Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
Belgiƫ
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

« Het nieuwe tanken | Home | Honeymoon in een pikz… »

Nul komma niets tot drie komma niets

Dinsdag 12 november 2013 @ 05:41 Gisteren waren dat de getallen op de windmeter. Weer te weinig wind om te zeilen dus, 'the usual' hier in Indonesia. Vandaar dat we bij Pulau Pelor wilden stoppen om diesel te scoren. Niet dat we na elke keer alweer leeg zijn, maar we kunnen niet in een keer Singapore halen als we alleen maar moeten motoren. En dan kun je maar beter waar mogelijk, diesel halen om weer vol te zijn. Vanaf nu gaan we het prima halen, dus ik vermoed geen diesel-speurtocht meer.

Alhoewel ik dat misschien ook wel weer jammer vind, want we hebben door onze diesel-quest al verschillende bijzondere ontmoetingen gehad. En die van vanochtend staat boven aan het lijstje. Dit was een ontmoeting met het echte Indonesia!

Vannacht aardig liggen rollen op de stroomgolven, maar wel heerlijk geslapen zonder het geronk van de motor en door de regen koelde het ook nog lekker af. Gisterenochtend heel vroeg hadden we trouwens nog wel even een heel spannend momentje! Ik kwam uit mijn slaapje en Etienne zat zich af te vragen wat al die lichtjes nu weer waren aan de horizon. De dag ervoor had ik hetzelfde gedaan en toen met het licht worden zag ik dat het een sleepboot en (onverlichte) bak was. Maar ja, weten dat er een sleepboot voor je neus zit, voor je gevoel stil ligt en dus een bak, rechts of links van hem heeft, die je niet kunt zien omdat er geen lichtje op zit. Fijn gevoel is dat! Etienne ging het radar aan zetten en ik speurde met de verrekijker de horizon af. Geholpen door de maan die er niet was, of de vele verlichte vissersboten, mij maakt het niet uit, maar ineens zag ik een zwarte dikke streep op de horizon. Etienne ook even goed kijken en ja, we durfden te concluderen dat dat de bak was. Pffff!!

Maar goed, dat was gisterenochtend, vanochtend ontwaakten we veel later en konden gewoon rustig ontbijten, terwijl La Luna schommelde achter haar anker. Daarna naar de eerste steiger gevaren met onze lege jerrycans. Daar stonden een aantal vissers op de kant al te zwaaien. We spraken een knul aan en mama kwam al de steiger op lopen. Zo grappig hoe dat gaat. Je stelt de vraag dat je graag diesel zou willen. Diesel? vraagt de jongen dan. Ja, diesel! antwoord je. Ooh, diesel! roept hij dan. Haha! Ja, kom maar naar ons huis en we regelen diesel. Aan het einde van de steiger zat een groot huis met enorme veranda aan de pier. Deed een beetje als een restaurant aan. Er zaten wel een stuk of acht knullen, vissers, te hangen. We maakten kennis met papa. Diesel? Geen probleem! Zoonlief krijgt twee jerrycans op de treeplank van z'n scooter en gaan maar.


Er werden twee stoelen vrijgemaakt voor ons en we werden overspoeld met vragen. Wow, zover rijkt mijn Indonesisch niet! Als je dan wel een vraag snapt en antwoord kan geven, zijn ze helemaal niet meer te houden. Ze grappen wat en lachen en vinden ons mega-interessant. Op een gegeven moment wijst een van de jongens naar de weg en zegt 'ingris, ingris'. Oftewel, 'Engels, Engels'. Hmm? 'Dokter!' Volgt dan en inderdaad dan zien we een knul, man (zo moeilijk in te schatten hoe oud ze hier zijn, het zijn voor ons allemaal knullen en meisjes;-)) aan komen lopen. En ja hoor, hij blijkt de tandarts te zijn en redelijk Engels te spreken. Hij komt hier ook niet vandaan zegt hij. Waarvandaan dan? Wij schatten in onze gedachten China of Korea. Uit Jakarta! zegt hij vol trots. Inwendig lachen wij, Jakarta ligt op Java, dat is toch ook Indonesia? Dus nee, hij is niet van hier, het eiland. Grappig! En hoe denk jij dan met jouw denkbeelden!

Maar een tandarts hier vinden we al wel bijzonder. Hij vertelt ons dat hij in een ziekenhuisje werkt, waar oa ook een 'vrouwen-zuster' is. We ontmoeten haar later, zij is de dochter van de familie hier. En eens per maand gaan zij ook naar de andere kleine eilanden hieromheen. Ze hebben hier een slecht gebit door een zure saus die ze veel eten, tast het glazuur aan en ze poetsen slecht. Geven er niet om. Het is erg leuk zo te kunnen praten en we kletsen en vragen hem de oren van het hoofd. Hij die van ons ook. En vertelt dat we de eerste 'bule's' (buitenlanders) zijn, die hier komen. Langzaam wordt het ook steeds drukker, het gaat regenen en waaien en de vissers komen langzaam terug met hun vangst.


Het huis is best ruim, heeft een schitterende voordeur, enorme tv en verder alle basics die je nodig hebt. Ze zitten gezellig op de veranda aan verschillende tafels en stoelen, spelen een soort domino en lachen, grappen en zijn gewoon tevreden met hun leven. Dan vraag je je toch wel eens af wat maakt dat wij al maar meer willen en dat het bij ons blijkbaar uitmaakt op wat voor stoelen je zit of je plezier hebt of niet......


Hier is leven simpel en de familie voelt zich erg vereerd dat we er zijn. Ze hebben ook speciaal voor ons een typische Indonesische snack gemaakt, 'empe-empe met cuka', gefrituurde vis met zure-pittige saus (de saus waar ze slechte tanden van krijgen hier). We krijgen er heerlijke mierzoete thee bij. En het is me toch lekker!! Het is pas tien uur, dus een beetje vroeg voor lunch, maar erg lekker! Mama en dochter cq 'vrouwenzuster' zijn zwaar vereerd dat we het erg lekker vinden.



Als we afrekenen, gedag-zeggen en papa ons kaartje geven, is het helemaal af. Ze helpen ons naar de dinghy, die ze eerder al hoger hadden getrokken voor het opkomende water, en zwaaien ons welgemeend uit. Alle zoons en de rest staan op de veranda en zwaaien en zwaaien. Ik krijg er bijna een brok van in mijn keel, zoveel gastvrijheid, zoveel warmte...heel bijzonder!


Helaas blijft het heel de middag zwaar regenen. Hierdoor besluiten we, om ook maar niet terug te gaan naar de kant om met de tandarts naar het dorpje en het ziekenhuisje te gaan. Het blijft wel relatief koel door de regen, al moeten de luiken dichtblijven. Als het net voor het donker rustiger wordt, horen we een voorzichtig 'halo! Halo!' Onze tandarts komt met een collega langszij in de meest kleine kano, die we ooit hebben gezien. Het wordt een bliksembezoek want ze willen voor het donker weer terug zijn. Hij maakt van alles foto's en met name met ons erop. We wisselen facebookadressen uit en ik geef een Delfts blauw molentje mee voor de gastvrije familie. Heel grappig!!

Het is nu windstil, wordt dus weer rustig slapen. Morgen gaan we weer verder. Waarheen? Verder naar de evenaar....

geen reacties



  
Persoonlijke info onthouden?

Emoticons / Textile

Om spam te voorkomen, willen we je vragen deze vraag te beantwoorden. / To prevent automated commentspam we require you to answer this silly question

 



Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.