Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

« Oude stad | Home | Shit dag »

Lost

Maandag 28 november 2011 @ 00:00 Nederlanders kom je echt overal tegen. We zijn een reizend volk, wat met name begonnen is in de vroegere eeuwen, met de Oost Indische Compagnie, de VOC en ga nog maar even door. We zitten nog steeds verspreid over de hele wereld, met allerlei vredesmissies, als missionarissen, baggeraars, vissers, ingenieurs of gewoon als wereldreizigers. En hoe grappig is het dan, als je in een land, waarin je het niet verwacht, maar achteraf wel kan begrijpen, een stukje NL’s tegenkomt. Zoals hier in Colombia.

Colombia is veroverd door de Spanjaarden, tja, wie niet. Heroverd door de, weet ik veel wie, en toen kwamen die weer enz enz. Gewoon, zoals dat vroeger ging. Dan komt er een redder, Pedro de Heredia, die sticht ergens een stad en noemt dat Cartagena de Indias, naar een andere Spaanse stad, waar hij z’n hart heeft verloren. Maar zodra er een stad is, met een hele mooie natuurlijke baai (Bahia de Cartagena), dan komt de rijke Spaanse vloot er ook en floreert er al snel een drukke handel. Zo’n stad en baai moet dan beschermt worden, zeker als je al een keer geplunderd bent door Francis Blake, een bekende piraat in de Carieb, eind 1500. En wat deden wij dan vroeger, we blokkeerden de ingangen van de baai (door tijdelijk met een ketting of permanent met een muur, zoals bij Bocagrande) en bouwden forten. Etienne en ik zijn gek op kastelen. We hebben er al veel gezien en ik vind het altijd weer fascinerend om over de eeuwenoude stenen te lopen en door de schietgaten te kijken, mezelf dromend voor te stellen, hoe soldaten, honderden jaren geleden, dat deden en wat zij dan zagen.

Cartagena werd bewaakt door Castillo San Felipe de Barajas. Het grootste en sterkste fort ooit gebouwd door de Spanjaarden. Gebouwd in 1657 en nooit veroverd. Het is gebouwd op de top van de San Lazarro heuvel. Het is een mooi, bijzonder fort. Anders dan andere forten. Het is tegen een heuvel opgebouwd, met grote hoge uitgestrekte muren. Grappig is het dan als je langs een plattegrond loopt en terwijl je loopt de beschrijving leest. Verder lopend realiseerde ik me, dat ik dat net in het NL’s heb gelezen. Even terug, ja hoor: ”Plan van de Haven Stadt en Kasteelen van Cartagena.” Wat blijkt, dit fort is ontworpen door de Nederlandse ingenieur, Ricardo Carr. Toch wel erg leuk! De naam klinkt niet echt NL’s, maar dat had je wel meer in die (Spaanse) tijd.

Het meest spectaculaire van dit fort zijn toch wel de tunnels! Ik weet niet hoeveel km tunnel er wel niet is, maar veel, heel veel. Laag, dampig, smal, af en toe stijl omhoog of naar beneden en donker, pikkedonker! De tunnels waar je door kon lopen, hadden ze verlicht met kleine lichtjes gelukkig. Maar je moest niet claustrofobisch zijn! Om de paar meter was een inham, waar men vroeger kon staan met het geweer door een klein gaatje naar buiten gericht. De tunnels waren zo ontworpen, dat geluid tot heel ver doorklonk en je dus de voetstappen, van de vijand, goed kon horen. Maar ook boodschappen doorgeven ging zo. Heel boeiend, maar ook eng, vond een Spaans stel, wat wij, ergens in de tunnels , na al een kwartier lopen, tegenkwamen. Na een hele riedel, in high speed Spaans, die niet langzamer werd na mijn vraag, “mas despacio, por vavor”, kwam er uiteindelijk een benepen woordje Engels uit; “Lost”. Uit hun kleding, die toch echt van deze tijd was, concludeerden we dat ze nog niet heel lang verdwaald konden zijn, in deze kilometers van tunnels. We zijn toen onze weg maar weer teruggewandeld en werden overvriendelijk bedankt door dit, inmiddels heftig bezwete, Spaanse stel.

Foto's volgen nog.

geen reacties



  
Persoonlijke info onthouden?

Emoticons / Textile

Om spam te voorkomen, willen we je vragen deze vraag te beantwoorden. / To prevent automated commentspam we require you to answer this silly question

 



Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.