Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

« Schommel-vrij | Home | En weg... »

Dankbaarheid, lekker zeilen en Diego Suarez

Dinsdag 26 augustus 2014 @ 16:35 Inmiddels liggen we in de tweede grootste baai van de wereld, bij Diego Suarez. (De grootste is die bij Rio de Janeiro, Brazil) Diego Suarez is het grootste en laatste plaatsje wat we aan de oostkant van Madagascar aan doen.

Een paar dagen geleden lagen we nog bij Vohemar. We waren inderdaad ’s middags nog even aan land gegaan. Wow, dit is een redelijke plaats, maar we zijn hier helemaal een bezienswaardigheid! Toen we aankwamen met de dinghy stroomde alles al naar het strand en eenmaal over de markt door het dorpje, werd dat er niet beter op. We keken rond, scoorden wat brood voor iedereen en weer terug. Even rustig wennen.

Zaterdag gingen we met Frans, Lucia en Josien naar de kant. Het beeld was niet anders, iedereen bekeek ons, zoals wij hen bekeken. Heel grappig! Maar men is vriendelijk, enorm vriendelijk en ze lachen de witte tanden graag bloot. We genieten van de tafereeltjes die zich op straat afspelen; het kopen van veggies, kinderen die tussen de kleren (die nog verkocht moeten worden) liggen te slapen, een statige vrouw komt voorbij met een enorme baal iets op haar hoofd, twee kwajongens volgen ons al de hele tijd en als we omkijken zijn ze weg. Op een kruising, bij een ‘hotel’, is de bushalte en staat een enorme grote bus. Hij zit aardig vol en ook het dak ligt al bomvol. In onze ogen kan er niets meer bij, maar zo werkt dat niet. Net zoals er ook nog een gezin mee kan, zo kan er ook nog een baal rijst, een fiets en weet ik wat nog meer mee op het dak.



Wij stappen binnen bij het hotel en bestellen koffie. Het is een heerlijk bakkie, geen cappuccino of ander fancy iets, maar gewoon een prima bakje in een kopje zonder oor, met de glazuur er bijna helemaal vanaf gesleten. We bestellen een tweede bakje. Ze komt met de enorme thermoskan naar ons toe en schenkt drie kopjes bomvol. “Ik heb er nog maar drie” zegt ze en loopt weg. We verdelen de koffie en als we willen zeggen dat ze geen nieuwe hoeft te maken, zien we dat ze dat ook niet van plan was. Haha!

Etienne en ik snuffelen wat rond voor een (korte) broek. Er is heel veel kleding te koop, maar van alles is er maar een. Goed zoeken dus. We slagen dan ook niet. Bij de ‘supermarkt’ kopen we kleine stokbroodjes, een paar yoghurtjes, gesuikerde pinda’s en samosa’s. Het kost hier allemaal niet veel en we zijn weer blij met deze aankopen. Op de markt nemen we tomaten, paprika’s, prei, lente-uitjes en aardappels mee. In groenten hebben we hier enorm veel keus! Meer dan we hadden verwacht.


We hebben een leuke tent gezien en besluiten om ’s avonds uit eten te gaan. Overdag was het enorm druk op de markt, maar nu is het op de enige geasfalteerde weg erg druk. Grote vrachtwagens met aanhanger sjezen voorbij. Het restaurant wat we voor ogen hadden is geen restaurant meer, we stappen een ander ‘restaurant’ binnen. Een groot huis, met een aantal tafeltjes. Meer ‘local’. We verbazen ons over de uitgebreide menukaart. Ik neem garnalen met groenten en frietjes, de andere een steak met frietjes en salade. Terwijl we heerlijk zitten te smullen, loopt het restaurantje langzaam vol met (rijke) locals. Heel gezellig. Het is pikkedonker als we terug lopen. We zien huizen met elektriciteit of een hutje met een kaars. Ik ben blij dat ik mijn lampje bij me heb, want donker is hier ook echt super donker!


De volgende dag gaan we weer verder. Het is heerlijk weer! Een strak blauwe lucht met de zon en niet veel wind, dus we hijsen de genaker weer. We hebben een heerlijk dagje zeilen en we blijven de walvissen rondom ons zien, de ene keer wat dichterbij dan de andere keer. Het is genieten en met nog wat stroom mee, schieten we aardig op en half de middag lopen we Baie d’Andravina in. Een enorme prachtige baai! Het is hier duidelijk droger en minder groen. We zien zandduinen en uitgesleten rotsen. ‘Mijn’ landschap zeg maar, dus ik zit genietend rond te kijken in de kuip. Op het land zien we rieten huisjes tussen de bomen, een klein dorpje.

Even later komt er een kano naar ons toe. Twee jongens zijn druk aan het roeien tegen de stroom in. Helaas spreken ze geen Frans en mijn woordjes (uit de Lonely Planet) in het Malagasy snappen ze niet, waarschijnlijk zeg ik het verkeerd. We lachen wat naar elkaar en ik zwaai ze uit. Toch gaan ze niet weg en blijven wat dralen. Een van hen wrijft continu over z’n buik. Etienne snapt de hint en oppert onze tagliatelle (die ik toch niet meer kan eten) te geven. Een prima idee en ik zoek er nog een blik met champignons in saus bij.

Als we de zak pasta en het blik omhoog houden, krijg ik tranen in mijn ogen. Mijn hart smelt en er komt een knoop in mijn maag. De enorme dankbare glimlach van een van de jongens doet het. En de andere gast klopt op z’n hart. Ze komen langszij en we geven het over, ze zwaaien uitbundig en de dankbaarheid straalt van hun gezichten. Ze roeien als een speer terug naar de kant (die echt wel een stukje weg is) en we horen ze joelen. De lach en de enorme dankbaarheid staan in mijn geheugen gegrift en raak ik niet kwijt. Wow, dit was heftig en wat enorm fijn als je zoiets simpels voor ze kunt doen. Ik hoop eigenlijk dat ze terugkomen, ik heb nog wel meer, maar dat gebeurt niet. De bescheidenheid siert ze en ik hoop dat ze smullen!

De volgende ochtend gaan we vroeg ankerop. Het is een langere dag en de stroom is niet meer zo duidelijk aanwezig. Ik kijk nog verschillende keren om of ik nog een kano zie komen, ik heb al wat klaar liggen, maar nee. We zien niemand meer. Deze dag is het bewolkt, zwaar bewolkt, met grijze, zwarte wolken. Af en toe vallen er dan ook wat druppels, maar het is geen verkeerd zeildagje en we gaan sneller dan gehoopt. We varen Baie de Rigny naar binnen. Een stelsel van ‘rivieren’ en we gaan door ‘naar achteren’ om zo beschut mogelijk te liggen. Ook hier is het mooi! Het is nog steeds dor, met af en toe wat mangrove langs het water. Het is vlak en we kunnen ver het land op kijken, waar we afgeplatte heuvels zien, soort van verschillende plateaus. Madagascar is mooi, heel mooi en heel veelzijdig en dan hebben we tot nu toe alleen nog maar de oostkant gezien...


Vanochtend zijn weer ankerop gegaan, naar Diego Suarez. Het was weer een heerlijk zeildagje, blauwe lucht, wat wolkenstrepen en heel, heel veel walvissen springend om ons heen. Dit is een enorme baai, zoals ik al eerder zei. En Diego is een ‘groot’ plaatsje, 75.000 inwoners. We liggen nu, achter ons anker, bij de ‘commerciele’ haven. Ze verschepen hier vandaan het Madagascar bier (THB, Three Horses Beer) en ingeblikt vis, wat we goed kunnen ruiken. We waren hier begin van de middag al en doen even rustig aan. Er is genoeg te zien vanuit de kuip; het leger dat gedrild wordt en ze zijn nu een zeilboot aan het lostrekken.

geen reacties



  
Persoonlijke info onthouden?

Emoticons / Textile

Om spam te voorkomen, willen we je vragen deze vraag te beantwoorden. / To prevent automated commentspam we require you to answer this silly question

 



Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.