Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Dag Thailand!

Dinsdag 25 februari 2014 @ 17:05

We zitten aan ons laatste ontbijt in Phuket. Zometeen de dinghy nog op het dek en dan gaan we de zeilen hijsen, op naar Sri Lanka.

De laatste dagen waren erg gezellig. Nog wat dingen geregeld in Ao Chalong, dan nog even naar de andere kant van de grote baai. Daar gezellig gegeten met Inish en Spirit (ook een NL’se boot), met onze voeten in het zand. Weer eens ouderwets tranen met tuiten gelachen. Genan, van Spirit, vertelde een mop, in het Engels. Een prima mop, waarop de Engelsman, waardoor de mop dus in het Engels moest, heel droog reageerde: “You have good jokes and bad jokes.” Het feit dat wij daarna zaten te huilen van het lachen en hij heel rustig een, zeer slechte, mop ging vertellen, maakte het alleen nog maar meer hilarisch. Dit was echt geen staaltje van taalbarrière, maar van verschil in humor, of geen humor. ;-)

Wij voeren maandag weer terug naar Chalong om te gaan uitklaren. Inklaren was al een hoop papierwerk, uitklaren gaat precies hetzelfde. We hadden nog even gezellig koffie gedronken bij Merilelu, dus we waren wat aan de latere kant. Heel het kantoortje stond al vol met zeilers. Het merendeel vakantiegangers die een zeilboot hebben gehuurd hier. En dan staan er tijden op de muur, maar als je met iedereen er moet zijn en iedereen moet op de foto, die zijn er dan niet en de kapitein is een Rus, dan wordt het gegarandeerd een chaos en gaat het heel lang duren. Ze deden op een gegeven moment de deur op slot omdat het lunchtijd werd. Wij waren de laatste van de ochtend. En zoals ik zei, een hoop papierwerk, maar totaal niet moeilijk.

Dan de laatste verse spullen halen, fruit, groente en brood. Dat opruimen aan boord en naar de kant om te kijken of we ergens konden skypen. ’s Avonds gezellig pizza eten met de Merilelu en dat was Chalong weer.

De ouders van Helena (Merilelu) kwamen maandag aan voor een vakantie hier in Thailand. Onze bestelde Lonely Planets kwamen pas nadat wij uit NL vertrokken en na wat heen en weer geregel, brachten Helena d’r ouders de boeken mee voor ons. Dus gisterenochtend zijn we naar Nai Harn gegaan, een klein baaitje aan de westkant. Hier loopt een gigantische swell in de baai, wat het landen met de dinghy op het strand niet geheel vlekkeloos laat zijn. Onze landing in de middag was dan ook met een giga nat pak. Ik stapte te vroeg in het water, het was te diep en eenmaal verder sloeg het bootje half om en zorgde er zo voor dat Etienne ook een lekker verkoelend badje kreeg. Gelukkig bleef het motortje droog.

’s Avonds op het strandje bij het hotel ging het beter en haalde we het droog. We hebben lekker en gezellig gegeten met Kari, Helena en haar ouders. De nieuwe Lonely Planet van Sri Lanka ligt al klaar als leesvoer voor vanmiddag.

De weersvoorspelling ziet er goed uit. Windje in de kont, eerst nog wat stroom van alle kanten, maar als we de Andaman eilanden zijn gepasseerd gaat ook de stroom in een streep naar Sri Lanka. Dus wij ook...

Een moment van...

Donderdag 20 februari 2014 @ 17:02

We zijn er weer! Hier op het blog, in Ao Chalong en gewoon weer bij ‘onszelf’.

Op verschillende momenten in onze reis staan we op specifieke punten. Je kunt ze mijlpalen noemen, beslismomenten, sprongen in het diepe, of misschien zelfs sprongen in het duister, grote stappen voorwaarts of gewoon op dat moment daar zijn. De eerste grote oversteek, de Atlantische oceaan, was er een. Het Panama kanaal. Nieuw-Zeeland. En dit moment voelt voor mij ook zo’n moment. De Pacific ligt achter ons, we zijn ‘op de weg terug’, we verlaten een heel bijzonder werelddeel (Azie) en we ‘duiken’ weer een ‘nieuwe’ oceaan in. Zo’n moment gaat bij mij altijd gepaard met veel onrust. Ik wil nog niet weg uit Azie, ik wil gewoon verder, ik heb geen zin om weer langere tochten te gaan varen, ik heb het hier ook wel weer een beetje gezien.

En dan komt er nog bij, dat de boot weer klaar moet. Boodschappen moeten aan boord voor de komende maanden en technisch moet ook alles weer in orde zijn. Het lijkt alsof er altijd wel wat stuk is, we klussen namelijk toch aardig wat af. Dat valt wel mee, thuis moet je ook je huis onderhouden, zo is het met de boot ook. Olie verversen, dingen nalopen, helaas waren schroeven afgebroken ergens, weer repareren, vlonder weer in elkaar zetten, enz. En ook binnen. De laatste maanden was relatief relaxt varen en dan zet je alles ‘gezellig’ neer. Dat moet allemaal weg en of zeevast. De was weer even bij werken. Wat moeten we aan boord halen zodat we de komende maanden voldoende eten en drinken hebben? Waar stopte ik dat ook alweer? Nog even wat stiksels repareren, wat lijnen ‘afhechten’, enz.

Ik vind het altijd een onrustige tijd. En dat komt omdat ik in mezelf onrustig ben, maar ook omdat we even niets moeten vergeten. We zijn al wel even bezig met deze periode en langzaam groei je er dan ook in. Zo had ik weken geleden nog helemaaaaaal geen zin om weer lang te gaan zeilen, nu ben ik er klaar voor en zijn de belangrijkste klussen gedaan en het meeste eten is aan boord. In feite kunnen we weg.

Afgelopen week hebben we nog ons nieuw kuiptafeltje opgehaald en lekker wat rondgestruind in verschillende winkels hier in Phuket. Daarna zijn we naar de westkant van Phuket gevaren. Het was weer een keer zeilen. En hoe!! Dikke vette valwinden! Vlagen van meer dan 25 knopen en een mijl verder gaf de meter er nog maar 5 aan. Ooh, dit is weer even erin komen. We dropten ons anker in Ao Patong, het meest toeristische strand van Phuket. Dit strand was bijna niet als zodanig te herkennen, door de blauwe, gele, rode en andere kleurenvarianten rijen en rijen van parasols. Wat een mensen!!! Dit alles ligt te zonnen, zwemt, waterskiet, vliegt achter een speedboot of zit op een banaan er achter. Wow, even wennen, maar wel leuk om te zien, als afwisselende break van met onze kop in de diesel- of vuile was-lucht.


Na een paar dagen ankerop en naar Ao Kata. Zeker zo toeristisch, want ook hier was het strand niet alleen wit, maar had ook alle kleuren van de regenboog. Eergisteren ronde we de (bijna) laatste klusjes af. We waren er ook letterlijk even klaar mee. Tussendoor hadden we al wel wat gesnorkeld, maar dat was ook niet meer dan een zandvlakte. Die we trouwens nog nergens zo maagdelijk hebben gezien als hier, schoon (geen flessen, plastics of wat dan ook) en geen schelpje! Vissen zaten er wel, maar vonden ons veel interessanter dan het zand. Geef ze eens ongelijk! ;-)


Dus eergisterenmiddag, onze dinghy tussen de strandstoelen en een blauw en rood parasolletje, het strand op getrokken. Een lieve smile naar de beveiliger van het dichtstbijzijnde hotel en zo storten wij ons in het toeristisch Phuket. Wow, dit is anders dan ‘ons’ Chalong! Dit is leuk! En dit is echt toeristisch!

De ene toeristische winkel na de andere, het ene restaurantje na de andere en de ene bar na de andere. Dit is niet leuk voor altijd, maar na een aantal dagen in totale afzondering vinden we dit heerlijk! Eerst een lekkere verse fruit juice. Oh ja natuurlijk, die zijn dan ook meteen dubbele prijs dan in ‘ons’ Chalong. En zo struinen we heerlijk verder. Vergapen ons aan de andere toeristen vanachter een zalige koffie. De Australiers, Russen, Scandinaviers en Duitsers maken een kleurrijk plaatje en we raken niet uitgekeken! De ene loopt er nog naakter bij dan de andere en de ene outfit is nog bijzonderder dan de andere.

En wat doe je als je in Thailand bent? Ja, dan neem je, of eigenlijk meer, ONDERGA je een Thaise massage. We stappen een prachtig rustgevende massagesalon in en worden meteen naar boven gedirigeerd. De visioenen van lugubere donkere, groezelige kamertjes schieten bij ons allebei door ons hoofd. Ik weet maar een klein beetje van een Thaise massage af en hoop dat mijn masseuse niet al te zwaar is, ze mag best 1 tand hebben...


Ons beeld lijkt helemaal verkeerd en het is 180 graden anders, met uitzondering van mijn masseuse. Ze is een klein tenger poppetje (zoals ze allemaal hier zijn), maar wel met een vol gebit. Het vrouwtje wat Etienne onder handen neemt is iets zwaarder, tot zijn ongenoegen. Want, voor degenen die ook onbekend zijn met een Thaise massage, ze lopen over je, trekken je ledematen in allerlei Yoga-achtige standjes en doen vooral niet voorzichtig bij gespannen spieren. We worden goed onder handen genomen en onze voeten en hoofd erbij. Etienne schrikt niet van een enkele “ai” van mij, wat vaak volgt op een harde knak en meteen daarachter komt een verontschuldigend lachend “sorry” van mijn masseuse, wat haar toch niet voorzichtiger maakt bij een volgende actie. Etienne vind het iets minder fijn dan ik. Ik geniet en die enkele harde knak is niet eens zo erg. Als we ons weer aankleden (onderbroek mocht aanblijven hoor!) voelen we ons eigenlijk beide toch wel als herboren. Ik voel mijn lichaam weer! Een heerlijk gevoel! We barsten ook meteen van de honger en strijken neer op een gezellig terras en eten overheerlijk!

Vandaag zijn we teruggevaren naar Ao Chalong, de grote ongezellige baai vol met boten. Bah, de andere baaitjes met blauwer water, rustiger (niet door de rondvliegende jetski’s, maar wel met buurboten) en mooi strandjes zijn een meer inspirerende omgeving. Ook op de kant is het toch veel leuker, maar ja, hier is het gewoon makkelijker diesel tanken, laatste (verse) boodschappen halen en een auto huren. Dus liggen we weer hier. We hebben trouwens geen spierpijn of andere pijn overgehouden aan onze massage en we voelen ons nog steeds helemaal in het nu. Vandaar...we zijn er weer!

Big boeddha, waterval en gibbons

Dinsdag 11 februari 2014 @ 00:01

Zondag en zo ook vandaag (dinsdag) zijn rustige (klus)dagen. We regelen veel, halen veel en moeten natuurlijk weer wat dingen doen. We hebben het teak gehaald, maar onze bootkabouter gaat de vlonder helaas niet maken. Etienne zit dus vandaag op z’n gemak te vijlen en schuren om de latjes weer ‘schoon’ te krijgen om later de vlonder weer mooi in elkaar te kunnen lijmen.

Gisteren zijn we weer een dag op stap geweest met Rob en Josien. Zij moesten wat dingen regelen en wij hadden besloten toch een nieuwe tafel voor in de kuip te laten maken. Dus ook weer even langs de houtboer. We hadden een tekening gemaakt en de prijs viel reuze mee! Vrijdag kunnen we het tafeltje al op gaan halen. Super dus! Daarna weer naar BoatLagoon. Inish moest bij de VolvoPenta dealer zijn. Wij toch maar even bij de naastliggende Raymarine dealer naar binnen. Onze wheelpilot (stuurautomaat op het stuur) gaat gewoon een keer in de zoveel tijd stuk. We gaan nu onze spare erop zetten, maar een reserve achter de hand, vinden we eigenlijk wel fijn. Dus even informeren naar de prijs en de tijd dat hij er kan zijn. Dat zag er allemaal weer prima uit, dus meteen maar een besteld. Deze man was trouwens ook bijzonder behulpzaam, het is de eerste dealer die begint over onderdelen vervangen die vaak kapot gaan! Ja, dat kan natuurlijk ook. Vaak hadden we al moeite alleen het wiel te krijgen, zonder computer. Dus Etienne moet de oude, kapotte, nog even gaan demonteren om te kijken of er inderdaad kapot is wat we denken. En zo blijven we bezig.

Na alles geregeld te hebben, was het lunchtijd en konden we een plan maken voor in de middag. Op naar de watervallen en een tempel. Onderweg naar de Bang Pae waterval passeerden we een terrein waar je op een olifant kunt rijden en met een cobra om je nek kunt poseren. Het voor de lol van de mens, in gevangschap houden van deze dieren staat me tegenwoordig erg tegen. Aan de andere kant zagen de olifanten er prima verzorgd uit.

Net voordat we het pad langs het water gingen volgen, kwamen we bij het Gibbon Rehabilitation Project (GRP). Zij vangen gibbons op die bijvoorbeeld ‘gebruikt’ worden voor foto’s met mensen of als huisdier niet meer interessant zijn. Gibbons zijn de meest schattigste apen, met lange armen en benen en een heerlijk snoetje! En het zingen dat ze doen! Ongelooflijk hard en van prachtig tot een alarmerend geluid. We hebben genoten van Honey en Gibby en nog een aantal anderen in de kooien van het GRP. De jonge gibbons zijn heel schattig en worden dus vaak gebruikt als ‘schattig-wild-object-waar-je-mee-op-de-foto’ kunt. Als ze groter worden, krijgen ze grotere tanden, worden ze sterker en agressiever. Dan vinden de mensen ze niet meer leuk en worden ze door hun ‘uitbuiter’ verminkt (tanden uitgetrokken of afgeslepen, enz) of zelfs vermoord. Het was erg interessant om met de vrijwilliger te praten en te horen over deze dieren. Om ze te steunen hebben we ontzettend leuke t-shirts gekocht. Je weet natuurlijk hoe het zit, maar we gaan nu nog anders kijken naar de ‘wilde’ dieren in gevangenis.


Het loopje naar de waterval was enorm warm, de vochtigheid was heel hoog en het is gewoon warm. Het is een mooi natuurgebied en je klautert langs het riviertje omhoog. Helaas was er heel weinig water (het is het droge seizoen) en toen we hoorden dat we na een eerste kleine waterval nog 3 km moesten klimmen naar de hogere, zijn we afgehaakt. Het ijsje eenmaal beneden smaakte super!

We zijn rond gereden naar de andere kant van het National Park en hebben zo het binnenland van Phuket een beetje gezien. Aan de andere kant hebben we de Phra Tong tempel bezocht. Het bijzondere is dat daar niet een ‘gewone’ Boeddha staat, maar een gouden Boeddha, die met zijn schouders boven de grond komt. De legende gaat dat hij is ingegraven en iedereen die hem probeert uit te graven overlijdt. We hebben hem dus maar gewoon op z’n plekkie gelaten en alleen wat foto’s genomen. De Wat Phra Tong is een groot complex, maar niet heel bijzonder, wel weer andere beschilderingen gezien en Boeddhistische graven.


Daarna doken we de file in. Jawel, die kennen ze hier ook, net als in NL, rond de ‘grote’ stad Phuket staat het helemaal vast. De zon was al aan het zakken toen wij aan het klimmen waren, naar de Big Boeddha. De Boeddha die op ons neerkijkt in de baai. Het is een prachtig, modern beeld! Ze zijn nog druk bezig met de basis, de trappen en het terrein eromheen. Het uitzicht Ao Chalong (Chalong baai) in was schitterend! En de 45 meter hoge Boeddha is erg indrukwekkend!


Binnen verbaasden wij ons over een ‘beeld’ in een glazen box. We hebben deze man al vaker in beeldvorm gezien (ik ben er nog niet helemaal achter wie het is), maar hier leek het wel alsof hij opgezet was. Je zag het donshaar op z’n hoofd, de rimpels in z’n nek, de plooien en eelt onder z’n voeten. Het was heel griezelig. Helaas spreekt er dan niemand Engels daar, dus vragen is geen optie. Misschien gaan we het nog wel eens ontdekken...

Utrecht? Gewoon, hier om de hoek!

Zaterdag 08 februari 2014 @ 20:44

Maandag tuften we al op tijd naar de Yachtclub. Daar zagen we Rob en Josien, want we gingen met een groot ‘to-do-lijstje’ op pad. Eerste taak was een auto huren. Dat was zo geregeld, bij de yachtclub weten ze natuurlijk de adresjes dus een paar straten verder (bij Nina’s) kregen we een prachtige, vrij nieuwe, bolide mee voor zo'n 22 euro. En dan het verkeer in. Etienne blijft altijd vrij cool, dus dat ging heel goed. Ook rijden ze hier niet zenuwachtig of gestresst. Zo vriendelijk als ze zijn, zijn ze ook in het verkeer. Geen getoeter, geen geduw, het is wel het recht van de grootste en of brutaalste, maar dat is wel met meer dingen in de wereld. ;-)


Langs de wegen volgen de winkels elkaar op, zo ook de uithangborden, reclameborden, groot en schreeuwerig en voor ons soms onleesbaar in het Thais. Het is een onrustig straatbeeld en als je een zaak zoekt helemaal. De zeilmaker Rolly Tasker hadden we meteen gevonden. Daar zit ook een rigger bij, dus daar konden we beiden goed zaken doen. Het was net een snoepwinkel! Je kunt het zo gek niet verzinnen, maar als het met zeilen of buiskappen/bimini’s te maken heeft, daar ligt het wel. Soorten doek, in alle kleuren en varianten. En enorme grote vloeren om zeilen te maken. Het ziet er ook professioneel uit en het was een gekrioel van de vrouwtjes die daar aan het werk waren. In totaal meer dan honderd man/vrouw, maar dan in shiften. We hadden de buiskap meteen meegenomen om alle naden opnieuw te laten stikken. Volgende dag klaar! Toppie!


Daarna door naar de Boatlagoon, waar we bijna alle chandlery’s hebben bekeken, de Volvo Penta dealer (voor Inish) en wat teakzaakjes (voor ons, maar dat werd niets). Op de terugweg even op zoek naar de Yamaha dealer. We hadden een vetnippel nodig voor onze outboard. Ja hoor, hadden ze gewoon. Daarna nog even naar een supermarkt en de Makro. Gaar, maar tevreden eindigden we met een biertje bij de Yachtclub. Een productief dagje!! ’s Avonds was er een feestje omdat de vrouw (of vriendin?) van de eigenaar van de Yachtclub jarig was. Etienne en ik zijn eerst lekker gaan eten en daarna nog even naar het feestje. Het was wel grappig, weer met wat Amerikanen gesproken en veel Australiers. Maar iedereen is hier al lang, heel lang en kunnen eigenlijk geen ‘cruiser’ genoemd worden.

Gisteren hebben Etienne en ik weer een auto gehuurd. We konden de buiskap alweer ophalen en we wilden toch proberen of we wat latjes teak te pakken konden krijgen. Dat was het enige puntje wat gisteren niet gelukt was. Nina had alleen maar een heel oud barrel staan, vol met deuken en krassen. Voor ons geen probleem. Het huurbedrag werd nog veel lager en er zat wel airco in, dus prima. Met de kaart en de Ipad doken we Phuket Town in.

Het was druk en files kennen ze hier ook. Stilstaand in een hele drukke straat met rechts en links geparkeerde auto’s voelen, én horen, we ineens dat een andere auto tegen ons aan rijdt. Nee!!! De auto kwam uit de parkeervakken naar achteren rijden, werd geïnstrueerd door een meisje op straat, maar reed toch tegen ons aan. We zetten de auto aan de kant en gaan kijken. Welke deuk is er nu bij gekomen? Deze of deze? Deze schrappen zaten er al lang in en de bumper hing al zo op half elf. We lopen naar de andere auto en die heeft een aardig deukje in zijn bumper. Het jonge stel kijkt ons met angstige ogen aan. Het meisje heeft natuurlijk onze zijkant gezien en is zich rot geschrokken hoe die in elkaar zit, niet wetende dat er heel veel (misschien zelfs alles?) al in zat. De auto van het stel is vrij nieuw. Het meisje grijpt haar portemonnee en kijkt ons angstig vragend aan. Etienne knikt naar haar en loopt al weg. We kunnen het niet over ons hart verkrijgen, ook niet wetend welke deuk het is en die angstige ogen. Ze hebben waarschijnlijk al problemen genoeg met hun eigen deuk. Ik lach naar haar en schud nee, ze kijkt me verbaasd aan. Ik draai me om en zwaai en laat ze beduusd achter. Ik heb medelijden met ze, maar ja, het was wel een stomme actie van ze…. En wij? Wij zijn heel blij dat we nu deze gedeukte auto mee hadden en niet het prachtige exemplaar van gisteren!

Beide kleine zaakjes hadden veel teak, maar niet wat wij wilden hebben. De eerste verwees ons door naar een grote zaak. En dan krijg je de naam op papier mee, in het Thais. Prachtig gezicht, maar de tekentjes lijken erg op elkaar en omdat nu, rijdend, tussen de tienduizend uithangborden te gaan vergelijken…. Maar we zagen een groot pand met veel hout, even kijken of die wat hebben. Achteraf was het deze zaak die we moesten hebben en inderdaad, hier hadden ze heel veel. En ook de juiste machines, dus konden ze voor ons de latjes maken. Het was een prachtzaak. Over tig meter hoog opgestapeld hout moest je rondlopen en bij de machines ging je nog verder omhoog van alle houtkrullen. Ik denk dat ze over een paar jaar de machines moeten uitgraven! En dan ga je weg met al de juiste latjes (voor het vlonder op de kuipvloer) en epoxy voor nog geen 20 euro! Super, alle móet-klusjes zijn geregeld!


Op de terugweg naar de enorme grote Tesco Lotus supermarkt. Het is meer een soort warenhuis die ook levensmiddelen verkoopt. Even het assortiment bekeken, maar het is niet nodig om hier helemaal naar toe te gaan, de HomePro dichterbij ‘huis’ is zeker zo goed. Met naar buiten lopen kwamen we langs een kapper, die er modern uit zag. Je ziet hier veel ouderwetse ‘barbers’ of massagesalon en kapper in een. Ik hoef geen coupe in mijn haar, maar wilde er wel een stuk af. Tuurlijk konden ze dat doen. Ik werd geknipt door echt de meest knappe Thaise dame die we tot nu toe gezien hadden! Achteraf is er wel een heel groot stuk van mijn haar af, maar dat is mijn eigen aanwijsfout. ;-) Och, het groeit wel weer aan. Even föhnen? Ja, prima. En daar hield ik een ‘Chinees kapsel’ aan over, volgens Etienne. Je zag de rook van mijn haar komen door de hete föhn en al mijn krullen verdwenen als sneeuw voor de zon. Het meest hilarische kwam daarna.

We hadden beiden de hele leuke (zwart-wit) foto aan de wand gespot, een grachtenpandje met een rode fiets ervoor. Voor ons overduidelijk herkenbaar als een tafereel uit Utrecht. Dus toen we weggingen wijs ik op de foto en zeg tegen het meisje dat dat foto is uit ons land, uit Utrecht. Zij haalt de eigenaar erbij en zegt, wat ze denkt dat wij hebben gezegd, tegen hem. Nee, schudt hij lachend, en ze maken ons met Thaise en Engelse woorden en handgebaren duidelijk dat de foto van om de hoek komt! Dus ik schud en zeg “Europa, Holland, town Utrecht” en maak een ‘foto-maak-gebaar’ en wijs op de foto. Allebei kijken ze mij verwarrend aan en hij schudt weer en wijst naar buiten, naar het einde van de straat. Etienne en ik doen ons best om niet in een schaterbui te schieten. Dit is leuk! Ze snappen echt niet wat ik bedoel en denken dat wij de foto willen kopen. En daar hoef ik niet voor naar Europa, dat kan gewoon om de hoek. Ik heb geen idee hoe ik het anders of beter moet uitleggen en we laten het er maar bij. Prachtig, om de verwarring, maar ook om een typisch Utrechts tafereel hier aan de muur te zien hangen!