Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

« Tuinen en musea | Home | Voetbal, voetbal en o… »

Total, bedankt!

Donderdag 26 juni 2014 @ 22:42 Nu we elke dag zelf koken en twee keer per dag het stokbroodje opwarmen in de hapjespan (wordt hij weer lekker knapperig) gaat het hard met de gasfles. Dus was er weer eentje leeg en omdat we zo laat mogelijk terug gaan naar Port Louis besloten we met de bus te kijken of we deze fles konden vullen. Eventueel kunnen we degene die we nu aan het leegzuigen zijn, op het laatst nog wat bijvullen.

Ons mooi RVS-flesje past prima in mijn rugzak. Deze waterdichte rugzak blijkt voor heel veel dingen onvervangbaar, maar verslijt dan ook al aardig. Eenmaal bij de bushalte kwam de bus meteen aangereden dus instappen. De bussen variëren in staat en kleur. Deze bus was een oudje. Aan de ene kant heb je twee zitplaatsen naast elkaar, dan een smal gangpad en dan drie zitplekken. De drie plekken naast elkaar zijn ok, ruim en dat past prima, maar de twee plekjes aan de andere kant… ik zat met een bil ernaast en onze schouders ging ook helemaal niet samen op een hoogte.

Het is altijd leuk in de bus en zeker hier in Mauritius is het een gevarieerd gezelschap. De Hindu’s met de schitterende, glimmende, kleurige kleding en een moderne Hindu-puber in een skinny jeans met strak shirtje, waardoor deze kleine, dunne griet er enorm fragiel uitziet. Ze kunnen benen hebben, waarvan de bovenbenen Etienne z’n polsdikte is. Ongelooflijk! En dan stopt de bus weer (we hebben de langzame, stoppende versie, waardoor er veel te zien is) en stapt er een Creoolse Big Mama in, compleet met haar in vlechtjes, knalroze (ook strak) truitje en zwarte legging. Bijpassende roze, enorme oorbellen en de nagels hebben ook een roze kleurtje. Bij de volgende stop wordt de Iman van de moskee naar binnengeleid. Deze man, in zijn ‘geestelijke’ kledij, hoeft zelf niets te zeggen of een kaartje te kopen, dit wordt geregeld. Dat is zeker niet zo bij de vrouw die een paar haltes verder instapt, samen met haar twee (half stoeiende en dollende) kinderen. Ze heeft haar handen letterlijk vol aan de grote tassen en figuurlijk aan haar kroost. Het uurtje is zo om en we rijden het drukke busstation in Port Louis binnen.

We rollen uit de bus, vreselijke klote trapjes en ongelijke stoepen, en lopen eerst naar de haven, Caudan Waterfront. Benieuwd of er al bekenden zijn gekomen, wie er (nog) liggen en of het druk is. Het is drukker dan toen wij er lagen en er blijven onbekenden komen. Coruisk is de enige boot die we nog kennen uit Sri Lanka en we kletsen een tijdje.

Met Google maps op de Ipad gaan we het haventerrein op, op zoek naar het gasvulstation. Van Shell, een grote plant, is ons verteld. We zien Total, maar geen Shell. We vragen het ergens. Die verwijst ons naar de Total en ja, daar vullen ze. We lopen een heel eind terug en gaan binnen bij de receptie. Grappig hoeveel dingen overeenkomen met andere sites. De vriendelijke dame verwijst ons naar Customer Service in het andere gebouw. Daar zitten drie hele aardige dames en degene met de mooiste naam (Vanessa Rose) gaat voor ons bellen. We horen haar in het Frans uitleggen dat we onze gasfles willen vullen, het is dezelfde aansluiting als hier en we komen van een boot. Dat laatste hadden we haar niet verteld! Grappig!! Geen probleem, we moeten een stukje terug naar het Depot en daar wacht te Operation Manager op ons. Zijn we met de auto? Nee, te voet. Ooh, wacht maar even, ze gaat een auto regelen!

Even later stappen we in een enorme bolide met een gezellige man, die de chauffeur van de Algemeen Directeur blijkt te zijn! Lachen!! Het is nog geen drie minuten rijden voor we afgezet worden bij het Depot. De security guy weet van onze komst en gaat druk bellen. Er komt een man aangelopen die onze fles bekijkt en hem gaat vullen. We zien een aantal grote vulcarrousels waar de flessen in gezet moeten worden. Dan komt er nog een man aan die zich voorstelt als de Operation Manager van het Depot. We hebben een gezellig praatje en hij spreekt zo accentloos Engels dat wij ons verbazen als hij vertelt dat hij een geboren en getogen Mauritiaan is. Zijn uiterlijk had dat ook zeker niet verraad. Hij is vol enthousiast over onze zeiltrip (terwijl we hem dat nog niet hadden verteld) en lacht terwijl hij ons toevertrouwd dat hij al 62 is en binnenkort zijn werkleven gaat verlaten. Hij woont heerlijk aan het strand met z’n twee Labradors. ;-)

Ons flesje zit zo vol en wordt aan ons gegeven, met de woorden van de Operation Manager, dat we bij elke maaltijd maar aan Total moeten denken want we krijgen het ‘with compliments’! Wow!! Dat is aardig!! Ok, het is geen plant waar meer individuen komen om hun fles te vullen en dus is het ‘afrekenen’ niet standaard geregeld en dus ‘gedoe’, maar dan nog, dit is super aardig! Er zijn toch zeker 5 man ‘even’ met ons bezig geweest. We bedanken iedereen hartelijk en een beetje beduusd verlaten we het Depot. Buiten de poort gaat de gasfles weer de tas in, want de buschauffeur mag het niet weten.

We lopen terug naar de hoofdstraat en hebben inmiddels aardig honger gekregen. Het is ook al lunchtijd en we komen langs het ‘Dock’s Cafe’. Niet wetend wat te verwachten stappen we naar binnen en komen in een gedeelte van een oude loods, vol met tafels en stoelen. We krijgen meteen een tafeltje voor twee. Het dagmenu is inktvis met friet en salade, maar we kunnen ook gewoon alleen salade met frietjes nemen (voor Denise) of salade met frietjes en kip (voor Etienne). Het is super lekker en veel! We zijn een bezienswaardigheid, want we zijn de enige met een andere taal dan Frans of Engels en men ziet dat wij niet echt op het haventerrein werken.

We hebben de express bus terug naar Grand Bay. De bus neemt de snelwegen en stopt iets minder. Hij is ietsje duurder omdat hij airco heeft. Maar dan nog, geen geld, want voor nog geen euro pp zijn we weer terug. Het openbaar vervoer is hier weer super, regelmatig, redelijk op tijd en goedkoop! En er is veel te zien, zowel in de bus als het decor wat buiten aan je voorbij zoeft! Het merendeel is bebouwing, locale huizen, winkeltjes, hotels , naaiateliers en velden suikerriet. Maar door de verscheidenheid aan culturen is het zeker net zo’n kleurrijk beeld als de personen in de bus. Het was daardoor weer een leuke dag en ook bijzonder door het ‘gasvul-avontuur’.

geen reacties



  
Persoonlijke info onthouden?

Emoticons / Textile

Om spam te voorkomen, willen we je vragen deze vraag te beantwoorden. / To prevent automated commentspam we require you to answer this silly question

 



Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.