijn we dan ook aan het racen naar onze eindbestemming. Met soms zelfs dik over de 8 knopen (heel eerlijk, met de nadruk op 'soms') steven we vooruit. De wind is zo'n 12 knopen, dus die helpt ons ook zeker, maar door de combinatie stroom, wind, hoge golven, hydrovane en op koers willen blijven, zijn de zeilen wel gereefd. Ja, zelfs dat nog!
.
Nou ja, ik kan opscheppen of niet, de stroom neemt het meeste voor haar rekening, maar dat maakt niet uit. Vannacht wordt ons laatste nachtje op zee. Mits nu niet ineens mijn karma gaat tegenwerken door mijn opschepverhaal en we dikke vette stroom tegen gaan kijgen. De haven van Galle is namelijk 's nachts dicht. Dit stampt nog uit het tijger-tijdperk. De Tamil Tigers zijn een keer 's nachts naar binnen gevaren met explosieven. Wij willen natuurlijk niet voor tijgers aangezien worden (wat nu best zou kunnen want ook tijgers kunnen hard lopen en La Luna nu ook) en moeten we dus buiten wachten. Maar, no worries, ons (dit keer geliefde en vooral niet irritante) GPS-metertje belooft ons nog minder dan 24 uur! En het is nu 16.00 uur en we hoeven nog maar 125 mijl!!
-----
At 6-3-2014 9:03 (utc) our position was 06°03.84'N 082°16.49'E

Onrustig

Woensdag 05 maart 2014 @ 10:01

Het was ineens een andere dag dan de andere dagen. Bewolkt! En met vanmiddag zelfs een ongelooflijke regenbui! De laatste bui hebben we in januari gehad in Port Dickson, Malaysia. We waren dus lichtelijk even verbaasd, maar we herkenden het wel als regen hoor! ;-)
.
Ook waait het wat harder, zo'n 12 knopen in totaal. Nog prima, maar iets meer golven wel. En hier hebben ze van die kortere Engels Kanaalgolven, waaronder, heel diep verscholen een enorm lange deining vanaf de andere kant. Het was een beetje een onrustig dagje.
.
Verder kregen we duidelijke tekenen dat we dichterbij land komen. We hebben alweer een paar vogels gespot en twee visboten! De eerste visboot kwam even kijken. Dat snap ik wel, zoals zij voor ons een 'highlight of the day' zijn, zijn wij dat natuurlijk voor hen. Het is alleen wel weer een teken dat het vannacht wat meer opletten gaat worden.
.
Het aftellen is begonnen, nog (maar) 270 mijl!!!
-----
At 5-3-2014 8:09 (utc) our position was 06°25.78'N 084°44.51'E

Plastic soep

Dinsdag 04 maart 2014 @ 11:40

We hebben onze koers nog steeds wat verlegd, wat als resultaat heeft dat we harder naar onze eindbestemming gaan (terwijl we 30 graden mis sturen) en we zijn de drukke scheepvaartroute kwijt. Het was dus rustig vannacht, met een enkel lichtje aan de horizon van een verre tanker.
.
Het is nog steeds lichte wind, een rustig zeetje en warm, erg warm! Vanmiddag was het dan ook verbazing alom dat de lucht dichttrok met een dik wolkenpak. Je zag de wollige wolken ontploffen en de grijze weer langzaam wit worden en daarna weer zwart. Nou heb ik een meteo cursus gevolgd voor we vertrokken en kan (heel stoer) vanaf Bracknell kaartjes de windsnelheid bepalen, maar hoe dat nou precies werkt met dat wolkenfenomeen? Geen idee! Het is een strakke blauwe lucht en je ziet gewoon ineens zware dikke wolken ontstaan, die een half uur later ook weer simpel oplossen. Het is in ieder geval een mooi gezicht!
.
Wat een minder mooi gezicht was, was de troep in het water vandaag. Dit hebben we op deze trip nog niet eerder gezien, we zaten in een 'plastic stroom' geloof ik. Omgeven door alle kleuren plastic zakken, flesjes, doppen, slippers en ik weet allemaal niet wat nog meer. Vreselijk om te zien! We worden daar altijd een beetje droevig van, zeker omdat we weten dat dit hier is en er nog meer van dit soort plekken in de oceanen zijn. Om van het 'plastic eiland' nog maar niet te spreken.
.
Maar, wat dan weer als mooi tegenwicht dient is de afstand die we nog moeten doen, nog een kleine 400 mijl. Je hebt altijd van die magische getallen, onder de 1000, onder de 500 en dan elk hondertal. We hobbelen dus nog steeds relaxt naar ons einddoel, door (gelukkig) een inmiddels heel heldere plastic soep.
-----
At 4-3-2014 9:41 (utc) our position was 06°25.18'N 086°49.26'E

Tijgers

Maandag 03 maart 2014 @ 09:39

We zeilen nu in de Bay of Bengal. Een hele grote baai! Ik ken de 'Bengalen' alleen van de Bengaalse tijger en die hebben we nog niet gezien. Ook hebben de Bengalen, heel lang geleden, want volgens mij herinner ik het me van geschiedenisles, heftig gevochten. Het waren vroeger aardige barbaren, als mijn geheugen niet in de war is. En gelukkig, ook hebben we nog geen Bengaal gezien. Zal ook wel niet gebeuren, de helft zit in India en de andere helft in Bangladesh en wij gaan naar Sri Lanka.
.
Daar hadden ze ook tijgers, de Tamil Tigers. Ook van die leuke, gezellige tijgers. Die vochten om een stukje land in het Noorden van Sri Lanka, een strijd van 26 jaar, die in 2009 ten einde kwam en vele mensenslevens heeft gekost. Het is nou rustig in Sri Lanka en ze zijn het land aan het opbouwen, toerisme is in opkomst, volgens mijn Lonely Planet (van 2012). Klinkt goed, ik ben benieuwd.
.
Maar eerst moeten we deze Bengaalse baai nog over. Nog een dikke 500 mijl, we zijn over de helft. Het weer is nog steeds lekker rustig, we lopen wel iets harder, door een koersverandering en waarschijnlijk wat stroom mee. Mooi, tot zover is deze baai ons goed gezind.
-----
At 3-3-2014 8:08 (utc) our position was 06°20.87'N 088°55.60'E

Tja...

Zondag 02 maart 2014 @ 10:12

Saaie dagen geven saaie stukjes. Vrees ik.
.
We hobbelen heel relaxt door, de wind is vandaag maar zo'n 4 tot 5 knopen en we gaan met de zeilen, in stand 'melkmeisje', zo'n 3 tot 4 knopen de goede kant uit. Zeker dus ook een stroompje mee. De zee is rustig en is inderdaad zoals Jimmy Cornell (de guru onder de zeilers voor tochtplanning) zei, een heel rustig tochtje. Soms misschien iets te rustig naar onze zin, het irritante metertje op de GPS, die zegt hoeveel dagen nog naar je eindbestemming, geeft soms hoeveelheden aan die we niet willen weten. Maar 'be carefull with what you wish for', dus we genieten van de rust en klagen niet.
-----
At 2-3-2014 8:31 (utc) our position was 06°16.39'N 090°50.35'E

Blauw

Zaterdag 01 maart 2014 @ 10:43

Blauw, blauw en nog eens blauw. En dan heb ik het niet over de kleur van mijn boek, mijn scheenbenen, heupen, ribben of billen (daar zit plek in de kleuren van de regenboog), maar over de ruimte om ons heen. De zee, de lucht. Overdag maakt de zon mooie schitteringen in het water en 's nachts schitteren de sterren aan de enorme donkere (blauwe?) hemel! We hebben weer een prachtig uitzicht.
.
In de ochtend neemt de wind iets toe en schommelen we wat harder, wat dus soms toch ook wel wat blauwe plekken geeft, maar in de middag gaat de wind alweer langzaam rustiger worden. De golven worden dan ook minder en sukkelen we met een lekker relaxt gangetje de nacht in.
.
Met het tussen Indonesie en de Andaman eilanden doorgaan, nam de grote schependichtheid enorm toe. Wat een drukte! Gisteren zagen we het al een beetje, maar vannacht werd het heel druk. Geen probleem, AIS geeft mooi alles weer. Een van de schepen was alleen erg zoekende, hij kwam ons achterop en erg dicht langs, ging voor onze neus haaks om en passeerde weer dichtbij, verdween in de verte en draaide om, om ons weer een keer dicht langs te komen. Kan me niet voorstellen dat hij ons zo interessant vond.
.
Verder verloopt het allemaal rustig en is er weinig nieuws.
-----
At 1-3-2014 9:24 (utc) our position was 06°17.14'N 092°17.77'E

Ritme

Vrijdag 28 februari 2014 @ 10:40

Langzaam gaan de dagen zich in elkaar rijgen en komen we in ons ritme. Het is een onafgebroken stroom van schommelen en het geluid van het water langs de boot. Af en toe worden we opgeschrikt door de klapperende zeilen. De stroom heeft haar eigen wil en zet ons soms opzij.
.
Een nieuwe onderbreking hebben we net voordat we de wachtjes ingaan met het Indian Ocean SSB-net. En hoe grappig...we waren de eerste die ons aanmelde en na ons kwam er nog maar een ander schip. Iedereen riep dat we zo laat met vertrekken waren, nou, we zijn de eerste geloof ik!
.
Afgelopen nacht hadden we nog een medevaarder, een groot vrachtschip uit Belize, dat net zo'n eigen wil had als de stroom, hij ging niet opzij voor ons. Toen wij hem wilde gaan oproepen, (met de zeilen elk over een kant ben je niet erg manoevreerbaar) voelde hij blijkbaar toch dat het wel een heel 'close call' zou gaan zijn en dat wij niet uit de pad gingen, niet konden, dus wijzigde hij z'n koers. Daarna waren er nog verschillende grote jongens in de nacht, met de laatste vanochtend, die het maar even checkte, "port to port?" Ja graag!
.
Vannacht gaan we tussen Sumatra (Indonesia) en Great Nicobar Island (Andaman Islands, India) door. Het is te hopen dat ze het fenomeen 'vissen op zee' daar nog niet kennen en we een rustig nachtje gaan hebben. ;-)
-----
At 28-2-2014 9:03 (utc) our position was 06°48.10'N 094°25.58'E

Rustig

Donderdag 27 februari 2014 @ 09:56

De wind bleef hangen op zo'n 4 knopen, niet veel, maar met een beetje stroom mee genoeg om vooruit te gaan. Het was dan ook een schitterend rustig nachtje. Heldere sterrenhemel, met heel, heel veel sterren! En we doorkruisten verschillende stroomgebiedjes, het wordt dan ineens een herrie en de golven worden onrustig. Twee boten waren er vannacht, waarvan een de Volendam, een NL's cruiseschip. Grappig!
.
Vandaag zeilen we weer melkmeisje (hoe toepasselijk na de Volendam vannacht) en schieten met zo'n continu 5 knopen prima op. Het is overdag heel warm en je moet echt in de schaduw blijven. Verder weinig nieuws vanaf de Andaman zee.
-----
At 27-2-2014 8:21 (utc) our position was 07°09.40'N 096°16.69'E

Weer onderweg

Woensdag 26 februari 2014 @ 11:40

Toen we vanochtend Nai Harn verlieten, waaide het lekker. Eerste rif er maar in en we gingen nog lekker met zo'n 18 knopen wind. Helaas werd dat wel steeds minder. De wind kakte langzaam steeds verder in. Daar heeft ze (of is wind mannelijk?) de hele dag over gedaan, want nu zijn er nog maar 4 knopen over. We liepen heel de dag wel lekker verder en het was een prima zeetje. Tot een uurtje geleden voeren we melkmeisje, maar met het verdwijnen van de wind is hij ook gaan draaien en staan de zeilen weer over een kant. Dit hadden de gribfiles voorspeld. Het is dus wel lekker varen, maar we hopen dat er wel wat wind blijft en we niet de motor moeten gaan starten. We gaan het wel zien, voorlopig zeilen we nog de goede richting uit.
.
Verder is er weinig te beleven. Met het verdwijnen van de vissers, kwam er nog een groep dolfijnen spelen, maar die zijn ook verder getrokken. Zometeen weer eten maken en dan zit het eerste dagje er alweer op.
-----
At 26-2-2014 9:58 (utc) our position was 07°40.53'N 097°46.57'E