Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Pech en/of geluk

Vrijdag 10 juni 2011 @ 01:43

That’s the question! Heb je pech als de dop van het tankje van je buitenboordmotortje in het water valt? Of heb je geluk als je die dop dan, na even zoeken met een duikflesje, in het vreselijk troebele water op zo’n 7 meter diepte, toch nog vind? Toen Etienne de dop had gevonden, zei ik “goh, wat hebben weer een geluk!” En bedacht dat wij toch eigenlijk wel vaak geluk hebben. Maar daarna dacht ik ook meteen, dat we pech hadden dat de dop overboord viel. Tja, wat heb je dan? Pech of geluk? Of pech en geluk?

Of we nu pech of geluk hebben, vandaag lagen we nog heerlijk rustig hier in Marigot Bay in St. Lucia. Dat vind ik toch meer geluk dan pech! Het is echt zomer hier, heel warm. Maar ook is het laagseizoen, het is heel rustig. Toen we hier een paar maanden geleden waren, lag de baai tjokvol en de ankerplek was ook erg druk. Nu…wij zijn de enige voor anker en de baai is nagenoeg leeg. Wie er dan nu, al heel de avond, luidkeels aan het ‘karaoken’ is?

Party in het politiebureau

Woensdag 08 juni 2011 @ 22:31

Toen we het anker lieten vallen, hier in Marigot Bay, St. Lucia, kwam de karaoke muziek ons al tegemoet. Na een paar biertjes bij de bar aan het water, toch maar op onderzoek uit naar waar deze herrie vandaan kwam. Het was overduidelijk, vanaf het terrein bij het politiebureau! We werden meteen naar binnengehaald, kregen een bekertje ijs met rode wijn en meedansen was het motto. Hé?! Daar sta je dan, bij het politiebureau, met alcohol, mee te swingen met de locals op ‘One Love’ van Bob Marley. En we zijn niet eens ingeklaard, dus zwaar in overtreding. En morgen inchecken bij dezelfde gasten als waar we nu mee gedanst hebben? Laten we dat maar niet doen. (Ter info: officieel genomen mag je niet aan land als je niet ingeklaard ben) Het was een feestje van de politie omdat in mei 4 politieagenten jarig waren. Het is een korps voor heel het eiland wat 1.000 (!) politieagenten telt, waarvan een kwart vrouw. Zo vertelde de chief, die, met een Heineken in z’n hand, in uniform, de boel in de gaten hield. Een ander agent, ook on duty, kwam met z’n motor binnencrossen (echt zo’n motor van de serie Chips!). Een andere police-officer stond de rest te entertainen. Wat bleek… als hij niet in zijn politie-uniform loopt, dan zingt hij! Hij heeft zelfs al in Engeland en Duitsland opgetreden. Jawel! Speciaal voor ons zong hij een van zijn nummers en het nummer wat hij volgende maand bij het Carnaval zal zingen. Geweldig!! Alles stond te swingen, te zingen (karaoke), te schuren en te draaien. Wel of niet in uniform, dat maakte niet uit. Geweldig!!! Ik had helaas mijn fototoestel thuisgelaten (gebeurt dus nóóit meer). Maar de politie van St. Lucia, die kan feesten, geloof me!

Piet Paulusma in de Carrieb

Zondag 06 februari 2011 @ 22:13

Het was alsof Piet Paulusma het weer vandaag had voorspeld en het een keer bij het goede eind had; “bewolkt met af en toe een bui, hier en daar de zon, de wind trekt af en toe aan van matig tot hard. Oât man!”

Vanochtend lekker ’s zondags ontbeten met een eitje. We hadden afgesproken naar Pigeon Island te gaan samen met de Vivente. Pigeon Island is vernoemd naar een admiraal die duiven fokte. Inmiddels is het geen eiland meer, maar een schiereiland. Al heel lang geleden hebben ze het eiland met het vaste land verbonden. Het zijn twee heuvels, waartussen een bergkam loopt. De heuvels zijn vrij steil. Ik ben niet meegegaan en ben lekker rustig aan boord gebleven.

De anderen hebben de heuvels beklommen, in de volle zon. Het was een aardige klim en naar de hoge top zelfs nog best een hike over verschillende keien. Het fort dat daar vroeger heeft gestaan was nu niets meer, maar het uitzicht was geweldig! Je keek zo over de baai en helaas was het niet helder, anders kon je zeker ook Martinique zien liggen.

Vanmiddag zijn we nog even de kant opgegaan, in het plaatsje Rodney Bay (via de binnenbaai, met de dinghy) zijn heel veel restaurantjes, cafeetjes en een paar grote supermarkten. Toen we weer terug voeren naar de boot begon het weer te regen, het kwam met bakken uit de lucht. We waren nat, erg nat. En na het eten was het helemaal hier en daar een bui. We bleven van buiten naar binnen gaan. Het waait dan zo hard, dat de zonnetent geen bescherming tegen de regen bied. Na de koffie zeg ik, “hoor ik nu regen?” Ik kijk naar de kant en zie het daar wazig worden, dan zie ik de regen naar beneden stromen in het licht van de straatlantaarns, ik zeg “ja het regent daar”. En terwijl ik de r uitspreek, regent het hier ook…

Morgen gaan we eerst uitklaren en dan naar Martinique, zo’n 20 mijl. Ik hoop dat Piet Paulusma dan geen gelijk krijgt, anders wordt het een nat of in ieder geval klam (zeker als we met z’n allen moeten binnen zitten) tochtje.

Zaterdag

Zondag 06 februari 2011 @ 03:17

Vandaag was het zaterdag. Zo op reis heb je weinig benul van tijd, van de dagen, van de uren. Ik merk het nu omdat, als we ons afvragen hoe laat het is, Frits en Gerda wel een horloge om hebben. Wij allang niet meer. Ik af en toe nog wel eens, als we ergens perse op tijd moeten zijn, bijvoorbeeld toen we naar het vliegveld gingen. De dagen gaan ook geruisloos in elkaar over en wat voor dag het is, doet er alleen maar toe met bijvoorbeeld in- en uitklaren…in het weekend betaal je overuren.

Ik liep vandaag, toen ik besefte dat het zaterdag was, ineens met het liedje van Blof in mijn hoofd, Zaterdag. Schitterend nummer vind ik, zo’n heerlijke chilled down, relaxte song. Echt het zaterdaggevoel in muziek omgezet. Thuis had ik ook een zaterdaggevoel. Dan moest er toch nog van alles, want dat was de enige dag dat je samen vrij was en de winkels nog open. Toch had je die dag, zo voelde het, alle tijd. Rustig even ontbijten en dan op weg, toch wel redelijk ‘hup-hup’ dingen regelen, omdat je niet heel de dag daarmee bezig wilde zijn. Zodat je aan het einde van de middag weer lekker een wijntje of biertje ging drinken en zo de avond in rolde, op naar weer lekker relaxed wat eten en drinken alleen of met vrienden.

Nu zijn alle dagen nagenoeg hetzelfde. Dat is eigenlijk best saai, maar aan de andere kant ook weer heerlijk relaxed. Want het is gewoon altijd zaterdag. Het is geen zondag, want we moeten toch vaak wel dingen, zoals boodschappen, wassen, of dingen regelen en de zondag is voor mij zo’n dag dat helemaal niets moet. Het is ook geen maandag, want ik hoef niet meer naar mijn werk. Het is dus ook geen dinsdag, geen woensdag en geen donderdag. En vrijdag, dat is het soms nog wel eens. Als we een hele dag druk geklust hebben of veel andere dingen geregeld en dan zit je eind van de middag of ’s avonds aan een biertje, dan voelt het soms wel eens als een vrijdag. Maar meestal is het gewoon een zaterdag. Rustig aan in de ochtend, ‘hup-hup’dingen regelen en dan eind van de middag naar de Happy Hour, om zo relaxed naar het avondeten te rollen, alleen of met andere vertrekkers.

Vandaag was ook weer een echte zaterdag; vanochtend gemaild en gezwommen, vanmiddag boodschappen en eind van de middag Happy Hour met de Vivente, daarna aan boord heerlijk gegeten. Super hoor, al die zaterdagen. De vrijdagen zijn altijd erg bevredigend, maar de zaterdagen zijn toch wel het geweldigst!