Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Witte boobies

Donderdag 04 augustus 2011 @ 01:38

Het is weer een paar daagjes geleden dat ik wat heb geschreven. Waarom? Nou, ik vrees dat jullie mijn halleluja berichten, o.a. over Venezuela, wel spuugzat zullen zijn. Maar ja, ik kan er eigenlijk ook weinig aan doen. Of toch wel? Het is nou eenmaal zo verschrikkelijk lelijk hier. De kleuren blauw en groen zijn afschuwelijk. En de witte stranden, die heb ik inmiddels wel gezien. De zonsondergangen zijn ook het fotograferen niet waard en het heldere water? Och, wat is nieuw? Het water uit de kraan in NL is net zo helder.
.
Nee, dit wordt niets. Ik kan nu eenmaal niet op een lelijke, vreselijke en saaie manier schrijven wat ik mee maak. Alhoewel er wel iets heel vreselijk is hier. Eergisteren was het gestopt met waaien. Gewoon geen wind. Het wordt dan bloedverziekend heet. Buiten gaat het nog wel, je jumpt regelmatig het water in, mits je geen overnieuwsgierige koffervis onder de boot hebt die jou wel heel super interessant vind en je het liefst op minder dan een centimeter wilt bekijken, wat ik niet vertrouw, want heb je wel eens gezien hoe een koffervis een stuk koraal afbijt? Kortom, het is hier erg warm zonder wind, met name in het schip. En wanneer het niet waait, dan komen de muggen in grote getalen van de eilandjes naar de boten toe!! Het is dan een ware invasie, waar The Gambia niets bij vergeleken is. Mijn lichaam, en nu zelfs ook dat van Etienne (zo genadeloos zijn ze), is inmiddels mooi versierd met honderden rode stipjes. Toen ik gisteren bij het snorkelen ook nog in een kwalleninvasie terechtkwam, zijn daar wat dikkere rode vlekken bijgekomen. Venezuela is geweldig toch?
.
Ja hoor, want als ik dan op zo'n windstille ochtend, na een vroege duik (want het was zo warm die nacht) zit op te drogen op het zwemplateau met een dampende kop koffie…..dan geniet ik. Ik zie de fanatieke koffervis het trapje en het touw van Mr. Ed uitvoerig bestuderen. Daaronder liggen hele grote mooie zeesterren te schitteren. Omdat er geen wind is, is er geen rimpeltje op het water. Je kijkt door het water alsof het een glazen plaat is. Zo varen we ook weer naar buiten, tussen en over het rif. En door deze glazen plaat zie ik de grote bollen hersenkoraal, de waaierkoralen elegant waaieren en de vissen wegduiken voor de grote gevaarlijke schaduw die La Luna maakt.
.
Gisteren lagen we langs een schitterend zandstrand met weer heel veel toeristen a la 2 strandstoelen, 1 parasol en 1 koelbox. Vandaag zijn we naar Aves de Barlovento gevaren. Er is weer wind en we hebben heerlijk gezeild! Een van de eilanden van de Islas de Aves groep. Helaas alweer onze laatste eilanden in Venezuela. Morgen naar Aves de Sotavento en dan Bonaire. Je gelooft het niet, maar we hebben tijd te kort. Wat is Venezuela weer snel gegaan! Ik had hier nog best een maandje kunnen vertoeven, al hadden we dan wel geëindigd op water en brood. Onze voorraden raden nu toch echt wel gestaag op.
.
Aves de Barlovento bestaat ook weer uit kleine eilanden en we liggen bij Isla Sur. Een eiland, wat hoge mangrove heeft, waarin heel, heel veel vogels nesten. We hebben de witte Boobie met knalrode zwemvoetjes al gespot! Het is hier weer schitterend en met de hoge mangrove uitlopend in de zee, weer anders dan de witte stranden. Die hier ze hier ook hebben, hoor, om de hoek. ;-)
-----
At 3-8-2011 18:30 (utc) our position was 11°56.63'N 067°26.33'W

Barracuda, research en ondieptes

Maandag 01 augustus 2011 @ 17:05

We vissen niet heel vaak. Het ergste vind ik namelijk, om de vis, als hij nog levend en aan het spartelen is, de kuip in te moeten gooien om hem dan van het leven te beroven. Daarna maakt het mij niet zoveel meer uit, maar dat moment…. Je voelt hem al, gisteren onderweg naar Dos Mosquises hebben we weer eens gevist. Ik had zin in een tonijn. Maar je vangt nooit wat je wilt… dit keer vingen we een grote barracuda! Een echte grote barracuda, omdat zijn (of haar) naam ook Grote Barracuda is. ;-) Verder was hij of zij toch wel zo'n dikke 80 cm. Barracuda's zijn roofvissen, wat duidelijk te zien is aan hun tanden. Die zijn echt angstaanjagend. Hij kan ook lekker vechten. En dan sta je daar in je bikini met blote voeten naar zo'n vis te kijken die je alleen maar angstaanjagend kan aankijken en z'n gigantische tandjes kan laten zien. Ik vreesde meteen voor mijn tenen! Op de foto zie je de tanden niet goed, heel ironisch had hij een plukje zeewier in z'n bek toen we hem binnenhaalde. Ik zal jullie verder de (gruwelijke) details besparen. Hans (To Windward) heeft hem schoongemaakt en ons later een stukje gebracht. We hebben er heerlijk van gesmuld. Barracuda heeft weinig smaak, maar is qua structuur wel een volle zware vis. Met een lekker sausje is het smullen.
.
Wij liggen dus bij de eilandjes Dos Mosquises. Het bestaat uit een heel klein eilandje met twee palmbomen, wat heet Tres Palmeras. Ja inderdaad, ik denk dat 1 palmboom overleden is of hij is zo klein dat we hem vanaf hier niet kunnen zien. Het grotere eiland is Mosquises Sur, hierop is een research centrum ingericht. Zij onderzoeken verschillende dingen, maar een ervan zijn schildpadden. Zij verzamelen de eitjes en laten die in het centrum uitkomen en houden de schildpadjes bij hen tot ze een jaar zijn en minder prooi zullen vallen aan de roofdieren.
.
Deze twee eilandjes zijn aan elkaar verbonden door ondiepe zandbanken en koraalruggen. Wij liggen nu in het midden in een dieper stuk. Je moet dan door een kleine doorgang tussen het koraal door. In de pilot staat een waypoint en vanaf daar stuur je 60 graden recht op de twee palmbomen af, ondertussen sta ik op de punt in te schatten of de koraalstukken voor ons diep genoeg zijn om overheen te kunnen. Het is niet de meest ontspannende manier van navigeren. Normaal kijk je op de kaart en check je de ondieptes, maar de kaart klopt hier niet helemaal. Hij is wat verschoven zeg maar, dus moet je veel op het zicht doen. Gisteren was het een bewolkte dag. Niet goed voor 'eyeball navigation'! Gelukkig werkte de zon mee en ging iets feller schijnen toen we de narrow channel door moesten.
-----
At 31-7-2011 17:27 (utc) our position was 11°47.79'N 066°53.67'W

Straten van zand

Zaterdag 30 juli 2011 @ 16:29

Het zijn rustige dagen en geld uitgeven kun je hier niet. ;-) Gisteren hebben we een recordafstand van 1,9 mijl gevaren naar Cayo Pirata, Madrisqui-beach. Het eiland is redelijk hetzelfde als de anderen, plat, begroeid met 'vetplantengras' (seaside purslane), een gigantisch wit strand eromheen en stukken van het eiland zijn begroeid met mangrove. Er is een vissersdorpje, heel ienie mienie, en er zijn wat 'posada's'. Kleine hotels, c.q. pensions. We hebben geankerd op de grote ondiepe zandvlakte voor het eiland aan de kant van El Gran Roque.
.
Het is met de dinghy niet ver naar El Gran Roque, het hoofdeiland. Dit hoofdeiland is ook meteen 850 feet hoog, heeft een paar vuurtorens, een dorp en een vliegveld! Het is een druk, maar erg klein vliegveld. Ik denk dat het grootste vliegtuigje, wat we gezien hebben, een maatje is a la een Fokker 50. De rest is beduidend kleiner. Ze vliegen af en aan naar het vaste land van Venezuela. Vervoeren dagjesmensen, toeristen en goederen voor de eilanden. Het stadje op El Gran Roque is geweldig! De sfeer is relaxed, vriendelijk en gezellig. De straten zijn van zand, er rijden geen auto's. Het enige vervoersmiddel wat we hebben gezien is een fiets. De huizen zijn geweldig om te zien. Gestuukt in een gezellige bobbelige structuur en geverfd in de meest leuke kleuren. Er zijn heel veel 'posada's', waaruit blijkt dat er veel toeristen zijn. Nu is het laagseizoen en veel posada's worden opgeknapt. Er zijn een maar minimarktjes, met veel lege planken en er is een internetcafé. Aan het strand, met uitzicht op de pelikanen die de afgemeerde bootjes overmeesteren, zijn verschillende restaurantjes. De mensen zijn er aardig en erg vriendelijk. Een ideale rustige, relaxte plek om een boek te schrijven of gewoon rustig wat te werken. Ik zou er dan ook best kunnen aarden, zeker omdat ze er ook internet en stroom en een riolering hebben. ;-)
.
Hans en Lydia (To Windward) hebben een grotere (en snellere) dinghy, dus zijn we met hen meegevaren. We hebben het dorpje verkend en daarna gezellig wat gedronken aan het strand. Het is echt een prachtig plekje! En Venezuela blijft ons verbazen met z'n bijzondere plekjes!!
-----
At 30-7-2011 13:36 (utc) our position was 11°56.13'N 066°39.98'W

Vamos a la playa�

Donderdag 28 juli 2011 @ 18:34

Het is hier een echte 'holiday picture-postcard', met op elke droogvallende zandplaat een parasol, twee stoelen en een koelbox. Een enkele kitesurfende dude scheert over het water en een grote dinghy met zonnetentje ligt te wachten op de rand van de zandplaat.
.
Inmiddels liggen we voor de tweede dag in Francisquis. Los Roques bestaat uit tientallen eilanden beschermd door een groot buitenrif. Eergisteren lagen we bij Islas Vapor, een eilandje wat hoogstens 20 cm hoog was, begroeid met een grondkruipende vetplant die lekker rook en het eiland was bewoond door honderden kleine witte vogeltjes, familie van de zwaluw (terns?). Tussen de ondieptes en riffen door manoeuvrerend ga je van eilandje naar eilandje. Het is hier echt wel 'holiday picture postcard'. We voeren langs een hoopje zand, een ondiepte in het midden, met daarop een parasol, twee stoelen en een koelbox. Dat zie je hier overal! Waar men maar denkt aan land te kunnen, worden mensen 'gedropt', met een parasol, twee stoelen en een koelbox. Schitterend gezicht!
.
We liggen nu dus in Francisquis. Ik weet niet of jullie het via onze 'laatste positie' goed kunnen zien in Google maps. Francisquis zijn een drietal eilanden die, in de vorm van een hoefijzer, verbonden door zandbanken en koraalrichels aan elkaar zitten. Je ankert in het midden. Na het stille Blanquilla, Buchiyaco en Islas Vapor is het hier een drukte van belang.
.
Vakantiegangers, dagjesmensen, localen, buitenlanders, the rich & famous en vissers komen hier voor vertier, rust en werk. De stranden zijn bedekt met parasols, twee stoelen eronder en een koelbox. In het baaitje liggen speedboten en wat zeilboten. De watertaxi's varen af en aan van Gran Roque en op de kant staat her en der een grappige beachbar. We hebben gisteren dan ook een heerlijk koud Venezuelaans biertje gedronken! Als ik dit zo schets lijkt het alsof het immens druk en vol is hier. Dat is ook weer niet zo. De stranden zijn niet groot en smal. Het is echt niet net zoals Scheveningen in de zomer. Het grappige is alleen dat elke droogvallende zandplaat bewoont wordt door een parasol, twee stoelen en een koelbox!
.
Wij kuieren de eilandjes rond, snorkelen wat (veel zand, maar is er een koraalrots dan is die schitterend begroeid met veel vis eromheen), lezen wat en kijken naar de mensen. Een verhaal verzinnend bij een wit, Engels-achtig stel of een groepje jongeren met shirtjes uit Brazilië. Gisterenavond hebben wij bij Hans en Lydia (To Windward) gegeten en gezellig geborreld. Het is goed vertoeven hier.
-----
At 28-7-2011 15:20 (utc) our position was 11°57.48'N 066°38.91'W

Secret

Dinsdag 26 juli 2011 @ 16:15

Iemand zei eens over Los Roques: "the best kept secret in the Caribbean." Het is hier inderdaad erg mooi en erg ongerept. Toch is het nog best 'druk'. We lagen hier gisteren met 6 zeilboten (2 Fransen, 2 Canadezen en wij, 2 NL'ers) en twee vissersboten. Jaren geleden was het continu erg druk in Venezuela. Vanaf Grenada is het een mooie tussenstop richting de ABC-eilanden en heel veel cruisers gebruikten dat en bezochten Venezuela. En dan niet alleen de off-shore eilanden (Blanquilla, Los Roques, Islas Aves) zoals wij doen. Maar de laatste jaren heeft Venezuela een hele slechte naam omdat de crime rate erg hoog is. Het probleem met dit soort dingen is, wat is ervan waar?
.
Als je Venezuela op zoekt op de site van Buitenlandse Zaken dan wordt je het bezoek inderdaad ontraden. Maar als je een andere site bekijkt waarop de plaatsen staan aangeven waarop het veilig of niet-veilig is in Venezuela, concentreert de crime zich tot bepaalde stukken. En niet tot de off-shore eilanden. Ga je uit van de verhalen die je van andere cruisers hoort, m.n. van de Amerikanen en Canadezen, dan kun je net zo goed naar huis gaan. En zelfs dan moet je ook niet naar Amsterdam. Laten we zeggen dat overdrijven voor sommigen een 'art' is. Je weet nooit wanneer je op de verkeerde plaats op het verkeerde moment bent. Een aantal weken geleden zijn er nog cruisers berooft op Mayreau en de Tobago Cays. Twee plaatsen die als 100% veilig worden gekenmerkt. Het enige voordeel is dat als die ook op het lijstje van de Amerikanen komen als 'don't go area', het daar minder vol wordt. Maar alle gekheid op een stokje. Het zal je maar gebeuren!
.
Wij wilden graag Venezuela aandoen en hebben er ook heel veel positieve verhalen over gehoord. Het toerisme wordt belangrijker, dus het land beschermt je enigszins ook. Er zijn verhalen over cruisers die maanden lang, zelfs ook het vaste land, hebben bezocht zonder problemen. Helaas daar hebben wij de tijd niet voor. Dus hebben wij gekozen om alleen de off-shore eilanden aan te doen. Waarbij Los Testigos en Margarita afvallen omdat daar echt slechte verhalen van blijven komen. En tot nu toe bevalt ons Venezuela enorm. Het is hier schitterend!! Wij komen op eilanden waar alleen maar cruisers kunnen komen. Hoeveel NL'ers zouden hier ooit geweest zijn? De waterkleuren zijn schitterend! En het is hier zo donker 's nachts, dat de sterren net zo schitteren als tijdens een oversteek midden op de oceaan. Je ziet heel erg goed de sterrennevel (ben de officiële naam kwijt) en vallende sterren zijn er te over, ongelooflijk dat er nog sterren in de lucht zitten! ;-)
-----
At 26-7-2011 12:55 (utc) our position was 11°47.96'N 066°34.41'W

Eyeball navigation

Maandag 25 juli 2011 @ 18:17

Gisterenochtend vroeg voeren we, met grote golven in de kont, tussen de groenblauwe riffen door. Op het zicht moest je de ondieptes vermijden. En met hele hoge golven, is dat best spannend, want je herkent de ondieptes slecht.
.
We zijn op Los Roques. Wat een schitterend gebied! We moesten dus gisterenochtend tussen het rif en land door. Dan nog een hoop ondiepe riffen vermijdend om zo bij Buchiyaco te komen. Je kijkt dan wel op je diepte meter, maar bij een rif is het van 10 meter, gerust ineens maar 1 meter diep. Daar heb je dus niet zo heel veel aan. Het meeste doe je op zo'n plek dan ook op 'eyeball navigation' zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen, zichtnavigatie. Op het oog dus. Ik sta dan voorop de punt in te schatten of het zwarte stuk voor ons dit keer een diepte is of een rif. De lichte stukken kunnen zand zijn of hele ondiepten. Maar eigenlijk herken je dat wel aan het lichte blauw, dat is zand en zit er een vleugje groen bij, dan is het ondiep rif. Toen we tussen het land en rif door moesten, liepen er vreselijke hoge golven, de wind was die nacht aangewakkerd tot een windkracht 6 en dan lopen daar natuurlijk de hoge golven bij. En bij hoge golven kun je de kleuren van ondieptes niet herkennen. Eenmaal achter het rif namen de golven af en zag je de ondieptes prima. We hebben inmiddels al wel gezien dat we te vroeg waren. Hoe hoger de zon staat, hoe beter de verschillende kleuren te onderscheiden zijn.
.
We liggen voor Isla Buchiyaco. En daar is dan ook alles mee gezegd! Het is een heel klein eilandje met mangrove en daaromheen zand en rechts en links het rif wat ons beschermt tegen de Atlantische golven. Het is hier schitterend! De kleuren in het water van de ondieptes! Werkelijk waar fantastisch! Ik ga vandaag mijn best doen het op de foto te krijgen.
.
De foto hieronder is van Playa Americano op Blanquilla. Een schitterend strandje met rotsen eromheen. Na het bezoek van de marine eergisteren (ja, we hebben dus al Venezuelanen ontmoet) zijn we naar dit strandje gevaren. Het bezoek van de marine was erg aardig. Ze controleerden ons meer op veiligheid dan op wat anders. Hoeveel zwemvesten? Nummer van de EPIRB? Even de marifoon testen, enz enz. En onze oude NL'se vlag heeft ook een educatieve bestemming gekregen. Dochter van de hoogste in rang was erbij, ze had vakantie natuurlijk, was vlaggen aan het verzamelen voor school, of wij er niet nog een hadden? Is een betere bestemming voor onze oude gerafelde vlag dan de vuilnisbak toch?
-----
At 24-7-2011 12:55 (utc) our position was 11°47.96'N 066°34.41'W

Walvis

Zondag 24 juli 2011 @ 00:44

..bij de koffie vanochtend! We waren net weg van Blanquilla, toen deze enorme walvis tussen ons en de To Windward zwom. Hij proeste en blies alsof hij voor het eerst in het water lag! Geweldig!
.
We zijn op weg naar de eilandengroep Los Roques. Afstand tot Blanquilla zo'n 117 mijl. We moeten er nog zo'n 50 en gaan dus morgenochtend al aankomen. Dat is ook de bedoeling, want onze eerste bestemming op Los Roques is binnen het rif. We moeten dus goed zicht hebben. Het is weer een relaxed tochtje, met de wind in de kont en de zeilen 'melkmeisje'. We hebben net de motor bijgezet omdat de wind wat inkakt. Het is hier nu zes uur 's avonds geweest, weer tijd voor het avondeten dus. En daarna, de voorlopig laatste nacht op zee. Pas voorbij de ABC-eilanden krijgen we weer wat langere stukken. Vannacht dus maar even extra genieten van de biljoenen sterren!
-----
At 23-7-2011 22:04 (utc) our position was 11°52.21'N 065°16.50'W

Live voorstelling

Donderdag 21 juli 2011 @ 21:24

Op dit moment hebben wij een van de schitterendste achtertuinen!! Het witte strand, het azuurblauwe water, de rotsen, de groene cactussen en het ongerepte onderwaterleven. We zijn nog geen Venezuelaan tegengekomen, maar hun Blanquilla is schitterend. En wij zijn rijk dat we dit mooie stukje, even als onze achtertuin mogen hebben. Het water kleurt, door de zandbodem en de verschillende lagen koraal naar de rotsen toe, in alle kleuren blauw met vleugjes groen. Het water loopt uit op ontzettend wit zand, wit van het koraal. Het strand is een ware tentoonstelling van het leven onder en boven water. En ondanks dat veel ervan niet meer leeft, is het nog steeds even schitterend! Het strand ligt bezaaid met brokkenkoraal, sommigen tonen nog het reliëf van het specifieke soft-koraal dat eeuwen op hen heeft geleefd. Grote stukken afgebroken waaierkoraal sieren de branding. Daar tussen liggen 'gewone stenen', bepokt met zwarte lavavlekjes en een enkel kleurtje doemt er tussen op, van de verschillende schelpen. De lege schillen van allerlei krabbetjes verraden het leven in de branding. Sporen van heremietkreeften krioelen er tussendoor. Hogerop zijn de dorre vaalgroene bosjes in de meerderheid. Waar hoog bovenuit, de grote donkergroene cactussen tronen, bekend uit de Westernfilms. Een enkele palmboom aan de grens met het witte strand is het bewijs van een lang geleden aangespoelde kokosnoot. En donkerbruine, uitgedroogde keutels verraden het bestaan van andere landdieren, zoals een ezel. ;-)
.
Onderwater is het een leven op zich. Blanquilla is een eiland dat bestaat uit koraal en een poreuze steensoort. De uithollingen van de rotsen en de trapsgewijze lagen hierdoor, laten zien, dat het waterpeil in de loop der eeuwen gestegen is. Of dat door verschillende aardverschuivingen, het eiland lager is komen te liggen. Deze plateaus zijn een adembenemend veld geworden vol met koralen en gele en paarse sponsen. Waaierkoralen waaien sierlijk mee op de stroom. De vissen, in vele kleuren en maten, dansen voor de rotsen. Zoeken dekking onder een overhangend plateau voor een iets grotere soort, terwijl de barracuda's en snappers heel rustig tussen de rotsen door vliegen. Miljoenen kleine zilverkleurige visjes zijn als een soort laaghangende bewolking in het water. En vormen een afdruk van jezelf als je te dichtbij komt. Ze sluiten zich om je heen, jouw reliëf achterlatend als een open ruimte. Een groep van bijna honderd velvetzwart met felblauwe dokters komen voorbij gezwommen, zich niets aantrekkend van de grote gekke zwemmende mensen. Een kogelvis doemt op in de verte. Het is net een groot vrachtvliegtuig wat langzaam onze kant op komt. Het vrachtvliegtuig kijkt angstaanjagend en lelijk onze richting uit. We liggen vast op z'n route. Wanneer een paar grotere vissen honger krijgen, voltrekt voor onze ogen een ware dansvoorstelling van een enorme school kleine glimmende vissen. Om niet als voer te belanden in de bekken van de vissen, danst de school op de maat van de golven. Ze gaan dichter naar elkaar om een seconde later, als op een 'tjing' van een triangel, weer uit elkaar te schieten. De groep verdeeld zich en kronkelt om hun aanvaller, omsluit hem en laat hem weer los om daarna weer dicht naar elkaar te gaan. Je hoort bijna de muziek als vanzelf over je heen rollen. Gelukkig voor de visjes en jammer voor mij, hebben de grotere vissen geen enorme honger en taaien weer af. De voorstelling van het 'zwanenmeer' is over. Met een licht gevoel en een glimlach om mijn lippen, zwem ik terug naar de boot. Daar word ik weer verwelkomt door het sepia kwintet. Ze kronkelen rond de kiel en verkleuren van wit naar donker wanneer ze boven het zand respectievelijk in de schaduw zijn.
.
Als ik op de zwemtrap sta moet ik bukken, er scheren twee pelikanen over mijn hoofd, op weg naar hun maten even verderop. Er moet daar een lekker hapje zitten. Ze duiken en laten zich in het water vallen als een kanonskogel naast de rotsen. Deze pelikanen zijn niet zo sierlijk als hun witte Gambiaanse zussen, maar eerder lelijk en propperig. Toch zijn ze geweldig om naar te kijken. Ik geniet van hun duikvluchten, terwijl ik me laat opdrogen in de zon, en denk: "Ik zei nog zo: geen bommetje!!"
-----
At 21-7-2011 22:29 (utc) our position was 11°50.59'N 064°38.82'W

Dolfijnenshow

Woensdag 20 juli 2011 @ 17:50

…tijdens ontbijt! Ik zat lekker op de punt met mijn koffie te genieten van de tientallen dolfijnen die wel een uur met La Luna speelden. Super!
.
Dat was gisterenochtend, na een heldere nacht die door de maan verlicht werd. Het grappige met zo'n felle maan is dat je je eigen schaduw in de kuip ziet. De eerste nacht op zee is altijd wennen. Wij lopen wachtjes van 3 uur en je moet dus in 3 uur slapen. De eerste nacht heeft je lichaam dat nog niet in de gaten en duurt het in slaap vallen te lang. Wat ook mede komt door het schommelen van de boot en nu ook door het ronken van de motor. Omdat je te lang doet over het in slaap vallen, is de 3 uur te kort en wordt je in je diepste slaap wakker gemaakt. Ik zat mijn tweede wachtje (van 3 tot 6 uur - dat is bij jullie in NL van 9 tot 12 uur 's ochtends ;-)) aan het einde, dan ook te vechten tegen de slaap. Ben je een paar nachten op zee, dan is dat over, dan heeft je lichaam het ritme door. Val je sneller in slaap en slaap je lichter.
.
We varen samen op met de To Windward. We hebben heel de nacht gemotorsaild (motor aan en zeilen bij). Dat ging wel goed, we liepen 5,5 tot 6 knopen. Doordat er niet veel wind was, waren er ook weinig golven. De zeilen stonden 'melkmeisje' (grootzeil naar de ene kant, de genua uitgeboomd naar de andere kant). Dit zijn de voorwaarden voor een rustig en comfortabel tochtje. Ik heb gisteren zelfs nog broodjes gebakken! En weer gelukt!
.
Al vrij snel zagen we Los Hermanos, zes grote rotsen vlakbij Blanquilla. Maar van Blanquilla nog geen spoor. Het eiland is maar 50 feet (=15 meter) hoog. Pas op een 10 mijl afstand zagen we Blanquilla. Het is echt plat! Tot nu toe waren we eilanden gewend met een 'berg'. De kust loopt uit in strand en zo het water in, het lijkt zelfs een beetje op de NL'se kust. Net voor het donker lieten we gisteren ons anker vallen bij Playa Yaque. Het eiland ziet er desolaat uit. Dor, droog, een enkele palmboom, heel veel cactussen en rotsplanten. Er ligt nog een catamaran en verderop een andere zeilboot. Verder niets. Geen huis, geen shack, niets. Zometeen gaan we het leven onder water en op het land eens bekijken.
-----
At 19-7-2011 22:29 (utc) our position was 11°50.59'N 064°38.82'W