Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

« Inklaarspelletje, pir… | Home | Maki, Vaka en Haie-Ha… »

Hout, zand en zee

Maandag 18 augustus 2014 @ 08:35 Er is elke dag weinig wind, maar genoeg om rustig van baaitje naar baaitje te varen. Eer-eergisteren gleden we langzaam op de genua van Manompana (enorm beschutte baai) naar Antanambe, minder beschut maar een prima overnachtingsplek. Eergisteren konden we de gennaker weer hijsen en spoten we naar Mananara. Het is grappig, rond Ile Sainte Marie zagen we enorm veel walvissen, hier is dat nog een enkeling, al zijn er hier in de Baie d’Antongil weer genoeg.

Eergisteren dropten we ons anker voor het strandje en tussen de hoge rotsen uit het water, voor Mananara. Dit is een dorp met zo’n 49.000 bewoners, dus best groot. Vanaf het water is het plaatsje niet echt te zien, het ligt verscholen achter de bossen. Er loopt een rivier langs met verschillende eilandjes in de rivier. We kunnen daar niet met La Luna in, want er ligt een heel ondiep stuk voor de ingang, waar de swell op eindigt en enorme golven realiseert.

Gisteren gingen we met z’n zessen (Dalwhinnie, Inish en wij) naar de kant via het riviertje. Het was een eindje varen in de baai naar de ingang en die was duidelijk zichtbaar door de grote (brekende) golven. Het was even zoeken naar een ingang en dan de golven door. Spannend! In het riviertje was het rustig en kalm en we zagen heel veel bedrijvigheid. Er was ’s ochtends ook een bevoorradingsschip gekomen, die ‘buiten’ bleef liggen en de lading dus eraf gehaald moest worden en verder met kleine bootjes of wagens. Het was leuk het riviertje op, weer eens wat andere vegetatie, maar weinig vogels of ander leven.


We voeren naar het stadje en trokken daar onze dinghy’s op het strand. Het was een grote duin en aan de andere kant was de zee al. De swell op het strand viel toch wel mee, dus een beach-landing zou ook nog kunnen. We waren vlakbij het ‘vliegveld’ en hebben daar bij een ‘restaurantje’ koffie gedronken en al even besproken wat we de komende dagen weer gaan doen.


Mananara is inderdaad een redelijke grote plaats, een enkele verharde weg, verder zand en rotsen, die door de nachtelijke regen hier en daar gevuld was met grote plassen. De hutjes staan tegen elkaar, rijtjes-hutjes. Gemaakt van hout en bamboebladeren of uitgerolde oliedrums. Er staan een paar betonnen huizen tussen en aan weerszijden van de straten, voor de hutjes zijn tafels, veranda’s enzo gebouwd vanwaar men hun waren verkopen. Het is een grappig gezicht en zelfs voor de zondag nog best druk. We zien groente en bananen, vlees, slippers, kleding, pannen, tafels en spiegels en veel ander spul. Wij vinden de mensen hier net zo interessant als zij ons en dat geeft een grappig schouwspel.


Veel komen er van de kerk, ze lopen in hun prachtigste jurken en hoeden. Hoe houden ze dat toch zo wit en schoon, vragen wij ons geregeld af. We zien de was namelijk te drogen ‘hangen’ op de daken van huizen en op verschillende struiken. Misschien is dat wel de truc…

We lunchen bij een van de weinig stenen gebouwen. De kaart is beperkt en we zien alleen maar cakejes in de vitrine, maar de ‘bol renverse’ is heerlijk en zelfs voor mij (zonder vlees) komt het helemaal goed. Iets waar we altijd weer om lachen, vaak gaat het in het meest kleine, achteraf tentjes nog beter dan in een ‘fancy’ restaurant.

Met een volle buik gaan we weer terug en kopen wat brood en wat groenten. De prijzen blijven ons verbazen. Het is erg goedkoop, maar ze zeggen (en schrijven) hele andere bedragen dan dat we uiteindelijk betalen. Ze lichten je hier niet op, is ons gevoel. En anders is het wel heel weinig!

De markt is prachtig om te zien, overdekt en compact. Heel veel groente en vlees. Het vlees ligt gewoon open en bloot op een houten ‘tafel’. Het hakblok ziet er nog rood en nattig uit en de varkenskop is ook te koop. De vellen hangen aan spijkers te drogen en het gehakt ligt in een grote schaal te wachten tot een koper. Maar het stinkt eigenlijk niet en het gehakt is nog niet grijs...


We kopen het toch maar niet en houden het bij wat groenten. Terug bij de bootjes tillen we ze stuk voor stuk over de duin en gaan weer terug naar de boot. De rest van de zondagmiddag doen we lekker lui. Vandaag gaan we kijken of we Aye-Aye’s kunnen spotten. Een inheems diertje dat op de foto in de Lonely Planet net zo lelijk is als een vleermuis.;-)

een reactie

Hallo, Denise en Etienne,
Ik geloof niet dat jullie haar erg goed kenden, maar Sari, de vrouw van Willem Verdonck van de OSC is zaterdag in Spanje plotseling overleden. Het was voor mij een goede vriendin en een fijne duikmaat!
Hans - Maandag 18 augustus 2014 @ 14:03



  
Persoonlijke info onthouden?

Emoticons / Textile

Om spam te voorkomen, willen we je vragen deze vraag te beantwoorden. / To prevent automated commentspam we require you to answer this silly question

 



Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.