Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

| Home |

Witte boobies

Donderdag 04 augustus 2011 @ 01:38

Het is weer een paar daagjes geleden dat ik wat heb geschreven. Waarom? Nou, ik vrees dat jullie mijn halleluja berichten, o.a. over Venezuela, wel spuugzat zullen zijn. Maar ja, ik kan er eigenlijk ook weinig aan doen. Of toch wel? Het is nou eenmaal zo verschrikkelijk lelijk hier. De kleuren blauw en groen zijn afschuwelijk. En de witte stranden, die heb ik inmiddels wel gezien. De zonsondergangen zijn ook het fotograferen niet waard en het heldere water? Och, wat is nieuw? Het water uit de kraan in NL is net zo helder.
.
Nee, dit wordt niets. Ik kan nu eenmaal niet op een lelijke, vreselijke en saaie manier schrijven wat ik mee maak. Alhoewel er wel iets heel vreselijk is hier. Eergisteren was het gestopt met waaien. Gewoon geen wind. Het wordt dan bloedverziekend heet. Buiten gaat het nog wel, je jumpt regelmatig het water in, mits je geen overnieuwsgierige koffervis onder de boot hebt die jou wel heel super interessant vind en je het liefst op minder dan een centimeter wilt bekijken, wat ik niet vertrouw, want heb je wel eens gezien hoe een koffervis een stuk koraal afbijt? Kortom, het is hier erg warm zonder wind, met name in het schip. En wanneer het niet waait, dan komen de muggen in grote getalen van de eilandjes naar de boten toe!! Het is dan een ware invasie, waar The Gambia niets bij vergeleken is. Mijn lichaam, en nu zelfs ook dat van Etienne (zo genadeloos zijn ze), is inmiddels mooi versierd met honderden rode stipjes. Toen ik gisteren bij het snorkelen ook nog in een kwalleninvasie terechtkwam, zijn daar wat dikkere rode vlekken bijgekomen. Venezuela is geweldig toch?
.
Ja hoor, want als ik dan op zo'n windstille ochtend, na een vroege duik (want het was zo warm die nacht) zit op te drogen op het zwemplateau met een dampende kop koffie…..dan geniet ik. Ik zie de fanatieke koffervis het trapje en het touw van Mr. Ed uitvoerig bestuderen. Daaronder liggen hele grote mooie zeesterren te schitteren. Omdat er geen wind is, is er geen rimpeltje op het water. Je kijkt door het water alsof het een glazen plaat is. Zo varen we ook weer naar buiten, tussen en over het rif. En door deze glazen plaat zie ik de grote bollen hersenkoraal, de waaierkoralen elegant waaieren en de vissen wegduiken voor de grote gevaarlijke schaduw die La Luna maakt.
.
Gisteren lagen we langs een schitterend zandstrand met weer heel veel toeristen a la 2 strandstoelen, 1 parasol en 1 koelbox. Vandaag zijn we naar Aves de Barlovento gevaren. Er is weer wind en we hebben heerlijk gezeild! Een van de eilanden van de Islas de Aves groep. Helaas alweer onze laatste eilanden in Venezuela. Morgen naar Aves de Sotavento en dan Bonaire. Je gelooft het niet, maar we hebben tijd te kort. Wat is Venezuela weer snel gegaan! Ik had hier nog best een maandje kunnen vertoeven, al hadden we dan wel geëindigd op water en brood. Onze voorraden raden nu toch echt wel gestaag op.
.
Aves de Barlovento bestaat ook weer uit kleine eilanden en we liggen bij Isla Sur. Een eiland, wat hoge mangrove heeft, waarin heel, heel veel vogels nesten. We hebben de witte Boobie met knalrode zwemvoetjes al gespot! Het is hier weer schitterend en met de hoge mangrove uitlopend in de zee, weer anders dan de witte stranden. Die hier ze hier ook hebben, hoor, om de hoek. ;-)
-----
At 3-8-2011 18:30 (utc) our position was 11°56.63'N 067°26.33'W

Barracuda, research en ondieptes

Maandag 01 augustus 2011 @ 17:05

We vissen niet heel vaak. Het ergste vind ik namelijk, om de vis, als hij nog levend en aan het spartelen is, de kuip in te moeten gooien om hem dan van het leven te beroven. Daarna maakt het mij niet zoveel meer uit, maar dat moment…. Je voelt hem al, gisteren onderweg naar Dos Mosquises hebben we weer eens gevist. Ik had zin in een tonijn. Maar je vangt nooit wat je wilt… dit keer vingen we een grote barracuda! Een echte grote barracuda, omdat zijn (of haar) naam ook Grote Barracuda is. ;-) Verder was hij of zij toch wel zo'n dikke 80 cm. Barracuda's zijn roofvissen, wat duidelijk te zien is aan hun tanden. Die zijn echt angstaanjagend. Hij kan ook lekker vechten. En dan sta je daar in je bikini met blote voeten naar zo'n vis te kijken die je alleen maar angstaanjagend kan aankijken en z'n gigantische tandjes kan laten zien. Ik vreesde meteen voor mijn tenen! Op de foto zie je de tanden niet goed, heel ironisch had hij een plukje zeewier in z'n bek toen we hem binnenhaalde. Ik zal jullie verder de (gruwelijke) details besparen. Hans (To Windward) heeft hem schoongemaakt en ons later een stukje gebracht. We hebben er heerlijk van gesmuld. Barracuda heeft weinig smaak, maar is qua structuur wel een volle zware vis. Met een lekker sausje is het smullen.
.
Wij liggen dus bij de eilandjes Dos Mosquises. Het bestaat uit een heel klein eilandje met twee palmbomen, wat heet Tres Palmeras. Ja inderdaad, ik denk dat 1 palmboom overleden is of hij is zo klein dat we hem vanaf hier niet kunnen zien. Het grotere eiland is Mosquises Sur, hierop is een research centrum ingericht. Zij onderzoeken verschillende dingen, maar een ervan zijn schildpadden. Zij verzamelen de eitjes en laten die in het centrum uitkomen en houden de schildpadjes bij hen tot ze een jaar zijn en minder prooi zullen vallen aan de roofdieren.
.
Deze twee eilandjes zijn aan elkaar verbonden door ondiepe zandbanken en koraalruggen. Wij liggen nu in het midden in een dieper stuk. Je moet dan door een kleine doorgang tussen het koraal door. In de pilot staat een waypoint en vanaf daar stuur je 60 graden recht op de twee palmbomen af, ondertussen sta ik op de punt in te schatten of de koraalstukken voor ons diep genoeg zijn om overheen te kunnen. Het is niet de meest ontspannende manier van navigeren. Normaal kijk je op de kaart en check je de ondieptes, maar de kaart klopt hier niet helemaal. Hij is wat verschoven zeg maar, dus moet je veel op het zicht doen. Gisteren was het een bewolkte dag. Niet goed voor 'eyeball navigation'! Gelukkig werkte de zon mee en ging iets feller schijnen toen we de narrow channel door moesten.
-----
At 31-7-2011 17:27 (utc) our position was 11°47.79'N 066°53.67'W

Straten van zand

Zaterdag 30 juli 2011 @ 16:29

Het zijn rustige dagen en geld uitgeven kun je hier niet. ;-) Gisteren hebben we een recordafstand van 1,9 mijl gevaren naar Cayo Pirata, Madrisqui-beach. Het eiland is redelijk hetzelfde als de anderen, plat, begroeid met 'vetplantengras' (seaside purslane), een gigantisch wit strand eromheen en stukken van het eiland zijn begroeid met mangrove. Er is een vissersdorpje, heel ienie mienie, en er zijn wat 'posada's'. Kleine hotels, c.q. pensions. We hebben geankerd op de grote ondiepe zandvlakte voor het eiland aan de kant van El Gran Roque.
.
Het is met de dinghy niet ver naar El Gran Roque, het hoofdeiland. Dit hoofdeiland is ook meteen 850 feet hoog, heeft een paar vuurtorens, een dorp en een vliegveld! Het is een druk, maar erg klein vliegveld. Ik denk dat het grootste vliegtuigje, wat we gezien hebben, een maatje is a la een Fokker 50. De rest is beduidend kleiner. Ze vliegen af en aan naar het vaste land van Venezuela. Vervoeren dagjesmensen, toeristen en goederen voor de eilanden. Het stadje op El Gran Roque is geweldig! De sfeer is relaxed, vriendelijk en gezellig. De straten zijn van zand, er rijden geen auto's. Het enige vervoersmiddel wat we hebben gezien is een fiets. De huizen zijn geweldig om te zien. Gestuukt in een gezellige bobbelige structuur en geverfd in de meest leuke kleuren. Er zijn heel veel 'posada's', waaruit blijkt dat er veel toeristen zijn. Nu is het laagseizoen en veel posada's worden opgeknapt. Er zijn een maar minimarktjes, met veel lege planken en er is een internetcafé. Aan het strand, met uitzicht op de pelikanen die de afgemeerde bootjes overmeesteren, zijn verschillende restaurantjes. De mensen zijn er aardig en erg vriendelijk. Een ideale rustige, relaxte plek om een boek te schrijven of gewoon rustig wat te werken. Ik zou er dan ook best kunnen aarden, zeker omdat ze er ook internet en stroom en een riolering hebben. ;-)
.
Hans en Lydia (To Windward) hebben een grotere (en snellere) dinghy, dus zijn we met hen meegevaren. We hebben het dorpje verkend en daarna gezellig wat gedronken aan het strand. Het is echt een prachtig plekje! En Venezuela blijft ons verbazen met z'n bijzondere plekjes!!
-----
At 30-7-2011 13:36 (utc) our position was 11°56.13'N 066°39.98'W

Vamos a la playa�

Donderdag 28 juli 2011 @ 18:34

Het is hier een echte 'holiday picture-postcard', met op elke droogvallende zandplaat een parasol, twee stoelen en een koelbox. Een enkele kitesurfende dude scheert over het water en een grote dinghy met zonnetentje ligt te wachten op de rand van de zandplaat.
.
Inmiddels liggen we voor de tweede dag in Francisquis. Los Roques bestaat uit tientallen eilanden beschermd door een groot buitenrif. Eergisteren lagen we bij Islas Vapor, een eilandje wat hoogstens 20 cm hoog was, begroeid met een grondkruipende vetplant die lekker rook en het eiland was bewoond door honderden kleine witte vogeltjes, familie van de zwaluw (terns?). Tussen de ondieptes en riffen door manoeuvrerend ga je van eilandje naar eilandje. Het is hier echt wel 'holiday picture postcard'. We voeren langs een hoopje zand, een ondiepte in het midden, met daarop een parasol, twee stoelen en een koelbox. Dat zie je hier overal! Waar men maar denkt aan land te kunnen, worden mensen 'gedropt', met een parasol, twee stoelen en een koelbox. Schitterend gezicht!
.
We liggen nu dus in Francisquis. Ik weet niet of jullie het via onze 'laatste positie' goed kunnen zien in Google maps. Francisquis zijn een drietal eilanden die, in de vorm van een hoefijzer, verbonden door zandbanken en koraalrichels aan elkaar zitten. Je ankert in het midden. Na het stille Blanquilla, Buchiyaco en Islas Vapor is het hier een drukte van belang.
.
Vakantiegangers, dagjesmensen, localen, buitenlanders, the rich & famous en vissers komen hier voor vertier, rust en werk. De stranden zijn bedekt met parasols, twee stoelen eronder en een koelbox. In het baaitje liggen speedboten en wat zeilboten. De watertaxi's varen af en aan van Gran Roque en op de kant staat her en der een grappige beachbar. We hebben gisteren dan ook een heerlijk koud Venezuelaans biertje gedronken! Als ik dit zo schets lijkt het alsof het immens druk en vol is hier. Dat is ook weer niet zo. De stranden zijn niet groot en smal. Het is echt niet net zoals Scheveningen in de zomer. Het grappige is alleen dat elke droogvallende zandplaat bewoont wordt door een parasol, twee stoelen en een koelbox!
.
Wij kuieren de eilandjes rond, snorkelen wat (veel zand, maar is er een koraalrots dan is die schitterend begroeid met veel vis eromheen), lezen wat en kijken naar de mensen. Een verhaal verzinnend bij een wit, Engels-achtig stel of een groepje jongeren met shirtjes uit Brazilië. Gisterenavond hebben wij bij Hans en Lydia (To Windward) gegeten en gezellig geborreld. Het is goed vertoeven hier.
-----
At 28-7-2011 15:20 (utc) our position was 11°57.48'N 066°38.91'W