Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

« Feestje!! | Home | Kerst gekte »

Into the bush

Maandag 14 november 2011 @ 15:48 Vanaf de haven zien we de bergen achter de stad. Een gedeelte hoort bij het Tayrona National Park. Het park heeft stranden, maar ook regenwoud en gaat van zeeniveau naar 900 meter hoog. Uurtje met de bus en een aanrader. Dus togen wij afgelopen zaterdag, bepakt en bezakt, samen met de Amerikanen van de Boto (Ed en Vicky) en de Celtic Dream (John en Dannielle)naar het park. Het lopen door de stad naar het busstation was al een avontuur. Ik waande me af en toe weer in Marokko. Stalletjes op straat die van alles verkopen, van dierenhuiden (specialiteit?) tot heerlijke aardbeien. Voorzichtig lopen want het modderwater spat anders rond je oren. Wat een drukte, wat een hectiek, maar wat een heerlijke sfeer. De bus was het volgende avontuur. Helemaal vol!! En dan springen er af en toe ineens mannen naar binnen die je koekjes willen verkopen, ijs of drinken. Achter je zit een man met een haan op schoot, waarschijnlijk voor de hanengevechten. Voor je zit een oude dame, die drie dozen op schoot heeft en heel het gangpad van de bus beslaat met andere dozen. Naar buiten kijkend passeren je allerhande stalletjes, werkplaatsen en tuincentra (?!). Later, wanneer we Santa Marta uit zijn, zie je bergen, de schitterende groene natuur en her en der een militaire post.



Eenmaal bij het park begint ook het toerisme weer. Het locale toerisme, jongeren, met name uit het binnenland komen voor een paar dagen naar het park. Het is weer een lang weekend, men is hier maandag vrij omdat Miss Colombia wordt gekozen. Waarom zijn wij in NL dan eigenlijk nooit vrij? ;-) De jeugd verblijft een paar dagen in het park op de vele (ja vele! Zo ontdekken wij later) campsites, ze zwemmen op het strand en limen de dagen door. De natuur is schitterend!! Het eerste uurtje hiken het park in, is blijkbaar niet erg interessant, dus doen we lui en nemen de bus. Vanaf dan is het of lopen of met een paard. Wij gaan lopen. De zon staat inmiddels al erg hoog aan de hemel en het is warm. De wind dringt niet tussen de bomen door. Het tropische woud wordt afgewisseld met gigantische palmbomen! Grote dikke stammen en gigantische vruchten eraan. Zo groot heb ik ze nog niet eerder gezien. Dan horen we de zee en komen we grote rotsen tegen onderweg. Hoe komen die hier? De volgende afwisseling is een stukje strand, wat erg aangenaam is, want je voelt een fris briesje, ondanks dat je dan wel in de felle zon staat. Je mag hier helaas niet zwemmen. Het Nationaal Park heeft verschillende stranden, maar op sommigen is een mega onderstroming, verboden te zwemmen dus.



Na een schitterend, maar vermoeiend tochtje komen we aan bij Arrecifes. Op dat moment heb ik de conclusie gemaakt, ik ben geen klimgeit en dat ook nooit in een vorig leven geweest. Phoe, het was best pittig, maar eigenlijk komt dat meer door de hitte, die werkt (bij mij althans) erg verlammend. In Arrecifes zijn 5 verschillende campsites. En per campsites kunnen meer dan honderd man slapen. Hmm, dit is wat anders dan wij in gedachten hadden: alleen een dak met een paar hangmatten, geen douches en een shack waar de dinerkeuze zich beperkt tot 1. Nee, honderd tenten, een paar hangmatten, uitgebreid douchegebouw en drie restaurants, waarvan (de ene waar wij gaan eten) een gigantische keuze heeft! Ook de prijzen zijn navenant en gewoon toeristisch. Niks romantisch met ons zessen alleen onder de sterrenhemel. Maar, het is daarom ook weer niet minder leuk en genieten we ook zeker wel. We lopen nog even langs wat strandjes, zwemmen in de weinig verkoelende zee en drinken een biertje met een waanzinnig uitzicht. Voor 2 euro pp meer dan de prijs voor een hangmat, heb je een tent met matje. Keuze is snel gemaakt, zeker met de geruchten over gigantische muggen en de mega nachtelijke regenbuien. Het uitzicht vanaf ons tentje, we hebben er gezellig drie op een rij, is waanzinnig, we voelen nog net het verkoelende briesje van zee. Dit is genieten!



Als het schemer wordt, komt de natuur tot leven, je hoort van alles zoemen (het valt achteraf 10.000% mee met de muggen!), ziet van alles kruipen en de gigantische brulkikkers zetten hun keel op. Nou ja, gigantisch, eigenlijk zijn ze heel klein van formaat, maar produceren een geluid! Het is geen brullen, maar eerder alsof je Mario Bros zit te spelen op je Nintendo en heel veel punten binnenhaalt. Bij het poeltje bij het douchegebouw is het een waar spelletje en wacht je onbewust op het ‘game over toontje’. Na een prima diner, duiken we al vroeg onze tent in, iedereen is toch best moe. Maar ook weer niet zó moe, want alles is de volgende morgen, met het licht worden, alweer wakker. Zelfs ik! We eten onze meegebrachte boterham met pindakaas en gaan dan een kop koffie drinken. We raken niet uitgekletst over de verschillen tussen Amerika en NL (mijn conclusie: het is nog niet zo slecht in ons kikkerlandje hoor!!), maar besluiten toch maar weer vroeg weg te gaan, om de koelte van de ochtend nog even mee te pakken. We hadden door willen lopen via Pueblito om zo via de andere poort het park weer te verlaten, maar helaas is dat niet mogelijk vanwege de vele regen van de afgelopen dagen. Jammer! We zijn dus danig vroeg op pad, zodat er nog weinig mensen dit pad hebben gelopen en dan is de kans om ‘wilde’ dieren te zien groter…. En ja hoor, we zien een soort hele grote hamster of cavia wegsprinten en volgen hem een heel eind langs ons pad. Wat gaaf!! Wat was het? In de haven even googlen, het was een Capibara!! (Het grootst levende(?) knaagdier ter wereld) Geweldig!!!!

Door al die regen en ook van de afgelopen nacht is het stuk vlakbij Arrecifes een blubberbak. De modderworstelaars zouden jaloers zijn op dit stukje. Verder hebben ze op veel stukken een pad aangelegd van planken. Eigenlijk jammer, je haalt zo het echte van zo’n woud weg. Moe, stijf, maar voldaan komen we zondags weer in de haven aan. We springen als eerste onder de lekkere douches. Het is jammer dat het park zo massaal is geworden, het is er echt schitterend, maar de charme is eraf. Zouden meerdere dit vinden of zijn wij inmiddels al zo verwend door alle schitterende stukjes die we op deze en vorige reizen hebben gezien? Buiten dat, toch een aanrader hoor!


geen reacties



  
Persoonlijke info onthouden?

Emoticons / Textile

Om spam te voorkomen, willen we je vragen deze vraag te beantwoorden. / To prevent automated commentspam we require you to answer this silly question

 



Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.