Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Pech en/of geluk

Vrijdag 10 juni 2011 @ 01:43

That’s the question! Heb je pech als de dop van het tankje van je buitenboordmotortje in het water valt? Of heb je geluk als je die dop dan, na even zoeken met een duikflesje, in het vreselijk troebele water op zo’n 7 meter diepte, toch nog vind? Toen Etienne de dop had gevonden, zei ik “goh, wat hebben weer een geluk!” En bedacht dat wij toch eigenlijk wel vaak geluk hebben. Maar daarna dacht ik ook meteen, dat we pech hadden dat de dop overboord viel. Tja, wat heb je dan? Pech of geluk? Of pech en geluk?

Of we nu pech of geluk hebben, vandaag lagen we nog heerlijk rustig hier in Marigot Bay in St. Lucia. Dat vind ik toch meer geluk dan pech! Het is echt zomer hier, heel warm. Maar ook is het laagseizoen, het is heel rustig. Toen we hier een paar maanden geleden waren, lag de baai tjokvol en de ankerplek was ook erg druk. Nu…wij zijn de enige voor anker en de baai is nagenoeg leeg. Wie er dan nu, al heel de avond, luidkeels aan het ‘karaoken’ is?

Party in het politiebureau

Woensdag 08 juni 2011 @ 22:31

Toen we het anker lieten vallen, hier in Marigot Bay, St. Lucia, kwam de karaoke muziek ons al tegemoet. Na een paar biertjes bij de bar aan het water, toch maar op onderzoek uit naar waar deze herrie vandaan kwam. Het was overduidelijk, vanaf het terrein bij het politiebureau! We werden meteen naar binnengehaald, kregen een bekertje ijs met rode wijn en meedansen was het motto. Hé?! Daar sta je dan, bij het politiebureau, met alcohol, mee te swingen met de locals op ‘One Love’ van Bob Marley. En we zijn niet eens ingeklaard, dus zwaar in overtreding. En morgen inchecken bij dezelfde gasten als waar we nu mee gedanst hebben? Laten we dat maar niet doen. (Ter info: officieel genomen mag je niet aan land als je niet ingeklaard ben) Het was een feestje van de politie omdat in mei 4 politieagenten jarig waren. Het is een korps voor heel het eiland wat 1.000 (!) politieagenten telt, waarvan een kwart vrouw. Zo vertelde de chief, die, met een Heineken in z’n hand, in uniform, de boel in de gaten hield. Een ander agent, ook on duty, kwam met z’n motor binnencrossen (echt zo’n motor van de serie Chips!). Een andere police-officer stond de rest te entertainen. Wat bleek… als hij niet in zijn politie-uniform loopt, dan zingt hij! Hij heeft zelfs al in Engeland en Duitsland opgetreden. Jawel! Speciaal voor ons zong hij een van zijn nummers en het nummer wat hij volgende maand bij het Carnaval zal zingen. Geweldig!! Alles stond te swingen, te zingen (karaoke), te schuren en te draaien. Wel of niet in uniform, dat maakte niet uit. Geweldig!!! Ik had helaas mijn fototoestel thuisgelaten (gebeurt dus nóóit meer). Maar de politie van St. Lucia, die kan feesten, geloof me!

Piet Paulusma in de Carrieb

Zondag 06 februari 2011 @ 22:13

Het was alsof Piet Paulusma het weer vandaag had voorspeld en het een keer bij het goede eind had; “bewolkt met af en toe een bui, hier en daar de zon, de wind trekt af en toe aan van matig tot hard. Oât man!”

Vanochtend lekker ’s zondags ontbeten met een eitje. We hadden afgesproken naar Pigeon Island te gaan samen met de Vivente. Pigeon Island is vernoemd naar een admiraal die duiven fokte. Inmiddels is het geen eiland meer, maar een schiereiland. Al heel lang geleden hebben ze het eiland met het vaste land verbonden. Het zijn twee heuvels, waartussen een bergkam loopt. De heuvels zijn vrij steil. Ik ben niet meegegaan en ben lekker rustig aan boord gebleven.

De anderen hebben de heuvels beklommen, in de volle zon. Het was een aardige klim en naar de hoge top zelfs nog best een hike over verschillende keien. Het fort dat daar vroeger heeft gestaan was nu niets meer, maar het uitzicht was geweldig! Je keek zo over de baai en helaas was het niet helder, anders kon je zeker ook Martinique zien liggen.

Vanmiddag zijn we nog even de kant opgegaan, in het plaatsje Rodney Bay (via de binnenbaai, met de dinghy) zijn heel veel restaurantjes, cafeetjes en een paar grote supermarkten. Toen we weer terug voeren naar de boot begon het weer te regen, het kwam met bakken uit de lucht. We waren nat, erg nat. En na het eten was het helemaal hier en daar een bui. We bleven van buiten naar binnen gaan. Het waait dan zo hard, dat de zonnetent geen bescherming tegen de regen bied. Na de koffie zeg ik, “hoor ik nu regen?” Ik kijk naar de kant en zie het daar wazig worden, dan zie ik de regen naar beneden stromen in het licht van de straatlantaarns, ik zeg “ja het regent daar”. En terwijl ik de r uitspreek, regent het hier ook…

Morgen gaan we eerst uitklaren en dan naar Martinique, zo’n 20 mijl. Ik hoop dat Piet Paulusma dan geen gelijk krijgt, anders wordt het een nat of in ieder geval klam (zeker als we met z’n allen moeten binnen zitten) tochtje.

Zaterdag

Zondag 06 februari 2011 @ 03:17

Vandaag was het zaterdag. Zo op reis heb je weinig benul van tijd, van de dagen, van de uren. Ik merk het nu omdat, als we ons afvragen hoe laat het is, Frits en Gerda wel een horloge om hebben. Wij allang niet meer. Ik af en toe nog wel eens, als we ergens perse op tijd moeten zijn, bijvoorbeeld toen we naar het vliegveld gingen. De dagen gaan ook geruisloos in elkaar over en wat voor dag het is, doet er alleen maar toe met bijvoorbeeld in- en uitklaren…in het weekend betaal je overuren.

Ik liep vandaag, toen ik besefte dat het zaterdag was, ineens met het liedje van Blof in mijn hoofd, Zaterdag. Schitterend nummer vind ik, zo’n heerlijke chilled down, relaxte song. Echt het zaterdaggevoel in muziek omgezet. Thuis had ik ook een zaterdaggevoel. Dan moest er toch nog van alles, want dat was de enige dag dat je samen vrij was en de winkels nog open. Toch had je die dag, zo voelde het, alle tijd. Rustig even ontbijten en dan op weg, toch wel redelijk ‘hup-hup’ dingen regelen, omdat je niet heel de dag daarmee bezig wilde zijn. Zodat je aan het einde van de middag weer lekker een wijntje of biertje ging drinken en zo de avond in rolde, op naar weer lekker relaxed wat eten en drinken alleen of met vrienden.

Nu zijn alle dagen nagenoeg hetzelfde. Dat is eigenlijk best saai, maar aan de andere kant ook weer heerlijk relaxed. Want het is gewoon altijd zaterdag. Het is geen zondag, want we moeten toch vaak wel dingen, zoals boodschappen, wassen, of dingen regelen en de zondag is voor mij zo’n dag dat helemaal niets moet. Het is ook geen maandag, want ik hoef niet meer naar mijn werk. Het is dus ook geen dinsdag, geen woensdag en geen donderdag. En vrijdag, dat is het soms nog wel eens. Als we een hele dag druk geklust hebben of veel andere dingen geregeld en dan zit je eind van de middag of ’s avonds aan een biertje, dan voelt het soms wel eens als een vrijdag. Maar meestal is het gewoon een zaterdag. Rustig aan in de ochtend, ‘hup-hup’dingen regelen en dan eind van de middag naar de Happy Hour, om zo relaxed naar het avondeten te rollen, alleen of met andere vertrekkers.

Vandaag was ook weer een echte zaterdag; vanochtend gemaild en gezwommen, vanmiddag boodschappen en eind van de middag Happy Hour met de Vivente, daarna aan boord heerlijk gegeten. Super hoor, al die zaterdagen. De vrijdagen zijn altijd erg bevredigend, maar de zaterdagen zijn toch wel het geweldigst!

Het eerste zeiltochtje met onze nieuwe bemanning

Zaterdag 05 februari 2011 @ 04:31

Vanochtend vertrokken uit Marigot Bay. We hebben eerst nog even de Jakker gedag gezegd, die gaan we over een paar maanden vast wel weer zien. Daarna op naar Rodney Bay. Het was een schitterend dagje zeilen, wel vlagerige wind, maar niet heel veel golven. Perfect dus voor het eerste dagje zeilen met Frits en Gerda. Het was genieten, maar zonder de zonnetent wel even goed opletten met hun, nog witte huidjes.

Het noorden van St. Lucia is lager dan het zuiden, wat weer een heel ander beeld geeft om naar te kijken. Rodney Bay is een hele grote baai, daarin is een kleine opening richting de jachthaven en verder door naar een binnenbaai. De jachthaven is erg groot met ook een paar hele grote jachten.

Vanmiddag heb ik alle spulletjes, die Frits en Gerda hadden meegenomen, weer een plekkie gegeven. Het was een feestje; drop, stroopwafels, eierkoeken, speculaas, de Happinez en hagelslag! Ook nuttige zaken zoals Strepsils, Paracetamol en Autan. Heel belangrijk ook een nieuwe WiFi antenne en een spare waterpomp. Zo’n zelfde als kapot was gegaan onderweg naar de Kaap Verden. Het was helaas geen garantiegevalletje van Mitsubishi, maar Drinkwaard heeft ons wel een nieuwe gegeven als garantie. Super service dus!!!

Later op de middag zijn we naar de wal getogen. Wat rondgeneusd, gedronken en heerlijk gegeten samen met de Vivente. We kwamen ook Jan en Susan van de Peter Pan weer tegen. Even bijgekletst. Morgen het stadje maar eens verder bekijken.

Nederland en België in de modder

Vrijdag 04 februari 2011 @ 03:13

Vandaag was een excursiedagje. We waren net even van die toeristen van een cruiseboot, alle trekpleisters in één dag. Samen met de Vivente en de Jakker zijn we namelijk naar én de Sulpher Springs én de Diamond Falls geweest.

Vanochtend een taxi geregeld voor een leuk prijsje en op weg. Het was een hele trip naar deze toeristische trekpleisters, zeker een dik uur rijden. Maar hierdoor kreeg je wel een goede indruk van het eiland. Het eiland is vulkanisch, waardoor er verschillende berguitlopers zijn. Schitterend! Veel bananenplantages en palmbomen gezien. Aan de wegen kun je zien dat ze erg veel schade hebben ondervonden van de orkaan Thomas; hele gaten in de weg, bruggen weggeslagen en huizen ingestort.


De Pitons, het 'landmark' van St. Lucia



In 1766 was de uitbarsting van de vulkaan en in de krater zijn nu de Sulpher Springs. Het borrelt nog wat in de krater en de stoom ontsnapt. Het ruikt er erg naar rotte eieren, de zwavel. Lager was een pooltje met heerlijk warm modderig water. Nou is het water waarin we rond de boot zwemmen al niet koud, zo’n 28 graden, maar dit was nog warmer en dat was toch wel heerlijk. We hebben daar lekker een ‘duik’ genomen, daarna ons met modder ingesmeerd. Dat moest je dan laten indrogen in de zon en dan weer afspoelen. Het modder en het warme bad is goed voor reuma, je spieren en je huid. En, het allerbelangrijkste, je zou er 10 jaar jonger van worden… we hebben ons dus goed ingesmeerd!! Je weet maar nooit ;-)




Na de Sulpher Springs in Soufriere wat gegeten bij Captain Kent. Omdat de dag nog niet over was, op naar de volgende toeristische trekpleister, de Diamond Falls. Dit is een aangelegde tuin, in het bezit van een (waarschijnlijk rijke) familie. Het is een schitterende botanische tuin, met alle planten die wij normaal in de vensterbank zetten. Daar was ook een waterval(letje). Deze waterval is wel beroemd want Superman heeft hier (in Superman II) een orchidee gepakt voor Loïs en heeft decor gestaan in nog een andere film, Blue Diamond. De waterval had nu de kleuren wit (calcium), geel (zwavel) en rood (ijzer). Ze dankt haar naam aan het feit dat er ook de kleuren groen (koper) en blauw (?) in kunnen komen. Helaas hebben we dat vandaag niet gezien.



Het was een geslaagde excursiedag voor de Nederlands/Belgische bemanningen. We hebben het afgesloten met natuurlijk (!) een biertje tijdens Happy Hour.

Met z’n vieren aan boord

Donderdag 03 februari 2011 @ 02:59

Vanochtend op tijd vertrokken naar de bus om te zorgen dat we op tijd op het vliegveld waren. We hadden mazzel, want eenmaal de hike omhoog en een stuk weer naar beneden stonden we net op de bus te wachten, toen er een auto stopte en ons meenam. Hij werkte hier in een hotel in de baai en moest iemand ophalen in Castries. Mazzel dus! Hij zette ons recht voor de juiste bus af en hoefde niets voor zijn goede daad te hebben.

De busrit is een belevenis op zich. In de Lonely Planet wordt het ook al erg mooi omschreven, zo is het ook. Je zit met 15’en in een busje waar normaal zo’n 9 man in kan. Gewoon een bank extra erin gepropt en met z’n drieën voorin kan makkelijk. Alle raampjes open en de radio op het hoogste volume. Heel de bus bonkt op het ritme van de muziek en de locals schudden op het ritme mee.

De tocht was schitterend! Het eiland is schitterend. Het is erg heuvelachtig met verschillende heuvelruggen waardoor je van boven naar beneden rijdt, met een waanzinnig uitzicht op het dal. De meesten moesten ook naar het vliegveld dus dat was mazzel, hij reed bijna in een stuk door. Een uurtje! Dat was weer een meevaller, we waren lekker vroeg op het vliegveld.

Daar wat gedronken en geskyped met een ex-collegaatje. Erg gezellig en ik ben weer helemaal bij. Ik merk dan wel wat dat ik die meiden erg mis, dat gezellig gekeuvel en het gegieber…

En ja hoor, er werd omgeroepen dat de vlucht uit Londen geland was en even later konden we Frits en Gerda een echte knuffel geven. Heerlijk!!! Omdat we het niet zagen zitten met de bagage terug in de bus, maar een taxi genomen. Daarna meteen aan de Happy Hour met de Vivente. Nadat we de bagage aan boord hadden gebracht zijn we wat gaan eten in het dorpje. Het was weer geslaagd. Vanaf nu zijn we dus een paar weken lang met z’n vieren aan boord. Nu maar snel gaan slapen, want Frits en Gerda zijn al vanaf 3 uur NL’se tijd vanochtend op! En voor morgen staan er meteen een paar excursies op de planning.

Begrafenismuziek

Woensdag 02 februari 2011 @ 03:23

Gisteren zijn we omhoog gelopen naar het dorpje. Wat een klim! Bij de tweede stap beet het al in de kuiten. We hebben een heel eind gelopen om te kijken waar de bussen komen. Het dorpje is niet groot, maar heeft een leuke tent waar je prima kunt eten voor een super prijsje. Daartegenover zitten wat winkeltjes die echt super toeristisch zijn. Er komen hele busladingen naar toe. Het uitzicht daar is geweldig over onze baai. En in die winkeltjes zijn de prijzen in US-dollars, niet in de lokale valuta, dan weet je het wel.

Na gezellig ge-Happy-Hour-ed te hebben met de Vivente, de Irun (de Brazilianen) en de Sara (Noren) zijn we samen met de Vivente wat gaan eten in het dorp. Nog een keer de klim, maar het was het waard. Het was lekker eten en er was live muziek. Het was super druk, iedereen netjes gekleed. Toen we weggingen en de live muziek inmiddels gestopt was, hoorden we dat de muziek er was omdat er iemand dood was gegaan. Dit was de begrafenis! Aan het einde van de avond zaten we bij de haven en kwamen we met een paar locals in gesprek. Zij vertelde ons dat ze inderdaad als het een ouder iemand betrof die doodging, soms een feestje bouwde. Deze persoon had dan zeg maar de leeftijd om te sterven en een mooi leven gehad, dus waarom niet blij zijn voor hem of haar. Mooi hoe andere culturen met de dood omgaan. Triest was dat zij ook vertelde dat het sterftecijfer onder jongeren erg hoog was vanwege drugs. Je ruikt hier inderdaad geregeld de lucht van een goede joint en krijgt er ook net zo vaak een aangeboden. Blijkbaar is dat niet het ergste spul wat ze hier roken of gebruiken. Deze ‘big mamma’ waar we mee zaten te praten was er wel bedroefd onder, vond het erg dat de eigen cultuur zo overschaduwd wordt door allerlei andere culturen waarvan de jongeren denken dat het beter is of alleen maar omdat het cool is. Het lijkt erop alsof ze hier redelijk dezelfde problemen wat dat betreft hebben als bij ons.

Vandaag hebben we de punt leeggemaakt voor Etienne z’n ouders. Ze kunnen er morgen zo in. Ook meteen weer wat andere zaken verlegd. Het is grappig want je hebt sommige dingen echt tig keer vast tijdens de reis. Dat komt omdat je pas na een tijdje ondervind wat handig is of wat echt nutteloos is. Ik heb ook het idee dat ik alles steeds meer kan wegstoppen, er moeten dus ook dingen weggaan zou je zeggen. Het is altijd weer eens goed om zo door de boot te gaan, alles ligt weer netjes vast en wij hoopten nog een lange meerlijn te hebben, die lag inderdaad nog helemaal voorin de punt. Deze hangt dus nu aan dek.

Vanavond is er live muziek in de bar bij het water. Etienne is samen met de Vivente nog wat gaan drinken. Ik hoor straks wel hoe het daar was, want ik kan de band hier horen. Morgen gaan we Etienne z’n ouders op halen van het vliegveld. Ik ben benieuwd, zal wel een ‘eilandreis’ met de bus hier.


La Luna ligt verscholen achter de meest linkse palmboom op het middenstrandje.

Toerisme in het paradijs

Maandag 31 januari 2011 @ 03:53

”Milady, milady, I have something for you.”
“I’m sorry I don’t need a necklace.”
“It’s in the Rasta colors. If you were a Rasta you would have taken it!”
“Yes, but I’m not a Rasta.”
“No.”
“Where are you from?”
“From Holland.”
“I like Holland, I’ve been there once.”
“Already? You’re so young.”
“It’s nice in Holland.”
“Yeah, but now it’s freezing. Snow and ice.”
“Then you need to stay inside. Otherwise you freeze to death.”
“Yeh, that’s right.”
“Just like in Tom and Jerry. “
“Oh.”
“Tom was freezing in the snow and Jerry took him inside. He put him by the fire and gave him something to drink and eat. That’s good or otherwise he was death.”
“That’s nice of Tom.”
“Yeh, and that’s how I met him. He is my friend now. He was also outside freezing and I took him inside. Put him by the fire and gave him something to drink. Now he is my friend. “
Ik moest ontzettend lachen om deze conversatie met twee locale jongens. Ik denk dat ze 10 of 11 jaar waren. Dat is hier vaak moeilijk te zeggen, maar een rijke fantasie had dit manneke zeker!

We liggen nu in Marigot Bay. Een stukje toeristisch oord. Vol met boten, grote en hele kleine, maar vooral hele hele grote. Het is mooi hier, erg mooi, zeker omdat het een ingesloten originele baai is. Ik vind hem alleen redelijk verziekt door de strak gelikte gebouwen, watersportartikelen ontsieren het schitterende strand en door de vele moorings ligt de baai bijna droog. Het is, of was, hier bijna net zo mooi als sommige baaien in de Grenadines. Zonde. Of zouden wij inmiddels al vreselijk verwend zijn? Dat kan natuurlijk ook, we hebben natuurlijk al op heel wat schitterende plekjes gelegen, waar het ook een stuk rustiger was. Ik vind soms een geciviliseerde omgeving ook wel erg lekker hoor, moet ik bekennen. Maar merk hier nu weer duidelijk, dat hierdoor vaak wel de authentieke charme verloren gaat.

Vanmiddag gezellig gekletst en gedronken met Christine en Daniel (Irun, uit Brazilie) en Judith en Patrick (Vivente). Daarna nog wat rondgelopen. Morgen maar verder kijken, het was natuurlijk zondag dus de meeste zaken waren dicht. Wij blijven hier nog een aantal daagjes en zullen Etienne z’n ouders vanaf hier ophalen.


De kust van St. Lucia

Soms zit het mee en soms zit het gewoon even niet mee

Zondag 30 januari 2011 @ 05:00

Soms zijn er van die dagen waarop een hoop tegen zit. Je moet snel ergens heen, file. Je moet echt iets hebben, rijdt stad en land ervoor af, maar nergens, of niet hetgeen je zoekt. Ze kapen dan ook nog je parkeerplekkie voor je neus weg, waarop je besluit dan maar met de laatste optie genoegen te nemen. Geloof me, dat soort dagen hebben wij ook nu nog. Het lijkt allemaal wel zonneschijn (dat was er vandaag dan wel weer heel de dag), maar soms zit het tegen. Nee, dat is overdreven, het is allemaal niet erg, alleen vervelend. Dusse, het is niet zo dat het tegen zit, het zat vandaag alleen gewoon even niet mee. Qua ankerplek...
.
Soufriere is een schitterende baai, met een erg leuk druk stadje, maar het voelde niet helemaal ok. Er wordt ook ontzettend veel gebedeld en letterlijk en figuurlijk aan je getrokken. Van de politie kregen we het advies om alles goed af te sluiten en de dinghy op slot of aan dek te leggen. Nou hoor je ook verschillende crime verhalen van hier, maar ik ben daar altijd heel sceptisch over. Iedereen kan die verhalen vertellen en verhalen worden, hoe vaker verteld, hoe mooier. Daarnaast hoor je vaak wel dat soort verhalen en nooit positieve verhalen. Ik vertrouw dan ook meer op mijn eigen gevoel en dat was toch ook weer niet heel goed dit keer. (Niet dat er iets is gebeurd hoor, gisterenavond of vannacht.) Besloten om vanochtend boodschappen te doen en dan ankerop. Het stadje heeft veel, heel veel. Vele supermarkten en van die winkel van sinkels. Erg makkelijk dus, maar voor ons even alleen wat boodschappen. Ik had gehoopt in de Carieb weer eens mega supermarkten te vinden, maar nee, nog niet. En je moet erg goed opletten, want sommige spullen in de supermarkt zijn erg duur. Het begrip boodschappen doen en dingen die je 'nodig' hebt kopen, is dus meer; kijken wat er is en wat redelijk geprijsd is en dat meenemen. En dan is 'nodig' soms niet eens zo hard 'nodig'.
.
Ankerop en verder naar het zuiden. We wilden naar een leuke ankerbaai, maar helaas de zeilboot die er lag, lag wel heel erg te schommelen op de hoge golven. Terug dus. De baai zuidelijker van Soufriere. Er waren nog 2 moorings. Wij waren op weg naar de ene, toen een (charter)catamaran de hoek omdraaide en zich realiseerde dat zijn enige kans op een plekkie daar, juist die mooring nog maar was. Het werd dus vol gas naar de mooring....en kaapte hem zo voor onze neus weg! Dag 'parkeerplekkie'. Niemand op de franse catamaran durfde onze kant op te kijken, lafaards. Maar het was wel even goed k. Dan maar verder door naar het noorden. Het volgende baaitje was een schitterend plekje, mocht je alleen niet liggen, was voor een resort. Uiteindelijk nog een paar van dat soort baaitjes en toen lieten we, inmiddels aan het einde van de middag, ons anker maar vallen bij Anse des Canaries. Niet mooi, niet heel rustig, maar we mochten hier gewoon liggen zonder gezeur!
.
En wie lagen hier nog meer... onze Braziliaanse vrienden uit Wallilabou bay, Daniel en Chris. Zij kwamen nog heel even kletsen en we hebben afgesproken morgen naar dezelfde plek te gaan zodat we dan even lekker kunnen kletsen onder het genot van een wijntje. Het wordt waarschijnlijk Marigot Bay. Dat wordt wel erg gezellig, want als het goed is zijn Jan en Susan van de Peter Pan (Duitse vrienden uit Wallilabou Bay) daar dan ook.
-----
At 29-1-2011 02:32 (utc) our position was 13°54.57'N 061°04.06'W

Chateaubelair naar St. Lucia

Zaterdag 29 januari 2011 @ 02:52

Gisteren zijn in Chateaubelair gaan uitklaren. Chateaubelair klinkt veelbelovend. Ik moest meteen denken aan the Prince of Bel Air met Will Smith. Chateaubelair is heel wat anders, gewoon een dorpje als alle andere dorpjes op St. Vincent. Het heeft een erg slechte naam. Wij hebben er niets raars meegemaakt, maar we zijn er ook alleen aan land geweest om uit te klaren. Verder heeft het alleen maar geregend en gewaaid en zijn we aan boord gebleven.

Vanochtend vroeg zijn we naar St. Lucia gevaren. Dat was weer even wennen, een tocht van een dikke 20 mijl, na de hele korte tripjes van de afgelopen weken. Toen we vertrokken regende het nog steeds en het waaide hard. De wind bleef aardig doorstaan heel de dag, de regen is wel gestopt.

Plan was om naar Vieux Fort te gaan om daar in te klaren, maar aangezien deze koers niet bezeild was, liggen we nu in Soufriere. Etienne en Patrick (Vivente) zijn al langs de autoriteiten geweest, dus we zijn weer legaal in het land. We zijn net in het dorpje gaan eten, super geslaagd bij Captain Kent. Heerlijke fish-fingers, met frietjes voor omgerekend zo’n 9 euro! Het was ook nog happy hour, dus de biertjes waren ook goedkoop (zo'n 1 euro per flesje!). Verder is hier alleen niet veel. We willen nog wel graag naar de verschillende toeristische trekpleisters, maar willen dat pas doen als de ouders van Etienne er zijn. Waarschijnlijk dat we morgen dus weer verder gaan. Morgenochtend maar even palaver met de Vivente.